BERTOLD BRECHT και «Βραβείο ΣΤΑΛΙΝ»

Ο χυδαίος αντισταλινισμός-αντικομμουνισμός του «Ριζοσπάστη»

BERTOLD BRECHT και «Βραβείο ΣΤΑΛΙΝ»

Μ’ αφορμή το θάνατο (14/8/1956) του μεγάλου γερμανού κομμουνιστή ποιητή και δραματουργού BERTOLD BRECHT ο «Ριζοσπάστης» γράφει-ισχυρίζεται, για πολλοστή φορά, ΨΕΥΔΕΣΤΑΤΑ ότι ο BRECHT τιμήθηκε ΤΑΧΑ το 1954 με το «Βραβείο Λένιν για την Ειρήνη»(!), ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ, ως γνωστόν, σ’ εκείνη την ιστορική περιόδου. Γράφει, μεταξύ άλλων, και τα εξής για το Brecht: «τιμήθηκε επίσης με το Εθνικό Βραβείο της ΓΛΔ το 1951 και το Βραβείο Λένιν για την Ειρήνη το 1954» («Ρ» 14/8/2015, σελ. 2).

Οι παλιότεροι που είχαν κάποια ηλικία εκείνα τα χρόνια θυμούνται και γνωρίζουν: πρώτο, ότι εκείνη την περίοδο ΔΕΝ υπήρχε «Βραβείο Λένιν», και δεύτερο, ξέρουν ότι ο BERTOLD BRECHT τιμήθηκε (21 Δεκέμβρη 1954) με το «Βραβείο ΣΤΑΛΙΝ Ειρήνης», ενώ το Γενάρη του 1955 ταξίδεψε στη Μόσχα για να το παραλάβει, κι’ αυτό το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ιστορικό γεγονός έχει καταγραφεί στο διεθνή αστικό και προοδευτικό τύπο της εποχής αλλά και μετέπειτα σε Εγκυκλοπαίδειες, άρθρα, μελέτες, βιβλία, κλπ.

Ας δοθούν εδώ στοιχεία μόνο από τρείς χώρες:

α) από την τότε ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΛΑΪΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (DDR): 1. στη Neues Deutschland 28 Μάη 1955 είναι δημοσιευμένος ο λόγος του Μπρεχτ στη Μόσχα κατά τη διάρκεια παραλαβής του Βραβείου, επίσης 2. σε «Sinn und Form» VII, 3/1955, σελ. 461-463, Berlin-DDR, και 3. «Sinn und Form» (Berlin-DDR), «Zweites Sonderheft Bertolt Brecht1957», σελ. 562 διαβάζουμε: «Λόγος του Μπρεχτ κατά τη διάρκεια απονομής του διεθνούς Βραβείου Στάλιν για την ειρήνη»,

β) ΔΥΤΙΚΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ (BRD): M.Kesting: «Brecht», «Rowohlt», Reinbek bei Hamburg,1964, σελ. 137 διαβάζουμε: «Ο Μπρεχτ παραλαμβάνει στην Μόσχα το βραβείο Στάλιν για την ειρήνη» (1955).

γ) ΕΛΛΑΔΑ: 1. «Επιθεώρηση Τέχνης», αρθ. 83,Νοέμβρης 1961, σελ.418: «το 1954, 21Δεκέμβρη: του απονέμεται το Βραβείο Στάλιν… 1955, Γενάρης: ταξίδι του Μπρεχτ στην Μόσχα για να πάρει το Βραβείο Στάλιν», 2. «Διαβάζω», αρθ. 211/1989, σελ. 26-27: «1954, 21 Δεκεμβρίου: τιμάται με το Διεθνές Βραβείο Στάλιν για την Ειρήνη», «1955, ταξιδεύει στη Μόσχα για την απονομή του Βραβείου ΣΤΑΛΙΝ».

Ενώ αυτά είναι τα πραγματικά ιστορικά γεγονότα που κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει, οι αντισταλινικοί-αντικομμουνιστές χρουστσοφικοί σοσιαλδημοκράτες του «Κ»ΚΕ και τα έντυπά τους αλλά και η διεθνής χρουστσοφική σοσιαλδημοκρατία επαναλαμβάνουν «ακούραστα», πάνω από μισό αιώνα, τα ίδια ψεύδη ΟΧΙ μόνο για το BRECHT αλλά για πολλούς άλλους που τιμήθηκαν με το «Βραβείο ΣΤΑΛΙΝ», όπως οι Pablo Neruda, Jorge Amado, Nazim Hikmet, Pablo Piccaso, Nikolas Guillen, Anna Seghers, Andre Bonnard, κλπ. Tα σημερινά «ρετάλια» της ντόπιας προδοτικής χρουστσοφικής-τροτσκιστικής σοσιαλδημοκρατίας των «Κ»ΚΕ, «Ριζοσπάστη», κλπ. ελπίζουν πως έτσι μπορούν να σβήσουν το όνομα του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ από την ιστορία, όπως το «έσβησαν»(!) με τη φιλο-Χιτλερική πράξη μετονομασίας του «ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ» σε «ΒΟΛΓΚΟΓΡΑΝΤ» απ’ τους φασίστες Χρουστσοφ-Μπρέζνιεφ, που ακόμα και σήμερα υπερασπίζουν, αφού ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ να την καταγγείλουν ως «φιλο-Χιτλερική πράξη». Όμως το μόνο που πετυχαίνουν είναι να διαλαλούν το φανατικό αστικό ταξικό μίσος τους απέναντι στο μεγάλο επαναστάτη και κλασικό του μαρξισμού ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ, και τον ακραίος μορφής αντισταλινισμό-αντικομμουνισμό, με το «Ριζοσπάστης» να κατρακυλάει σε πολύ χαμηλότερα επίπεδα απ’ τις χειρότερες κουρελοφυλλάδες του αντιδραστικού αστικού τύπου.

Ο χυδαίος αντιδραστικός αντισταλινισμός-αντικομμουνισμός των φανατικών αντισταλινικών ρεφορμιστών ηγετών του «Κ»ΚΕ έχει πάρει τις πιο ακραίες μορφές, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια με τη γνωστή στροφή προς τον τροτσκισμό δηλ. τη συγχώνευση χρουστσοφισμού-τροτσκισμού με τα περί «ιμπεριαλιστικής Ελλάδας», «ιμπεριαλιστικού Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου» και απ’ την πλευρά της Σοβιετικής Ένωσης και του διεθνούς Αντιφασιστικού και Κομμουνιστικού Κινήματος.

Διαβάστε Περισσότερα »

Τα χρουτσωφικά ψεύδη για τον Μπρεχτ και το Βραβείο ΣΤΑΛΙΝ

Αναγγελία του θανάτου του Μπρεχτ στις αμερικάνικες εφημερίδες Reading Eagle (13/8) και Sarasota Herald Tribune (16/8) του 1956 διαψεύδει το Ριζοσπάστη (14/8) του 2015. Ο Μπρεχτ πήρε βραβείο ΣΤΑΛΙΝ.

Σ’ αντίθεση με τους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές υπάρχουν σειρά αστοί συγγραφείς που γράφουν την αλήθεια σχετικά με το «Βραβείο Στάλιν»: «ο Μπρεχτ παραλαμβάνει το Βραβείο Στάλιν Ειρήνης στη Μόσχα 1955» (Marianne Kesting: Brecht, σελ. 137, Hamburg 1964), «το 1953 ο Pablo Neruda περνάει στις στήλες του αμερικάνικού και ευρωπαϊκού τύπου, τιμημένος με το Βραβείο Στάλιν» (H.M. Enzensberger: Poesie und Politik, σελ. 100, Frankfurt 1962), κλπ., κλπ.

Διαβάστε Περισσότερα »

Ομιλία του Howard Fast κατά την παραλαβή τoυ Βραβείου Στάλιν - Ειρήνης (1953)

Αυτό είναι το κείμενο της ομιλίας του κ. Fast κατά την απονομή του Βραβείου Στάλιν για την Ειρήνη για το 1953, σε δεξίωση που έγινε στις 22 Απριλίου 1954 στο ξενοδοχείο McAlpin στη Νέα Υόρκη. Η παρουσίαση έγινε, εξ ονόματος της διεθνούς κριτικής Επιτροπής που έκανε την επιλογή, από τον Δρ W.E.B. Du Bois. Όπως δήλωσε ο Δρ Du Bois, η κριτική Επιτροπή θέλησε να παραδώσει το βραβείο στο τιμώμενο πρόσωπο, αλλά το αμερικανικό Στέιτ Ντιπάρτμεντ αρνήθηκε στον συγγραφέα θεώρηση διαβατηρίου. Περίπου 1.000 άτομα παρακολούθησαν την τελετή απονομής. Στην τελετή απονομής έλαβαν μέρος ο William Howard Melish πρόεδρος, και ο Πωλ Ρόμπσον, τιμημένος με το Βραβείο Στάλιν για την Ειρήνη για το 1952.

Τα πράγματα που λέει κάποιος σε μια στιγμή σαν κι αυτή δε μπορεί ποτέ να είναι σημαντικότερα από ότι το γεγονός καθεαυτό - και οι βαθύτεροι λόγοι για τους οποίους απονέμεται. Μου έχει απονεμηθεί ένα βραβείο για τη συμβολή μου στην ειρήνη μεταξύ των εθνών στον πλανήτη, και γι' αυτό είμαι ευγνώμων, βαθιά συγκινημένος, και πολύ περήφανος.

Ωστόσο, περισσότερο σημαντική είναι η έννοια του βραβείου παρά το πρόσωπο που το κερδίζει. Αυτό το βραβείο ονομάζεται Διεθνές Βραβείο Στάλιν για την Ειρήνη. Και δε θα ήμουν περισσότερο μακριά από την πραγματικότητα, αν μπροστά σε τόσους φίλους, έλεγα ότι το βραβείο ή αυτός που το έχε λάβει, τιμάται από αυτούς που κυβερνούν την πατρίδα μου. Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει, όπως πολύ καλά γνωρίζετε. Αλλά νομίζω ότι ξέρετε επίσης και τούτο – ότι η ειρήνη είναι τιμημένη και αγαπημένη στα εκατομμύρια του αμερικανικού λαού, σχεδόν από όλους.

Ως εκ τούτου, το σημαντικό είναι η χώρα που απονέμει το βραβείο που μόλις έλαβα. Είναι ένα βραβείο Ειρήνης! Τίποτα δεν μπορεί να το αλλάξει αυτό – έστω και όταν για μια στιγμή, ο ιστός από ψέματα και συκοφαντίες που έχει ανεγερθεί μεταξύ της χώρας μας και της Σοβιετικής Ένωσης και μας χωρίζει, παραμεριστεί, εμείς βλέπουμε, πέρα από αυτό το βραβείο, μια μνημειώδη δύναμη για την ειρήνη της ανθρωπότητας.

Νομίζω ότι αυτή είναι μια τέτοια στιγμή, εδώ τουλάχιστον, και νομίζω ότι εμείς εδώ σε αυτή την αίθουσα μπορούμε να σύρουμε-ανοίξουμε, έστω και για λίγο, το παραβάν-κουρτίνα που μπαίνει ανάμεσα στις δύο χώρες,. Και την αποκαλώ κουρτίνα σκόπιμα. Δεν είναι σιδηρούν παραπέτασμα, δεν είναι ισχυρό πέτρινο τοίχος, δεν είναι αδιαπέραστο φράγμα που χωρίζει τον κόσμο μας από τον κόσμο του σοσιαλισμού. Έχει περάσει η εποχή που ένας τέτοιος διαχωρισμός μπορούσε να γίνει κάπου στη γη, πολύ περισσότερο, δε μπορεί να γίνει μεταξύ των δύο μεγάλων δυνάμεων της γης.

Υπήρξαν κάποιοι άνθρωποι, πάρα πολλοί, που έχουν βροντοφωνάξει ότι βρισκόμαστε στο χείλος της καταστροφής της ανθρωπότητας και του πλούσιου και όμορφου πολιτισμού που η ανθρωπότητα έχει δημιουργήσει. Και ακόμα άλλοι λένε ότι αυτή η καταστροφή είναι αναπόφευκτη. Δεν αρνούμαι ότι αυτά είναι ζοφερά και τρομακτικά. Αλλά δεν μπορώ να μην πω, προσθέτοντας, ότι αυτά είναι φωτεινά και υπέροχα ορισμένες φορές. Αν βρισκόμαστε στο χείλος της καταστροφής, τότε βρισκόμαστε και σε ένα άλλο χείλος, στο χείλος μιας νέας αυγής, στην οποία η ανθρώπινη φυλή, με όλες τις πολύπλοκες και συναρπαστικές διαφορές της, θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι πρέπει να ζήσει ειρηνικά και αδελφωμένα, παρά το πλήθος διαφορών που θα έχει. Και είναι πεποίθησή μου, ότι θα επιλέξουμε να ζήσουμε μαζί και όχι να πεθάνουνε μαζί - το ελπίζω όπως το ελπίζει και η όλη η ανθρωπότητα.

Δεν είμαι εδώ σήμερα για να δώσω απαντήσεις σε τέτοια ζητήματα, για να διαμορφώσω την εξωτερική πολιτική, για να επικρίνω την εξωτερική πολιτική. Είμαι εδώ απλά για να παραλάβω ένα βραβείο το οποίο είναι ένα βραβείο Ειρήνης. Αυτό το βραβείο, το οποίο απονέμεται σε μένα και σε πολλούς άλλους από μια διεθνή κριτική Επιτροπή, προέρχεται από την Σοβιετική Ένωση. Αν δεν είχα κανένα άλλο λόγο για να τιμήσω τη Σοβιετική Ένωση, θα την τιμούσα πολύ βαθιά για το γεγονός ότι δίνει βραβεία για την Ειρήνη.

Δεν καταλαβαίνω αυτούς τους ανθρώπους που λένε ότι ένα βραβείο για την Ειρήνη δεν είναι ένα βραβείο για την Ειρήνη. Γι’ αυτούς τους ανθρώπους δεν υπάρχει καμιά αρχή. Και όπου δεν υπάρχει αρχή, πώς μπορεί να υπάρξει συνεννόηση και κατανόηση; Ωστόσο, πρέπει να έχουμε κατανόηση. Το φλέγον ζήτημα της εποχής στην οποία ζούμε είναι η ειρηνική συνύπαρξη μεταξύ του κόσμου μας και του σοσιαλιστικού κόσμου, και ότι η συνύπαρξη, αν πρόκειται να είναι καθολική, θα πρέπει να βασίζεται στην κατανόηση.

Και υπάρχει χώρος για μια τέτοια συνύπαρξη – πολύ χώρος. Ο χώρος αυτός κρύβεται κάτω από την απειλή της ατομικής ενέργειας, όπως επίσης στη συνειδητοποίηση ότι έχουμε σχεδόν εκμεταλλευτεί όλο τον πλούτο του πλανήτη μας. Ο πλούτος δεν είναι απλά αρκετός για όλους, υπάρχει αρκετός για τις επόμενες γενεές. Και τι δύναμη, τι απίστευτη και πανίσχυρη δύναμη θα ήταν αν αυτά τα δύο διαφορετικά συστήματα (οι δύο διαφορετικοί κόσμοι) ενώνονταν σε ειρηνική επαφή μεταξύ των εθνών.

Ναι, θα υπάρξουν πόλεμοι για να πολεμήσουμε, αλλά πόλεμοι που θα θέλαμε να κερδίσουμε, που η ανθρωπότητα θα ήθελε να κερδίσει. Θα μπορούσαμε να πολεμήσουμε κατά της αρρώστιας, και να την εξαφανίσουμε από το πρόσωπο της γης. Θα μπορούσαμε να πολεμήσουμε κατά του γήρατος και της πείνας και της φτώχειας. Θα μπορούσαμε να πολεμήσουμε ενάντια στην έρημο με σκοπό να την μετατρέψουμε σε έναν κήπο. Ναι, και εμείς θα μπορούσαμε να πολεμήσουμε ενάντια στο χρόνο και τον ίδιο το χώρο (διάστημα), γιατί είμαστε στο κατώφλι αυτού του αρχαίου ονείρου του ανθρώπου – ότι θα βγει έξω από τη Γη, ανάμεσα στα αστέρια και θα τα αγγίξει με τα χέρια του.

Δεν είμαστε αφελείς εμείς οι άνθρωποι, όπου και να ζούμε. Και δεν έχω γνωστούς ανθρώπους που δεν ήταν στη μεγάλη τους πλειοψηφία καλοί και τίμιοι και εργατικοί. Για εκατό γενιές, είχαμε ένα μεγάλο και όμορφο όνειρο – και τώρα είμαστε στο κατώφλι της υλοποίησης του. Φυσικά, είναι δύσκολο! Αλλά θα μπορούσε κάτι τόσο υπέροχο, τόσο μεγάλο, ναι, τόσο ηρωϊκό που να μην είναι δύσκολο;

Είμαστε άνθρωποι με παιδιά, και ανησυχούμε για τα παιδιά μας, για την ανθρώπινη ζωή, όπως έχουμε και ένα μεγάλο χρέος προς το μέλλον όσο και προς το παρελθόν. Να πούμε στα παιδιά μας ότι επειδή ο δρόμος προς την ειρήνη ήταν σκληρός, δώσαμε τον αγώνα και τους αφήσαμε στάχτες για την κληρονομιά τους;

Δεν το νομίζω. Νομίζω ότι σωστά αγωνιζόμαστε για την ειρήνη, και πιστεύω ότι θα κερδίσουμε την ειρήνη – γιατί όταν έχουμε κερδίσει την ειρήνη, θα έχουμε κερδίσει όλα αυτά που η ανθρωπότητα πάντοτε λαχταρούσε.

Ούτε αυτό είναι απλά ένα όνειρο. Ξέρω ότι υπάρχουν διαβολικοί άνθρωποι εδώ στην Αμερική οι οποίοι περιμένουν τον πόλεμο και που σχεδιάζουν τον πόλεμο - και οι οποίοι δεν ησυχάζουν στην προσπάθειά τους να κρατήσουν τον κόσμο σε κατάσταση κρίσης. Αλλά αυτοί οι διαβολικοί άνθρωποι έχουν γυρίσει το κεφάλι στη ζωή και τις ελπίδες όλης της ανθρωπότητας. Και σ’ αυτούς, όχι μόνο οι άνθρωποι των άλλων χωρών, αλλά και οι άνθρωποι του δικού μου τόπου έχουν πει ξανά και ξανά,

«Όχι! Δεν θέλουμε πόλεμο! Θα ζήσουμε ειρηνικά!»

Αυτή είναι μια τέτοια στιγμή, και για το λόγο αυτό, η απονομή αυτού του βραβείου Ειρήνης εδώ στην Αμερική έχει πρόσθετη σημασία. Αυτό σημαίνει για μας, οι οποίοι είμαστε Αμερικανοί, ότι η πρόκληση για την ειρήνη έχει επιτευχθεί. Πρέπει να αποδεχθούμε αυτή την πρόκληση, και όπως δείχνουν τα εκατομμύρια των φιλειρηνικών Αμερικανών είναι περισσότερο συνεπείς σε αυτό τον τόπο από τους πολέμαρχους-άτομο - ή αλλιώς πάμε ενάντια στις ελπίδες όλης της ανθρωπότητας και τότε να δειχθεί το βάρος της ντροπής και τρόμου για τις επόμενες γενιές.

Δεν νομίζω ότι θα αποδεχθούμε ένα τέτοιο βάρος ντροπής και τρόμου. Μάλλον νομίζω ότι ο αμερικανικός λαός θα σταθεί με τους ανθρώπους όλης της γης - κατά του πολέμου και υπέρ της ειρήνης.

Διαβάστε Περισσότερα »

Πωλ Ρόμπσον: Σκέψεις για την απονομή του Βραβείου Στάλιν για την Ειρήνη

Σκέψεις για την απονομή του Βραβείου Στάλιν για την Ειρήνη  

«Αυτή είναι η ιστορία μου» – Freedom, Γενάρης 1953

Του Πωλ Ρόμπσον

Πολλοί φίλοι μ’ έχουν ρωτήσει πως αισθάνεται κανείς όταν έχει κερδίσει ένα από τα Διεθνή Βραβεία Στάλιν «για την δυνάμωση της ειρήνης μεταξύ των λαών». Συνήθως λέω, όπως οι περισσότεροι αποδέκτες βραβείων, ότι «αποτελεί μεγάλη τιμή». Αλλά, φυσικά, τούτο το βραβείο αξίζει κάτι παραπάνω από μια σύντομη αναφορά.

Όλα αυτά τα χρόνια, έχω πάρει το μερίδιο αναγνώρισης που μου αναλογεί για τους αγώνες μου στον τομέα των σπορ, των τεχνών, για την πάλης για πλήρη κοινωνική ένταξη των Νέγρων, των εργασιακών δικαιωμάτων και της παλής για την ειρήνη. Κανένα βραβείο όμως από μόνο του δεν αφορούσε τόσους πολλούς ανθρώπους ή τόσο σοβαρά ζητήματα όσο αυτό.

Αυτό το βραβείο είναι ένα πραγματικά διεθνές έπαθλο. Η κριτική επιτροπή περιλαμβάνει τον σοβιετικό ακαδημαϊκό Ντ. Σκομπέλτσιν, πρόεδρο, αντιπροέδρους τους Κούο Μο-τζο απ΄ την Κίνα και τον Λουί Αραγκόν απ’ τη Γαλλία και τα ακόλουθα μέλη: τον Μάρτιν Άντερσον Νέξο, τον μεγαλύτερο Δανό ανθρωπιστή, τον Τζόν Μπερνάλ απ΄την Αγγλία, τον Πάμπλο Νερούδα απ΄τη Χιλή, έναν απ΄τους μεγαλύτερους ποιητές του κόσμου, τον Γιάν Ντεμπόρσκι απ΄την Πολωνία, τον Μιχαέλ Σαντοβιάνι απ΄ την Ρουμανία και τον Α. Φαντέγιεφ, πρωτοπόρο σοβιετικό μυθιστοριογράφο.

Σ’ αυτούς που έχουν τιμηθεί με το βραβείο περιλαμβάνονται επιφανείς μορφές απ΄όλες τις χώρες. Αποτελεί ζήτημα τιμής να έχεις πάρει το ίδιο βραβείο με τέτοιους διακεκριμένους ηγέτες όπως ο Υβ Φαρζ απ΄ τη Γαλλία, ο Σάιφουντιν Κίχλο, εκπρόσωπος τον Πανινδικού Συνεδρίου για την Ειρήνη, η Ελίζα Μπράνκο, η ηγέτιδα της Ομοσπονδίας Γυναικών στη Βραζιλία, ο Γιοχάνες Μπέχερ ένανς απ΄τους καλύτερους συγγραφείς της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας, ο αιδεσιμότατο Τζέιμς Έντικοτ, ατρόμητο καναδό κληρικό και μαχητή της ειρήνης και ο Ίλια Έρενμπουργκ, κορυφαίος σοβιετικός μυθιστοριογράφςο και δημοσιογράφος.

Το πιο σημαντικό που πρέπε να ξεκαθαρίσω είναι ότι δεν μπορώ να δεχτώ αυτό το βραβείο προσωπικά. Χρησιμοποιώντας τα λόγια ενός κύριου άρθρου που έγραψε ο Α. Φαντέγιεφ στην Πράβδα: «Τα ονόματα αυτών που έχουν τιμηθεί με το Διεθνές Βραβείο Στάλιν για την Ειρήνη μαρτυρούν για άλλη μια φορά ότι το κίνημα για την ειρήνη συνεχώς μεγαλώνει, πλαταίνει και δυναμώνει. Στις τάξεις των ενεργών μαχητών ενάντια στην απειλή του πολέμου παίρνουν την θέση τους εκατομμύρια άνθρωποι κάθε φυλής και εθνικότητας, άνθρωποι με τις πιο διαφορετικές πολιτικές και θρησκευτικές πεποιθήσεις...Τα βραβεία στην Ελίζα Μπράνκο και τον Πώλ Ρόμπσον αντανακλούν το σημαντικό ιστορικό γεγονός ότι όλο και πιο πλατια τμήματα μαζών του Δυτικού Ημισφαιρίου ξεσηκώνονται στην πάλη για την ελευθερία, την ανεξαρτησία, την ειρήνη και την πρόοδο. Ανθρώπων που αισθάνονται όλο το βάρος των προσπαθειών της ιμπεριαλιαστικής αντίδρασης να καταπνίξει το κίνημα των μαζών εναντίον ενός νέου αρπακτικού πολέμου που ετοιμάζεται από τους αμερικάνους δισεκατομμυριούχους.»

Αποδέχομαι, επομένως το βραβείο στο όνομα και εκ μέρους αυτών των εκατομμυρίων ανθρώπων που κινητοποιούνται στην οργανωμένη πάλη για ειρήνη στο ημισφαίριο μας και ειδικότερα στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ένα απ΄τα πιο αποφασιστικά βήματα στην ανάπτυξη του κινήματος ειρήνης στη χώρα μας έγινε σε σχέση με τα Συνέδρια Ειρήνης στο Πεκίνο και στη Βιέννη.

Το Αμερικανικό Συνέδριο Ειρήνης έτεινε χέρι του έξω απ΄τα σύνορα για να ενωθεί στο παγκόσμιο κίνημα ειρήνης με τα εκατομμύρια αγωνιστών της ειρήνης. Σιγά-σιγά, έχει γίνει, απολύτως καθαρό ότι η ισχυρή δύναμη του παγκόσμιου κινήματος που εκπροσωπεί τους λαούς όλων των χωρών αποτελεί για μας εδώ δύναμη. Ως αμερικανοί, διατηρώντας τις καλύτερες παραδόσεις μας, έχουμε όχι το δικαίωμα αλλά και το καθήκον να αγωνιστούμε για συμμετοχή στην πορεία της ανθρωπότητας προς τα εμπρός.

Πρέπει να ενωθούμε με τα εκατομμύρια ανθρώπων σ’ όλο τον κόσμο και να δούμε την ειρήνη ως την πιο ιερή μας ευθύνη. Απ΄τη στιγμή που θα ενωθούμε στην πάλη για την ειρήνη θα πρέπει να μιλήσουμε ο ένας στον άλλο και να πούμε την αλήθεια. Πώς αλλιώς μπορεί να κερδηθεί η ειρήνη

Πάντα επέμενα και στο μέλλον θα επιμείνω ακόμα περισσότερο στο δικαίωμά μου να λέω την αλήθεια για τους σοβιετικούς λαούς όπως την ξέρω για τους βαθείς πόθους και τις ελπίδες τους για ειρήνη, για τις ειρηνικές τους προσπάθειες για ανοικοδόμηση απ΄τα ερείπια του πολέμου, όπως στο ιστορικό Στάλινγκραντ, να διηγούμαι τις ηρωικές προσπάθειες των λαών της Πολωνίας, Τσεχοσλοβακίας, της Ουγγαρίας, της Αλβανίας, της Ρουμανίας, της Βουλγαρίας, της νέας Κίνας και της Βόρειας Κορέας  και ν΄απαντώ στις ατελείωτες διαστρεβλώσεις του πολεμοκάπηλου τύπου με καθαρότητα και κουράγιο.

Σ’ αυτό το πλαίσιο μπορούμε να ξεκαθαρίσουμε τι σημαίνει συνύπαρξη. Σημαίνει να ζείς εν ειρήνη και φιλία με μια άλλου είδους κοινωνία – μια πλήρως ολοκληρωμένη κοινωνία όπου οι άνθρωποι ελέγχουν το πεπρωμένο τους, όπου η φτώχεια και ο αναλφαβητισμός έχουν εξαλειφθεί και όπου αναπτύσσεται ένας νέος τύπος ανθρώπου μέσα σ’ ένα νέο επίπεδο κοινωνικής ζωής.

Το να λέγονται αυτές οι αλήθειες είναι ένα σημαντικό κομμάτι της δουλειάς μας να οικοδομήσουμε ένα ισχυρό και πλατύ κίνημα ειρήνης στης Ηνωμένες Πολιτείες.

Όπως κάθε άλλος λαός, όπως όλοι οι πατέρες, μανάδες, γιοί και κόρες σε κάθε χώρα, όταν το ζήτημα του πολέμου μόλις αρχίζει και τίθεται στον αμερικάνικο λαό, αυτός τάσσεται με την ειρήνη. Παρ΄όλη την σύγχυση και τη λυσσαλέα υστερία, εκατομμύρια ψήφισαν την έκκληση της Στοκχόλμης και ακόμη περισσότερα εκατομμύρια το επιθυμούσαν. Σε κάθε βήμα η τεράστια πλειοψηφία εκφράζει τον αποτροποιασμό της στην ιδέα ενός επιθετικού πολέμου.

Στην πραγματικότητα, εξ΄αιτίας αυτού του πόθου για ειρήνη, οι ιθύνοντες ταξικοί ηγέτες αυτής της χώρας, απ΄το 1945 και μετά, έχουν εντείνει την υστερία και την προπαγάνδα με σκοπό να βάλουν στα κεφάλια των αμερικανών την ψευδή ιδέα ότι ο κίνδυνος τους απειλεί απ΄τα ανατολικά. Αυτή η προπαγάνδα άρχισε πριν σταματήσει να χύνεται ανθρώπινο αίμα στη μάχη ενάντια στον φασισμό.

Εγώ ο ίδιος ήμουν στην Ευρώπη το 1945 και τραγουδούσα για τα στρατεύματά μας. Και ήδη από τότε μπορούσαν ν΄ακουστούν οι φωνές που μιλούσαν για την αναγκαιότητα να ετοιμαστεί η Αμερική για πόλεμο ενάντια στη Σοβιετική Ένωση, τον ατρόμητο σύμμαχό μας. Και πίσω στην πατρίδα, στις Ηνωμένες Πολιτείες είδαμε τη συνεχιζόμενη και αυξανόμενη δίωξη, πρώτα των ηγετών του Κομμουνιστικού Κόμματος, και μετά όλων των ειλικρινών αντιφασιστών.

Αλλά ο βαθύς πόθος για ειρήνη δεν άφησε τον αμερικανικό λαό. Τεράστια πλήθη χαιρέτησαν τον Γουάλας για την παραίτηση του από την κυβέρνηση Τρούμαν σ΄έκφραση διαμαρτυρίας για την πολεμοκαπηλεία του τότε Υπουργού Εξωτερικών Τζέιμς Μπάιρνς, τωρινού ρατσιστή κυβερνήτη της Νότιας Καρολίνα. Εφτά με οκτώ εκατομμύρια ψήφισαν τον Γουάλας σ΄όλες σχεδόν τις 48 πολιτείες το 1948. Η κραυγή για ειρήνη ανάγκασε τον Τρούμαν να υιοθετήσει (δημαγωγικά βέβαια) την πλατφόρμα του Προοδευτικού Κόμματος. Επιπλέον, άφησε να εννοηθεί ότι θα στείλει τον Βίνσον, έναν απ΄τα έμπιστα στελέχη του στη Μόσχα για συνομιλίες.

Γνωρίζουμε τώρα πως ο Τρούμαν πρόδωσε τον αμερικάνικο λαό και τις ελπίδες του για ειρήνη, πως πρόδωσε τους μαύρους και τη δίψα τους για ίσα δικαιώματα, πως καταπάτησε θεμελιώδη δικαιώματα και υπέταξε όλο τον αμερικάνικο λαό στην τρομοκρατία του FBI.

Ο πόλεμος της Κορέας ήταν ανέκαθεν ένας καθόλου δημοφιλής πόλεμος στους αμερικανούς. Θυμούμαστε την ασυγχώρητη ραδιουργία πίσω άπ΄την χρησιμοποίηση των Ηνωμένων Εθνών για την εξυπηρέτηση των σκοπών των ιμπεριαλιστών των «αμερικανικού αιώνα» σ΄αυτή τη χώρα, αρκετά που συγκρίνεται με την αρπαγή του Τέξας απ΄το Μεξικό, τον βιασμό της Κούβας, των Φιλιπίνων, του Πουέρο Ρίκο και της Χαβάης. Σε κάποια στιγμή, η επιθυμία των αμερικανών για ειρήνη συνέβαλε στο να εμποδίσει τον Τρούμαν να χρησιμοποιήσει την ατομική βόμβα στη Κορέα και να επιβάλει την ανάκληση του Μακ Άρθουρ.

Παρ΄όλα αυτά, το 1952, ο αμερικανικός λαός παρασύρθηκε απ΄τον Αϊζενχάουερ, αυτήν τη φορά. Και αυτός, επίσης, υποσχέθηκε κατά προεκλογική του καμπάνια να κάνει ό,τι μπορεί για τερματίσει το μακελειό στην Κορέα. Η ψηφοφορία έδειξε ότι εκατομμύρια αμερικανοί τον πίστεψαν. Αλλά, ήδη πρόδωσε την εμπιστοσύνη του και κινείται όσο γρήγορα γίνεται προς την κατεύθυνση συνέχισης του πολέμου. Υπάρχουν πραγματικοί κίνδυνοι απ΄την προσπάθεια υποστήριξη της Γαλλίας στην Ινδοκίνα. Τίποτα απ΄όλα αυτά δεν προκαλεί έκπληξη αν δούμε ποιοι είναι οι σύμβουλοί του ο Ντάλες, ένας απ΄τους αρχιτέκτονες της πολιτικής για την Άπω Ανατολή και ο Ντιούι, ο άνθρωπος που τόσο φοβούνταν στα 1948, και όλη διάταξη του αμερικανικού κεφαλαίου στη χειρότερη του στιγμή.

Όλοι αυτοί οι παράγοντες γίνονται ολοένα και πιο κατανοητοί σε μεγάλα τμήματα του αμερικανικού λαού και, φυσικά, αποτελούν μια σπουδαία πρόκληση στις δυνάμεις ειρήνης σ΄αυτήν την χώρα. Αν κινηθούμε γρήγορα, σωστά και θαρραλέα μπορούμε να οικοδομήσουμε ένα ισχυρό ενιαίο λαϊκό μέτωπο για την ειρήνη και να τιθασεύσουμε την κρυμμένη αλλά αναπτυσσόμενη διάθεση των μαζών.

Είμαι ιδιαίτερα πεπεισμένος ότι οι νέγροι μπορούν να κερδηθούν στην πάλη για την ειρήνη. Έχοντας ψηφίσει κατά κύριο λόγο τον Στίβενσον, έχουν λίγα να περιμένουν απ΄τον Αϊζενχάουερ και λιγότερα απ΄το κόμμα του που είναι εξαρτημένο απ΄τους ορκισμένους εχθρούς των μαύρων στον Νότο. Γνωρίζουμε ότι ένας πόλεμος θα σήμαινε το τέλος του αγώνα μας για κοινωνικά δικαιώματα, το δικαίωμα στην ψήφο, την κατάργηση του λιντσαρίσματος και των διακρίσεων.

Σήμερα οι μαύροι έχουν στραμένο το βλέμμα τους στην Αφρική και την Ασία και παρακαλοθούν με προσοχή τους απελευθερωτικούς αγώνες των εξεγερμένων λαών σ΄αυτές τις χώρες. Βλέπουμε τα Ηνωμένα Έθνη και τις ΗΠΑ να συμπαρατάσσονται με τις δυτικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις στην κατάπνιξη των απελευθερωτικών αγώνων. Δεν μπορούμε να μη δούμε ότι είναι ο Βισίνσκι και οι εκπρόσωποι των Λαϊκών Δημοκρατιών της ανατολικής Ευρώπης που υπερασπίζονται και ψηφίζουν για τα συμφέροντα των λαών της Ασίας και της Αφρικής.

Γνωρίζω ότι αν το κίνημα ειρήνης στείλει το μήνυμά του στους μαύρους, μπορεί να εξασφαλιστεί μια πολύ ισχυρή δύναμη για την επιδίωξη του μεγαλύτερου σκοπού της ανθρωπότητας. Το ίδιο ισχύει και για τους εργάτες και για τα πλατιά δημοκρατικά στρώματα του λαού μας.

Ναι, η ειρήνη μπορεί και πρέπει να κερδηθεί για να σώσουμε τον κόσμο απ΄την φοβερή καταστροφή του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου. Το βραβείο που μόλις έλαβα θα μου δώσει το κίνητρο να αφιερώσω σε ακόμα μεγαλύτερες προσπάθειες στην υπηρεσία της υπόθεσης της ειρήνης  και στην οικοδόμηση ενός κινήματος ειρήνης στις Ηνωμένες Πολιτείες που θα θριαμβεύσει.

* Ο Πωλ Ρόμπσον (1898-1976) διακρίθηκε με το Διεθνές Βραβείο Στάλιν για την Ειρήνη το Δεκέμβρη του 1952 (Miami News 22/12/1952 και αλλού). Δε μπόρεσε να μεταβεί στη Σοβιετική Ένωση για να το παραλάβει επειδή η κυβέρνηση των ΗΠΑ του αφαίρεσε το διαβατήριό του το 1950 επείδη ήταν κομμουνιστής. Του απαγορεύτηκε ακόμα και η έξοδος στον Καναδά Παρέλαβε το Βραβείο στο Χάρλεμ της Νέας Υόρκης το Σεπτέμβρη του 1953 (Victoria Advocate, 25/9/1953 και αλλού). Για την απονομή του η Pravda κι η Isvestia αφιέρωσαν τετράστηλα. Το διαβατήριό του επιστράφηκε το 1958. Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Freedom το Γενάρη του 1953.

Διαβάστε Περισσότερα »

ΣΤΑΛΙΝΙΚΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΣΕ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ (1951)

ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ, 27.12.1951


ΣΤΑΛΙΝΙΚΑ   ΒΡΑΒΕΙΑ   ΣΕ   ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ    ΓΙΑ   ΤΗΝ   ΕΙΡΗΝΗ
Δημοσιεύουμε παρακάτω άρθρο με τον παραπάνω τίτλο του Σοβιετικού ακαδημαϊκού Ντ. Β. Σκομπιέλτσιν, πρόεδρο της επιτροπής Διεθνών Σταλινικών Βραβείων «Για την στερέωση της ειρήνης ανάμεσα στους λαούς» που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «ΠΡΑΒΝΤΑ» της 21 του Δεκέμβρη.

Χτες το Συμβούλιο για τα Διεθνή Σταλινικά Βραβεία «Για την στερέωση της ειρήνης ανάμεσα στους λαούς» αποφάσισε ομόφωνα να δοθούν Διεθνή Σταλινικά Βραβεία σε μια καινούργια ένδοξη πλειάδα εξεχόντων αγωνιστών για την ειρήνη στους  Γκο Μο Ζο , Πιέτρο Νέννι, Ικούο Οϊάμα, στη Μόνικα Φέλτον, στην Άννα Σέγκερς και στον Ζώρζη Αμάντου.
Απ' τη μέρα που δοθήκαν τα πρώτα  Διεθνή Σταλινικά Βραβεία το κίνημα για την υπεράσπιση της ειρήνης σημείωσε καινούργιες επιτυχίες. Στις γραμμές του μπήκαν χιλιάδες καινούργιοι αγωνιστές σ' ολάκερες τις χώρες και το κίνημα αυτό σήμερα είναι μια τεράστια δύναμη στη διεθνή ζωή. Για τους εμπρηστές του καινούργιου παγκόσμιου πολέμου είναι μια προειδοποίηση οι εκατοντάδες εκατομμύρια υπογραφές κάτω απ' την έκκληση του Παγκόσμιου Συμβουλίου της Ειρήνης για τη σύναψη συμφώνου ειρήνης ανάμεσα στα 5 μεγάλα κράτη.
Η επιτροπή για τα Διεθνή Σταλινικά βραβεία είναι πεπεισμένη ότι και τούτη τη φορά η απόφασή της θα εκφράσει τα αισθήματα εκατομμυρίων ανθρώπων όλων των χωρών, που νοιώθουν και εγκρίνουν την επιμονή κι ανιδιοτελή δράση των αγωνιστών της ειρήνης, την ευγενική δουλειά τους που εκφράζει το θρίαμβο των ιδεών της ειρήνης και τη φιλία ανάμεσα στους λαούς.
  Μ' απόφαση της επιτροπής δίδεται βραβείο στο Γκο Μο Ζο, στον μεγάλο αυτό συγγραφέα της Κινέζικης Λ. Δημοκρατίας, στον επιστήμονα ιστορικό, σ' αυτόν τον κοινωνικό και κρατικό παράγοντα, που δραστήρια παίρνει μέρος στο εθνικό και διεθνές κίνημα για την υπεράσπιση της ειρήνης. Ο Γκο Μο Ζο πούναι ένας απ' τους αγαπημένους συγγραφείς και δραματουργούς του Κινέζικου λαού μ' όλη του τη δημιουργικότητα αγωνίζεται με συνέπεια για την ειρήνη, την πρόοδο και την εθνική ανεξαρτησία των λαών.
Με την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας άρχισε η πλούσια περίοδος της δράσης του Γκο Μο Ζο. Ο ίδιος κάνει μια μεγάλη κοινωνική και κρατική δουλειά, είναι επικεφαλής της κινέζικης λαϊκής επιτροπής για την υπεράσπιση της ειρήνης και την πάλη ενάντια στην αμερικάνικη επιθετικότητα. Είναι επικεφαλής της Πανκινέζικης ένωσης των καλλιτεχνών, των λογοτεχνών. Είναι ταυτόχρονα πρόεδρος της κινέζικης ακαδημίας επιστημών και κατέχει ένα ψηλό κρατικό πόστο στη χώρα του.
Όλη η πολύπλευρη και μεγάλη δράση του  Γκο Μο Ζο σαν συγγραφέα, επιστήμονα και κοινωνικό παράγοντα μαρτυρεί πως πραγματικά υπηρετεί στην υπόθεση της ειρήνης σ' ολάκερο το κόσμο και στην υπόθεση της προόδου και της ελευθερίας των λαών.
Στ' άλλο τμήμα του κόσμου – στην ειρήνη – εργάζεται επίσης, για την ειρήνη ενας επιφανής αντιπρόσωπος του διεθνούς κινήματος της ειρήνης ο Πέτρο Νέννι. 
Το όνομα του Νέννι, αυτού του επιφανούς και με κύρος κοινωνικού παράγοντα είναι γνωστό κι έξω απ' τα σύνορα της χώρας του.  Ο Νέννι είναι ένας ανειρήνευτος αντίπαλος της επιθετικότητας σ' οποιαδήποτε μορφή κι αν παρουσιάζεται, ένας θερμός υπερασπιστής των συμφερόντων των απλών ανθρώπων της Ιταλίας. Δεν λυπάται τις δυνάμεις του, όταν πρόκειται για την τύχη της χώρας και του λαού του.
Ο Νέννι είναι ένας διαπρεπής δημοσιολόγος. Ξεσκεπάζει ενεργητικά τους αμερικάνους επιδρομείς καλώντας ακούραστα τους εργαζόμενους της Ιταλίας να παλέψουν ενάντια στον κίνδυνο ενός καινούργιου πολέμου.
Με την πλούσια δράση του σαν καθοδηγητής των αγωνιστών για την ειρήνη, με την ακούραστη δουλειά του για το άπλωνα και τη στερέωση του κινήματος για την υπεράσπιση της ειρήνης στην Ιταλία και σ' ολάκερο τον κόσμο ο Νέννι απόχτησε την ευγνωμοσύνη των πλατιών λαϊκών μαζών, που στο πρόσωπό του βλέπουν τον πρωτοπόρο αγωνιστή για την ειρήνη και την ευτυχία της ανθρωπότητας.
Ο καθηγητής Ικούο Οϊάμα, ο επιφανής αυτός επιστήμονας και πολιτικός παράγοντας της Ιαπωνίας, αναπτύσσει την πλούσια δράση του για την ειρήνη στη χώρα του, που μαζί με τη Δυτική Γερμανία ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός θέλει να τη χρησιμοποιήσει σα βασική πολεμική βάση για το ανάμα ενός καινούργιου παγκοσμίου πολέμου.
Ο Ικούο Οϊάμα που είναι ένας παλιός παράγοντας του πολιτισμού στη χώρα του, είναι ένας ανειρήνευτος εχθρός της γιαπωνέζικης στρατοκρατίας, που σωρέψε πάρα πολλές δυστυχίες στον ιαπωνικό λαό.
Να μην επιτρέψουμε να παρασυρθεί η Ιαπωνία σε καινούργιο πόλεμο. Να μην επιτρέψουμε στις αντιδραστικές δυνάμεις να σπρώξουν το λαό σε καινούργιο πόλεμο – να με ποιες εκκλήσεις αποτάνθηκε ο καθηγητής Οϊάμα προς τις καλύτερες δυνάμεις της χώρας του, αμέσως ύστερα απ' την κατάρρευση του γιαπωνέζικου ιμπεριαλισμού. Τον Απρίλη 1949 με πρωτοβουλία του Οϊάμα έγινε στην Ιαπωνία το πρώτο εθνικό συνέδριο για την υπεράσπιση της ειρήνης, πούβαλε την αρχή του μαζικά οργανωμένου κινήματος των οπαδών της ειρήνης στην Ιαπωνία.
Όλοι οι άνθρωποι του κόσμου καλής θέλησης ξέρουν το όνομα της Μόνικα Φέλτον. Είναι κείνη που όρθωσε το παράστημά της μπροστά στις ανείπωτες διώξεις κι έριξε στα ματια των οργανωτών του πολέμου της Κορέας τα λόγια της δικαιοσύνης για τη δράση τους. Είναι κείνη που ξεσκέπασε τον αισχρό ρόλο των αμερικανών κι άγγλων στρατιωτών στην Κορέα.
 Η Μόνικα Φέλτον φέτος το Μάη επισκέφτηκε την Κορέα σα μέλος της επιτροπής ΠΔΟΓ και σαν επέστρεψε στην Αγγλία ανέπτυξε μεγάλη δράση για τη διάδοση της αλήθειας για την Κορέα. Οι λόγοι της στις μαζικές συγκεντρώσεις στο Λονδίνο, Εδεμβούργο, στη Γκλασκόβη, στο Κόβεντρ και σ' άλλες πόλεις άνοιξαν τα μάτια σε πολλούς ανθρώπους της Αγγλίας και τους βοήθησαν να μάθουν την πραγματική κατάσταση στην Κορέα. Οι τίμιες αφηγήσεις της ξεσήκωσαν κύματα συκοφαντίας ενάντιά της στη βουλή και στον αντιδραστικό τύπο. Η Φέλτον απολύθηκε απτή θέση του προέδρου της εταιρίας οικοδομών της πόλης Στίφνατζ, που την κατείχε σα μέλος του εργατικού κόμματος. Αποπειράθηκαν να την ενοχοποιήσουν για «έσχατη» «προδοσία». Όμως χάρις στις αναρίθμητες διαμαρτυρίες του κοινού τη δικάσανε. Ανεξάρτητα όμως απτίς καταδιώξεις και τ' αντίποινα Φέλτον δεν έπαψε να μιλάει ενάντια στον πόλεμο στην Κορέα.
Οι οπαδοί της ειρήνης όλων των χωρών θα διαβάσουν με ικανοποίηση στον κατάλογο των βραβευμένων με το Διεθνές Σταλινικό βραβείο και το τόνομα της Άννας Σέγκερς. Η Άννα Σέγκερς είναι μια επιφανής συγγραφέας πούγραψε βιβλία γνωστά σ' ολάκερο τον κόσμο. Ολάκερη τη ζωή της την αφιέρωσε για τα ζωτικά συμφέροντα του γερμανικού λαού. Και προπολεμικά ακόμα η  Άννα Σέγκερς πάλευε για την ειρήνη και την πρόοδο κι ενάντια στον πόλεμο και τον φασισμό. Βρίσκεται στις πρώτες γραμμές των αγωνιστών της ειρήνης και τώρα που οι αγγλοαμερικάνοι ιμπεριαλιστές ετοιμάζουν έναν καινούργιο πόλεμο, στον οποίον θέλουν να χρησιμοποιήσουν τη Δυτική Γερμανία σα βάση εξόρμησης και τους Γερμανούς σαν κρέας για τα κανόνια τους.
Σαν την Άννα Σέγκερς κι ο συγγραφέας μιας άλλης χώρας σ' ένα άλλο μέρος του κόσμου – ο βραζιλιάνος Ζώρζη Αμάντο αφιερώνει το λογοτεχνικό ταλέντο για την υπόθεση της ειρήνης.
Ο  Ζώρζη Αμάντο είναι ένας απ' τους πιο προσφιλείς συγγράφεις του βραζιλιανού λαού, πούναι πολύ γνωστός στις χώρες της Λατινικής Αμερικής. Τα έργα του είναι εμπνευσμένα με την ιδέα της πάλης για την εθνική ανεξαρτησία των χωρών κι ενάντια στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. 
Οι σοβιετικοί άνθρωποι εκτιμούν κι υποστηρίζουν θερμά τη σπουδαία δράση των βραβευμένων με το Διεθνές Σταλινικό βραβείο συνεπών αγωνιστών για την υπόθεση της ειρήνης.
Για το σοβιετικό λαό δεν υπάρχει μεγαλύτερο βραβείο που είναι δεμένο με το όνομα του μεγάλου Στάλιν. Τα Διεθνή βραβεία της ειρήνης που καθιερώθηκαν με την ευκαιρία των 70 χρόνων του Ι.Β. Στάλιν, δίνονται σε πολίτες οποιασδήποτε χώρας, ανεξάρτητα απ' τα πολιτικά φρονήματα, τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις και τις φυλετικές τους διαφορές, για τις εξαιρετικές υπηρεσίες τους, για τη διατήρηση και στερέωση της ειρήνης.
Η απονομή των Διεθνών Σταλινικών βραβείων της ειρήνης είναι μια καινούργια ένδειξη της ειρηνικής πολιτικής του σοβιετικού κράτους και εγκρίνεται θερμά απ' τους εργαζόμενους της πατρίδας μας, που χτίζουν το μεγαλειώδικο χτίριο του κομμουνισμού. (Μετάφραση από τα ρούσικα)

Διαβάστε Περισσότερα »

PABLO PICASSO – «ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΤΑΛΙΝ» - «Κ»ΚΕ

Το φάντασμα του «Βραβείου Στάλιν» πλανιέται μόνιμα πάνω απ’ τα κεφάλια της αντισταλινικής σοσιαλδημοκρατικής ομάδας των Παπαρηγο-Γοντικο-Μαϊληδων

Κακές γλώσσες διαδίδουν ότι η ηγετική αντισταλινική προδοτική σοσιαλδημοκρατική ομάδα των Παπαρηγο-Γοντικο-Μαϊληδων δεν ξορκίζει μόνο καθημερινά στο διαταραγμένο από εφιαλτικά όνειρα ύπνο της, που αναπαράγουν οι «φιλοτεχνημένες» απ’ τους ιμπεριαλιστές τερατώδεις εικόνες-σκίτσα του Ιωσήφ Στάλιν αλλά επιπλέον αναθεματίζει και την ύπαρξη του «Βραβείου Στάλιν» που μόνιμα βαφτίζει-μετονομάζει, παραχαράζοντας με τον πλέον προκλητικό τρόπο την ιστορία, σε «Βραβείο Λένιν».

Έτσι σε μια ραδιοφωνική μεσημεριανή εκπομπή του «902» (23/10/2011) για τον κομμουνιστή Pablo Picassο έκπληκτοι κάποιοι ακροατές «πληροφορήθηκαν ότι ο μεγάλος ισπανός ζωγράφος τιμήθηκε το 1950 με το «Βραβείο Λένιν».

Οι χρουστσοφικοι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ τρέμουν τόσο πολύ – όσο και τα αφεντικά τους καπιταλιστές-ιμπεριαλιστές, αν όχι πολύ περισσότερο – το μεγάλο κομμουνιστή ηγέτη και κλασικό του μαρξισμού ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ που συστηματικά προσπαθούν, ανεπιτυχώς βέβαια, να απαλείψουν ακόμα και το όνομά του απ’ την ιστορία. Αυτού ακριβώς βρίσκεται η αιτία της συχνής προκλητικής παραχάραξης της ιστορίας, καταφεύγοντας σε γκεμπελίστικα ψεύδη όπως το παραπάνω. Γιατί όσοι τότε είχαν κάποια ηλικία θυμούνται, αλλά και κάποιοι νεότεροι γνωρίζουν από διαβάσματα ότι ο Pablo Picasso που είχε προσχωρήσει στο Κομμουνιστικό Κόμμα Γαλλίας μετά τον πόλεμο (5 Οχτώβρη 1945) τιμήθηκε το 1950 με το «Βραβείο Στάλιν» και όχι όπως ψευδέστατα ισχυρίζονται οι χρουστσοφικοί σοσιαλδημοκράτες του «Κ»ΚΕ με το «Βραβείο Λένιν», που δεν υπήρχε εκείνη την περίοδο.

Με την ευκαιρία ας δοθεί εδώ ένα απόσπασμα για την προσχώρηση του στο ΚΚ Γαλλίας από το Interview στον Paul Gaillard: «η προσχώρησή μου στο Κομμουνιστικό Κόμμα είναι η λογική συνέπεια ολόκληρης της ζωής μου και ολόκληρης της δημιουργίας μου. Αφού μπορώ να πω με περηφάνια, ότι ποτέ δεν έβλεπα τη ζωγραφική σαν τέχνη διασκέδασής μου ή για να περνάω την ώρα. Με όπλα μου τα μολύβια και τα χρώματα θέλησα να διεισδύσω πάντοτε στη βαθύτερη γνώση του κόσμου και του ανθρώπου, ώστε αυτή η γνώση να μας κάνει καθημερινά πιο ελεύθερους… τώρα διαπίστωσα ότι μόνο αυτό δεν αρκεί. Τα χρόνια της τρομερής θλίψης μου έδειξαν ότι πρέπει να αγωνιστώ όχι μόνο με τα όπλα της τέχνης μου αλλά και με ολόκληρη την ύπαρξή μου».                      

Διαβάστε Περισσότερα »

Anna Seghers – «Ριζοσπάστης» - «Βραβείο Στάλιν»

Εφιάλτης το όνομα του Ιωσήφ Στάλιν για τους χρουστσοφικούς σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ
Το όνομα του Ιωσήφ Στάλιν έχει γίνει δεκαετίες τώρα, μα και σήμερα ακόμα, ο μόνιμος εφιάλτης των αντισταλινικών – αντικομμουνιστών σοσιαλδημοκρατών ηγετών του «Κ»ΚΕ και των δημοσιογραφίσκων του «Ριζοσπάστη» που τους αναγκάζει ή να καταφεύγουν σε χονδροειδή ψεύδη ή να αποσιωπούν το όνομά του σε διάφορα θέματα, αλλά και στην περίπτωση του «βραβείου Στάλιν».
Οι χρουστσοφικοί σοσιαλδημοκράτες ανά τον κόσμο είχαν και έχουν την μεγάλη ατυχία να είναι το όνομα του Στάλιν στενά συνδεδεμένο με τα σημαντικότερα ιστορικά γεγονότα του 20^ου αιώνα, αλλά και με το καθιερωμένο εκείνη την περίοδο «βραβείο Στάλιν» το οποίο είχε απονεμηθεί σε πολλούς συγγραφείς, ποιητές, διανοητές και προσωπικότητες που υποχρεωτικά μνημονεύονται κατά καιρούς ακόμα και σήμερα στον τύπο και γενικά στα ΜΜΕ.
Ως πριν λίγο καιρό η τακτική των χρουστσοφικών ηγετών του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ και του «Ριζοσπάστη», για να εξαφανίσουν το ενοχλητικό γι’ αυτούς όνομα του Στάλιν, ήταν να γράφουν ότι οι διάφοροι ποιητές και συγγραφείς (Μπρεχτ, Νερούντα, κλπ) είχαν τιμηθεί με το ανύπαρκτο τότε «βραβείο Λένιν», λέγοντας μόνιμα ψέμματα γιατί πρώτο, αυτοί είχαν τιμηθεί με το «βραβείο Στάλιν» και δεύτερο, σ’ εκείνη την περίοδο δεν υπήρχε βραβείο Λένιν.
Τώρα φαίνεται πως άλλαξαν τακτική προτιμώντας να μην αναφέρουν καθόλου το σχετικό βραβείο. Έτσι στο «Ριζοσπάστη» της Κυριακής («7 μέρες μαζί», 11/09/2011) δημοσιεύτηκε ένα διήγημα με τίτλο: «Η μέτοικος» της μεγάλης Γερμανίδας κομμουνίστριας συγγραφέα Anna Seghers (1900-1983) και στη διπλανή αριστερή στήλη, κάτω από μια μικρή φωτογραφία της, ένα σύντομο βιογραφικό σημείωμα. Ο συντάκτης δημοσιογραφίσκος του «Ριζοσπάστη» ενώ «θυμήθηκε» όλα τα βραβεία της Anna Seghers προτίμησε να «ξεχάσει», προφανώς σκόπιμα, ότι η μεγάλη κομμουνίστρια συγγραφέας είχε τιμηθεί με το «Βραβείο Στάλιν για την Ειρήνη», εκφράζοντας έτσι, για ακόμα μια φορά, τον Αντισταλινισμό – Αντικομμουνισμό των χρουτσοφικών σοσιαλδημοκρατών του «Κ»ΚΕ και το θανάσιμο μίσος τους απέναντι στον Ιωσήφ Στάλιν.
Ας αναφερθεί επιπλέον για πληροφόρηση των νεότερων, ότι η ομιλία της Anna Seghers κατά την απονομή του «Βραβείου Στάλιν» στην Μόσχα είναι δημοσιευμένη στο λογοτεχνικό περιοδικό «Sinn und Form», τεύχος 3/1952, σελ. 5-7, Βερολίνο «DDR» με τίτλο: «Rede bei der Verleihung des Stalin – Friedenspreises in Moskau». Επίσης, ότι το ηρωικό μας επαναστατικό κόμμα, το σταλινικό-ζαχαριαδικό ΚΚΕ 1918-55, είχε εκδόσει 3 διηγήματα της Anna Seghers που η συγγραφέας είχε αφιερώσει στον Στάλιν με την επιγραφή: «Στον Ιωσήφ Βησαριόνοβιτς Στάλιν για τα εβδομήντα του χρόνια» με τίτλο «Άννα Ζέγκερς, βραβείο Στάλιν, Η ΓΡΑΜΜΗ, τρία διηγήματα», εκδοτικό «Νέα Ελλάδα», 1953.
Η μεγάλη κομμουνίστρια συγγραφέας είχε έτσι τη «μεγάλη τύχη» να υποστεί μετά το θάνατό της και τις δυο αντιδραστικές αντικομμουνιστικές τακτικές της χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ: εκείνη της αποσιώπησης του «Βραβείου Στάλιν» σήμερα και παλιότερα εκείνη του ψεύδους, ότι δηλ. τιμήθηκε με το «Βραβείο Λένιν», όπως «πληροφορεί» τους αναγνώστες του ψευδόμενος ο «Ριζοσπάστης»: «Είχε τιμηθεί με το βραβείο Λένιν» («Ρ», 3/6/1983, σελ. 4).

***

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Μ' αφορμή το θάνατο του Jorge Amado 

Το Βραβείο «Στάλιν» και τα γκαιμπελίστικα ΨΕΥΔΗ του αντικομουνιστικού συρφετού των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών 

Ο Μπέρτολντ Μπρεχτ, το «Βραβείο ΣΤΑΛΙΝ» και οι αρχιψευταράδες χρουστσοφικοί γκεμπελίσκοι του «Ριζοσπάστη» 

Διεθνές Βραβείο Στάλιν

Διαβάστε Περισσότερα »

Μ' αφορμή το θάνατο του Jorge Amado

ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ, Αρ. Φύλ. 120 15-31 Οχτώβρη 2001

Βραβείο Στάλιν και οι προκλητικές ψευδολογίες της αντισταλινικής χρουστσοφικής ηγεσίας του “Κ”ΚΕ

Ο διεθνής χρουστσοφικός ρεβιζιονισμός και οι εκάστοτε δεξιές οπορτουνιστικές ηγεσίες του «Κ»ΚΕ εδώ και 50 σχεδόν χρόνια, στα πλαίσια της διαβόητης αντεπαναστατικής πολιτικής της «αποσταλινοποίησης» και της εξαφάνισης του ονόματος του μεγάλου Στάλιν από «προσώπου γης», ψεύδονται συστηματικά και ασύστολα και παραποιούν την ιστορία, ισχυριζόμενες ότι οι ποιητές, συγγραφείς και καλλιτέχνες όπως οι Pablo Neruda, Nazim Xikmet, Jorge Amado, Bertolt Brecht, κλπ. τιμήθηκαν τάχα με το βραβείο Λένιν, τη στιγμή που είναι πασίγνωστο ότι πριν το '56 δεν υπήρχε βραβείο ΛΕΝΙΝ αλλά βραβείο ΣΤΑΛΙΝ.

Αν ξεφυλλίσει κανείς τον επαναστατικό τύπο (εφημερίδες, περιοδικά, κλπ.), αλλά και τον αστικό και ρεβιζιονιστικό της εποχής θα δει και θα μάθει την αλήθεια: ότι οι παραπάνω ποιητές-συγγραφείς και καλλιτέχνες έχουν τιμηθεί με το βραβείο Στάλιν.

Παρόλα αυτά οι εκάστοτε αντισταλινικές χρουστσοφικές ηγεσίες του «Κ»ΚΕ, μαζί και η σημερινή των Φλωράκη-Παπαρήγα, ψεύδονται ισχυριζόμενες ότι έχουν τιμηθεί με το ανύπαρκτο τότε βραβείο Λένιν, με πιο πρόσφατο παράδειγμα χονδροειδούς ψεύδους την περίπτωση του Jorge Amado («Ρ» 26.8.2001, σελ. 5 ένθετο).

Ας αρχίσουμε με τον Pablo Neruda για τον οποίο ο «Ριζοσπάστης» γράφει και διαδίδει το χοντρό ψέμα: «Το 1953 του απονέμεται στη Μόσχα το βραβείο Λένιν» («Ρ» 3.10.1993, σελ 35). Ας δώσουμε όμως το λόγο στον ίδιο τον Neruda ο οποίος διαψεύδει το «Ριζοσπάστη»: Μιλώντας στα απομνημονεύματά του για την περίοδο '50-'57 γράφει: «Έκαμα ένα ταξίδι στη Σοβιετική Ένωση υπό την ιδιότητά μου του μέλους της Επιτροπής του βραβείου Λένιν για την ειρήνη, που κι' εγώ ο ίδιος πήρα εκείνη την εποχή όταν ακόμα λεγόταν βραβείο Στάλιν (Π. Νερούδα: Η ζωή μου, απομνημονεύματα τομ. 2ος , σελ. 111-112). Και ο V. Teitelboim γράφει για τον Neruda: «όταν το 1953 του απονεμήθηκε το βραβείο Στάλιν...» (Volodia Teitelboim: Pablo Neruda, σελ. 483, Berlin DDR 1986). Επίσης ο Η. Μ. Enzensberger γράφει: «Το 1953 ο Pablo Neruda πέρασε, ως τιμημένος με το βραβείο Στάλιν, στις στήλες του αμερικάνικου και ευρωπαϊκού τύπου» (Η. Μ. Enzensberger, Einzelheiten II, σελ. 100, Frankfurt 1963).

Ας περάσουμε τώρα στον Bertolt Brecht για τον οποίο ο «Ριζοσπάστης» γράφει πάλι ψευδέστατα ότι τιμήθηκε με το βραβείο Λένιν: «Με αφορμή την παραλαβή του βραβείου Λένιν για την Ειρήνη» («Ρ» 13.12.1998). Το ίδιο ψέμα αναγράφεται και στην έκδοση των ποιημάτων του Brecht της «Σύγχρονης Εποχής»: στο Μπερτολτ Μπρεχτ: Ποιήματα «Σύγχρονη Εποχή» Αθήνα 1987, αναφέρεται: «Ομιλία στην τελετή απονομής του βραβείου Λένιν, Μόσχα 1955» (τελευταίο εξώφύλλο).

Όμως ο Brecht δεν τιμήθηκε ποτέ με το «Βραβείο Λένιν», αλλά μόνο με το «Βραβείο Στάλιν» το 1955. Στο περιοδικό «Sinn und Form» VII, 3/1955, σελ. 461-463, Berlin (DDR) είναι δημοσιευμένος ο λόγος του Brecht στη Μόσχα και εκεί διαβαζουμε:«Der Friede ist das A und Ο. Rede bei der Verleihung des Internationale Stalin Fiedenpreises In Moskau» επίσης στην εφημερόδα «Neues Deutschland» (DDR): «Rede anlaeslich der Verleihung des Intemationalen Stalin-Fieden preises» («Neues Deutschland» 28 Mai 1955), και «Sinn und Form», Zweites Sonderheft Bertolt Brecht 1957, σελ. 562: «Rede bei der Verleihung des Intemationalen Stalin-Frieden preises». Επίσης η Mariane Kestling γράφει: «Ο Brecht παραλαμβάνει στη Μόσχα το βραβείο Στάλιν για την Ειρήνη (1955)» (Μ. Kestilng, Brecht, σελ. 137, Reinbeck bei Hamburg 1964).

Επίσης για τον μεγάλο ελληνιστή Andre Bonard διαβάζουμε στην «Αυγή»: Πέθανε στη Γενεύη σε ηλικία 71 ετών ο καθηγητής Αντρέ Μπονάρ, παγκοσμίου φήμης ελληνιστής και μεγάλος φίλος του ελληνικού λαού. Το 1954 τιμήθηκε με το «Βραβείο Στάλιν για την Ειρήνη»» («Αυγή» 27 Οκτωβρίου 1959 και «Αυγή» 27.10.1999). Ας σημειώσουμε πως η «Αυγή» της 27.10.1999 γράφει την αλήθεια, δηλ. ότι ο Αντρέ Μπονάρ τιμήθηκε με το «Βραβείο Στάλιν για την Ειρήνη», ενώ ο «Ριζοσπάστης» ως αδίστακτος ψευδολόγος και χρουστσοφικότερος της «Αυγής», αν κρίνουμε απ'τις παραπάνω περιπτώσεις των Μπρέχτ, Νερούντα και τελευταία του Αμάντο, θα έγραφε ότι ο Αντρέ Μπονάρ τιμήθηκε με το ανύπαρκτο τότε «βραβείο Λένιν»(!), όπως το πράττει συστηματικά για όλους όσους τιμήθηκαν με το βραβείο Στάλιν.

Ας περάσουμε τώρα στην περίπτωση του Jorge Amado. Μ' αφορμή τον πρόσφατο θάνατο του μεγάλου βραζιλιάνου συγγραφέα διαβάζουμε στο «Ριζοσπάστη»: «Ίσως για τους ίδιους λόγους για τους οποίους βραβεύτηκε με το βραβείο Λένιν...», και παρακάτω: «αυτός ο αγώνας θα τιμηθεί το 1951 με το βραβείο Λένιν «για την εδραίωση της ειρήνης ανάμεσα στους λαούς»» («Ρ» 26.8.2001, σελ. 5 ένθετο).

Όμως και ο Jorge Amado τιμήθηκε με το βραβείο Στάλιν και όχι με το βραβείο Λένιν, όπως ψευδέστατα ισχυρίζονται οι αντισταλινικοί του «Ριζοσπάστη» και η αποστάτρια σοσιαλδημοκρατική κλίκα των Φλωράκη-Παπαρήγα.

Ο Jorge Amado στο βιβλίο του «Ο mundo da Paz» 1950 («Ο κόσμος της Ειρήνης») ύμνησε το σοσιαλιστικό-κομμουνιστικό σύστημα και το 1956 ο τιμημένος με το βραβείο Στάλιν συγγραφέας, διαγράφεται απ' το ΚΚ Βραζιλίας απ' την προδοτική χρουστσοφική ομάδα του Louis Carlos Prestes για «σταλινική παρέκκλιση»(!) και επειδή ύμνησε τον ΣΤΑΛΙΝ:

«Εμείς αγαπάμε στο πρόσωπο του Στάλιν την ανάμνηση στο Λένιν, εμείς, οι λαοί του κόσμου. Εμείς αγαπούμε στο Στάλιν τη νέα επιστήμη, οδηγήτρα της νέας ζωής. Εμείς αγαπούμε στο Στάλιν την ανεξαρτησία, την ελευθερία, τον πατριωτισμό. Εμείς αγαπούμε στο Στάλιν την ειρήνη, την αδελφόσύνη μεταξύ των ανθρώπων, τον προλεταριακό διεθνισμό... Εμείς αγαπούμε στο Στάλιν την κουλτούρα, τη νεολαία, την ομορφιά των πραγμάτων, την αρμονία και τη μουσική. Αυτός συμβολίζει όλα αυτά και ακόμα πολύ περισσότερα: είναι η επανάσταση!» (Jorge Amado, «Ο mundo da Paz», σελ. 234, Ρίο 1951).

Ο Jorge Amado μετά τη διαγραφή του οδηγήθηκε σε απομάκρυνση απ' τον επαναστατικό μαρξισμό όπως και πολλοί άλλοι μεγάλοι επαναστάτες ποιητές (Pablo Neruda, Nazim Hikmet, Loui Aragon, κλπ.) που αφελώς πίστεψαν τις διαβόητες «αποκαλύψεις» του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού δηλ. την επανάληψη-επιβεβαίωση της ψευδολογικής-λασπολογικής εκστρατείας της αντιδραστικής αστικής τάξης όπως σωστά παρατηρεί ικανoποιημένος και ο γνωστός φασίστας Κωνταντόπουλος. Η ζημιά που προκάλεσε το αντεπαναστατικό προδοτικό ρεβιζιονιστικό αυτό ρεύμα, πέρα απ' την καταστροφή του σοσιαλισμού και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, και σ' αυτόν τον τομέα είναι τεράστια και ανυπολόγιστη.

Ας αναφέρουμε για πληροφόρηση των νεότερων μόνο μερικούς απ' αυτούς που τιμήθηκαν με το Βραβείο ΣΤΑΛΙΝ: Fr. Joliot Curie (1951), Anna Seghers (1951), Jorge Amado (1951), Nazim Xikmet (1953), Pablo Neruda (1953), Pablo Picasso (1953), John Bemal (1953), Andre Bonnard (1954), Bertolt Brecht (1955), Nicolas Guillen (1955), κλπ., κλπ.

Τέλος μ' αυτή την ευκαιρία ας παρατηρήσουμε συμπερασματικά, ότι και η σημερινή χρουστσοφική ηγεσία του «Κ»ΚΕ των Φλωράκη-Παπαρήγα πρώτα-πρώτα συνεχίζει να ψεύδεται συστηματικά, δεύτερο, διαστρεβλώνει αδίστακτα την ιστορία, και τρίτο, με τη συστηματική αυτή ψευδολογία εκφράζει-αποκαλύπτει το σημερινό αγιάτρευτο αντισταλινισμό της, και τέταρτο, συνεχίζει με παραδειγματική συνέπεια την προδοτική σοσιαλδημοκρατική γραμμή του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού και του αντεπαναστατικού 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956).

Διαβάστε Περισσότερα »

Το Βραβείο «Στάλιν» και τα γκαιμπελίστικα ΨΕΥΔΗ του αντικομουνιστικού συρφετού των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών

Μετά την επικράτηση της χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης στη Σοβιετική Ένωση, αρχές-μέσα της δεκαετίας του΄50, πέρα απ’ την πλήρη εγκατάλειψη του επαναστατικού μαρξισμού δηλ. του λενινισμού-σταλινισμού, η προδοτική αντικομμουνιστική κλίκα των Χρουστσοφ-Μπρεζνιεφ – πράχτορες του διεθνούς ιμπεριαλισμού - στα πλαίσια της διαβόητης πολιτικής της «αποσταλινοποίησης» όχι μόνο κατασυκοφάντησαν την ένδοξη σταλινική εποχή αλλά επιχείρησαν ακόμα να διαγράψουν-σβήσουν εντελώς το όνομα του Στάλιν απ’ την ιστορία του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. Γκρέμισαν σ’ όλες τις χώρες τα αγάλματά του και μετονόμασαν ότι θύμιζε το όνομα του (δρόμους, πόλεις, κλπ., ακόμα και το μεγάλο αντιφασιστικό σύμβολο «ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ» σε Βόλγογκραντ.), φθάνοντας ως το πιο ακραίο σημείο να κηρύξουν ανύπαρκτο – πέρα απ’ τη μετονομασία του σε «Βραβείο Λένιν» - και το «Βραβείο ΣΤΑΛΙΝ» διαδίδοντας το πιο χονδροειδές ιστορικό ΨΕΥΔΟΣ που γνώρισε ποτέ η ιστορία της ανθρωπότητας και γράφοντας σε όλα τα έντυπά τους – συνεχίζουν αυτό το ΨΕΥΔΟΣ μισό αιώνα τώρα – ότι μια σειρά προσωπικότητες των επιστημών, των γραμμάτων και της τέχνης τιμήθηκαν τάχα με το «Βραβείο Λένιν» (που τότε δεν υπήρχε), ενώ είχαν τιμηθεί με το «Βραβείο Στάλιν».

Ένας από αυτούς υπήρξε και ο μεγάλος Γερμανός επαναστάτης κομμουνιστής ποιητής Μπέρτολτ Μπρέχτ που τιμήθηκε με το «Βραβείο Στάλιν» στις 21 Δεκέμβρη του 1954 και στις 25 Μάη του 1955 πήγε στη Μόσχα να το παραλάβει.

Η απονομή του «Βραβείου Στάλιν» στο Μπρέχτ καταγράφτηκε τότε ως ιστορικό γεγονός σ’ ολόκληρο τον ευρωπαϊκό και το διεθνή τύπο, όπως και στον τύπο της ΛΔΓ που ως το 1957 τουλάχιστον, μεταξύ άλλων, και στο περιοδικό “Sinn und Form”, Zweites Sonderheft Bertolt Brecht, 1/1957 γράφεται: «Bertolt Brecht sprach in Moskau, Rede anlaeβlich der Verleihung des internationalen Stalin-Preises» (σελ.562) και στην εφημερίδα “Neues Deutschland” (28 Mai 1955).

Παρόλο που είχε ήδη καταγραφεί ως ιστορικό γεγονός, αυτό δεν εμπόδισε τους χρουστσοφικούς προδότες αρχιψευταράδες σοβιετικούς κλπ., αλλά κι’ εκείνους της κλίκας των Ούλμπριχτ-Χόνεκερ να γράψουν αργότερα: « το 1954 απονεμήθηκε στο Μπρεχτ η υψηλότερη διάκριση, του διεθνούς Βραβείου Λένιν ειρήνης»( Bertolt Brecht, Schriftsteller der Gegenwart, σελ. 255, Berlin(DDR 1963) και να περάσουν το μεγάλο αυτό ιστορικό ΨΕΥΔΟΣ σ’ ένα σωρό άλλες εκδόσεις έργων του μεταξύ των οποίων και στην έκδοση των 20 τόμων από το Suhrkamp Verlag: «Rede anlaeβlich der Verleihung des Lenin-Preises «Fuer Frieden und Verstaendigung zwischen den Voelkern» (Brecht έργα: τόμος 20, σελ.343 και σημειώσεις σελ. 29, Frankfurt 1967: «δράστης του εγκλήματος» ο ανατολικογερμανός ρεβιζιονιστής Werner Hecht).

Tο ίδιο ΨΕΥΔΟΣ συναντά κανείς και σ’ όλες τις εκδόσεις έργων του Μπρεχτ απ’ τους σοβιετικούς χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές, μεταξύ των οποίων και στη βιογραφία του Μπρεχτ που περιλαμβάνεται στη «Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια»: «το κρατικό Βραβείο της Γερμανικής Δημοκρατίας απονεμήθηκε στο Μπρεχτ το 1951, καθώς και το Διεθνές Βραβείο Λένιν για την εδραίωση της Ειρήνης μεταξύ των Εθνών, το 1954» («ΜΣΕ»: τόμος 23, σελ 401, Αθήνα 1981).

Εξαίρεση του κανόνα δεν θα μπορούσαν βέβαια να αποτελέσουν οι ντόπιοι χρουστσοφικοί της αντισταλινικής κλίκας των Φλωράκη-Παπαρήγα: σε δύο βιβλία που εξέδωσε το κομματικό εκδοτικό «Σύγχρονη Εποχή» αναφέρεται το ίδιο χοντροκομμένο ιστορικό ΨΕΥΔΟΣ:

«Λόγος με την ευκαιρία της απονομής του Βραβείου Λένιν «για την Ειρήνη και τη συναδέλφωση των λαών» και «ο Μπρεχτ τιμήθηκε στις 21 Δεκέμβρη 1954 με το Βραβείο Λένιν για την Ειρήνη» (Μ.Μπρεχτ: Για την τέχνη και την πολιτική, σελ. 185 + 196, «Σ.Ε.», Αθήνα 1985).

«στην ομιλία του στη Μόσχα μ’ αφορμή την παραλαβή του Βραβείου Λένιν…», «όταν δυο χρόνια πριν το τέλος της ζωής του, του απονεμήθηκε το «Διεθνές Βραβείο Λένιν για το δυνάμωμα της Ειρήνης ανάμεσα στους λαούς» και οπισθόφυλλο: «Ομιλία στην τελετή απονομής του Βραβείου Λένιν, Μόσχα 1955» (Μ. Μπρεχτ: Ποιήματα, σελ. 18, 24 και 322 (οπισθόφυλλο), «Σ.Ε.» Αθήνα 1987)

Ο δε «Ριζοσπάστης» από την πλευρά του, μ’ εντολή της βαμμένης αντισταλινικής σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας Παπαρήγα, επιδίδεται μόνιμα, δεκαετίες τώρα, σε μια ξέφρενη γκαιμπελίστική πλύση εγκεφάλου της νεολαίας, επαναλαμβάνοντας και προβάλλοντας το χοντροκομμένο αυτό ιστορικό ΨΕΥΔΟΣ.

Ανάμεσα στις πάμπολλες περιπτώσεις διάδοσης του ιστορικού ΨΕΥΔΟΥΣ εκ μέρους του «Ριζοσπάστη» ας μνημονευθούν τρεις των τελευταίων χρόνων: α) «το 1955 για το έργο του τιμάται με το Βραβείο Λένιν» («Ρ» 14.8.2004, σελ. 28), β)«ο Μπρεχτ τιμήθηκε με το Βραβείο Λένιν για την Ειρήνη το 1955, και «έφυγε», ένα χρόνο αργότερα στις 14 Αυγούστου 1956 στη ΓΛΔ…» («Ρ» 7.5.2005, σελ. 30), και ακριβώς το ίδιο: γ) «ο Μπρεχτ τιμήθηκε με το Βραβείο Λένιν για την Ειρήνη το 1955, και «έφυγε», ένα χρόνο αργότερα στις 14 Αυγούστου 1956 στη ΓΛΔ…» («Ρ» 30.9.2006, σελ. 26).

Πέρα από το συνειδητό γκαιμπελίστικο ΨΕΥΔΟΣ ότι «ο Μπρεχτ τιμήθηκε με το Βραβείο Λένιν για την Ειρήνη» - ανύπαρκτο σ’ εκείνη την περίοδο – περιέχεται και μια ανακρίβεια από άγνοια: ο Μπρεχτ δεν τιμήθηκε το 1955, αλλά στις 21 Δεκέμβρη 1954 και στις 25 Μάη του 1955 πήγε στη Μόσχα να παραλάβει το « Βραβείο ΣΤΑΛΙΝ».

Και με αυτά τα προκλητικά γκαιμπελίστικα ΨΕΥΔΗ οι χροστσοφικοί σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ γεμίζουν τα μυαλά τις νεολαίας. Το ίδιο ΨΕΥΔΟΣ δυστυχώς επαναλαμβάνει και το περιοδικό «Πολιτιστική»: «τιμήθηκε με το Εθνικό Βραβείο της ΓΛΔ το 1951 και με το Βραβείο Λένιν για την Ειρήνη το 1954» («Πολιτιστική», τ. 39-40/1987, σελ. 87).

Είναι προς τιμή δυο περιοδικών που καταγράφουν ακριβώς το ιστορικό γεγονός και γράφουν την αλήθεια: το ένα είναι η «Ε.Τ.»: «1954 21 Δεκέμβρη: του απονέμεται το Βραβείο Στάλιν. 1955 ταξίδι του Μπρεχτ στη Μόσχα να πάρει το Βραβείο Στάλιν» («Επιθεώρηση Τέχνης», τ. 83, Νοέμβριος 1961, σελ. 418, αφιέρωμα στον Μπρεχτ), το άλλο το περιοδικό «ΔΙΑΒΑΖΩ»: «1954 21 Δεκεμβρίου: τιμάται με το Διεθνές Βραβείο Στάλιν για την Ειρήνη» («ΔΙΑΒΑΖΩ», τ. 211/1989, σελ. 26, αφιέρωμα στο Μπρεχτ).

Σ’ αντίθεση με τους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές υπάρχουν σειρά αστοί συγγραφείς που γράφουν την αλήθεια σχετικά με το «Βραβείο Στάλιν»: «ο Μπρεχτ παραλαμβάνει το Βραβείο Στάλιν Ειρήνης στη Μόσχα 1955» (Marianne Kesting: Brecht, σελ. 137, Hamburg 1964), «το 1953 ο Pablo Neruda περνάει στις στήλες του αμερικάνικού και ευρωπαϊκού τύπου, τιμημένος με το Βραβείο Στάλιν» (H.M. Enzensberger: Poesie und Politik, σελ. 100, Frankfurt 1962), κλπ., κλπ.

Είναι τόσο αβυσσαλέο και θανάσιμο το μίσος των σοσιαλδημοκρατών ηγετών του «Κ»ΚΕ (΄56) απέναντι στο Στάλιν που και για τον PABLO NERUDA επαναλαμβάνουν το ίδιο γκαιμπελίστικο ΨΕΥΔΟΣ: «το 1953 του απονέμεται στη Μόσχα το Βραβείο Λένιν» («Ρ» 3.10.1993, σελ. 35). Το ίδιο ΨΕΥΔΟΣ επαναλαμβάνουν και οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές στη «Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια» (τόμος 24, σελ. 109, Λήμα Π.Νερούντα), αλλά και ο «Λαϊκός Δρόμος», ελπίζουμε από παραπληροφόρηση: «Διεθνές Βραβείο Λένιν 1953» («Λ.Δ.» 17.7.2004, σελ. 16).

Όμως όλους τους παραπάνω τους διαψεύδει ο ίδιος ο επαναστάτης ποιητής: «τον άλλο χρόνο έπαιρνα κι’ εγώ το Βραβείο Στάλιν για την Ειρήνη και τη φιλία ανάμεσα στους λαούς» (Π.Νερουντα: Η ζωή μου, τόμος 2ος , σελ. 251).

Το ίδιο ΨΕΥΔΟΣ επαναλαμβάνει ο Ριζοσπάστης και για τον Βραζιλιανό συγγραφέα Jorge Amado: «αυτός ο αγώνας του θα τιμηθεί το 1951 με τη βράβευσή του με το Βραβείο Λένιν «για την εδραίωση της ειρήνης ανάμεσα στους λαούς» («Ρ» 26.8.2001, σελ. 5), αλλά και στο αντισταλινικό χρουστσοφικό-τροτσκιστικό «ΠΡΙΝ»: «το 1951 τιμήθηκε στη Μόσχα με το Βραβείο Λένιν για την Ειρήνη» («ΠΡΙΝ», 12.8.2001, σελ. 13).Βέβαια, ο Jorge Amado είναι πασίγνωστο ότι τιμήθηκε, όπως και όλοι οι παρακάτω, με το «Βραβείο Σταλιν», κι’ αυτό το πραγματικό γεγονός δεν μπορεί να σβηστεί απ’ την ιστορία με τα γκαιμπελίστικα ΨΕΥΔΗ των προδοτών χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών όπου γης.

Ας παραθέσουμε με την ευκαιρία, για πληροφόρηση της νεολαίας, ορισμένα από τα ονόματα διάσημων προσωπικοτήτων της επιστήμης και της τέχνης που τιμήθηκαν με το «Βραβείο ΣΤΑΛΙΝ»:

FREDERIC JOLIOT-CURIE (1950). « Ο διάσημος Γάλλος φυσικός, ένας από τους μεγαλύτερους επιστήμονες, πυρηνικός φυσικός, προοδευτικός παράγων… ήρθε το 1951 στη Σοβιετική Ένωση να παραλάβει το διεθνές Βραβείο Στάλιν για την Ειρήνη» («Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια», τόμος 16, σελ. 206, Μόσχα 1952). Αυτό το πραγματικό γεγονός που είναι και η ιστορική αλήθεια καταγράφει η Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια της εποχής του Στάλιν, ενώ η χρουστσοφική-μπρεζνιεφική Εγκυκλοπαίδεια επαναλαμβάνει το γνωστό γκαιμπελίστικό ΨΕΥΔΟΣ ότι τάχα «ο Ζολιό-Κιουρί τιμήθηκε με το διεθνές Βραβείο Λένιν «για την εδραίωση της Ειρήνης μεταξύ των λαών» (1951)» («Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια», τόμος 12, σελ.501, Αθήνα 1979) το ίδιο ΨΕΥΔΟΣ επαναλαμβάνεται στη χρουστσοφική-μπρεζνιεφική Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια για όλους όσους τιμήθηκαν με το «Βραβείο Σταλιν».

1. JORGE AMADO (1951)

2. ANNA SEGHERS (1951)

3. JOHN BERNAL (1953)

4. PABLO PICASSO (1953)

5. NAZIM HIKMET (1953)

6. NICOLAS GUILLEN (1955)

7. ANDRE BONNARD (1954): «πέθανε στη Γενεύη σε ηλικία 71 ετών ο καθηγητής Αντρέ Μπονάρ παγκοσμίου φήμης Ελληνιστής και μεγάλος φίλος του Ελληνικού λαού. Το 1954 τιμήθηκε με το «Βραβείο Στάλιν για την Ειρήνη» («Αυγή» 27.10.1959).

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Μπέρτολντ Μπρεχτ, το «Βραβείο ΣΤΑΛΙΝ» και οι αρχιψευταράδες χρουστσοφικοί γκεμπελίσκοι του «Ριζοσπάστη»

Ο Μπρεχτ για το θάνατο του Στάλιν: «σταμάτησαν οι καρδιές των καταπιεσμένων και των πέντε ηπείρων, και εκείνων που έχουν απελευθερωθεί, και όλων, όσων  αγωνίζονται για την παγκόσμια ειρήνη όταν άκουσαν ότι ο Στάλιν είναι νεκρός. Αυτός ήταν η ενσάρκωση των ελπίδων τους. Όμως τα πνευματικά και υλικά όπλα, που αυτός δημιούργησε υπάρχουν και η διδασκαλία του είναι εδώ, για να δημιουργηθούν νέα» («Sinn und Form» 3/1953, σελ.10)

Η αστική σοσιαλδημοκρατική φυλλάδα «Ριζοσπάστης», όργανο της ΚΕ του «Κ»ΚΕ (΄56), γράφει για πολλοστή φορά ότι ο Μπέρτολτ Μπρεχτ τιμήθηκε τάχα με κάποιο ανύπαρκτο για εκείνη την περίοδο «Βραβείο ΛΕΝΙΝ»: «από την ομιλία του Μπρεχτ στην απονομή του Βραβείου «Λενιν» για την Ειρήνη το 1955» («Ρ» 4/5/2007, σελ. 25, και «Ρ» 5/5/2007, σελ. 3) – ένα απ’ τα χοντροειδέστατα, ανάμεσα σε πολλά άλλα, ιστορικά ΨΕΥΔΗ που διαδίδουν οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές όλων των χωρών εδώ και πάνω από μισό αιώνα με δυό πολιτικούς στόχους: α) να εξαφανίσουν το όνομα του μεγάλου επαναστάτη και κλασικού του Μαρξισμού ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ απ’ την ιστορία, β) να δηλητηριάσουν πρώτα απ’ όλα τη νεολαία και φυσικά την εργατική τάξη και τους λαούς, με αστικά χρουστσοφικά ψεύδη, ακολουθώντας πιστά τη συνταγή του ναζιφασίστα Γκέμπελς.

Για τους επαναστάτες κομμουνιστές σταλινιστές-ζαχαριαδικούς είναι ολωσδιόλου κατανοητό να μην αναφέρεται το όνομα του μεγάλου επαναστάτη απ’ τους λακέδες του κεφαλαίου σοσιαλδημοκτάτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ, αφού είναι γνωστό ότι κάθε αναφορά του ονόματος του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ προκαλεί, εξαιτίας του ταξικού μίσους, τρόμο και αλλεργικό σοκ σ’ αυτούς τους προδότες των συμφερόντων της εργατικής τάξης, της προλεταριακής επανάστασης και του σοσιαλισμού-κομμουνισμού.

Όμως σ’ αντίθεση με τον ψευδή ισχυρισμό (τιμήθηκε τάχα με το «Βραβείο Λένιν») των σοσιαλδημοκρατών ηγετών του «Κ»ΚΕ ’56, ο Μπρεχτ τιμήθηκε με το «Βραβείο ΣΤΑΛΙΝ» και αυτό έχει καταγραφεί από τότε, δυστυχώς για τους ηγέτες του «Κ»ΚΕ, ως ιστορικό γεγονός σ’ ολόκληρο τον ευρωπαϊκό και το διεθνή τύπο, όπως και στον τύπο της ΛΔΓ που ως το 1957 τουλάχιστον, μεταξύ άλλων, και στο περιοδικό “Sinn und Form”, Zweites Sonderheft Bertolt Brecht, 1/1957 γράφεται: «Bertolt Brecht sprach in Moskau, Rede anlaeβlich der Verleihung des internationalen Stalin-Preises» (σελ.562) και στην εφημερίδα “Neues Deutschland” (28 Mai 1955). 

Ο μεγάλος Γερμανός επαναστάτης κομμουνιστής ποιητής Μπέρτολτ Μπρέχτ τιμήθηκε με το «Βραβείο Στάλιν» στις 21 Δεκέμβρη του 1954 και στις 25 Μάη του 1955 πήγε στη Μόσχα να το παραλάβει.

Όλες οι εκδόσεις έργων του Μπρεχτ από τη «Σύγχρονη Εποχή», εκδοτικό των χρουστσοφικών του «Κ»ΚΕ, επαναλαμβάνουν συνειδητά προκλητικά και μέχρι γελοιοποίησης το πασίγνωστο χρουστσοφικό ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΨΕΥΔΟΣ, ότι ο Μπρεχτ τιμήθηκε με το ανύπαρκτο τότε «Βραβείο Λένιν». Γι’ αυτό είναι προς τιμή δυο περιοδικών που καταγράφουν ακριβώς το ιστορικό γεγονός και γράφουν την αλήθεια: το ένα είναι η «Ε.Τ.»: «1954 21 Δεκέμβρη: του απονέμεται το Βραβείο Στάλιν. 1955 ταξίδι του Μπρεχτ στη Μόσχα να πάρει το Βραβείο Στάλιν» («Επιθεώρηση Τέχνης», τ. 83, Νοέμβριος 1961, σελ. 418, αφιέρωμα στον Μπρεχτ), το άλλο το περιοδικό «ΔΙΑΒΑΖΩ»: «1954 21 Δεκεμβρίου: τιμάται με το Διεθνές Βραβείο Στάλιν για την Ειρήνη» («ΔΙΑΒΑΖΩ», τ. 211/1989, σελ. 26, αφιέρωμα στο Μπρεχτ).

Τέλος, πέρα απ’ το ότι οι χρουστσοφικοί σοσιαλδημοκράτες «προσαρμόζουν» το επαναστατικό έργο του Μπρεχτ στη ρεφορμιστική τους γραμμή, παρουσιάζουν και τον ίδιο, ψευδέστατα βέβαια, όπως και όλοι οι αστοί και σοσιαλδημοκράτες, ως «μαθητή» του αντικομμουνιστή Καρλ Κορς («διδάχτηκε το Μαρξισμό απ’ τον αντιφασίστα βουλευτή του γερμανικού κομμουνιστικού κόμματος Καρλ Κορς», («Ρ», 14/8/2004, σελ. 28). Όμως ο Μπρεχτ υπήρξε αποκλειστικά και μόνο μαθητής των ΜΑΡΞ-ΕΓΚΕΛΣ-ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ και επιπλέον υπερασπιστής της δικτατορίας του προλεταριάτου και του «σοσιαλιστικού χαρακτήρα της Σοβιετικής Ένωσης» (Μπ.Μπρεχτ: Για τη Φιλοσοφία και το Μαρξισμό, σελ. 60-64, Αθήνα 1977).Και ακόμα πιο σημαντικό: υπεράσπισε και τις «δίκες της Μόσχας» (στο ίδιο, σελ. 71-76) σ’ εκείνη την πολύ δύσκολη και κρίσιμη για τη Σοσιαλιστική Σοβιετική Ένωση ιστορική περίοδο, παραμονές των πολεμικών προετοιμασιών της χιτλερικής Γερμανίας εναντίον της.

ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ, Αρ. Φύλ. 250 15-31 Μάη 2007

Διαβάστε Περισσότερα »

PABLO NERUDA (1904 - 1973)

(Αναδημοσίευση από εφημερίδα ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ Αρ. Φύλ. 190 15-30 Σεπτέμβρη 2004) 

PABLO NERUDA (1904 - 1973)

Βραβείο Στάλιν 1953 - Βραβείο Νόμπελ 1971

100 χρόνια από τη γέννησή του

Στις 12 Ιούλη συμπληρώθηκαν 100 χρόνια από τη γέννηση του Πάμπλο Νερούντα, μεγάλου χιλιανού επαναστάτη κομμουνιστή ποιητή και ενός από τους μεγαλύτερους ποιητές του 20ου αιώνα – βραβευμένου το 1953 με το Βραβείο Στάλιν και το 1971 με το Βραβείο Νόμπελ.

Ο Πάμπλο Νερούντα γεννήθηκε στις 12 Ιούλη 1904 στo Παρράλ της Χιλής. Το πραγματικό του όνομα ήταν: Νεφταλί Ρικάρντο Ρέγιες.

Το μεγάλο ταλέντο του Νερούντα εκδηλώνεται αμέσως από τα πρώτα νεανικά του ποιήματα για να ξεδιπλωθεί και φτάσει σύντομα στην κορύφωσή του τα επόμενα χρόνια.

Απ’ τα μέσα της δεκαετίας του ΄30 υμνεί με άφθαστο λυρισμό τους αντιφασιστικούς αγώνες των λαών της Λατινικής Αμερικής κι’ ο αγώνας του ισπανικού λαού ενάντια στους φασίστες του Φράνκο είναι εκείνος που τον κερδίζει ολόψυχα, αγώνας στον οποίο αφιέρωσε τη συλλογή «Ισπανία στην καρδιά».

Αρχές-μέσα της δεκαετίας του ΄40 προσχωρεί στο επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα, στρατεύεται στην υπόθεση της προλεταριακής επανάστασης και του κομμουνισμού, υμνώντας τους αγώνες της εργατικής τάξης και των λαών για την επανάσταση και την κοινωνική τους απελευθέρωση, τις νίκες του Κόκκινου Στρατού με τα ποιήματά του «Τραγούδι στο Στάλινγκραντ» (1942) – «Καινούργιο τραγούδι για το Στάλινγκραντ», υμνεί και τραγουδά τις κατακτήσεις των λαών στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες σοσιαλιστικές χώρες, την επανάσταση και το σοσιαλισμό-κομμουνισμό.

Το 1946 εκλέγεται γερουσιαστής στη λίστα του Κομμουνιστικού Κόμματος Χιλής, ασκεί σφοδρότατη κριτική στο φασιστικό καθεστώς του Gonzalez Videla με το «κατηγορώ» του, ο οποίος το 1948 απαγορεύει το Κομμουνιστικό Κόμμα, και περνά στην παρανομία. Ζει ένα χρόνο παράνομα στη Χιλή και στη συνέχεια διασχίζει τις Κορδιλλιέρες των Άνδεων, περνάει στην Αργεντινή και το Μεξικό για να φτάσει ύστερα στην Ευρώπη, όπου πρωτοστατεί στο κίνημα Ειρήνης.

Σε κείνη τη δύσκολη περίοδο της παρανομίας επικηρυγμένος γράφει το «Canto General» (Μεξικό 1950), το ποίημα έπος με πάνω από 10.000 στοίχους – την Αινειάδα της Νοτιοαμερικάνικης ηπείρου – στο οποίο υμνεί, με ζωντανό, χυμώδη και χειμαρρώδη ποιητικό λόγο, τους αγώνες των λαών της Λατινικής Αμερικής ενάντια στην αποικιοκρατία, το φασισμό και τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, δριμύ κατηγορώ των φασιστών και ύμνος των επαναστατών, έργο που τον αναδεικνύει σε μια μεγάλη, βροντώδη και μοναδική φωνή των καταπιεζόμενων της Λατινικής Αμερικής και όλου του κόσμου.

Το 1954 εκδίδει τη συλλογή με τίτλο «Τα σταφύλια και ο άνεμος» για την οποία δέχτηκε σφοδρές επιθέσεις απ’ την αστική-ιμπεριαλιστική αντίδραση, συλλογή απ’ την οποία αναδημοσιεύουμε το αφιερωμένο στο Στάλιν ποίημα.

Ο ίδιος ο Νερούντα γράφει σχετικά: «ένας κριτικός απ’ τον Ισημερινό είπε ότι μέσα στο βιβλίο μου τα Σταφύλια και ο άνεμος μόνο 6 σελίδες αληθινή ποίηση υπάρχει. Αυτό σημαίνει ότι ο κριτικός του Ισημερινού διάβασε χωρίς αγάπη το βιβλίο μου, επειδή το βιβλίο μου αυτό συμβαίνει να είναι πολιτικό... Η αλήθεια είναι ότι έχω κάποια προτίμηση για τα Σταφύλια και ο άνεμος, ίσως γιατί είναι το βιβλίο μου που λιγότερο κατανοήθηκε ή γιατί μέσα απ’ τις σελίδες του βγήκα να περπατήσω στον κόσμο. Έχει σκόνη από τους δρόμους και νερό από τα ποτάμια, μιλάει για όντα, για συνέχειες και άλλους τόπους που βρίσκονται πέρα απ’ τις θάλασσες και που εγώ δεν γνώριζα και που μου αποκαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια της πορείας. Είναι ένα από τα πιο αγαπημένα μου βιβλία».

Μετά το 1956 ο Πάμπλο Νερούντα παρασύρεται απ’ τις συκοφαντίες και τα ψεύδη των χρουστσοφικών ενάντια στο Στάλιν και ύστερα από κάποια σιωπή-απογοήτευση ακολουθεί τελικά το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό, που σημάδεψε και μπόλιασε αρνητικά, από πλευράς περιεχομένου, το μετέπειτα έργο του, σπάζοντας τη μαχητική και επαναστατική του αιχμηρότητα. Όμως το μεγάλο μαχητικό ποιητικό του έργο που έχει ιστορικό, κοινωνικό και πολιτικό επαναστατικό περιεχόμενο θα μείνει γιατί εκφράζει με τον πιο τέλειο τρόπο την ιστορική εποχή του – εποχή εξεγέρσεων, σκληρών ταξικών μαχών και επαναστάσεων – και τραγουδά με άφθαστη λυρική δύναμη τους αγώνες της εργατικής τάξης και των λαών, τους επαναστάτες, καταγγέλλοντας και χλευάζοντας ταυτόχρονα τους καταπιεστές τυράννους φασίστες ιμπεριαλιστές ή όπως ο ίδιος είπε τον Αύγουστο του 1949 στο Λατινο-αμερικάνικο Συνέδριο Ειρήνης στο Μεξικό:

«Ποίηση και πάλη των τάξεων οι στοίχοι μου, δε θέλουνε να υποταχτούνε στο αποκαρδιωτικό δράμα ενός κόσμου σε παρακμή, ούτε και στην αφηρημένη και βασανιστική λατρεία και προσκύνηση για ότι δε σημαίνει πια τίποτα ζωντανό».

Το 1971 τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ και λίγες μέρες μετά το πραξικόπημα του Πινοσέτ πεθαίνει από τη φασιστική καταπίεση, αφήνοντας την τελευταία του πνοή στην αγαπημένη του Ισλα Νέγκρα (24 Σεπτέμβρη 1973).

Τέλος για την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας ας σημειωθεί πως ο Πάμπλο Νερούντα τιμήθηκε με το Βραβείο Στάλιν το 1953 και όχι με το «Βραβείο Λένιν» όπως ψευδέστατα γράφουν οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές και από κοντά τους οι αντισταλινικοί οπορτουνιστές (με τη μορφή της «λαθολογίας») του Μ-Λ ΚΚΕ («Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια», τομ. 24, σελ. 109, «Ρ» 3.10.1993, σελ. 35: «Το 1953 του απονέμεται στη Μόσχα το Βραβείο Λένιν», «Λαϊκός Δρόμος» (17.7.2004), σελ. 16: «Διεθνές βραβείο Λένιν 1953»).

Ο ίδιος ο Πάμπλο Νερούντα στα απομνημονεύματά του διαψεύδει τους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές: «Τον άλλο χρόνο έπαιρνα κι’ εγώ το Βραβείο Στάλιν για την Ειρήνη και τη Φιλία ανάμεσα στους λαούς» (Π. Νερούντα: Η Ζωή μου, τομ.2, σελ.251).

Διαβάστε Περισσότερα »

Διεθνές Βραβείο Στάλιν

Το Διεθνές Βραβείο Στάλιν καθιερώθηκε στις 21 Δεκέμβρη 1949 προς τιμήν των 70χρονων του σοβιετικού ηγέτη. Μετονομάστηκε σε Διεθνές Βραβείο Λένιν στις 6 Σεπτεμβρίου 1956.

Δημοσιεύουμε, για πληροφόρηση των νεότερων, μια πληρέστερη λίστα των προσωπικοτήτων που τιμήθηκαν με το Διεθνές Βραβείο Στάλιν (1950-1955).

Frιdιric Joliot-Curie (1950) Soong Ching-ling (Madame Sun Yat-sen) (1950) Hewlett Johnson (1950) Eugιnie Cotton (1950) Arthur Moulton (1950) Pak Chong Ae (1950) Heriberto Jara Corona (1950) Guo Moruo (1951) Monica Felton (1951) Oyama Ikuo (1951) Pietro Nenni (1951) Anna Seghers (1951) Jorge Amado (1951) Johannes Becher (1952) Eliza Branco (1952) Ilya Ehrenburg (1952) Rev. James Gareth Endicott (1952) Yves Farge (1952) Saifuddin Kitchlew (1952) Paul Robeson (1952)

Andrea Andreen (1953) John Desmond Bernal (1953) Isabelle Blume (1953) Howard Fast (1953) Andrew Gaggiero (1953) Leon Kruczkowski (1953 Pablo Neruda (1953) Nina Vasilevna Popova (1953) Sir Sahib-singh Sokhey (1953) Bertolt Brecht (1954) Andrι Bonnard (1954) Thakin Kodaw Hmaing (1954) Felix Iversen (1954) Nicolαs Guillιn (1954) Denis Nowell Pritt (1954) Lαzaro Cαrdenas (1955) Mohammed Al-Ashmar (1955) Karl Joseph Wirth (1955) Ton Duc Thang (1955) Akiko Seki (1955) Ragnar Forbeck (1955)

Διαβάστε Περισσότερα »

Νίκολας Γκιλλέν: Ένα τραγούδι για τον Στάλιν

Ένα τραγούδι για τον Στάλιν

Νίκολας Γκιλλέν

Στάλιν, Αρχηγέ,
Που για προστάτη τον Τσάνγκο και απάγκιο τον Οχούν έχεις.⁽¹⁾
Στο πλευρό σου ελεύθεροι άνθρωποι τραγουδάνε καθώς περπατούν:
Οι ασιάτες, αναπνέουν με πνευμόνια ηφαιστείου,
Οι μαύροι, με άσπρα μάτια και μαύρα κατράμι γένια,
Οι λευκοί, με πράσινα μάτια και άσπρα γένια
Στάλιν, Αρχηγέ.
Ο χάρτης της Ευρώπης από πέτρα και κάρβουνο τρέμει.
Χίλιοι αιώνες καταρρέουν και κυλάνε κενοί
Βόρειοι και Νότιοι άνεμοι σαν κανόνια φυσάνε
Κεφάλια και κομμένα κεφάλια σχηματίζουν κλοιό
Η θάλασσα σαν μια λίμνη από πίσσα φλέγεται.
Στόματα που μέχρι ψες τραγουδούσαν για την Αλήθεια και το Καλό
Σήμερα στέκονται τέσσερα μέτρα κάτω από το χώμα σε βαθύ ύπνο…
Στάλιν, Αρχηγέ.
Αλλά το μέλλον είναι ριζωμένο, ανυψώνοντας τις ελπίδες
Εκεί στην κόκκινη γη όπου το ψωμί είναι γλυκό
Και αγέρωχα στήθη, οπλισμένα με ένα μόνο τραγούδι,
Φυλάνε και θα φυλάνε από των κορακιών τα φτερά
Εκεί στον παγωμένο σου ουρανό από φυτίλι και μπαρούτι
Στάλιν, Αρχηγέ.
Ένα βάζο μανόλιες, η λουλουδένια καρδιά
του Βούδα, κάνει την εκστατική του χειρονομία⁽²⁾
Μια ήπειρος στρέφεται προς την Ιαπωνική Θάλασσα
Μια τεράστια συμμαχία από αίμα από την Σιβηρία στην Κεϋλάνη
Και από την Σμύρνη στην Καντόνα
Αφρικάνικα ταμπούρλα ηχηρά χτυπούν
Στέλνουν το μήνυμα τους πάνω από τις ζούγκλες και τις ερήμους,
Δυνατότερα και από το μεταλλικό βρυχηθμό του λιονταριού
Υψώνοντας το θυελλώδες μέτωπο στο Βουνό Πιτζίνχα(3)
Η Αμερική φωνάζει τα πούμα και τους αλιγάτορες
Ετοιμάζει τις μηχανές και τους σιδηροδρόμους
Ο τυφλός Γερμανός θα δει μίσος παντού:
Το περιστέρι, το αεροπλάνο,
Τα ράμφη των πουλιών,
Ένα απέραντο αγανακτισμένο ποτάμι ζωής
Με δηλητηριασμένα βέλη που οι κυκλώνες τα κουβαλάνε
Και θα βρουν το στόχο τους…
Στάλιν, Αρχηγέ,
Που για προστάτη τον Τσάνγκο και απάγκιο τον Οχούν έχεις.(1)
Στο πλευρό σου ελεύθεροι άνθρωποι τραγουδάνε καθώς περπατούν:
Οι ασιάτες, αναπνέουν με πνευμόνια ηφαιστείου,
Οι μαύροι, με άσπρα μάτια και μαύρα κατράμι γένια,
Οι λευκοί, με πράσινα μάτια και άσπρα γένια
Στάλιν, Αρχηγέ,
Οι λαοί ξυπνάνε, και στο πλευρό σου παρελαύνουν!

Σημειώσεις:

(1) Ο Τσάνκο και ο Οχούν είναι δυο θεοί της Αφρικανικής πολυθεϊστικής θρησκείας. Είναι μέρος της Αφροαμερικάνικης κουλτούρας της Καραϊβικής. Αντιπροσωπεύουν τον Κεραυνό/Πόλεμο και το Νερό/Αγάπη αντίστοιχα.

(2) Αναφορά στην κουλτούρα της Άπω Ανατολής που πλέκεται ποιητικά με την παγκόσμια αντίσταση στα στρατεύματα Χίτλερ και την ιμπεριαλιστική Ιαπωνία. Η στροφή αναφέρεται στους λαούς της Ασίας και κυρίως την Κίνα.

(3) Το Πιτσίνχα είναι ένα από τα ηφαίστεια των Άνδεων. Από έχει πάρει και το όνομα της η αντίστοιχη περιοχή του Ισημερινού στην οποία βρίσκεται και το Κίτο, η πρωτεύουσα της χώρας σε υψόμετρο 2.850 μ. Η στροφή αναφέρεται στους λαούς της Αμερικής.

Μετάφραση από τα Ισπανικά στα Αγγλικά: Alfonso Casal από τον έκδοση του Εκδοτικού Οίκου Κουβανικής Λογοτεχνίας στην Αβάνα, 1985, σ. 226-227

Μετάφραση από τα αγγλικά: Μ.Μ.

Ο Νίκολας Γκιλλέν (10/6/1902-16/6/1989) είναι ένα από τους μεγαλύτερους Κουβανούς ποιητές και ένας από του σημαντικότερους ισπανόφωνους ποιητές. Υπήρξε μέλος του ΚΚ Κούβας από τη δεκαετία του 1930. Είναι ο γνωστότερος εκπρόσωπος της «poesνa negra» («μαύρης ποίησης») η οποία προσπάθησε να συνθέσει στοιχεία από την κουλτούρα των μαύρων και των λευκών. Το 1961 ανακηρύχτηκε Εθνικός Ποιητής της Κούβας.

Το ποίημα αυτό προδημοσιεύτηκε στην συλλογή «Ποιητική προσφορά της Κούβας στη Σοβιετική Ένωση», Εθνικό Αντιφασιστικό Μέτωπο, 1942. Έχει δημοσιευτεί επίσης σε μια ανθολογία μαζί με το «Ισπανία, ποίημα σε τέσσερις αγωνίες και μια ελπίδα» -αφιερωμένο στον Ισπανικό Εμφύλιο και άλλα ποιήματα.

Διαβάστε Περισσότερα »

Kuo Mo-jo: Ζήτω ο σύντροφος Στάλιν

Kuo Mo-jo*


Μεγάλε Στάλιν, αγαπημένε ατσάλινε, αιώνιε ήλιε!
Επειδή η ανθρωπότητα  εσένα έχει,
ο Μαρξισμός-Λενινισμός είναι πράξη σήμερα.
 Επειδή η  ανθρωπότητα εσένα έχει,
Οι προλετάριοι  μπορούν να δείχνουν την δύναμή τους σήμερα.
Επειδή η ανθρωπότητα εσένα έχει,
Το έργο της  ελευθερίας μπορεί να απλώνει τη δόξα του σήμερα
Εσύ ήσουν αυτός  που μας οδήγησε στο ανοιχτό  πέλαγος του παγκόσμιου Κομμουνισμού.
Εσύ ήσουν αυτός  που συμβούλεψε τη δύση να μην ξεχάσει  την Ανατολή.
Εσύ ήσουν αυτός  που μας ένωσε σε μια δύναμη χωρίς προηγούμενο στην ιστορία.
Το κάστρο της  ειρήνης στην Σοβιετική Ένωση  στέκει αγέρωχο
Η ενότητα και  η πρόοδος των Νέων Δημοκρατιών  της Ευρώπης και της Ασίας  προχωράει.
Και η λαμπρότητα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας  ανατέλλει.
Η ιστορία της  ανθρωπότητας ξεκίνησε νέο κεφάλαιο,
Οι τάξεις των  αυτόχθονων να ακολουθήσουν το μονοπάτι της επανάστασης.
Το όνομα του  Στάλιν θα είναι για πάντα ο  ήλιος της ανθρωπότητας
Ζήτω ο μεγάλος  Στάλιν!
Ζήτω ο αγαπημένος Ατσαλένιος!

Από το «Λαϊκή Κίνα», τόμος 1, τεύχος 1, Γενάρης 1950, σελ. 4

* Ο Kuo Mo-jo (Guo Moruo) (Νοέμβρης 1892 - Ιούνης 1978) ήταν Κινέζος ποιητής, ιστορικός και αρχαιολόγος. Έγινε  μέλος του ΚΚ Κίνας το 1927. Υπήρξε Πρόεδρος της Πανκινέζικης Ένωσης λογοτεχνών-καλλιτεχνών). Βραβεύτηκε με το Βραβείο Στάλιν για τη συνεισφορά του το 1951.

Διαβάστε Περισσότερα »