ΜΠΟΡΙΣ Α. ΣΛΟΥΤΣΚΙ: Πλατεία Νίκου Μπελογιάννη

Όταν τον Μπελογιάννη τον σκοτώσανε,
την ίδια εκείνη του θανάτου μέρα,
οι σύντροφοι του όρκο δώσανε
του τυράννου αψηφώντας την φοβέρα.

Και μια πλατεία πρωτευουσιάνικη
βαφτίσανε με 'τ όνομά του,
σ' αυτή κάθε παρτέρι είναι μια νίκη
της ζωής πάνω στη σκότη του θανάτου

Θάψαν το τάμα και το βάφτισμα
οι εφημερίδες του κακού στη λήθη.
Γίνηκε ωστόσο απ' το λαό ένα σάλπισμα
κι από καρδιά σ' άλλη καρδιά μιλάει στα πλήθη.

Δονούν τα τραμ τ' αρχαία τα μάρμαρα,
τρέχουν στις δημοσιές τα τρόλεϊ
και η τολμηρή φωνή κάποιου εισπράκτορα
τ' όνομα της πλατείας λέει...

Κι ακούει ο Μπελογιάννης σύγκαιρα
να τιμάν γενναία τ' όνομα του
και χαιρετίζει από το χτές στο σήμερα
το φίλο με χαμόγελο θανάτου.

Ένας μάγκας νεαρός κάνει ξενάγηση
στις ξενόφατσες που αδιάκοπα ρωτάνε
«Τί είναι εδώ;» Και τους δίνει την απάντηση:
«Η πλατεία του Νίκου Μπελογιάννη».

Η απάντηση χαλάει κάπως τη θέα τους.
Σαν καρφί θαρρείς την έχει μπήξει.
Κι ο Μπελογιάννης φτάνει αθέατος
το χέρι του μικρού να σφίξει.

Ακόμα κυματίζουν τα παράνομα
ξένα μπαϊράκια στην πλατεία τη δοξασμένη.
Όμως όλοι την ξέρουν με τ' όνομα
που θέλουν οι δικοί μας που θέλουν οι δικοί μας κι όχι οι ξένοι

Και φαντάζει λες περήφανο αφιέρωμα
και βροντοφωνάζει τ' όνειρό της.
Του χρόνου θα 'ρθει κάποτε το πλήρωμα
να γίνει αυτό που θέλουν οι πατριώτες.

ΜΠΟΡΙΣ Α. ΣΛΟΥΤΣΚΙ (Ρώσος Ποιητής) - Μετάφραση: Αλέξης Πάρνης
Από την ανθολογία ρώσικης ποίησης "Ρωσικός Παρνασσός", εκδ. Καστανιώτη 2016

Διαβάστε Περισσότερα »

Η συγκλονιστική ιστορία του στρατιώτη που αρνήθηκε να συμμετάσχει στην εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη

Ο σκηνοθέτης Φώτος Λαμπρινός γράφει την ιστορία του προσωπικού του φίλου Θανάση Ροδόπουλου, ο οποίος, αν και συμμετείχε στο εκτελεστικό απόσπασμα του Νίκου Μπελογιάννη, αρνήθηκε να συμμετάσχει στην εκτέλεση του «ανθρώπου με το γαρίφαλο».

Γείτονας των νεανικών μου χρόνων σε μια γειτονιά της Αθήνας και φίλος μιας ζωής, ο Θανάσης Ροδόπουλος υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία την εποχή που βρισκόταν σε εξέλιξη η υπόθεση Μπελογιάννη. Η δίκη, η καταδίκη, η εκτέλεση. Υπηρετούσε σε ένα στρατόπεδο πεζικού στην Αγία Παρασκευή, βορειοανατολικά της Αθήνας.

Μια νύχτα, γύρω στις 3.00, ο λοχαγός ξύπνησε καμιά 20αριά στρατιώτες, τους είπε να ντυθούν με πλήρη εξάρτυση και να πάρουν τα τουφέκια τους. Ανάμεσά τους και ο Θανάσης. Τους έβαλε σε ένα φορτηγό και έφυγαν από το στρατόπεδο διανύοντας μια σχετικά σύντομη διαδρομή. Έφτασαν σε ένα σημείο όπου ο Θανάσης, κοιτάζοντας από το φορτηγό, είδε ότι ήταν ένα ελεύθερο πεδίο, αλλά στο βάθος διακρινόταν η μάντρα του μεγάλου νοσοκομείου της Αθήνας, της «Σωτηρίας», και κατάλαβε αμέσως περί τίνος πρόκειται. Βγήκαν όλοι οι στρατιώτες και ο λοχαγός, ο Θανάσης όμως έμεινε μέσα στο αυτοκίνητο.

Ύστερα από λίγα λεπτά ο λοχαγός κατευθύνθηκε προς το φορτηγό, εμφανίστηκε στο άνοιγμα του καμιονιού και του είπε: «Έλα έξω. Τι κάθεσαι εκεί;». Και ο Θανάσης ήρεμα του απάντησε: «Δεν θα βγω, κύριε λοχαγέ». «Τι είπες;» του λέει. «Δεν θα βγω από το καμιόνι, κύριε λοχαγέ». Πηδάει πάνω στο φορτηγό ο λοχαγός, τραβάει το περίστροφο από τη θήκη του, το τείνει στο πρόσωπο του Θανάση και του λέει: «Ροδόπουλε, ξέρεις τι μπορώ να σου κάνω σύμφωνα με τον στρατιωτικό νόμο αυτήν τη στιγμή;». «Το γνωρίζω, κύριε λοχαγέ, κάντε ό,τι νομίζετε, εγώ από το καμιόνι δεν βγαίνω». Έπειτα από λίγο, κάποια δευτερόλεπτα δηλαδή, ο λοχαγός ξανάβαλε το περίστροφο στη θήκη, πήδηξε από το καμιόνι και απομακρύνθηκε. Γύρισαν στο στρατόπεδο, κάποια στιγμή.

Ο φόβος και το ήθος

Αυτή την ιστορία μου την αφηγήθηκε ο Θανάσης δυο τρεις μέρες μετά την εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη. Πρόσθεσε όμως ότι αυτό που δεν μπορούσε να αντέξει και αποφάσισε να παραμείνει στο καμιόνι δεν ήταν η εκτέλεση, αλλά το βλέμμα. Φοβόταν να δει τον Μπελογιάννη και φοβόταν μήπως τον δει ο Μπελογιάννης. Γιατί; Επειδή όταν ήταν μικρός, στο σπίτι του στο χωριό, στα Βραχναίικα, έξω από την Πάτρα, η οικογένειά του –κομμουνιστική οικογένεια– έκρυβε τον Μπελογιάννη που τότε ήταν παράνομος καθοδηγητής της περιοχής. Και τον θυμόταν πολύ καλά ο Θανάσης, γιατί πιτσιρικάς ο ίδιος τότε, ο Μπελογιάννης, έπαιζε μαζί του, μιλούσε, κουβέντιαζε, τον κοίταζε… Και αυτό το βλέμμα ήταν που σταμάτησε τον Θανάση και δεν πήρε μέρος στην εκτέλεση.
Οταν επέστρεψαν στο στρατόπεδο, ο Θανάσης περίμενε τις συνέπειες. Να τον καλέσει ο διοικητής, να γίνει ανάκριση, να τον παραπέμψουν στο στρατοδικείο… Και είδε ότι κανείς δεν τον ενόχλησε, κανείς δεν του είπε τίποτε και υποψιάστηκε ότι ο λοχαγός το αποσιώπησε, χωρίς να πει σε κανέναν τίποτε κι έτσι δεν είχε καμιά συνέπεια. Καμιά ανάκριση, καμιά κλήση για απολογία κ.ο.κ. Οπότε συνέχισε τη θητεία του κανονικά, μέχρι που απολύθηκε. Ύστερα από περίπου δυο εβδομάδες, ο ραδιοφωνικός σταθμός στα βραχέα του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας που εξέπεμπε από το Βουκουρέστι, μιλώντας για την εκτέλεση του Μπελογιάννη ανέφερε ότι υπήρχαν και στρατιώτες που αρνήθηκαν να λάβουν μέρος στην εκτέλεση.

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα «Documento» (25-26 Μαρτίου 2017)

Διαβάστε Περισσότερα »

Ναζι-φασίστες της «Χρυσής Αυγής» – μοναρχοφασίστες της ΝΔ εναντίον ΝΙΚΟΥ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ

Τα υπόδικα Χιτλερικά δολοφονικά αποβράσματα της εγκληματικής συμμορίας της Ναζι-φασιστικής «Χρυσής Αυγής» είχαν το απύθμενο θράσος στη Βουλή να χαρακτηρίσουν τον ήρωα του λαού μας ΝΙΚΟ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ «αρχισφαγέα» και απείλησαν ότι «το σπίτι του θα το γκρεμίσουμε για να μην θυμίζει τα εγκλήματα του κομμουνισμού» (Π.Ηλιόπουλος στη Βουλή 28/3/2017). Από κοντά στο ίδιο σχεδόν πνεύμα και οι εκπρόσωποι του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ με ομιλητές τους Κ.Τασούλα και Κ.Τζαβάρα αλλά και η φασιστική ΟΝΕΔ. Δεν μπορούσε βέβαια να λείψει και η αντικομμουνιστική φασιστοφιλάδα «Καθημερινή» που στην Κατοχή συνεργάστηκε με τους φασίστες καταχτητές: «Μια ειλικρινής συνεργασία με τους χθεσινούς αντιπάλους μας, με τις δυνάμεις του άξονος θα μας έσωζε ίσως απ’ το χάος… Το επαναλαμβάνομεν: οφείλομεν να προσγειωθώμεν. Αλλιώς ας πάρωμεν σφουγγάριν και ας σβήσωμεν εκ του ευρωπαϊκού χάρτου και την Ελλάδαν και την ιστορίαν και τα ιδανικά μας» («Καθημερινή» 18 Ιουνίου 1941 από «Εφημερίδα Συντακτών» 28/3/2017, σελ.7). Και στην περίπτωση του ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ, ΝΔ-«Χρυσή Αυγή» λειτουργούν ως «συγκοινωνούντα δοχεία». Δεν χρειάζονται περισσότερα σχόλια.

Διαβάστε Περισσότερα »

Τα εγκαίνια του Μουσείου «Νίκος Μπελογιάννης» στην Αμαλιάδα και η ακραία αστική καπηλεία των αγώνων του απ’ τους χρουστσοφικούς σοσιαλδημοκράτες Τσίπρα-Κουτσούμπα

Στις 27 Μάρτη (Δευτέρα) το μεσημέρι, εγκαινιάστηκε το Μουσείο «Νίκος Μπελογιάννης» υπό την αιγίδα του Δήμου Ήλιδας –Βουλής με τη συμμετοχή χιλιάδων αντιφασιστών, αριστερών και κομμουνιστών από διάφορα μέρη αλλά πολλών κατοίκων της γενέτειράς του Αμαλιάδας.

Την εκδήλωση άνοιξε ο Δήμαρχος Ήλιδας, Χρήστος Χριστοδουλόπουλος, που χαρακτήρισε τη μόνιμη έκθεση «μνημείο της πάλης ενάντια στον φασισμό και σύμβολο αντίστασης σε κάθε κατακτητή» και στη συνέχεια πήραν το λόγο τα «ηρωικά εγγονάκια» του αποστάτη αρχιπροδότη και πράκτορα του διεθνούς ιμπεριαλισμού Νικήτα Χρουστσόφ, σοσιαλδημοκράτες Δ.Κουτσούμπας–Ν.Βούτσης–Α.Τσίπρας, ενώ ο δήμαρχος διάβασε μήνυμα του γιού του Νίκου Μπελογιάννη, που δεν παραβρέθηκε στη συγκέντρωση, στο οποίο, μεταξύ άλλων, αναφέρονταν: «Στην Αμαλιάδα σήμερα, στο πρόσωπο ενός αγωνιστή τιμούμε όλους εκείνους που όρθωσαν το ανάστημά τους απέναντι στις γερμανικές ερπύστριες και απέναντι στην αμερικανική πολεμική μηχανή. Ευτυχώς που δεν ζουν πια να δουν την υποδούλωση να έρχεται από το παράθυρο, μέσω των τραπεζών και των δανείων. Ακριβώς έτσι περιγράφεται αυτή η υποδούλωση από καταβολής ελληνικού κράτους στο βιβλίου του Νίκου Μπελογιάννη «Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα», όπου προτεινόταν και ένα μοντέλο ανάπτυξης στην κατεύθυνση της εθνικής ανεξαρτησίας».

Οι ομιλίες των αντισταλινικών-αντιζαχαριαδικών, λακέδων του ντόπιου κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού, Κουτσούμπα-Τσίπρα – εκτός των «αντιφασιστικών» αναφορών (και σ’ αυτό το ζήτημα ασυνεπείς και οι δυο) – κινήθηκαν στη γνωστή γραμμή της πιο ακραίας αντιδραστικής καπηλείας και υποκρισίας, δηλ. την αστική γραμμή «οικειοποίησης» (όπως και ο γιός) των αγώνων του επαναστάτη κομμουνιστή Νίκου Μπελογιάννη, ηγετικού στελέχους και μέλος της ΚΕ του επαναστατικού ΚΚΕ 1918-‘55, ήρωα της εργατικής τάξης και του λαού μας – αστική γραμμή καπηλείας που αποτελεί άμεσα και ευθέως βάναυση και προκλητικότατη προσβολή της μνήμης του μα και κραυγαλέα διαστρέβλωση της ιστορικής πραγματικότητας της τότε ιστορικής περιόδου.

Και αποτελεί ακραία αστική ρεφορμιστική καπηλεία και άφθαστη υποκρισία, επειδή και τα δυο ρεφορμιστικά αστικά κόμματα «Κ»ΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ αλλά και τα χρουστσοφικά ρετάλια τους, ΝΑΡ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΛΑΕ και τα όποια άλλα «ορφανά» του αποστάτη σοσιαλδημοκράτη Χαρ.Φλωράκη (και ΔΟΛΟΦΟΝΟΥ του Νίκου Ζαχαριάδη) ΔΕΝ έχουν καμία απολύτως σχέση με το παλιό επαναστατικό – που διέλυσε με την ωμή επέμβασή της η ρεβιζιονιστική κλίκα των Χρουστσοφ-Μπέζνιεφ οριστικά στην παρασυναγωγή της διαβόητης «6^ης Ολομέλειας» (Μάρτης 1956) – σταλινικό ζαχαριαδικό ΚΚΕ με γραμματέα το ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, ούτε ιδεολογικά, ούτε πολιτικά, ούτε οργανωτικά, την επαναστατική γραμμή του οποίου εκπροσώπησε και εφάρμοσε ο Νίκος Μπελογιάννης, ΚΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ γι’ αυτήν εκτελέστηκε απ’ την από γεννησιμιού της ξενόδουλη αντιδραστική μεγαλοαστική τάξη, το Παλάτι, τους αμερικανούς ιμπεριαλιστές και τα υποτακτικά κόμματά τους και την κυβέρνηση Πλαστήρα.

Πιο συγκεκριμένα τα σημερινά ρεφορμιστικά κόμματα («Κ»ΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ) ΔΕΝ έχουν καμία σχέση με το παλιό επαναστατικό ΚΚΕ, επειδή:

• Το μεν επαναστατικό σταλινικό-ζαχαριαδικό ΚΚΕ 1918-’55 καθοδηγούνταν απ’ τον επαναστατικό μαρξισμό, δηλ. το λενινισμό-σταλινισμό, την επαναστατική γραμμή των ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-ΚΟΜΙΝΦΟΡΜ τόσο στα ζητήματα της Προλεταριακής Επανάστασης όσο και σ’ εκείνα του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού, ενώ, ΑΝΤΙΘΕΤΑ, το νέο, ευθύς εξαρχής αστικό, σοσιαλδημοκρατικού τύπου «Κ»ΚΕ (’56) και μετά τη διάσπασή του στα δυο, το 1968 (12^η Ολομέλεια), καθοδηγούνται απ’ το αντεπαναστατικό ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού (=παραλλαγή της αστικής ιδεολογίας) σ’ όλα ανεξαιρέτως τα ζητήματα του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος (θεωρητικά-πρακτικά).
• Τα «Προγράμματα» και των δυο («Κ»ΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ) είναι ρεφορμιστικά αστικά, τύπου της παλιάς προδοτικής σοσιαλδημοκρατίας και πιστά αντίγραφα (με φραστικές μόνο διαφορές) του 20^ου σοσιαλδημοκρατικού Συνεδρίου του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956) και ΔΕΝ θίγουν καθόλου ούτε στο παραμικρό τις βάσεις του καπιταλισμού («ειρηνικός κοινοβουλευτικός δρόμος», διατήρηση του αστικού κράτους, κλπ.) μα ούτε την ιμπεριαλιστική εξάρτηση της χώρας (μέσα στην ΕΕ-ΕΥΡΩ).
• Έχουν και τα δυο μια αντιμαρξιστική αστική αντίληψη του «Σοσιαλισμού», προβάλλουν και διατηρούν ακόμα τη θέση ότι ΚΑΙ μετά το 1953 ως το 1990 υπήρχε ΤΑΧΑ «Σοσιαλισμός» στη Σοβιετική Ένωση και τις άλλες χώρες της ανατολικής Ευρώπης δηλ. προβάλλουν και προπαγανδίζουν ως «Σοσιαλισμό» τον παλινορθωμένο καπιταλισμό της χρουστσο-μπρεζνιεφο-γκορμπατσοφικής περιόδου (1953-1990).
• Τέλος, και τα δυο ρεφορμιστικά κόμματα («Κ»ΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ) μεταμορφώνουν τον επαναστάτη κομμουνιστή ΝΙΚΟ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ σ’ έναν αστό χρουστσοφικό σοσιαλδημοκράτη δηλ. έναν ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ «κομμένο και ραμμένο» στα ρεφορμιστικά μέτρα τους και εντελώς ακίνδυνο για την κυρίαρχη ξενόδουλη αντιδραστική αστική τάξη και τους ιμπεριαλιστές, όπως τον παρουσίασαν στις ρεφορμιστικές ομιλίες τους στη συγκέντρωση της Αμαλιάδα οι Κουτσούμπας-Τσίπρας.

Όσο για το κεντρικό αλλά ακραία παραπλανητικό πανό του «Κ»ΚΕ στη συγκέντρωση της Αμαλιάδας (και «Ρ» 28/3/2017, σελ.7): «Το ΚΚΕ γεννά Μπελογιάννηδες, μπροστάρηδες στον αγώνα και σήμερα για τη λαϊκή εξουσία, το σοσιαλισμό», ας σημειωθεί για τους νεότερους, πως: ΜΟΝΟ το παλιό επαναστατικό σταλινικό-ζαχαριαδικό ΚΚΕ με γραμματέα το ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ διαπαιδαγώγησε και γέννησε χιλιάδες «Μπελογιάννηδες», ΑΝΤΙΘΕΤΑ, το νέο ρεφορμιστικό σοσιαλδημοκρατικό «Κ»ΚΕ (’56) των ΚΟΛΙΓΙΑΝΝΗ-ΠΑΡΤΣΑΛΙΔΗ-ΦΛΩΡΑΚΗ, κλπ. έβγαλε ΜΟΝΟ: Πάγκαλους, Λοβέρδους, Δαμανάκηδες, Στουρνάρηδες, Ανδρουλάκηδες, κλπ. με πιο ακραίες περιπτώσεις τους Λαζαρίδηδες (σύμβουλος του φασίστα Σαμαρά), Θεοδωρικάκους (τωρινός σύμβουλος Κυριάκου Μητσοτάκη), και ακόμα χειρότερα Κύρτσους (τώρα ΝΔ) που κατέληξε στους Ναζι-φασίστες του Γ.Καρατζαφέρη, και «Αρσένιους» που κατέληξε στο Άγιον Όρος (το γνωστό δίδυμο των μεγάλο απατεώνων «Εφραίμ-Αρσένιου»), κλπ.κλπ. και πολλές άλλες εκατοντάδες που επανδρώνουν τα αστικά ΜΜΕ και το αστικό κράτος.

Τέλος, τα ανόητα γελοία ψεύδη και οι ρεφορμιστικές φλυαρίες προδοτών ρεφορμιστών τύπου Παπαρήγα («το ‘52 τέλειωσε ο Μπελογιάννης, αλλά το ΚΚΕ υπάρχει» «Ρ» 29/3/2017, σελ. 8), του Θ.Παφίλη για «σφυροδρέπανο στο Ράιχσταγκ» και «νίκη του Κόκκινου Στρατού»( «Ρ» 29/3/2017, σελ. 8) και του Σ.Βαρδαλή στη Βουλή («η ήττα του φασισμού από τον Κόκκινο Στρατό» «Ρ» 29/3/2017, σελ. 8), ας γνωρίζουν οι νεότεροι: ο ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ δεν υπόγραψε ΠΟΤΕ δηλώσεις μετανοίας, ως μέλος του επαναστατικού ΚΚΕ, αλλά πήγε περήφανα στο εκτελεστικό απόσπασμα, ενώ το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα των Χ.Φλωράκη-Α.Παπαρήγα-Δ.Κουτσούμπα ΥΠΟΓΡΑΨΕ «φαρδιά-πλατιά» δήλωση ΥΠΟΤΑΓΗΣ στο ντόπιο κεφάλαιο το 1974: «αι αρχαί του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος αντιτίθενται προς πάσαν ενέργειαν σκοπούσαν εις την βία κατάληψιν της εξουσίας ή την ανατροπή του Ελεύθερού Δημοκρατικού Πολιτεύματος» (Αθήναι τη 2 Οκτωβρίου 1974, ο Δηλών Χ.Φλωράκης) και επιπλέον συνεργάστηκαν και τα δυο ως «Συνασπισμός» με το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ στην κυβέρνηση Τζανετάκη το 1989 και στη συνέχεια με τα δυο μεγαλοαστικά κόμματα στην κυβέρνηση Ζολώτα (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-Συνασπισμός).

Ακόμα οι νεότεροι πρέπει να γνωρίζουν ότι η τοποθέτηση του σφυροδρέπανο στο Ράιχσταγκ και η νίκη του Κόκκινου Στρατού δεν καθοδηγήθηκαν απ’ το «άγιο Πνεύμα» αλλά επιτεύχθηκαν κάτω απ’ τη σοφή και λαμπρή καθοδήγηση του μεγάλου στρατηλάτη ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ, τον οποίο η φιλο-Χιτλερική κλίκα των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ κατάγγειλε για τα ΔΗΘΕΝ «εγκλήματά» του, αποκηρύσσοντάς τον ανοιχτά, ενώ μετονόμασε (αρχές Νοέμβρη 1961) το ΜΕΓΑΛΟ ΣΥΜΒΟΛΟ της Αντιφασιστικής ΝΙΚΗΣ των λαών και ταυτόχρονα σύμβολο της επαίσχυντης ΗΤΤΑΣ των Χιτλεροφασιστών, το STALINGRAD σε WOLGOGRAD – μια φιλοχιτλερική πράξη που δεν αποτόλμησαν ούτε οι δυτικοί ιμπεριαλιστές που σεβάστηκαν τη συμβολή του ΣΤΑΛΙΝ. (Με τους Γάλλους να διατηρούν ακόμα και ΣΗΜΕΡΑ τη στάση STALINGRAD στο μετρό του Παρισιού μα και μεγάλη πλατεία στο κέντρο της πόλης με την ονομασία «place de la bataille de Stalingrad Septembre 1942 – Janvier 1943» καθώς και σ’ άλλες χώρες, Ιταλία, Αγγλία, Βέλγιο, κλπ.

Καλούμε και τους δυο υπηρέτες του κεφαλαίου ρεφορμιστές ηγέτες Κουτσούμπα-Τσίπρα να αποκηρύξουν και καταγγείλουν δημόσια, έστω ΚΑΙ τώρα, αυτή την επαίσχυντη προδοτική μετονομασία των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ ως ΦΙΛΟ-ΧΙΤΛΕΡΙΚΗ ΠΡΑΞΗ.

Αλλά, ΕΠΙΠΛΕΟΝ, τι νόημα έχουν όλες αυτές οι παραπάνω αντιδραστικές δημαγωγικές φλυαρίες, τη στιγμή που η «Άγια Τριάδα» των ΜΑΪΛΗ-ΠΑΠΑΡΗΓΑ-ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑ στα 70χρονα της μεγάλης Αντιφασιστικής ΝΙΚΗΣ μιλούν για «Β’ Παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό Πόλεμο» («Ρ» 19/4/2015, σελ. 17-24) απ’ τις ΔΥΟ πλευρές δηλ. ΚΑΙ απ’ την πλευρά της σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής Σοβιετικής Ένωσης; !!!

Διαβάστε Περισσότερα »

Απόσπασμα απ' την απολογία του Μπελογιάννη στο μοναρχοφασιστικο στρατοδικείο: Ούτε τα δεξιά κόμματα δεν πιστεύουν ότι είμαστε προδότες

Ούτε τα δεξιά κόμματα δεν πιστεύουν ότι είμαστε προδότες


Έπειτα υπάρχει και μια άλλη περίπτωση, το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι, οι οποίοι ανήκουν σε άλλες παρατάξεις και κόμματα, δέχονται να συνεργαστούν σε διάφορες δουλειές και υποθέσεις μαζί μας. Αυτό εν πάση περιπτώσει αποδείχνει ότι και αυτοί δεν πιστεύουν στη γνώμη ότι είμαστε προδότες. Εγώ θα σας πω μερικές περιπτώσεις en passant.
Γνωστότατος Αθηναίος και στέλεχος του Ελληνικού Συναγερμού είχε και έχει ακόμα σχέσεις οικονομικές και δοσοληψίες σοβαρές με την εδώ καθοδήγηση του ΚΚΕ. Επίσης ανώτατος οικονομικός παράγοντας του τόπου, γνωστότατος και «ακράτου εθνικοφροσύνης» είχε έλθει επανειλημμένα σε επαφή μαζί μας για μια σειρά δουλειές. Άλλη περίπτωση. Στέλεχος εθνικόφρονος κόμματος μας έδωσε πέρσι μια έκθεση εμπιστευτική του Μάινορ της Αμερικάνικης Πρεσβείας προς το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, στην οποία αναφερόταν ότι όλα τα κόμματα είναι ανίκανα και διεφθαρμένα, για να δημοσιευθεί. Κατά τη γνώμη μου τουλάχιστον, αυτό δεν μπορούσε να γίνει παρά με τη συναίνεση της Αμερικάνικης Πρεσβείας. Δεν αναφέρω τέτοια παραδείγματα άλλα, διότι δεν έχουν αξία εάν δεν αναφερθούν ονόματα, όχι που δεν μπορεί κανείς να βρει. Πάντως όλοι αυτοί οι άνθρωποι δεν μας πιστεύουν για προδότες.

Διαβάστε Περισσότερα »

Απόσπασμα απ' την απολογία του Μπελογιάννη στο μοναρχοφασιστικο στρατοδικείο: Αγαπάμε την Ελλάδα με την καρδιά μας και το αίμα μας

Αγαπάμε την Ελλάδα με την καρδιά μας και το αίμα μας

Όταν η Ελλάδα υποδουλώθηκε στους γερμανο-ιταλο-βουλγάρους φασίστες, εμείς πολεμήσαμε νομίζω και με το παραπάνω στην περίοδο αυτή και όχι μόνο τους Γερμανο-Ιταλούς φασίστες. Εμείς πολεμήσαμε και τους Βουλγάρους φασίστες, πρώτα πρώτα με το όπλο σε Μακεδονία και Θράκη και έχουμε ένα σωρό θύματα εκτελεσμένων. Ενώ αντίθετα μπορεί κανείς να κάνει μια άλλη παρατήρηση: τον Φίλοφ που ήταν Πρωθυπουργός όταν έγινε η εισβολή στην Ελλάδα, τον είχαν ανακηρύξει εδώ επίτιμο καθηγητή του Πανεπιστημίου. Εκτός απ' αυτό όταν οι Γερμανοί φασίστες έδωσαν άδεια στους Βουλγάρους φασίστες να κατεβούν στη Θεσσαλονίκη, την ίδια αυτή περίοδο εμείς οργανώσαμε τη μεγάλη διαδήλωση, ποιος δεν τη θυμάται, που τελικά ματαίωσε την κάθοδο των Βουλγάρων φασιστών στη Δυτική Μακεδονία. Θα σας φέρω και ατομική περίπτωση, παρ' όλο που δεν χρειάζεται να περιαυτολογεί κανείς πάντοτε και παντού. Ανεξάρτητα από το ότι εδώ παρουσιάζονται πολλοί κατηγορούμενοι να έχουν θύματα στην περίοδο αυτή, ο Λαζαρίδης, ο Καλοφωλιάς, τους ίδιους τους δικούς τους και ανεξάρτητα από το ότι και το δικό μου σπίτι έπαθε και ανεξάρτητα από το ότι και εγώ ο ίδιος σύρθηκα στα γερμανο-ιταλικά στρατόπεδα στον καιρό της Κατοχής, τον Απρίλη του 1944 στη Λακωνία, τότε που ήταν η περίοδος που οι σύμμαχοι ετοίμαζαν την απόβαση στη Δυτική Ευρώπη, το δεύτερο μέτωπο, για να παραπλανηθούν οι Γερμανοί, εδώ πέρα το Στρατηγείο της Μ. Ανατολής έδωσε εντολή στον ΕΛΑΣ να αρχίσει έντονη δράση κατά των Γερμανών, με σκοπό ακριβώς αυτοί να παραπλανηθούν. Και πραγματικά άρχισε αυτή η δράση. Οι Γερμανοί νόμισαν ότι μπορεί κάτι να συμβεί εδώ πέρα και άρχισαν να παίρνουν μέτρα και ειδικότερα στη Νότια Πελοπόννησο πιο πολύ. Εκείνη την περίοδο ακριβώς στη Λακωνία πήρα μια πληροφορία ότι θα περάσει ένας Γερμανός στρατηγός με το επιτελείο του και ένα τμήμα γερμανικό για να επιθεωρήσει τα έργα που γίνονταν στη Νότια Πελοπόννησο και με ρώτησαν οι Άγγλοι τι θα κάνουμε, θα τους χτυπήσουμε ή όχι. Και η ερώτηση αυτή είχε το νόημά της, γιατί ένα Γερμανό στρατηγό θα τον πληρώναμε πολύ ακριβά. Είχαν προηγηθεί άλλες περιπτώσεις. Στο Κούρνοβο ανατινάχτηκε μια αμαξοστοιχία και εκτελέστηκαν 120 στελέχη του ΚΚΕ που είχαν κάνει και στην Ακροναυπλία. Σε τέτοιες στιγμές δεν χωρούν δισταγμοί και αδίσταχτα είπα, χτυπήστε τους. Πέρασαν, δεν έχω ακριβώς την εφημερίδα και ξεχνώ το όνομα του στρατηγού, τον χτύπησαν, σκοτώθηκαν ο Γερμανός, το επιτελείο του και αρκετοί φαντάροι. Για αντίποινα οι Γερμανοί τουφέκισαν 200 στελέχη του κόμματος στο σκοπευτήριο της Καισαριανής από το Χαϊδάρι. Επίσης την ίδια ακριβώς περίοδο ανακοίνωσαν: «Ως αντίποινα διά την δολοφονίαν δυο Γερμανών Αξ/κών διαπραχθείσαν την 25 Απριλίου 1944 ανάνδρως εξ ενέδρας, διέταξα τον τυφεκισμόν 110 κομμουνιστών επί τόπου και την ριζικήν καταστροφήν του χωρίου Κυριακή. Ο Ανώτατος Αρχηγός των Ταγμάτων Ασφαλείας και της Αστυνομίας Ελλάδος», δηλαδή ο περιβόητος Σιμάνα. Αυτή ήταν η δική μας δράση. Και αυτές τις εκατόμβες προσφέραμε. Έτσι αγαπάμε εμείς την Ελλάδα, με την καρδιά μας και με το αίμα μας. Άλλο είναι τα λόγια και άλλο οι πράξεις, διότι αυτά τα γεγονότα νομίζω ότι μπορούν να κολλήσουν κάθε συκοφάντη στον τοίχο. Θα σας αναφέρω και άλλο στοιχείο. Αν διαβάσετε το κείμενο της απόφασης της 2ης ολομέλειας του Οκτώβρη του 1951, θα δείτε ότι είναι ένα κείμενο καθαρά πατριωτικό. Ένα δεύτερο κριτήριο για το εάν είμαστε προδότες είναι αυτό: αν είμασταν προδότες στο τέλος δεν θα είχαμε καμιά επιρροή στον λαό και θα παύαμε να υπάρχουμε σαν κόμμα και σαν οργάνωση ενώ το αντίθετο ακριβώς συμβαίνει. Παρ' όλους τους διωγμούς και τις εκατόμβες δεν σταματάει η επιρροή μας, αντίθετα, πολιτικά τουλάχιστον, μεγαλώνει.


Διαβάστε επίσης:
Απόσπασμα απ' την απολογία του Μπελογιάννη στο μοναρχοφασιστικο στρατοδικείο: Ο πατριωτισμός ενός Κόμματος κρίνεται όταν κινδυνεύει η ανεξαρτησία και η ακεραιότητα της πατρίδας 

Διαβάστε Περισσότερα »

Γιάννη Ρίτσος: «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο»

Σήμερα το στρατόπεδο σωπαίνει.

Σήμερα ο ήλιος τρέμει αγκιστρωμένος στη σιωπή
όπως τρέμει το σακάκι του σκοτωμένου στο συρματόπλεγμα.
Σήμερα ο κόσμος είναι λυπημένος.
Ξεκρέμασαν μια μεγάλη καμπάνα και την ακούμπησαν στη γη.
Μες στο χαλκό της καρδιοχτυπά η ειρήνη.
Σιωπή. Ακούστε τούτη την καμπάνα.
Σιωπή. Οι λαοί περνούν σηκώνοντας στους ώμους τους
το μέγα φέρετρο του Μπελογιάννη.

ΟΧΙ ΔΕ ΣΟΥ ταιριάζει εσένα Μπελογιάννη τούτο το σιωπηλό πένθος
τούτες οι μαύρες κορδέλες άκρη άκρη στο φουστάνι της άνοιξης
τούτο το πράσινο σαπούνι που λιώνει ξεχασμένο στη σκάφη θολώνοντας το νερό.
Για σένανε είναι οι μεγάλες σάλπιγγες, τα μεγάλα τύμπανα
οι μεγάλες καμπάνες και οι μεγάλες παρελάσεις
ο μεγάλος όρκος των λαών πάνω στο φέρετρό σου
η μεγάλη μέρα της τριάντα του Μάρτη
που μπαίνει στο καινούργιο εορτολόγιο των ηρώων και των μαρτύρων της ειρήνης.

Έφυγες τώρα Νίκο
ανάβοντας μ' ένα γαρύφαλλο από φλόγα το κουράγιο του κόσμου,
ανάβοντας την ελπίδα στην καρδιά των λαών,
ανάβοντας τους αστερισμούς της ειρήνης στο στερέωμα του κόσμου,
πάνω απ' τις πεδιάδες τις σπαρμένες κόκαλα.
Έπεσες, Νίκο, με τα αυτί σου κολλημένο στην καρδιά του κόσμου,
ν' ακούς τα βήματα της λευτεριάς να βαδίζουν στο μέλλον,
ν' ακούς το μέλλον να ξεδιπλώνει εκατομμύρια κόκκινες σημαίες
πάνω απ' το γέλιο των παιδιών και των κήπων.

Ο Μπελογιάννης μας έμαθε άλλη μια φορά
πώς να ζούμε και πώς να πεθαίνουμε.
Μ' ένα γαρύφαλλο ξεκλείδωσε όλη την αθανασία.
Μ' ένα χαμόγελο έλαμψε τον κόσμο για να μη νυχτώσει.

Γιάννης Ρίτσος 1952

Διαβάστε Περισσότερα »

ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΣΟΒ. ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΥ ΣΤΟΝ ΟΕΕ ΜΑΛΙΚ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ Ν. ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ ΤΟΥ

ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ, 6-2-1952, ΠΟΛΩΝΙΑ

ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΣΟΒ. ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΥ ΣΤΟΝ ΟΕΕ ΜΑΛΙΚ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ Ν. ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ ΤΟΥ


ΡΕΕ 4. Ο αναπληρωτής του αρχηγού της αντιπροσωπείας της Σοβιετικής Ένωσης στην ΣΤ! σύνοδο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΕΕ, Μάλικ, απηύθυνε προχθές στον πρόεδρο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΕΕ, Νέρβο, επιστολή που ανάμεσα στ' άλλα λέει:
Κύριε πρόεδρε,
Ομάδα ελλήνων πατριωτών που καταδικάστηκαν σε θάνατο στη δίκη των 93 έστειλαν στον υπουργό των εξωτερικών της σοβιετικής ένωσης το ακόλουθο τηλεγράφημα:
Οι υπογεγραμμένοι καταδικαστήκαμε σε θάνατο από το έκτακτο στρατοδικείο της Αθήνας με τη δίκη που είναι γνωστή σαν υπόθεση Μπελογιάννη.
Η κυβέρνηση υποσχέθηκε προεκλογικά στον ελληνικό λαό να δώσει γενική αμνηστία και να πάρει ιδιαίτερα μέτρα υπέρ των πολιτικών της αντιπάλων που καταδικάστηκαν από τα έκτακτα στρατοδικεία. Όμως θέλοντας στην πραγματικότητα να τους εξοντώσει χρησιμοποίησε νέο μέσο. Η κυβέρνηση εκτελώντας τις υποδείξεις του έλληνα αντιπροσώπου στον ΟΕΕ Κύρου και του υπουργού της άμυνας Σακελλαρίου ετοίμασε ενάντιά μας νέα κατηγορία επί κατασκοπεία. Και έχει σκοπό να μας καταδικάσει σε θάνατο και έπειτα να μας τουφεκίσει σαν κατασκόπους.
Διαμαρτυρόμαστε ενάντια στις νέες μέθοδες της ελληνικής κυβέρνησης που εφαρμόζονται για την εξόντωση και την καταδίωξη των πολιτικών της αντιπάλων και σας παρακαλούμε εν ονόματι του στοιχειώδους ανθρωπισμού να υψώσετε φωνή διαμαρτυρίας και να βοηθήσετε στην αποτροπή του νέου αυτού εγκλήματος ενάντια στους έλληνες πατριώτες τους συνεπείς αγωνιστές για το θρίαμβο των αρχών της δημοκρατίας και της λευτεριάς.
Νίκος Μπελογιάννης, Στέργιος Γραμμένος, Αθανάσιος Κανελλόπουλος, Δημήτριος Καλοφωληάς, Έλλη Ιωαννίδου, Δήμητρα Γιωργιάδου.
Όπως είναι γνωστό απτόν τύπο τηλεγραφήματα με το ίδιο περιεχόμενο στάλθηκαν απ' τους παραπάνω έλληνες πατριώτες και στους υπουργούς των εξωτερικών της Αγγλίας και της Γαλλίας στη γραμματεία του ΟΕΕ, στην αγγλική ένωση για την υπεράσπιση της δημοκρατίας στην Ελλάδα και στην επιτροπή των δικαιωμάτων του ανθρώπου στον ΟΕΕ.
Απτό παραπάνω κείμενο του τηλεγραφήματος φαίνεται ότι οι επίσημες διαβεβαιώσεις που έκανε ο αντιπρόσωπος της Ελλάδας στις 20 και 23 του Νοέμβρη 1951 στη συνεδρίαση της ειδικής πολιτικής επιτροπής της ΣΤ! συνόδου της Γενικής Συνέλευσης του ΟΕΕ για τους έλληνες πατριώτες που έστειλαν το τηλεγράφημα, ότι δηλαδή δεν απειλούνται να εκτελεστούν και ότι όλοι εμπίπτουν στα μέτρα ειρηνεύσεως που πήρε η ελληνική κυβέρνηση, στην πραγματικότητα απέβλεπαν μόνο στο να εξαπατήσουν τον ΟΕΕ και την παγκόσμια κοινή γνώμη.
Το παραπάνω τηλεγράφημα μαρτυρεί ακόμα ότι ενάντια σ' αυτούς τους έλληνες πατριώτες ετοιμάζεται νέα δικαστική σκηνοθεσία «επί κατασκοπεία» και η ζωή τους εξακολουθεί να βρίσκεται σε κίνδυνο.
Ύστερα απ' αυτά που αναφέρθηκαν σας παρακαλώ κύριε πρόεδρε έχοντας υπόψη την ανθρωπιστική στάση της Γ! Και Δ! γενικών συνελεύσεων για την υπεράσπιση των θυμάτων της τρομοκρατίας στην Ελλάδα να πάρετε δια του ΟΕΕ όλα τα απαραίτητα επείγοντα μέτρα για τη σωτηρία της ζωής αυτών των ελλήνων πατριωτών.
Σας παρακαλώ ακόμη να πάρετε μέτρα για να εκδοθεί αυτό το γράμμα σαν ντοκουμέντο της γενικής συνέλευσης και να μοιραστεί σ' όλες τις αντιπροσωπείες της ΣΤ! συνόδου της γενικής συνέλευσης.

ΜΑΛΙΚαναπληρωτής του αρχηγού της αντιπροσωπείας της Σοβ. Ένωσης στην ΣΤ! σύνοδο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΕΕ.

Διαβάστε Περισσότερα »

ΕΚΚΛΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΓΓΕΝΩΝ ΤΩΝ 12 ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΘΕΝΤΩΝ ΣΕ ΘΑΝΑΤΟ ΠΑΤΡΙΩΤΩΝ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ

ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ, 30-1-1952, ΠΟΛΩΝΙΑ

ΕΚΚΛΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΓΓΕΝΩΝ ΤΩΝ 12 ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΘΕΝΤΩΝ ΣΕ ΘΑΝΑΤΟ ΠΑΤΡΙΩΤΩΝ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ

ΡΕΕ 28 Σ, Σ' όλες τις χθεσινές εφημερίδες της Μόσχας δημοσιεύεται έκκληση που έστειλαν στο Στρατάρχη Στάλιν οι συγγενείς των Ελλήνων πατριωτών που καταδικάστηκαν απ' το στρατοδικείο σε θάνατο.
Την έκκληση αυτή την απηύθυνε στον πρόεδρο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΕΕ, Νέρβο, ο αναπληρωτής του αρχηγού της Σοβιετικής αντιπροσωπείας στον ΟΕΕ, Μάλικ.
Η Έκκληση λέει:
ΠΡΟΣ
Την αυτού εξοχότητα τον Πρόεδρο του Υπουργικού Συμβουλίου της Σοβιετικής Ένωσης Στρατάρχη Ιωσήφ Στάλιν.
Θερμά ζητούμε τη συμβολή σας για να ακυρώσει η Ελληνική Κυβέρνηση τη νέα δίκη των 12 πατριωτών που έχουν καταδικασθεί σε θάνατο και δεν εκτελεστήκαν χάρις στην επέμβασή σας. Η νέα δίκη με βάση το νόμο 375 είναι μια άλλη απόπειρα εξόντωσης των κατηγορουμένων. Η απόφαση της νέας δίκης, αν θα γίνει, θάναι επίσης θανατική απόφαση και η εκτέλεση της θανατικής απόφασης σε βάρος των λαϊκών αγωνιστών θάναι αρχή νέας αιματηρής περιόδου για την Ελλάδα και φοβερό πλήγμα για το τόσο βασανισμένο ελληνικό λαό που ποθεί ειρήνη και πάλι ειρήνη.
Σας παρακαλούμε θερμά ξανά να σώσετε τα παιδιά μας απ' το θάνατο.
Σας ευχαριστούμε εκ των προτέρων, όντας βέβαιες ότι τα βάσανά μας θα βρουν απήχηση στα ανθρωπιστικά και ειρηνικά σας αισθήματα.
Β. ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ, Α. ΚΑΛΟΦΩΛΗΑ, ΗΡΩ ΠΑΠΑ, Α. ΚΑΝΕΛΟΠΟΥΛΟΥ

Στο γραμμα του προς τον πρόεδρο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΕΕ, ο Μάλικ τονίζει:
Απτήν έκκληση φαίνεται ότι οι επίσημες καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις που έκανε στις 20 και στις 23 του Νοέμβρη ο αντιπρόσωπος της ελληνικής κυβέρνησης στις συνεδριάσεις της ειδικής πολιτικής επιτροπής της ΣΤ! συνόδου της Γενικής Συνέλευσης του ΟΕΕ, σχετικά με το ότι τους έλληνες πατριώτες, που αναφέρει αυτή η έκκληση, δεν τους απειλεί η εκτέλεση και ότι υπάγονται στα μέτρα επιείκειας της ελληνικής κυβέρνησης, στην πραγματικότητα απόβλεπαν να παραπλανήσουν τον ΟΕΕ και την παγκόσμια κοινή γνώμη.
 Η αναφερόμενη έκκληση, λέει στο γραμμα του ο Μάλικ, μαρτυράει ότι ενάντια σ' αυτούς τους έλληνες πατριώτες ετοιμάζεται νέα δίκη και η ζωή τους πάλι διατρέχει κίνδυνο. Απειλούνται με νέα θανατική καταδίκη.
Λόγω των αναφερομένων σας παρακαλώ κύριε πρόεδρε όπως εμφορούμενοι απ' την ανθρωπιστική στάση που ψηφίσαν η Γ! και Δ! Γενική συνέλευση του ΟΕΕ για υπεράσπιση των θυμάτων της πολιτικής τρομοκρατίας στην Ελλάδα, λάβητε μέσου του ΟΕΕ αμέσως όλα τα απαραίτητα μέτρα για τη σωτηρία της ζωής αυτών των ελλήνων πατριωτών.
Σας παρακαλώ κύριε πρόεδρε, καταλήγει στο γράμμα του ο Μάλικ, η επιστολή μου με την επισυναπτόμενη έκκληση να εκδοθούν σαν ντοκουμέντα της Γενικής Συνέλευσης και να δοθούν σ' όλες τις αντιπροσωπείες της Γενικής Συνέλευσης.
Οι συγγενείς των ελλήνων πατριωτών έστειλαν ανάλογη επιστολή προς τον πρόεδρο των ΕΠΑ Τρούμαν, τον Πρόεδρο της Γαλλικής δημοκρατίας Ωριόλ και τον πρωθυπουργό της Αγγλίας Τσώρτσιλ.

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο ΜΑΧΗΤΗΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ, 01.04.1952, ΠΟΛΩΝΙΑ

ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΝΔΟΞΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΤΟΥ Δ.Σ.Ε.

Ο ΜΑΧΗΤΗΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

Ως τη στερνή πνοή του κράτησε αλύγιστος το μετερίζι ο πολέμαρχος.

Κι όπως έζησε και πάλεψε σ΄ όλη του τη ζωή έτσι λόρθος και περήφανος έπεσε.

…. Ήταν καλοκαίρι του 1949. Το Βίτσι και ο Γράμμος είχαν πέσει. Ο εχθρός λυσσασμένα χτύπαγε τις δυνάμεις μας στη Θεσσαλία και τη Ρούμελη. Ήθελε να τις διαλύσει, να εμποδίσει τη σύμπτυξή τους, να τις εξοντώσει.

Ο Μπελογιάννης βρίσκεται εκεί. Το τμήμα του κινείται προς Νότο. Στο δρόμο του συμμαζεύει τους ξεκομμένους, τους εμψυχώνει, τους οργανώνει. Οι μοναρχοφασίστες έχουν κατά πόδι το τμήμα. Μέρα και νύχτα μάχεται ο Μπελογιάννης πρώτος ανάμεσα στους πρώτους. Νικάει την κούραση. Δαμάζει τον ύπνο. Είναι το παράδειγμα, η ψυχή για όλους.

Και ποιος δεν θυμάται τον καλοσυνάτο Επίτροπο ! Γαλήνιος αντιμετωπίζει τον καθημερινό εχθρικό κλοιό. Ήρεμα βρίσκει πάντα την καλύτερη λύση. Ξεκουράζει με τον καλό το λόγο τους κουρασμένους. Βοηθάει τους αδύναμους. Κόβει τη μπουκιά του για τον τραυματία και τον άρρωστο. Και το τμήμα του συνεχίζει την αποστολή του. Μπορεί νάπεσε το Βίτσι και ο Γράμμος. Μπορεί να νίκησαν οι μοναρχοφασίστες. Το τμήμα του Μπελογιάννη συντρίβει την αντίσταση του εχθρού. Τίποτα δεν μπορεί να φράξει το δρόμο του. Θα εκπληρώσει την αποστολή του.

«Το πολυτιμότερο κεφάλαιο είναι ο άνθρωπος. Αυτό μας διδάσκει ο μεγάλος Στάλιν. Πρέπει να σώσουμε τα τμήματα, που σκόρπισε ο εχθρός. Δύσκολη η αποστολή μας. Μεγάλες δυνάμεις μας κυνηγούν. Μα εμείς πρέπει να πραγματοποιήσουμε την εντολή που μας έδωσε το κόμμα». Αυτά έλεγε κάθε φορά που κάποιος ταλαντεύονταν, που είχε αμφιβολίες, που υπερεκτιμούσε τις δυσκολίες. Κι όλοι πείθονταν, όλοι συμφώναγαν, όλοι ακολουθούσαν με πίστη και ενθουσιασμό.

… Το τμήμα ύστερα από πολυήμερες μάχες ξεκουράζεται πάνω απ’ τη Νεραΐδα των Τρικάλων. Ξέρουμε ότι ο εχθρός μας περιμένει μπροστά. Μα εμείς είμαστε βέβαιοι ότι κι αυτή τη φορά θα σπάσουμε τον κλοιό που μας στήνει.

Μας τώπε ο Επίτροπος μας τώπε ο Νίκος. Και περάσαμε …

… Τα τμήματα προωθούνται για το πέρασμα απτόν άλλον κλοιό. Ο Μπελογιάννης μένει πίσω για να φροντίσει και για τις τελευταίες λεπτομέρειες, να συμπτύξει και την τελευταία ομάδα ασφαλείας. Ξαφνικά πάνω απ’ τις θέσεις μας διακρίνονται κινήσεις. Είναι ο εχθρός που πάει να καβαλήσει τις θέσεις μας, να μας ριχτεί απ’ τα νώτα. Είναι κάτι που δεν το περιμέναμε, που δεν το είχαμε προβλέψει. Μερικοί τα χάνουν, κινούνται σπασμωδικά. Μα ο Μπελογιάννης δεν τα χάνει. Ορμάει ο ίδιος μπροστά με το πολυβόλο στα χέρια. Γαζώνει τους μοναρχοφασίστες αλύπητα. Για άλλη μια φορά ο Επίτροπος έσωσε το τμήμα …

… Στα Ζαγόρια της Ηπείρου το τμήμα σταμάτησε να μαγειρέψει. Απ’ τη βρύση, που παίρναμε νερό, ακούγονται ριπές … Δύο μαχήτριές μας είχαν παει προς τα κει για νερό. Ο εχθρός τις παραμόνεψε. Οι μαχήτριες κινδυνεύουν. Ο Μπελογιάννης τινάζεται, τρέχει ο ίδιος, ξεσηκώνει το τμήμα. Ο εχθρός κυνηγιέται. Οι κοπέλες σώθηκαν απ’ την αιχμαλωσία, την ατίμωση ή το θάνατο.

Η αποστολή πραγματοποιήθηκε στο ακέραιο. Έτσι όπως σ’ όλη του τη ζωή εκπλήρωσε όλες τις αποστολές που τούδωσε το Κόμμα, ο λαός. Σεμνά, παλικαρίσια, αδιάλλαχτα.

* * * * * *

Ο Μπελογιάννης έπεσε σαν πιστός στρατιώτης του Κου-Κου-ε. Σαν γνήσιος πολέμαρχος του λάου.

Για τους μαχητές του, τους συμπολεμιστές του, για ολάκερο το λαό της Ελλάδας, η ζωή, το έργο κι ο ανδρείος θάνατός του είναι πολύτιμο ανεχτίμητο κεφάλαιο. Είναι παράδειγμα και σύμβολο. Είναι σύνθημα και χρέος αγωνιστικό …

Στ. Κ.

Διαβάστε Περισσότερα »

O ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ ΕΠΕΣΕ - Η ΑΘΑΝΑΤΗ ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΜΑΣ ΚΑΛΕΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΩΣ ΤΗ ΝΙΚΗ

«Δημοκράτης», καθημερινή εφημερίδα των προσφύγων απτήν Ελλάδα, 1.04.1952

O ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ ΕΠΕΣΕ

Η ΑΘΑΝΑΤΗ ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΜΑΣ ΚΑΛΕΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΩΣ ΤΗ ΝΙΚΗ

Ο Μπελογιάννης έπεσε.

Οι αμερικάνοι εμπρηστές του πολέμου έφαγαν το γενναίο πρωτόμαχο της ειρήνης.

Ο Πλαστήρας εκτέλεσε πιστά τον άθλιο ρόλο του δημίου, αψηφώντας τους βόμβους εκατομμυρίων ανθρώπων όλης της γης. Τη φωνή των εργατών και αγροτών, τη φωνή του Ζολιώ, και του πατριάρχη της Αλεξανδρείας και σκότωσε ένα μεγάλο σύμβολο της ειρήνης και της πατρίδας. Νομίζοντας πως μ’ αυτό θα σκοτώσει και τον πατριωτισμό και τον αγώνα για την ειρήνη.

Η εκτέλεση του Μπελογιάννη είναι μια τρομερή προειδοποίηση για την Ελλάδα και τους άλλους λαούς. Ο αμερικάνικος πόλεμος σιμώνει αν δεν τον σταματήσουμε. Η θυσία του Μπελογιάννη είναι προσκλητήριο για πιο ενεργητικό, πιο τολμηρό, πιο αποφασιστικό λαϊκό συναγερμό για την ειρήνη. Σκότωσαν τον Μπελογιάννη. Το λαό όμως μπορούν να τον σκοτώσουν; Το ηφαίστειο του λαϊκού μίσους μπορούν να το σβήσουν; Αυτοί που παζάρεψαν με το κεφάλι του Μπελογιάννη μια προσωρινή παραμονή τους στην εξουσία, οι δήμιοι τι λόγο θα δώσουν στο λαό που δεν τον λογάριασαν;

Σ’ όλα τα λαϊκά στρώματα και πρώτα απόλα στους οπαδούς του Πλαστήρα που τους γέλασε, ογκώνεται ο αναβρασμός και το μίσος απτό απαίσιο αυτό έγκλημα.

Τώρα ανοίγουν πιο πολύ τα μάτια και βλέπουν σε πιο βάραθρο οδηγεί την Ελλάδα ο Πλαστήρας με την υποταγή του στις προσταγές των γκάγκστερς πείνα – κρεμάλα – πόλεμος είναι η πολιτική τους. «Όποιος δεν υποκύψει στον αμερικάνικο νόμο τον σκοτώνουμε».

Ο Παπάγος τρίβει τα χέρια του. Μα έτσι βγαίνει απτά πράγματα η ανάγκη για το λαό να αντιπαλέψει αυτήν την πολιτική, για να επιβάλει την ειρήνη, τη δημοκρατία, την ανεξαρτησία, την ανακούφιση του λαού.

Σήμερα περισσότερο από άλλοτε μπορεί και πρέπει να δυναμώσει σε κάθε γωνιά της Ελλάδας το πιο πλατύ παλλαϊκό μέτωπο εθνικής ανεξαρτησίας εναντία στην αμερικανοκρατία και τους λακέδες της για να φράξουμε το δρόμο στον Παπάγο, για να σώσουμε την ειρήνη της Πατρίδας και τη ζωή των παιδιών της.

Υπάρχουν οι περισσότεροι και πίσω υπάρχουν οι λίγοι, οι άνανδροι που σέρνονται για να ζήσουν. Αυτοί έχουν πεθάνει και πριν εκτελεστούν. Μα υπάρχουν και οι άνθρωποι που στηρίζονται στους πόθους και τις λαχτάρες του λαού. Είναι τα παλληκάρια που δεν πεθαίνουν. Τον ανδρείο δεν τον κλαιν. Τον ανδρείο τον τιμούν, τον μιμούνται και νικούν.

Η τυραννία γεννάει, όπως πάντα γεννούσε ηρωισμούς που σαρώνουν κάθε τύραννο.

Το ΚΚΕ που ξέθρεψε το λαϊκό ήρωα Μπελογιάννη, το κόμμα του Ζαχαριάδη, που τόσο το τρέμουν οι εχθροί του, το κόμμα που ακολουθεί πιστά το Μεγάλο Στάλιν έχασε ένα λεβέντη ηγέτη του. Μα η ακτινοβολία του έργου του μεγάλωσε όπως ομολογούν και οι εχθροί του.

Το ΚΚΕ είναι περήφανο για το μεγάλο τέκνο του που έπεσε σήμερα.

Το ΚΚΕ που ανέθρεψε τον ήρωα Μπελογιάννη, όχι μόνο δεν σκοτώνεται, αλλά γίνεται η ελπίδα και η απαντοχή των μαζών στον αγώνα για την ειρήνη, την εθνική ανεξαρτησία και τη Λευτεριά.

Από σήμερα ο Μπελογιάννης μπαίνει στο πάνθεο των λαϊκών συμβόλων.

Η θυσία του Μπελογιάννη είναι κάλεσμα για συνέχιση του έργου του ενάντια στην αμερικάνικη πισοδρόμηση και τους απάτριδες γραικύλους υπηρέτες της.

Αιώνια η μνήμη του. Αιώνια η δόξα του. Ας ορκιστούμε πάνω στο τάφο του πως ο καθένας στο μέγιστο των δυνάμεών του θα συνεχίσει πιο φανατικά το έργο του Μπελογιάννη ως τη νίκη του λαού.

Η Ειρήνη θα νικήσει το πόλεμο.

Η αμερικάνικη ακρίδα θα σαρωθεί. Ο λαός θα ζήσει ελεύθερος.

Διαβάστε Περισσότερα »

ΧΑΙΡΕΤΕ, ΣΥΝΤΡΟΦΕ ΕΠΙΤΡΟΠΕ!

Αρ. Φύλ. 139-140 1-31 Αυγούστου 2002

53 χρόνια απ' την υποχώρηση του Δ.Σ.Ε.

Στα 50 χρόνια απ' την ηρωική θυσία του Νίκου Μπελογιάννη
ΧΑΙΡΕΤΕ, ΣΥΝΤΡΟΦΕ ΕΠΙΤΡΟΠΕ!

"Θα 'ρθει η ώρα και οι σταγόνες απ' το ζεστό σου αίμα σαν σπίθες θ' ανάψουν στα σκοτάδια της ζωής!"
Μαξίμ Γκόρκι

Κοιμότανε η ροδοδάκτυλος ηώς,
Ακόμα Νίκο, σαν σε θέρισαν οι σφαίρες
Καλύτερες να 'ρθούν για το λαό μας μέρες.
Κοιμότανε μες στη φρίκη ο ήλιος κι ο λαός.

Το αίμα σου ποτάμι χύθηκε στη γη.
Και των συντρόφων σου ποτάμια τρία.
Για την ειρήνη, τη χαρά, ελευθερία
Με των μοβόρων Γιάνκηδων την προσταγή!...

Επίτροπε, σε χαιρετώ με σπαραγμό
Καρδιάς, μ' αγάπη και με μάτια βουρκωμένα!
Ο σύνδεσμός σου είμαι. Μ' έμαθες εμένα
Για την πατρίδα τους εχθρούς να πολεμώ.

Για τα λαμπρά μαρξιστικά ιδανικά.
Ολόψυχα πιστός στου Λένιν, Στάλιν να 'ναι.
Τον προδοτικό οπορτουνισμό να πολεμάμε.
Να ζούμε τίμια, αγνά κι ευγενικά.

Να είμαστε γενναίοι μαχητές.
Σαν τον Ζαχαριάδη ατρόμητοι λεβέντες.
Του ντόπιους, ξένους να παλεύουμε αφέντες.
Επαναστάτες να 'μαστε κι οδηγητές...

Για το αθάνατο Εικοσιένα μας χορός
Απ' τους αντάρτες στήνεται και πανηγύρι.
Χορεύει ο Μπελογιάννης κι οι τρεχάτοι γύροι
Αντρειωμένο χαρωπό τον πάνε μπρος...

Επίτροπε, μες στο δικό σου αμπρί
Του Στάλιν το πορτρέτο είχες φυλαγμένο
Κοιτούσε μ' αετήσιο βλέμμα εμπνευσμένο
Να φέρει στους λαούς τη νίκη τη λαμπρή.

Στο φλογερό σου λόγο του Σαρανταεννιά
Συ λες: "Ο Στάλιν είναι η καρδιά του αγώνα!"
Το αίμα έχυσες ως τη στερνή σταγόνα
Για την παγκόσμια λευτεριά, τη νια γενιά...

Μα το μεγάλο Στάλιν, αχ, τι συμφορά,
Τον δολοφόνησαν κακούργοι καταχθόνια!
Με το Χρουστσόφ κι άλλα βρωμερά κωθώνια.
Η ανθρωπότητα ολάκερη μαυροφορά.

Το Εικοστό Συνέδριο το προδοτικό
Μετά χαριστική βολή στον Στάλιν δίνει.
Η χώρα των Σοβιέτ μες στην πικρή οδύνη.
Σαν να 'πεσε παν στους λαούς θανατικό.

Την Επανάστασή μας σφάξαν οι εχθροί
Με τον Χρουστσόφ αρχιπροδότη, τσαρλατάνο,
Την πόρνη Γκορμπατσόφ, τον Γιέλτσιν, λύκο πλάνο.
Και πόσοι πράκτορες της CIA βδελυροί!...

Το "Κου" Κου Ε μες στον οπορτουνισμό,
Χρουστοφισμό με Δήλωση υπεύθυνη Φλωράκη
Που πρόσταξαν οι ντόπιοι δούλοι, ξένοι δράκοι,
Μας εμείς πιστοί στον Στάλιν, στον κομμουνισμό!

Το δίκιο με το μέρος μας. Αδέλφια, μπρος
Στη μάχη! Στον αδυσώπητο σκληρό αγώνα!
Κόντρα στις σφαίρες τους, στα γκλοπς, τα δακρυγόνα!
Ο Μπελογιάννης μπροστολάτης μας λαμπρός!

Δημήτρης ΠΑΝΟΣ

Διαβάστε Περισσότερα »

ΣΟΒΙΕΤΙΚΟΣ ΓΛΥΠΤΗΣ ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΠΡΟΤΟΜΗ ΤΟΥ Ν.ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ

ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ, 22.06.1952

ΣΟΒΙΕΤΙΚΟΣ ΓΛΥΠΤΗΣ ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΠΡΟΤΟΜΗ ΤΟΥ Ν.ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ

ΜΟΣΧΑ 21. Ο τιμημένος με το βραβείο «Στάλιν» γνωστός γλύπτης της Σοβιετικής Ένωσης Σέργιος Φέντοφιτς έκανε την προτομή του Ν. Μπελογιάννη από άσπρο εκλεκτό μάρμαρο από τα Ουράλια.

Σήμερα η εφημερίδα «Σοβιετική τέχνη» δημοσιεύει στη πρώτη σελίδα την προτομή του Μπελογιάννη. Στις εξηγήσεις που δίνονται κάτω από την προτομή αναφέρονται τα λόγια του Μπελογιάννη. «Εμείς θέλουμε να δούμε πάνω από την Ελλάδα την χαραυγή καλύτερων ήμερων. Αγωνιζόμαστε ενάντια στην πείνα και τον πόλεμο, γι' αυτό θυσιάζουμε τη ζωή μας».

Αναφέρονται επίσης τα λόγια του Τούρκου ποιητή Ναζίμ Χικμέτ από το μήνυμά του προς το λαό της Ελλάδας :

«Αυτός ο άνθρωπος, λέει ο Ναζίμ Χικμέτ, είναι το καμάρι όχι μόνο του ελληνικού Λαού. Ο Νίκος Μπελογιάννης είναι το σύμβολο της αξιοπρέπειας όλης της προοδευτικής ανθρωπότητας».

Διαβάστε Περισσότερα »

Οι τελευταίες στιγμές του Μπελογιάννη

Στη γαλλική εφημερίδα «Ουμανιτέ», δημοσιεύτηκε ανταπόκριση που περιγράφει τις τελευταίες στιγμές του ήρωα Νίκου Μπελογιάννη. Δίνουμε πιο κάτω απόσπασμα απ’ την ανταπόκριση αυτή :

Ο υποδιευθυντής των φυλακών, κατά διαταγή του ανώτερου του πήγε στη πτέρυγα των φυλακών όπου βρίσκονταν τα κελιά των οχτώ μελλοθανάτων.

Μπαίνει στο κελί αρ. 2 όπου είναι κλεισμένοι οι Μπελογιάννης και Λαζαρίδης. Και οι δυο τους κοιμούνται τόσο βαθειά που δεν κατάλαβαν ότι μπήκε ο υποδιευθυντής. Πλησιάζει τον Μπελογιάννη και τον ξυπνάει με τα λόγια :

- Ξύπνα Νίκο.

Ο Μπελογιάννης δεν τρομάζει. Σηκώνεται και ρωτάει :

- Θα μας πατέ για καθαρό αέρα;

- Ναι Νίκο, του απαντάει αυτός. Θα σας οδηγήσουμε στο τόπο της εχτέλεσης.

Ο Μπελογιάννης βάζει τα παπούτσια και το σακάκι του. Μετά ζητάει απ’ τον υποδιευθυντή να του επιτρέψει να δει την Έλλη Ιωαννίδου πριν τον παραδώσουν στο εχτελεστικό απόσπασμα. Εν τω μεταξύ ξύπνησε και ο Λαζαρίδης και ήρεμα άρχισε να ντύνεται.

- Εσύ θα μείνεις, του λέει ο υποδιευθυντής.

Ο Μπελογιάννης υπενθύμισε στον υποδιευθυντή των φυλακών να του επιτρέψει ν’ αποχαιρετήσει την Ιωαννίδου. Μπροστά στο κελί της νεαρής αυτής γυναίκας ο Μπελογιάννης προσπαθεί να τη καθησυχάσει, απ’ τα κάγκελα του κελιού. Μόλις η Ιωαννίδου κατάλαβε για το τι πρόκειται να γίνει λέει κλαίγοντας ότι θέλει να πάει μαζί με τους συντρόφους της.

- Μη ζητάς νάρθεις μαζί μας Έλλη, της λέει ο Μπελογιάννης, και της δίνει το ρολόγι του, το πορτοφόλι και τις φωτογραφίες.

- Γεια χαρά Έλλη – της λέει χαμογελώντας. Δεν θα σε ξαναδώ πια ποτέ.

Απ’ το παραθυράκι προσπαθεί να τη φιλήσει.

Τους περνούν τις χειροπέδες. Περιμένουν να τους οδηγήσουν. Οι υπάλληλοι των φυλακών τους ρωτούν αν έχουν τελευταίες επιθυμίες.

Βγαίνοντας έξω στην αυλή ο Μπελογιάννης γυρίζει και λέει σ’ αυτούς που μένανε :

- Γεια χαρά σας παιδιά.

Μετά γυρίζει στους φρουρούς των φυλακών και τους αποχαιρετάει κι αυτούς. Τους μελλοθάνατους τους οδηγούν σε ένα μικρό δωμάτιο. Εκεί τους περίμενε ένας στρατιωτικός παπάς. Ο Μπελογιάννης μπαίνει πρώτος. Σε ερώτηση του παπά αν έχει να εξομολογηθεί κάτι, απαντάει :

- Όχι, σ’ ευχαριστώ, σεβάσμιε γέροντα.

Οι σύντροφοί του στέκονται λίγο πιο κοντά στον παπά.

Με το αμάξι το φυλακών και τη συνοδεία ισχυρής αστυνομικής δύναμης τους μεταφέρουν στο Γουδί, στον τόπο της εχτέλεσης : Στις 4 το πρωί το αυτοκίνητο έφτασε εκεί. Πρώτος βγαίνει απ’ αυτό ο Μπελογιάννης πηδώντας πάνω απ’ τα σκαλιά. Δίπλα σε κάθε μελλοθάνατο στέκονται από δυο αστυνομικοί. Εν τω μεταξύ οι αξιωματικοί απομακρύνονται και επιστρέφοντας δίνουν νευρικά διάφορες αλληλοσυγκρουόμενες διαταγές.

Ζητούν να στραφούν τα φώτα των στρατιωτικών αυτοκινήτων προς την πλατεία. Εκεί βάζουν τους μελλοθάνατους. Όλοι οι αυτόπτες μάρτυρες λέγανε αργότερα ότι ο Μπελογιάννης ήταν πέρα για πέρα ήρεμος. Ο παπάς, που ήταν στην εχτέλεση, διηγήθηκε ότι ο Μπελογιάννης, τις τελευταίες στιγμές πριν το θάνατό του, έδινε την εντύπωση «ανθρώπου που ήθελε ν’ αγκάλιασε με το βλέμμα του όλον τον ορίζοντα».

Οι δημοσιογράφοι που παρακολουθούσαν την εχτέλεση από μακριά βεβαίωναν ότι άκουσαν το Μπελογιάννη να φωνάζει :

- «Ζήτω το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας»

Στις 4.11 το εκτελεστικό απόσπασμα σηκώνει τα όπλα.

- Πυρ !

Οι εχτελεσθέντες λυγούν τα γόνατα και ακούγεται το χτύπημα των σωμάτων τους πάνω στη γη. Ένας υπαξιωματικός πλησιάζει και δίνει στον καθένα τη «χαριστική βολή».

Στο νοσοκομείο φυλακών «Σωτηρία» που είναι κοντά στον τόπο της εχτέλεσης και βρίσκονται σ’ αυτό φυματικοί πολιτικοί κρατούμενοι κατάλαβαν τι γινόταν. Ξυπνούν όλοι και φωνάζουν :

«Μην πυροβολείτε ενάντιά τους. Αρκετό αίμα χύθηκε. Μην πυροβολείτε.»

Γρήγορα διαδίδεται στην πόλη η είδηση για τη δολοφονία. Παντού επικρατεί νευρικότητα και ταραχή. Δίπλα στο ταραγμένο πλήθος περνάει το αμάξι της φυλακής με τα λείψανα των δολοφονηθέντων για το νεκροταφείο, αφήνοντας ίχνη αίματος. Ο κόσμος βγάζει τα καπέλα. Απ’ τα παράθυρα των κελιών των φυλακών ανεμίζουν μαύρα μαντίλια σε ένδειξη πένθους.

ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ, 14/5/1952, ΠΟΛΩΝΙΑ

Διαβάστε Περισσότερα »

Ναζίμ Χικμέτ: Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ

Έχω απάνω στο τραπέζι μου
τη φωτογραφία του ανθρώπου
με το άσπρο γαρούφαλο --
που τον ντουφέκισαν
στο μισοσκόταδο
πριν απ' την αυγή,
κάτω απ' το φως των προβολέων.
Στο δεξί του χέρι
κρατάει ένα γαρύφαλο
πούναι σα μια φούχτα φως
απ' την ελληνική θάλασσα.
Τα μάτια του τα τολμηρά,
τα παιδικά,
κοιτάζουν, άδολα,
κάτω από τα βαριά μαύρα τους φρύδια.
Έτσι άδολα --
όπως ανεβαίνει το τραγούδι
σα δίνουν τον όρκο τους
οι κομμουνιστές.
Τα δόντια του είναι κάτασπρα --
ο Μπελογιάννης γελά.
Και το γαρύφαλο στο χέρι του
είναι σαν το λόγο πούπε στους ανθρώπους
τη μέρα της λεβεντιάς --
τη μέρα της ντροπής.
Αυτή η φωτογραφία
βγήκε στο δικαστήριο
ύστερ' απ' την καταδίκη σε θάνατο.

(Περιοδικό "Σοβιετική Γυναίκα" Απρίλη 1952)

Διαβάστε Περισσότερα »

Σύνδεσμος του Νίκου Μπελογιάννη

Ο Μπελογιάννης πέρασε στο Πάνθεο των Ηρώων του λαού μας. Του Κόμματός μας, του ηρωικού ΚΚΕ. Της ανθρωπότητας.

Υπηρέτησα ως σύνδεσμός του στο Βίτσι στο Επιτελείο της 10ης Μεραρχίας του ΔΣΕ από 20 Φλεβάρη του 1949 έως 20 Ιούνη του 1949. Ο Μπελογιάννης ήταν Επίτροπος αυτής της Μεραρχίας. Ήταν αληθινός Άνθρωπος, Επαναστάτης Κομμουνιστής. Αφοσιωμένος ολόψυχα στο στο λαό και στο Κόμμα μας. Στοχαστικό και πολυέγνοιαστο το πρόσωπό του. Συχνά, όμως άνθιζε σ' αυτό ένα μειλίχιο χαμόγελο γεμάτο ανθρωπιά και καλοσύνη.

Πάνω απ' όλα σε μας τους μαχητές εκτιμούσε την ολοπρόθυμη, τίμια και ευσυνείδητη συμβολή στον αγώνα. Πολύ απαιτητικός από τον εαυτό του και μετά από τους άλλους. Νιώθαμε σεβασμό απέναντί του. Αλλά και σιγουριά. Και περηφάνια για τον Επίτροπό μας. Οι αχαΐρευτοι ένοιωθαν και δέος. Πάνω στο τραπέζι στο αμπρί του είχε την Ιστορία του Μπολσεβίκικου Κόμματος, γραμμένη από τον Ι. Β. Στάλιν και τη βιογραφία του Β. Ι. Λένιν. Επίσης μια έγχρωμη φωτογραφία του Ι. Β. Στάλιν μπροστά στη βιβλιοθήκη, όπου φορούσε ελαφρές μπότες.

Η λεβέντικη ζωή του Νίκου Μπελογιάννη θερίστηκε από τα βόλια μοναρχοφασιστικού εκτελεστικού αποσπάσματος στις 30 Μάρτη 1952 κατ' εντολή των Αμερικάνων δολοφόνων.

Αν ο Μπελογιάννης είχε κάνει μια παρόμοια κατάπτυστη Δήλωση υποταγής στην αντίδραση σαν και αυτή, που έκανε ο Χαρίλαος Φλωράκης στον Άρειο Πάγο στις "2 Οκτωβρίου 1974" σιγουρότατα δεν θα θερίζονταν απ' τα βόλια του ταξικού εχθρού.

Δημήτρης ΠΑΝΟΣ

Διαβάστε Περισσότερα »

Αλέκου Ρεπάντα: Του Μπελογιάννη

«Αγαπάμε τη Ελλάδα και το λαό της περισσότερο από τους κατήγορούς μας. Το δείξαμε όταν κινδύνευε η ελευθερία, η ανεξαρτησία και η ακεραιότητά της και ακριβώς αγωνιζόμαστε για να ξημερώσουν στη χώρα μας καλύτερες μέρες χωρίς πείνα και πόλεμο. Για το σκοπό αυτό αγωνιζόμαστε και όταν χρειαστεί θυσιάζουμε και τη ζωή μας. Πιστεύω ότι δικάζοντάς μας σήμερα, δικάζετε τον αγώνα για την ειρήνη, δικάζετε την Ελλάδα». ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

 

Του Μπελογιάννη
Αλέκου Ρεπάντα

Ο Γράμμος εσυνέφιασεν τα μάτια του βουρκώσαν
του Γκόλιου οι ψηλές κορφές μοιρολογούν και κλαίνε
κι όσες βρυσούλες γάργαρες θολώνουν και στερεύουν
κι η νύχτα απόψε πήχτωσε κι η αυγή δε ροδοσκάει
μήτε του γήλιου οι χρυσές αχτίδες πια ζεσταίνουν
μήτε στου Αιγαίου τα νερά καράβια αρμενίζουν.

Κι ένα πουλί γλυκόλαλο ρωτάει έναν διαβάτη:
-Τι τάχα βάρος έπεσε στη γη την καρποδότρα
κι όλα θρηνούν κι όλα βογγούν με μαύρα μοιρολόγια;
Μήνα φωτιά την έκαψε, μήνα κι αστροπελέκι;
- Μηδέ φωτιά την έκαψε, μηδέ κι αστροπελέκι
ένα λεβέντη πιάσανε φασίστες και κοπέλια
με προδοσια μπαμπέσικη καρτέρι τού 'χαν στήσει.
Λεβέντης είν' στ' ανάστημα, της γης αντρειωμένος,
πόχει λαφιού περπατησιά και μάτια αετήσια
στη σάγητια 'ναι μάστορας λέοντα τόνε κράζουν.
Χίλιοι μπροστά τον πήγαιναν και δυο χιλιάδες πίσω
κι από ζερβά κι από δεξιά με πάλες και με σπάθες
γεμάτοι μίσος και χολή και παν να τον δικάσουν.
Τη δίκη του τοιμάσανε ξένοι και ντόπιοι λύκοι.
Για ν' αρνηθεί τ' αδέλφια του χρυσά φλωριά του τάζουν.
Κι όλοι τριγύρω κάθησαν και τον τηρούν και τρέμουν
σα φύλλα χινοπωρινά πουν' έτοιμα να πέσουν.
Κιτάπια φέρουνε πολλά τόνα κατόπι στ' άλλο.
Κι αφού τα καλοδιάβασαν και κατηγόρησάν τον
πως τάχα κακοφέρθηκε σε νόμους αφεντάδων
ένας απ' τους τρανήτερους σηκώθη και του κρένει:
- Πούθε μωρέ κατάγεσαι και ποιο 'ναι το ονόμα σου;
- Απ' το Μωριά κατάγομαι τον πολυδοξασμένο
πούναι γιατάκι των κλεφτών, κάθε κορφή και δόξα,
κάθε βρυσούλα φλάμπουρο και τ' όνομά μου Νίκος.
- Και ρίζα ποια σ' ανάθρεψε, και ποια 'ναι η συντροφιά σου;
- Η ρίζα μ' είν' ελληνική στον κόσμο ξάκουσμενη
καλόκαρπη 'ν από παλιά - το δίκιο συντροφιά μου.
- Και ποιο 'ναι βρε το γένος σου π' αφέντη δεν ακούει;
- Το γένος μ' είν' περίφανο των Κολοκοτρωναίων
που δεν προσκύνησαν ποτέ διάτα προσκυνημένων,
μήτε σπαθιά φοβήθηκαν βεζύρηδων κι αγάδων.
- Αρνιέσαι βρε το γένος σου μη σ' αφανίσει βόλι
να προσκυνήσεις άρχοντα, στη δούλεψή του νάμπεις;
- Το γένος μου το αγαπώ κι αν χρειαστεί πεθαίνω
να το δοξάσω ως είν' πρεπό, παρά να προσκυνήσω
κοτσαμπασίδικο φλουρί, ζαΐμικο χρυσάφι.
Κι αν τύχει βόλι και με βρει και τη ζωή μου κόψει
ένας εγώ κι αν χαθώ, χιλιάδες θα φυτρώσουν
το γένος να δοξάσουνε κι ότι είν' πρεπό να κάνουν!
Τα πουλημένα τα σκυλιά σαν άκουσαν το Νίκο
λυσσάξανε 'πο το κακό και τον αλυσοδένουν.
Κι αυτός τους βλέπει και γελά πως τρέμουν τη γενιά του
οι ντόπιοι κοτζαμπάσηδες κι οι ξένοι αφεντάδες.
Κι η πόρτα ευτύς γοργάνοιξε, μπουλούκμπασης προβάλλει
και κοντοστέκει δίπλα κει σ' έναν ξενομερίτη
κι αφού κρυφομιλήσανε φετφάν άλλο διαβάζει
και θάνατο σαν πρόσταξε χαμόγελα ο Νίκος
κρατώντας το γαρούφαλο το μοσκομυρισμένο
άλικο σαν το αίμα του, φλογάτ' ως η ψυχή του.
Τα αφέντικα θεριέψανε, αίμα ζητούν να πιούνε
προστάζουν τα μπουλούκια τους κι όλα τα τσαγκαλάκια
το θάνατο γυρεύουνε, οχροί, τ' αντρειωμένου.

Και στο Γουδί τον στήσανε πριν ήλιος να φωτίσει
τρισκόταδο μια Κυριακή -του Μάρτ' ήταν τριάντα
Μ' όλα σύνεργα μαζί κι όλα φαρμάκι στάζαν.
Και στη γλυκιά την ξαστεριά τ' αστέρια π' αραιώναν
πριν να του κόψουν την πνοή, εφώναξε ο λεβέντης:
«Πατρίδα ακριβομάνα μου και σεις αδέρφια σκλάβοι
πετάξτε τούτο το βραχνά, τη λάμια, τη φοβέρα
που μας πατάνε ζωντανούς κι αίμα δικό μας πίνουν
και λυτρωμό στον τόπο μας αδέρφια να γευτούμε.
Παγκόσμια να 'ν' η Χρυσαυγή κι ευτυχισμένη η πλάση
και δίκαια ν' αχτιβολεί στην οικουμένη ο γήλιος».
Τ' άκουσε η γη και τρόμαξε και άρχισε να σιέται
κι ο ουρανός βροντάστραψε κι αστροπελέκια ρίχνει
κι ο κάτω κόσμος χαλασμός, το γίγαντα φοβάται.
Κι από ψηλά ένα σύννεφο μαύρο, ανεμοδαρμένο,
πέφτει στη γη σαν αστραπή, βογγώντας μανιασμένο
και παίρνει την φωνή ψηλά, μαζί του τηνε σέρνει
κι απλώνει την ο άνεμος σ' όλη την οικουμένη.
Τ' άκουσε ο σκλάβος ο λαός και σφίγγει τη γροθιά του
και το κορμί του στήλωσε, το μίσος του θεριεύει
και δίνει όρκο φοβερό και γδικιωμό του τάζει.
Μάρτης 1953

Το ποίημα μας το έστειλε ο σ. Γιώργος Φωτόπουλος, πρώην πολιτικός πρόσφυγας στη Ρουμανία.

Διαβάστε Περισσότερα »

Κώστας Βάρναλης: Στους Μπελογιάννηδες

«Ο Μπελογιάννης πέθανε. Δε θυσίασε τίποτε από την τιμή μας. Ούτε από την ελπίδα που έχουμε στο Αύριο που στραφτοβολά»
ΠΟΛ ΕΛΥΑΡ






Στους Μπελογιάννηδες
Κώστας Βάρναλης
Χαραβγή κατεπάνω του θανάτου
βάδιζεν η καρδιά σου, Παληκάρι,
λες κ’ είταν άλλος: άγουρος που ορθρίζει
ν’ ανταμώσει κρυφά την πρώτη αγάπη.
Σε κάθε βήμα ψήλωνε η κορφή σου,
το ηλιοστεφάνι τ’ ουρανού να φτάσει.
Κι αν χάραζε για σένα αιώνια Νύχτα,
η προδοσιά χορέβοντας σε φτυούσε.
Με χέρι’ αλυσωμένα, που αγαπούσαν
να κρατάνε για τον οχτρό ντουφέκι
και γαρούφαλο για το μάβρο Νόμο
σε βάλανε σημάδ’ οι πλερωμένοι
οι αρματολόγοι το χεροδεμένο,
τον Έναν οι πολλοί, τον άντρα οι φούστες,
οι τρίδουλοι το λέφτερο κ’ η λάσπη
τον πρωτανθό της Αρετής, Εσένα!
Δεν έχεις τάφο, άλλ’ όπου ηλιοβολιέται
γαρούφαλο στητό κι όπου βροντάει
καριοφίλι της λεφτεριάς, ολόρθον
η Μούσα σε φιλεί κι ο Μακρυγιάννης.
Δεν έχεις κι όνομα. Οι μάβροι το μαβρίσαν.
Μα το λένε στη ρεματιά τα’ αηδόνια,
οι ανέμοι στα πλατάνια και στα ελάτια
και τα νερά σε θάλασσα και βρύσες.
Μην κλαίτε, μάνες μαβρομαντηλούσες
και συ, Μεγάλη Μάνα των μανάδων!
Όπου να ναι, Θα τον νεκραναστήσει
μέγας λαός κι αφτός αναστημένος


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Απόσπασμα απ' την απολογία του Μπελογιάννη στο μοναρχοφασιστικο στρατοδικείο

Οι χρουστσοφικές κοκορομαχίες των σοσιαλδημοκρατών ηγετών των «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ στον τάφο του Νίκου Μπελογιάννη ή ο μεταθανάτιος διασυρμός του ήρωα επαναστάτη

Γ. Ρίτσος: Νίκος Μπελογιάννης

Διαβάστε Περισσότερα »

ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

«Δημοκράτης», καθημερινή εφημερίδα των προσφύγων απτήν Ελλάδα, 1.04.1952

Ο Ν. Μπελογιάννης γεννήθηκε στην Αμαλιάδα της Πελοπονήσου το 1915.

Μετά το γυμνάσιο φοίτησε στο πανεπιστήμιο της Αθήνας. Η αντιδραστική όμως σύγκλητος του πανεπιστημίου τον απέβαλε για τις προοδευτικές του ιδέες.

Μέλος του ΚΚΕ έγινε το 1934. Από τότε αφιέρωσε όλη του τη ζωή και δράση στη πάλη του λαού μας για ψωμί, ειρήνη και λευτεριά ενάντια σε ντόπιους και ξένους εκμεταλλευτές ενάντια στα τρομοκρατικά μέτρα και τις δικτατορικές κυβερνήσεις. Δούλεψε με τόλμη στην περίοδο της μεταξικής δικτατορίας σ’ όλες τις οργανώσεις της Πελοπονήσου σαν οργανωτής και καθοδηγητής του λαού του Μωρηά.

Στην περίοδο της χιτλερικής κατοχής ήταν καπετάνιος της μεραρχίας του ΕΛΑΣ Πελοπονήσου και πολέμησε για την απελευθέρωση της Ελλάδας από τους καταχτητές.

Όταν διώχτηκαν από την Ελλάδα οι γερμανοί ο Μπελογιάννης ήταν επικεφαλής διαφώτισης και μελος του γραφείου περιοχής του ΚΚΕ της περιοχής Πελοπονήσου.

Για τη δράση του ο Μπελογιάννης πιάστηκε και φυλακίστηκε πολλές φορές. Εκτοπίστηκε ένα χρόνο στο νησί Ιο και καταδικάστηκε δυο χρόνια για τα απεργιακά γεγονότα της Αμαλιάδας του 1935. Βασανίστηκε από την ασφάλεια Πατρών στα 1936. Υποβλήθηκε σε απάνθρωπα βασανιστήρια, οι χαφιέδες όμως δεν μπόρεσαν να τον αποσπάσουν τίποτε για τη συνεργασία του με τους άλλους συντρόφους του. Δικάστηκε σε 3 μήνες φυλακή και 6 μήνες εξορία. Ξαναπιάστηκε και ξαναδικάστηκε σε 5 χρόνια φυλακή και εξορία στα 1938. Έβγαλε τα χρόνια αυτά στις φυλακές της Αίγινας, στην Ακροναυπλία, μέσα στις γνωστές συνθήκες των μεγάλων στερήσεων και της στυγνής τρομοκρατίας, στα στρατόπεδα της Κατούνας Βόνιτσας και Κέρκυρας.

Όταν η μοναρχοφασιστική τρομοκρατία έσπρωξε τους λαϊκούς αγωνιστές στο βουνό, για να υπερασπίσουν τη ζωή τους, την τιμή και την ανεξαρτησία της πατρίδας ο Νίκος Μπελογιάννης βρέθηκε στο βουνό, στις τάξεις του ΔΣΕ. Υπηρέτησε στο ΔΣΕ σαν πολιτικός Επίτροπος Μεραρχίας.

Το όνομα του ατρόμητου πολέμαρχου του βουνού είναι συνδεδεμένο με την ηρωική εξόρμηση του ΔΣΕ στη Νάουσα. Στις μάχες με τον εχθρό στο όνομα του κόμματος ο Μπελογιάννης άνοιξε τότε το δρόμο που οδηγούσε στη Νάουσα. Ο Μπελογιάννης ήταν δραστήριος, ακούραστος δεν λογάριαζε κόπους και θυσίες για να εκπληρώσει κάθε εντολή που έπαιρνε από το κόμμα και την καθοδήγησή του για την απελευθέρωση του λαού και της πατρίδας.

Οι ικανότητές του, η πολύπλευρη δράση του, η ευθύτητα του χαρακτήρα του, η ολόψυχη αφοσίωσή του στην υπόθεση του λαού τον έφεραν ως την ΚΕ του ΚΚΕ.

Σαν μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ ο Μπελογιάννης βρέθηκε πάλι ανάμεσα στον ελληνικό λαό με την υποχώρηση του ΔΣΕ επί κεφαλής της πάλης του λαού ενάντια στους αμερικάνους και τους μοναρχοφασίστες που ερημώνουν, αφανίζουν και καταστρέφουν την πατρίδα μας. Ο Μπελογιάννης δικάστηκε δυο φορές και καταδικάστηκε σε θάνατο 3 φορές απτά αμερικανικά στρατοδικεία. Μα το ηρωικό του παράδειγμα και το αδικοχυμένο αίμα του στέκουν αθάνατο κάλεσμα στο Λαό της Ελλάδας για την κατάχτηση της Λευτεριάς και της Ειρήνης.

Η ζωή του Μπελογιάννη στάθηκε μια θυσία στην υπηρεσία της Ελλάδας και του Λαού της.

Διαβάστε Περισσότερα »

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ Π.Γ. ΤΗΣ Κ.Ε. ΤΟΥ Κ.Κ.Ε. ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΗ (30/3/1952)

Αναδημοσίευση από εφημερίδα “ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ”, Τρίτη 1/4/1952, σελ. 1, αρ.φυλ. 551 (Καθημερινή εφημερίδα των προσφύγων απτην Ελλάδα)

Οι δήμιοι Πλαστήρας - Βενιζέλος, εκτελώντας την ανθρωποσφαγική διαταγή του Πιουριφόϋ, προχώρησαν στο έγκλημα. Σήμερα, στις 4 το πρωί εκτέλεσαν στο Γουδί, το μεγάλο ήρωα του λαού της Ελλάδας και της Παγκόσμιας Στρατιάς της Ειρήνης, τον σ. Ν. Μπελογιάννη.
Στο πρόσωπο του Μπελογιάννη το ΚΚΕ και ο Λαός της Ελλάδας έχασε έναν απ’ τους ηγέτες του και η φιλειρηνική ανθρωπότητα έναν αητό αήττητο σημαιοφόρο της.
Η εκτέλεση του Μπελογιάννη αποτελεί μια άνανδρη γκαγκστερική δολοφονία. Μια άτιμη συναλλαγή ανάμεσα στους δήμιους Πλαστήρα – Βενιζέλο και στον γκαουλάϊτερ Πιουριφόϋ.
Σαν γνήσιοι γκάγκστερ άρπαξαν τον Μπελογιάννη απτό κελί των μελλοθανάτων των φυλακών Καλλιθέας στις 3 μετά τα μεσάνυχτα και πριν ανατείλει ο ήλιος, όπως ορίζει ο νόμος τους, τον εκτέλεσαν χρησιμοποιώντας για φως τους προβολείς των αυτοκινήτων. Εκτέλεσαν κρυφά στα σκοτεινά οι δολοφόνοι το έργο τους γιατί έτρεμαν οι άνανδροι την παλλαϊκή οργή της Ελλάδας και εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων καλής θέλησης σ’ όλο τον κόσμο.
Οι δήμιοι Πλαστήρας – Βενιζέλος σαν απαίσιοι έμποροι του αίματος παζάρεψαν με τον Πιουριφόϋ το κεφάλι του Μπελογιάννη για προσωρινή παραμονή των κομμάτων τους στην κυβέρνηση. «Πάρε στο πιάτο το κεφάλι του Μπελογιάννη και κράτησε μας για κυβέρνηση μια και μείς σε υπηρετούμε καλλίτερα κι’ από τον Παπάγο».
Είναι ζήτημα αν υπάρχει δεύτερο παράδειγμα τέτοιας κατάπτωσης, τόσο άτιμης συναλλαγής.
Με την εκτέλεση του Μπελογιάννη ο Πιουριφόϋ προχωρεί στην εφαρμογή του σχεδίου του για εγκαθίδρυση παπαγικής διχτατοριας σαν το καλλίτερο όργανο της αμερικάνικης κατοχής, για πιο άγρια εφαρμογή στην Ελλάδα της αμερικάνικης πολιτικής πείνα – κρεμάλα – πόλεμος.
Με την εχτέλεση του Μπελογιάννη ο Πιουριφόϋ ξόφλισε πολιτικά την ΕΠΕΚ το φιλελεύθερο κόμμα. Το κυβερνητικό συγκρότημα άρχισε να διαλύεται με τις παραιτήσεις των υπουργών Σακελλαρίου και Ιωσήφ. Τώρα δεν μένει παρά η κλωτσιά για ν’ άρθει ο Παπάγος. Το δρόμο του τον άνοιξαν ο Πλαστήρας και ο Βενιζέλος με το έργο τους.
Με την εκτέλεση του Μπελογιάννη ο Πιουριφόϋ επεδίωξε ν’ ανοίξει αγεφύρωτο χάσμα ανάμεσα στις πατριωτικές δημοκρατικές δυνάμεις για να εμποδίσει την ανάπτυξη της πατριωτικής ενότητας και πάλης του λαού για Ψωμί – Δουλιά – Ειρήνη – Δημοκρατία – Ανεξαρτησία. Όμως το αίμα του Μπελογιάννη μπορεί και πρέπει να αποτελέσει έναν επιπλέον δυνατό κρίκο σύνδεσης ανάμεσα στις πατριωτικές δυνάμεις. Η αμερικάνικη κατοχή με τους λακέδες της απτή μια. Όλες οι πατριωτικές δυνάμεις από την άλλη.
Η δολοφονία του Μπελογιάννη απέδειξε σε κάθε άνθρωπο καλής θέλησης μέσα στην ΕΠΕΚ πως ο Πλαστήρας είναι Ιούδας της Δημοκρατίας, ένας δήμιος, ένα άθλιο οργανέτο της αμερικάνικης κατοχής. Αν ήθελε ο Πλαστήρας δεν θα εκτελούνταν ο Μπελογιάννης. Αυτό είναι φανερό για κάθε τίμιο άνθρωπο. Μετά τη δολοφονία του Νίκου Μπελογιάννη οι αυταπάτες σε στελέχη και μέλη της ΕΠΕΚ για το ρόλο του Πλαστήρα αποτελούν έγκλημα σε βάρος του λαού και της πατρίδας. Το καθήκον κάθε τίμιου ανθρώπου μέσα στην ΕΠΕΚ και το κόμμα των φιλελευθέρων, είναι να ξεχωρίσει τις ευθύνες του από τους προδότες της πατρίδας και τους δολοφόνους των καλύτερων παιδιών της. Η κοινή πάλη που έγινε για τη σωτηρία του Μπελογιάννη πρέπει ν’ αποτελέσει αφετηρία για συσπείρωση όλων των πατριωτικών  - δημοκρατικών δυνάμεων της χώρας.
Σήμερα στις 4 η ώρα έπαψε να χτυπάει η φλογερή καρδιά ενός μεγάλου αγωνιστή του Λαού της Ελλάδας και της φιλειρηνικής ανθρωπότητας. Έδωσε όλες τις δυνάμεις του και την ίδια τη ζωή του για την απελευθέρωση της Ελλάδας, για τη νίκη των δυνάμεων της Ειρήνης της Δημοκρατίας και του Σοσιαλισμού σ’ όλο το κόσμο.
Ο Μπελογιάννης έπεσε από αμερικανικά βόλια που τάριξαν οι δήμιοι Πλαστήρας – Βενιζέλος. Ο Μπελογιάννης όμως ζει μέσα στις καρδιές εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων. Ο Μπελογιάννης πέρασε στο πάνθεο των Μεγάλων ηρώων της προοδευτικής ανθρωπότητας. Η ανδρεία πάλη του και μέσα στο μοναρχοφασιστικό δικαστήριο και μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα, εμπνέει εκατομμύρια ανθρώπων σ΄ όλο το κόσμο στην πάλη τους για την υπεράσπιση της ειρήνης για ένα καλύτερο μέλλον.
Οι αγωνιστές της Ελλάδας θα τιμήσουν τη μνήμη του Μεγάλου Εθνικού Λαϊκού ήρωα Νίκου Μπελογιάννη με πιο μεγάλη, πιο ακούραστη και θαρραλέα πάλη για την ενότητα όλων των πατριωτικών δημοκρατικών δυνάμεων της χώρας. Μόνο αυτή η ενότητα και η πάλη μπορεί να φράξει το δρόμο στον Παπάγο, να σώσει την Ελλάδα και το λαό της απ’ την πολεμική καταστροφή.
Κατάρα στους προδότες και δολοφόνους.
Πατριωτική ενότητα και πάλη, και η νίκη θάναι του λαού και της Ελλάδας.
Στο πλευρό μας έχουμε το πανίσχυρο στρατόπεδο της ειρήνης και το σημαιοφόρο του Μεγάλο Στάλιν, που τόσο θερμά παραστάθηκε στο λαό μας και στη πάλη του για τη σωτηρία του Μπελογιάννη.
Πιο ψηλά τη σημαία της πατριωτικής δημοκρατικής ενότητας και πάλης.
30 του Μάρτη 1952
Το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ

Διαβάστε Περισσότερα »