Φασιστική λογοκρισία στο έργο του Ντιμιτρόφ

Οι άρχουσες ρεβιζιονιστικές κλίκες των πρώην ρεβιζιονιστικών χωρών - εκφραστές των συμφερόντων της νέας αστικής τάξης και που εκεί δημιουργήθηκε και βρίσκονταν στην εξουσία σ' αυτές - στην προσπάθεια τους να σβήσουν από παντού το όνομα του μεγάλου Στάλιν είχαν επιβάλλει φασιστική λογοκρισία και στο έργο του Γκ. Ντιμιτρόφ.

Είναι γνωστό, ότι στις πρώην ρεβιζιονιστικές χώρες εκδίδονταν και κυκλοφορούσαν ένα σωρό αντιδραστικά αστικά βιβλία ,ενώ απαγορεύονταν η έκδοση και η κυκλοφορία των έργων του Στάλιν, απόδειξη και αυτό ότι κυριαρχούσε σ' αυτές τις χώρες η τότε αστική τάξη.

Ο Ντιμιτρόφ στο γράμμα του προς την σύνταξη του βουλγάρικου περιοδικού «Φιλοσοφική Σκέψη» ανάμεσα στ' άλλα γράφει: «χωρίς επαναστατική θεωρία δε μπορεί να υπάρξει επαναστατική πράξη, όπως το έχουν υπογραμμίσει τόσες πολές φορές ο μεγάλος Λένιν και ο συνεχιστής του έργου του Στάλιν» (Μ. Ρόζενταλ/Π. Πούντιν, Φιλοσσοφικό Λεξικό, σελ. 36, Αθήνα 1963, μεταφρασμένο απο την ρώσικη έκδοση του 1955). Όμως στον τρίτο τόμο των διαχέκτων έργων, σε τρείς τόμους του Γκ. Ντιμιτρόφ, έκδοση Ανατολικού Βερολίνου 1958 διαβάζουμε: «χωρίς επαναστατική θεωρία δε μπορεί να υπάρξει επαναστατική πράξη, όπως το έχει υπογραμμίσει τόσες πολές φορές ο μεγάλος Λένιν» (Γκ. Ντιμιτρόφ, Διαλεχτά Έργα, τόμος 3ος, σελ. 366, Ντίτς Φερλάγκ, Βερολίνο 1958). Όπως βλέπουμε η φράση "και ο συνεχιστής του έργου του Στάλιν» έχει λογοκριθεί. Στο νέο βέβαια ρεβιζιονιστικό σοβιετικό λεξικό του Ρόζενταλ έκδοση Μόσχας 1975 και ελληνική έκδοση του 1976 του εκδοτικού οίκου "Γνώσεις» δέν αναφέρονται καθόλου τα ονόματα του Στάλιν και του Ντιμιτρόφ, ενώ αναφέρονται ένα σωρό άλλων αντιδραστικών χωρίς να παραλείπονται τα των Μπερνστάϊν και Καούτσκι.

Στο βιβλίο Γκ. Ντιμιτρόφ: «Η δίκη για τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ, Ντοκουμέντα, Γράμματα, Σημειώσεις», Μόσχα 1942, έκδοση στα γερμανικά του "εκδοτικού οίκου για για ξενόγλωση λογοτεχνία" διαβάζουμε: «είμαι πραγματικά ένας ενθουσιώδης οπαδός και θαυμαστής του σοβιετορώσικου Κομμουνιστικού Κόμματος, γιατί αυτό το κόμμα κυβερνάει την πιο μεγάλη χώρα του κόσμου, το ένα έκτο της γής, και με επικεφαλής τον μεγάλο μας ηγέτη Στάλιν οικοδομεί τόσο ηρωικά και με επιτυχία το σοσιαλισμό» (Γκ. Ντιμιτρόφ, ο εμπρησμός του Ράιχσταγκ, σελ. 57, Μόσχα 1942). Σ' όλες τις ανατολικογερμανικές εκδόσεις μετά το 1956 διαβάζουμε: "είμαι πραγματικά ένας ενθουσιώδης οπαδός και θαυμαστής του σοβιετορώσικου Κομμουνιστικού Κόμματος, γιατί αυτό το κόμμα κυβερνάει την πιο μεγάλη χώρα του κόσμου, το ένα έκτο της γής, και οικοδομεί τόσο ηρωικά και με επιτυχία το σοσιαλισμό» (Γκ. Ντιμιτρόφ, Ο εμπρησμός του Ράιχσταγκ, σελ. 72,  εκδόσεις του Ντίτς Φερλάγκ, Βερολίνο 1972 και 1978). Τα ίδια διαβάζουμε και στην ελληνική έκδοση που μετάφρασή της έχει γίνει από την ανατολικογερμανική έκδοση του 1961, σελ. 74, εκδόσεις «Νέοι Χρόνοι», Αθήνα 1967).

Στην εισήγηση στο 7ο Συνέδριο της ΚΔ. (Μόσχα 25 Ιούλη - 20 Αυγούστου 1935) ο Γκ. Ντιμιτρόφ γράφει: "κομμουνιστές που πιστεύουν, ότι όλα δεν έχουν σχέση με την υπόθεση της εργατικής τάξης, που δεν κάνουν τίποτε, για να φωτίσουν τις ργαζόμενες μάζες ιστορικά πιστά, με πραγματικά μαρξιστικό, λενινιστικό-σταλινικό πνεύμα το παρελθόν του ίδιου τους του λαού ..." (Πρωτόκολλο του 7ου Συνεδρίου της Κ.Δ, τόμος 1ος, σελ, 369, Στουτγκάρδη 1976). Στην έκδοση του 1958 του Βερολίνου καθώς και στις ελληνικές εκδόσεις "Αρίων" Αθήνα 1973 και "Πορεία" Αθήνα 1978 που η μετάφραση έχει γίνει από την γερμανική έκδοση του 1958 διαβάζουμε: "κομμουνιστές που πιστεύουν, ότι όλα δεν έχουν σχέση με την υπόθεση της εργατικής τάξης, που δεν κάνουν τίποτε, για να φωτίσουν τις ργαζόμενες μάζες ιστορικά πιστά, με πραγματικά μαρξιστικό, λενινιστικό-μαρξιστικό πνεύμα το παρελθόν του ίδιου τους του λαού ..." (Γκ. Ντιμιτρόφ, Διαλεχτά Έργα, τόμος 2ος, σελ. 606, Βερολίνο 1958, και ελληνικές εκδόσεις "Αρίων" 1973 και "Πορεία"  .978, Γκ, Ντιμιτρόφ, " Ο φασισμός", σελ. 98.

Σ' άλλο σημείο της εισήγησης ο Ντιμιτρόφ γράφει: "δέν θα ήμασταν επαναστάτες μαρξιστές - λενινιστές, άξιοι μαθητές των Μάρξ-Ένγκελς-Λένιν-Στάλιν ..." (Πρωτόκολλο του 7ου Συνεδρίου της Κ.Δ, τόμος 1ος, σελ, 378, Στουτγκάρδη 1976). Στην έκδοση των ανατολικογερμανικών ρεβιζιονιστών διαβάζουμε: "δέν θα ήμασταν επαναστάτες μαρξιστές - λενινιστές, άξιοι μαθητές των Μάρξ-Ένγκελς-Λένιν" (Γκ. Ντιμιτρόφ, Διαλεχτά Έργα, τόμος 2ος, σελ. 114). Αλλού γράφει: "... συνενωμένη σε μια επαναστατική στρατιά εκατομμυρίων που θα καθοδηγούνται από την Κομμουνιστική Διεθνή με έναν τόσο μεγάλο, σοφό τιμονιέρη, όπως ο ηγέτης μας Στάλιν να εκπληρώσει την ιστορική της αποστολή - να εξαφανίσει από το πρόσωπο της γης το φασισμό και μαζί μ' αυτό τον καπιταλισμό" (Πρωτόκολλο του 7ου Συνεδρίου της Κ.Δ, τόμος 1ος, σελ, 380, Στουτγκάρδη 1976). Στην έκδοση του 1958 του Βερολίνου και στις ελληνικές εκδόσεις διαβάζουμε: "... συνενωμένη σε μια επαναστατική στρατιά εκατομμυρίων που θα καθοδηγούνται από την Κομμουνιστική Διεθνή, να εκπληρώσει την ιστορική της αποστολή - να εξαφανίσει από το πρόσωπο της γης το φασισμό και μαζί μ' αυτό τον καπιταλισμό" (Γκ. Ντιμιτρόφ, Διαλεχτά Έργα, τόμος 2ος, σελ. 625, Βερολίνο 1958, ελληνικές εκδόσεις σελ. 116).

Σ' άλλο μέρος της εισηγητής του ο Ντιμιτρόφ γράφει: "η πολιτική και η τακτιχή μεγαλοφυΐα του Λένιν και του Στάλιν φαίνεται καλύτερα και και καθαρότερα ... " (Πρωτόκολλο του 7ου Συνεδρίου της Κ.Δ, τόμος 2ος, σελ, 735, Στουτγκάρδη 1976). Στην έκδοση του 1958 του Βερολίνου και στις ελληνικές εκδόσεις διαβάζουμε: "η πολιτική και η τακτιχή μεγαλοφυΐα του Λένιν φαίνεται καλύτερα και και καθαρότερα ... " (Γκ. Ντιμιτρόφ, Διαλεχτά Έργα, τόμος 2ος, σελ. 648, Βερολίνο 1958, ελληνικές εκδόσεις σελ. 152).

Ο Ντιμιτρόφ γράφει: "και με ακούραστη δουλειά να καταχτήσει την ισχυρή, γόνιμη, παντοδύναμη μπολσεβίκικη θεωρία, τη διδασκαλία των Μάρξ-Ένγκελς-Λένιν-Στάλιν" (Πρωτόκολλο του 7ου Συνεδρίου της Κ.Δ, τόμος 2ος, σελ, 743, Στουτγκάρδη 1976). Στην έκδοση του 1958 του βερολίνου και στις ελληνικές εκδόσεις διαβάζουμε: "και με ακούραστη δουλειά να καταχτήσει την ισχυρή, γόνιμη, παντοδύναμη μπολσεβίκικη θεωρία, τη διδασκαλία των Μάρξ-Ένγκελς-Λένιν"  (Γκ. Ντιμιτρόφ, Διαλεχτά Έργα, τόμος 2ος, σελ. 662, Βερολίνο 1958, και ελληνικές εκδόσεις σελ. 152).

Ο Γκ. Ντιμιτρόφ γράφει: "πρέπει να ξέρουμε να συνδέουμε τη μεγάλη διδασκαλία των Μάρξ-Ένγκελς-Λένιν-Στάλιν με σταλινική σταθερή αδιαλλαξία Αρχών απέναντι στον ταξικό εχθρό και τους αποστάτες της γραμμής του μπολσεβικισμού, με σταλινική τόλμη μπροστά στις δυσκολίες, με σταλινικό επαναστατικό ρεαλισμό" (Πρωτόκολλο του 7ου Συνεδρίου της Κ.Δ, τόμος 2ος, σελ, 744, Στουτγκάρδη 1976). Στην έκδοση του 1958 του Βερολίνου και στις ελληνικές εκδόσεις διαβάζουμε: "πρέπει να ξέρουμε να συνδέουμε τη μεγάλη διδασκαλία των Μάρξ-Ένγκελς και Λένιν με σταθερή αδιαλλαξία Αρχών απέναντι στον ταξικό εχθρό και τους αποστάτες της γραμμής του μπολσεβικισμού, με τόλμη μπροστά στις δυσκολίες, με επαναστατικό ρεαλισμό"  (Γκ. Ντιμιτρόφ, Διαλεχτά Έργα, τόμος 2ος, σελ. 664, Βερολίνο 1958, και ελληνικές εκδόσεις σελ. 154).

Ο Ντιμιτρόφ γράφει: "η εργατική τάξη έχει μια ισχυρή οργανωμένη πρωτοπορία, την Κομμουνιστική Διεθνή. Αυτή έχει τον δοκιμασμένο και αναγνωρισμένο, μεγάλο και σοφό ηγέτη Στάλιν" (Πρωτόκολλο του 7ου Συνεδρίου της Κ.Δ, τόμος 2ος, σελ, 746, Στουτγκάρδη 1976). Στην έκθεση του 1958 του Βερολίνου και στις ελληνικές εκδόσεις διαβάζουμε: "η εργατική τάξη έχει μια ισχυρή οργανωμένη πρωτοπορία, την Κομμουνιστική Διεθνή"  (Γκ. Ντιμιτρόφ, Διαλεχτά Έργα, τόμος 2ος, σελ. 667, Βερολίνο 1958, και ελληνικές εκδόσεις σελ. 157).

Και τέλος ο Ντιμιτρόφ γράφει: "είμαστε μαθητές του Μάρξ και του Ένγκελς, του Λένιν και του Στάλιν" (Πρωτόκολλο του 7ου Συνεδρίου της Κ.Δ, τόμος 2ος, σελ, 977, Στουτγκάρδη 1976). Στην έκδοση του 1958 του Βερολίνου διαβάζουμε: "είμαστε μαθητές του Μάρξ, Ένγκελς και Λένιν " (Γκ. Ντιμιτρόφ, Διαλεχτά Έργα, τόμος 2ος, σελ. 683, Βερολίνο 1958). Στις ελληνικές εκδόσεις δεν υπάρχει αυτό το απόσπασμα γιατί δεν έχει μεταφραστεί.

Το πρωτόκολλο του 7ου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς από το οποίο παραθέσαμε τα παραπάνω αποσπάσματα είναι ακριβής ανατύπωση της έκδοσης του 1935. Επίσης το κείμενο της Εισήγησης του Γκ. Ντιμιτρόφ που περιέχεται σ' αυτό το Πρωτόκολλο είναι ακριβώς το ίδιο με το κείμενο μιας άλλης έκδοσης της Εισήγησης του Γκ. Ντιμιτρόφ με τίτλο "Η εργατική τάξη ενάντια στο φασισμό, εκδοτικό "Προμηθέας", Στρασβούργο 1935".

Μια απλή σύγκριση των αποσπασμάτων που παραθέσαμε αρκεί για να διατυπώσει κανείς ότι οι προδοτικές ρεβιζιονιστικές κλίκες που κυριαρχούσαν στις πρώην ρεβιζιονιστικές χώρες, στα πλαίσια των προσπαθειών τους να παλινορθώσουν τον καπιταλισμό και να οδηγήσουν τα πράγματα στη σημερινή καταστροφική κατάσταση, δέν απαγόρευαν μόνο την έκδοση και την κυκλοφορία των έργων του μεγάλου Στάλιν αλλά ασκούσαν φασιστική λογοκρισία και στο έργο του Γκεόργκι Ντιμιτρόφ.

«Φωνή της Αλήθειας», αρ. φυλ. 18, 15-31/7/1994, σελ. 2 & 4

Διαβάστε Περισσότερα »

GEORGI DIMITROW: ΟΙ ΤΩΡΙΝΟΙ ΚΥΡΙΑΡΧΟΙ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΦΗΜΕΡΟΙ - Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΚΥΡΙΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟ!

Ομιλία του σ. Δημητρώφ στην τελική συνεδρίαση του 7^ου Παγκόσμιου Συνεδρίου της Κομιντέρν στις 20 Αυγούστου 1935.

Σύντροφοι!

Το 7^ο Παγκόσμιο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, το συνέδριο των κομμουνιστών όλων των χωρών και ολόκληρου του πλανήτη τερματίζει τις εργασίες του.

Ποια είναι τα αποτελέσματά του, τι παρουσιάζει το συνέδριο για το κίνημά μας, για τη διεθνή εργατική τάξη, για τους εργαζόμενους όλων των χωρών;

*

Αυτό το συνέδριο ήταν ένα συνέδριο που θριάμβευσε η ενότητα μεταξύ του προλεταριάτου της χώρας του νικηφόρου σοσιαλισμού - της Σοβιετικής Ένωσης - και του αγωνιζόμενου για την απελευθέρωση του προλεταριάτου του καπιταλιστικού κόσμου. Η νίκη του σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ένωση, μια νίκη παγκόσμιας ιστορικής σημασίας, προκάλεσε σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες ένα ισχυρό κίνημα για το σοσιαλισμό. Αυτή η νίκη δυναμώνει το έργο της ειρήνης μεταξύ των λαών, μεγαλώνει τη διεθνή βαρύτητα της Σοβιετικής Ένωσης και το ρόλο της ως ισχυρού προμαχώνα των εργαζομένων στην πάλη ενάντια στο κεφάλαιο, την αντίδραση και το φασισμό. Δυναμώνει τη Σοβιετική Ένωση ως βάση της παγκόσμιας προλεταριακής επανάστασης. Φέρνει στο κίνημα σ’ ολόκληρο τον κόσμο όχι μόνο τους εργάτες οι οποίοι ολοένα και περισσότερο στρέφονται προς τον κομμουνισμό, αλλά και τα εκατομμύρια των αγροτών και τους μικροεπαγγελματίες της πόλης, ένα σημαντικό τμήμα των διανοούμενων και τους σκλαβωμένους λαούς των αποικιών, τους ενθαρρύνει στην πάλη, δυναμώνει το αίσθημα της σύνδεσης με τη μεγάλη πατρίδα των εργαζομένων και τονώνει την αποφασιστικότητα να υπερασπίζουν και να στηρίζουν το προλεταριακό κράτος ενάντια στους εχθρούς του.

Αυτή η νίκη του σοσιαλισμού δυναμώνει τη σταθερή πίστη του διεθνούς προλεταριάτου στις δικές του δυνάμεις και την πραγματική δυνατότητα της δικής του νίκης, μια σταθερή πίστη που μετατρέπεται σε γιγαντιαία δύναμη δράσης ενάντια στην κυριαρχία της μπουρζουαζίας.

Η ενότητα των δυνάμεων του προλεταριάτου της Σοβιετικής Ένωσης με τις μαχητικές δυνάμεις του προλεταριάτου και των εργαζόμενων μαζών στις καπιταλιστικές χώρες εμπεριέχει τη μεγάλη προοπτική της επερχόμενης κατάρρευσης του καπιταλισμού και την εγγύηση για τη νίκη του σοσιαλισμού σ' ολόκληρο το κόσμο.

*

Το συνέδριο μας έθεσε τις βάσεις μιας τόσο μεγάλης κινητοποίησης των δυνάμεων όλων των εργαζομένων ενάντια στον καπιταλισμό, που όμοια της ποτέ δεν είχε υπάρξει στην ιστορία της πάλης της εργατικής τάξης.

Το συνέδριό μας έθεσε στο διεθνές προλεταριάτο ως το πιο σπουδαίο άμεσο καθήκον την πολιτική και οργανωτική συνένωση των δυνάμεων και την εξάλειψη της απομόνωσης που προκάλεσε η σοσιαλδημοκρατική πολιτική της ταξικής συνεργασίας με την μπουζουαρζία, τη συνένωση των εργαζομένων γύρω από την εργατική τάξη σε ένα πλατύ Λαϊκό Μέτωπο ενάντια στην επίθεση του κεφαλαίου και της αντίδρασης, ενάντια στο φασισμό και τον κίνδυνο του πολέμου σε κάθε ξεχωριστή χώρα και σε διεθνές επίπεδο.

Δεν επινοήσαμε αυτό το καθήκον. Η πείρα του διεθνούς εργατικού κινήματος και ιδιαίτερα η πείρα του προλεταριάτου της Γαλλίας έθεσε αυτό το ζήτημα. Η συνεισφορά του Κ.Κ. Γαλλίας συνίσταται, στο ότι αντιλήφθηκε, τι πρέπει να κάνει κανείς σήμερα, ότι δεν ακολούθησε τους σεχταριστές που έσερναν το κόμμα πέρα δώθε, και εμπόδιζαν την πραγματοποίηση του Ενιαίου Μετώπου πάλης ενάντια στο φασισμό, με ένα θαρραλέο τρόπο προχώρησε σε συμμαχία κοινής δράσης με το σοσιαλιστικό κόμμα δημιουργώντας το Ενιαίο Μέτωπο του προλεταριάτου ως βάση στην υπό διαμόρφωση συγκρότηση του Αντιφασιστικού Λαϊκού Μετώπου (χειροκροτήματα). Μ' αυτή τη πράξη που ανταποκρίνεται στα ζωτικά συμφέροντα όλων των εργαζομένων οι Γάλλοι εργάτες, κομμουνιστές και σοσιαλιστές, το Γαλλικό εργατικό κίνημα αναδεικνύονται σε ηγετική θέση στην καπιταλιστική Ευρώπη και δείχνουν ότι είναι άξιοι απόγονοι των Κομμουνάρων και φορείς της ένδοξης κληρονομιάς της Παρισινής Κομμούνας (θυελλώδη χειροκροτήματα, όλοι οι παρόντες σηκώνονται από τις θέσεις τους και χειροκροτούν τον σύντροφο Δημητρώφ που στρέφεται προς το προεδρείο και χειροκροτεί τους παρόντες, το σύντροφο Τορέζ και τους άλλους Γάλλους συντρόφους στο Προεδρείο).

Στο κομμουνιστικό κόμμα Γαλλίας και στο Γαλλικό προλεταριάτο ανήκει η τιμή, ότι αυτό μέσω της πράξης στην πάλη για προλεταριακό Ενιαίο Μέτωπο ενάντια στο φασισμό συνέβαλλαν στην προετοιμασία των αποφάσεων του συνεδρίου μας που είναι μεγάλης σπουδαιότητας για τους εργάτες όλων των χωρών.

Αλλά αυτό που έγινε στη Γαλλία είναι μόνο τα πρώτα βήματα. Το συνέδριό μας που επεξεργάστηκε την τακτική γραμμή για τα επόμενα χρόνια δεν μπορούσε να περιοριστεί στην καταγραφή αυτής της πείρας - προχώρησε παραπέρα.

Εμείς οι κομμουνιστές είμαστε ένα ταξικό κόμμα, ένα προλεταριακό κόμμα – όμως είμαστε έτοιμοι ως πρωτοπορία του προλεταριάτου να καθοδηγήσουμε κοινές δράσεις του προλεταριάτου και των άλλων εργαζομένων τάξεων που ενδιαφέρονται για την πάλη ενάντια στο φασισμό. Εμείς οι κομμουνιστές είμαστε ένα επαναστατικό κόμμα, όμως είμαστε έτοιμοι για κοινές δράσεις με άλλα κόμματα που καταπολεμούν το φασισμό.

Εμείς οι κομμουνιστές έχουμε άλλους τελικούς σκοπούς από αυτά τα κόμματα, αλλά είμαστε ταυτόχρονα έτοιμοι, κατά τη διάρκεια της πάλης για τους σκοπούς μας, να αγωνιστούμε από κοινού για τέτοια καθήκοντα του άμεσου μέλλοντος, των οποίων η πραγματοποίηση αποδυναμώνει τις θέσεις του φασισμού και δυναμώνει τις θέσεις του προλεταριάτου.

Εμείς οι κομμουνιστές έχουμε άλλες μέθοδες πάλης από τα άλλα κόμματα, οι κομμουνιστές, όμως, ενώ καταπολεμούμε το φασισμό με τις δικές μας μέθοδες, υποστηρίζουμε τις μέθοδες πάλης των άλλων κομμάτων – έστω κι αν αυτές δεν μας φαίνονται κατάλληλες – όταν αυτές οι μέθοδες στην πραγματικότητα στρέφονται ενάντια στον φασισμό.

Είμαστε έτοιμοι να πράξουμε όλα αυτά, επειδή στις χώρες της αστικής δημοκρατίας φράζουν το δρόμο της αντίδρασης και της επίθεσης του κεφαλαίου και του φασισμού, εμποδίζουν την εξάλειψη των αστικο-δημοκρατικών ελευθεριών και προφυλάσσουν από την τρομοκρατική εκδικητική μανία του φασισμού ενάντια στο προλεταριάτο και ενάντια στο επαναστατικό τμήμα της αγροτιάς και της διανόησης, προφυλάσσουν τη νέα γενιά από το σωματικό και πνευματικό εκφυλισμό.

Είμαστε έτοιμοι, να πράξουμε όλα αυτά, επειδή θέλουμε στις φασιστικές χώρες να προετοιμάσουμε και να επιταχύνουμε την ήττα της φασιστικής δικτατορίας.

Είμαστε έτοιμοι, να πράξουμε όλα αυτά, επειδή θέλουμε να σώσουμε τον κόσμο από τη φασιστική βαρβαρότητα και τις τρομερές συνέπειες ενός ιμπεριαλιστικού πολέμου.

*

(Στο βήμα προχωρεί ένας εκπρόσωπος του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας, ο σύντροφος Weber, και παραδίνει στο σύντροφο Dimitrow ένα άλμπουμ. Ο σύντροφος Weber λέει: «Σύντροφε Dimitrow στο όνομα του Κ.Κ. Γερμανίας σου παραδίδω αυτό το βιβλίο, το βιβλίο ηρώων των επαναστατών αγωνιστών Γερμανίας. Ήσουν ακριβώς εσύ εκείνος που με την εμφάνισή σου στη δίκη της Λειψίας και ολόκληρη την παραπέρα δραστηριότητά σου που αποτέλεσες το παράδειγμα για το Κ.Κ. Γερμανίας, για τους Γερμανούς αντιφασίστες. Πάρε αυτό το βιβλίο, αυτό το ηρωικό τραγούδι των προλετάριων αγωνιστών Γερμανίας στους οποίους είσαι ένα υπόδειγμα για να θυσιάσουν την ελευθερία, την υγεία και τη ζωή τους για την υπόθεση της επανάστασης!». Ο σ. Dimitrow παραλαμβάνει το άλμπουμ και αγκαλιάζει σφιχτά το σ. Weber. Θυελλώδη χειροκροτήματα των αντιπροσώπων).

*

Το συνέδριό μας είναι ένα συνέδριο πάλης για τη διατήρηση της ειρήνης, ενάντια στον κίνδυνο του ιμπεριαλιστικού πολέμου.

Αυτή την πάλη την αρχίζουμε με νέο τρόπο. Το συνέδριό μας απορρίπτει αποφασιστικά τη μοιρολατρική στάση απέναντι στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, μία αντίληψη που απορρέει από παλιές σοσιαλδημοκρατικές απόψεις.

Είναι ορθό, ότι οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι είναι ένα προϊόν του καπιταλισμού, ότι μόνο η ανατροπή του καπιταλισμού θέτει τέρμα σε όλους τους πολέμους, όμως είναι εξίσου σωστό, ότι οι εργαζόμενες μάζες με τις δικές τους μαχητικές δράσεις μπορούν να αποτρέψουν τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

Ο κόσμος δεν είναι σήμερα πλέον όπως ήταν το 1914.

Τώρα υπάρχει στο 1/6 της υφηλίου ένα ισχυρό προλεταριακό κράτος που στηρίζεται στην υλική δύναμη του νικηφόρου σοσιαλισμού. Με την σοφή Σταλινική πολιτική ειρήνης η Σοβιετική Ένωση ματαίωσε ακόμα μια φορά τα επιθετικά σχέδια των εμπρηστών πολέμου (χειροκροτήματα).

Τώρα το παγκόσμιο προλεταριάτο στον αγώνα κατά του πολέμου δεν διαθέτει μόνο ως όπλο τη μαζική του δράση όπως το 1914. Τώρα συνδυάζεται η μαζική πάλη της διεθνούς εργατικής τάξης ενάντια στον πόλεμο με την κρατική επίδραση της Σοβιετικής Ένωσης, με τον ισχυρό Κόκκινο Στρατό ως σπουδαία φρουρά της ειρήνης (θυελλώδη χειροκροτήματα).

Σήμερα η διεθνής εργατική τάξη δεν βρίσκεται όπως το 1914 κάτω από την αποκλειστική επιρροή της σοσιαλδημοκρατίας που στέκονταν στο ίδιο μπλοκ με την μπουρζουαζία. Σήμερα υπάρχει ένα παγκόσμιο κομμουνιστικό κόμμα – η Κομμουνιστική Διεθνής (χειροκροτήματα). Σήμερα οι μάζες των σοσιαλδημοκρατών εργατών στρέφονται προς τη Σοβιετική Ένωση και την πολιτική ειρήνης της, το Ενιαίο Μέτωπο με τους κομμουνιστές.

Σήμερα οι λαοί των αποικιών και των μισοαποικιακών χωρών δεν βλέπουν την υπόθεση της απελευθέρωσης σαν μια υπόθεση χωρίς ελπίδα. Αντίθετα, προχωρούν ολοένα και περισσότερο σε αποφασιστική πάλη ενάντια στους ιμπεριαλιστές καταπιεστές. Η καλύτερη απόδειξη είναι η σοβιετική επανάσταση στην Κίνα και οι ηρωικές πράξεις του Κόκκινου Στρατού του κινέζικου λαού (θυελλώδη χειροκροτήματα. Όλοι οι αντιπρόσωποι σηκώνονται από τις θέσεις τους, χειροκροτούν).

Το μίσος των λαών ενάντια στο πόλεμο βαθαίνει ολοένα και περισσότερο. Η μπουρζουαζία που οδηγεί τους εργαζόμενους στο χείλος του ιμπεριαλιστικού πολέμου διακινδυνεύει το κεφάλι της. Τώρα αγωνίζονται για την υπόθεση της διατήρησης της ειρήνης, όχι μόνο η εργατική τάξη, η αγροτιά και οι άλλοι εργαζόμενοι, αλλά και τα καταπιεσμένα έθνη και οι αδύναμοι λαοί, που η ανεξαρτησία τους απειλείται από νέο πόλεμο. Ακόμα και μεμονωμένα μεγάλα καπιταλιστικά κράτη τα οποία φοβούνται απώλειες από το ξαναμοίρασμα του κόσμου ενδιαφέρονται στην παρούσα φάση για την αποφυγή του πολέμου.

Από εδώ απορρέει η δυνατότητα του πλατιού Ενιαίου Μετώπου της εργατικής τάξης, όλων των εργαζομένων και όλων των λαών ενάντια στον κίνδυνο του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Το συνέδριό μας στηριγμένο στην πολιτική της ειρήνης της Σοβιετικής Ένωσης και στη θέληση για ειρήνη εκατομμυρίων και εκατομμυρίων απευθύνεται όχι μόνο στην κομμουνιστική πρωτοπορία, αλλά και σε ολόκληρη τη διεθνή εργατική τάξη και τους λαούς όλων των χωρών δίνοντάς τους την προοπτική της ανάπτυξης ενός πλατιού αντιπολεμικού Μετώπου. Από το βαθμό πραγματοποίησης και τη δράση αυτού του παγκόσμιου Μετώπου θα εξαρτηθεί, αν οι φασίστες και οι ιμπεριαλιστές εμπρηστές πολέμου θα μπορέσουν να εξαπολύσουν μία νέα ιμπεριαλιστική πυρκαγιά στο άμεσο μέλλον ή τα εγκληματικά τους σχέδια θα κοπούν από το τσεκούρι του ισχυρού αντιπολεμικού Μετώπου (χειροκροτήματα).

*

Το συνέδριό μας είναι ένα συνέδριο της ενότητας της εργατικής τάξης, ένα συνέδριο της πάλης για το προλεταριακό Ενιαίο Μέτωπο.

Δεν έχουμε καθόλου αυταπάτες σχετικά με τις δυσκολίες, τις οποίες το αντιδραστικό τμήμα των σοσιαλδημοκρατών ηγετών θα παρεμβάλλει για την πραγματοποίηση του προλεταριακού Ενιαίου Μετώπου. Όμως εμείς δεν φοβόμαστε αυτές τις δυσκολίες, γιατί εκπροσωπούμε τη θέληση εκατομμυρίων εργατών επειδή με τον αγώνα μας για το Ενιαίο Μέτωπο υπηρετούμε καλύτερα τα συμφέροντα του προλεταριάτου, επειδή το προλεταριακό Ενιαίο Μέτωπο είναι ο σίγουρος δρόμος για τη συντριβή του φασισμού και του καπιταλιστικού συστήματος, για την αποτροπή των ιμπεριαλιστικών πολέμων.

Σ’ αυτό το συνέδριο σηκώσαμε ψηλά τη σημαία της ενότητας των συνδικάτων. Οι κομμουνιστές δεν θα επιμείνουν στην με κάθε θυσία αυτόνομη ύπαρξη των κόκκινων συνδικάτων. Όμως οι κομμουνιστές θέλουν την ενότητα των συνδικάτων στη βάση της ταξικής πάλης και της οριστικής εξάλειψης αυτής της κατάστασης (σ.μ. της πολυδιάσπασης), ώστε οι πιο συνεπείς και πιο αποφασιστικοί οπαδοί της ενότητας των συνδικάτων και της ταξικής πάλης να μην διαγράφονται από τα συνδικάτα της διεθνούς του Άμστερνταμ (χειροκροτήματα).

Γνωρίζουμε, ότι τα στελέχη της Κόκκινης Συνδικαλιστικής Διεθνούς δεν αντιλήφθηκαν όλα τη γραμμή του συνεδρίου και δεν την υιοθέτησαν. Υπάρχουν υπολείμματα σεχταριστικής αυτοϊκανοποίησης τα οποία αυτά τα στελέχη πρέπει να ξεπεράσουν ώστε να ακολουθήσουν αταλάντευτα τη γραμμή του συνεδρίου. Εμείς θα εφαρμόσουμε αυτή τη γραμμή ότι κι αν αυτή κοστίσει και θα βρούμε κοινή γλώσσα με τα ταξικά μας αδέρφια, με τους συντρόφους της πάλης, με τους εργάτες που ανήκουν ακόμα σήμερα στην Ομοσπονδία συνδικάτων του Άμστερνταμ (ζωηρά χειροκροτήματα).

Με το συνέδριό μας αυτό ακολουθούμε τη γραμμή δημιουργίας ενός ενιαίου πολιτικού μαζικού κόμματος της εργατικής τάξης, της εξάλειψης της πολιτικής διάσπασης του προλεταριάτου η οποία προκλήθηκε από την ακολουθούμενη απ' τη σοσιαλδημοκρατία πολιτική της ταξικής συνεργασίας. Η πολιτική ενότητα της εργατικής τάξης δεν είναι για εμάς μια μανούβρα, αλλά ένα ζήτημα της μελλοντικής τύχης ολόκληρου του εργατικού κινήματος. Αν υπάρχουν άνθρωποι ανάμεσά μας που θεώρησαν την αποκατάσταση της ενότητας της εργατικής τάξης ως μανούβρα, τότε εμείς θα τους καταπολεμήσουμε ως ανθρώπους που θέλουν να ζημιώσουν την εργατική τάξη. Ακριβώς επειδή εμείς αντιμετωπίζουμε αυτό το ζήτημα με βαθιά σοβαρότητα και με την ανάλογη ειλικρίνεια που υπαγορεύεται από τα συμφέροντα του προλεταριάτου, προτείνουμε ορισμένους αρχειακούς όρους ως βάση μιας τέτοιας ενότητας. Αυτοί οι αρχειακοί όροι δεν επινοήθηκαν από μας, σ’ αυτούς οδηγήθηκε το προλεταριάτο μέσα από το προτσές της πάλης του, και αυτοί ανταποκρίνονται στη θέληση των εκατομμυρίων σοσιαλδημοκρατών εργατών, στη θέληση που ξεπήδησε από τα διδάγματα των ηττών που υπέστησαν. Αυτοί οι αρχειακοί όροι επιβεβαιώθηκαν από την πείρα ολόκληρου του επαναστατικού λαϊκού κινήματος (χειροκροτήματα).

Και επειδή το συνέδριό μας κινείται στην κατεύθυνση της προλεταριακής ενότητας δεν ήταν μόνο ένα συνέδριο της κομμουνιστικής πρωτοπορίας, ήταν ένα συνέδριο ολόκληρης της διεθνούς εργατικής τάξης, η οποία διψά για συνδικαλιστική και πολιτική μαχητική ενότητα (χειροκροτήματα).

Παρόλο που στο συνέδριό μας δεν ήταν παρόντες εκπρόσωποι των σοσιαλδημοκρατών εργατών, παρόλο που δεν ήταν ανένταχτοι και εργάτες οι οποίοι οδηγήθηκαν δια της βίας σε φασιστικές οργανώσεις δεν εκπροσωπήθηκαν, το συνέδριό μας δεν μίλησε μόνο για τους κομμουνιστές, αλλά για όλα τα εκατομμύρια των εργατών, έκφρασε τις σκέψεις και τα συναισθήματα της συντριπτικής πλειοψηφίας της εργατικής τάξης (χειροκροτήματα). Και αν οι οργανώσεις των εργατών των διαφόρων κατευθύνσεων πραγματοποιήσουν μια ελεύθερη συζήτηση των δικών μας αποφάσεων ανάμεσα στους προλετάριους όλων των χωρών, τότε οι εργάτες, και γι’ αυτό δεν έχουμε καμία αμφιβολία, θα στηρίξουν τις αποφάσεις τις οποίες οι σύντροφοί τους ομόφωνα πήραν.

Και αυτό υποχρεώνει εμάς τους κομμουνιστές ακόμα περισσότερο να κάνουμε τις αποφάσεις του συνεδρίου μας κοινό κτήμα όλης της εργατικής τάξης. Δεν αρκεί να ψηφίσουμε μόνο αυτές τις αποφάσεις. Δεν αρκεί να τις εκλαϊκεύσουμε στα μέλη των κομμουνιστικών κομμάτων. Θέλουμε, οι εργάτες που ανήκουν στα κόμματα της II Διεθνούς και στη συνδικαλιστική Ομοσπονδία του Άμστερνταμ, και στους εργάτες, τις οργανώσεις άλλων πολιτικών κατευθύνσεων, να συζητήσουμε μαζί αυτές τις αποφάσεις, να γίνουν πρακτικές προτάσεις και συμπληρώσεις, να σκεφτούν μαζί μας, πως μπορεί κανείς να τις κάνει καλύτερα πράξη, μαζί μας χέρι-χέρι να τις κάνει πραγματικότητα.

*

Το συνέδριό μας ήταν ένα συνέδριο του νέου τακτικού προσανατολισμού της Κομμουνιστικής Διεθνούς.

Το συνέδριό μας στάθηκε σταθερά στη θέση του Μαρξισμού – Λενινισμού, η οποία επιβεβαιώθηκε από ολόκληρη την πείρα του διεθνούς εργατικού κινήματος και πρώτα από όλα απ’ τη νίκη της μεγάλης Οκτωβριανής Επανάστασης, επιβεβαιώθηκε ακριβώς στο πνεύμα και με τη βοήθεια της μεθόδου του ζωντανού Μαρξισμού – Λενινισμού ανταποκρινόμενο στην τακτική στάση της Κομμουνιστικής Διεθνούς σύμφωνα με την αλλαγή της παγκόσμιας κατάστασης.

Το συνέδριο κατέληξε στη σταθερή απόφαση ότι η τακτική του Ενιαίου Μετώπου πρέπει να εφαρμοστεί με νέο τρόπο. Το συνέδριο απαιτεί αποφασιστικά, ότι οι κομμουνιστές δεν πρέπει να περιορίζονται μόνο στα γενικά συνθήματα για Προλεταριακή Δικτατορία και Σοβιετική Εξουσία, αλλά να ακολουθούν μια συγκεκριμένη δραστήρια μπολσεβίκικη πολιτική σε όλα τα εσωτερικά και εξωτερικά ζητήματα της χώρας, σε όλα τα επίκαιρα ζητήματα, σε όλα τα ζητήματα που σχετίζονται με τα ζωτικά συμφέροντα της εργατικής τάξης, του λαού και του διεθνούς εργατικού κινήματος. Το συνέδριο απαιτεί αποφασιστικά, ότι όλα τα τακτικά βήματα των κομμάτων να βασίζονται σε μια νηφάλια ανάλυση της συγκεκριμένης πραγματικότητας, παίρνοντας υπόψη τις σχέσεις των ταξικών δυνάμεων και το πολιτικό επιπέδο των πλατιών λαϊκών μαζών. Το συνέδριο απαιτεί πλήρη εξάλειψη όλων των υπολειμμάτων του σεχταρισμού από την πρακτική του κομμουνιστικού κινήματος – του σεχταρισμού που στη δεδομένη στιγμή αποτελεί το μεγαλύτερο εμπόδιο για την εφαρμογή μιας πραγματικά μπολσεβίκικης μαζικής πολιτικής των κομμουνιστικών κομμάτων.

Το συνέδριο διακατέχεται από την αποφασιστικότητα, να πραγματοποιήσει αυτή την τακτική γραμμή και από την πεποίθηση, ότι αυτός ο δρόμος θα οδηγήσει τα κόμματα μας σε μεγάλες επιτυχίες, πρέπει να παρθεί υπόψη ότι η πραγματοποίηση αυτής της μπολσεβίκικης γραμμής δεν θα είναι ομαλή στην πράξη, χωρίς λάθη, χωρίς μεμονωμένες παρεκκλίσεις δεξιά ή «αριστερά» - παρεκκλίσεις ή προς την πλευρά του ουραγού προσαρμογής ή προς τη πλευρά της σεχταριστικής αυτοαπομόνωσης. Ποιος από αυτούς κινδύνους «γενικά» είναι ο κύριος κίνδυνος – με αυτό μόνο σχολαστικοί μπορούν να ασχολούνται. Μεγαλύτερος και χειρότερος είναι ο κίνδυνος που στη δεδομένη στιγμή, στη δεδομένη χώρα, εμποδίζει περισσότερο τη πραγματοποίηση της γραμμής του συνεδρίου μας για την ανάπτυξη της ορθής μαζικής πολιτικής των κομμουνιστικών κομμάτων (χειροκροτήματα).

Προς το συμφέρον της υπόθεσης του κομμουνισμού απαιτείται όχι ένας αφηρημένος, αλλά ένας συγκεκριμένος αγώνας ενάντια στις παρεκκλίσεις, μια έγκαιρη και αποφασιστική απόκρουση των εμφανιζόμενων επιζήμιων τάσεων, μια έγκαιρη διόρθωση των λαθών. Την απαιτούμενη συγκεκριμένη πάλη ενάντια στις παρεκκλίσεις να την αντικαταστήσει κανείς με ένα ιδιόρρυθμο σπορ και να τη μετατρέψει σε μια δήθεν παρέκκλιση και κυνήγι παρεκκλίσεων – αυτό είναι μια ανεπίτρεπτη επιζήμια υπερβολή. Στην κομματική πρακτική πρέπει απαραίτητα να αναπτύσσεται η πρωτοβουλία στην τοποθέτηση καινούργιων ζητημάτων, σε μια ολόπλευρη συζήτηση της δραστηριότητας των κομμάτων και να μην τοποθετείται κανείς βιαστικά σε κάθε κριτική παρατήρηση ενός κομματικού μέλους για τα πρακτικά ζητήματα του κινήματος εμφανίζοντάς το ως παρέκκλιση. Πρέπει να δράσει κανείς στην κατεύθυνση ότι ένας σύντροφος που διέπραξε ένα λάθος μπορεί να το διορθώσει στην πράξη: σταθερά πρέπει να χτυπάει κάποιος μόνο εκείνους που επιμένουν ξεροκέφαλα στα λάθη και τους υπονομευτές της οργάνωσης του κόμματος.

Υπερασπίζοντας την ενότητα της εργατικής τάξης, αγωνιζόμαστε με μεγαλύτερη ενέργεια και ασυμβίβαστα για την εσωτερική ενότητα των κομμάτων μας. Στις γραμμές μας δεν υπάρχει θέση για φράξιες, για φραξιονιστικές ενέργειες. Όποιος προσπαθήσει να τραυματίσει τη σιδερένια ενότητα των γραμμών μας με όποιες φραξιονιστικές ενέργειες, αυτός θα αντιληφθεί προσωπικά τι σημαίνει μπολσεβίκικη πειθαρχία, την οποία μας δίδασκαν πάντα ο Λένιν και ο Στάλιν (χειροκροτήματα). Ας αποτελέσει αυτό προειδοποίηση σε μεμονωμένα στοιχεία σε μεμονωμένα κόμματα τα οποία πιστεύουν ότι μπορούν να εκμεταλλευτούν τις δυσκολίες των κομμάτων τους, τα τραύματα των ηττών και τα χτυπήματα του εχθρού κατά τη διάρκεια της προώθησης φραξιονιστικών σχεδίων (χειροκροτήματα). Το κόμμα πάνω από όλα! (ζωηρό χειροκρότημα). Η μπολσεβίκικη ενότητα του κόμματος να διαφυλαχτεί ως κόρη οφθαλμού – αυτός είναι ο πρώτος και ανώτατος νόμος του μπολσεβικισμού!

*

Το συνέδριό μας είναι ένα συνέδριο της μπολσεβίκικης αυτοκριτικής και της ισχυροποίησης της καθοδήγησης της Κομμουνιστικής Διεθνούς και των τμημάτων της.

Δεν φοβόμαστε να υποδείξουμε τα λάθη, τις αδυναμίες και τις ελλείψεις στις γραμμές μας, γιατί είμαστε ένα επαναστατικό κόμμα το οποίο γνωρίζει, ότι μόνο τότε μπορεί να αναπτυχθεί, να μεγαλώσει και να εκπληρώσει τα καθήκοντά του, όταν απομακρυνθεί από αυτά τα οποία εμποδίζουν την ανάπτυξή του ως επαναστατικό κόμμα.

Και εκείνη η δουλειά την οποία το συνέδριο αντιμετωπίζει με αδυσώπητη κριτική στον αυτάρεσκο σεχταρισμό, τη σχηματοποίηση, και τα στερεότυπα, τη νωθρότητα σκέψης, την αντικατάσταση των μεθόδων καθοδήγησης των μαζών με μεθόδους της διεύθυνσης ενός κόμματος – αυτή όλη η δουλειά πρέπει σε όλα τα κόμματα εδώ και τώρα, σε όλα τα τμήματα του κινήματός μας, να συνεχιστεί επειδή αυτή είναι μια από τις ουσιώδεις προϋποθέσεις για τη σωστή πραγματοποίηση των αποφάσεων του συνεδρίου (χειροκροτήματα).

Το συνέδριο στις αποφάσεις του για τον απολογισμό της εισήγησης της Εκτελεστικής Επιτροπής αποφάσισε την επιχειρησιακή διεύθυνση του κινήματος να την επικεντρώσει στα τμήματά του. Αυτό υποχρεώνει να δυναμώσει με κάθε τρόπο η δουλειά για τη δημιουργία και τη διαπαιδαγώγηση στελεχών και το δυνάμωμα των κομμουνιστικών κομμάτων με γνήσιους μπολσεβίκους ηγέτες, ώστε τα κόμματα στη βάση των αποφάσεων του συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς και των Ολομελειών της Εκτελεστικής Επιτροπής σε σημαντικές στροφές των γεγονότων να είναι σε θέση, γρήγορα και αυτόνομα, να βρίσκουν τη σωστή λύση των πολιτικών και τακτικών καθηκόντων του κομμουνιστικού κινήματος. Στις εκλογές των καθοδηγητικών οργάνων το συνέδριο επιδίωξε, η ηγεσία της Κομμουνιστικής Διεθνούς να συγκροτείται από ανθρώπους – στελέχη που διακατέχονται όχι μόνο από το αίσθημα της πειθαρχίας, αλλά και από βαθιά πεποίθηση να υιοθετήσουν τις νέες κατευθυντήριες γραμμές και τις αποφάσεις του συνεδρίου και να είναι έτοιμοι και ικανοί να τις κάνουν ενεργητικά πράξη (χειροκροτήματα).

Πρέπει σε κάθε χώρα να διασφαλιστεί η σωστή εφαρμογή των αποφάσεων του συνεδρίου, που σε πρώτη γραμμή εξαρτώνται από τον ανάλογο έλεγχο, την κατανομή και τον προσανατολισμό των στελεχών. Γνωρίζουμε, ότι αυτό δεν είναι εύκολο καθήκον. Γνωρίζουμε, ότι ένα τμήμα των στελεχών δεν έχουν διαπαιδαγωγηθεί με την πείρα της μπολσεβίκικης μαζικής πολιτικής, αλλά κατά κανόνα στη βάση της γενικής προπαγάνδας. Πρέπει να κάνουμε τα πάντα για να βοηθήσουμε τα στελέχη να αλλάξουν, να αναδιαπαιδαγωγηθούν στο νέο πνεύμα, στο πνεύμα των αποφάσεων του συνεδρίου. Εκεί όμως που θα φανεί ότι τα παλιά βαρέλια δεν είναι κατάλληλα για το νέο κρασί, πρέπει κανείς να βγάλει τα ανάλογα συμπεράσματα – να μην χύσει το νέο κρασί ή να το αφήσει να καταστραφεί σε παλιά βαρέλια, αλλά να αντικαταστήσει τα παλιά βαρέλια με νέα (κινητικότητα, χειροκροτήματα)

Σύντροφοι! Παραλείψαμε επίτηδες τις ηχηρές φράσεις της επαναστατικής προοπτικής τόσο από τις εισηγήσεις όσο και από τις αποφάσεις του συνεδρίου. Αυτό συνέβη όχι επειδή είχαμε κάποια αφορμή να εκτιμήσουμε την ανάπτυξη του επαναστατικού κινήματος λιγότερο αισιόδοξα, αλλά επειδή θέλουμε να απελευθερώσουμε τα κόμματά μας από κάθε τάση να αντικατασταθεί η μπολσεβίκικη δραστηριότητα από επαναστατικές φράσεις ή άγονες διαμάχες για την εκτίμηση της προοπτικής όταν διεξάγουμε έναν αποφασιστικό αγώνα απέναντι στο αυθόρμητο, έτσι βλέπουμε και παίρνουμε υπόψη το προτσές ανάπτυξης της επανάστασης όχι ως παρατηρητές, αλλά ως δραστήριοι συμμέτοχοι σ’ αυτό το προτσές. Κατά αυτόν τον τρόπο, με το να εκπληρώνουμε σε κάθε φάση της ανάπτυξης τα καθήκοντα που είναι προς το συμφέρον της επανάστασης τα οποία ανταποκρίνονται στις συγκεκριμένες συνθήκες της δοσμένης φάσης και να λαμβάνουμε υπόψη νηφάλια το πολιτικό επίπεδο των πλατιών εργαζόμενων μαζών, επιταχύνουμε ως κόμμα την επαναστατική δράση περισσότερο, τη δημιουργία των αναγκαίων υποκειμενικών προϋποθέσεων για τη νίκη της Προλεταριακής Επανάστασης (χειροκροτήματα).

«Να παίρνουμε τα πράγματα όπως είναι – είπε ο Μαρξ – σημαίνει να παρουσιάζουμε με τον καταλληλότερο τρόπο το επαναστατικό ενδιαφέρον σε διαφορετικές συνθήκες» (Μαρξ, Γράμμα στον Kugelmann, 23 Αυγούστου 1866). Εδώ βρίσκεται η ουσία της υπόθεσης. Αυτό δεν πρέπει ποτέ να ξεχνιέται.

*

Σύντροφοι! Πρέπει οι αποφάσεις του παγκόσμιου συνεδρίου να μεταφερθούν στις μάζες, πρέπει να εξηγηθούν στις μάζες, να χρησιμοποιηθούν ως καθοδήγηση για τη δράση των μαζών, με μια λέξη, να μετατραπούν σε σάρκα και αίμα των εκατομμυρίων εργαζομένων!

Πρέπει παντού να δυναμώσει επιτόπου στο έπακρο η πρωτοβουλία των εργατών, η πρωτοβουλία των οργανώσεων βάσης των κομμουνιστικών κομμάτων και του εργατικού κινήματος σχετικά με την εφαρμογή αυτών των αποφάσεων.

Επιστρέφοντας στις διάφορες χώρες τους, οι εκπρόσωποι του επαναστατικού προλεταριάτου πρέπει να μεταφέρουν σε αυτές την πεποίθηση, ότι εμείς οι κομμουνιστές φέρουμε την ευθύνη για την τύχη της εργατικής τάξης, του εργατικού κινήματος, για την τύχη του λαού μας, για την τύχη ολόκληρης της εργαζόμενης ανθρωπότητας.

Σε εμάς τους εργάτες, στα χέρια των εργατών που οικοδομούν τον κόσμο ανήκει ο κόσμος και όχι στα κοινωνικά παράσιτα και στους κηφήνες. Οι τωρινοί κυρίαρχοι του καπιταλιστικού κόσμου είναι εφήμεροι.

Το προλεταριάτο είναι ο πραγματικός κύριος του κόσμου, ο κύριος του μέλλοντος (θυελλώδη χειροκροτήματα). Πρέπει να ανταποκριθεί στα ιστορικά του δικαιώματα σε κάθε χώρα, σ’ ολόκληρο τον κόσμο πρέπει να πάρει την κυριαρχία στα χέρια του (χειροκρότημα).

Είμαστε οι μαθητές των Μαρξ και Ένγκελς, των Λένιν και Στάλιν. Πρέπει να είμαστε άξιοι των μεγάλων μας Δασκάλων (χειροκροτήματα).

Με το Στάλιν επικεφαλής πρέπει και μπορεί η πολιτική μας στρατιά των εκατομμυρίων εργαζομένων, ξεπερνώντας όλες τις δυσκολίες και όλα τα εμπόδια, να καταστρέψει το φρούριο του καπιταλισμού και να κατακτήσει τη νίκη του σοσιαλισμού σ’ όλο τον κόσμο! (θυελλώδη χειροκροτήματα).

Ζήτω η ενότητα της εργατικής τάξης!

Ζήτω το VII παγκόσμιο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς!

(θυελλώδη χειροκροτήματα που φθάνουν σε επευφημίες. Η ορχήστρα παίζει τη «Διεθνή», οι αντιπρόσωποι φωνάζουν συνθήματα: «Ζήτω ο Στάλιν!», «Ζήτω ο Dimitrow!», «Ζήτω!». Τριπλό «κόκκινο μέτωπο!». Η Γαλλική αντιπροσωπεία τραγουδά την «Carmagnole», η Τσέχικη αντιπροσωπεία τραγουδά το «Rudy Prapor», η Κινέζικη αντιπροσωπεία το «Εμβατήριο του Κινέζικου Κόκκινου Στρατού», η Ιταλική την «Bandiera Rossa», η Γερμανική το «Roten Wedding». Ζητωκραυγές: «Ζήτω ο τιμονιέρης της Κομιντέρν σύντροφος Dimitrow!», «Ζήτω!». Thorez: «Στο κόμμα των μπολσεβίκων και τον ηγέτη του, το σύντροφο Στάλιν, ένα Ζήτω!». Ζητωκραυγές. «Στην Κομιντέρν και τον τιμονιέρη της, το σύντροφο Dimitrow, ένα Ζήτω!», ζητωκραυγές. Η ορχήστρα παίζει τη «Διεθνή».)

Διαβάστε Περισσότερα »

Πρόλογος στη νορβηγική επανέκδοση της έκθεσης του Γκεόργκι Δημητρώφ στο 7ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς (1935)

 Η κομμουνιστική ομάδα «Επανάσταση» (Revolusjon), μέλος της Διεθνούς Σύσκεψης Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (ICMLPO) κυκλοφόρησε το 2013 το βιβλίο «Οι λαοί ενάντια στην κρίση, τον πόλεμο και το φασισμό». Εκτός από την έκθεση του Δημητρώφ, περιλαμβάνει έναν πρόλογο και μια εισαγωγή που καταπιάνονται με τα προβλήματα του πώς η πολιτική του Ενιαίου Μετώπου θα πρέπει να κατανοηθεί, να τεθεί και να ασκηθεί στις τρέχουσες ιστορικές και πολιτικές συνθήκες στη Νορβηγία.

Η πολιτική του ενιαίου μετώπου είναι βασικό στοιχείο της τακτικής γραμμής των κομμουνιστών. Παρ' όλα αυτά, αυτό έχει προκαλέσει μεγάλη αβεβαιότητα και σύγχυση.
Ο Γκεόργκι Δημητρώφ, ο Γενικός Γραμματέας της Κομμουνιστικής Διεθνούς (Κομιντέρν), στο 7ο Παγκόσμιο Συνέδριο που πραγματοποιήθηκε το 1935 επεξεργάστηκε και εξήγησε την πολιτική γραμμή του Ενιαίου Μετώπου και του Λαϊκού Μετώπου και την αναγκαιότητα της συνεργασίας στον αγώνα ενάντια στην καπιταλιστική επίθεση, ενάντια στο φασισμό και τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

Θεωρούμε σκόπιμο να αναδημοσιεύσουμε αυτό το κείμενο, διότι τα θέματα της ημερήσιας διάταξης εκείνης της περιόδου, έχουν γίνει και πάλι κρίσιμα στις μέρες μας. Το παγκόσμια καπιταλιστικό σύστημα, ειδικά στην Ευρώπη, υφίσταται τη σοβαρότερη οικονομική κρίση και ύφεση μετά την παγκόσμια κρίση που ακολούθησε μετά το κραχ του 1929. Η ανεργία είναι τεράστια και αυξάνεται, το εργατικό κίνημα έχει σε κάποιο βαθμό παραλύσει από δεκαετίες εξαιτίας της πολιτικής της ταξικής συνεργασίας, και σήμερα τα δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα δέχονται συνεχείς επιθέσεις από τις δυνάμεις του κεφαλαίου.
Ο φασισμός είναι και πάλι μια πραγματική απειλή: Σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Ουγγαρία και η Ελλάδα, είναι έτοιμος να κερδίσει μαζική υποστήριξη. Και όπως στη δεκαετία του 1930, ο κίνδυνος των νέων ιμπεριαλιστικών πολέμων είναι προ των πυλών.

Στην κεντρική έκθεσή του προς το 7ο Συνέδριο, o Δημητρώφ λέει:

«Οι ιμπεριαλιστικοί κύκλοι προσπαθούν να ρίξουν ολόκληρο το βάρος της κρίσης πάνω στους ώμους των εργαζομένων. Γι' αυτό χρειάζονται το φασισμό».

«Θέλουν να λύσουν το πρόβλημα των αγορών υποδουλώνοντας τους αδύνατους λαούς, αυξάνοντας την αποικιακή καταπίεση και ξαναμοιράζοντας τον κόσμο διά μέσου του πολέμου. Γι' αυτό χρειάζονται το φασισμό».

Το χρηματιστικό κεφάλαιο απαιτεί περικοπές σε μισθούς και την ευημερία, ενώ οι ίδιοι οι καπιταλιστές λεηλατούν δημόσιους πόρους από τους κρατικούς προϋπολογισμούς.
Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, ιδιαίτερα οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι χώρες του ΝΑΤΟ, έχουν αποδυθεί σε μια όλο και πιο επιθετική πολιτική πόλεμου, όπου αγνοούν ακόμα και τα Ηνωμένα Έθνη - ένα παγκόσμιο οργανισμό που τέθηκε σε λειτουργία μετά την ήττα του φασισμού στον απόηχο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Οι λαοί και οι κυβερνήσεις δέχονται απειλές και επιθέσεις και ανατρέπονται με αιματηρούς πολέμους. Προς το παρόν (το καλοκαίρι του 2013 - σ.τ.μ.), η Συρία έχει μπει στο στόχαστρο ενός νέου επιθετικού ιμπεριαλιστικού πολέμου.

Οι λαοί πληρώνουν με την ίδια τη ζωή τους και τους φυσικούς τους πόρους που λεηλατούνται, ενώ οι εργαζόμενοι στις ιμπεριαλιστικές χώρες πρέπει να πληρώσουν για τις πολύ μεγάλες και αυξανόμενες στρατιωτικές δαπάνες. Για να δικαιολογήσουν την πολιτική του πολέμου, οι μεγάλες δυνάμεις χρησιμοποιούν και το σοβινισμό και το ρατσισμό που ανοίγουν το δρόμο του φασισμού στις δικές τους χώρες.

Με τον τρόπο αυτό το χρηματιστικό κεφάλαιο μετακυλάει τα βάρη της κρίσης στην εργατική τάξη και τους λαούς. Δημιουργεί μεγαλύτερες κοινωνικές ανισότητες, δυστυχία και θάνατο - αλλά την ίδια στιγμή ανάβουν οι σπίθες της λαϊκής πάλης και αντίστασης. Η κρίση θα μπορούσε να οδηγήσει σε επανάσταση, με την προϋπόθεση ότι υπάρχει μια πολιτική δύναμη με μαζική επιρροή και τακτική ικανότητα να αναπτύξει τις κινήσεις που θα μπορούσαν να ανατρέψουν την αστική τάξη και τις φιλο-ιμπεριαλιστικές κυβερνήσεις. Ωστόσο, αν η δύναμη αυτή δεν είναι αρκετά ισχυρή, γνωρίζουμε ότι η κρίση μπορεί να οδηγήσει στο φασισμό.

Η πιο σημαντική διαφορά μεταξύ της περιόδου που οδήγησε μέχρι τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και την σημερινή κατάσταση είναι ότι την εποχή εκείνη υπήρχε έναν ισχυρό σοσιαλιστικό κράτος των εργαζομένων, η Σοβιετική Ένωση, και ένα ισχυρό διεθνές κομμουνιστικό κίνημα. Σήμερα, η εργατική τάξη δεν έχει τέτοια φρούρια για να καταφύγει και να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της.

Τα μαρξιστικά-λενινιστικά κόμματα και οργανώσεις - με ορισμένες εξαιρέσεις - είναι μικρά και με ελάχιστη ή περιορισμένη επιρροή στο εσωτερικό της εργατικής τάξης στις αντίστοιχες χώρες τους. Η διαφορά με την περίοδο όπου ο Δημητρώφ παρουσίασε την περίφημη έκθεσή του στο Συνέδριο της Κομιντέρν είναι τεράστια.

Ο λόγος για αυτή την αρνητική κατάσταση για το παγκόσμιο προλεταριάτο είναι η καπιταλιστική και ρεβιζιονιστική αντεπανάσταση στο πρώην σοσιαλιστικό στρατόπεδο. Εδώ δεν θα αναλυθεί τι οδήγησε σε αυτή την αντεπανάσταση και τι ακολούθησε. Αυτό είναι ένα μεγάλο και σοβαρό ζήτημα που πρέπει να επεξεργαστεί σε άλλα πλαίσια.

Το ερώτημα που προβάλλει αυτή τη στιγμή είναι το εξής: Μήπως το γεγονός ότι η εργατική τάξη είναι σε χειρότερη θέση σήμερα από ό, τι ήταν το 1935, σημαίνει ότι το ζήτημα του Ενιαίου Μετώπου και το Λαϊκό Μέτωπο είναι περισσότερο ή λιγότερο σημαντικό σήμερα;

Η απάντησή μας είναι ότι η πολιτική του Ενιαίου Μετώπου και το Λαϊκό Μέτωπο είναι ακόμα πιο σημαντικά σήμερα από ό, τι ήταν το 1935, ακριβώς λόγω της εξασθενημένης θέσης της εργατικής τάξης και των κομμουνιστών.

Για άλλη μια φορά βρισκόμαστε αντιμέτωποι με το έργο της οικοδόμησης ενός Λαϊκού Μετώπου ενάντια στην κρίση, τον πόλεμο και το φασισμό. Αυτή είναι η πρακτική απάντηση των κομμουνιστών στην ιμπεριαλιστική πολιτική των αποφάσεων να πληρώνουν οι εργαζόμενοι την καπιταλιστική κρίση. Από την άποψη αυτή, τα διδάγματα και οι οδηγίες που δίνονται από τον Δημητρώφ είναι πολύ σημαντικά.

Ο Δημητρώφ δείχνει πώς να συνδυάσουμε τη σταθερότητα της αρχής με την ευελιξία. Μας θυμίζει ότι εμείς οι κομμουνιστές πάντα πρέπει να σκεφτόμαστε και να αναλύουμε τα θέματα ανεξάρτητα, ότι πρέπει να αφομοιώσουμε τη μαρξιστική-λενινιστική θεωρία ως οδηγό, ότι πρέπει να απαλλαγούμε από το σεχταρισμό και την άκαμπτη προπαγάνδα που είναι περισσότερο ή λιγότερο ακατανόητη για τους εργαζόμενους. Επίσης, προειδοποιεί για τον κίνδυνο του δεξιού οπορτουνισμού, που θα προκύψει, εάν οι κομμουνιστές επιτρέψουν στον εαυτό τους να «διαλυθούν» στο μέτωπο και να ξεχάσουν τους επαναστατικούς τους στόχους και τον ηγετικό ρόλο του Κόμματος.

Στο εισαγωγικό κεφάλαιο (που δεν περιλαμβάνονται σε αυτήν τη μετάφραση - σ.τ.μ), μελετάμε κάποιες πτυχές από τις ταχτικές του Ενιαίου Μετώπου και τα καθήκοντα και τις ειδικές προκλήσεις για την προώθηση μιας μαρξιστικής-λενινιστικής πολιτικής στη σημερινή Νορβηγία.

Εκδοτικός Οίκος «Επανάσταση»

Όσλο, 2013

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Ενότητα και Πάλη» τ. 28.

Διαβάστε Περισσότερα »

GEORGI DIMITROW: Κεντρικά ζητήματα του Ενιαίου Μετώπου στις διάφορες χώρες

GEORGI DIMITROW

Κεντρικά ζητήματα του Ενιαίου Μετώπου στις διάφορες χώρες

Σε κάθε χώρα υπάρχουν κεντρικά ζητήματα, που σ' ένα δοσμένο στάδιο απασχολούν τις πλατειές μάζες και γύρω από τα οποία πρέπει να αναπτυχτεί ο αγώνας για τη δημιουργία του Ενιαίου Μετώπου. Πιάνοντας σωστά τα κεντρικά αυτά σημεία, τα κεντρικά αυτά ζητήματα, σημαίνει ότι εξασφαλίζεται και επιταχύνεται η δημιουργία του Ενιαίου Μετώπου.

α) Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής

Ας πάρουμε για παράδειγμα μια τόσο σπουδαία χώρα του καπιταλιστικού κόσμου, όπως είναι οι Ενωμένες Ποιλιτείες της Αμερικής. Η κρίση κινητοποίησε εκεί εκατομμύρια μάζες. Το πρόγραμμα της εξυγίανσης του καπιταλισμού κατέρρευσε. Τεράστιες μάζες αρχίζουν να γυρνάν την πλάτη στα αστικά κόμματα και αυτή τη στιγμή βρίσκονται σε δίλημμα.

Ο αναπτυσσόμενος αμερικάνικος φασισμός προσπαθεί να κατευθύνει την απογοήτευση και δυσαρέσκεια των μαζών αυτών σε έναν αντιδραστικό φασιστικό δρόμο. Η ιδιομορφία της ανάπτυξης του αμερικάνικου φασισμού έγκειται στο γεγονός, ότι στο σημερινό στάδιο εμφανίζεται κυρίως με τη μορφή της αντιπολίτευσης ενάντια στο φασισμό σα μια “όχι αμερικάνικη” κίνηση, σα μια κίνηση, που εισάγεται από το εξωτερικό. Σε αντίθεση με το γερμανικό φασισμό, που εμφανίστηκε με αντισυνταγματικά συνθήματα, ο αμερικάνικος φασισμός προσπαθεί να ποζάρει σαν αγωνιστής υπέρ του συντάγματος και της “αμερικάνικης δημοκρατίας”. Δεν πρόκειται ακόμα για άμεσα απειλητικό κίνδυνο. Αλλά αν κατορθώσει να εισχωρήσει στις πλατειές και απογοητευμένες από τα παλιά αστικά κόμματα μάζες, μπορεί να αποτελέσει σοβαρό κίνδυνο σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Τι θα σήμαινε όμως μια νίκη του φασισμού στις Ενωμένες Πολιτείες; Για τις εργαζόμενες μάζες θα σήμαινε φυσικά τεράστια όξυνση του καθεστώτος της εκμετάλλευσης και τη συντριβή του εργατικού κινήματος. Και τι διεθνή σημασία θα είχε η νίκη αυτή του φασισμού; Οι Ενωμένες Πολιτείες δεν είναι φυσικά ούτε Ουγγαρία, ούτε Φιλανδία, ούτε Βουλγαρία, ούτε Λεττονία. Η νίκη του φασισμού στις Ενωμένες Πολιτείες θα άλλαζε ολόκληρη τη διεθνή κατάσταση.

Επιτρέπεται, λοιπόν, κάτω από αυτές τις συνθήκες να μένει ικανοποιημένο το αμερικάνικο προλεταριάτο, οργανώνοντας μόνο την ταξικά συνειδητή πρωτοπορία του, που είναι έτοιμη να πάρει τον επαναστατικό δρόμο; Όχι.

Είναι ολοφάνερο, ότι τα συμφέροντα του αμερικάνικου προλεταριάτου απαιτούν, να ξεκόψει χωρίς την παραμικρή καθυστέρηση όλες του τις δυνάμεις από τα καπιταλιστικά κόμματα. Πρέπει να βρεθούν δρόμοι και κατάλληλοι τρόποι, για να εμποδιστεί έγκαιρα ο εγκλωβισμός των δυσαρεστημένων πλατειών μαζών των εργαζομένων από το φασισμό. Και πάνω σ' αυτό οφείλουμε να πούμε: η δημιουργία ενός μαζικού Κόμματος των εργαζομένων, ενός “Εργατικού και Αγροτικού Κόμματος” θα μπορούσε να ήταν για τις αμερικάνικες συνθήκες ένας τέτοιος κατάλληλος τρόπος. Ένα τέτοιο κόμμα θα ήταν μια ειδική μορφή Λαϊκού Μετώπου των μαζών στην Αμερική, που θα αντιπαραθέτονταν στα κόμματα των τραστ και των τραπεζών, καθώς και στον αναπτυσσόμενο φασισμό. Ένα τέτοιο κόμμα δε θα ήταν, φυσικά, σοσιαλιστικό ούτε κομμουνιστικό. Πρέπει όμως να είναι αντιφασιστικό και όχι αντικομμουνιστικό κόμμα. Το Πρόγραμμα του κόμματος αυτού θα πρέπει να κατευθύνεται ενάντια στις τράπεζες, τα τραστ, τα μονοπώλια, ενάντια στους κύριους εχθρούς του λαού, που πλουτίζουν σε βάρος του. Ένα τέτοιο κόμμα τότε μόνο μπορεί να εκπληρώσει τον προορισμό του, όταν αγωνιστεί για τα αμεσότερα αιτήματα της εργατικής τάξης, για πραγματική κοινωνική νομοθεσία, για την ασφάλιση των ανέργων· όταν αγωνιστεί για να αποχτήσουν οι λευκοί και μαύροι ημιμισθωτές γη και να απελευθερωθούν από τα βάρη των χρεών· όταν αγωνιστεί για την κατάργηση των χρεών των αγροτών· όταν αγωνιστεί για την ισοτιμία των νέγρων, για την υπεράσπιση των αιτημάτων των βετεράνων του πολέμου, για τη διαφύλαξη των συμφερόντων των ελεύθερων επαγγελματιών, των μικροεμπόρων και βιοτεχνών. Και τα λοιπά.

Είναι αυτονόητο, ότι ένα τέτοιο κόμμα θα αγωνιστεί για την αποστολή εκπροσώπων του στα τοπικά διοικητικά σωματεία, στα αντιπροσωπευτικά όργανα των διάφορων πολιτειών, καθώς και στο Κογκρέσο και στη Γερουσία.

Οι σύντροφοι μας στις Ενωμένες Πολιτείες ενήργησαν σωστά, παίρνοντας την πρωτοβουλία για τη δημιουργία ενός τέτοιου κόμματος. Αλλά θα πρέπει να πάρουν ακόμα πιο δραστικά μέτρα, για να γίνει η δημιουργία ενός τέτοιου κόμματος υπόθεση των ίδιων των μαζών. Το ζήτημα της δημιουργίας ενός “Εργατο – Αγροτικού Κόμματος” και το πρόγραμμά του πρέπει να αναλυθούν σε μαζικές οργανώσεις. Είναι απαραίτητο να αναπτύξουμε ένα πολύ πλατύ κίνημα για τη δημιουργία του κόμματος αυτού και να τεθούμε επικεφαλής αυτού του κινήματος. Δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να επιτρέψουμε να περάσει η πρωτοβουλία της οργάνωσης του κόμματος στα χέρια εκείνων των στοιχείων, που θέλουν να εκμεταλλευτούν τη δυσαρέσκεια των απογοητευμένων από τα αστικά κόμματα – το δημοκρατικό και το ρεπουμπλικανικό – εκατομμυρίων μαζών, για να δημιουργήσουν στις Ενωμένες Πολιτείες ένα “τρίτο” κόμμα, ένα αντικομμουνιστικό κόμμα ενάντια στο επαναστατικό κίνημα.

β) Αγγλία

Στην Αγγλία, η φασιστική οργάνωση Μόσλεϋς πέρασε προσωρινά λόγω των μαζικών ενεργειών των άγγλων εργατών σε δεύτερη μοίρα. Αλλά δεν πρέπει να κλείσουμε τα μάτια, όταν η λεγόμενη “Εθνική Κυβέρνηση” παίρνει διάφορα αντιδραστικά μέτρα ενάντια στην εργατική τάξη, με τα οποία δημιουργούνται και στην Αγγλία συνθήκες, που σε περίπτωση ανάγκης, θα διευκολύνουν την αστική τάξη στο πέρασμα σε φασιστικό καθεστώς.

Να αγωνίζεσαι στο σημερινό στάδιο ενάντια στο φασιστικό κίνημα στην Αγγλία, σημαίνει πριν απ' όλα να αγωνίζεσαι ενάντια στην “Εθνική Κυβέρνηση”, ενάντια στα αντιδραστικά της μέτρα, ενάντια στην επίθεση του κεφαλαίου, για την υπεράσπιση των αιτημάτων των ανέργων, ενάντια στην περικοπή των μισθών, για την κατάργηση όλων των νόμων, με τη βοήθεια των οποίων η αγγλική αστική τάξη ρίχνει το επίπεδο ζωής των μαζών.

Αλλά το αναπτυσσόμενο μίσος της εργατικής τάξης ενάντια στην “Εθνική Κυβέρνηση”, συνενώνει όλο και πιο πλατειές μάζες κάτω από το σύνθημα: “Σχηματισμός μιας νέας κυβέρνησης των Εργατικών στην Αγγλία”. Μπορούν οι κομμουνιστές να μη πάρουν υπόψη τους τη διάθεση των πλατειών μαζών, που πιστεύουν ακόμη στην κυβέρνηση των εργατικών; Όχι, σύντροφοι! Πρέπει να βρούμε το δρόμο προς αυτές τις μάζες. Τους λέμε καθαρά, όπως αναφέρει το 13^ο Συνέδριο του Αγγλικού Κομμουνιστικού Κόμματος: “Εμείς οι κομμουνιστές είμαστε οπαδοί της σοβιετικής Εξουσίας, σα μοναδικής Εξουσίας που μπορεί να απελευθερώσει τους εργάτες από το ζυγό του καπιταλισμού. Εσείς όμως θέλετε κυβέρνηση των Εργατικών; Πάει καλά. Αγωνιστήκαμε και αγωνιζόμαστε χέρι με χέρι μαζί σας για τη συντριβή της “Εθνικής Κυβέρνησης”. Είμαστε έτοιμοι να υποστηρίξουμε τον αγώνα σας για το σχηματισμό μιας νέας κυβέρνησης των Εργατικών, παρόλο που οι δυο προηγούμενες κυβερνήσεις των Εργατικών δεν κράτησαν τις υποσχέσεις που έδωσε το Εργατικό Κόμμα στην εργατική τάξη. Δεν περιμένουμε να εφαρμόσει η κυβέρνηση αυτή σοσιαλιστικά μέτρα. Αλλά στο όνομα εκατομμυρίων εργατών, βάζουμε το αίτημα, να προασπίσει τα αμεσότερα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα της εργατικής τάξης και όλων των εργαζομένων. Θέλουμε να συζητήσουμε μαζί ένα κοινό Πρόγραμμα από τέτοια αιτήματα και να πραγματοποιήσουμε εκείνη την ενότητα δράσης, που χρειάζεται το προλεταριάτο, για να μπορέσει να προβάλει αντίσταση στις αντιδραστικές επιθέσεις της “Εθνικής κυβέρνησης”, στην επίθεση του κεφαλαίου και του φασισμού, στην προετοιμασία ενός νέου πολέμου. Οι Άγγλοι σύντροφοι είναι έτοιμοι να εμφανιστούν στις επερχόμενες κοινοβουλευτικές εκλογές πάνω σ' αυτή τη βάση μαζί με τις οργανώσεις του Εργατικού Κόμματος ενάντια στην “Εθνική Κυβέρνηση”, καθώς και ενάντια στο Λόυντ Τζωρτζ, που προσπαθεί με τον τρόπο του να παρασύρει τις μάζες για το συμφέρον της αγγλικής αστικής τάξης ενάντια στην υπόθεση της εργατικής τάξης.

Η στάση αυτή των άγγλων κομμουνιστών είναι σωστή. Θα τους διευκολύνει στη δημιουργία του αγωνιστικού Ενιαίου Μετώπου μαζί με τα εκατομμύρια μαζών των αγγλικών συνδικάτων και το Εργατικό Κόμμα.

Μένοντας πάντα οι κομμουνιστές στις πρώτες γραμμές του αγωνιζόμενου προλεταριάτου, δείχνοντας στις μάζες το μόνο σωστό δρόμο – το δρόμο της πάλης για την επαναστατική ανατροπή της κυριαρχίας της αστικής τάξης και για την οικοδόμηση της σοβιετικής εξουσίας – δεν πρέπει να παραλείψουν στον καθορισμό των επίκαιρων πολιτικών καθηκόντων τους εκείνα τα απαραίτητα στάδια του μαζικού κινήματος, που στην πορεία τους, οι εργατικές μάζες ξεπερνούν, με την ίδια τους την πείρα, τις αυταπάτες τους και περνάνε με το μέρος του κομμουνισμού.

γ) Γαλλία

Η Γαλλία είναι η χώρα, όπου, όπως είναι γνωστό, η εργατική τάξη δίνει σ' ολόκληρο το διεθνές προλεταριάτο το παράδειγμα, για το πώς διεξάγεται ο αγώνας ενάντια στο φασισμό. Το γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα δίνει σ' όλα τα τμήματα της Κομμουνιστικής Διεθνούς το παράδειγμα, για το πώς πρέπει να εφαρμόζεται η τακτική του Ενιαίου Μετώπου, οι σοσιαλιστές εργάτες δίνουν το παράδειγμα, για το τι πρέπει να κάνουν τώρα οι σοσιαλδημοκράτες των άλλων καπιταλιστικών χωρών στον αγώνα ενάντια στο φασισμό.

Είναι τεράστια η σημασία της αντιφασιστικής διαδήλωσης, που πραγματοποιήθηκε στις 14 Ιούλη τούτου του χρόνου στο Παρίσι, όπου πήραν μέρος μισό εκατομμύριο άτομα, καθώς επίσης και των πολυάριθμων διαδηλώσεων σε άλλες πόλεις της Γαλλίας. Εδώ δεν πρόκειται πια για απλό ενιαιομετωπικό κίνημα, πρόκειται ήδη για την αρχή ενός πλατιού, γενικού, Λαϊκού Μετώπου ενάντια στο φασισμό στη Γαλλία. Το κίνημα αυτό του Ενιαίου Μετώπου μεγαλώνει την πίστη της εργατικής τάξης στις δυνάμεις της, δυναμώνει τη συνείδηση για τον ηγετικό της ρόλο απέναντι στην αγροτιά, τα μικροαστικά στρώματα της πόλης και τους διανοούμενους. Διευρύνει την επιρροή του Κομμουνιστικού Κόμματος στις εργατικές μάζες και δυναμώνει, έτσι, το προλεταριάτο στον αγώνα του ενάντια στο φασισμό. Το κίνημα αυτό κινητοποιεί έγκαιρα την επαγρύπνηση των μαζών απέναντι στο φασιστικό κίνδυνο. Θα αποτελέσει το φωτεινό παράδειγμα για την ανάπτυξη του αντιφασιστικού αγώνα στις άλλες καπιταλιστικές χώρες και θα επιδράσει ενθαρρυντικά πάνω στο καταπιεσμένο από τη φασιστική διχτατορία προλεταριάτο της Γερμανίας.

Πρόκειται αναμφίβολα για μεγάλη νίκη, που όμως δεν έχει κρίνει ακόμη την έκβαση του αντιφασιστικού αγώνα. Η συντριπτική πλειοψηφία του γαλλικού λαού είναι χωρίς αμφιβολία ενάντια στο φασισμό. Η αστική τάξη όμως ξέρει να στραγγαλίζει με τη βοήθεια της ένοπλης εξουσίας τη θέληση των λαών. Το φασιστικό κίνημα αναπτύσσεται παραπέρα εντελώς ελεύθερα χάρη στη δραστήρια υποστήριξη του μονοπωλιακού κεφαλαίου, της κρατικής μηχανής της αστικής τάξης, του Γενικού Επιτελείου του γαλλικού στρατού και τους αντιδραστικούς ηγέτες της καθολικής εκκλησίας – του προμαχώνα κάθε αντίδρασης. Η πιο ισχυρή φασιστική οργάνωση, η οργάνωση των “Σταυροφόρων του Πυρός”, διαθέτει σήμερα πάνω από 300.000 ένοπλα μέλη, που ο πυρήνας τους αποτελείται από 60.000 εφέδρους αξιωματικούς. Κατέχει θέσεις στην αστυνομία, στη χωροφυλακή, στο στρατό, στην αεροπορία, σ' ολόκληρη την κρατική μηχανή. Οι τελευταίες δημοτικές εκλογές δείχνουν, ότι στη Γαλλία δεν προοδεύουν μόνο οι οι επαναστατικές δυνάμεις, αλλά και οι δυνάμεις του φασισμού. Αν ο φασισμός κατορθώσει να εισχωρήσει στις πλατειές αγροτικές μάζες και εξασφαλίσει την υποστήριξη ενός τμήματος του στρατού, ουδετεροποιώντας το άλλο, τότε οι εργαζόμενες μάζες στη Γαλλία δεν θα μπορέσουν να εμποδίσουν τον ερχομό του φασισμού στην εξουσία. Μην ξεχνάτε, σύντροφοι, την οργανωτική αδυναμία του γαλλικού εργατικού κινήματος, πράγμα που διευκολύνει την επιτυχία της φασιστικής επίθεσης. Δεν υπάρχει κανένας λόγος, να μείνουν η εργατική τάξη και όλοι οι αντιφασίστες στη Γαλλία ικανοποιημένοι από τα μέχρι τώρα επιτυχή αποτελέσματα.

Μπροστά σε ποια καθήκοντα βρίσκεται η εργατική τάξη στη Γαλλία;

Πρώτο: δημιουργία Ενιαίου Μετώπου όχι μόνο σε πολιτικό, αλλά και σε οικονομικό πεδίο για την οργάνωση του αγώνα ενάντια στην επίθεση του κεφαλαίου. Σπάσιμο, ασκώντας πίεση, της αντίστασης της κορυφής της ρεφορμιστικής Ένωσης Συνδικάτων (C.G.T.) ενάντια στο Ενιαίο Μέτωπο.

Δεύτερο: αποκατάσταση της συνδικαλιστικής ενότητας στη Γαλλία: Ενιαία συνδικάτα πάνω στη βάση της ταξικής πάλης.

Τρίτο: προσεταιρισμός των πλατειών αγροτικών μαζών, των μαζών των μικροαστών στο αντιφασιστικό κίνημα, δίνοντας στα καθημερινά τους αιτήματα μιαν ιδιαίτερη θέση μέσα στο πρόγραμμα του αντιφασιστικού Λαϊκού Μετώπου.

Τέταρτο: οργανωτική σταθεροποίηση του αντιφασιστικού κινήματος και διεύρυνση του Λαϊκού Μετώπου με τη δημιουργία μαζικών αιρετών υπερκομματικών οργάνων, που η επιρροή τους να αγκαλιάζει τις πιο πλατειές μάζες από ό,τι τα σημερινά Κόμματα στη Γαλλία και οι Οργανώσεις των εργαζομένων.

Πέμπτο: διάλυση και αφοπλισμό, με την άσκηση πίεσης, των φασιστικών οργανώσεων, των οργανώσεων των συνωμοτών ενάντια στη δημοκρατία και των πραχτόρων του Χίτλερ στη Γαλλία.

Έκτο: εκκαθάριση της κρατικής μηχανής, του στρατού και της αστυνομίας από τους συνωμότες, που προετοιμάζουν φασιστικό πραξικόπημα.

Έβδομο: ανάπτυξη αγώνα ενάντια στους ηγέτες των αντιδραστικών κλικών της καθολικής Εκκλησίας, που είναι ένας από τους σοβαρότερους προμαχώνες του γαλλικού φασισμού.

Όγδοο: σύνδεση του στρατού με το αντιφασιστικό κίνημα, με τη δημιουργία μέσα στο στρατό επιτροπών για την προάσπιση της δημοκρατίας και του συντάγματος, ενάντια σ' εκείνους που θέλουν να χρησιμοποιήσουν το στρατό για να πραγματοποιήσουν πραξικόπημα, με σκοπό την κατάλυση του συντάγματος(χειροκροτήματα). Να μην επιτραπεί στις αντιδραστικές δυνάμεις στη Γαλλία, να διαλύσουν τη γαλλο-σοβιετική συμφωνία, που προασπίζει την υπόθεση της ειρήνης ενάντια στην επίθεση του γερμανικού φασισμού(χειροκροτήματα).

Και αν το αντιφασιστικό κίνημα στη Γαλλία οδηγήσει στο σχηματισμό κυβέρνησης, που να διεξάγει πραγματικό αγώνα – όχι μόνο με λόγια, αλλά με έργα – ενάντια στο γαλλικό φασισμό και να εφαρμόζει το Πρόγραμμα των αιτημάτων του αντιφασιστικού Λαϊκού Μετώπου, τότε οι κομμουνιστές, παρόλο που παραμένουν άσπονδοι εχθροί κάθε αστικής κυβέρνησης και οπαδοί της σοβιετικής Εξουσίας, μπροστά στον αυξανόμενο φασιστικό κίνδυνο, είναι πρόθυμοι, παρόλα αυτά, να υποστηρίξουν μια τέτοια κυβέρνηση(χειροκροτήματα).

Το Ενιαίο Μέτωπο και οι φασιστικές μαζικές οργανώσεις

Σύντροφοι! Ο αγώνας για τη δημιουργία του Ενιαίου Μετώπου στις χώρες, όπου οι φασίστες είναι στη εξουσία, είναι το πιο σπουδαίο πρόβλημα, που μπαίνει μπροστά μας. Εκεί, ο αγώνας αυτός διεξάγεται φυσικά κάτω από αφάνταστα πιο δύσκολες συνθήκες, από ό,τι στις χώρες με νόμιμο εργατικό κίνημα. Στις φασιστικές χώρες, ωστόσο, υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις για την ανάπτυξη ενός πραγματικού αντιφασιστικού Λαϊκού Μετώπου, στον αγώνα ενάντια στη φασιστική διχτατορία, γιατί οι σοσιαλδημοκράτες, οι καθολικοί και οι άλλοι εργάτες στη Γερμανία για παράδειγμα, μπορούν να δουν άμεσα την αναγκαιότητα, να διεξάγουν ενιαίο αγώνα μαζί με τους κομμουνιστές ενάντια στη φασιστική διχτατορία. Ανάμεσα στα πλατειά στρώματα των μικροαστών και της αγροτιάς, που δοκίμασαν ήδη τους πικρούς καρπούς της φασιστικής διχτατορίας, αυξάνει όλο και περισσότερο η δυσαρέσκεια και η απογοήτευση, πράγμα που διευκολύνει την προσάρτησή τους στο αντιφασιστικό Λαϊκό Μέτωπο.

Στις φασιστικές χώρες, ιδιαίτερα στη Γερμανία και Ιταλία, όπου ο φασισμός κατόρθωσε να δημιουργήσει μια μαζική βάση και εγκλώβισε με τη βία τους εργάτες και τους άλλους εργαζομένους στις οργανώσεις του, το κύριο καθήκον είναι να συνδυάσουμε σωστά τον αγώνα ενάντια στη φασιστική διχτατορία από τα έξω με την υπονόμευσή του από τα μέσα, στις φασιστικές μαζικές οργανώσεις και τα οργάνα. Πρέπει, ανάλογα με τις συγκεκριμένες συνθήκες των χωρών αυτών να εξετάσουμε, κατανοήσουμε και εφαρμόσουμε τις ιδιαίτερες μέθοδες και τρόπους, που βοηθάνε στην πιο γρήγορη διάλυση της μαζικής βάσης του φασισμού και στην προετοιμασία της ανατροπής της φασιστικής διχτατορίας. Αυτά πρέπει να τα εξεταστούν, να κατανοηθούν και να εφαρμοστούν, κι όχι μόνο με κραυγιές: “Κάτω ο Χίτλερ!” και “Κάτω ο Μουσολίνι!”. Ναι, να εξεταστούν, να κατανοηθούν και να εφαρμοστούν!

Πρόκειται για ένα δύσκολο και πολύπλοκο καθήκον. Και γίνεται ακόμη δυσκολότερο, γιατί η πείρα μας σ' ό,τι αφορά την επιτυχή καταπολέμηση της φασιστικής διχτατορίας είναι εξαιρετικά περιορισμένη. Οι ιταλοί σύντροφοι για παράδειγμα, αγωνίζονται ήδη εδώ και δεκατρία χρόνια κάτω από τις συνθήκες της φασιστικής διχτατορίας. Ακόμη όμως δεν κατόρθωσαν να αναπτύξουν έναν πραγματικά μαζικό αγώνα ενάντια στο φασισμό. Γι' αυτό και δεν μπόρεσαν στο ζήτημα αυτό να βοηθήσουν αρκετά με θετική πείρα τα άλλα κομμουνιστικά κόμματα των φασιστικών χωρών.

Οι γερμανοί και ιταλοί κομμουνιστές και οι κομμουνιστές άλλων φασιστικών χωρών, καθώς και τα μέλη των κομμουνιστικών συνδέσμων νεολαίας έκαναν απίστευτους ηρωισμούς. Πρόσφεραν και προσφέρουν καθημερινά τεράστιες θυσίες. Μπροστά στον ηρωισμό αυτό, μπροστά σ' αυτές τις θυσίες, σκύβουμε όλοι το κεφάλι. Αλλά μόνο ο ηρωισμός δε φτάνει(χειροκροτήματα). Πρέπει να συνδυάσουμε τον ηρωισμό αυτό με μια τέτοια καθημερινή δουλειά μέσα στις μάζες, με έναν τέτοιο συγκεκριμένο αγώνα ενάντια στο φασισμό, που να έχουμε όσο το δυνατόν πιο χειροπιαστά αποτελέσματα. Στον αγώνα μας ενάντια στη φασιστική διχτατορία είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο, να παίρνουμε την επιθυμία για πραγματικότητα. Πρέπει να ξεκινάμε από τα γεγονότα, από την πραγματική συγκεκριμένη κατάσταση.

Πώς όμως έχει σήμερα, στη Γερμανία για παράδειγμα, η πραγματικότητα;

Η δυσαρέσκεια και η απογοήτευση των μαζών για την πολιτική της φασιστικής διχτατορίας αυξάνει και παίρνει μάλιστα τη μορφή μερικών απεργιών και άλλων ενεργειών. Παρόλες τις προσπάθειές του, ο φασισμός δεν κατόρθωσε να καταχτήσει πολιτικά τις κύριες μάζες της εργατιάς. Χάνει μάλιστα και τους πρώην οπαδούς του και θα τους χάσει σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό. Αλλά πρέπει να ξεκαθαρίσουμε, ότι οι εργάτες εκείνοι, που έχουν πειστεί για τη δυνατότητα της συντριβής της φασιστικής διχτατορίας και που σήμερα κιόλας είναι έτοιμοι να αγωνιστούν ενεργά για το σκοπό αυτό, είναι προς το παρόν ακόμη μειοψηφία. Είμαστε εμείς οι κομμουνιστές και το επαναστατικό τμήμα των σοσιαλδημοκρατών εργατών. Η πλειοψηφία των εργαζομένων, αντίθετα, δεν έχει κατανοήσει ακόμη προς το παρόν τις πραγματικές και συγκεκριμένες δυνατότητες και δρόμους για τη συντριβή της διχτατορίας αυτής και περιμένει προς το παρόν. Αυτό πρέπει να το λάβουμε υπόψη μας στον καθορισμό των καθηκόντων μας στον αγώνα ενάντια στο φασισμό στη Γερμανία, καθώς και όταν ψάχνουμε, μελετάμε και εφαρμόζουμε τις ιδιαίτερες μέθοδες για τον κλονισμό και την ανατροπή της φασιστικής διχτατορίας στη Γερμανία.

Για να καταφέρουμε βαρύ χτύπημα στη φασιστική διχτατορία, πρέπει να γνωρίσουμε το πιο τρωτό της σημείο. Πού βρίσκεται η αχίλλειος φτέρνα της φασιστικής διχτατορίας; Στην κοινωνική της βάση, που είναι εξαιρετικά ανάμιχτη. Περιλαμβάνει διάφορες τάξεις και διάφορα στρώματα της κοινωνίας. Ο φασισμός αυτοανακηρύχνεται σαν ο μοναδικός εκπρόσωπος όλων των τάξεων και στρωμάτων του πληθυσμού: του βιομήχανου και του εργάτη, του εκατομμυριούχου και του ανέργου, του μεγαλογαιοχτήμονα και του φτωχού αγρότη, του μεγαλοκεφαλαιοκράτη και του χειροτέχνη. Κάνει σα να υπερασπίζεται τα συμφέροντα όλων αυτών των στρωμάτων, τα συμφέροντα του έθνους. Μιας όμως κι ο φασισμός είναι η διχτατορία της μεγαλοαστικής τάξης, έρχεται αναπόφευχτα σε σύγκρουση με την κοινωνική μαζική βάση του, πολύ περισσότερο, επειδή ακριβώς κάτω από τη φασιστική διχτατορία εμφανίζονται ακόμη πιο χτυπητά οι ταξικές αντιθέσεις ανάμεσα στην κλίκα των μεγιστάνων του κεφαλαίου και της συντριφτικής πλειοψηφίας του λαού.

Μόνο τότε μπορούμε να συγκεντρώσουμε τις μάζες στον αποφασιστικό αγώνα για την αποτροπή της φασιστικής διχτατορίας, όταν τραβήξουμε τους εργάτες, που χώθηκαν με τη βία στις φασιστικές οργανώσεις ή έγιναν μέλη τους από έλλειψη ταξικής συνείδησης, μέσα στα πιο στοιχειώδη κινήματα για την υπεράσπιση των οικονομικών, πολιτικών και πολιτιστικών συμφερόντων τους. Ακριβώς γι' αυτό, οι κομμουνιστές πρέπει να δουλεύουν στις οργανώσεις αυτές σαν οι καλύτεροι υπερασπιστές των καθημερινών συμφερόντων της μάζας των μελών, έχοντας υπόψη μας, ότι οι εργάτες που βρίσκονται μέσα σ' αυτές τις οργανώσεις έρχονται αναπόφευχτα σε σύγκρουση με τη φασιστική διχτατορία, στο βαθμό που απαιτούν όλο και πιο συχνά δικαιώματα και υπερασπίζονται τα συμφέροντά τους.

Πάνω στη βάση της υπεράσπισης των πιο άμεσων, στην αρχή εντελώς στοιχειωδών συμφερόντων των εργαζόμενων μαζών του χωριού και της πόλης, είναι σχετικά πιο εύκολο, να βρεθεί μια κοινή γλώσσα όχι μόνο με τους ξεκαθαρισμένους αντιφασίστες, αλλά και μ' εκείνους τους εργαζομένους, που είναι ακόμη οπαδοί του φασισμού, αλλά έχουν απογοητευτεί από την πολιτική του· είναι δυσαρεστημένοι, μουρμουρίζουν και ψάχνουν να βρουν ευκαιρία, για να δώσουν διέξοδο στη δυσαρέσκειά τους. Πρέπει γενικά να ξεκαθαρίσουμε ότι στις χώρες της φασιστικής διχτατορίας, ολόκληρη η ταχτική μας, πρέπει να έχει σα στόχο, να μη διώχνουμε μακριά τους απλούς οπαδούς του φασισμού, να μην τους ξαναρίχνουμε στην αγκαλιά του φασισμού, αλλά να βαθαίνουμε το χάσμα ανάμεσα στη φασιστική κορυφή και τη μάζα των απογοητευμένων απλών εργαζόμενων οπαδών του φασισμού. Δεν πρέπει να αποτελεί για μας εμπόδιο, σύντροφοι, το γεγονός ότι άνθρωποι, που κινητοποιούνται για τα καθημερινά αυτά συμφέροντα, πιστεύουν ότι είναι πολιτικά αδιαφοροποίητοι ή ακόμη και οπαδοί του φασισμού. Το σπουδαίο για μας είναι, να τους βάλουμε μέσα σε ένα κίνημα, που, κι αν ακόμη αρχικά ίσως να μην προχωρεί καθαρά κάτω από τα συνθήματα της πάλης ενάντια στο φασισμό, αντικειμενικά όμως είναι ήδη ένα αντιφασιστικό κίνημα, αφού αντιπαραθέτει τις μάζες αυτές στη φασιστική διχτατορία.

Η πείρα μας διδάσκει, πως η άποψη, ότι στις χώρες της φασιστικής διχτατορίας είναι πέρα για πέρα αδύνατο, να εμφανιζόμαστε νόμιμα ή ημινόμιμα, είναι βλαβερή και λανθασμένη. Το να επιμένουμε σε μια τέτοια θέση σημαίνει ότι πέφτουμε σε παθητικότητα, ότι παραιτούμαστε γενικά από την πραγματική μαζική δουλειά. Οπωσδήποτε, είναι δύσκολο και πολύπλοκο καθήκον, να βρίσκουμε κάτω από τις συνθήκες της φασιστικής διχτατορίας μορφές και μέθοδες για νόμιμη ή ημινόμιμη εμφάνιση. Αλλά όπως και σε πολλά άλλα ζητήματα, το δρόμο μας τον δείχνει και σ' αυτή την περίπτωση η ίδια η ζωή και η πρωτοβουλία των μαζών. Έχουν δώσει ήδη πολλά παραδείγματα, που τα διδάγματά τους πρέπει να τα γενικέψουμε και να τα εφαρμόσουμε οργανωμένα και ανάλογα με την περίσταση.Πρέπει να σταματήσουμε αποφασιστικά να υποτιμάμε τη δουλειά στις φασιστικές μαζικές οργανώσεις. Τόσο στην Ιταλία, όσο και στη Γερμανία και σε μια σειρά άλλες φασιστικές χώρες, οι σύντροφοι προσπάθησαν να καλύψουν την παθητικότητά τους και συχνά μάλιστα και την άμεση άρνησή τους να δουλέψουν μέσα στις φασιστικές μαζικές οργανώσεις αντιπαραθέτοντας στη δουλειά στις φασιστικές μαζικές οργανώσεις τη δουλειά στα εργοστάσια. Στην πραγματικότητα, όμως, η σχηματική αυτή αντιπαράθεση οδήγησε ακριβώς, στο να πραγματοποιείται η δουλειά τόσο μέσα στις φασιστικές οργανώσεις όσο και στα εργοστάσια, εξαιρετικά χαλαρά ή καμιά φορά και καθόλου.

Αντίθετα, είναι ιδιαίτερα σπουδαίο για τους κομμουνιστές στις φασιστικές χώρες να βρίσκονται παντού όπου είναι οι μάζες. Ο φασισμός πήρε από τους εργάτες τις δικές τους νόμιμες Οργανώσεις. Τους επέβαλε τις φασιστικές οργανώσεις, και εκεί βρίσκονται οι μάζες – με εξαναγκασμό ή κατά ένα μέρος και εθελοντικά. Οι μαζικές αυτές οργανώσεις του φασισμού μπορούν και πρέπει να αποτελούν το νόμιμο και ημινόμιμο πεδίο δράσης μας, όπου θα μπορούμε να ερχόμαστε σε επαφή με τις μάζες. Μπορούν και πρέπει να αποτελέσουν για μας μια νόμιμη ή ημινόμιμη αφετηρία των καθημερινών συμφερόντων των μαζών. Για την αξιοποίηση των δυνατοτήτων αυτών, οι κομμουνιστές πρέπει να καταχτούν στις φασιστικές μαζικές οργανώσεις θέσεις, που αποχτιούνται με εκλογές, για να έρθουν σε επαφή με τις μάζες. Πρέπει να απελευθερωθούν μια και καλή από τις προκαταλήψεις, ότι τάχα μια τέτοια δραστηριότητα δεν ταιριάζει και είναι ανάξια για έναν επαναστάτη εργάτη.

Στη Γερμανία για παράδειγμα, υπάρχει το σύστημα των λεγόμενων “Συμβουλίων Εμπιστοσύνης”. Πού βρίσκεται όμως γραμμένο, ότι πρέπει στις οργανώσεις αυτές να αφήσουμε το μονοπώλιο στους φασίστες; Δεν μπορούμε να προσπαθήσουμε να συνενώσουμε τους κομμουνιστές, σοσιαλδημοκράτες, καθολικούς και άλλους αντιφασίστες εργάτες στα εργοστάσια, ώστε κατά την ψηφοφορία να σβήνουν από τον κατάλογο των “Συμβουλίων Εμπιστοσύνης” τα ονόματα των ανοιχτών πραχτόρων του επιχειρηματία και να βάζουν άλλους υποψηφίους, που να έχουν την εμπιστοσύνη των εργατών; Η πράξη έχει ήδη δείξει, ότι αυτό είναι δυνατό.

Μήπως η πράξη δε μας διδάσκει ακόμη ότι, μαζί με τους σοσιαλδημοκράτες και άλλους δυσαρεστημένους εργάτες, μπορούμε να απαιτήσουμε από τα “Συμβούλια Εμπιστοσύνης” να υπερασπιστούν τα συμφέροντα των εργατών;

Ας πάρουμε το “Μέτωπο Εργασίας” στη Γερμανία ή τα φασιστικά συνδικάτα στην Ιταλία. Δεν μπορούμε να απαιτήσουμε να εκλέγονται και να μη διορίζονται τα στελέχη του “Μετώπου Εργασίας”; Δεν μπορούμε να επιμείνουμε να λογοδοτούν οι ανώτερες βαθμίδες των τοπικών ομάδων μπροστά στη συνέλευση των μελών της οργάνωσης; Δεν μπορούμε με απόφαση της ομάδας να απευθύνουμε τις απαιτήσεις αυτές στον επιχειρηματία, τον “εκπρόσωπο της εργασίας”, στις ανώτερες βαθμίδες του “Μετώπου Εργασίας”; Αυτά όλα είναι δυνατά με την προϋπόθεση, ότι οι επαναστάτες εργάτες δουλεύουν πραγματικά και καταχτούν θέσεις στο “Μέτωπο Εργασίας”.

Τέτοιες μέθοδες δουλειάς είναι δυνατές και αναγκαίες και σε άλλες φασιστικές μαζικές οργανώσεις. Στη Χιτλερική Νεολαία, στις αθλητικές οργανώσεις, στην οργάνωση “Ισχύς με χαρά”, στο “Ντόπο Λαβόρο” στην Ιταλία, στους συνεταιρισμούς κλπ.

Σύντροφοι, θυμάστε τον παλιό μύθο για την κατάληψη της Τροίας. Η Τροία προστατεύθηκε από τον επιτιθέμενο στρατό με απόρθητα τείχη. Και ο επιτιθέμενος στρατός, που δεν είχε υποστεί και λίγες απώλειες, δεν μπόρεσε να καταχτήσει τη νίκη, παρά μόνο όταν με τη βοήθεια του περίφημου δούρειου ίππου εισχώρησε μέσα στην πόλη, στην καρδιά του εχθρού.

Νομίζω, ότι εμείς οι επαναστάτες εργάτες δεν πρέπει να δειλιάζουμε να εφαρμόζουμε την ίδια ταχτική απέναντι στον εχθρό φασισμό, που προστατεύεται από την οργή του λαού με τα ζωντανά τείχη των τραμπούκων του(χειροκροτήματα).

Όποιος δεν κατανοεί την αναγκαιότητα να εφαρμόζουμε απέναντι στο φασισμό μια τέτοια ταχτική, όποιος θεωρεί μια τέτοια ταχτική “εξευτελιστική”, μπορεί να είναι ένας εξαίρετος σύντροφος, αλλά – αν μου επιτρέπετε – είναι φαφλατάς και όχι επαναστάτης, που δεν θα μάθει ποτέ να οδηγεί τις μάζες στην ανατροπή της φασιστικής διχτατορίας(χειροκροτήματα).

Το μαζικό κίνημα του Ενιαίου Μετώπου, που αναπτύσσεται έξω και μέσα στις φασιστικές οργανώσεις της Γερμανίας, Ιταλίας και άλλων χωρών, όπου ο φασισμός έχει μαζική βάση, που ξεκινάει από την υπεράσπιση των πιο στοιχειωδών αναγκών και με το άπλωμα και το δυνάμωμα του αγώνα αυτού αλλάζει τις μορφές και τα αγωνιστικά του συνθήματα, θα αποτελέσει την πολιορκητική μηχανή, που θα καταστρέψει το οχύρωμα της φασιστικής διχτατορίας, που σε πολλούς σήμερα φαίνεται απόρθητο.

(Από τον τελικό λόγο του Δημητρόφ στο 7ο παγκόσμιο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, 13 Αυγούστου 1935)

Διαβάστε Περισσότερα »