ENVER HOXHA. Σαφέστατη ΑΠΟΡΡΙΨΗ-ΑΝΤΙΚΡΟΥΣΗ της επίθεσης σε KOMINTERN-DIMITROFF

  «Αντίθετα ο Hill επιτίθεται μ’ αυτή την ευκαιρία στην Komintern, την οποία κατηγορεί ότι έχει διαπράξει βαριά λάθη, τα οποία σύμφωνα με δήλωση του αντιλήφθηκε και ο Λένιν… Ο Hill μαζί με την επίθεση στην Komintern επιτίθεται ταυτόχρονα και στο Dimitroff. Κατά τη γνώμη του ο Dimitroff έχει κάνει λάθη εφόσον ο διάσημος λόγος του δέχθηκε δήθεν κριτική από το Στάλιν, επειδή εκεί δεν γίνεται λόγος για Δικτατορία του Προλεταριάτου . Όπως είναι γνωστό σ’ αυτό το λόγο ο Dimitroff ανέπτυξε τις θέσεις πάλης ενάντια στο φασισμό. Μίλησε για την αναγκαιότητα της δημιουργίας Λαϊκών Μετώπων με προοδευτικά στοιχεία και κόμματα, για να αποκρούσει το κίνδυνο του γερμανικού και ιταλικού φασισμού που τότε απειλούσε τους λαούς. Σε μας ως τα σήμερα δεν είναι γνωστό, ότι ο Στάλιν άσκησε κριτική στο λόγο του Dimitroff γι’ αυτό το ζήτημα.

 

Από την άλλη ο Hill βγάζει το συμπέρασμα ότι ο Dimitroff μ’ αυτό το λόγο «προκάλεσε αργότερα συνέπειες με τη μορφή της παρέκκλισης και του εκφυλισμού μαρξιστικών-λενινιστικών κομμάτων», και αναφέρει τα ονόματα πρώην ηγετών τέτοιων κομμάτων – Togliatti, Thorez, Harry Pollitt, Sharkey, κλπ. Δεν παίρνει υπόψη του, ότι ο λόγος του Dimitroff τότε προκάλεσε σε όλο τον κόσμο μια ασυνήθιστα ισχυρή απήχηση, ξεχνά, ότι αυτοί συνέβαλλαν σε μια μεγάλη ανάπτυξη της πάλης ενάντια στο φασισμό και τη δημιουργία Λαϊκών Μετώπων στη Γαλλία και ιδιαίτερα στην Ισπανία, στην πολιτική και ένοπλη αντίσταση ενάντια στο γερμανικό και ιταλικό φασισμό. Ο Hill ξεχνά επίσης, ότι ήταν τα κομμουνιστικά κόμματα της Δύσης, που οργάνωσαν αυτά τα μέτωπα και την πάλη ενάντια στο φασισμό, που προπαγάνδιζε η Komintern. Αργότερα, όταν οι χώρες τους καταλήφθηκαν από το φασισμό, η εκεί μπουρζουαζία συνθηκολόγησε, και κανένας άλλος δεν βρέθηκε στα βουνά και πολέμησε, εκτός από τους γάλλους και τους ιταλούς παρτιζάνους. Ξεχνά να πει, ότι δεν ήταν εκείνοι, ούτε ο Togliatti, ούτε ο Duclos, ούτε o Marty, ούτε o Longo, που διέπραξαν προδοσία στον ισπανικό πόλεμο, αλλά αντίθετα αγωνίστηκαν σε μαρξιστικό-λενινιστικό δρόμο, στο δρόμο της Komintern ενάντια στο φασισμό.

 

Έτσι η κριτική του Hill στην Komintern, που παρουσιάζεται ως πραγματική και θεμελιωμένη, είναι μόνο μια σαπουνόφουσκα» 

 

16 Δεκέμβρη 1976

 

(ENVER HOXHA: «Bertachtungen über China», Bd. II 1973-1977 Aus dem politischen Tagebuch, σελ. 350-352, TIRANA 1979, και στα γαλλικά, σελ, 357-359).

Διαβάστε Περισσότερα »

Οι τροτσκιστικές επιθέσεις του δεξιού οπορτουνιστή γερμανού WOLFGANG EGGERS στη μαρξιστική γραμμή των KOMINTERN-7ου Συνεδρίου και στο GEORGI DIMITROW

Οι τροτσκιστικές επιθέσεις του δεξιού οπορτουνιστή γερμανού WOLFGANG EGGERS στη μαρξιστική γραμμή των KOMINTERN-7^ου Συνεδρίου και στο GEORGI DIMITROW: ΟΛΟΜΕΤΩΠΕΣ επιθέσεις στον ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ και στο διεθνές επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα της Γ΄ΚΔ

Επαναπροβολή των παλιών αντιμαρξιστικών μα ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΩΝ επιθέσεων του μενσεβίκου ΤΡΟΤΣΚΙ

Πέρα απ’ τις αντεπαναστατικές φλυαρίες-σαπουνόφουσκες περί «παγκόσμιας επανάστασης», «παγκόσμιου σοσιαλισμού», κλπ. a la ΤΡΟΤΣΚΙ είναι απαραίτητο να γίνουν μια σειρά παρατηρήσεις στο χαμηλότατου επιπέδου αντιμαρξιστικό αρθρίδιο-λίβελο του γερμανού τροτσκιστή-χρουστσοφικού σοσιαλδημοκράτη (καταδεικνύεται στη συνέχεια) WOLFGANG EGGERS με τίτλο: «80. Jahrestag des Verrats des VII Weltkongresses der Komintern», (24. Juli 2015, σελ. 1-12) (=80^η επέτειος της προδοσίας του VII Συνεδρίου της Komintern) που, για «θαυμάστε»(!) τον, καταλήγει πριν το τέλος του αισχρού λιβελογραφήματος: «Ζήτω η Komintern του Λένιν και του Στάλιν! Κάτω η προδοσία του VII Συνεδρίου και ο προδότης Dimitrov!»:

1. Σημειώνεται καταρχήν η αντιμαρξιστική ιδεαλιστική προσέγγιση των ιστορικών γεγονότων (χωρίς να είναι απαραίτητη ευρύτερη αναφορά), και ΕΠΙΠΛΕΟΝ: πως ακόμα και μια πολύ γρήγορη πεταχτή ματιά στο αντιμαρξιστικό λιβελογράφημα επιτρέπει στον κάθε ενδιαφερόμενο αγωνιστή να διαπιστώσει πολύ εύκολα ότι ο αντισταλινικός EGGERS λεηλατεί κυριολεκτικά τις αντικομμουνιστικές μα πρωτίστως φιλο-Χιτλερικές απόψεις των ΤΡΟΤΣΚΙ-BORKENAU – με την προϋπόθεση βέβαια ότι γνωρίζει, έστω και περιορισμένα τη βασική αντιδραστική βιβλιογραφία σχετικά με τις συκοφαντικές επιθέσεις ενάντια στην επαναστατική μαρξιστική γραμμή του 7^ου Συνεδρίου της ΚΔ και τα στελέχη της (DIMITROW, GOTTWALD, κλπ.). Στην πραγματικότητα ο EGGERS αναμασά, υιοθετεί και αναπαράγει τις αντιμαρξιστικές απόψεις του μενσεβίκου ΤΡΟΤΣΚΙ (στα διάφορα άρθρα του) αλλά και εκείνες του «ταλαντούχου» διαστρεβλωτή λασπολόγου της δράσης του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος αυστρο-γερμανού FRANZ BORKENAU, γνωστού αποστάτη (διαγράφτηκε απ’ το ΚΚΓ το 1929 για τροτσκιστικές απόψεις) και μετέπειτα φανατικού και λυσσασμένου αντικομμουνιστή (διάφορα έργα του και κυρίως: «Der Europäische Kommunismus», A. Francke AG Verlag, Bern 1952 και Leo Lehnen Verlag GMBH, München 1952).

2. Η τροτσκιστική επίθεση του EGGERS στη μαρξιστική γραμμή των KOMINTERN-7^ου Συνεδρίου συνιστά καταφανέστατα πλήρη εγκατάλειψη και ΠΡΟΔΟΣΙΑ του επαναστατικού μαρξισμού δηλ. του Λενινισμού-Σταλινισμού και του επαναστατικού Κομμουνιστικού κινήματος της Γ΄ΚΔ και ΕΠΙΠΛΕΟΝ πέρασμα σε αστικές ρεφορμιστικές θέσεις του τροτσκισμού-χρουστσοφισμού (ανοιχτά-συγκαλυμμένα), ακόμα και εγκατάλειψη της Αντιφασιστικής στάσης αφού,

3. με ΔΕΔΟΜΕΝΗ τη διαμόρφωση και ΥΠΑΡΞΗ – μ’ απαρχή τη στρατιωτική επίθεση της Χιτλερικής Γερμανίας στη Σοβιετική Ένωση και καθόλη τη διάρκεια του β’ Παγκόσμιου Αντιφασιστικού πολέμου – των ΔΥΟ διαμετρικά αντίθετων ΕΧΘΡΙΚΩΝ γιγαντιαίων πολιτικο-στρατιωτικών στρατοπέδων: α. Αντιφασιστικού στρατοπέδου Σοβιετικής Ένωσης–ένοπλου αντιφασιστικού-κομμουνιστικού κινήματος στις διάφορες χώρες, σε θανάσιμη ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ, με β. το στρατόπεδο του υπεραντιδραστικού επιθετικού ιμπεριαλιστικού πολιτικο-στρατιωτικού Άξονα: ΒΕΡΟΛΙΝΟ-ΡΩΜΗ-ΤΟΚΙΟ, η τροτσκιστική επίθεση του προδότη EGGERS και των όποιων άλλων EGGERS ενάντια σε ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-7^ο Συνέδριο είναι προφανές πως ΔΕΝ είναι απλά και ΜΟΝΟ αστικού ρεφορμιστικού χαρακτήρα αλλά είναι ΕΠΙΠΛΕΟΝ, και πρωτίστως μια φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΗ επίθεση, επειδή ΑΚΡΙΒΩΣ στα χρόνια του β΄Παγκόσμιου Πολέμου, όπως καταδείχτηκε αλλού («ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» Νο 436 Ιούλη-Αυγούστου 2017), αυτές οι επιθέσεις βρέθηκαν (αντικειμενικά-υποκειμενικά) ευθέως και ΑΜΕΣΑ στην υπηρεσία του ΧΙΤΛΕΡΙΚΟΥ Ναζι-φασισμού.

4. Οι ισχυρισμοί του EGGERS ότι «το 7^ο Συνέδριο άνοιξε διάπλατα το δρόμο στο Σοσιαλδημοκρατισμό» (σελ. 3, σημείο 1) και η δήθεν «αντικατάσταση» στο 7^ο Συνέδριο του μαρξισμού απ’ το «Σοσιαλδημοκρατισμό» αποτελούν χονδροειδέστατα ΨΕΥΔΗ με αποκλειστικό στόχο την κατασυκοφάντηση της μαρξιστικής γραμμής αυτού του Συνεδρίου, αφού κάτι τέτοιο δεν απαντάται πουθενά και σε κανένα σημείο της «Εισήγησης» του DIMITROW, μα ΑΝΤΙΘΕΤΑ σ’ αυτή ασκείται σαφής και οξεία κριτική τόσο στην αστική σοσιαλδημοκρατική¹⁾ ιδεολογία γενικά (όσο και στον «ειρηνικό κοινοβουλευτικό δρόμο»), ενώ και στην «Πολιτική Απόφαση» (20. August 1935, σημείο 5) επαναλαμβάνεται εκ νέου η κριτική, και επιπλέον υπογραμμίζεται σαφέστατα²⁾ η αναγκαιότητα έ ν τ α σ η ς της πάλης σ’ αυτό το προδοτικό ρεφορμιστικό ρεύμα (=παραλλαγή της αστικής ιδεολογίας) («Όσο πιο ισχυρή θα είναι η πάλη μας …», σημείωση 2 προς το τέλος).

5. Το «άνοιγμα του δρόμου» και το πέρασμα στο «Σοσιαλδημοκρατισμό» στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα ΔΕΝ έγινε στο 7^ο Συνέδριο της Γ’ ΚΔ, όπως ψευδέστατα ισχυρίζεται ο EGGERS (σελ. 3, σημείο 1) – έγινε αμέσως ΜΕΤΑ το θάνατο-ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ (Μάρτης 1953) και επικυρώθηκε αργότερα ανοιχτά πλέον στο 20^ο σοσιαλδημοκρατικό Συνέδριο του ΚΚΣΕ το Φλεβάρη του 1956 («ειρηνικός κοινοβουλευτικός δρόμος», διατήρηση της αστικής κρατικής μηχανής, κλπ. σελ. 41-42).

6. Η ανατροπή της Διχτατορίας του Προλεταριάτου στη Σοβιετική Ένωση και η κατάληψη της εξουσίας απ’ τους χρουστσοφικούς σοσιαλδημοκράτες έγινε με βίαιο φασιστικό πραξικόπημα καθοδηγημένο και οργανωμένο απ’ την αστική σοσιαλδημοκρατική ηγετική ομάδα των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών στο ΚΚΣΕ μετά το θάνατο-ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ του ΣΤΑΛΙΝ (1953), που εγκαινίασε αμέσως το αντεπαναστατικό οπισθοδρομικό προτσές της σταδιακής παλινόρθωσης του καπιταλισμού που ολοκληρώθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1960.

7. Ούτε το 7^ο Συνέδριο «άνοιξε το δρόμο» στη διάλυση της ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ, ένας άλλος ψευδέστατος ισχυρισμός που παρουσιάζει έτσι την επαναστατική περίοδο του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ ως «ΠΡΟΔΡΟΜΟ»(!) της χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας. Η ΑΥΤΟΔΙΑΛΥΣΗ της Γ΄ΚΔ (1943) έγινε με τη σύμφωνη γνώμη όλων των κομμουνιστικών κομμάτων των χωρών αλλά και τη σύμφωνη γνώμη του μεγάλου καθοδηγητή της ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ (βλέπε γι’ αυτό το ζήτημα, συνέντευξη του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ: «Ο μεγάλος πόλεμος για την Πατρίδα», σελ. 76-77, εκδ. «Τα νέα βιβλία», Αθήνα 1946 & «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» αρ. φυλ. 285, 1-15/11/2008).

8. Επίσης, ο ισχυρισμός ότι το 7^ο Συνέδριο αποτελεί ΤΑΧΑ «άρνηση της Προλεταριακής Επανάστασης και αντ’ αυτού συμμαχία με την μπουρζουαζία… ήταν η χειρότερη προδοσία στην ιστορία της Komintern του Λένιν και του Στάλιν»(σελ. 3, σημείο 1) – κι αυτός ο συκοφαντικός ισχυρισμός ΔΙΑΨΕΥΔΕΤΑΙ από τη μετατροπή, μετά το 1945, μιας σειράς χωρών σε ΛΑΪΚΕΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΕΣ (Αλβανία, Βουλγαρία, κλπ.), κι’ αυτό εξαιτίας ΑΚΡΙΒΩΣ της ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ της μαρξιστικής γραμμής της ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-7^ου Συνεδρίου (1935).

9. Ο W. EGGERS, ενώ γνωρίζει πολύ καλά ότι το 7^ο Συνέδριο της ΚΔ (1935), αφορά ΑΜΕΣΑ στα ζητήματα ΦΑΣΙΣΜΟΥ και ΠΟΛΕΜΟΥ, στην επίθεσή του σ' αυτό το συνέδριο αποσιωπά σκόπιμα και ΑΠΟΦΕΥΓΕΙ να αναφερθεί στο χαρακτήρα του Β' Παγκόσμιου Πολέμου. Όμως αν κρίνει κανείς απ’ την φιλο-Χιτλερική τροτσκιστική επίθεσή του σ’ αυτό (δηλ. «ΠΡΟΔΟΣΙΑ VII Συνεδρίου»), τότε απ’ αυτή ΑΚΡΙΒΩΣ τη θέση συμπεραίνεται αβίαστα ότι ΔΕΝ θεωρεί τον ΠΟΛΕΜΟ αντιφασιστικό-απελευθερωτικό, αλλά – σε πλήρη ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ με τον κλασικό του μαρξισμού, καθοδηγητή της Γ' ΚΔ Ι.Β. ΣΤΑΛΙΝ και ολόκληρο το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα– «ιμπεριαλιστικό»(!) και απ' τις ΔΥΟ πλευρές δηλ. ΚΑΙ από την πλευρά της Σοσιαλιστικής-Κομμουνιστικής Σοβιετικής Ένωσης όπως όλοι οι τροτσκιστές-τροτσκίζοντες (μαζί και η σοσιαλδημοκρατική χρουστσο-τροτσκιστική ηγεσία του «Κ»ΚΕ), με τον ENVER HOHXA να σημειώνει εκ νέου και για πολλοστή φορά πολύ αργότερα (3 Νοέμβρη 1977) ορθότατα: «ο ΙΙ Παγκόσμιος Πόλεμος άρχισε ως ληστρικός πόλεμος, που όμως με την είσοδο της Σοβιετικής Ένωσης σ’ αυτόν, μετατράπηκε σ’ έναν απελευθερωτικό πόλεμο» (ENVER HOXHA: «Bertachtungen über China», Bd. II 1973-1977 Aus dem politischen Tagebuch, σελ. 697, TIRANA 1979, και στα γαλλικά, σελ. 714-715) (για χαρακτήρα β΄παγκοσμίου πολέμου βλέπε: Ι.Β. ΣΤΑΛΙΝ: ΛΟΓΟΣ ΣΤΟΥΣ ΕΚΛΟΓΕΙΣ ΜΟΥ, σελ. 9-10, εκδ. «ΤΑ ΝΕΑ ΒΙΒΛΙΑ» Α.Ε. ΑΘΗΝΑ, 1946).

10. Η ανοιχτή απόρριψη εκ μέρους του δεξιού οπορτουνιστή EGGERS του μαρξιστικού ορισμού του ΦΑΣΙΣΜΟΥ που είχε παρουσιάσει ο DIMITROW στο 7^ο Συνέδριο (1935), επαναλαμβάνοντας τον ορισμό της 13^ης Ολομέλειας της Εκτελεστικής Επιτροπής (ΕΕ) της ΚΔ (Νοέμβρης 1933): «είναι η ανοιχτή τρομοκρατική δικτατορία των πιο αντιδραστικών, των πιο σοβινιστικών, των πιο ιμπεριαλιστικών στοιχείων του χρηματιστικού κεφαλαίου» (GEORGI DIMITROW: «Arbeiterklasse gegen Faschismus», σελ. 6, Prometheus Verlag Straßburg 1935) – σε σαφέστατη ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ σ’ εκείνον της Σοσιαλδημοκρατίας – ορισμό του DIMITROW που ο αντιμαρξιστής EGGERS παρουσιάζει ως δήθεν «ασυμβίβαστο με το μαρξισμό» (!), σημαίνει οπωσδήποτε υιοθέτηση διαφόρων άλλων αντιμαρξιστικών αστικών ορισμών του ΦΑΣΙΣΜΟΥ που σκόπιμα αποφεύγει να κατονομάσει.

11. Η ΔΕΞΙΑ τροτσκιστική επίθεση του EGGERS ενάντια στη μαρξιστική γραμμή του 7^ου Συνεδρίου της KOMINTERN και το DIMITROW αποτελεί ΟΛΟΜΕΤΩΠΗ επίθεση στο Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα και τον τότε μεγάλο καθοδηγητή του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ, γιατί κατά πρώτο, ο ΣΤΑΛΙΝ καθοδηγούσε, μετά το θάνατο του ΛΕΝΙΝ, την KOMINTERN και κατά δεύτερο, η γενική συνολική επαναστατική γραμμή εκείνης της περιόδου ήταν ΜΙΑ και ΕΝΙΑΙΑ, μα και δεσμευτική για ΟΛΑ τα επαναστατικά κομμουνιστικά κόμματα μέλη της Γ΄ Κομμουνιστικής Διεθνούς.

12. Ο αναπόδεικτος και ολωσδιόλου ατεκμηρίωτος χαρακτηρισμός του DIMITROW ως «δεξιού»(!), προσθέτοντας μάλιστα επιπλέον και τη χυδαιότατη λάσπη «προδότης»(!), δείχνει το μέγεθος της τροτσκιστικής αθλιότητας και το απύθμενο θράσος ενός άκαπνου προδότη σε βάρος του μεγάλου κομμουνιστή ηγέτη και ήρωα της Δίκης της Λειψίας GEORGI DIMITROW. Ο προβοκάτορας EGGERS δε διστάζει όχι μόνο να αντιγράψει τα περί δήθεν «δεξιού DIMITROW» του λυσσασμένου αντικομμουνιστή FRANZ BORKENAU δηλ. πως ΤΑΧΑ «είχε σταθεί πάντα στη δεξιά πτέρυγα του κινήματος» (F. BORKENAU: «Der Europäische Kommunismus», σελ. 212, 1952), αφού πρώτα τον διασύρει ως «ein ungewöhnlich engstirniger und beschränkter Parteibürokrat» (=ασυνήθιστο στενοκέφαλο και περιορισμένης αντίληψης κομματικό γραφειοκράτη), αλλά πηγαίνει ακόμα παραπέρα απ’ το Δάσκαλό του και τον ξεπερνάει κατά πολύ. Αν ο φασίστας BORKENAU περιορίζεται μόνο και επιχειρεί ανεπιτυχώς να υποβιβάσει την ηρωϊκή μαχητική αντιφασιστική πάλη-στάση του DIMITROW στη Δίκη της Λειψίας, μιλώντας για «φθηνό ηρωϊσμό» με τον ανόητο ισχυρισμό πως τάχα «η Ρωσία είχε εξασφαλίσει από πριν να τον απελευθερώσει» (στο ίδιο σελ. 212), ο σοσιαλδημοκράτης EGGERS φτάνει στο τρισάθλιο σημείο να γράψει ότι τον άφησαν ελεύθερο με «αντάλλαγμα»(!): «Die deutschen Faschisten ließen Dimitrov (wohl nicht ohne Gegenleistung!) wieder laufen (σελ.6) (=Οι γερμανοί φασίστες άφησαν το Dimitrov ελεύθερο (και μάλιστα με αντάλλαγμα!)».

Όμως προδότης, προφανώς, ΔΕΝ είναι ο GEORGI DIMITROW αλλά ο τροτσκιστής-χρουστσοφικός σοσιαλδημοκράτης W.EGGERS που εγκατέλειψε και πρόδωσε την επαναστατική μαρξιστική γραμμή της Γ΄ΚΔ – αν ήταν ποτέ μ' αυτή – για να περάσει μ’ αυτή του την επίθεση σε φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΕΣ θέσεις-απόψεις (όπως προαναφέρθηκε) και υπονομευτικές προδοτικές ενέργειες για τις οποίες, κατά τη διάρκεια των πολεμικών επιχειρήσεων 1941-1945, θα συλλαμβάνονταν απ’ τον επαναστατικό Κόκκινο Στρατό και το ένοπλο Αντιφασιστικό-Κομμουνιστικό κίνημα της ΚΔ, θα καταδικάζονταν ως φιλο-χιτλερικός προδότης και θα οδηγούνταν στο εκτελεστικό απόσπασμα (ενέργειες στα πλαίσια της συμμαχίας-συνεργασίας του ΤΡΟΤΣΚΙ-τροτσκιστών – όπως ορθότατα διαπίστωνε το Προεδρείο της ΕΕ της ΚΔ το 1937 που είχαν μετατραπεί πλέον σε «πράκτορες του Φασισμού» (HERMANN WEBER: Die Kommunistische Internationale, σελ. 305-307, Verlag Dietz, Hannover 1966) – με το «Γερμανικό φασισμό και τον Ιαπωνικό μιλιταρισμό» (1937) για τη συντριβή της Σοβιετικής Εξουσίας με «τις ξιφολόγχες του Hitler και του Mikado» και την «παλινόρθωση του καπιταλισμού» στη Σοβιετική Ένωση (KLEMENT GOTTWALD: «Ausgewählte Reden und Aufsätze», σελ. 222, Dietz Verlag, Berlin-DDR 1955).

13. Το σημαντικότερο και ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟΤΕΡΟ σημείο στο 12σέλιδο ασυνάρτητο λιβελογράφημά του (σελ. 8, σημείο 11) είναι ότι ο W. EGGERS αυτοπαγιδευμένος και «μεθυσμένος» από την ευφορία του κλίματος των συκοφαντικών του αντι-Komintern επιθέσεων αποκαλύπτει, εμμέσως πλην σαφώς, το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ του ιδεολογικο-πολιτικό πρόσωπο: ως ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΗ της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας (Bernstein, Kautsky, κ.α.), επειδή: ΑΝΤΙ να αποδώσει την αντιμαρξιστική θεωρία του «ειρηνικού κοινοβουλευτικού περάσματος στο σοσιαλισμό» του 20^ου χρουστσοφικού Συνέδριου του ΚΚΣΕ(Φλεβάρης 1956) στην παλιά προδοτική σοσιαλδημοκρατία, την ΑΠΟΔΙΔΕΙ «ευφυέστατα» στην KOMINTERN-7^οΣυνέδριο (1935), όταν γράφει: «η ρεβιζιονιστική γραμμή της Κομιντέρν, η θεωρία του ειρηνικού περάσματος στο σοσιαλισμό, ανακηρύχθηκε αργότερα από τον Χρουστσόφ σε επίσημη κρατική θεωρία». (σελ. 8, σημείο 11).

Κι αυτός ο ψευδέστατος ισχυρισμός προβάλλεται όταν μάλιστα είναι πασίγνωστο:

πρώτο, ότι στην «Εισήγηση» του DIMITROW ΔΕ γίνεται πουθενά λόγος για «ειρηνικό δρόμο»-«ειρηνικό κοινοβουλευτικό πέρασμα στο σοσιαλισμό», αλλά εντελώς ΑΝΤΙΘΕΤΑ ασκείται κριτική σ’ αυτή την αντιμαρξιστική άποψη απ’ το DIMITROW³⁾, δεύτερο, όταν είναι γνωστό, ότι οι ΕΝΟΠΛΟΙ ΑΓΩΝΕΣ του Προλεταριάτου και των λαών (μετά το 1935) απ’ την Ισπανία (διεθνείς Ταξιαρχίες, κλπ.) ως την Κίνα, κλπ. αναπτύχθηκαν και διεξάχθηκαν απ’ τα επαναστατικά κομμουνιστική κόμματα της Γ’ ΚΔ και προφανώς στη βάση της μαρξιστικής γραμμής του 7^ου Συνεδρίου (1935), τρίτο, ακόμα χειρότερα, όταν «γνωρίζουν ακόμα και οι πέτρες» σ’ όλες τις χώρες του Πλανήτη, ότι το επαναστατικό κομμουνιστικό και αντιφασιστικό κίνημα της μαρξιστικής γραμμής του 7^ου Συνεδρίου της Komintern διεξήγαγαν έναν σχεδόν 6χρονο ΕΝΟΠΛΟ ΑΓΩΝΑ (1940-1945), δίπλα και μαζί με τον επαναστατικό Κόκκινο Στρατό, υπό την καθοδήγηση του μεγάλου Στρατηλάτη ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ, ενάντια στο χιτλερο-φασιστικό γερμανικό στρατό και το ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ Άξονα ως το τέλος του πρώτου δεκαήμερου του Μάη του 1945.

14. Ο τροτσκιστής-χρουστσοφικός EGGERS στη ίδια σελίδα (σελ. 8 , σημείο 12) κάνει σημαία του και επαναλαμβάνει ενάντια στην Γ΄ ΚΔ τις γνωστές ψευτιές των χρουστσοφικών σοσιαλδημοκρατών περί «διοικητικών δρόμων»-μεθόδων-μέτρων(!) που «εμπόδιζαν», δήθεν, την «ανοιχτή αντιπαράθεση» (σελ.8) και στη συνέχεια αργότερα σκόπιμα παρουσιάζει την επαναστατική μαρξιστική γραμμή της ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ ως «πρόδρομο» των χρουστσοφικών σοσιαλδημοκρατών (όπως κάνει και η σημερινή ηγεσία του αστικού σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ), προφανώς για να στηριχθεί έμμεσα και να δικαιολογηθεί-συγκαλυφθεί η χρουστσοφική προδοσία, κάτι που φαίνεται καθαρά και από την προαναφερόμενη περίπτωση του «ειρηνικού κοινοβουλευτικού δρόμου».

15. Ο αντισταλινικός-αντιχοτζικός προδότης προβοκάτορας EGGERS παρουσιάζει τους ΣΤΑΛΙΝ-ΧΟΤΖΑ ως τους «μεγάλους αφελείς»(!) που ΤΑΧΑ «δεν πήραν είδηση»(!) την υποτιθέμενη «προδοσία»(!) του 7^ου Συνεδρίου-KOMINTERN και εκείνη του DIMITROW, ο μεν πρώτος για σχεδόν μια ολόκληρη 20ετία (1935-1953), ο δε δεύτερος – πιστός και συνεπής μαθητής του ΣΤΑΛΙΝ και του GEORGI DIMITROW στα ζητήματα της «Προλεταριακής Επανάστασης», της πάλης «ενάντια στους φασίστες κατακτητές» και για το «Σοσιαλισμό και τον Κομμουνισμό» – για μια σχεδόν ολόκληρη 35ετία (1943-1985), ενώ ταυτόχρονα οι διάφοροι προδότες τροτσκιστές EGGERS τους χρησιμοποιούν ως επωνυμία της «νέας» στα «χαρτιά» «Komintern (SH)», σημειώνοντας έτσι τη «ΜΟΝΑΔΙΚΗ ιστορική σχιζοφρενική πολιτική «πρωτοτυπία» όλων των εποχών» (βλέπε: «ΣΧΟΛΙΟ 2^Ο – ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ», «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» αρ. φυλ. 435, 1-30 Ιούνη 2017).

Αλήθεια, εκτός από τους ΣΤΑΛΙΝ-ΧΟΤΖΑ, ούτε τα άλλα ηγετικά στελέχη της ΚΔ όπως οι K.GOTWALD, B.BIERUT, M.RAKOSI, Ν.ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ – που αντιτάχθηκαν στο προδοτικό ρεύμα του χρουτσοφικού ρεβιζιονισμού, το καταπολέμησαν και τελικά εξοντώθηκαν από τους ηγέτες του – δεν «πήραν είδηση»(!) τη ΔΗΘΕΝ «προδοσία»(!) του DIMITROW; Όσον αφορά την παραπλανητική περιφορά απ' τους διάφορους τροτσκιστές EGGERS στο διαδίκτυο φωτογραφιών ENVER HOXHA-ERNST AUST αλλά και συμβόλων του KPD M/L, αυτές δε μπορούν να αποκρύψουν ούτε τις ρεφορμιστικές αστικές, μα ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ φιλo-Xιτλερικού χαρακτήρα επιθέσεις σε ΚΔ-7^ο Συνέδριο και επιπλέον: α. ούτε μπορεί να αποσιωπηθεί ότι οι Ε.HOXHA-E.AUST ήταν πάντα συνεπείς και μαχητικοί υπερασπιστές της μαρξιστικής γραμμής των ΚΔ-7^ου Συνεδρίου, β. ούτε μπορεί να σβηστεί από την ιστορία η μεγάλη καταστροφική ζημιά-διάλυση του KPD M/L από τους τροτσκιστές. Απ' τις καταφανέστατα ΑΝΤΙΣΤΑΛΙΝΙΚΕΣ τροτσκιστικές αστικές απόψεις μα ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΕΣ γοητεύεται και το γνωστό μας πια μοναχικό δίδυμο που εκδιώχθηκε παλιότερα από μια νεολαιίστικη τριάδα της «Κίνησης» της τωρινής προβοκατόρικης αλητοχαφιεδο-ασφαλίτικης σφηκοφωλιάς «Έλληνες Σταλινικοί-Χοτζικοί» σε διατεταγμένη υπηρεσία. (βλέπε: «ΣΧΟΛΙΟ – ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ», «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» αρ. φυλ. 433, 1-30 Απρίλη 2017).

16. Οι τροτσκιστές τύπου EGGERS της περιόδου της παραμονής και καθόλη τη διάρκεια του Πολέμου ΧΤΥΠΟΥΣΑΝ τη μαρξιστική γραμμή του 7^ου Συνεδρίου–Γ΄ΚΔ και τους ΣΤΑΛΙΝ-DIMITROW με πρώτο-κύριο μα και αποκλειστικό μοναδικό ΣΚΟΠΟ να ΔΙΑΣΩΣΟΥΝ το ΦΑΣΙΣΜΟ και τον ιμπεριαλιστικό Άξονα: ΒΕΡΟΛΙΝΟ-ΡΩΜΗ-ΤΟΚΙΟ απ’ την ΗΤΤΑ. Ευτυχώς για το Προλεταριάτο και τους λαούς απέτυχαν οικτρά.

17. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που, ο κατά τ’ άλλα λαλίστατος και άφθαστης φλυαρίας άθλιος λασπολόγος τροτσκιστής, αποσιωπά εντελώς τη νέα οικονομικο-κοινωνικο-πολιτική ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ που προέκυψε μετά τον πόλεμο ως το αναγκαίο ΕΠΙΤΥΧΕΣ αποτέλεσμα της ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ της μαρξιστικής γραμμής των 7^ου Συνεδρίου-ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ (βλέπε σχετικό σημείωμα «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» Νο. 436 Ιούλη-Αυγούστου 2017).

18. Αποσιωπά σκόπιμα τις μεγάλες και πολλές ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ της ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ της μαρξιστικής γραμμής της ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ απ’ τη ΔΙΑΣΩΣΗ της σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής Σοβιετικής Ένωσης ως τη ΣΥΝΤΡΙΒΗ της ΧΙΤΛΕΡΙΚΗΣ Γερμανίας, που ταυτόχρονα επιβεβαίωσαν ΟΡΙΣΤΙΚΑ πλέον στην ΠΡΑΞΗ και την ΟΡΘΟΤΗΤΑ της μαρξιστικής γραμμής, κατά τη διάρκεια και μετά το τέλος του πολέμου με: «1. την αποτελεσματική υπεράσπιση και ΔΙΑΣΩΣΗ της σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής Σοβιετικής Ένωσης, 2. την απελευθέρωση των ευρωπαϊκών λαών (και ευρύτερα) απ’ το ναζιστικό ζυγό, 3. την πλήρη καταστροφή των φασιστικών γερμανικών στρατευμάτων, την άνευ όρων παράδοση της ΧΙΤΛΕΡΙΚΗΣ Γερμανίας και τη συντριβή του ΧΙΤΛΕΡΟ-ΦΑΣΙΣΜΟΥ, 4. τη μετατροπή σειράς χωρών σε Λαϊκές Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες, 5. τη δημιουργία του σοσιαλιστικού στρατοπέδου, 6. τη μεγάλη ανάπτυξη του Αντιφασιστικού και επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος στις διάφορες χώρες, πρωτοφανή στην ιστορία του» («ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» Νο. 436 Ιούλη-Αυγούστου 2017).

19. Αποφεύγει σκόπιμα να εξηγήσει πως είναι δυνατό ακολουθώντας μια, κατά τη γνώμη του, «προδοτική γραμμή» δηλ. εκείνη των 7^ου Συνεδρίου-ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ μια σειρά χώρες όπως ΑΛΒΑΝΙΑ, ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ κλπ., οδηγήθηκαν-μπήκαν στο δρόμο της ΛΑΪΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ-ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ;

20. Ή μήπως ΔΕΝ ήταν ΛΑΪΚΗ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ η ΑΛΒΑΝΙΑ του ΕΝΒΕΡ ΧΟΤΖΑ, επειδή εφάρμοσε τη γραμμή του 7^ου Συνεδρίου-ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ και διδάχτηκε απ’ τους δασκάλους και καθοδηγητές του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ και GEORGI DIMITROW; (βλέπε: ΕΝΒΕΡ ΧΟΤΖΙΑ: «ΟΙ ΤΙΤΟΪΚΟΙ», Ιστορικές σημειώσεις, σελ. 254, εκδ. «ΠΟΡΕΙΑ», ΑΘΗΝΑ 1983).

21. Τέλος, πέρα απ’ τη φαιδρότητα της προσφερόμενης ρωσικής χρουστσο-τροτσκιστικής σαλάτας της 1^ης σελίδας – δηλ. μιας «Οργάνωσης»(!) αποτελούμενης από υπερασπιστές των KOMINTERN-7^ου Συνεδρίου και αντικομιντέρν οπαδούς – η έλλειψη σοβαρότητας και η γελοιοποίηση του προδότη τροτσκιστή EGGERS φτάνει στο αποκορύφωμά της όταν στο «κλείσιμο» του χαμηλότατου επιπέδου αντι-Komintern λιβελογραφήματός του γράφει: «Είμαστε έτοιμοι για αυτοκριτική, αν μέσω ιστορικών στοιχείων και δημοσιευμάτων καταστεί αναγκαία η αναθεώρηση της εκτίμησής μας»(!).

22. Κλείνοντας, ας δοθεί ο λόγος – για μια κάπως πληρέστερη πληροφόρηση της αντιφασιστικής-κομμουνιστικής νεολαίας – στον ΕΝΒΕΡ ΧΟΤΖΑ που σε εντελώς ανύποπτο χρόνο (16 Δεκέμβρη 1976) τοποθετήθηκε και ΑΠΟΡΡΙΨΕ-ΑΝΤΕΚΡΟΥΣΕ τις συκοφαντικές επιθέσεις-διαστρεβλώσεις, σχετικά με τα ίδια ζητήματα (KOMINTERN-DIMITROFF), ενός άλλου προβοκάτορα, όπως χαρακτηρίζεται στο: ENVER HOXHA «Bertachtungen über China», Bd. II 1973-1977 Aus dem politischen Tagebuch, σελ. 362, TIRANA 1979), του αυστραλού μαοϊκού σοσιαλδημοκράτη EDWARD HILL (προέδρου τότε του ΚΚ Αυστραλίας/Μ-Λ)⁴⁾ (κριτική που δεν είναι ευρύτερα γνωστή). Η μαρξιστική κριτική του ENVER HOXHA στο HILL ισχύει στο α κ έ ρ α ι ο και για τον προβοκάτορα EGGERS (μέρος της παρατίθεται στη σημείωση 4), κριτική που απαντά και στα διάφορα ΜΥΘΕΥΜΑΤΑ περί ΔΗΘΕΝ «κριτικής» του ΣΤΑΛΙΝ στο DIMITROW: «Σε μας ως τα σήμερα δεν είναι γνωστό, ότι ο Στάλιν άσκησε κριτική στο λόγο του Dimitroff γι’ αυτό το ζήτημα». (ΔΕΝ υπάρχει κανένα ιστορικό στοιχείο ούτε οποιαδήποτε «ένδειξη», μα ούτε καν η παραμικρή νύξη γίνεται, υπάρχουν μόνο οι άκρως ύποπτες αντικομμουνιστικές επινοήσεις-ΨΕΥΔΗ, με αποκλειστικό και εντελώς εξόφθαλμο στόχο την υπονόμευση και διάσπαση του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος).

Δεν χρειάζονται περισσότερα για να σχηματίσουν οι Αντιφασίστες-Κομμουνιστές νεολαίοι ολοκληρωμένη εικόνα για τις αντιμαρξιστικές μα πρωτίστως φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΕΣ απόψεις των διαφόρων τροτσκιστών-χρουστσοφικών σοσιαλδημοκρατών αντισταλινικών-αντιχοτζικών EGGERS.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

1). GEORGI DIMITROW. «ΕΙΣΗΓΗΣΗ» (1935). Κριτική στη Σοσιαλδημοκρατία-σμό: «Η ενότητα, η επαναστατική συσπείρωση και η αγωνιστική ετοιμότητα των κομμουνιστικών κομμάτων είναι ζήτημα υψίστης αξίας, που δεν ανήκει μόνο σε μάς, αλλά σ’ ολόκληρη την εργατική τάξη. Η ετοιμότητά μας, να διεξάγουμε μαζί με τα Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα και οργανώσεις την πάλη ενάντια στο φασισμό τη συνδέουμε και θα τη συνδέουμε μα την ανελέητη πάλη ενάντια στο Σοσιαλδημοκρατισμό ως ιδεολογία και πράξη του συμβιβασμού με την μπουρζουαζία και συνεπώς ενάντια σε κάθε διείσδυση αυτής της ιδεολογίας μέσα στις δικές μας γραμμές» (GEORGI DIMITROW: «Arbeiterklasse gegen Faschismus», σελ. 78, Prometheus Verlag Straßburg 1935). (η παράθεση των αποσπασμάτων γίνεται απ’ την πρώτη έκδοση στα γερμανικά, επειδή όλες οι μετά το 1956 μεταφράσεις στα ελληνικά έχουν γίνει από λογοκριμένες φασιστικά απ’ τους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές σοσιαλδημοκράτες των χωρών του παλινορθωμένου καπιταλισμού (1953-1990).

2). «ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ» ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ (20 Αυγούστου 1935). Κριτική στη Σοσιαλδημοκρατία-σμό: Επιπλέον και στην «Πολιτική Απόφαση» (20. August 1935, σημείο 5) υπογραμμίζεται σαφέστατα: «οι κοινές δράσεις με τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα και Οργανώσεις καθόλου δεν αποκλείουν μια σοβαρή, θεμελιωμένη κριτική του ρεφορμισμού, του Σοσιαλδημοκρατισμού ως ιδεολογία και πράξη της ταξικής συνεργασίας με τη μπουρζουαζία και μια υπομονετική διαφώτιση των σοσιαλδημοκρατών εργατών για τις θεμελιώδεις Αρχές και το Πρόγραμμα του Κομμουνισμού, αλλά αντίθετα, την καθιστούν ακόμα πιο αναγκαία. Στο βαθμό που οι κομμουνιστές αποκαλύπτουν στις μάζες το νόημα των δημαγωγικών επιχειρημάτων των δεξιών σοσιαλδημοκρατών ηγετών ενάντια στο Ενιαίο Μέτωπο και δυναμώνουν την πάλη ενάντια στο αντιδραστικό τμήμα της σοσιαλδημοκρατίας, πρέπει να αποκαθιστούν την πιο στενή συνεργασία με εκείνους τους αριστερούς σοσιαλδημοκράτες εργάτες, στελέχη και οργανώσεις, που αγωνίζονται ενάντια στη ρεφορμιστική πολιτική και τάσσονται υπέρ του Ενιαίου Μετώπου με το Κομμουνιστικό Κόμμα. Όσο πιο ισχυρή θα είναι η πάλη μας ενάντια στο αντιδραστικό τμήμα της σοσιαλδημοκρατίας, που βρίσκεται στο ίδιο μπλοκ με τη μπουρζουαζία, τόσο πιο αποτελεσματική θα είναι η βοήθεια μας σε εκείνο το τμήμα της Σοσιαλδημοκρατίας που επαναστατικοποιείται» (Protokoll des VII. Weltkongresses der Kommunistischen Internationale, Bd.II, σελ. 990, Verlag Neuer Weg Stuttgart 1976).

3). GEORGI DIMITROW. «ΕΙΣΗΓΗΣΗ». Κριτική στον «ειρηνικό κοινοβουλευτικό δρόμο»: «οι δεξιοί οπορτουνιστές όμως προσπάθησαν να κατασκευάσουν… ένα ιδιαίτερο «δημοκρατικό ενδιάμεσο στάδιο» μεταξύ της δικτατορίας της μπουρζουαζίας και της Δικτατορίας του Προλεταριάτου, για να ξυπνήσουν στην εργατιά την αυταπάτη ενός ειρηνικού κοινοβουλευτικού περίπατου από τη μια δικτατορία στην άλλη» (GEORGI DIMITROW: «Arbeiterklasse gegen Faschismus», σελ. 70, Prometheus Verlag Straßburg 1935).

4). ENVER HOXHA. Σαφέστατη ΑΠΟΡΡΙΨΗ-ΑΝΤΙΚΡΟΥΣΗ της επίθεσης σε KOMINTERN-DIMITROFF (16 Δεκέμβρη 1976): «Αντίθετα ο Hill επιτίθεται μ’ αυτή την ευκαιρία στην Komintern, την οποία κατηγορεί ότι έχει διαπράξει βαριά λάθη, τα οποία σύμφωνα με δήλωση του αντιλήφθηκε και ο Λένιν… Ο Hill μαζί με την επίθεση στην Komintern επιτίθεται ταυτόχρονα και στο Dimitroff. Κατά τη γνώμη του ο Dimitroff έχει κάνει λάθη εφόσον ο διάσημος λόγος του δέχθηκε δήθεν κριτική από το Στάλιν, επειδή εκεί δεν γίνεται λόγος για Δικτατορία του Προλεταριάτου . Όπως είναι γνωστό σ’ αυτό το λόγο ο Dimitroff ανέπτυξε τις θέσεις πάλης ενάντια στο φασισμό. Μίλησε για την αναγκαιότητα της δημιουργίας Λαϊκών Μετώπων με προοδευτικά στοιχεία και κόμματα, για να αποκρούσει το κίνδυνο του γερμανικού και ιταλικού φασισμού που τότε απειλούσε τους λαούς. Σε μας ως τα σήμερα δεν είναι γνωστό, ότι ο Στάλιν άσκησε κριτική στο λόγο του Dimitroff γι’ αυτό το ζήτημα.

Από την άλλη ο Hill βγάζει το συμπέρασμα ότι ο Dimitroff μ’ αυτό το λόγο «προκάλεσε αργότερα συνέπειες με τη μορφή της παρέκκλισης και του εκφυλισμού μαρξιστικών-λενινιστικών κομμάτων», και αναφέρει τα ονόματα πρώην ηγετών τέτοιων κομμάτων – Togliatti, Thorez, Harry Pollitt, Sharkey, κλπ. Δεν παίρνει υπόψη του, ότι ο λόγος του Dimitroff τότε προκάλεσε σε όλο τον κόσμο μια ασυνήθιστα ισχυρή απήχηση, ξεχνά, ότι αυτοί συνέβαλλαν σε μια μεγάλη ανάπτυξη της πάλης ενάντια στο φασισμό και τη δημιουργία Λαϊκών Μετώπων στη Γαλλία και ιδιαίτερα στην Ισπανία, στην πολιτική και ένοπλη αντίσταση ενάντια στο γερμανικό και ιταλικό φασισμό. Ο Hill ξεχνά επίσης, ότι ήταν τα κομμουνιστικά κόμματα της Δύσης, που οργάνωσαν αυτά τα μέτωπα και την πάλη ενάντια στο φασισμό, που προπαγάνδιζε η Komintern. Αργότερα, όταν οι χώρες τους καταλήφθηκαν από το φασισμό, η εκεί μπουρζουαζία συνθηκολόγησε, και κανένας άλλος δεν βρέθηκε στα βουνά και πολέμησε, εκτός από τους γάλλους και τους ιταλούς παρτιζάνους. Ξεχνά να πει, ότι δεν ήταν εκείνοι, ούτε ο Togliatti, ούτε ο Duclos, ούτε o Marty, ούτε o Longo, που διέπραξαν προδοσία στον ισπανικό πόλεμο, αλλά αντίθετα αγωνίστηκαν σε μαρξιστικό-λενινιστικό δρόμο, στο δρόμο της Komintern ενάντια στο φασισμό.

Έτσι η κριτική του Hill στην Komintern, που παρουσιάζεται ως πραγματική και θεμελιωμένη, είναι μόνο μια σαπουνόφουσκα» (ENVER HOXHA: «Bertachtungen über China», Bd. II 1973-1977 Aus dem politischen Tagebuch, σελ. 350-352, TIRANA 1979, και στα γαλλικά, σελ, 357-359).

5). FRANZ BORKENAU. Από την αντιδραστική αστική βιβλιογραφία επιλέχθηκε το βιβλίο: «Der Europäische Kommunismus» 1952 (υπάρχει και στα ελληνικά, εκδ. «Τροπή», Αθήνα 2010) του αποστάτη και λυσσασμένου αντικομμουνιστή Franz Borkenau όχι μόνο επειδή μια απλή σύγκριση των θέσεών του καταδεικνύει ότι ο EGGERS αντιγράφει και υιοθετεί τις πολιτικές του απόψεις-«εκτιμήσεις» περί «δεξιού DIMITROW» και τις άλλες συκοφαντικές του επινοήσεις, αλλά και επειδή ο Borkenau γνωρίζοντας άριστα την τεράστια ζημιά, τη μεγαλύτερη στην ιστορία του επαναστατικού κινήματος, που προκάλεσε στο καπιταλιστικο-ιμπεριαλιστικό σύστημα η μαρξιστική γραμμή των KOMINTERN-7^ου Συνεδρίου – και ΑΚΡΙΒΩΣ γι’ αυτό το λόγο – διαστρεβλώνει και επιχειρεί να πλήξει την επαναστατική της μαρξιστική γραμμή, παρουσιάζοντας σκόπιμα τους εκπροσώπους ηγέτες της με πρώτο τον ήρωα της Δίκης της Λειψίας GEORGI DIMITROW ως «δεξιό» (στο ίδιο σελ. 212) αλλά και τον KLEMENT GOTTWALD (στο ίδιο σελ. 477), παρόλο που και οι ΔΥΟ, πέρα από τη μακρόχρονη επαναστατική τους ταξική πάλη ενάντια στο καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό, είχαν ΗΔΗ οδηγήσει τις χώρες τους σε ΛΑΪΚΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΔΡΟΜΟ, ενώ διαφημίζει ως «αριστερό»(!) τον ΤΙΤΟ (στο ίδιο σελ. 510: «ο ΤΙΤΟ καθόλη τη διάρκεια της πορείας του ως κομματικού κομμουνιστή ήταν ένας Αριστερός»), δηλ. παρουσιάζει ως «αριστερό» έναν προδότη και πιστό μαντρόσκυλο του διεθνούς ιμπεριαλισμού, «αυτόν τον αποστάτη του μαρξισμού-λενινισμού, αυτόν τον πράκτορα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και λακέ της καπιταλιστικής παγκόσμιας μπουρζουαζίας» (ENVER HOXHA: «Bertachtungen über China», Bd. II 1973-1977 Aus dem politischen Tagebuch, σελ. 522, TIRANA 1979), που, πέραν των πολλών άλλων προδοσιών, είχε απ’ το 1948 ανοιχτά μετατρέψει τη Γιουγκοσλαβία σε αποικία του αμερικανο-αγγλικού ιμπεριαλισμού.

Το βιβλίο «Der Europäische Kommunismus» αποτελεί την πιο χαρακτηριστική μα και πολύ διδακτική περίπτωση για την αντιφασιστική-κομμουνιστική νεολαία, του τρόπου με τον οποίο ο ταξικός εχθρός του Προλεταριάτου επιχειρεί να πλήξει όχι μόνο την επαναστατική γραμμή των ΚΔ - 7^ου Συνεδρίου αλλά και γενικότερα να αποπροσανατολίσει ιδεολογικο-πολιτικά το επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα, να το υπονομεύσει και να το διασπάσει προς όφελος του καπιταλισμοού-ιμπεριαλισμού.

Διαβάστε Περισσότερα »

Πρόγραμμα της Γ' Κομμουνιστικής Διεθνούς (αποσπάσματα)

Πρόγραμμα της Γ' Κομμουνιστικής Διεθνούς

"Τάξη ενάντια σε τάξη"

(αποσπάσματα)

Τον περασμένο χρόνο έκλεισαν 70 χρόνια απ' την ψήφιση του Προγράμματος της Γ' Κομμουνιστικής Διεθνούς (6ο Συνέδριο, 1 Σεπτέμβρη 1928) - δεύτερου σημαντικού, μετά το "Μανιφέστο του. Κομμουνιστικού Κόμματος"(1848) των Μαρξ-Ενγκελς, προγραμματικού ντοκουμέντου του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. Φέτος το Μάρτη συμπληρώνονται 80 χρόνια απ' την ίδρυση της Γ' Κομμουνιστικής Διεθνούς. Τιμώντας τις δυο επετείους και στα πλαίσια της προβολής και προπαγάνδισης του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού αναδημοσιεύουμε αποσπάσματα απ' το Πρόγραμμα της Γ' ΚΔ, που το αποδέχονταν και το ακολουθούσαν όλα τα κόμματα μέλη-τμήματά της, μεταξύ των οποίων και το ηρωικό μας Κόμμα, το ΚΚΕ 1918-55 με επικεφαλής το μεγάλο προλετάριο επαναστάτη κομμουνιστή ηγέτη, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Γ' ΚΔ, σύντροφο ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ.

Ο ιμπεριαλισμός και η πτώση του καπιταλισμού

Ο ιμπεριαλισμός ανάπτυξε σε μεγάλο βαθμό τις παραγωγικές δυνάμεις του παγκόσμιου καπιταλισμού. Αποτελείωσε την προετοιμασία όλων των υλικών προϋποθέσεων για τη σοσιαλιστική οργάνωση της κοινωνίας. Με τους πολέμους του διαδηλώνει, ότι οι παραγωγικές δυνάμεις της παγκόσμιας οικονομίας, που ξεπεράσανε τα περιορισμένα πλαίσια των ιμπεριαλιστικών κρατών, απαιτούν οργάνωση της οικονομίας σε παγκόσμια, διεθνή κλίμακα. Ο ιμπεριαλισμός αποπειράται να λύσει αυτή την αντίθεση με τη φωτιά και με το σπαθί ανοίγοντας το δρόμο σε ένα ενιαίο παγκόσμιο κρατικό-καπιταλιστικό τραστ, που να οργανώσει όλη την παγκόσμια οικονομία. Η αιματηρή αυτή ουτοπία εξυμνείται απ' τους σοσιαλδημοκράτες ιδεολόγους σαν ειρηνική μέθοδος του νέου «οργανωμένου» καπιταλισμού. Στην πραγματικότητα η ουτοπία αυτή συναντά στο δρόμο της ανυπέρβλητα αντικειμενικά εμπόδια τέτοιας κλίμακας που ο καπιταλισμός αναπόφευκτα θα πέσει κάτω απ' το βάρος των δικών του αντιθέσεων. Ο νόμος της ανισομερούς ανάπτυξης του καπιταλισμού, που οξύνεται στην ιμπεριαλιστική εποχή, κάνει αδύνατες τις διαρκείς και σταθερές παγκόσμιες ενώσεις των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Απ' την άλλη μεριά, σειρά ιμπεριαλιστικών πολέμων, που μετατρέπονται σε παγκόσμιους πολέμους και που μέσω αυτών ο νόμος της συγκεντροποίησης του κεφαλαίου προσπαθεί να φτάσει το παγκόσμιο του όριο - το ενιαίο παγκόσμιο τραστ - συνοδεύονται από τέτοιες καταστροφές, φορτώνουμε τέτοια βάρη στην πλάτη της εργατικής τάξης και στα εκατομμύρια των προλετάριων και των αγροτών των αποικιών, ώστε ο καπιταλισμός θα χαθεί αναπόφευκτα πολύ πιο γρήγορα κάτω απ' τα χτυπήματα της προλεταριακής επανάστασης. Οντας η ανώτερη φάση στην ανάπτυξη του καπιταλισμού, αναπτύσσοντας μέχρι τεραστίων διαστάσεων τις παραγωγικές δυνάμεις της παγκόσμιας οικονομίας, μεταποιώντας όλο τον κόσμο κατ' εικόνα και ομοίωση του, ο ιμπεριαλισμός τραβά στην τροχιά της χρηματιστικής καπιταλιστικής εκμετάλλευσης όλες τις αποικίες, όλες τις φυλές κι' όλους τους λαούς. Μα η μονοπωλιακή μορφή του κεφαλαίου αναπτύσσει ταυτόχρονα σε αυξανόμενο βαθμό τα στοιχεία παρασιτικού εκφυλισμού σαπίσματος, κατάπτωσης του καπιταλισμού. Εξαφανίζοντας σε ορισμένο βαθμό την κινητήρια δύναμη του συναγωνισμού εφαρμόζοντας την πολιτική των μονοπωλιακών τιμών των καρτέλ, διαθέτοντας απεριόριστα την αγορά, το μονοπωλιακό κεφάλαιο τείνει να παρεμποδίσει την περαιτέρω ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Παίρνοντας τεράστια ποσά υπερκέρδους απ' τα εκατομμύρια των εργατών και αγροτών των αποικιών συσσωρεύοντας κολοσσιαία εισοδήματα απ' αυτή την εκμετάλλευση, ο ιμπεριαλισμός δημιουργεί τον τύπο κρατών-ραντιέ που σαπίζουν και εκφυλίζονται παρασιτικά κι ολόκληρα στρώματα παρασίτων, που ζούνε με το κόψιμο των κουπονιών. Αποτελειώνοντας το προτσές της δημιουργίας των υλικών προϋποθέσεων του σοσιαλισμού (συγκεντροποίηση των μέσων παραγωγής, γιγάντια κοινωνικοποίηση της εργατιάς, ανάπτυξη των εργατικών οργανώσεων), η ιμπεριαλιστική εποχή οξύνει τις αντιθέσεις μεταξύ των «μεγάλων δυνάμεων» και γεννά τους πολέμους, που οδηγούν στη διάσπαση της ενιαίας παγκόσμιας οικονομίας. Ο ιμπεριαλισμός είναι γι' αυτό ο καπιταλισμός που σαπίζει και που πεθαίνει. Είναι το τελευταίο στάδιο της καπιταλιστικής ανάπτυξης, γενικά. Είναι η παραμονή της παγκόσμιας σοσιαλιστικής επανάστασης.

Έτσι η παγκόσμια προλεταριακή επανάσταση απορρέει απ' τις συνθήκες της ανάπτυξης του καπιταλισμού γενικά, απ' την ιμπεριαλιστική του φάση ιδιαίτερα. Το καπιταλιστικό σύστημα στο σύνολο του προσεγγίζει στην ολοκληρωτική του χρεοκοπία. Καταστρέφεται η δικτατορία του κεφαλαίου παραχωρώντας τη θέση της στη διχτατορία του προλεταριάτου.

Η κρίση του καπιταλισμού κι' ο φασισμός

Πλάι στη σοσιαλδημοκρατία, που με τη βοήθεια της η κεφαλαιοκρατία καταπνίγει το εργατικό κίνημα είτε αποκοιμίζει την ταξική διορατικότητα, ορθώνεται ο φασισμός.

Η εποχή του ιμπεριαλισμού, η όξυνση της ταξικής πάλης και η ανάπτυξη κυρίως μετά τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, στοιχείων εμφυλίου πολέμου, οδήγησαν στη χρεοκοπία του κοινοβουλευτισμού. Απ' αυτού και οι νέες μέθοδες και μορφές διακυβέρνησης (π.χ. το σύστημα των μικρών υπουργικών συμβουλίων, η δημιουργία ολιγαρχικών ομάδων στα παρασκήνια, η κατάπτωση και η πλαστογράφηση του ρόλου της «λαϊκής αντιπροσώπευσης», το τσεκούρεμα και η κατάργηση των «δημοκρατικών ελευθεριών», κλπ.). Το προτσές αυτό της επίθεσης της κεφαλαιοκρατικής ιμπεριαλιστικής αντίδρασης, παίρνει κάτω από ιδιαίτερες ιστορικές συνθήκες τη μορφή του φασισμού. Τέτοιοι όροι είναι: η αστάθεια των καπιταλιστικών σχέσεων, η ύπαρξη σημαντικών εξαθλιωμένων κοινωνικών στοιχείων, η εξαθλίωση πλατειών στρωμάτων της μικροαστικής τάξης των πόλεων και των διανοούμενων, η δυσαρέσκεια της μικροαστικής τάξης της υπαίθρου, τέλος η διαρκής απειλή μαζικών εκδηλώσεων του προλεταριάτου. Για να εξασφαλίσει μεγαλύτερη σταθερότητα, στερεότητα και διάρκεια στην εξουσία της η κεφαλαιοκρατία είναι αναγκασμένη όλο και περισσότερο να περνά απ' το κοινοβουλευτικό σύστημα προς την ανεξάρτητη απ' τις μεταξύ των κομμάτων σχέσεις και συνδυασμούς, φασιστική μέθοδο. Η μέθοδος αυτή είναι μέθοδος άμεσης δικτατορίας, σκεπασμένης ιδεολογικά κάτω απ' την «εθνική ιδέα» και την αντιπροσώπευση των «επαγγελμάτων» (στην ουσία των διαφόρων ομάδων των κυρίαρχων τάξεων), μέθοδος χρησιμοποίησης της αγανάχτησης των μικροαστών, των διανοουμένων και λοιπών μαζών δια μέσου της ιδιόμορφης κοινωνικής δημαγωγίας (αντισημιτισμός, επιθέσεις ενάντια στο τοκογλυφικό κεφάλαιο, ενάντια στην κοινοβουλευτική «φλυαρία») και της διαφθοράς με τη μορφή δημιουργίας συσπειρωμένης και πληρωνόμενης ιεραρχίας φασιστικών σωμάτων, κομματικού μηχανισμού και στελεχών. Κάνοντας αυτό ο φασισμός επιδιώκει να εισχωρήσει και στο εργατικό περιβάλλον, στρατολογώντας τα πιο καθυστερημένα στρώματα των εργατών, χρησιμοποιώντας την αγανάχτηση τους. την παθητικότητα της σοσιαλδημοκρατίας, κλπ. Κύριο καθήκον του φασισμού είναι το σμπαράλιασμα της επαναστατικής εργατικής πρωτοπορίας, δηλαδή των κομμουνιστικών κομμάτων και των στελεχών τους. Ο συνδυασμός της κοινωνικής δημαγωγίας, της διαφθοράς και της δραστήριας λευκής τρομοκρατίας, παράλληλα με την άκρως ιμπεριαλιστική επιθετικότητα στη σφαίρα της εξωτερικής πολιτικής, αποτελούν τα πιο χαρακτηριστικά γνωρίσματα του φασισμού. Χρησιμοποιώντας στις εξαιρετικά κρίσιμες για την κεφαλαιοκρατία περιόδους μια αντικαπιταλιστική φρασεολογία, ο φασισμός αφού στερεωθεί στο πηδάλιο της κρατικής εξουσίας, ξεσκεπάζεται όλο και περισσότερο σαν τρομοκρατική δικτατορία του μεγάλου κεφαλαίου, χάνοντας στο δρόμο τα αντικαπιταλιστικά του κρόταλα.

Η κεφαλαιοκρατία προσαρμοζόμενη στην αλλαγή της πολιτικής κατάστασης χρησιμοποιεί και τις μέθοδες του φασισμού και τις μέθοδες του συνασπισμού με τη σοσιαλδημοκρατία, που παίζει συχνά, στις πιο κρίσιμες για τον καπιταλισμό στιγμές, φασιστικό ρόλο. Στην πορεία της ανάπτυξης της η σοσιαλδημοκρατία εκδηλώνει φασιστικές τάσεις, πράγμα που δεν την εμποδίζει σε άλλη πολιτική κατάσταση να επιτίθεται ενάντια στην αστική τάξη. Η μέθοδος του φασισμού και η μέθοδος του συνασπισμού με τη σοσιαλδημοκρατία όντας ασυνήθιστες μέθοδες για τον «ομαλό» καπιταλισμό και αποτελώντας γνώρισμα της γενικής καπιταλιστικής κρίσης, χρησιμοποιούνται απ' την κεφαλαιοκρατία για την επιβράδυνση της επιθετικής πορείας της επανάστασης.

Ο παγκόσμιος κομμουνισμός τελικός σκοπός της Κομμουνιστικής Διεθνούς

Ο τελικός σκοπός όπου τείνει η Κομμουνιστική Διεθνής, είναι η αντικατάσταση της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας απ' το παγκόσμιο σύστημα του κομμουνισμού. Η κομμουνιστική κοινωνία, που προετοιμάζεται απ' όλη την πορεία της ιστορικής εξέλιξης, είναι η μοναδική διέξοδος για την ανθρωπότητα, γιατί μόνο αυτή εξαφανίζει τις αντιθέσεις του καπιταλιστικού συστήματος, που απειλούν την ανθρωπότητα με την κατάσταση και την καταστροφή.

Το κομμουνιστικό σύστημα εξαφανίζει το χωρισμό της κοινωνίας σε τάξεις, δηλαδή πλάι στην εξάλειψη της αναρχίας της παραγωγής εξαφανίζει κι' όλα τα είδη και μορφές εκμετάλλευσης και καταπίεσης ανθρώπου από άνθρωπο. Στη θέση των αγωνιζομένων τάξεων μπαίνουν τα μέλη της ενιαίας παγκόσμιας κοινωνίας των εργαζομένων. Για πρώτη φορά στην ιστορία η ανθρωπότητα παίρνει στα δικά της χέρια την τύχη της. Αντί να εξολοθρεύει στις μάχες ανάμεσα στις τάξεις και τους λαούς αναρίθμητες ανθρώπινες υπάρξεις και αναρίθμητα πλούτη, η ανθρωπότητα στρέφει όλη της τη δραστηριότητα στην πάλη ενάντια στις δυνάμεις της φύσης, στην ανάπτυξη κι' ανύψωση της κολλεχτιβιστικής της δύναμης. Εξαφανίζοντας την ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής, μετατρέποντας τα σε κοινωνική ιδιοκτησία, το παγκόσμιο σύστημα του κομμουνισμού αντικαθιστά την αυθόρμητη δύναμη της παγκόσμιας αγοράς και του συναγωνισμού, την τυφλή πορεία της κοινωνικής παραγωγής, με τη συνειδητή και με σχέδιο οργάνωση της, που να στρέφεται στην ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών, που αυξάνουν πολύ γρήγορα. Μαζί με την εξάλειψη της αναρχίας της παραγωγής και του συναγωνισμού εξαφανίζονται και οι καταστροφικές κρίσεις και οι πιο καταστροφικοί ακόμα πόλεμοι. Στην κολοσσιαία διασπάθιση των παραγωγικών δυνάμεων και τη σπασμωδική ανάπτυξη της κοινωνίας αντιπαρατάσσεται εδώ, η βασισμένη σε σχέδιο διάθεση όλου του υλικού πλούτου της κοινωνίας και η ανώδυνη οικονομική ανάπτυξη, με βάση την απεριόριστη, αρμονική και γοργή ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Η κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας και η εξαφάνιση των τάξεων εξαφανίζουν την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Η δουλειά παύει να είναι δουλειά για τον ταξικό εχθρό. Παύει να είναι μόνο μέσο για τη ζωή και μετατρέπεται σε πρώτιστη ζωτική ανάγκη, εξαφανίζεται η φτώχεια, η οικονομική ανισότητα μεταξύ των ανθρώπων, η αθλιότητα των υποδουλωμένων τάξεων, το άθλιο επίπεδο της υλικής ζωής νενικά. Εξαφανίζεται η ιεραρχία των ανθρώπων στον καταμερισμό της δουλειάς και μαζί μ' αυτή και η αντίθεση μεταξύ της πνευματικής και φυσικής δουλειάς, εξαφανίζονται τέλος όλα τα ίχνη της κοινωνικής ανισότητας των φύλων. Ταυτόχρονα εξαφανίζονται και τα όργανα της ταξικής κυριαρχίας, σε πρώτη σειρά η κρατική εξουσία. Όντας η ενσάρκωση της ταξικής, κυριαρχίας η κρατική εξουσία σβήνει εφόσον σβήνουν και οι τάξεις: μαζί της σβήνουν βαθμιαία κι όλες οι μορφές καταναγκασμού.

Η εξαφάνιση των τάξεων συνοδεύεται με την εξάλειψη κάθε μονοπωλίου της μόρφωσης. Ο πολιτισμός γίνεται κοινό χτήμα και οι παλιές ταξικές ιδεολογίες παραχωρούν τη θέση τους στην επιστημονική, υλιστική κοσμοθεωρία. Σε μια τέτοια κατάσταση πραγμάτων γίνεται αδύνατη οποιαδήποτε κυριαρχία ανθρώπου από άνθρωπο και ανοίγεται τεράστιο έδαφος για την κοινωνική επιλογή και την αρμονική ανάπτυξη όλων των ικανοτήτων που ενυπάρχουν στην ανθρωπότητα.

Κανένας περιορισμός κοινωνικού χαρακτήρα δε μπαίνει μπροστά στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Ούτε η ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, ούτε οι ιδιοτελείς υπολογισμοί του κέρδους, ούτε η αμάθεια των μαζών, που υποστηρίζεται τεχνητά, ούτε η φτώχεια τους, που παρεμποδίζει την τεχνική πρόοδο στην κεφαλαιοκρατική κοινωνία, ούτε τα τεράστια μη παραγωγικά έξοδα δεν υπάρχουν στην κομμουνιστική κοινωνία. Η πιο σκόπιμη χρησιμοποίηση των δυνάμεων της φύσης και των φυσικών όρων της παραγωγής στα διάφορα μέρη του κόσμου, η εξάλειψη της αντίθεσης μεταξύ της πόλης και του χωριού, αντίθεσης που είναι συνδεδεμένη με τη συστηματική καθυστέρηση της αγροτικής οικονομίας και με το χαμηλό επίπεδο της τεχνικής της, η συνένωση σε ανώτατο βαθμό της επιστήμης με την τεχνική των επιστημονικών ερευνών, με την πρακτική εφαρμογή τους στην πιο πλατειά κοινωνική κλίμακα, η με σχέδιο οργάνωση της πιο επιστημονικής δουλειάς, η εφαρμογή των πιο τελειοποιημένων μεθόδων στατιστικής και διακανονισμού της οικονομίας πάνω σε σχέδιο, οι πολύ γρήγορα αναπτυσσόμενες κοινωνικές ανάγκες - ισχυρότατοι εσωτερικοί κινητήρες όλου του συστήματος - όλ' αυτά εξασφαλίζουν το ανώτατο όριο παραγωγικότητας της κοινωνικής δουλειάς κι' απελευθερώνουν με τη σειρά τους την ανθρώπινη δραστηριότητα για την πιο ισχυρή άνοδο της επιστήμης και της τέχνης.

Η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων της παγκόσμιας κομμουνιστικής κοινωνίας δίνει τη δυνατότητα για την ευημερία όλων των μαζών της ανθρωπότητας και για την ελάττωση στο ελάχιστο όριο του χρόνου, που διαθέτει για την υλική παραγωγή και συνεπώς για μια πρωτοφανή στην ιστορία άνθηση του πολιτισμού. Ο νέος αυτός πολιτισμός της ενωμένης για πρώτη φορά ανθρωπότητας που εξάλειψε όλα και τα κάθε είδους κρατικά σύνορα, αντίθετα απ' τον καπιταλισμό θα στηρίζεται στις σαφείς και ξεκάθαρες αμοιβαίες σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων: Γι' αυτό: θα θάψει για πάντα κάθε μυστικισμό, θρησκεία, πρόληψη, δεισιδαιμονία, και θα δώσει ισχυρή ώθηση για την ανάπτυξη της επιστημονικής γνώσης που τα πάντα νικά. Το ανώτατο αυτό στάδιο του κομμουνισμού, όπου η κομμουνιστική κοινωνία θα έχει πια αναπτυχθεί πάνω στη δική της βάση, όπου μαζί με την ολόπλευρη ανάπτυξη των ανθρώπων θα έχουν αναπτυχθεί σε τεράστιο βαθμό και οι κοινωνικές παραγωγικές δυνάμεις, όπου η κοινωνία θα έχει ήδη γράψει στη σημαία της: «Ο καθένας σύμφωνα με τις ικανότητες του. στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του!» - προϋποθέτει σαν προκαταρκτικό όριο ένα κατώτερο στάδιο ανάπτυξης, το στάδιο του σοσιαλισμού. Αυτού η κομμουνιστική κοινωνία μόλις βγαίνει, γεμάτη, απ' όλες τις απόψεις - οικονομική, ηθική και πνευματική άποψη - με τα στίγματα της παλιάς κοινωνίας που απ' τους κόλπους της γεννιέται. Οι παραγωγικές δυνάμεις του σοσιαλισμού δεν είναι ακόμα αρκετά αναπτυγμένες, ώστε να εξασφαλίσουν το μοίρασμα των προϊόντων της δουλειάς σύμφωνα με τις ανάγκες, τα προϊόντα κατανέμονται σύμφωνα τη δουλειά. Ο καταμερισμός της δουλειάς, δηλαδή η ανάθεση ορισμένων λειτουργιών της δουλειάς σε ορισμένες ομάδες προσώπων, δεν έχει ακόμα εξαλειφθεί και ιδιαίτερα δεν έχει ακόμα εξαλειφθεί βασικά η αντίθεση μεταξύ της διανοητικής και σωματικής δουλειάς. Υπάρχουν ακόμα, παρά την εξάλειψη των τάξεων, υπολείμματα του παλιού χωρισμού της κοινωνίας σε τάξεις, και συνεπώς και υπολείμματα της κρατικής εξουσίας του προλεταριάτου, του εξαναγκασμού και του δικαίου. Παραμένουν συνεπώς ορισμένα ίχνη ανισότητας που δεν έχουν ακόμα εκλείψει. Δεν εξαλείφθηκε, κι' ακόμα δεν υπερνικήθηκε ολοκληρωτικά η αντίθεση μεταξύ της πόλης και του χωριού. Καμιά όμως κοινωνική δύναμη δεν υπερασπίζει και δεν προστατεύει όλ' αυτά τα υπολείμματα της παλιάς κοινωνίας. Συνδεμένα με ορισμένο επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, τα υπολείμματα αυτά εξαλείφονται στο μέτρο που η απελευθερωμένη απ' τα δεσμά του καπιταλιστικού καθεστώτος ανθρωπότητα, υποτάσσει με γρήγορο ρυθμό τις δυνάμεις της φύσης, αναμορφώνει τον εαυτό της στο πνεύμα του κομμουνισμού και περνά απ' το σοσιαλισμό στον πλήρη κομμουνισμό.

Η μεταβατική περίοδος και η κατάχτηση της εξουσίας απ' το προλεταριάτο

Μεταξύ της κεφαλαιοκρατικής και τη κομμουνιστικής κοινωνίας βρίσκεται η περίοδος του επαναστατικού μετασχηματισμού της μιας κοινωνίας στην άλλη. Στην περίοδο αυτή αντιστοιχεί και η πολιτική μεταβατική περίοδος, όπου το κράτος δεν μπορεί να είναι παρά επαναστατική διχτατορία του προλεταριάτου. Το πέρασμα απ' την παγκόσμια διχτατορία του ιμπεριαλισμού στην παγκόσμια διχτατορία του προλεταριάτου περιλαμβάνει μια μακρόχρονη περίοδο πάλης του προλεταριάτου, γεμάτη από νίκες και ήττες του, περίοδο συνεχιζόμενης γενικής κρίσης των καπιταλιστικών σχέσεων κι' ανάπτυξης των σοσιαλιστικών επαναστάσεων, δηλαδή των εμφυλίων πολέμων του προλεταριάτου κατά της κεφαλαιοκρατίας, περίοδο εθνικών πολέμων και αποικιακών εξεγέρσεων, που μη όντας αυτά καθ" εαυτό σοσιαλιστικά κινήματα του επαναστατικού προλεταριάτου, γίνονται αντικειμενικά συνθετικά μέρη της παγκόσμιας προλεταριακής επανάστασης, εφ' όσον υποσκάπτουν την κυριαρχία του ιμπεριαλισμού, περίοδο που περιλαμβάνει την ταυτόχρονη συνύπαρξη των καπιταλιστικών και σοσιαλιστικών κοινωνικοοικονομικών συστημάτων μέσα στην παγκόσμια οικονομία, των «ειρηνικών» τους σχέσεων και της ένοπλης τους πάλης, περίοδο σχηματισμού της Ενωσης των Σοσιαλιστικών Σοβιετικών κρατών, περίοδο πολέμων των ιμπεριαλιστικών κρατών ενάντια τους. περίοδο πιο στενής σύνδεσης των σοσιαλιστικών κρατών με τους αποικιακούς λαούς, κλπ. Η ανισομέρεια της οικονομικής και πολιτικής ανάπτυξης είναι απόλυτος νόμος του καπιταλισμού. Η ανισομέρεια αυτή δυναμώνει και οξύνεται ακόμα περισσότερο στην εποχή του ιμπεριαλισμού. Από δω βγαίνει ότι η παγκόσμια επανάσταση του προλεταριάτου δεν μπορεί να θεωρείται ταυτόχρονη και παγκόσμια ενιαία πράξη. Από δω βγαίνει ότι είναι δυνατή η νίκη του σοσιαλισμού, στις αρχές σε μερικές, ακόμα και σε μια ξεχωριστά κεφαλαιοκρατική χώρα. Μα κάθε τέτοια νίκη του προλεταριάτου επεκτείνει τη βάση της παγκόσμιας επανάστασης και συνεπώς οξύνει ακόμα περισσότερο τη γενική κρίση του καπιταλισμού. Το καπιταλιστικό σύστημα στο σύνολο του τραβάει έτσι στην ολοκληρωτική του χρεοκοπία. Η διχτατορία του χρηματιστικού κεφαλαίου εξαφανίζεται, αφήνοντας τη θέση της στη διχτατορία του προλεταριάτου.

Αν οι αστικές επαναστάσεις συνίσταντο στην πολιτική μόνο απελευθέρωση του συστήματος που είχε πια διαμορφωθεί και που κυριαχούσε κι' άν μεταβιβάζανε οικονομικά την εξουσία απ' τα χέρια μιας τάξης εκμεταλλευτών στα χέρια άλλης τάξης εκμεταλλευτών, όμως η επανάσταση του προλεταριάτου συνίσταται στη βίαια επέμβαση του στο πεδίο των σχέσεων ιδιοχτησίας της αστικής κοινωνίας, στην απαλλοτρίωση των εκμεταλλευτριών τάξεων και στο πέρασμα της εξουσίας στην τάξη, που βάζει για καθήκον της τη ριζική αναδιοργάνωση των οικονομικών βάσεων της κοινωνίας και την εξάλειψη κάθε εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Αν όμως οι αστικές επαναστάσεις έθεσαν τέρμα στην πολιτική κυριαρχία της φεουδαρχικής αριστοκρατίας σε όλο τον κόσμο μόνο σε διάστημα εκατονταετηρίδων, τσακίζοντας την κυριαρχία αυτή σε σειρά ξεχωριστών επαναστάσεων, η παγκόσμια επανάσταση του προλεταριάτου, αν και δεν είναι καθόλου ταυτόχρονη πράξη, αν και περιλαμβάνει ολόκληρη εποχή, μολαταύτα θα μπορέσει, χάρη στην πιο στενή σύνδεση, να εκπληρώσει το καθήκον της σε πιο σύντομο χρονικό διάστημα. Μόνο μετά την πλέρια παγκόσμια νίκη του προλεταριάτου και τη στερέωση της εξουσίας του σ' όλο τον κόσμο θα επακολουθήσει μακρόχρονη εποχή εντατικής ανοικοδόμησης της παγκόσμιας σοσιαλιστικής οικονομίας.

Η κατάχτηση της εξουσίας απ' το προλεταριάτο αποτελεί προϋπόθεση για την ανάπτυξη των σοσιαλιστικών μορφών της οικονομίας και για την εκπολιτιστική ανάπτυξη του προλεταριάτου, που διαπλάσσει τη δική του φύση, που γίνεται ο καθοδηγητής της κοινωνίας σε όλα τα επίπεδα της ζωής, που τραβάει στην πορεία αυτή του μετασχηματισμού και τις υπόλοιπες τάξεις και με τον τρόπο αυτό δημιουργεί το έδαφος για την εξαφάνιση των τάξεων γενικά.

Στην πάλη για τη δικτατορία του προλεταριάτου και για τον κατοπινό μετασχηματισμό του κεφαλαιοκρατικού καθεστώτος, ενάντια στο μπλοκ των τσιφλικάδων και καπιταλιστών οργανώνεται η συμμαχία των εργατών και αγροτών κάτω απ' την ιδεολογική και πολιτική ηγεμονία των εργατών, συμμαχία, που είναι η βάση της δικτατορίας του προλεταριάτου.

Η μεταβατική περίοδος στο σύνολο της χαρακτηρίζεται με την αμείλικτη κατάπνιξη της αντίστασης των εκμεταλλευτών, με την οργάνωση της σοσιαλιστικής ανοικοδόμησης, με τη μαζική ανάπλαση των ανθρώπων στο πνεύμα του σοσιαλισμού, με τη βαθμιαία εξαφάνιση των τάξεων.

Μόνο εκπληρώνοντας τα μεγάλα αυτά ιστορικά καθήκοντα η κοινωνία της μεταβατικής περιόδου αρχίζει να μετατρέπεται σε κοινωνία κομμουνιστική.

Ετσι η δικτατορία του παγκόσμιου προλεταριάτου είναι η αποφασιστική προϋπόθεση για το πέρασμα της καπιταλιστικής οικονομίας σε οικονομία σοσιαλιστική. Η δικτατορία αυτή μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο σαν αποτέλεσμα της νίκης του σοσιαλισμού σε χώρες, είτε σε ομάδες χωρών, όταν οι νέες προλεταριακές δημοκρατίες, που μόλις σχηματίζονται, ενώνονται σε μια ομοσπονδιακή ένωση με κείνες που ήδη υπάρχουν, όταν το δίχτυο των ομοσπονδιακών αυτών ενώσεων μεγαλώνει, περιλαμβάνοντας και τις αποικίες που απελευθερώνονται από το ζυγό του ιμπεριαλισμού, όταν η Ομοσπονδία των τέτοιων δημοκρατιών γίνει στο τέλος Ενωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών του Κόσμου, που πραγματοποιεί την ένωση της ανθρωπότητας κάτω απ' την ηγεμονία του παγκόσμιου κρατικά οργανωμένου προλεταριάτου.

Η κατάκτηση της εξουσίας απ' το προλεταριάτο δεν είναι ειρηνική «κατάχτηση» της έτοιμης αστικής κρατικής μηχανής με την εξασφάλιση της πλειοψηφίας στο κοινοβούλιο.

Η κεφαλαιοκρατία εφαρμόζει κάθε μέσο βίας και τρομοκρατίας για να διαφυλάξει και να στερεώσει τη ληστρική της ιδιοκτησία και την πολιτική της κυριαρχία. Η μπουρζουαζία, όπως και στα περασμένα χρόνια η φεουδαρχική αριστοκρατία, δεν μπορεί να παραχωρήσει την ιστορική της θέση στη νέα τάξη χωρίς την πιο απεγνωσμένη και την πιο λυσσασμένη πάλη. Γι' αυτό η βία της κεφαλαιοκρατίας μπορεί να τσακιστεί μόνο με την αποφασιστική χρησιμοποίηση της βίας του προλεταριάτου. Η κατάκτηση της εξουσίας απ' το προλεταριάτο είναι η βίαιη καταστροφή της κεφαλαιοκρατικής εξουσίας, η συντριβή της καπιταλιστικής κρατικής μηχανής (αστικός στρατός, αστυνομία, γραφειοκρατική ιεραρχία, δικαστήρια, κοινοβούλιο, κλπ.) και η αντικατάσταση της με νέα όργανα προλεταριακής εξουσίας, που είναι πρώτ' απ' όλα όργανα κατάπνιξης των εκμεταλλευτών.

Η δικτατορία του προλεταριάτου και η Σοβιετική της μορφή

Η πιο ανταποκρινόμενη στους σκοπούς της μορφή προλεταριακής κρατικής εξουσίας είναι, όπως απέδειξε η πείρα της Οκτωβριανής Επανάστασης, του 1917 και της Ουγγρικής Επανάστασης, που επέκτειναν απεριόριστα την πείρα της παρισινής Κομμούνας του 1871, ο νέος τύπος κράτους, βασικά διαφορετικός απ' το αστικό κράτος, όχι μόνον απ' την ταξική του ουσία, αλλά κι απ' την εσωτερική του συγκρότηση - δηλαδή: ο τύπος του Σοβιετικού κράτους.

Αυτός ακριβώς ο τύπος, που ξεφυτρώνει άμεσα απ' το πιο πλατύ μαζικό κίνημα των εργαζομένων, εξασφαλίζει τη μεγαλύτερη δραστηριότητα των μαζών και συνεπώς και τις μεγαλύτερες εγγυήσεις για την τελική νίκη.

Το κράτος Σοβιετικού τύπου, όντας η ανώτερη μορφή δημοκρατίας, συγκεκριμένα της προλεταριακής Δημοκρατίας, αντιπαρατάσσεται ξεκάθαρα στην αστική δημοκρατία, που αποτελεί μασκαρεμένη μορφή της αστικής δικτατορίας. Το Σοβιετικό κράτος του προλεταριάτου είναι η δικτατορία του, η μονοπωλιακή του εξουσία.

Αντίθετα απ' την αστική δημοκρατία το Σοβιετικό κράτος διακηρύσσει ανοιχτά τον ταξικό του χαρακτήρα, θέτει ανοιχτά για καθήκον του την κατάπνιξη των εκμεταλλευτών προς το συμφέρον της τεράστιας πλειοψηφίας του πληθυσμού. Στερεί στους ταξικούς του εχθρούς τα πολιτικά τους δικαιώματα, και μπορεί κάτω από ιδιαίτερες, ιστορικά διαμορφωμένες συνθήκες, να δώσει μια σειρά προσωρινά πλεονεχτήματα στο προλεταριάτο με σκοπό τη στερέωση του καθοδηγητικού του ρόλου σε σύγκριση με την κομματιασμένη μικροαστική αγροτιά. Αφοπλίζοντας και καταπνίγοντας τους ταξικούς του εχθρούς, το προλεταριακό κράτος θεωρεί ταυτόχρονα αυτή τη στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων και κάποιο περιορισμό της ελευθερίας σαν προσωρινά μέτρα πάλης ενάντια στις απόπειρες των εκμεταλλευτών να υπερασπίσουν είτε ν' ανακτήσουν τα προνόμια τους.

Το Σοβιετικό κράτος αναγράφει στη σημαία του, ότι το προλεταριάτο κρατά στα χέρια του την εξουσία όχι για να τη διαιωνίσει, όχι ξεκινώντας απ' τα συντεχνιακά και στενά επαγγελματικά του συμφέροντα, αλλά για να ενώσει ολοένα και περισσότερο τις καθυστερημένες και διασκορπισμένες μάζες των προλετάριων και μισοπρολετάριων της υπαίθρου και τους εργαζόμενους αγρότες με τα πιο πρωτοπόρο στρώματα των εργατών, υπερνικώντας βαθμιαία και συστηματικά τον ταξικό χωρισμό γενικά. Όντας η μορφή της ένωσης και οργάνωσης των μαζών κάτω απ' την καθοδήγηση του προλεταριάτου, τα Σοβιέτ στην πράξη τραβούν στην πάλη και στην ανοικοδόμηση του σοσιαλισμού τις πιο πλατειές μάζες των προλετάριων, των αγροτών και όλων των εργαζομένων, τους τραβούν στην πραχτική διοίκηση του κράτους, στηρίζονται σε όλη τη δουλειά στις μαζικές οργανώσεις της εργατικής τάξης, πραγματοποιούν μια πλατειά δημοκρατία ανάμεσα στους εργαζόμενους, βρίσκονται πιο κοντά στις μάζες από κάθε άλλη μορφή εξουσίας. Το δικαίωμα της επανεκλογής των αντιπροσώπων, το δικαίωμα της ανάκλησης τους, η συνένωση της εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας, οι εκλογές όχι κατά εκλογική περιφέρεια αλλά με βάση την παραγωγή, (εργοστάσια, εργαστήρια, κλπ.), όλ' αυτά εξασφαλίζουν στην εργατική τάξη και στις πλατειές μάζες των εργαζομένων, που καθοδηγούνται απ' αυτήν, τη συστηματική, διαρκή και δραστήρια συμμετοχή τους σ' όλες τις κοινωνικές υποθέσεις � οικονομικές, πολιτικές, στρατιωτικές, εκπολιτιστικές - και με τον τρόπο αυτό χαράζουν μια βαθιά διαφορά μεταξύ της αστικοκοινοβουλευτικής δημοκρατίας και της σοβιετικής δικτατορίας του προλεταριάτου.

Η αστική δημοκρατία με την τοπική ισότητα μπροστά στο νόμο στηρίζεται στην κατάφωρη ταξική ανισότητα στο ολικό οικονομικό πεδίο. Θεωρώντας εντελώς απαραβίαστο, υπερασπίζοντας και ενισχύοντας το μονοπώλιο της τάξης των κεφαλαιοκρατών και των μεγάλων γαιοκτημόνων πάνω στα αποφασιστικά μέσα παραγωγής, η αστική δημοκρατία μετατρέπει έτσι τις εκμεταλλευόμενες τάξεις, και σε πρώτη γραμμή για το προλεταριάτο, την τυπική ισότητα μπροστά στο νόμο, τα δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες, που στην πράξη υφίστανται τους πιο συστηματικούς περιορισμούς, σε νομικό φανταστικό πλάσμα και συνεπώς σε μέσο εξαπάτησης και υποδούλωσης των μαζών. Η λεγόμενη δημοκρατία, εκφράζοντας την πολιτική κυριαρχία της κεφαλαιοκρατίας. είναι γι' αυτό καπιταλιστική δημοκρατία. Το Σοβιετικό κράτος, στερώντας τις εκμεταλλευτικές τάξεις απ' τα μέσα της παραγωγής και μονοπωλώντας τα μέσα αυτά στα χέρια του προλεταριάτου σαν κυρίαρχης τάξης, εγγυάται προ παντός και πρώτ' απ' όλα τους υλικούς όρους πραγματοποίησης των δικαιωμάτων της εργατικής τάξης και των εργαζομένων γενικά, εξασφαλίζοντας σπίτια και κοινωνικά χτίρια, τυπογραφεία, μέσα μετακίνησης, κλπ. για την εργατική τάξη.

Στον τομέα των γενικών πολιτικών δικαιωμάτων το Σοβιετικό κράτος, στερώντας τους εχθρούς του λαού και τους εκμεταλλευτές, απ' αυτά τα δικαιώματα, εξαλείφει για πρώτη φορά μέχρι τέλους την ανισότητα των πολιτών, που μέσα στα εκμεταλλευτικά συστήματα βασίζεται στη διαφορά του φύλου, της θρησκείας, της εθνότητας, πραγματοποιεί στον τομέα αυτό τέτοια ισότητα, που δεν εφαρμόστηκε σε καμιά αστική χώρα, ταυτόχρονα και εδώ η διχτατορία του προλεταριάτου δημιουργεί σταθερά την υλική βάση, που επιτρέπει να πραγματοποιηθεί στην πράξη αυτή η ισότητα, τέτοια είναι τα μέτρα για την απολύτρωση της γυναίκας, η εκβιομηχάνιση των πρώην αποικιών, κλπ.

Η σοβιετική δημοκρατία είναι έτσι δημοκρατία προλεταριακή, δημοκρατία των εργαζομένων μαζών, δημοκρατία ενάντια στους εκμεταλλευτές.

Το Σοβιετικό κράτος εφαρμόζει τον πλήρη αφοπλισμό της μπουρζουαζίας και τη συγκέντρωση των όπλων στα χέρια του προλεταριάτου, είναι κράτος του εξοπλισμένου προλεταριάτου. Η οργάνωση των ενόπλων δυνάμεων γίνεται με βάση την ταξική αρχή, που απ' αυτήν εμπνέεται όλο το καθεστώς της προλεταριακής δικτατορίας και που εξασφαλίζει τον καθοδηγητικό ρόλο στο βιομηχανικό προλεταριάτο. Η οργάνωση αυτή, στηριζόμενη πάνω στην επαναστατική πειθαρχία, εξασφαλίζει ταυτόχρονα μια διαρκή και στενότατη σύνδεση των αγωνιστών του κόκκινου στρατού και στόλου με τις εργαζόμενες μάζες, τη συμμετοχή τους στη διοίκηση της χώρας και στην ανοικοδόμηση του σοσιαλισμού.

Η δικτατορία του προλεταριάτου και η απαλλοτρίωση των απαλλοτριωτών

 Το νικηφόρο προλεταριάτο χρησιμοποιεί την εξουσία που κατάχτησε σαν μοχλό της οικονομικής επανάστασης, δηλαδή του επαναστατικού μετασχηματισμού των σκέσεων ιδιοκτησίας του καπιταλισμού σε σχέσεις σοσιαλιστικού τρόπου παραγωγής. Αφετηρία της μεγάλης αυτής οικονομικής επανάστασης είναι η απαλλοτρίωση των τσιφλικάδων και των κεφαλαιοκρατών, δηλαδή η μετατροπή της μονοπωλιακής ιδιοκτησίας της κεφαλαιοκρατίας σε ιδιοκτησία του προλεταριακού κράτους.

Η διχτατορια του προλεταριάτου και οι τάξεις.

Η δικτατορία του προλεταριάτου είναι συνέχιση της ταξικής του πάλης κάτω από νέες συνθήκες. Η δικτατορία του προλεταριάτου είναι πεισματώδικη πάλη, αιματηρή και αναίμακτη, βίαιη και ειρηνική, πολεμική και οικονομική, διαπαιδαγωγική και διοικητική, ενάντια στις δυνάμεις και παραδόσεις της παλιάς κοινωνίας, ενάντια στα υπολείμματα των εκμεταλλευτικών τάξεων μέσα στη χώρα, ενάντια στα βλαστάρια της νέας μπουρζουαζίας, που ξεφυτρώνουν με βάση την εμπορευματική παραγωγή, που δεν έχει ακόμα εκτοπιστεί.

Μέσα στις συνθήκες της εξάλειψης του εμφυλίου πολέμου συνεχίζεται η πεισματώδικη ταξική πάλη κάτω από νέες μορφές, πρώτα απ' όλα κάτω απ' τη μορφή της πάλης μεταξύ των υπολειμμάτων των παλιών οικονομικών μορφών και των νέων τους βλασταριών απ' τη μια μεριά, και των σοσιαλιστικών μορφών της κοινωνίας απ' την άλλη. Οι μορφές πάλης μεταβάλλονται σε διαφορετικά στάδια της σοσιαλιστικής ανάπτυξης, και η πάλη αυτή μπορεί στα πρώτα της στάδια κάτω από ορισμένες συνθήκες να οξύνεται.

Ανασύνταξη, Αρ. Φύλ. 56 15-28 Φλεβάρη 1999

Διαβάστε Περισσότερα »

Ένα ιστορικό γεγονός του 7ου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς

ΖΟΑΟ ΑΜΑΖΟΝΑΣ

Ρ. Σ. Τιράνων 9.2. 1986

Το περιοδικό "Ρούγκα ε Παρτίς", όργανο της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος Εργασίας Αλβανίας δημοσίευσε στο τελευταίο του τεύχος το άρθρο με τίτλο "Ένα ιστορικό γεγονός του 7ου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς" γραμμένο από τον Πρώτο Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Βραζιλίας σύντροφο Ζοάο Αμαζόνα, με την ευκαιρία των 50χρονων του 7ου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Πριντσίπιος", όργανο του Κομμουνιστικού Κόμματος Βραζιλίας,

Ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Τιράνων μετέδωσε περίληψη του άρθρου αυτού που αναδημοσιεύεται παρακάτω.

ΟΙ αποφάσεις που πάρθηκαν στο 7ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, αναφέρεται μεταξύ άλλων στο άρθρο, οδήγησαν στην ιστορική Νίκη του προλεταριάτου επί των συγκεντρωμένων δυνάμεων της αντίδρασης που έχασαν την ελπίδα, εξασφάλισαν πολύτιμες επιτυχίες στο Διεθνές Εργατικό Κίνημα, που είχε σαν κύριο φρούριο τη Σοβιετική Ένωση του Λένιν και του Στάλιν.

Παρ’ όλο που η σημερινή κατάσταση διαφέρει από την κατάσταση όταν συνήλθε το Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, οι βασικές θέσεις της Έκθεσης του Δημητρώφ, που αποτελούν ποιοτικό βήμα στην έννοια του τρόπου εργασίας για τη νίκη του σοσιαλισμού, αξίζουν τη μεγαλύτερη προσοχή των μαρξιστικών - λενινιστικών κομμάτων που ασχολούνται με το δύσκολο καθήκον της ένωσης και της δραστηριοποίησης της εργατικής τάξης και των πλατιών μαζών σε κινητοποιήσεις ενάντια στην όλο και πιο άγρια καταπίεση, εκμετάλλευση και καταλήστευση εκ μέρους του ιμπεριαλισμού και των αντιδραστικών καθεστώτων.

Οι ρεβιζιονιστές, οι μαοϊκοί, οι τιτικοί, οι ευρωκομμουνιστές και οι θεωρητικοί της “αριστεράς” εκφράζουν μη σοβαρές έννοιες όσο αφορά το βασικό ντουκομέντο του συνεδρίου, το απορρίπτουν ξεκινώντας από τις θέσεις της δεξιάς ή "αριστεράς”, το ερμηνεύουν από ψεύτικη άποψη. Όλοι αυτοί υποστηρίζουν οπορτουνιστικές θέσεις που είναι μακριά από το πνεύμα του μαρξισμού - λενινισμού.

Τονίζοντας τη βαθιά ανάλυση που έκανε στο Συνέδριο ο Δημητρώφ στις δυνάμεις σε παγκόσμια κλίμακα ο σύντροφος Ζοάο Αμαζόνας στο άρθρο του τονίζει, ότι ο Δημητρώφ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το πρόβλημα κλειδί για την αντιμετώπιση του φασισμού και για τη συντριβή του ήταν η ενότητα της εργατικής τάξης και μια ορθή πολιτική του Ενωμένου Μετώπου.

Από την ίδρυσή της η Κομμουνιστική Διεθνής αγωνίζονταν για την ενότητα αυτή σαν βασικός όρος για την εκπλήρωση των επαναστατικών καθηκόντων. Μπροστά όμως στη φασιστική απειλή, της ανόδου του εργατικού κινήματος, χρειάζονταν η αναδιατύπωση πολλών ταχτικών ζητημάτων αναλύοντάς τα κατά νέο τρόπο σε σχέση με το Ενωμένο Μέτωπο με τη σοσιαλδημοκρατία, με τα ρεφορμιστικά συνδικάτα και με μερικές άλλες μαζικές οργανώσεις, Το πρώτο πράγμα που πρέπει να γίνει, τόνιζε ο Δημητρώφ, είναι η δημιουργία του Ενωμένου Μετώπου, η ύπαρξη ενότητας δράσης των εργατών σε κάθε επιχείρηση, σε κάθε τομέα, σε κάθε περιοχή, σε κάθε χώρα, σ’ όλο τον κόσμο ανεξάρτητα από το κόμμα ή τις οργανώσεις που συμμετέχουν.

Σημαντικό μέρος της δράσης του προλεταριάτου, αναφέρεται στο άρθρο του περιοδικού ’’Πριντσίπιος”, κατείχε ο αγώνας προς υπεράσπιση των δημοκρατικών ελευθεριών που συγχωνεύονταν στον ίδιο τον αγώνα ενάντια στο φασισμό. Το Συνέδριο επέσυρε την προσοχή σχετικά με το πρόβλημα αυτό που ήταν στο κέντρο της προσοχής εκατομμυρίων ανθρώπων όλων των τάξεων και από των πιο διαφόρων πολιτικών τάσεων. Σε κάποιο βαθμό ο αγώνας αυτός χρησίμευε σαν σημείο αναφοράς για τον καθορισμό των στρατοπέδων των συμμαχικών δυνάμεων και των εχθρικών δυνάμεων. Κατ’ αυτόν τον τρόπο δε δικαιολογούνταν το θέσιμο στην ίδια μοίρα μεταξύ των καθεστώτων που σέβονταν κάπως τις ελευθερίες και εκείνων που τις χτυπούσαν και τις σύντριβαν. Τη στιγμή αυτή, το ζήτημα δεν ήταν να διάλεγαν μεταξύ της αστικής δημοκρατίας και της προλεταριακής δημοκρατίας, αλλά μεταξύ της λευτεριάς και της αντεπαναστατικής τυρανίας. Οι προλετάριοι και οι μάζες ήταν ολότελα ενδιαφερόμενες να διατηρούνταν η δημοκρατία, αν και περιορισμένη, για να εξασφαλίζονταν ακόμα μεγαλύτερα επιτεύγματα.

Αφού αναφέρεται στην πολιτική κατάσταση όπου διεξήγαγε τις εργασίες το 7ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς το άρθρο τονίζει, ότι εμμένοντας αποφασιστικά στη στρατηγική του επαναστατικού κινήματος, χωρίς να απομακρυνθεί από τις βασικές αρχές της μαρξιστικής - λενινιστικής θεωρίας ο Δημητρώφ ανάπτυξε πλατιά και ελαστική ταχτική σύμφωνα με την κατάσταση της εποχής. Σχετικά με το ζήτημα της εξουσίας τόνιζε, ότι οι κομμουνιστές συνεχίζοντας να είναι ασυμβίβαστοι εχθροί της κάθε αστικής κυβέρνησης δε θα δίσταζαν, μπροστά στον αυξανόμενο φασιστικό κίνδυνο, να υποστήριζαν μια κυβέρνηση του Ενωμένου Μετώπου που θα έκανε πραγματικότητα το πρόγραμμα του Λαϊκού Μετώπου. Ο Δημητρώφ τόνιζε το ζήτημα της ενίσχυσης των κομμουνιστικών κομμάτων που έπρεπε να αυξάνονταν όχι κατά περιορισμένο τρόπο, αλλά σαν αναγκαιότητα για να υπήρχε ένα μεγάλο κόμμα για την εκπλήρωση των καθηκόντων του Ενωμένου Μετώπου εναντία στο φασισμό και την επίθεση του κεφαλαίου.

Παράλληλα με την κοινή δράση με τη σοσιαλδημοκρατία, τα κόμματα έπρεπε να διεξάγουν μια ασυμβίβαστη πάλη ενάντια στη σοσιαλδημοκρατία σαν ιδεολογία και πράξη συμβιβασμού με την αστική τάξη και ενάντια σε κάθε διείσδυση της ιδεολογίας αυτής στις κομμουνιστικές γραμμές.

Το 7ο Συνέδριο επέκρινε σκληρά τις στάσεις αυτές που ο Δημητρώφ τις χαραχτήρισε όχι πια σαν παιδική αρρώστια αλλά σαν “ριζωμένο ελάττωμα” που πρέπει να ξεριζωθεί στις κομμουνιστικές γραμμές. Η απόφαση του Συνεδρίου τις χαραχτήριζε σαν “σεχταρισμό αυταρέσκειας”, σαν “σεχταρισμό που ικανοποιείται με το στενό θεωρητικό του πνεύμα, με την απομόνωσή του από την πραγματική ζωή των μαζών, με τις απλοποιημένες μέθοδές του”.

Η Έκθεση του Δημητρώφ και η απόφαση του 7ου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς, αναφέρει σε συνέχεια το άρθρο του περιοδικού ’’Πριντσίπιος”, όχι μόνο καθόρισαν σωστά τα βασικά καθήκοντα της στιγμής εκείνης, αλλά προσέφεραν και πολύτιμη συμβολή για την αφομοίωση του Λενινισμού, σχεδίασαν με μεγάλη δύναμη τις πραγματικές και σωτήριες ιδέες του Βλαδιμίρ Ίλιτς Λένιν σχετικά με τη δράση των κομμουνιστών έχοντας σαν σκοπό το ξεπέρασμα των αναπόφευχτων εμποδίων του ταξικού αγώνα στην πορεία προς την επανάσταση και για να φτάσουν στο σοσιαλισμό.

Κατά το θέσιμο στη ζωή της πολιτικής που παρουσιάστηκε στην Έκθεση του Δημητρώφ και σαν αποτέλεσμα της επιτυχίας που σημειώθηκε στον αγώνα, τα κομμουνιστικά κόμματα μεγάλωσαν πολύ και μετατράπηκαν σε ισχυρό πολιτικό όπλο της εργατικής τάξης, τη στιγμή που η σοσιαλδημοκρατία, κυρίως η δεξιά πτέρυγά της, ήταν σε πτώση. Το συνδικαλιστικό κίνημα ενισχύθηκε σε διεθνή κλίμακα. Δημιουργήθηκαν ισχυρά συνδικαλιστικά κέντρα κάτω από την άμεση επίδραση των κομμουνιστών. Οι ιδέες του σοσιαλισμού απόχτησαν δύναμη και γόητρο.

Σε συνέχεια, αφού μιλάει για τα αποτελέσματα του 7ου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς, για τη νίκη των λαών επί του φασισμού και την μετατροπή των κομμουνιστικών κομμάτων σε ισχυρό όπλο της εργατικής τάξης, το άρθρο του περιοδικού ’’Πριντσίπιος” αναφέρεται στα ζίκ-ζάκ του διεθνούς εργατικού κινήματος και τη διάδοση του οπορτουνισμού ύστερα από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Έντεκα χρόνια ύστερα από τις επιτυχίες που σημειώθηκαν επί της αντίδρασης και του ιμπεριαλισμού στα τέλη του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, το εργατικό και επαναστατικό κίνημα μπήκε σε μια δύσκολη φάση. Ο ρεβιζιονισμός της δεξιάς, η ιδεολογική βάση του οποίου είναι η υπεράσπιση του καπιταλισμού και η εγκατάλειψη της ιδέας της επανάστασης και του σοσιαλιστικού δρόμου κέρδισε στη Σοβιετική Ένωση. Διαδόθηκε στον κόσμο θίγοντας σχεδόν όλα τα παλιά κομμουνιστικά κόμματα, που μετατράπηκαν σε οργανώσεις σοσιαλδημοκρατικού τύπου. Το προλεταριάτο έχασε σειρά μεγάλων σημαντικών επιτυχιών μεταξύ των οποίων το φρούριο της προλεταριακής επανάστασης, τη Σοβιετική Ένωση. Σε σημαντικό μέρος η επαναστατική προοπτική εξαφανίστηκε από τον πολιτικό ορίζοντα των μεγάλων μαζών του πληθυσμού του κόσμου

Αφού τονίζει την ατμόσφαιρα αποθάρρυνσης και έλλειψης ελπίδας που δημιούργησε η σοβαρή ήττα του εργατικού επαναστατικού κινήματος, πράγμα που είχε σαν συνέπεια τον ιδεολογικό αποπροσανατολισμό, ο σύντροφος Ζοάο Αμαζόνας στο άρθρο του ξεσκεπάζει το σύγχρονο ρεβιζιονισμό που αποδίδει τα λεγόμενα “σφάλματα αριστεράς” της Κομμουνιστικής Διεθνούς στη στάση της έναντι της σοσιαλδημοκρατίας. Στην πραχτική και τη θεωρία, τονίζει, οι ρεβιζιονιστές απέρριψαν την πολιτική της πάλης των τάξεων που αποτελεί τη βάση του ιστορικού υλισμού και πέρασαν στο στρατόπεδο της σοσιαλδημοκρατίας, της ταξικής συνεργασίας του προλεταριάτου με την αστική τάξη, δέχτηκαν το λεγόμενο “ειρηνικό δρόμο” της επανάστασης.

Κατ’ αναντίρρητο τρόπο σε μερικές περιπτώσεις είναι παραδεχτό το Ενωμένο Μέτωπο με τους πιο προωθημένους τομείς της σοσιαλδημοκρατίας όπως πρότεινε το 7ο Συνέδριο. Η προσωρινή όμως αυτή συμμαχία δε μπορεί να μετατραπεί σε μόνιμη συμμαχία και ούτε να επισκιαστεί η ιδεολογική πάλη που είναι η μόνιμη ενάντια στο σοσιαλδημοκρατισμό.

Από την άλλη οι θεωρητικοί της “αριστεράς” επιτίθενται ενάντια στο 7ο Συνέδριο παίρνοντας σα βάση την ερμηνεία που έδωσαν οι ρεβιζιονιστές της δεξιάς. Ανίκανοι να εννοήσουν το πραγματικό περιεχόμενο του συνεδρίου αυτού, χαραχτηρίζουν τα κύρια αποτελέσματά του σαν “δεξιά”. Οι κριτικές τους είναι γελοίες. Σαν “επιχείρημα” τονίζουν ότι στην Έκθεση του Δημητρώφ δεν αναφέρεται τίποτα για την επαναστατική ανατροπή του καθεστώτος. Φαίνεται καθαρά, ότι οι άνθρωποι αυτοί δε γνωρίζουν καθόλου τις λενινιστικές θέσεις που ανάλυσε ο Γενικός Γραμματέας της Κομμουνιστικής Διεθνούς σχετικά με το σημαντικό ζήτημα των μορφών της ανάπτυξης της επανάστασης, της μεταβατικής μορφής ή της προσέγγισης της προλεταριακής επανάστασης.

Αφού καταδικάζει τις ψεύτικες μέθοδες που χρησιμοποιούν οι ρεβιζιονιστές της δεξιάς ή της “αριστεράς” στον καθορισμό των καθηκόντων και αφού τονίζει την αναγκαιότητα για το γνώρισμα της κατάστασης το άρθρο του ’’Πριντσίπιος” τονίζει, ότι εάν δεν ληφθούν υπόψη οι αλλαγές που παρατηρούνται στον αντιφατικό δρόμο της ιστορικής ανάπτυξης από όπου απορρέουν τα καθήκοντα του επαναστατικού κινήματος γίνονται πολλά σφάλματα. Μια ορθή θέση εφαρμοσμένη στη ζωή κατά μηχανικό τρόπο, υποτιμώντας τις αλλαγές που είχε η κατάσταση, εκφυλίζεται γενικά σε δόγμα. Η πραγματικότητα είναι, ότι η πολίτικο - κοινωνική κατάσταση αλλάζει συνεχώς λόγω του ταξικού αγώνα και της διαδικασίας της αντιφατικής ανάπτυξης του καπιταλισμού. Δικαιολογημένα ο Δημητρώφ τόνιζε, ότι ”δε θα είμαστε πραγματικοί μαρξιστές - λενινιστές, αντάξιοι μαθητές των Μαρξ - Ενγκελς - Λένιν και Στάλιν εάν δεν α λ λ ά ζ α μ ε κατά κατάλληλο τρόπο την πολιτική και την ταχτική μας σύμφωνα με την κατάσταση που αλλάζει και την πρόοδο που σημειώνεται στο παγκόσμιο εργατικό κίνημα”.

Οι δεξιοί οπορτουνιστές αναθεωρούν το μαρξισμό - λενινισμό, αναθεώρηση που οδηγεί σε αστικές αντιλήψεις υπό τη μορφή της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας. Οι αριστεροί οπορτουνιστές αυτοαποκαλούμενοι “αδιάλλαχτοι υπερασπιστές των αρχών, αναθεωρούν και την επαναστατική κοσμοθεωρία μετατρέποντάς την σε κάτι ασυνεπές και άκαρπο που έχει πολλά κοινά σημεία με τις τροτσκιστικές στερεότυπες φόρμουλες. Μη παίρνοντας απάντηση για την απομόνωση στην οποία βρίσκονται, για τις αδύνατες σχέσεις με τις μάζες και την ελάχιστη οργάνωσή τους, κόμματα ή μικρές ομάδες που δεν αυξάνουν αριθμητικά ζητούν την εξήγηση για τις δυσκολίες τους στον αφηρημένο τομέα της κοινής πολιτικής κερδοσκοπίας, τη ζητούν στο παρελθόν και όχι στο παρόν, ενώ στην πραγματικότητα τις αιτίες των εμποδίων στα οποία προσκρούουν πρέπει να τις ζητήσουν στην πραχτική τους δραστηριότητα και τον πολιτικό τους προσανατολισμό.

Για να ξεσκεπαστούν οι οπορτουνιστές της δεξιάς και αριστεράς, καταλήγει το άρθρο του περιοδικού ’’Πριντσίπιος”, η θεωρητική πάλη στενά συνδεδεμένη με την πραχτική δραστηριότητα παίρνει σημασία πρωταρχικής αξίας. Η πάλη αυτή εξοπλίζει τη ζωντανή πείρα με την επεξεργασία της εγγυημένης νικηφόρας γραμμής. Όσο περισσότερο βαθαίνει η πάλη αυτή έχοντας στους κόλπους της κολοσιαίες μάζες ανθρώπων τόσο γρηγορότερα θαρθεί η μοιραία μέρα για τον καπιταλισμό.

Εφημερίδα “Επανάσταση”, Μάρτης 1986, σελ. 4

Διαβάστε Περισσότερα »

Η αυτοδιάλυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς

Απόφαση του Προεδρείου της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κ.Δ. στις 15 Μάη 1943, που εγκρίθηκε από όλα τα Κόμματα-μέλη, για την αυτοδιάλυση της Διεθνούς:

Ο ιστορικός ρόλος της Κομμουνιστικής Διεθνούς, που ιδρύθηκε το 1919 ως αποτέλεσμα της πολιτικής κατάρρευσης της συντριπτικής πλειοψηφίας των παλιών, προπολεμικών εργατικών κομμάτων, συνίστατο στο ότι υπεράσπισε τα διδάγματα του μαρξισμού από τον εκχυδαϊσμό και την διαστρέβλωσή τους από τα οπορτουνιστικά στοιχεία του εργατικού κινήματος, συνέβαλε στην προώθηση της συσπείρωσης σε μια σειρά χώρες της πρωτοπορίας των προοδευτικών εργατών στα αληθινά εργατικά κόμματα, τα βοήθησε να κινητοποιούν τις μάζες των εργαζομένων για την υπεράσπιση των οικονομικών και πολιτικών τους συμφερόντων, στην πάλη ενάντια στο φασισμό και τον πόλεμο που αυτός προετοίμαζε, στην υποστήριξη της Σοβιετικής Ένωσης ως το κύριο οχυρό ενάντια στο φασισμό. Η Κομμουνιστική Διεθνής έγκαιρα αποκάλυψε την αληθινή σημασία του «Συμφώνου κατά της Κομμουνιστικής Διεθνούς», ως όπλου που χρησιμοποιήθηκε απ’ τους χιτλερικούς για την προετοιμασία του πολέμου. Ακούραστα αποκάλυπτε πολύ πριν τον πόλεμο την ποταπή υπονομευτική δουλειά που έκαναν στα ξένα κράτη οι χιτλερικοί, που την καμουφλάριζαν με τις κραυγές τους για δήθεν ανάμιξη της Κομμουνιστικής Διεθνούς στις εσωτερικές υποθέσεις αυτών των κρατών.

Ήδη πολύ πριν τον πόλεμο γινόταν όλο και πιο φανερό πως, στο μέτρο της αυξανόμενης περιπλοκής τόσο των εσωτερικών όσο και των διεθνών συνθηκών των διαφόρων χωρών, η εκπλήρωση των καθηκόντων του εργατικού κινήματος κάθε ξεχωριστής χώρας με τις δυνάμεις οποιουδήποτε διεθνούς κέντρου θα προσέκρουε σε ανυπέρβλητα εμπόδια. 

Αυτή η διαφορά των ιστορικών δρόμων ανάπτυξης των μεμονωμένων χωρών του κόσμου, ο διαφορετικός χαρακτήρας και μάλιστα η αντιφατικότητα της κοινωνικής τους δομής, η διαφορά στο επίπεδο και το ρυθμό της οικονομικής και πολιτικής τους ανάπτυξης, η διαφορά, τελικά, του επιπέδου συνείδησης και οργάνωσης των εργατών, προσδιορίζουν και τα διαφορετικά καθήκοντα που αντιμετωπίζει η εργατική τάξη των διαφόρων χωρών. Η όλη πορεία των γεγονότων κατά το περασμένο τέταρτο του αιώνα και η συσσωρευμένη από την Κομμουνιστική Διεθνή πείρα έδειξαν με πειστικότητα, ότι η οργανωτική μορφή της ένωσης των εργατών που επέλεξε το Πρώτο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, ενώ ανταποκρινόταν στις ανάγκες της αρχικής περιόδου αναγέννησης του εργατικού κινήματος, ολοένα και περισσότερο ξεπερνιόταν με την ανάπτυξη αυτού του κινήματος και την αυξανόμενη περιπλοκή των καθηκόντων στις μεμονωμένες χώρες, μάλιστα έγινε ακόμα και τροχοπέδη για την παραπέρα ισχυροποίηση των εθνικών εργατικών κομμάτων.

Ο παγκόσμιος πόλεμος που εξαπέλυσαν οι χιτλερικοί όξυνε ακόμα περισσότερο τις διαφορές στην κατάσταση των μεμονωμένων χωρών, χαράζοντας μια βαθιά διαχωριστική γραμμή μεταξύ εκείνων των χωρών που έγιναν φορείς της χιτλερικής τυραννίας, και εκείνων των λαών που αγαπούν την ελευθερία και συσπειρώθηκαν σε μια ισχυρή Αντιχιτλερική συμμαχία. Ενώ στις χώρες του Χιτλερικού μπλοκ το θεμελιώδες καθήκον των εργατών, των εργαζομένων και όλων των τίμιων ανθρώπων συνίσταται στην με κάθε τρόπο συμβολή στην ήττα αυτού του μπλοκ, με την υπονόμευση από τα μέσα της Χιτλερικής στρατιωτικής μηχανής, να δράσουν στην κατεύθυνση της ανατροπής των κυβερνήσεων που ευθύνονται για τον πόλεμο – στις χώρες της Αντιχιτλερική συμμαχία το ιερό καθήκον των πλατιών λαϊκών μαζών, και πρώτα απ’ όλα των πρωτοπόρων εργατών, συνίσταται στην με κάθε τρόπο υποστήριξη όλων των στρατιωτικών προσπαθειών των κυβερνήσεων αυτών των χωρών με στόχο την ταχύτατη συντριβή του Χιτλερικού μπλοκ και την εξασφάλιση της συνεργασίας των εθνών στην βάση της ισοτιμίας μεταξύ τους. Μαζί μ’ αυτό δεν πρέπει επίσης να αφήσουμε να μας διαφύγει το γεγονός, ότι και οι μεμονωμένες χώρες που συμπαρατάσσονται με την Αντιχιτλερική συμμαχία έχουν και τα δικά τους ιδιαίτερα καθήκοντα. Έτσι, για παράδειγμα, στις κατεχόμενες από τους Χιτλερικούς χώρες που στερήθηκαν την κρατική τους ανεξαρτησία, το θεμελιώδες καθήκον των πρωτοπόρων εργατών και των πλατιών λαϊκών μαζών συνίσταται στην ανάπτυξη της ένοπλης πάλης, ώστε αυτή να μετεξελιχθεί σε εθνικοαπελευθερωτικό πόλεμο εναντίον της χιτλερικής Γερμανίας. Ταυτόχρονα, ο απελευθερωτικός πόλεμος των λαών που αγαπούν την ελευθερία εναντίον της Χιτλερικής τυραννίας κινητοποίησαν ευρύτατες λαϊκές μάζες, που συσπειρώνονται ανεξάρτητα από την κομματική τους τοποθέτηση ή θρησκεία τους στις γραμμές μιας ισχυρής Αντιχιτλερικής συμμαχίας, έδειξε με ακόμα πιο οφθαλμοφανή τρόπο, ότι η πανεθνική έξαρση και κινητοποίηση των μαζών για την σε συντομότατο χρονικό διάστημα νίκη κατά του εχθρού μπορούν καλύτερα απ’ όλα και πιο αποδοτικά να πραγματοποιηθούν από την πρωτοπορία του εργατικού κινήματος κάθε ξεχωριστής χώρας στα πλαίσια του δικού της κράτους.

Ήδη το 7ο Παγκόσμιο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, το 1935, παίρνοντας υπόψη τις αλλαγές που συνέβηκαν τόσο στην διεθνή κατάσταση όσο και στο εργατικό κίνημα, απαίτησε μεγαλύτερη ευελιξία και αυτοτέλεια των Τμημάτων της στο έργο εκπλήρωσης των καθηκόντων που αντιμετώπιζαν, υπογράμμισε την αναγκαιότητα η Εκτελεστική Επιτροπή της Κομμουνιστικής Διεθνούς κατά την επίλυση όλων των ζητημάτων του εργατικού κινήματος «να ξεκινά από τις συγκεκριμένες συνθήκες και τις ιδιαιτερότητες της κάθε χώρας και να αποφεύγει, ως κανόνα, την άμεση ανάμιξη στις εσω-οργανωτικές υποθέσεις των κομμουνιστικών κομμάτων».

Από τις ίδιες αντιλήψεις καθοδηγήθηκε η Κομμουνιστική Διεθνής όταν έλαβε γνώση και ενέκρινε την απόφαση του Κομμουνιστικού Κόμματος των ΗΠΑ το Νοέμβρη 1940 να αποχωρήσει από τις γραμμές της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Οι κομμουνιστές, καθοδηγούμενοι από τα διδάγματα των θεμελιωτών του μαρξισμού-λενινισμού, δεν υπήρξαν ποτέ οπαδοί της διατήρησης ξεπερασμένων οργανωτικών μορφών,· πάντοτε υπέτασσαν τις μορφές Οργάνωσης του εργατικού κινήματος και τις μέθοδες λειτουργίας αυτής της Οργάνωσης στα θεμελιώδη πολιτικά συμφέροντα του εργατικού κινήματος στο σύνολό του, στις ιδιαιτερότητες της δεδομένης συγκεκριμένης ιστορικής κατάστασης και σ’ εκείνα τα καθήκοντα, που άμεσα απορρέουν από αυτή την κατάσταση. Θυμούνται το παράδειγμα του μεγάλου Μαρξ, ο οποίος συσπείρωσε τους πρωτοπόρους εργάτες στις γραμμές της Διεθνούς Ένωσης Εργατών και, αφού η 1η Διεθνής θέτοντας τα θεμέλια για την ανάπτυξη εργατικών κομμάτων στις χώρες της Ευρώπης και της Αμερικής είχε εκπληρώσει το ιστορικό της καθήκον, πραγματοποίησε, ως αποτέλεσμα της ωρίμανσης της αναγκαιότητας ίδρυσης μαζικών εθνικών εργατικών κομμάτων, την διάλυση της 1ης Διεθνούς, εφόσον αυτή η μορφή Οργάνωσης δεν ανταποκρινόταν σ’ αυτήν την αναγκαιότητα.

Με αφετηρία τις παραπάνω αντιλήψεις, παίρνοντας υπόψη την άνοδο και πολιτική ωριμότητα των Κομμουνιστικών Κομμάτων και των ηγετικών τους στελεχών στις ξεχωριστές χώρες αλλά και έχοντας επίσης υπόψη ότι κατά τη διάρκεια του τωρινού πολέμου μια σειρά τμήματα ανακίνησαν ζήτημα διάλυσης της Κομμουνιστικής Διεθνούς ως καθοδηγητικού κέντρου του διεθνούς εργατικού κινήματος, το Προεδρείο της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Διεθνούς – επειδή σε συνθήκες παγκοσμίου πολέμου δεν έχει τη δυνατότητα να συγκαλέσει συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς – επιτρέπει στον εαυτό της να θέσει προς επικύρωση στα τμήματα της Κομμουνιστικής Διεθνούς την ακόλουθη πρόταση:

Η Κομμουνιστική Διεθνής, ως καθοδηγητικό κέντρο του διεθνούς εργατικού κινήματος, να διαλυθεί, αποδεσμεύοντας τα τμήματα της Κομμουνιστικής Διεθνούς από τις υποχρεώσεις που απορρέουν από το Καταστατικό και τις Αποφάσεις των Συνεδρίων της Κομμουνιστικής Διεθνούς.

Το Προεδρείο της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Διεθνούς καλεί όλους τους οπαδούς της Κομμουνιστικής Διεθνούς να επικεντρώσουν τις δυνάμεις τους στην με κάθε τρόπο υποστήριξη και ενεργή συμμετοχή στον απελευθερωτικό πόλεμο των λαών και κρατών της Αντιχιτλερικής συμμαχίας, για την ταχύτατη συντριβή του θανάσιμου εχθρού των εργαζομένων — του γερμανικού φασισμού, των συμμάχων και υποτελών του.

(Το παραπάνω κείμενο πάρθηκε από: «Die Welt», Nr. 21, 1943, σελ. 627/628)

Τα μέλη του Προεδρείου της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Διεθνούς: 

ΓΚΟΤΒΑΛΝΤ, ΝΤΙΜΙΤΡΟΦ, ΖΝΤΑΝΟΦ, ΚΟΛΑΡΟΦ, ΚΟΠΛΕΝΙΝΓΚ, ΚΟΥΟΥΣΙΝΕΝ, ΜΑΝΟΥΪΛΣΚΙ, ΜΑΡΤΙ, ΠΙΚ, ΤΟΡΕΖ, ΦΛΟΡΙΝ, ΕΡΚΟΛΙ.

Με την παρούσα απόφαση συντάσσονται οι ακόλουθοι αντιπρόσωποι Κομμουνιστικών Κομμάτων: 

ΜΠΙΑΝΚΟ (Ιταλία), ΝΤΟΛΟΡΕΣ ΙΜΠΑΡΟΥΡΙ (Ισπανία), ΛΕΧΤΙΝΕΝ (Φιλανδία), ΠΑΟΥΚΕΡ (Ρουμανία), ΡΑΚΟΣΙ (Ουγγαρία).

[Χειρόγραφο τμήμα]

Μόσχα, 15 Μαΐου 1943

Γκ. Ντιμιτρόφ [ΓΓ ΕΕΚΔ]

Β. Πικ [Γερμανικό Τμήμα]

Α. Μαρτί [Γαλλικό Τμήμα]

Γκότβαλντ [Τσεχοσλοβακικό Τμήμα]

Ντολόρες Ιμπαρούρι [Ισπανικό Τμήμα]

Κόπλενινγκ [Αυστριακό Τμήμα]

Τορέζ [Γαλλικό Τμήμα]

Ντ. Μανουΐλσκι [Σοβιετικό Τμήμα]

Ράκοσι [Ουγγρικό Τμήμα]

Β. Π. Κολάροφ [Βουλγαρικό Τμήμα]

Λέχτινεν [Ψευδώνυμο του Ο. Β. Κούουσινεν, Φιλανδικό Τμήμα]

Β. Μπιάνκο [Ιταλικό Τμήμα]

Έρκολι [Ψευδώνυμο του Παλμίρο Τολιάτι, Ιταλικό Τμήμα]

Άνα Πάουκερ [Ρουμανικό Τμήμα]

Διαβάστε Περισσότερα »

Οι 21 όροι που έθεσε ο Λένιν για ένταξη στην Κομμουνιστική Διεθνή [1920]

1. Όλη η προπαγάνδα και η αναταραχή, πρέπει να φέρουν έναν πραγματικά κομμουνιστικό χαρακτήρα και σύμφωνα με το πρόγραμμα και τις αποφάσεις της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Όλα τα όργανα Τύπου του κόμματος, πρέπει να διοικούνται από έμπιστους κομμουνιστές, οι οποίοι να έχουν αποδείξει την αφοσίωσή τους στον αγώνα του προλεταριάτου. Η δικτατορία του προλεταριάτου δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται απλά ως ένας συνηθισμένος τύπος ρεύματος. Γι' αυτό, η προπαγάνδα πρέπει να γίνεται με τέτοιον τρόπο, ώστε η αναγκαιότητά του να είναι κατανοητή σε κάθε απλό εργάτη, κάθε εργάτρια, κάθε στρατιώτη και αγρότη, μέσα από τα γεγονότα της καθημερινής ζωής τους, η οποία πρέπει να παρατηρείται συστηματικά διά του Τύπου μας και να χρησιμοποιείται κάθε μέρα. Τα περιοδικά και άλλα έντυπα και όλα τα εκδοτικά ιδρύματα του κόμματος, πρέπει να εξαρτώνται από την ηγεσία του κόμματος, ανεξάρτητα από το αν, σε κάθε δεδομένη στιγμή, το κόμμα στο σύνολό του είναι νόμιμο ή παράνομο. Οι εκδοτικοί οίκοι, δεν πρέπει να επιτρέπεται να καταχρώνται την ανεξαρτησία τους και να ασκούν πολιτικές, που δεν αντιστοιχούν πλήρως με τις πολιτικές του κόμματος. Στις στήλες του Τύπου, σε δημόσιες συναντήσεις, στα συνδικάτα, στους συνεταιρισμούς -όπου τα μέλη της Κομμουνιστικής Διεθνούς μπορεί να γίνει αποδεκτά-, είναι απαραίτητο να στιγματίζονται, όχι μόνο η αστική τάξη, αλλά επίσης και οι βοηθοί της, οι μεταρρυθμιστές κάθε απόχρωσης, συστηματικά και αδυσώπητα.

2. Κάθε οργάνωση που επιθυμεί να ενταχθεί στην Κομμουνιστική Διεθνή, πρέπει τακτικά και μεθοδικά να απομακρύνει τους μεταρρυθμιστές και τους κεντρώους από κάθε υπεύθυνη θέση μέσα στο εργατικό κίνημα (κομματικές οργανώσεις, συντακτικά συμβούλια, συνδικάτα, κοινοβουλευτικές παρατάξεις, συνεταιρισμούς, τοπική αυτοδιοίκηση) και να τους αντικαθιστά με δοκιμασμένους κομμουνιστές, χωρίς να ανησυχούν υπερβολικά για το γεγονός ότι, ιδιαίτερα στην αρχή, απλοί εργαζόμενοι από τις μάζες θα αντικαταστήσουν «έμπειρους» καιροσκόπους.

3. Σε όλες σχεδόν τις χώρες της Ευρώπης και της Αμερικής, η ταξική πάλη μπαίνει στη φάση του εμφυλίου πολέμου. Υπό αυτές τις συνθήκες, οι κομμουνιστές δεν μπορούν να έχουν καμμία εμπιστοσύνη στην αστική νομιμότητα. Έχουν την υποχρέωση της δημιουργίας μιας παράλληλης παράνομης οργάνωσης, η οποία, κατά την κρίσιμη στιγμή, μπορεί να βοηθήσει το κόμμα να κάνει το καθήκον του για την επανάσταση. Σε κάθε χώρα, όπου σε μια κατάσταση πολιορκίας ή έκτακτης ανάγκης, η νομοθεσία στερεί από τους κομμουνιστές, την ευκαιρία να κάνουν τη δουλειά τους νόμιμα, είναι απολύτως απαραίτητο να συνδυάζεται νόμιμη και παράνομη δραστηριότητα.

4. Το καθήκον της διάδοσης των κομμουνιστικών ιδεών, περιλαμβάνει την ειδική υποχρέωση της δυναμικής και συστηματικής προπαγάνδας στον στρατό. Σε περίπτωση που αυτή η αναταραχή, διακόπτεται από νόμους έκτακτης ανάγκης, θα πρέπει να συνεχίζεται παράνομα. Η άρνηση ανάληψης αυτής της εργασίας, θα ισοδυναμούσε με προδοσία του επαναστατικού καθήκοντος και θα ήταν ασυμβίβαστη με την ιδιότητα μέλους της Κομμουνιστικής Διεθνούς.

5. Η συστηματική και μεθοδική αναταραχή, είναι απαραίτητη στην ύπαιθρο. Η εργατική τάξη δεν θα είναι σε θέση να κερδίσει, αν δεν έχει την υποστήριξη του αγροτικού προλεταριάτου και τουλάχιστον ένα μέρος των φτωχότερων αγροτών, και αν δεν εξασφαλιστεί η ουδετερότητα, τουλάχιστον ενός μέρους από τον υπόλοιπο πληθυσμό της υπαίθρου, για την εφαρμογή των πολιτικών της. Το κομμουνιστικό έργο στην ύπαιθρο, αποκτά τεράστια σημασία αυτή τη στιγμή. Πρέπει να διεξάγεται κυρίως με τη βοήθεια των επαναστατών κομμουνιστών εργαζομένων της πόλης και της υπαίθρου, που έχουν διασυνδέσεις με την ύπαιθρο. Η παραμέληση του έργου αυτού, ή η ανάθεσή του σε αναξιόπιστα, ημιρυθμιστικά χέρια, ισοδυναμεί με απάρνηση της προλεταριακής επανάστασης.

6. Κάθε κόμμα που επιθυμεί να ενταχθεί στην Κομμουνιστική Διεθνή, έχει την υποχρέωση να αφαιρέσει ανοικτά το προσωπείο, όχι μόνο του σοσιαλπατριωτισμού, αλλά και την ανειλικρίνεια και την υποκρισία του σοσιαλειρηνισμού, για να δείξει στους εργαζόμενους συστηματικά ότι, χωρίς την επαναστατική ανατροπή του Καπιταλισμού, κανένα διεθνές δικαστήριο διαιτησίας, καμμία συμφωνία για τον περιορισμό των εξοπλισμών, καμμία «δημοκρατική» αναδιοργάνωση της Κοινωνίας των Εθνών, δεν θα είναι σε θέση να αποτρέψει νέους ιμπεριαλιστικούς πολέμους.

7. Τα κόμματα που επιθυμούν να ανήκουν στην Κομμουνιστική Διεθνή, έχουν την υποχρέωση να αναγνωρίζουν την ανάγκη μιας πλήρους ρήξης με τον μεταρρυθμισμό και την «κεντρώα» πολιτική και να προπαγανδίσουν αυτή τη ρήξη μεταξύ των μελών τους, όσο περισσότερο γίνεται. Η συνεπής κομμουνιστική πολιτική είναι αδύνατη χωρίς αυτό. Η Κομμουνιστική Διεθνής, ανεπιφύλακτα και κατηγορηματικά απαιτεί τη διενέργεια αυτής της ρήξης, στο συντομότερο δυνατόν χρονικό διάστημα. Η Κομμουνιστική Διεθνής δεν μπορεί να ανεχθεί μια κατάσταση όπου περιβόητοι καιροσκόποι, όπως οι Τουράτι, Μοντιλιάνι, Κάουτσκι, Χίλφερντιγκ, Χίλκουιτ, Λονγκέ, ΜακΝτόναλντ και άλλους, να έχουν το δικαίωμα να εμφανίζονται ως μέλη της Τρίτης Διεθνούς και ν' αντιπροσωπεύονται σ' αυτήν. Αυτό θα μπορούσε μόνο να οδηγήσει σε ένα ναυάγιο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, πολύ παρόμοιο με το ναυάγιο της Δεύτερης Διεθνούς.

8. Μια ιδιαίτερα σημαντική και σαφής στάση, όσον αφορά το ζήτημα των αποικιών και των καταπιεσμένων εθνών, είναι απαραίτητη από την πλευρά των κομμουνιστικών κομμάτων των χωρών, των οποίων οι αστικές τάξεις έχουν στην κατοχή τους αποικίες και καταπιέζουν άλλα έθνη. Κάθε κόμμα που επιθυμεί να ανήκει στην Κομμουνιστική Διεθνή, έχει υποχρέωση να εκθέτει τα τεχνάσματα και τις υπεκφυγές των ιμπεριαλιστών «του» στις αποικίες, να υποστηρίζει κάθε απελευθερωτικό κίνημα στις αποικίες, όχι με λόγια, αλλά με έργα, να ζητάει την απέλαση των ιμπεριαλιστών «του» από αυτές τις αποικίες, να καλλιεργεί στις καρδιές των εργαζομένων της χώρας του μια πραγματικά αδελφική στάση για τους εργαζόμενους των αποικιών και των καταπιεσμένων εθνών, καθώς και να διενεργεί συστηματική προπαγάνδα μεταξύ των στρατευμάτων της χώρας του, εναντίον κάθε καταπίεσης των αποικιακών λαών.

9. Κάθε κόμμα που επιθυμεί να ανήκει στην Κομμουνιστική Διεθνή, πρέπει, συστηματικά και επίμονα, να αναπτύσσει κομμουνιστική δραστηριότητα στο εσωτερικό των συνδικάτων και στις εργατικές επιτροπές, στους συνεταιρισμούς καταναλωτών και σε άλλες μαζικές οργανώσεις εργαζομένων. Μέσα σε αυτές τις οργανώσεις, οι κομμουνιστικοί πυρήνες πρέπει να οργανωθούν με επίμονη και ακούραστη εργασία για κερδίσουν τα συνδικάτα, κ.λπ., προς ώφελος του Κομμουνισμού. Στην καθημερινή εργασία τους, οι πυρήνες έχουν την υποχρέωση να αποκαλύπτουν παντού την προδοσία των σοσιαλπατριωτών και την αστάθεια του «κέντρου». Οι κομμουνιστικοί πυρήνες πρέπει να είναι πλήρως εξαρτώμενοι από το κόμμα στο σύνολό του.

10. Κάθε κόμμα που ανήκει στην Κομμουνιστική Διεθνή, υποχρεούται να διεξάγει έναν ανένδοτο αγώνα ενάντια στην «Διεθνή» του Άμστερνταμ, των κίτρινων συνδικάτων. Θα πρέπει να ασκούν την πιο έντονη προπαγάνδα μεταξύ των συνδικαλιστών για την αναγκαιότητα της ρήξης με την κίτρινη «Διεθνή» του Άμστερνταμ. Πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να υποστηρίξουμε την προσχώρηση της Διεθνούς Ένωσης Ερυθρών Συνδικάτων στην Κομμουνιστική Διεθνή, επί του παρόντος στη διαδικασία του σχηματισμού, με όλα τα διαθέσιμα μέσα.

11. Τα κόμματα που επιθυμούν να ανήκουν στην Κομμουνιστική Διεθνή, έχουν την υποχρέωση να επανεξετάσουν τη σύνθεση του προσωπικού των κοινοβουλευτικών παρατάξεων τους, να απομακρύνουν όλα τα αναξιόπιστα στοιχεία από αυτά και να υποτάξουν αυτές τις παρατάξεις στην ηγεσία του κόμματος, όχι μόνο στα λόγια αλλά και με πράξεις, καλώντας ατομικά κάθε κομμουνιστικό μέλος του κοινοβουλίου να υποτάξει το σύνολο της δραστηριότητάς του στα συμφέροντα της πραγματικά επαναστατικής προπαγάνδας και αναταραχής.

12. Τα κόμματα που ανήκουν στην Κομμουνιστική Διεθνή, πρέπει να οργανώνονται με βάση την αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού. Στη σημερινή εποχή του οξύτατου εμφυλίου πολέμου, το κομμουνιστικό κόμμα θα είναι σε θέση να εκπληρώσει το καθήκον του, μόνο αν έχει οργανωθεί με έναν όσο το δυνατόν πιο συγκεντρωτικό τρόπο, αν επικρατεί σιδερένια πειθαρχία μέσα σε αυτό και αν ο κεντρικός πυρήνας του έχει την ευρεία αποδοχή των μελών του κόμματος, έχει δύναμη και κύρος και είναι εξοπλισμένος με διευρυμένες εξουσίες.

13. Τα κομμουνιστικά κόμματα των χωρών, στις οποίες οι κομμουνιστές μπορούν να επιτελέσουν το έργο τους νόμιμα, πρέπει από καιρό σε καιρό να αναλαμβάνουν εκκαθαρίσεις (επανεγγραφή) των μελών των οργανώσεων του κόμματός τους, προκειμένου να απαλλαγούν από κάθε μικροαστικό στοιχείο που έχει παρεισφρήσει μέσα σε αυτό.

14. Κάθε κόμμα που επιθυμεί να ενταχθεί στην Κομμουνιστική Διεθνή, έχει την υποχρέωση να δίνει, άνευ όρων, υποστήριξη σε όλες τις σοβιετικές δημοκρατίες στην πάλη τους ενάντια στις δυνάμεις της αντεπανάστασης. Τα κομμουνιστικά κόμματα πρέπει να κάνουν σαφή προπαγάνδα για να αποτρέπεται η μεταφορά πολεμικού υλικού για τους εχθρούς των σοβιετικών δημοκρατιών. Θα πρέπει επίσης να πραγματοποιούν νόμιμη ή παράνομη προπαγάνδα, κ.λπ., με όλα τα μέσα που υπάρχουν στη διάθεσή τους, μεταξύ των στρατευμάτων που στέλνονται να καταπνίξουν τις δημοκρατίες των εργαζομένων.

15. Τα κόμματα που έχουν διατηρήσει ακόμα τα παλαιά σοσιαλδημοκρατικά προγράμματά τους, έχουν την υποχρέωση να αλλάξουν αυτά τα προγράμματα όσο το δυνατόν γρηγορότερα και να θέσουν σε εφαρμογή ένα νέο κομμουνιστικό πρόγραμμα, που να αντιστοιχεί στις ιδιαίτερες συνθήκες της χώρας και να είναι σύμφωνο με τις αποφάσεις της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Κατά κανόνα, το πρόγραμμα του κάθε κόμματος που ανήκει στην Κομμουνιστική Διεθνή, πρέπει να επικυρωθεί από ένα τακτικό συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς ή από την Εκτελεστική Επιτροπή. Σε περίπτωση που η Εκτελεστική Επιτροπή της Κομμουνιστικής Διεθνούς απορρίψει το πρόγραμμα ενός κόμματος, το εν λόγω κόμμα έχει το δικαίωμα προσφυγής στο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς.

16. Όλες οι αποφάσεις του συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς και οι αποφάσεις της Εκτελεστικής Επιτροπής της, είναι δεσμευτικές για όλα τα κόμματα που ανήκουν στην Κομμουνιστική Διεθνή. Η Κομμουνιστική Διεθνής, που ενεργεί υπό συνθήκες του πιο οξέως εμφυλίου πολέμου, πρέπει να οικοδομηθεί με έναν πολύ πιο συγκεντρωτικό τρόπο από ό,τι συνέβαινε με τη Δεύτερη Διεθνή. Κατά την πορεία, η Κομμουνιστική Διεθνής και η Εκτελεστική Επιτροπή της, θα πρέπει, φυσικά, στο σύνολο της δραστηριότητάς της, να λαμβάνει υπ' όψιν τις διαφορετικές συνθήκες υπό τις οποίες τα επιμέρους κόμματα θα πρέπει να πολεμούν και να εργάζονται, και γενικά να λαμβάνει δεσμευτικές αποφάσεις, μόνο σε περιπτώσεις κατά τις οποίες οι αποφάσεις αυτές είναι δυνατές.

17. Σύμφωνα με τα παραπάνω και στο πλαίσιο αυτό, όλα τα κόμματα που επιθυμούν να ανήκουν στην Κομμουνιστική Διεθνή, πρέπει να αλλάξουν τα ονόματά τους. Κάθε κόμμα που επιθυμεί να ανήκει στην Κομμουνιστική Διεθνή, πρέπει να φέρει το όνομα «Κομμουνιστικό Κόμμα» της τάδε ή της δείνα χώρας (το τμήμα της Κομμουνιστικής Διεθνούς). Το ζήτημα του ονόματος δεν είναι τυπικό, αλλά ένα άκρως πολιτικό ζήτημα μεγάλης σημασίας. Η Κομμουνιστική Διεθνής έχει κηρύξει τον πόλεμο σε ολόκληρο τον αστικό κόσμο και σε όλα τα κίτρινα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα. Η διαφορά μεταξύ των κομμουνιστικών κομμάτων και των παλαιών επίσημων «σοσιαλδημοκρατικών» ή «σοσιαλιστικών» κομμάτων, που έχουν προδώσει το λάβαρο της εργατικής τάξης, πρέπει να είναι σαφής σε κάθε απλό εργαζόμενο.

18. Όλα τα κύρια όργανα του Τύπου των κομμάτων σε κάθε χώρα, έχουν την υποχρέωση της δημοσίευσης όλων τα σημαντικών επίσημων εγγράφων της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Διεθνούς.

19. Όλα τα κόμματα που ανήκουν στην Κομμουνιστική Διεθνή, ή έχουν υποβάλει αίτηση για ένταξη, έχουν την υποχρέωση να συγκαλέσουν ένα έκτακτο συνέδριο, το συντομότερο δυνατόν, και σε κάθε περίπτωση όχι αργότερο από τέσσερις μήνες μετά το Δεύτερο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, προκειμένου να ελέγξουν όλους αυτούς τους όρους ένταξης. Στο πλαίσιο αυτό, οι κεντρικές επιτροπές των κομμάτων, πρέπει να φροντίζουν, έτσι ώστε οι αποφάσεις του Δευτέρου Συνεδρίου να γίνονται γνωστές σε όλες τις τοπικές οργανώσεις τους.

20. Τα κόμματα που τώρα επιθυμούν να εισέλθουν στην Κομμουνιστική Διεθνή, αλλά δεν έχουν ακόμη αλλάξει ριζικά την προηγούμενη τακτική τους, πρέπει πριν από την ένταξή τους στην Κομμουνιστική Διεθνή, να εξασφαλίσουν ότι, όχι λιγότερο από τα δύο τρίτα της κεντρικής επιτροπής και του συνόλου των σημαντικότερων κεντρικών θεσμικών οργάνων, αποτελείται από συντρόφους, που ακόμη και πριν από το Δεύτερο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, τάχθηκαν σαφώς και δημοσίως, υπέρ της εισόδου του κόμματος στην Κομμουνιστική Διεθνή. Εξαιρέσεις μπορεί να επιτρέπονται με τη σύμφωνη γνώμη της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Η Εκτελεστική Επιτροπή της Κομμουνιστικής Διεθνούς, έχει επίσης το δικαίωμα να κάνει εξαιρέσεις σε σχέση με τους εκπροσώπους της τάσης του κέντρου που αναφέρεται στην παράγραφο 7.

21. Τα μέλη του κόμματος, που ουσιαστικά απορρίπτουν τους όρους και τις θέσεις που προβλέπονται από την Κομμουνιστική Διεθνή, πρέπει να αποβάλλονται από το κόμμα. Το ίδιο ισχύει και για τους εκπροσώπους των έκτακτων συνεδρίων.

Διαβάστε Περισσότερα »