Φοιτητικές Εκλογές: Χρειάζεται πάλη για την ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος

Στις 18 Μάη 2016 πραγματοποιήθηκαν οι φετινές φοιτητικές και σπουδαστικές εκλογές σε όλες τις σχολές της χώρας, ύστερα από απόφαση του «απερχόμενου ΚΣ της ΕΦΕΕ» που παίρνει αποφάσεις με βάση τους συσχετισμούς που διαμορφώθηκαν 20 χρόνια πριν. (Το τελευταίο Πανσπουδαστικό συνέδριο της Εθνικής Φοιτητικής Ένωσης Ελλάδας (ΕΦΕΕ) πραγματοποιήθηκε το 1995).

Οι φετινές φοιτητικές εκλογές έγιναν με τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση.  Σε αυτές τις φοιτητικές εκλογές ενισχύθηκαν φαινόμενα στο φοιτητικό χώρο τα οποία διαμορφώνονται τα τελευταία χρόνια και τα οποία τείνουν να αποκτήσουν, αν δεν το έχουν ήδη κάνει, μόνιμα χαρακτηριστικά: Πρώτον, η ακόμα μεγαλύτερη αποχή (ήταν ήδη μεγάλη όλα τα προηγούμενα χρόνια). Είναι χαρακτηριστικό ότι η πτώση της συμμετοχής σε σχέση με τη προηγούμενη χρονιά υπολογίζεται περίπου 10-15%. Στα αποτελέσματα που ανάρτησαν το ΜΑΣ («Κ»ΚΕ) και η νΚΑ (νεολαία του ΝΑΡ) στο διαδίκτυο εμφανίζεται να έχουν ψηφίσουν λιγότεροι από 60.000 φοιτητές των ΑΕΙ. Σύμφωνα με το «Βήμα» η συμμετοχή κυμάνθηκε στο 50%. («Βήμα», 18/5/2016).  Δεύτερο, η ανυπαρξία εκλογοαπολογιστικών γενικών συνελεύσεων πριν από τις εκλογές. Από τα στοιχεία που έχουμε από όλη την Ελλάδα δεν φαίνεται να πραγματοποιήθηκε εκλογοαπολογιστική συνέλευση σε κανένα σύλλογο.

Σε αυτά τα φαινόμενα έρχεται να προστεθεί η ακύρωση των φοιτητικών εκλογών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, μετά από επεισόδια που έγιναν στο χώρο του Πανεπιστημίου. Περιορισμένα επεισόδια έγιναν και στα κτήρια της Νομικής και του Χημείου του Πανεπιστημίου Αθηνών («Βήμα», 18/5/2016).

Έντονες υπήρξαν και οι πολιτικές ανακατατάξεις. Σε μεγάλο βαθμό το φοιτητικό προοδευτικό κίνημα πληρώνει τη γραμμή του πολιτικού και ιδεολογικού προσανατολισμού που του δίνουν οι αστικές αντιδραστικές και ρεφορμιστικές παρατάξεις, τον κοινοβουλευτικό μεσσιανισμό που δυνάμωσε στις γραμμές του τα τελευταία 2-3 χρόνια μέχρι να ανεβεί ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Οι κοινοβουλευτικές αυταπάτες εντάθηκαν.

Η αντιδραστική  παράταξη της ΔΑΠ τα προηγούμενα χρόνια πρωτοστάτησε την κατάργηση του Παν. Ασύλου, στην ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, υπήρξε επίσημος συνομιλητής των αστικών κυβερνήσεων και παραδοσιακά καλλιέργησε ρατσιστικές, εθνικιστικές αντιλήψεις στους φοιτητές και ταυτόχρονα επιδόθηκε σε αντιδημοκρατικές και αυταρχικές ενέργειες. Είναι ξεκάθαρο ότι στο εσωτερικό της υπάρχουν και δρουν φασιστικές ομάδες. Η ΔΑΠ φέτος διασπάστηκε. Η ομάδα Παπαμιμίκου, κάνοντας εσωκομματική αντιπολίτευση, και ως αντίδραση στη διάλυση της ΟΝΝΕΔ από την Κ. Μητσοτάκη, κατέγραψε ξεχωριστά ψηφοδέλτια σε περίπου 100 σχολές. Στα αρνητικά είναι ότι το άθροισμα των δυο παρατάξεων της ΝΔ πλησίασε ή ξεπέρασε πανελλαδικά το 40%.

Οι εκπρόσωποι της ΑΡΕΝ, πρώην παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ, πρωταγωνίστησαν κυριολεκτικά το προηγούμενο διάστημα στο να προτάσσουν τον κοινοβουλευτικό δρόμο ως λύση στα προβλήματα της νεολαίας. Η ΑΡΕΝ ουσιαστικά διαλύθηκε λίγα χρόνια μετά τη συγκρότησή της. Η διάδοχη παράταξη, το Bloco έλαβε περίπου 0,8% το οποίο αντιστοιχεί σε λιγότερες από 600 ψήφους στα ΑΕΙ. Είναι ουσιαστικά πρώτη φορά τα τελευταία 30 χρόνια όπου κυβερνών κόμμα βρίσκεται χωρίς φοιτητική παράταξη να το στηρίζει. Είναι επίσης, η πρώτη φορά όπου μαζικό σχήμα με αναφορές στην αριστερά βρίσκεται χωρίς συνδικαλιστικό εκφραστή στα Πανεπιστήμια.

Η ΠΚΣ (παράταξη της ρεφορμιστικής «Κ»ΝΕ)  παρέμεινε τρίτη δύναμη έχοντας στασιμότητα στα ποσοστά της και νέα μείωση στον απόλυτο αριθμό ψήφων που κατέγραψε. Η ΠΚΣ δεν έχει καμία αυτοτελή παρουσία στα Πανεπιστήμια αλλά αντίθετα εκφράζεται μέσω του ΜΑΣ (Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών) το οποίο, σε πολλές περιπτώσεις, στο προηγούμενο διάστημα προσπάθησε να διασπάσει τους φοιτητικούς συλλόγους και να δημιουργήσει νέους.

Σε πολλές σχολές πραγματοποιήθηκε καιροσκοπική ένωση των ΕΑΑΚ-ΑΡΕΝ-ΑΡΔΙΝ η οποία είναι έκφραση σε επίπεδο σπουδάζουσας της πρόσφατης κοινής συμπόρευσης των ρεφορμιστών ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΛΑΕ. Το συνολικό εγχείρημα είχε μικρή πτώση σε ποσοστά από το άθροισμα των δυνάμεων που την απαρτίζουν και ξεκάθαρη μείωση σε ψήφους. Στο εσωτερικό των ΕΑΑΚ συνυπάρχουν τροτσκιστικές και νεοτροτσικιστικές αντιλήψεις με πλήθος άλλων αντιδραστικών αναθεωρητικών ρευμάτων.

Η κατάσταση που διαμορφώνεται δείχνει και το μέγεθος της δυσκολίας που υπάρχει για την ανασυγκρότηση του φοιτητικού και νεολαιίστικου κινήματος αλλά και πόσο επιταχτικό είναι να γίνει αυτό.

Το φοιτητικό κίνημα δέχθηκε ισχυρό πλήγμα στη δομή του. Το προηγούμενο διάστημα, υπήρξαν ανακατατάξεις στη σύνθεση της σπουδάζουσας νεολαίας και ταυτόχρονα θεσμοθετήθηκαν από την αστική τάξη εργαλεία που να εμποδίζουν παραδοσιακές μορφές πάλης του φοιτητικού κινήματος. Για παράδειγμα, οι διαγραφές φοιτητών, η περαιτέρω εντατικοποίηση των σπουδών, η διάλυση των κοινωνικών παροχών, η αύξηση της ανεργίας στους νέους έχει περιορίσει σε ένα βαθμό το πλήθος του ενεργού φοιτητικού σώματος. Την ίδια ώρα όμως εκφράζονται πλέον πιο ανοιχτά οι ταξικές διαφορές μέσα στον φοιτητικό κόσμο. Μπορεί οι μορφές πάλης όπως η κατάληψη να περιορίζονται από την ένταση της αυταρχικότητας (στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο μηνύθηκαν φοιτητές, στο Φυσικό Ηράκλειου φοιτητές πήγαν στα δικαστήρια, κλπ.) αλλά ταυτόχρονα ωριμάζουν οι αντικειμενικές συνθήκες για να εμφανιστούν νέες μορφές οργάνωσης, για να διεκδικήσει η πλειοψηφία των φοιτητών τα δικαιώματά της, για να παίξει η σπουδάζουσα νεολαία ενεργό ρόλο στις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις, πρωταρχικά στο χώρο της νεολαίας αλλά και γενικότερα.

Καθήκον όλων των νέων κομμουνιστών – σπουδαστών είναι να παλέψουν για να ξαναζωντανέψουν οι διαδικασίες των φοιτητικών συλλόγων και να γυρίσουν την πλάτη στις παρατάξεις που τους διασπούν (καλώντας κάθε μια δικιά της συνέλευση) ή εκφυλίζουν τις Γενικές Συνελεύσεις και τις συλλογικές διαδικασίες. Πρέπει να παλέψουν οργανωμένα για ΕΝΙΑΙΕΣ Γενικές Συνελεύσεις των Φοιτητικών Συλλόγων και να διασφαλίσουν την δημοκρατική τους λειτουργία, αντιπαλεύοντας ταυτόχρονα τις φασιστικές αντιλήψεις που προωθούνται στη νεολαία. Μέσα από αυτή τη δράση αλλά και μέσα από την ιδεολογική και πολιτική αντιπαράθεση με αστικές και ρεφορμιστικές αντιλήψεις σε όλο το φάσμα των ιδεολογικών και πολιτικών ζητημάτων μπορεί να ανασυνταχθεί το νεολαιίστικο κίνημα στη βάση των δικών του αναγκών και διεκδικήσεων, να συμπορευθεί με την εργατική τάξη και το λαό για μια νικηφόρα πορεία.

Διαβάστε Περισσότερα »

Φοιτητικές Εκλογές: Χρειάζεται πάλη για την ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος

Στις 16 Μάη πραγματοποιήθηκαν οι φετινές φοιτητικές εκλογές σε όλες τις σχολές της χώρας, ύστερα από απόφαση του «απερχόμενου ΚΣ της ΕΦΕΕ» που παίρνει αποφάσεις με βάση τους συσχετισμούς που διαμορφώθηκαν 15 χρόνια πριν. Οι φετινές φοιτητικές εκλογές έγιναν στην σκιά των Βουλευτικών εκλογών που έλαβαν χώρα 10 μέρες πριν (τις πρώτες από την χρεοκοπία). Με νωπές ακόμα τις εμπειρίες του αγώνα του Αυγούστου - Σεπτεμβρίου που δόθηκε ενάντια στον φασιστικό Νόμο Πλαίσιο για τα Πανεπιστήμια που πέρασε με μεγάλη πλειοψηφία στην βουλή από τους μετέπειτα συγκυβερνώντες ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - ΛΑΟΣ. Ο νόμος αυτός προωθεί την πλήρη κατάργηση του Πανεπιστημιακού Ασύλου, τη διάλυση του πτυχίου, την άρση της μονιμότητας των καθηγητών, την εισαγωγή ιδιωτών στην διοίκηση των Πανεπιστημίων μέσω των Συμβουλίων Διοίκησης, την περικοπή της φοιτητικής μέριμνας, κ.α. Η ημερομηνία των εκλογών ήταν ακόμα μια φορά το αποτέλεσμα σκληρού παζαριού μεταξύ των κυρίαρχων παρατάξεων που έριχναν κυρίως το βάρος τους στις βουλευτικές εκλογές.

Κύριο χαρακτηριστικό αυτών των εκλογών ήταν η ακόμα μεγαλύτερη αποχή (ήταν ήδη μεγάλη όλα τα προηγούμενα χρόνια) και η ανυπαρξία εκλογοαπολογιστικών γενικών συνελεύσεων πριν από αυτές.

Επίσης, είχαμε φασιστικά φαινόμενα απαγόρευσης συμμετοχής δημοκρατικών παρατάξεων στις φοιτητικές εκλογές από τη ΔΑΠ: Της Πορείας Αριστερής στη ΣΔΟ Θεσσαλονίκης και των Αγωνιστικών Κινήσεων στην ΣΤΕΦ Λάρισας.

 Η ΔΑΠ πλήρωσε την συγκυβέρνηση της μοναρχοφασιστικής ΝΔ με ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ και την συνυπογραφή όλων των αντεργατικών και αντιλαϊκών νόμων του τελευταίου εξαμήνου (τουλάχιστον), χάνοντας σημαντικό τμήμα των δυνάμεων της (που ποσοστιαία δεν φάνηκε λόγω της αυξημένης αποχής). Η ΔΑΠ συγκράτησε δυνάμεις λόγω του μηχανισμού της αλλά και λόγω έλλειψης ισχυρής και ποιοτικής αντίρροπης φωνής από τις δυνάμεις που αναφέρονται στην αριστερά. Αξιοσημείωτο είναι ότι οι διασπάσεις της ΝΔ δεν καθρεφτίστηκαν και στα πανεπιστήμια με αντίστοιχες διασπάσεις της ΔΑΠ, παρά μόνο με αποχωρήσεις μελών. Σε ψηφοδέλτια της ΔΑΠ βρέθηκαν ακόμα και οπαδοί της Χρυσής Αυγής. Λαμβάνοντας υπόψιν και την αντιδημοκρατική λειτουργία της ΔΑΠ στην οποία ο πρόεδρος της ΝΔ «λύνει και δένει» διορίζοντας γραμματείς και διαγράφοντας όποιον θέλει, αναδεικνύεται η ιδεολογική συμφωνία των ψευτο-διασπάσεων τύπου Καμμένου - Μπακογιάννη - Φιλελεύθερης Συμμαχίας - Μάνου.

Η ΠΑΣΠ ήταν η μεγαλύτερη χαμένη μιας και έχασε πάνω από το 25% της επιρροής της σαν συνέχεια της περυσινής πτώσης της κατά 4%. Μεγάλη ποιοτική διαφορά είναι ότι σε πολλές σχολές διαλύθηκε ολοσχερώς. Η αύξηση της αποχής έρχεται κατά κύριο λόγο από αυτήν λόγω της στήριξης όλα τα προηγούμενα χρόνια των επιλογών της κυβέρνησης Παπανδρέου, αλλά κυρίως λόγω της συγκυβέρνησης με τους ναζι-φασίστες του ΛΑΟΣ που «ταρακούνησε» τα δημοκρατικά στοιχεία της παράταξης. Η ΠΑΣΠ διασπάστηκε και οργανωτικά με την εμφάνιση του Αγωνιστικού Φοιτητικού Ρεύματος σε μια σειρά από πόλεις.

Η ΠΚΣ (παράταξη του «Κ»ΚΕ) βγήκε και αυτή χαμένη από αυτή τη μάχη, αδυνατώντας να καρπωθεί την δυσαρέσκεια από τις άλλες δύο παρατάξεις. Σύμφωνα με το site Εργατικός Αγώνας (18/5/2012) που διαχειρίζεται από οπαδούς του «Κ»ΚΕ «η παρέμβαση στη νεολαία που πλέον είναι πολύ φτωχή σε σχέση με πρότερες περιόδους. Είναι φανερό από τις κινητοποιήσεις ότι η ΚΝΕ αδυνατεί να συσπειρώσει πλατιές μάζες νεολαίας και διέρχεται μία φάση σοβαρής κάμψης. Είναι χαρακτηριστικό πως στις φοιτητικές-σπουδαστικές εκλογές σε διάστημα τριών ετών η ΠΚΣ έχει απολέσει  περίπου 8.000 ψήφους!» (http://ergatikosagwnas.gr «Η απώλεια των λενινιστικών χαρακτηριστικών του ΚΚΕ» 18/5/2012)

Η ΠΚΣ ακολουθεί την οργανωτική συρρίκνωση της «Κ»ΝΕ. Σύμφωνα με τον Αλέκο Χαλβατζή, πρώην μέλος του ΚΣ της «Κ»ΝΕ: «Στους φοιτητές-σπουδαστές φαίνεται: η παρουσία των φοιτητών-σπουδαστών (μιλάω ενδεικτικά για την Αθήνα που έχω προσωπική πείρα) στις κινητοποίησης είναι κραυγαλέα μικρότερη από τα προηγούμενα χρόνια (υποπολλαπλάσια και από τις οργανωμένες δυνάμεις που υπήρχαν παλιότερα), που σημαίνει είτε ότι: α) υπάρχει πολύ σημαντική οργανωτική μείωση β) είτε ότι τα μέλη δεν κινητοποιούνται ή γ) και ακόμα χειρότερα συνδυασμός και των δυο. Στις τελευταίες φοιτητικές σπουδαστικές εκλογές (εδώ αναφερόμουν στο 2010, το 2011 τα πράγματα ήταν ακόμα χειρότερα) το φάντασμα της ΠΚΣ, πανελλαδικά συγκέντρωσε σε ΑΕΙ-ΤΕΙ 15.000 ψήφους ενώ το 2008 πάνω από 12.500 ήταν μόνο οι υποψήφιοι της και πάνω από 23.000 οι ψήφοι (στοιχεία από το Ριζοσπάστη) ενώ κατρακύλα υπάρχει και στα ποσοστά.

Δεν είναι τυχαίο ότι δεν υπήρξε στο 10ο Συνέδριο της ΚΝΕ εκτίμηση στα ντοκουμέντα ή έστω εσωκομματική ενημέρωση για το αν υπάρχει αύξηση ή μείωση των μελών της ΚΝΕ και σε τι ποσοστό από το προηγούμενο Συνέδριο (στοιχείο που δινόταν παλιότερα και πρέπει να δίνεται).» (http://alekosch.wordpress.com «Μια ολοκληρωμένη τοποθέτηση» 18/2/2012)

Η ΠΚΣ-«Κ»ΝΕ πλήρωσε την στάση της στους αγώνες του φοιτητικού κινήματος τον προηγούμενο Αύγουστο - Σεπτέμβριο όπου στις συνελεύσεις είτε διασπούσε το αγωνιστικό μπλοκ είτε ήταν ξεκάθαρα ενάντια στις καταλήψεις. Αυτή βέβαια είναι πολλοστή φορά τα τελευταία χρόνια που ακολουθεί αυτή την τακτική απέναντι σε ξεσπάσματα της νεολαίας. Την ίδια στάση κράτησε και το 2006-2007 ενάντια στο νόμο πλαίσιο της Γιαννάκου και στον Δεκέμβρη του 2008. Παράλληλα, η ξεκάθαρη προσπάθεια διάλυσης των φοιτητικών συλλόγων και γενικότερα των δομών του Φοιτητικού Κινήματος στα πρότυπα που έχει εφαρμόσει και το ΠΑΜΕ στα σωματεία των εργαζομένων, ήταν μία από τις αιτίες της πτώσης της.

Από την άλλη, σε μια εποχή κρίσης και έντασης της ταξικής επίθεσης ενάντια στα δικαιώματα της σπουδάζουσας νεολαίας, οι παρατάξεις που αναφέρονται στην αριστερά (ΑΡΕΝ – παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ, ΕΑΑΚ – ΑΝΤΑΡΣΥΑ) κυριαρχούνται είτε από σοσιαλδημοκρατικές είτε από τροτσκιστικές απόψεις και αδυνατούν να εμπνεύσουν και να προωθήσουν τους αγώνες των φοιτητών. Στις φετινές φοιτητικές εκλογές παρόλο που αύξησαν την δύναμή τους κατά 2,5% έκαστη παρέμειναν ακόμα αθροιστικά γύρω στο 15%, δύναμη μικρή αν συνυπολογίσει κανείς το μέγεθος και τη σφοδρότητα της επίθεσης που έχει εξαπολύσει η κυβέρνηση με τις επιταγές των ισχυρών ιμπεριαλιστικών κρατών της ΕΕ στην Δημόσια εκπαίδευση. Κυρίως όμως οι παρατάξεις αυτές απέτυχαν να ενημερώσουν τους φοιτητές για τα νέα μέτρα (Κατάργηση Ασύλου, Διάλυση πτυχίων, Εισαγωγή ιδιωτών κτλ.) μένοντας σε έναν στείρο αντιμνημονιακό λόγο, αδυνατώντας να κάνουν την σύνδεση του γενικού με το ειδικό. Τέλος, εγκλωβίστηκαν μέσα στην αιτηματολαγνεία και στην στείρα αντιγραφή κινημάτων (όπως του 06-07) και των προβληματικών συντονιστικών τους, στερώντας από το κίνημα την ανάπτυξη ενός πλατιού μετώπου που θα είχε την δύναμη να αντιπαρατεθεί με την κυβέρνηση και να ξαναζωντανέψει τις δομές του φοιτητικού κινήματος.

Από την άλλη, οι διαδικασίες των φοιτητικών συλλόγων έχουν νεκρώσει και με εξαίρεση την περίοδο του Αυγούστου - Σεπτεμβρίου ελάχιστες Γενικές Συνελεύσεις πραγματοποιήθηκαν μέσα στην χρονιά. Καθήκον όλων των νέων κομμουνιστών – σπουδαστών είναι να παλέψουν για να ξαναζωντανέψουν οι διαδικασίες των φοιτητικών συλλόγων και να γυρίσουν την πλάτη στις παρατάξεις που τους διασπούν (καλώντας κάθε μια δικιά της συνέλευση) ή εκφυλίζουν τις Γενικές Συνελεύσεις. Πρέπει να παλέψουν οργανωμένα για ΕΝΙΑΙΕΣ Γενικές Συνελεύσεις των Φοιτητικών Συλλόγων και να διασφαλίσουν την δημοκρατική τους λειτουργία, αντιπαλεύοντας ταυτόχρονα τις φασιστικές αντιλήψεις που προωθούνται στη νεολαία.

Διαβάστε Περισσότερα »

Φοιτητικές εκλογές 2011: αναγκαία η πάλη για την ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος

Στις 18 Μάη πραγματοποιήθηκαν οι φετινές φοιτητικές εκλογές σε όλες τις σχολές της χώρας. Οι φετινές φοιτητικές εκλογές (οι πρώτες μετά την χρεοκοπία) έγιναν υπό το βάρος των αλλαγών που ετοιμάζονται από το Υπουργείο για την Ανώτατη εκπαίδευση. Αυτές οι αλλαγές περιλαμβάνουν επιβολή διδάκτρων και στις προπτυχιακές σπουδές, διάλυση πτυχίου, άρση μονιμότητας των καθηγητών, εισαγωγή ιδιωτών στην διοίκηση των Πανεπιστημίων, περικοπή της φοιτητικής μέριμνας. Πρόκειται, ξεκάθαρα, για ταξικούς φραγμούς που σκοπό έχουν να δυσκολέψουν κι άλλο την πρόσβαση στην εκπαίδευση για τα παιδιά των εργαζομένων και γενικότερα των χαμηλών κοινωνικών τάξεων.
Μεγάλη νικήτρια στην φετινή μάχη ήταν η ΔΑΠ (παράταξη της ΝΔ) που αύξησε τα ποσοστά της κατά 3% περίπου, κερδίζοντας πίσω τις απώλειες που είχε τα προηγούμενα χρόνια από τη στήριξη των πολιτικών των κυβερνήσεων της ΝΔ. Μεγάλη ευθύνη για την ανάκαμψη της ΔΑΠ είχαν οι παρατάξεις που αναφέρονται στην αριστερά (ΕΑΑΚ, ΑΡΕΝ), που επικέντρωσαν την ανάλυσή τους στο μνημόνιο (αδιαφορώντας για την χρεοκοπία), επιτρέποντας στην ΔΑΠ (όπως και στην μοναρχοφασιστική ΝΔ) να ισχυριστεί ότι είναι αντιμνημονιακή.
Η ΠΑΣΠ (παράταξη του ΠΑΣΟΚ) από την άλλη έχασε όλα τα «κέρδη» που είχε από τις περυσινές εκλογές (-3%), πληρώνοντας την στήριξη που παρείχε στις πολιτικές της κυβέρνησης του μεγαλοαστικού ΠΑΣΟΚ και την ανυπαρξία της στις σχολές.
Η ΠΚΣ (παράταξη του «Κ»ΚΕ) ήταν από τους μεγάλους χαμένους χάνοντας περίπου 1,5%, επιστρέφοντας σε επίπεδο ποσοστών προ του 2004! Η πολιτική της έμμεσης στήριξης των πολιτικών της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ σαμποτάροντας τις Γενικές Συνελεύσεις αποχωρώντας από αυτές, αλλά και η ξεκάθαρη προσπάθεια διάλυσης των φοιτητικών συλλόγων και γενικότερα των δομών του Φοιτητικού Κινήματος στα πρότυπα που έχει εφαρμόσει και το ΠΑΜΕ στα σωματεία των εργαζομένων, ήταν οι κύριες αιτίες της πτώσης της.
Από την άλλη, σε μια εποχή κρίσης και έντασης της ταξικής επίθεσης ενάντια στα δικαιώματα της σπουδάζουσας νεολαίας, οι παρατάξεις που αναφέρονται στην αριστερά (ΑΡΕΝ – παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ, ΕΑΑΚ – ΑΝΤΑΡΣΥΑ) αδυνατούν να εμπνεύσουν και να προωθήσουν τους αγώνες των φοιτητών. Στις φετινές φοιτητικές εκλογές μείωσαν την δύναμή τους σε απόλυτο αριθμό ψήφων, κρατώντας όμως σταθερά ή ελαφρά μειωμένα τα ποσοστά τους λόγω της αυξημένης αποχής. Οι παρατάξεις αυτές απέτυχαν να ενημερώσουν τους φοιτητές για τα νέα μέτρα (Δίδακτρα, Διάλυση πτυχίων κτλ.) μένοντας σε έναν στείρο αντιμνημονιακό λόγο, αδυνατώντας να κάνουν την σύνδεση του γενικού με το ειδικό. Τέλος, εγκλωβίστηκαν μέσα στις ίδιες τους τις προτάσεις (ΕΝΙΑΙΑ ΑΝΩΤΑΤΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ) αδυνατώντας να απαντήσουν στα μέτρα του Υπουργείου που προβλέπουν ενοποίηση τμημάτων σε επίπεδο σχολών και που αποτελούν κομμάτι των προτάσεων τους.
Από την άλλη οι διαδικασίες των φοιτητικών συλλόγων έχουν νεκρώσει και ελάχιστες Γενικές Συνελεύσεις πραγματοποιήθηκαν μέσα στην χρονιά. Τα φαινόμενα εκφυλισμού των φοιτητικών οργάνων και διαδικασιών που είχαν παρατηρηθεί τα προηγούμενα χρόνια φαίνεται να παίρνουν πλέον μόνιμα χαρακτηριστικά. Τα περισσότερα Δ.Σ. υπολειτουργούν ή δεν συνεδριάζουν καν, οι εκλογοαπολογιστικές συνελεύσεις δεν πραγματοποιούνται, κ.α.
Καθήκον όλων των νέων κομμουνιστών – σπουδαστών είναι να παλέψουν για να ξαναζωντανέψουν οι διαδικασίες των φοιτητικών συλλόγων και να γυρίσουν την πλάτη στις παρατάξεις που διασπούν (καλώντας κάθε μια δικιά της συνέλευση) ή εκφυλίζουν τις Γενικές Συνελεύσεις. Πρέπει να παλέψουν οργανωμένα για ΕΝΙΑΙΕΣ Γενικές Συνελεύσεις των Φοιτητικών Συλλόγων και να διασφαλίσουν την δημοκρατική τους λειτουργία.

Διαβάστε Περισσότερα »

Φοιτητικές και Σπουδαστικές εκλογές 2010

Οι φοιτητικές και σπουδαστικές εκλογές του 2010 πραγματοποιήθηκαν φέτος στις 19 του Μάη, πολύ καθυστερημένα, με ευθύνη κυρίως των παρατάξεων της ΔΑΠ και της ΠΚΣ-«Κ»ΝΕ, δηλαδή λίγες ημέρες πριν ξεκινήσουν οι εξεταστικές περίοδοι και με αποτέλεσμα την περεταίρω αποπολιτικοποίησή τους. Οι φοιτητικές εκλογές αποτελούν ένα από τα μεγαλύτερα δημοψηφίσματα της σπουδάζουσας νεολαίας (και φυσικά όλης της νεολαίας συνολικά) και γι’ αυτό και είναι χρέος κάθε κομμουνιστή αλλά και κάθε αγωνιστή γενικότερα (ιδιαίτερα των νέων κομμουνιστών και αγωνιστών) να μπορούν να αντλήσουν τα σωστά συμπεράσματα από αυτές.
Η χρονική συγκυρία μέσα στην οποία έγιναν οι εκλογές έχει σαν κύριο χαρακτηριστικό τη σφοδρή και ανελέητη επίθεση του κεφαλαίου απέναντι σε όλο το λαό και ακόμα πιο έντονα απέναντι στη νεολαία, που αποτελεί τη «νέα εργατική βάρδια». Η επίθεση αυτή έχει σα βασικό πυλώνα τη διάλυση των εργασιακών δικαιωμάτων, κυρίως για τους νέους εργαζόμενους, τη σύνθλιψη μισθών και συντάξεων και τη διάλυση του ασφαλιστικού συστήματος. Όμως, δεν περιορίζεται εκεί: η επίθεση που δέχεται η δημόσια εκπαίδευση καθώς και η επίθεση στο θεσμό του ασύλου (πανεπιστημιακού και μη) είναι άλλες δύο εκφάνσεις της επίθεσης, που αφορούν άμεσα τη νεολαία. Παράλληλα με την επίθεση του κεφαλαίου, χαρακτηριστικό της συγκυρίας είναι η συνολικότερη απαξίωση του πολιτικού συστήματος, του αστικού κοινοβουλευτισμού, αλλά και στερεότυπων που είχε δημιουργήσει η ίδια η αστική τάξη, όπως για τον «μονόδρομο» της ΕΕ και της ΟΝΕ, που πλέον έχουν απομυθοποιηθεί. Παρόλο, όμως, που ο λαός και η νεολαία δέχονται μια τόσο σφοδρή επίθεση, παρόλο που διαρκώς γιγαντώνεται η λαϊκή δυσαρέσκεια (με αποκορύφωμα τη μεγαλειώδη πορεία στις 5 του Μάη), το φοιτητικό κίνημα βρίσκεται σε υποχώρηση και οι περισσότεροι φοιτητικοί σύλλογοι παραμένουν αδρανείς και ανέτοιμοι να αντιμετωπίσουν οργανωμένα την επίθεση που δέχεται η εκπαίδευση και η νεολαία.
Όπως γνωρίζουμε, μετά από τη διάλυση των ΕΦΕΕ και ΕΣΕΕ, καμία χρονιά δεν ήταν δυνατό να συγκεντρωθούν πανελλαδικά αποτελέσματα, γι’ αυτό κι εμείς δε θα δημοσιεύσουμε ακριβή νούμερα. Όλες, όμως, οι παρατάξεις φαίνεται να συμφωνούν σε κάποια αντικειμενικές αλήθειες: 1)Καθοριστικότερος παράγοντας αυτών των εκλογών ήταν η μεγάλη αποχή (περίπου 10.000 φοιτητές λιγότεροι ήρθαν στις κάλπες), 2)Η ΔΑΠ(ΝΔ) είχε φοβερές απώλειες (έχασε πάνω από το 1 στις 10 ψήφους της σε σχέση με πέρυσι) με αποτέλεσμα ποσοστιαία πτώση περίπου 2%-3%, 3)Η ΠΑΣΠ(ΠΑΣΟΚ) αναδείχθηκε στον πιο κερδισμένο των εκλογών, αυξάνοντας λίγο τους ψηφοφόρους της και σε συνδυασμό με τη μεγάλη αποχή αύξησε το ποσοστό της κατά περίπου 2%-3%, 4)Η ΠΚΣ-«Κ»ΝΕ είχε σαφή πτώση σε ψήφους, αλλά και ποσοστιαία (πάνω από 0,5%), 5)Η ΕΑΑΚ(ΝΑΡ, κλπ.) διατήρησε οριακά τις ψήφους τις, κάτι που σε συνδυασμό με την αποχή σήμαινε μια μικρή ποσοστιαία αύξηση. 6)Η ΑΡΕΝ(ΣΥΡΙΖΑ) είχε πτώση σε ψήφους, διατηρώντας όμως το ποσοστό της.
Με βάση τα παραπάνω μπορούμε να εξάγουμε τα παρακάτω συμπεράσματα:
1.Οι παραλληλισμοί με τα αποτελέσματα των τελευταίων βουλευτικών εκλογών είναι αναπόφευκτοι. Πράγματι φαίνεται ότι οι ίδιες τάσεις που διαμόρφωσαν το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών τον Οκτώβρη του 2009, διαμορφώνουν σήμερα το αποτέλεσμα των φοιτητικών εκλογών. Και αυτό παρόλες τις ραγδαίες εξελίξεις που είχαμε το τελευταίο εξάμηνο.
2.Η ΔΑΠ υπέκυψε στα εσωτερικά της προβλήματα, στη διαμάχη δηλαδή που έχει ανοίξει μέσα στην ΟΝΝΕΔ, αλλά και στην ίδια την ΝΔ. Στο παραπάνω προστίθεται και το γεγονός ότι παύει να αποτελεί τη παράταξη του κυβερνητικού συνδικαλισμού, που τη θέση της παίρνει η ΠΑΣΠ. Η ΠΑΣΠ λοιπόν, γίνεται ο κύριος εκφραστής της νεοφιλελεύθερης πολιτικής στα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας και γι’ αυτό το λόγο ενισχύθηκε κατά σχεδόν 3% μέσα σε μόλις ένα χρόνο. Έτσι επιβεβαιώνεται ξανά ότι ΔΑΠ-ΠΑΣΠ αποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία.
3.Η πτώση της ΠΚΣ-«Κ»ΝΕ, που συνεχίζει την πτωτική πορεία που έχει από πέρυσι, πρέπει να αναζητηθεί σε τρεις βασικές αιτίες. Η πρώτη αιτία είναι ότι με αυτόν τον τρόπο πληρώνει την διαλυτική στάση που κρατά χρόνια τώρα απέναντι στους φοιτητικούς συλλόγους, με την προσπάθεια υποκατάστασής τους με επιτροπές αγώνα, με το σαμποτάρισμα κάθε δράσης των συλλόγων που δεν ευθυγραμμιζόταν με τους σχεδιασμούς του «Κ»ΚΕ. Η δεύτερη αιτία της εκλογικής πτώσης της ΠΚΣ-«Κ»ΝΕ είναι ότι το πιο αγωνιστικό τμήμα των φοιτητών την καταδικάζει για την εναντίωση της στους αγώνες του φοιτητικού κινήματος και πρώτα από όλα για την ευθυγράμμιση της με τις αντιδραστικές δυνάμεις κατά την εξέγερση του Δεκέμβρη και την απεργοσπαστική-διασπαστική γραμμή του πολιτικού της φορέα («Κ»ΚΕ) στη σημερινή συγκυρία. Η τρίτη αιτία βρίσκεται στην κατάσταση που επικρατεί στο εσωτερικό του «Κ»ΚΕ ως αποτέλεσμα της ταχτικής του. Για περισσότερο από πέντε χρόνια το «Κ»ΚΕ χάνει «μεσαία στελέχη», κάτι που το επισημαίνουμε με κάθε αφορμή στην εφημερίδα μας. Αυτό οφείλεται στις αδιάκοπες πολιτικές «κολοτούμπες» του «Κ»ΚΕ και εκφράζεται με την διαγραφή ή την αποχώρηση από το «Κ»ΚΕ κορυφαίων συνδικαλιστικών στελεχών και μελών που δραστηριοποιούνται στην τοπική αυτοδιοίκηση. Αυτό δημιουργεί προβλήματα στους σοσιαλδημοκράτες του Περισσού κυρίως στη προσπάθειά του να προβληθεί το ΠΑΜΕ. Επειδή το ΠΑΜΕ φαίνεται να είναι η βασική προτεραιότητα του «Κ»ΚΕ, προφανώς πολύ πάνω από την ΠΚΣ ή το ΜΑΣ (το «φοιτητικό ΠΑΜΕ»), συχνά το «Κ»ΚΕ ωθεί φοιτητές μέλη της «Κ»ΝΕ να μην δραστηριοποιούνται ή να δραστηριοποιούνται ελάχιστα στους συλλόγους τους, αλλά να αναπτύσσουν δράση για το ΠΑΜΕ. Συνεπώς η αποδυνάμωση της ΠΚΣ πρόκειται για συνειδητή-αναγκαστική πολιτική επιλογή του «Κ»ΚΕ, ώστε να μην αποδυναμωθεί το ΠΑΜΕ. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι βασικό (και εντεινόμενο χρόνο με το χρόνο) χαρακτηριστικό των φοιτητικών εκλογών είναι ότι διαμορφώνονται κυρίως από την μάχη μηχανισμών και όχι άμεσα από την απήχηση που έχουν οι απόψεις των παρατάξεων στη σπουδάζουσα νεολαία. Σε αυτό το σημείο πρέπει να τονιστεί ότι η επιλογή του «Κ»ΚΕ να δίνει το κύριο βάρος στο ΠΑΜΕ, δεν προκύπτει από το ότι οι χρουτσοφικοί «καίγονται» ξαφνικά για την εργατική τάξη, αλλά υπαγορεύεται από την «εκλογικίστικη» λογική τους που λογαριάζει ότι στον χώρο των εργαζομένων έχουν τη δυνατότητα να κερδίσουν περισσότερους ψήφους. Η προσπάθεια του «Κ»ΚΕ να κάνει επίδειξη ισχύος μέσω του ΠΑΜΕ (ρίχνοντας στελέχη της ΠΚΣ-«Κ»ΝΕ σε αυτό το πεδίο), φανερώνει την επιδίωξή του να αποκρυσταλλώσει την όποια του επιρροή στο εργατικό κίνημα στις βουλευτικές εκλογές.
4.Η στασιμότητα της ΕΑΑΚ και η πτώση της ΑΡΕΝ, σε μια συγκυρία ιδιαίτερα ευνοϊκή για δυνάμεις που δρουν στο όνομα της αριστεράς και μάλιστα σε συνδυασμό με τη διαρκή πτώση της ΠΚΣ-«Κ»ΝΕ, αναδεικνύουν το γεγονός ότι καμία από αυτές τις παρατάξεις δεν κατάφερε να δώσει πειστικές απαντήσεις και διέξοδο στα πραγματικά προβλήματα των φοιτητών και σπουδαστών. Οι παρατάξεις αυτές δεν έχουν επεξεργαστεί καμία πολιτική πρόταση που να μπορεί να καταλήξει σε ένα σχέδιο πάλης το οποίο θα ενοποιήσει τους αγώνες των φοιτητών ενάντια στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν, από τα πιο μεγάλα, όπως η αντιμετώπιση της αντεργατικής λαίλαπας και ο αγώνας ενάντια στην καταστολή, την περιστολή των δημοκρατικών καταχτήσεων, τη φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής, μέχρι τα πιο μικρά (προβλήματα υλικοτεχνικής υποδομής των σχολών, κλπ.). Αντίθετα, με κύρια ευθύνη των πολιτικών φορέων από τους οποίους εξαρτώνται, απαξιώνουν τα αιτήματα που απαντούν στα πραγματικά προβλήματα των φοιτητών και αντ’ αυτού προσπαθούν να τα αντικαταστήσουν μηχανιστικά με τα κεντρικά πολιτικά αιτήματα των πολιτικών φορέων τους, καταλήγοντας σε κούφιες αντικαπιταλιστικές κορώνες, οι οποίες λειτουργούν ως μανδύας του ρεφορμιστικού περιεχομένου τους. Συνεπώς, η εκλογική αποτυχία της ΕΑΑΚ και της ΑΡΕΝ αποτελεί αντανάκλαση των περιορισμένων δυνατοτήτων τους (αυτό είναι ιδιαίτερα φανερό στην περίπτωση της ΑΡΕΝ, της οποίας οι μεγάλες απώλειες της περσινής χρονιάς φαίνεται να παγιώνονται), αφού είναι έκδηλο ότι όχι μόνο αδυνατούν διαδραματίσουν πρωτοπόρο ρόλο στη διαδικασία ανασυγκρότησης του φοιτητικού κινήματος, αλλά βρίσκονται διαρκώς πίσω από τις εξελίξεις και τη δυναμική που αναπτύσσει το νεολαιίστικο κίνημα. Οι αιτίες των αδυναμιών των προαναφερθέντων παρατάξεων πρέπει να αναζητηθούν τόσο στην έντονη επιρροή ρεβιζιονιστικών και τροτσκιστικών αντιλήψεων στις γραμμές τους, όσο και στο ότι αδυνατούν να αποτελέσουν ένα μέτωπο που θα συσπειρώσει τις πλατιές μάζες των προοδευτικών φοιτητών, αφού στην ουσία τους είναι συγκολλήσεις πολιτικά ετερόκλητων δυνάμεων στη βάση μιας οπορτουνιστικής πολιτικής «συμφωνίας», που δεν ανταποκρίνεται στη σημερινή κατάσταση του φοιτητικού κινήματος και πολιτική συγκυρία.
5.Τέλος, η διαρκής πτώση των υπόλοιπων, μικρών παρατάξεων, που συνεχίστηκε και φέτος, επιβεβαιώνει αυτό που ήδη τονίσαμε: ότι οι φοιτητικές εκλογές μετατρέπονται χρόνο με το χρόνο όλο και περισσότερο σε μάχη μηχανισμών.
6.Ο μεγάλος κερδισμένος αυτών των εκλογών ήταν η αποχή. Η αύξηση της αποχής φαίνεται ότι προήλθε από δύο κατευθύνσεις: από τη μία πλευρά είχαμε μια «δεξιά» αποχή, από ψηφοφόρους της ΔΑΠ, λόγω της διαμάχης που έχει ξεσπάσει στην ΟΝΝΕΔ, αλλά ακόμα πιο σημαντικό είναι ότι φέτος είχαμε μια σαφή αποχή «από τα αριστερά», από προοδευτικούς φοιτητές που δεν βρήκαν διέξοδο στην πρόταση καμίας παράταξης. Από τις παραπάνω δύο αιτίες αιτιολογείται και η σημαντική αύξηση των λευκών.
Μπροστά σε αυτή την κατάσταση αδρανείας των φοιτητικών συλλόγων, καθήκον για κάθε κομμουνιστή φοιτητή ή σπουδαστή είναι η συμμετοχή και πρωτοπόρα δράση του στο σύλλογό του. Στόχος μας, εκτός από τη δραστηριοποίηση των συλλόγων που αυτή την περίοδο βρίσκονται σε μεγάλο βαθμό να είναι παθητικοί θεατές των εξελίξεων, θα πρέπει να είναι η δημοκρατική ανασυγκρότηση των συλλόγων. Αυτό σημαίνει ότι το κύριο βάρος πρέπει να δίνεται στην διενέργεια γενικών συνελεύσεων μαζικών, αλλά και με δημοκρατικές, ζωντανές διαδικασίες που θα διασφαλίζουν ότι οι ανένταχτοι φοιτητές δε θα μετατρέπονται σε απλούς ψηφοφόρους και χειροκροτητές των παρατάξεων, αλλά θα υπάρχει η δυνατότητα ουσιαστικής συμμετοχής στη διαδικασία της γενικής συνέλευσης και συνδιαμόρφωσης των προτάσεων που τίθενται προς ψήφιση από τα μέλη του συλλόγου. Συνελεύσεων, δηλαδή, με εκλεγμένα από την ίδια τη συνέλευση προεδρεία, συνελεύσεις που θα γίνεται συζήτηση για κάθε θέμα ξεχωριστά και αναλυτικά, που για κάθε θέμα που συζητιέται θα ακολουθεί ψηφοφορία για τη θέση και τις δράσεις του συλλόγου, συνελεύσεις στις οποίες θα μπορεί κάθε φοιτητής να εκφράσει άποψη, κάτι που προϋποθέτει ότι και κάθε ομιλητής θα έχει και περιορισμό στο χρόνο για την τοποθέτησή του. Φυσικά, όλα τα παραπάνω δεν μπορούν να αλλάξουν από τη μια μέρα στην άλλη. Όμως με τη διαρκή και επίμονη δράση των κομμουνιστών μέσα στους συλλόγους όλα τα παραπάνω είναι εφικτό να πραγματοποιηθούν και αυτό οφείλει να αποτελεί και τον πρώτο στόχο μας στο φοιτητικό χώρο.

Διαβάστε Περισσότερα »