1917 – 2017: 100 χρόνια από τη μεγάλη Οχτωβριανή Προλεταριακή Επανάσταση

Φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια απ’ το μεγάλο κοσμοϊστορικό γεγονός της νικηφόρας βίαιης-ένοπλης Προλεταριακής Επανάστασης καθοδηγούμενης απ’ το Κόμμα των Μπολσεβίκων με επικεφαλής το ΛΕΝΙΝ που άνοιξε μια νέα σελίδα στην ιστορία της ανθρωπότητας, εγκαινιάζοντας το πέρασμα απ’ τον καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό στο Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό. Με την εγκαθίδρυση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου – μετά την πλήρη συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής – αρχίζει η εξάλειψη του καπιταλισμού και η επιτυχής οικοδόμηση του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού (1917-1953), κάτω απ’ την καθοδήγηση των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ, μέσα από οξύτατη ταξική πάλη, ενάντια στους εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς.

Η Διχτατορία του Προλεταριάτου ανατράπηκε μετά το θάνατο-ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ του ΣΤΑΛΙΝ, με βίαιο φασιστικό πραξικόπημα της προδοτικής ομάδας των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΈΖΝΙΕΦ, ανατροπή που αποτέλεσε την απαρχή της εξάλειψης του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού με την εφαρμογή των καπιταλιστικού χαρακτήρα οικονομικών μεταρρυθμίσεων που οδήγησαν στην πλήρη παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση στα μέσα της δεκαετίας του 1960.

Τιμώντας τα 100 χρόνια της μεγάλης Σοσιαλιστικής Επανάστασης του Οχτώβρη αναδημοσιεύουμε το παρακάτω άρθρο (συμπληρωμένο) που πρωτο-δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Ενότητα και Πάλη» της CIPOML, ειδικό αφιέρωμα στην Επανάσταση του Οχτώβρη.

ΟΧΤΩΒΡΙΑΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ – επιβεβαίωση της λενινιστικής θεωρίας της Προλεταριακής Επανάστασης

Η νικηφόρα πραγματοποίηση της Προλεταριακής Επανάστασης τον Οχτώβρη (7 Νοέμβρη) του 1917 στη Ρωσία με ηγετική δύναμη το επαναστατικό προλεταριάτο στη συμμαχία εργατιάς-αγροτιάς και κάτω απ’ την καθοδήγηση του επαναστατικού κόμματος των Μπολσεβίκων των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ που άνοιξε μια νέα εποχή στην ιστορία της ανθρωπότητας: εγκαινίασε το πέρασμα του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού στο σοσιαλισμό και την έναρξη της οικοδόμησης της νέας σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής κοινωνίας, επιβεβαίωσε:

Πρώτο, την αναγκαιότητα και το αναπόφευχτο της προλεταριακής επανάστασης και του σοσιαλισμού-κομμουνισμού: «η ταξική πάλη οδηγεί σε τελευταία ανάλυση στην κομμουνιστική Επανάσταση» και ότι επιπλέον «οδηγεί αναγκαστικά στη Δ ι χ τ α τ ο ρ ί α τ ο υ Π ρ ο λ ε τ α ρ ι ά τ ο υ» και ότι αυτή «αποτελεί μονάχα το πέρασμα στην κ α τ ά ρ γ η σ η ό λ ω ν τ ω ν τ ά ξ ε ω ν και σε μιαν α τ α ξ ι κ ή κ ο ι ν ω ν ί α» (ΜΑΡΞ, 1852), δηλ. την κομμουνιστική κοινωνία.

Δεύτερο, το αναπόφευχτο της αντικατάστασης του καπιταλισμού απ’ το σοσιαλισμό-κομμουνισμό: «ακριβώς όπως ο καπιταλισμός διαδέχτηκε τη φεουδαρχία, έτσι και ο Σοσιαλισμός θα διαδεχθεί αναπόφευκτα τον καπιταλισμό» (ΜΑΡΞ).

Τρίτο, επιβεβαίωσε την ορθότητα της μαρξιστικής θεωρίας της επανάστασης, ειδικότερα τη λενινιστική-σταλινική θεωρία της Προλεταριακής Επανάστασης.

Όπως είναι γνωστό, ο ΜΑΡΞ που «αντιλαμβάνεται την εξέλιξη των οικονομικών κοινωνικών σχηματισμών σαν φυσικοϊστορικό προτσές», μελετώντας και αναλύοντας τον καπιταλισμό της προμονοπωλιακής περιόδου, ακριβέστερα «τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και τις σχέσεις παραγωγής και ανταλλαγής που αντιστοιχούν σ’ αυτόν», ανακάλυψε τους αντικειμενικούς οικονομικούς νόμους που διέπουν τη λειτουργία του και «επιβάλλονται με σιδερένια αναγκαιότητα» – αποκάλυψε το «μυστικό της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης» και τις ασυμφιλίωτες Αντιφάσεις του, καταδεικνύοντας ταυτόχρονα και τον «ιστορικά παροδικό χαρακτήρα του καπιταλιστικού συστήματος» μα και το αναπόφευκτο της αντικατάστασής του από το Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό.

Αργότερα ο ΛΕΝΙΝ την πρώτη δεκαπενταετία του 20^ου αιώνα, μελετώντας το νέο στάδιο του καπιταλισμού, το μονοπωλιακό καπιταλισμό δηλ. τον ιμπεριαλισμό ανακάλυψε, μεταξύ άλλων, και το νόμο της ανισόμετρης οικονομικής και πολιτικής ανάπτυξη του καπιταλισμού: «η ανισόμετρη οικονομική και πολιτική ανάπτυξη είναι απόλυτος νόμος του καπιταλισμού»(ΛΕΝΙΝ, Για το σύνθημα των ενωμένων πολιτειών της Ευρώπης, 1915), διατυπώνοντας συνάμα και τη λενινιστική θεωρία της Προλεταριακής Επανάστασης, σημειώνοντας πως απ’ αυτόν το νόμο: «βγαίνει πως είναι δυνατή η νίκη του σοσιαλισμού στην αρχή σε λίγες ή ακόμη και σε μία μονάχα, χωριστά παρμένη καπιταλιστική χώρα»(ΛΕΝΙΝ στο ίδιο). Και αλλού: «η ανάπτυξη του καπιταλισμού συντελείται στον ανώτατο βαθμό ανισόμετρα στις διάφορες χώρες. Κι’ ούτε μπορεί να γίνει διαφορετικά στις συνθήκες της εμπορευματικής παραγωγής. Από δω βγαίνει το αναπόφευκτο συμπέρασμα: ο σοσιαλισμός δεν μπορεί να νικήσει ταυτόχρονα σ’ ό λ ε ς τις χώρες. Θα νικήσει αρχικά σε μια ή σε μερικές χώρες και οι υπόλοιπες θα παραμείνουν για ένα διάστημα αστικές ή προαστικές»(ΛΕΝΙΝ, Το στρατιωτικό πρόγραμμα της Προλεταριακής Επανάστασης, 1916).

Και ακριβώς στη βάση αυτής της ανάλυσης ξέσπασε η Οχτωβριανή Επανάσταση, επιβεβαιώνοντας συνάμα την ορθότητα της λενινιστικής θεωρίας της Προλεταριακής Επανάστασης.

Όμως για την οργάνωση και την προετοιμασία της προλεταριακής επανάστασης – πέρα απ’ τους καθημερινούς αγώνες της εργατικής τάξης για την υπεράσπιση των ταξικών της συμφερόντων – για το επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα είναι γενικότερα αναγκαία (σ’ αντιπαράθεση μ’ όλα τα οπορτουνιστικά ρεύματα):

1. Η αναγνώριση του Προλεταριάτου ως της πιο επαναστατικής τάξης της καπιταλιστικής κοινωνίας, της ιστορικής του αποστολής και του ηγεμονικού του ρόλου στην επανάσταση (στη συμμαχία εργατικής τάξης-φτωχής αγροτιάς): «Μόνο το προλεταριάτο είναι τάξη αληθινά επαναστατική»(Κ. ΜΑΡΞ/ΕΝΓΚΕΛΣ, Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος, 1848). «Η μεγάλη κοσμοϊστορική σημασία που προσέφεραν ο Μαρξ και ο Ένγκελς βρίσκεται στο ότι υπόδειξαν στους προλετάριους όλων των χωρών το ρόλο τους, το καθήκον τους, την αποστολή τους: να ξεσηκωθούν πρώτοι στον επαναστατικό αγώνα ενάντια στο κεφάλαιο, να συνενώσουν γύρω τους στον αγώνα αυτό όλους τους εργαζόμενους και εκμεταλλευόμενους» (ΛΕΝΙΝ, Λόγος στα αποκαλυπτήρια του μνημείου του Μαρξ και του Ένγκελς, 7 Νοέμβρη 1918). Το προλεταριάτο, ο νεκροθάφτης του καπιταλισμού, δεν είναι απλά μια καταπιεσμένη και εκμεταλλευόμενη τάξη, αλλά πρώτα απ’ όλα η πιο επαναστατική τάξη της καπιταλιστικής κοινωνίας που ιστορική της αποστολή έχει την επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού: «Το κύριο στη διδασκαλία του Μαρξ είναι ότι φώτισε τον κοσμοϊστορικό ρόλο του προλεταριάτου σαν δημιουργού της σοσιαλιστικής κοινωνίας» (ΛΕΝΙΝ, Τα ιστορικά πεπρωμένα της διδασκαλίας του Καρλ Μαρξ, 1 Μάρτη 1913 ). Από τότε η εργατική τάξη έχει «γράψει στη σημαία της το ε π α ν α σ τ α τ ι κ ό σύνθημα: «κ α τ ά ρ γ η σ η τ ο υ σ υ σ τ ή μ α τ ο ς τ η ς μ ι σ θ ω τ ή ς ε ρ γ α σ ί α ς» (ΜΑΡΞ, Μισθός, τιμή, κέρδος).

2. Αναγνώριση της αναγκαιότητας ύπαρξης μαζικού επαναστατικού Κόμματος νέου τύπου, εκφραστή, οργανωτή και καθοδηγητή των αγώνων του προλεταριάτου.

3. Αναγνώριση του καθοδηγητικού ρόλου του Κομμουνιστικού Κόμματος στην επανάσταση σαν οργανωτή και καθοδηγητή της.

Αλλά παρόλα αυτά η επανάσταση στη Ρωσία, τον Οχτώβρη του 1917, θα ήταν αδύνατη χωρίς την ύπαρξη επαναστατικής κατάστασης σ’ εκείνη την ιστορική περίοδο, όπως σημειώνει ο ΛΕΝΙΝ για την επανάσταση γενικά:

«Η επανάσταση είναι αδύνατη χωρίς επαναστατική κατάσταση, μα κάθε επαναστατική κατάσταση δεν οδηγεί σε επανάσταση». Βασικά γνωρίσματά της είναι: «1) η αδυναμία των κυρίαρχων τάξεων να διατηρήσουν σε αναλλοίωτη μορφή την κυριαρχία τους, η μια είτε η άλλη κρίση των «κορυφών», η κρίση της πολιτικής της κυρίαρχης τάξης που δημιουργεί ρωγμή απ’ όπου εισχωρεί η δυσαρέσκεια και αναβρασμός των καταπιεζόμενων τάξεων. Συνήθως, για να ξεσπάσει η επανάσταση δεν είναι αρκετό «τα κάτω στρώματα να μην θέλουν», μα χρειάζεται ακόμα και οι «κορυφές να μη μπορούν» να ζήσουν όπως παλιά. 2) επιδείνωση, μεγαλύτερη από τη συνηθισμένη, της ανέχειας και της αθλιότητας των καταπιεζομένων τάξεων. 3) Σημαντικό ανέβασμα, για τους παραπάνω λόγους, της δραστηριότητας των μαζών, που σε «ειρηνική» εποχή αφήνουν να τις ληστεύουν ήσυχα, ενώ σε καιρούς θύελλας τραβιούνται τόσο απ’ όλες τις συνθήκες της κρίσης, ό σ ο κ ι’ α π ό τ ι ς «κ ο ρ υ φ έ ς», σε αυτοτελή ιστορική δράση.

Χωρίς αυτές τις αντικειμενικές αλλαγές, που δεν εξαρτούνται ούτε από τη θέληση ορισμένων χωριστών ομάδων και κομμάτων, μα ούτε και από τη θέληση ορισμένων χωριστών τάξεων, η επανάσταση είναι, κατά γενικό κανόνα, αδύνατη. Το σύνολο αυτών των αντικειμενικών αλλαγών είναι εκείνο που ονομάζεται επαναστατική κατάσταση»(ΛΕΝΙΝ, Η χρεοκοπία της δεύτερης Διεθνούς, Μάης-Ιούνης 1915).

Ο λενινισμός-σταλινισμός θεωρεί ταυτόσημες τις έννοιες «πολιτική κρίση» - «επαναστατική κρίση»: «Στην εισήγηση εμείς δεν κάναμε διάκριση ανάμεσα στην πολιτική και στην επαναστατική κρίση. Για μας οι έννοιες αυτές είναι ταυτόσημες» (MΑΝΟΥΙΛΣΚΙ: ΧΙ Ολομέλεια της ΕΕ της ΚΔ, Μάρτης 1931)

Η Οχτωβριανή επανάσταση επιβεβαίωσε και τις παρακάτω μαρξιστικές θέσεις, σ’ αντιπαράθεση με τις αντιμαρξιστικές ρεφορμιστικές της παλιάς προδοτικής σοσιαλδημοκρατίας αλλά και της νέας χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας (20^ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, Φλεβάρης 1956, «ειρηνικός δρόμος», κλπ.) καθώς και των άλλων οπορτουνιστικών ρευμάτων:

α. Βίαιη-ένοπλη επανάσταση. Η ανατροπή της διχτατορίας της αστικής τάξης και η κατάληψη της πολιτικής εξουσίας απ’ το προλεταριάτο, όταν σε περίοδο επαναστατικής κατάστασης ξεσπάσει η προλεταριακή επανάσταση, μπορεί να επιτευχθεί μόνο με επαναστατική βία, με ένοπλο αγώνα που αποτελεί και την ανώτατη μορφή της επαναστατικής ταξικής πάλης: «Το προλεταριάτο θεμελιώνει την κυριαρχία του με τη βίαιη ανατροπή της αστικής τάξης» (ΜΑΡΞ/ΕΝΓΚΕΛΣ, Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος 1848). Η ταξική πάλη μεταξύ εκμεταλλευτών και εκμεταλλευομένων – βασική κινητήρια δύναμη της κοινωνικής ανάπτυξης σ’ όλες τις ταξικές κοινωνίες – στην εποχή της προλεταριακής επανάστασης παίρνει «αναπόφευχτα και αναπότρεπτα σε όλες τις χώρες τη μορφή του εμφυλίου πολέμου» (ΛΕΝΙΝ, Γράμμα προς τους αμερικανούς εργάτες, 1918) και πως το «να πιστεύει κανείς ότι μια τέτοια επανάσταση μπορεί να γίνει ειρηνικά, μέσα στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας, που είναι προσαρμοσμένη στην κυριαρχία της αστικής τάξης» σημαίνει ότι «απαρνιέται ξετσίπωτα και απροκάλυπτα την προλεταριακή επανάσταση»(ΣΤΑΛΙΝ, Ζητήματα Λενινισμού, 1926). Ο Λένιν υπογράμμιζε ότι «η ανάγκη της συστηματικής διαπαιδαγώγησης των μαζών στο πνεύμα αυτής και μόνο αυτής της άποψης για τη βίαιη επανάσταση βρίσκεται στη βάση όλης διδασκαλίας του Μαρξ και του Ένγκελς» (ΛΕΝΙΝ, Κράτος και Επανάσταση, 1917) και ειρωνευόμενος χαρακτήριζε τους οπορτουνιστές του καιρού του «σκουριασμένους σχολαστικούς και αποβλακωμένες μούμιες» που κλαψουρίζουν επειδή «οι λαοί περνάνε το σχολειό του εμφυλίου πολέμου» (ΛΕΝΙΝ, Εύφλεκτο υλικό στην παγκόσμια πολιτική, 23 Ιούλη 1908). «Κάθε σκέψη... για ειρηνικό πέρασμα στο σοσιαλισμό μέσω μεταρρυθμίσεων δεν αποτελεί μόνο τη μεγαλύτερη μικροαστική βλακεία, αλλά και ανοιχτή εξαπάτηση των εργατών, εξωραϊσμό της καπιταλιστικής μισθωτής σκλαβιάς, απόκρυψη της αλήθειας»... «Μόνο η βίαιη ανατροπή της αστικής τάξης, η δήμευση της ιδιοχτησίας της, η καταστροφή απ’ τη βάση ως την κορυφή όλου του αστικού κρατικού μηχανισμού, του κοινοβουλευτικού, του δικαστικού, του στρατιωτικού, του γραφειοκρατικού, του διοικητικού, του δημοτικού κ.α. ... - μόνο τα μέσα αυτά είναι σε θέση να εξασφαλίσουν την πραγματική υποταγή όλης της τάξης των εκμεταλλευτών»(ΛΕΝΙΝ, Θέσεις για το ΙΙ Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, 4 Ιούλη 1920).

β. Συντριβή του αστικού κράτους. Μετά τη νίκη της επανάστασης είναι οπωσδήποτε αναγκαία η συντριβή, το τσάκισμα της αστικής κρατικής μηχανής (αστικός στρατός, αστυνομία, ασφάλεια, δικαστήρια, γραφειοκρατική ιεραρχία, κλπ.), που «είναι προκαταρκτικός όρος κάθε πραγματικής λαϊκής επανάστασης»(ΜΑΡΞ, Γράμμα στον Kugelmann 12 Απρίλη 1817) και αποτελεί το «κυριότερο δίδαγμα του μαρξισμού στο ζήτημα των καθηκόντων του προλεταριάτου στην επανάσταση σε σχέση με το κράτος»(ΛΕΝΙΝ, Κράτος και Επανάσταση, 1917). «Η αντικατάσταση του αστικού κράτους με το προλεταριακό είναι αδύνατη χωρίς τη βίαιη επανάσταση» και επιπλέον είναι αδύνατη με «την καλυτέρευση της κρατικής μηχανής» και επιτυγχάνεται μόνο με «τη συντριβή, την καταστροφή της αστικής κρατικής μηχανής», συμπέρασμα που «είναι το κύριο, το βασικό στη διδασκαλία του μαρξισμού για το κράτος»(ΛΕΝΙΝ, στο ίδιο ). «Ο νόμος της βίαιης επανάστασης του προλεταριάτου, ο νόμος της συντριβής της αστικής κρατικής μηχανής, σαν προκαταβολικός όρος για μια τέτοια επανάσταση, είναι νόμος αναπόφευχτος» (Ι.Β. ΣΤΑΛΙΝ, Οι βάσεις του Λενινισμού, Απρίλης-Μάης 1924).

Η προλεταριακή επανάσταση και η κατάχτηση της εξουσίας απ’ το προλεταριάτο είναι αδύνατη τόσο χωρίς τον ένοπλο αγώνα όσο και «χωρίς τη βίαιη καταστροφή της αστικής κρατικής μηχανής και την αντικατάστασή της με μια καινούρια» και πως «η απελευθέρωση της εργαζόμενης τάξης είναι αδύνατη όχι μονάχα χωρίς μια βίαιη επανάσταση, μα και χωρίς τη συντριβή του μηχανισμού της κρατικής εξουσίας που έχει δημιουργήσει η κυρίαρχη τάξη»(ΛΕΝΙΝ, Κράτος και Επανάσταση, 1917).

Οι δυο παραπάνω μαρξιστικές θέσεις, πέρα απ’ την εφαρμογή στην πράξη κατά την πορεία της προλεταριακής επανάσταση του Οχτώβρη στη Ρωσία, επαναλαμβάνονται αργότερα και στο «ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ»(1928) της Γ’ Κομμουνιστικής Διεθνούς»:

«Η κ α τ ά χ τ η σ η τ η ς ε ξ ο υ σ ί α ς α π’ τ ο π ρ ο λ ε τ α ρ ι ά τ ο δεν είναι ειρηνική «κατάχτηση» της έτοιμης αστικής κρατικής μηχανής με την εξασφάλιση της πλειοψηφίας στο κοινοβούλιο.

Η μπουρζουαζία εφαρμόζει κάθε μέσο βίας και τρομοκρατίας για να διαφυλάξει και να στερεώσει τη ληστρική της ιδιοχτησία και την πολιτική της κυριαρχία. Η μπουρζουαζία, όπως και στα περασμένα χρόνια η φεουδαρχική αριστοκρατία δεν μπορεί να παραχωρήσει την ιστορική της θέση στη νέα τάξη χωρίς την πιο απεγνωσμένη και την πιο λυσσασμένη πάλη. Γι’ αυτό η βία της μπουρζουαζίας μπορεί να τσακιστεί μόνο με την αποφασιστική χρησιμοποίηση της βίας του προλεταριάτου. Η κατάχτηση της εξουσίας απ’ το προλεταριάτο είναι η βίαιη καταστροφή της καπιταλιστικής εξουσίας, η σ υ ν τ ρ ι β ή της καπιταλιστικής κρατικής μηχανής (αστικός στρατός, αστυνομία, γραφειοκρατική ιεραρχία, δικαστήρια, κοινοβούλιο, κλπ.) και η α ν τ ι κ α τ ά σ τ α σ ή τ η ς μ ε ν έ α όργανα προλεταριακής εξουσίας, που είναι πρώτ’ απ’ όλα όργανα κατάπνιξης των εκμεταλλευτών»(ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ Γ’ ΚΔ 1928). Η εργατική τάξη δε μπορεί ποτέ να χρησιμοποιήσει το αστικό κράτος.

Δεν είναι ποτέ δυνατή η κατάληψη της πολιτικής εξουσίας απ’ το προλεταριάτο χωρίς βίαιη-ένοπλη επανάσταση και χωρίς τη συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής όπως ισχυρίζεται το προδοτικό αντεπαναστατικό ρεύμα του διεθνούς χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού (20^ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, Φλεβάρης 1956: δρόμος «απόχτησης σταθερής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας»(!), σελ. 41-42) και οι ντόπιοι εκπρόσωποί του σοσιαλδημοκράτες ηγέτες των «Κ»ΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ-ΛΑΕ-ΝΑΡ-ΑΝΤΑΡΣΙΑ, Τροτσκιστές αλλά και οι Μαοϊκοί ρεβιζιονιστές, κλπ., επαναλαμβάνοντας-αναμασώντας τις αντιμαρξιστικές θέσεις της παλιάς αντεπαναστατικής σοσιαλδημοκρατίας.

Εξαιτίας της αχαλίνωτης παραπλανητικής δημαγωγίας των ηγετών του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ επιβάλλεται μια σύντομη ξεχωριστή αναφορά σε αυτό. Στον ίδιο σοσιαλδημοκρατικό χρουστσοφικό δρόμο – εμπλουτισμένο βέβαια τα τελευταία χρόνια με «μπόλικο» τροτσκισμό – κινείται και η σημερινή ηγεσία του, γιατί παρά τις όποιες παραπλανητικές ψευτο-«κριτικές» (επειδή «κρατάει» τις ίδιες θέσεις στα ζητήματα Επανάστασης-Κομμουνισμού) περί «στροφής στο 20^ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ (1956)»όπως και στην εντελώς πρόσφατη «ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ…», (σελ. 51), αφού κατά πρώτο, η άποψη που εκπροσωπείται στο ρεφορμιστικό «Πρόγραμμα του ΚΚΕ» (σελ. 27-58, Αθήνα 2013) «αποτελεί μια κλασική «ευρωκομμουνιστική» και δεξιά οπορτουνιστική στρατηγική», όπως ορθότατα παρατηρούσε τότε ένας απ’ τους συμμετέχοντες στο «διάλογο» («Ρ»8/3/2013, σελ. 18). ΑΚΡΙΒΩΣ επειδή σ’ αυτό (σελ.27-58) υιοθετείται και υπερασπίζεται σιωπηρά ο διαβόητος «ειρηνικός δρόμος» και διατηρείται ανέπαφη δηλ. ΔΕΝ συντρίβεται η αστική κρατική μηχανή, που ΧΩΡΙΣ αυτά τα ΔΥΟ να προηγηθούν είναι εντελώς αδύνατη η εγκαθίδρυση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου που διατηρείται μόνο φραστικά και για εξαπάτηση στο «Πρόγραμμα». Κατά δεύτερο, η ίδια πολιτική απάτη επαναλαμβάνεται και στην πρόσφατη «ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ»: «η σοσιαλιστική οικοδόμηση ξεκινά με την επαναστατική κατάκτηση της εξουσίας από την εργατική τάξη. Το εργατικό κράτος, η δικτατορία του προλεταριάτο, είναι όργανο της εργατικής τάξης στην ταξική πάλη, που συνεχίζεται στο σοσιαλισμό με άλλες μορφές και μέσα»(!) («ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ της ΚΕ του ΚΚΕ για τα 100 χρόνια από την Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση», σελ. 57, εκδ. «ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ», Αθήνα, 2017). Κι αυτό το ρεφορμιστικό «Πρόγραμμα» διαφήμιζε ο «Ριζοσπάστης» τον Απρίλη, μ’ αφορμή την έναρξη του 20^ου Συνέδριου του «Κ»ΚΕ, με πηχυαίο δισέλιδο τίτλο ως «επαναστατικό Πρόγραμμα»(!): ««όπλο» μας το επαναστατικό Πρόγραμμα του ΚΚΕ, «σφαίρες» τα χιλιάδες μέλη και οι οπαδοί του κόμματος»(«Ρ»2/4/2017, σελ. 14-15).

Και ΑΚΡΙΒΩΣ γι’ αυτούς τους λόγους η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ αποφεύγει συστηματικά να μιλήσει για χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό του 20^ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956) και πολύ περισσότερο δεν μιλά για ΠΡΟΔΟΣΙΑ που κατέστρεψε το Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό και ολόκληρο το Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα, αφού το κόμμα της ήταν αυτό που τα στήριξε όλα συνειδητά, φανατικά και θορυβώδικα, «με νύχια και με δόντια», και τώρα τα στηρίζει με την ίδια συνέπεια αλλά αθόρυβα και σιωπηρά και διατείνεται πως τάχα «θέλει» ξανά «σοσιαλισμό», ή αλλιώς στην επίτηδες «ξεχασμένη» αστικο-ρεβιζιονιστική ορολογία θέλει τον «real existierenden Sozialismus» της «αναπτυγμένης σοσιαλιστικής κοινωνίας»(!), ακριβέστερα τον παλινορθωμένο καπιταλισμό της Χρουστσο-Μπρεζνιεφο-Γκορμπατσοφικής περιόδου (1953-1991) και την αστική δικτατορία της πολυ-δισεκατομμυριούχου νέας «σοβιετικής» μπουρζουαζίας (προσέξτε «σοβαρότητα» χρουστσο-τροτσκιστών σοσιαλδημοκρατών προδοτών ηγετών).

γ. Εγκαθίδρυση Διχτατορίας του Προλεταριάτου. Η εργατική τάξη δε μπορεί να υπερασπίσει και διατηρήσει την πολιτική της εξουσία ούτε πολύ περισσότερο να οικοδομήσει τη σοσιαλιστική-κομμουνιστική κοινωνία χωρίς την εγκαθίδρυση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου. Όμως «η διχτατορία του προλεταριάτου δε μπορεί να γεννηθεί σαν αποτέλεσμα της ειρηνικής ανάπτυξης της αστικής κοινωνίας και της αστικής δημοκρατίας», δε «γεννιέται πάνω στη βάση των αστικών θεσμών, μα στην πορεία της συντριβής τους». «Μπορεί να γεννηθεί μονάχα σαν αποτέλεσμα της συντριβής της αστικής κρατικής μηχανής, του αστικού στρατού, του αστικού υπαλληλικού μηχανισμού, της αστικής αστυνομίας»(ΣΤΑΛΙΝ, Οι βάσεις του Λενινισμού, Απρίλης-Μάης 1924).

Τέλος, απ’ τον προαναφερόμενο νόμο της «ανισόμετρης οικονομικής και πολιτικής ανάπτυξης του καπιταλισμού» (ΛΕΝΙΝ, Για το σύνθημα των ενωμένων πολιτειών της Ευρώπης, 23 Αυγούστου, 1915) και της νίκης αρχικά του σοσιαλισμού σε «μια ή σε περισσότερες χώρες» απορρέει και θεμελιώνεται η λενινιστική-σταλινική αντίληψη της οικοδόμησης του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού σε μια μόνο χώρα: «το νικηφόρο προλεταριάτο αυτής της χώρας, απαλλοτριώνοντας τους καπιταλιστές και οργανώνοντας στη χώρα του τη σοσιαλιστική παραγωγή, θα ορθωνόταν ενάντια στον υπόλοιπο κόσμο, τον καπιταλιστικό κόσμο, παίρνοντας μαζί του τις καταπιεζόμενες τάξεις των άλλων χωρών…»(ΛΕΝΙΝ, στο ίδιο) – θέση καταφανέστατα του ΛΕΝΙΝ, και ΟΧΙ απλά μόνο «του Στάλιν», όπως ΨΕΥΔΕΣΤΑΤΑ ισχυρίζονται οι αντεπαναστάτες Τροτσκιστές, για να επιτίθενται μόνο στο ΣΤΑΛΙΝ και ΟΧΙ στους ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ (ο ΣΤΑΛΙΝ απλά στη συνέχεια την υιοθέτησε και την υπεράσπισε με συνέπεια).

Η οικοδόμηση της σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής κοινωνίας είναι δυνατή – όπως έδειξε και η πρακτική οικοδόμηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού στη Σοβιετική ‘Ένωση των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ ως το 1953 – μόνο με την ύπαρξη και διατήρηση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου ως τον Κομμουνισμό και την αντίστοιχη μεταβατική περίοδο, που κι’ αυτή εκτείνεται ως τον Κομμουνισμό: «ανάμεσα στην καπιταλιστική και την κομμουνιστική κοινωνία βρίσκεται η περίοδος της επαναστατικής μετατροπής της μιας στην άλλη. Και σ’ αυτή την περίοδο αντιστοιχεί μια πολιτική μεταβατική περίοδος, που το κράτος της δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο παρά η ε π α ν α σ τ α τ ι κ ή δ ι χ τ α τ ο ρ ί α τ ο υ π ρ ο λ ε τ α ρ ι ά τ ο υ» (ΜΑΡΞ, Κριτική του Προγράμματος της Gotha, 1875) και όχι ως το Σοσιαλισμό, όπως ισχυρίζονται οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές διαστρεβλώνοντας τους ΜΑΡΞ-ΛΕΝΙΝ (22^ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, σελ. 206, 1961)και απορρίπτοντας το μαρξισμό. «Η Διχτατορία του Προλεταριάτου δεν μπορεί να πραγματοποιείται διαφορετικά παρά μόνο μέσω του κομμουνιστικού κόμματος» (ΛΕΝΙΝ, X Συνέδριο του ΚΚΡ(μπ), 8-16 Μάρτη 1921), το οποίο «δεν μοιράζεται και δεν πρέπει να μοιράζεται την καθοδήγηση με άλλα κόμματα» (ΣΤΑΛΙΝ, Ζητήματα Λενινισμού, 1926).

Η βίαιη πραξικοπηματική ανατροπή της Διχτατορίας του Προλεταριάτου αρχές δεκαετίας του 1950 αμέσως μετά το θάνατο-δολοφονία του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ απ’ την προδοτική ρεβιζιονιστική-σοσιαλδημοκρατική ομάδα των Χρουστσοφ-Μικογιάν-Μπρεζνιεφ κλπ. διέκοψε την οικοδόμηση του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού στη Σοβιετική Ένωση και συνάμα αποτέλεσε την απαρχή της σταδιακής παλινόρθωσης του καπιταλισμού που ολοκληρώθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1960.

Διαβάστε Περισσότερα »

Μεγάλη επιτυχία της Εκδήλωσης στο Παρίσι για τα 100 Χρόνια της Οχτωβριανής Επανάστασης

Στις 11 Νοέμβρη 2017 (Σάββατο) πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι με μεγάλη επιτυχία η Εκδήλωση που οργανώθηκε απ’ το αδελφό Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Γαλλίας (PCOF), στα πλαίσια των πρωτοβουλιών της Διεθνούς Σύσκεψης των μαρξιστικών-λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων – CIPOML – για τον γιορτασμό των 100 χρόνων από την Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση.

Στην αίθουσα της εκδήλωσης παραβρέθηκαν γύρω στα 400 άτομα που παρακολούθησαν το πλούσιο Πρόγραμμα αυτού του διεθνούς meeting. Από τις 2 μμ η αίθουσα «Bellevilloise» δονούνταν κατά διαστήματα από επαναστατικά τραγούδια των συμμετεχόντων σε διάφορες γλώσσες, από πολλά επαναστατικά τραγούδια διαφόρων χωρών, της εξαιρετικής χορωδίας γυναικών-ανδρών «Auberbabel» που ενισχύθηκαν με τη δυναμική και τον νεανικό ενθουσιασμό της μαχητικής Ένωσης Νέων Επαναστατών που παρουσίασαν την πολιτική τους πλατφόρμα και ένα ποίημα νεαρού εργάτη, μέλος της Οργάνωσής τους, με περιεχόμενο τη σημασία της Οχτωβριανής Επανάστασης του ΄17 για τη σημερινή νεολαία, αποσπώντας τα παρατεταμένα ζωηρά χειροκροτήματα.

Κατά τη διάρκεια της Εκδήλωσης στέλεχος του Κομμουνιστικού Κόμματος Εργατών Γαλλίας (PCOF) παρουσίασε την κεντρική ομιλία που αναμένονταν με μεγάλο ενδιαφέρον και καταχειροκροτήθηκε παρατεταμένα, η οποία δεν περιορίστηκε μόνο στην τότε τεράστια σημασία της Προλεταριακής Επανάστασης του Οχτώβρη για το Προλεταριάτο και τους λαούς της Ρωσίας καθώς και για το Προλεταριάτο και τους καταπιεσμένους λαούς, για τους κομμουνιστές και τους επαναστάτες όλων των χωρών, αλλά και στα διδάγματα της Οχτωβριανής Επανάστασης για τη σημερινή περίοδο, την αναγκαιότητα της επαναστατικής ρήξης με τον καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό, σε συνδυασμό με την ταξική πάλη της εργατικής τάξης, των αγροτών και των λαών, σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, αναλύοντας ταυτόχρονα την τωρινή διεθνή κατάσταση.

Στη μεγάλη στολισμένη αίθουσα με επαναστατικές αφίσες από την Οχτωβριανή Επανάσταση και πολλά συνθήματα, με πίνακες ζωγραφικής από στιγμές της Επανάστασης, με πολλά βιβλία δυο εκδοτικών «Le Point du Jour» και «Kobawa», στα διάφορα τραπέζια γεμάτα με υλικά από μαρξιστικά-λενινιστικά Κόμματα και γυναικείες Οργανώσεις, γίνονταν καθόλη τη διάρκεια της Εκδήλωσης πολλές ενδιαφέρουσες συζητήσεις.

Με μεγάλη προσοχή οι συμμετέχοντες παρακολούθησαν τη συζήτηση στρογγυλής τράπεζας, στην οποία συμμετείχαν εκπρόσωποι των Ευρωπαϊκών Κομμάτων που αναφέρθηκαν στην επίδραση της Οχτωβριανής Επανάστασης στις χώρες τους. Ο εκπρόσωπος της «ΚΙΝΗΣΗΣ», αφού αναφέρθηκε στην μεγάλη επίδραση της νικηφόρας Προλεταριακής Επανάστασης του Οχτώβρη σε εργατιά-αγροτιά (ίδρυση ΓΣΕΕ Οχτώβρης 1918 – ΣΕΚ = ΚΚΕ Νοέμβρης 1918) και στη διανόηση, με κορυφαία περίπτωση το μεγάλο επαναστάτη κομμουνιστή ποιητή ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗ, για τη Νίκη της Προλεταριακής Επανάστασης στη Ρωσία και τη μετέπειτα πορεία της Σοβιετικής Ένωσης υπογράμμισε με έμφαση επιγραμματικά: ΧΩΡΙΣ το επαναστατικό Κόμμα των Μπολσεβίκων μ’ επικεφαλής το ΛΕΝΙΝ κ α μ ι ά νικηφόρα Προλεταριακή Επανάσταση, ΧΩΡΙΣ το επαναστατικό Κόμμα των Μπολσεβίκων μ’ επικεφαλής τους ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ κ α μ ι ά νικηφόρα οικοδόμηση του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού, ΧΩΡΙΣ το επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης(Μπολσεβίκων), την ισχυρή Σοβιετική Ένωση και τον επαναστατικό Κόκκινο Στρατό μ’ επικεφαλής το ΣΤΑΛΙΝ κ α μ ι ά Αντιφασιστική ΝΙΚΗ των Λαών.

Πολλοί απ’ τους συμμετέχοντες έκφρασαν στους συντρόφους προς το τέλος της εκδήλωσης τον ενθουσιασμό τους για τη μεγάλη επιτυχία που είχε αυτό το meeting για το αδελφό Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Γαλλίας (PCOF), για τα αδελφά Κόμματα και Οργανώσεις, για την CIPOML: ήταν ένα διεθνιστικό meeting που στηρίχθηκε στο παρελθόν και στην ιστορία του κομμουνιστικού μαρξιστικου-λενινιστικού κινήματος με το βλέμμα στραμμένο στο παρόν και στο μέλλον για περισσότερη δουλειά και μεγαλύτερες επιτυχίες στην επαναστατική ταξική πάλη.

Η Εκδήλωση έκλεισε με τις ευχαριστίες προς όλους τους παρόντες και ειδικά προς τους συντρόφους και φίλους που εργάστηκαν δραστήρια και συνέβαλλαν στην επιτυχία της.

Στο τέλος, σε επαναστατική ατμόσφαιρα, όλοι μαζί οι παρευρισκόμενοι όρθιοι με υψωμένες τις γροθιές τραγούδησαν τη Διεθνή.

Την επόμενη μέρα οι γάλλοι σύντροφοι ξενάγησαν τις αντιπροσωπίες των μαρξιστικών-λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων στο ιστορικό 11e arrondissment όπου βρίσκεται το Νεκροταφείο «Pere Lachaise», σημαντικός τόπος της «Παρισινής Κομμούνας». Το απόγευμα ξεναγήθηκαν στο «musee de la Commune» στο Saint Denis (93) του Παρισιού.

Στη συζήτηση στρογγυλής τράπεζας συμμετείχαν τα παρακάτω Ευρωπαϊκά μαρξιστικά-λενινιστικά Κόμματα και Οργανώσεις:

1. Γερμανία: Οργάνωση για την οικοδόμηση του Κομμουνιστικού Κόμματος Εργατών Γερμανίας (Arbeit Zukunft)

2. Δανία: Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Δανίας (APK)

3. Τουρκία: Κόμμα Εργασίας Τουρκίας (EMEP)

4. Ισπανία: Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (Μαρξιστικό-Λενινιστικό) PCE (m-l)

5. Ελλάδα: Κίνηση για την Ανασύνταξη του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας (1918-1955)

6. Ιταλία: Κομμουνιστική Πλατφόρμα για το Κομμουνιστικό Κόμμα του προλεταριάτου της Ιταλίας

Νορβηγία: Μαρξιστική-Λενινιστική Οργάνωση Νορβηγίας Revolusjon (επειδή δεν μπορούσε να παραβρεθεί στο meeting, έστειλε χαιρετισμό που διαβάστηκε στην Εκδήλωση)

Με τη συμμετοχή των:

Ισημερινός: Μαρξιστικό Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ισημερινού

Μεξικό: Κομμουνιστικό Κόμμα Μεξικού (μαρξιστικό-λενινιστικό) και Επαναστατικό Λαϊκό Μέτωπο (FPR)

Δομινικανή Δημοκρατία: Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Δομινικανής Δημοκρατίας

Μπουρκίνα Φάσο: Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Άνω Βόλτας (Μπουρκίνα Φάσο)

Τυνησία: Κόμμα των Εργατών Τυνησίας

Μπενίν: Κομμουνιστικό Κόμμα Μπενίν

Μαρτινίκα: Εθνικό Συμβούλιο της Λαϊκής Επιτροπής (CNCP)

Διαβάστε Περισσότερα »

100 χρόνια από τη μεγάλη Οχτωβριανή Προλεταριακή Επανάσταση

Φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια απ’ το μεγάλο κοσμοϊστορικό γεγονός της νικηφόρας βίαιης-ένοπλης Προλεταριακής Επανάστασης καθοδηγούμενης απ’ το Κόμμα των Μπολσεβίκων με επικεφαλής το ΛΕΝΙΝ που άνοιξε μια νέα σελίδα στην ιστορία της ανθρωπότητας, εγκαινιάζοντας το πέρασμα απ’ τον καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό στο Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό. Με την εγκαθίδρυση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου – μετά την πλήρη συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής – αρχίζει η εξάλειψη του καπιταλισμού και η επιτυχής οικοδόμηση του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού (1917-1953), κάτω απ’ την καθοδήγηση των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ, μέσα από οξύτατη ταξική πάλη, ενάντια στους εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς.

Η Διχτατορία του Προλεταριάτου ανατράπηκε μετά το θάνατο-ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ του ΣΤΑΛΙΝ, με βίαιο φασιστικό πραξικόπημα της προδοτικής ομάδας των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΈΖΝΙΕΦ, ανατροπή που αποτέλεσε την απαρχή της εξάλειψης του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού με την εφαρμογή των καπιταλιστικού χαρακτήρα οικονομικών μεταρρυθμίσεων που οδήγησαν στην πλήρη παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση στα μέσα της δεκαετίας του 1960.

Η πραγματοποίηση της νικηφόρας Προλεταριακής Επανάστασης επιβεβαίωσε στην πράξη και την ορθότητα των τριών αλληλένδετων μεταξύ τους βασικών Αρχών του επαναστατικού μαρξισμού: 1) βίαιη-ένοπλη πάλη, 2) πλήρη συντριβή του αστικού κράτους, 3) εγκαθίδρυση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου, Αρχές που απορρίπτουν, έμμεσα-άμεσα, ανοιχτά ή σιωπηρά, τόσο η παραδοσιακή όσο και η νέα χρουστσο-τροτσκιστική σοσιαλδημοκρατία («Κ»ΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ-ΛΑΕ-ΝΑΡ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ, κλπ) αλλά και οι μαοϊκοί ρεβιζιονιστές, με τους ρεφορμιστές ηγέτες του «Κ»ΚΕ να τις απορρίπτουν σιωπηρά, τόσο στο «Πρόγραμμα» (σελ.27-58, Αθήνα 2013) όσο και στη «ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ» (σελ.57) για την Οχτωβριανή Επανάσταση. Αντίθετα οι κλασικοί του Μαρξισμού διδάσκουν: «ο νόμος της βίαιης επανάστασης του προλεταριάτου, ο νόμος της συντριβής της αστικής κρατικής μηχανής, σαν προκαταβολικός όρος για μια τέτοια επανάσταση είναι νόμος αναπόφευκτος» (ΣΤΑΛΙΝ).

Και στο ζήτημα του Σοσιαλισμού οι χρουστσοφικοί σοσιαλδημοκράτες έχουν μια αντιμαρξιστική αντίληψη: εκείνη του παλινορθωμένου καπιταλισμού της ΕΣΣΔ, αφού θεωρούν ότι σ αυτή υπήρχε τάχα «σοσιαλισμός» ως το 1990-91, ενώ οι μαοϊκοί την αντιμαρξιστική αντίληψη του ΜΑΟ διατήρησης της εθνικής αστικής τάξης, όπως συνέβηκε στην Κίνα – απόψεις σε πλήρη αντίθεση με το Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό της εποχής ΣΤΑΛΙΝ.

Διαβάστε Περισσότερα »

ΟΧΤΩΒΡΙΑΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ – επιβεβαίωση της λενινιστικής θεωρίας της Προλεταριακής Επανάστασης

Η νικηφόρα πραγματοποίηση της Προλεταριακής Επανάστασης τον Οχτώβρη (7 Νοέμβρη) του 1917 στη Ρωσία με ηγετική δύναμη το επαναστατικό προλεταριάτο στη συμμαχία εργατιάς-αγροτιάς και κάτω απ’ την καθοδήγηση του επαναστατικού κόμματος των Μπολσεβίκων των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ που άνοιξε μια νέα εποχή στην ιστορία της ανθρωπότητας: εγκαινίασε το πέρασμα του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού στο σοσιαλισμό και την έναρξη της οικοδόμησης της νέας σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής κοινωνίας, επιβεβαίωσε:

Πρώτο, την αναγκαιότητα και το αναπόφευχτο της προλεταριακής επανάστασης και του σοσιαλισμού-κομμουνισμού: «η ταξική πάλη οδηγεί σε τελευταία ανάλυση στην κομμουνιστική Επανάσταση» και ότι επιπλέον «οδηγεί αναγκαστικά στη Δ ι χ τ α τ ο ρ ί α τ ο υ Π ρ ο λ ε τ α ρ ι ά τ ο υ» και ότι αυτή «αποτελεί μονάχα το πέρασμα στην κ α τ ά ρ γ η σ η ό λ ω ν τ ω ν τ ά ξ ε ω ν και σε μιαν α τ α ξ ι κ ή κ ο ι ν ω ν ί α» (ΜΑΡΞ), δηλ. την κομμουνιστική κοινωνία.

Δεύτερο , το αναπόφευχτο της αντικατάστασης του καπιταλισμού απ’ το σοσιαλισμό-κομμουνισμό: : «ακριβώς όπως ο καπιταλισμός διαδέχτηκε τη φεουδαρχία, έτσι και ο Σοσιαλισμός θα διαδεχθεί αναπόφευκτα τον καπιταλισμό» (ΜΑΡΞ).

Τρίτο , επιβεβαίωσε την ορθότητα της μαρξιστικής θεωρίας της επανάστασης, ειδικότερα τη λενινιστική-σταλινική θεωρία της Προλεταριακής Επανάστασης.

Όπως είναι γνωστό, ο ΜΑΡΞ που «αντιλαμβάνεται την εξέλιξη των οικονομικών κοινωνικών σχηματισμών σαν φυσικοϊστορικό προτσές», μελετώντας και αναλύοντας τον καπιταλισμό της προμονοπωλιακής περιόδου, ακριβέστερα «τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και τις σχέσεις παραγωγής και ανταλλαγής που αντιστοιχούν σ’ αυτόν», ανακάλυψε τους αντικειμενικούς οικονομικούς νόμους που διέπουν τη λειτουργία του και «επιβάλλονται με σιδερένια αναγκαιότητα» – αποκάλυψε το «μυστικό της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης» και τις ασυμφιλίωτες Αντιφάσεις του, καταδεικνύοντας ταυτόχρονα και τον «ιστορικά παροδικό χαρακτήρα του καπιταλιστικού συστήματος» μα και το αναπόφευκτο της αντικατάστασής του από το Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό.

Αργότερα ο ΛΕΝΙΝ την πρώτη δεκαπενταετία του 20^ου αιώνα, μελετώντας το νέο στάδιο του καπιταλισμού, το μονοπωλιακό καπιταλισμό δηλ. τον ιμπεριαλισμό ανακάλυψε, μεταξύ άλλων, και το νόμο της ανισόμετρης οικονομικής και πολιτικής ανάπτυξη του καπιταλισμού: «η ανισόμετρη οικονομική και πολιτική ανάπτυξη είναι απόλυτος νόμος του καπιταλισμού»(ΛΕΝΙΝ), διατυπώνοντας συνάμα και τη λενινιστική θεωρία της Προλεταριακής Επανάστασης, σημειώνοντας πως απ’ αυτόν το νόμο: «βγαίνει πως είναι δυνατή η νίκη του σοσιαλισμού στην αρχή σε λίγες ή ακόμη και σε μία μονάχα, χωριστά παρμένη καπιταλιστική χώρα». Και αλλού: «η ανάπτυξη του καπιταλισμού συντελείται στον ανώτατο βαθμό ανισόμετρα στις διάφορες χώρες. Κι’ ούτε μπορεί να γίνει διαφορετικά στις συνθήκες της εμπορευματικής παραγωγής. Από δω βγαίνει το αναπόφευκτο συμπέρασμα: ο σοσιαλισμός δεν μπορεί να νικήσει ταυτόχρονα σ’ ό λ ε ς τις χώρες. Θα νικήσει αρχικά σε μια ή σε μερικές χώρες και οι υπόλοιπες θα παραμείνουν για ένα διάστημα αστικές ή προαστικές»(ΛΕΝΙΝ).

Και ακριβώς στη βάση αυτής της ανάλυσης ξέσπασε η Οχτωβριανή Επανάσταση, επιβεβαιώνοντας συνάμα την ορθότητα της λενινιστικής θεωρίας της Προλεταριακής Επανάστασης.

Όμως για την οργάνωση και την προετοιμασία της προλεταριακής επανάστασης – πέρα απ’ τους καθημερινούς αγώνες της εργατικής τάξης για την υπεράσπιση των ταξικών της συμφερόντων – για το επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα είναι γενικότερα αναγκαία (σ’ αντιπαράθεση μ’ όλα τα οπορτουνιστικά ρεύματα):

1. Η αναγνώριση του προλεταριάτου ως της πιο επαναστατικής τάξης της καπιταλιστικής κοινωνίας, της ιστορικής του αποστολής και του ηγεμονικού του ρόλου στην επανάσταση (στη συμμαχία εργατικής τάξης-φτωχής αγροτιάς): «Μόνο το προλεταριάτο είναι τάξη αληθινά επαναστατική»(Κ. ΜΑΡΞ). «Η μεγάλη κοσμοϊστορική σημασία που προσέφεραν ο Μαρξ και ο Ένγκελς βρίσκεται στο ότι υπόδειξαν στους προλετάριους όλων των χωρών το ρόλο τους, το καθήκον τους, την αποστολή τους: να ξεσηκωθούν πρώτοι στον επαναστατικό αγώνα ενάντια στο κεφάλαιο, να συνενώσουν γύρω τους στον αγώνα αυτό όλους τους εργαζόμενους και εκμεταλλευόμενους» (ΛΕΝΙΝ). Το προλεταριάτο, ο νεκροθάφτης του καπιταλισμού, δεν είναι απλά μια καταπιεσμένη και εκμεταλλευόμενη τάξη, αλλά πρώτα απ’ όλα η πιο επαναστατική τάξη της καπιταλιστικής κοινωνίας που ιστορική της αποστολή έχει την επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού: «Το κύριο στη διδασκαλία του Μαρξ είναι ότι φώτισε τον κοσμοϊστορικό ρόλο του προλεταριάτου σαν δημιουργού της σοσιαλιστικής κοινωνίας» (ΛΕΝΙΝ). Από τότε η εργατική τάξη έχει «γράψει στη σημαία της το ε π α ν α σ τ α τ ι κ ό σύνθημα: «κ α τ ά ρ γ η σ η τ ο υ σ υ σ τ ή μ α τ ο ς τ η ς μ ι σ θ ω τ ή ς ε ρ γ α σ ί α ς» (ΜΑΡΞ).

2. Αναγνώριση της αναγκαιότητας ύπαρξης μαζικού επαναστατικού Κόμματος νέου τύπου, εκφραστή, οργανωτή και καθοδηγητή των αγώνων του προλεταριάτου.

3. Αναγνώριση του καθοδηγητικού ρόλου του Κομμουνιστικού Κόμματος στην επανάσταση σαν οργανωτή και καθοδηγητή της.

Αλλά παρόλα αυτά η επανάσταση στη Ρωσία, τον Οχτώβρη του 1917, θα ήταν αδύνατη χωρίς την ύπαρξη επαναστατικής κατάστασης σ’ εκείνη την ιστορική περίοδο, όπως σημειώνει ο ΛΕΝΙΝ για την επανάσταση γενικά:

«Η επανάσταση είναι αδύνατη χωρίς επαναστατική κατάσταση, μα κάθε επαναστατική κατάσταση δεν οδηγεί σε επανάσταση». Βασικά γνωρίσματά της είναι: «1) η αδυναμία των κυρίαρχων τάξεων να διατηρήσουν σε αναλλοίωτη μορφή την κυριαρχία τους, η μια είτε η άλλη κρίση των «κορυφών», η κρίση της πολιτικής της κυρίαρχης τάξης που δημιουργεί ρωγμή απ’ όπου εισχωρεί η δυσαρέσκεια και αναβρασμός των καταπιεζόμενων τάξεων. Συνήθως, για να ξεσπάσει η επανάσταση δεν είναι αρκετό «τα κάτω στρώματα να μην θέλουν», μα χρειάζεται ακόμα και οι «κορυφές να μη μπορούν» να ζήσουν όπως παλιά. 2) επιδείνωση, μεγαλύτερη από τη συνηθισμένη, της ανέχειας και της αθλιότητας των καταπιεζομένων τάξεων. 3) Σημαντικό ανέβασμα, για τους παραπάνω λόγους, της δραστηριότητας των μαζών, που σε «ειρηνική» εποχή αφήνουν να τις ληστεύουν ήσυχα, ενώ σε καιρούς θύελλας τραβιούνται τόσο απ’ όλες τις συνθήκες της κρίσης, ό σ ο κ ι’ α π ό τ ι ς «κ ο ρ υ φ έ ς», σε αυτοτελή ιστορική δράση.

Χωρίς αυτές τις αντικειμενικές αλλαγές, που δεν εξαρτούνται ούτε από τη θέληση ορισμένων χωριστών ομάδων και κομμάτων, μα ούτε και από τη θέληση ορισμένων χωριστών τάξεων, η επανάσταση είναι, κατά γενικό κανόνα, αδύνατη. Το σύνολο αυτών των αντικειμενικών αλλαγών είναι εκείνο που ονομάζεται επαναστατική κατάσταση»(ΛΕΝΙΝ).

Ο λενινισμός-σταλινισμός θεωρεί ταυτόσημες τις έννοιες «πολιτική κρίση» - «επαναστατική κρίση»: «Στην εισήγηση εμείς δεν κάναμε διάκριση ανάμεσα στην πολιτική και στην επαναστατική κρίση. Για μας οι έννοιες αυτές είναι ταυτόσημες» (Μανουίλσκι: ΧΙ Ολομέλεια της ΕΕ της ΚΔ, Μάρτης 1931)

Η Οχτωβριανή επανάσταση επιβεβαίωσε και τις παρακάτω μαρξιστικές θέσεις, σ’ αντιπαράθεση με τις αντιμαρξιστικές ρεφορμιστικές της παλιάς προδοτικής σοσιαλδημοκρατίας αλλά και της νέας χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας (20^ο Συνέδριο, Φλεβάρης 1956, «ειρηνικός δρόμος» κλπ. )καθώς και των άλλων οπορτουνιστικών ρευμάτων:

α. Βίαιη-ένοπλη επανάσταση. Η ανατροπή της διχτατορίας της αστικής τάξης και η κατάληψη της πολιτικής εξουσίας απ’ το προλεταριάτο, όταν σε περίοδο επαναστατικής κατάστασης ξεσπάσει η προλεταριακή επανάσταση, μπορεί να επιτευχθεί μόνο με επαναστατική βία, με ένοπλο αγώνα που αποτελεί και την ανώτατη μορφή της επαναστατικής ταξικής πάλης: «Το προλεταριάτο θεμελιώνει την κυριαρχία του με τη βίαιη ανατροπή της αστικής τάξης» (ΜΑΡΞ/ΕΝΓΚΕΛΣ). Η ταξική πάλη μεταξύ εκμεταλλευτών και εκμεταλλευομένων – βασική κινητήρια δύναμη της κοινωνικής ανάπτυξης σ’ όλες τις ταξικές κοινωνίες – στην εποχή της προλεταριακής επανάστασης παίρνει «αναπόφευχτα και αναπότρεπτα σε όλες τις χώρες τη μορφή του εμφυλίου πολέμου» (ΛΕΝΙΝ) και πως το «να πιστεύει κανείς ότι μια τέτοια επανάσταση μπορεί να γίνει ειρηνικά, μέσα στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας, που είναι προσαρμοσμένη στην κυριαρχία της αστικής τάξης» σημαίνει ότι «απαρνιέται ξετσίπωτα και απροκάλυπτα την προλεταριακή επανάσταση»(ΣΤΑΛΙΝ). Ο Λένιν υπογράμμιζε ότι «η ανάγκη της συστηματικής διαπαιδαγώγησης των μαζών στο πνεύμα αυτής και μόνο αυτής της άποψης για τη βίαιη επανάσταση βρίσκεται στη βάση όλης διδασκαλίας του Μαρξ και του Ένγκελς» και ειρωνευόμενος χαρακτήριζε τους οπορτουνιστές του καιρού του «σκουριασμένους σχολαστικούς και αποβλακωμένες μούμιες» που κλαψουρίζουν επειδή «οι λαοί περνάνε το σχολειό του εμφυλίου πολέμου» (ΛΕΝΙΝ). «Κάθε σκέψη... για ειρηνικό πέρασμα στο σοσιαλισμό μέσω μεταρρυθμίσεων δεν αποτελεί μόνο τη μεγαλύτερη μικροαστική βλακεία, αλλά και ανοιχτή εξαπάτηση των εργατών, εξωραϊσμό της καπιταλιστικής μισθωτής σκλαβιάς, απόκρυψη της αλήθειας»... «Μόνο η βίαιη ανατροπή της αστικής τάξης, η δήμευση της ιδιοχτησίας της, η καταστροφή απ’ τη βάση ως την κορυφή όλου του αστικού κρατικού μηχανισμού, του κοινοβουλευτικού, του δικαστικού, του στρατιωτικού, του γραφειοκρατικού, του διοικητικού, του δημοτικού κ.α. ... - μόνο τα μέσα αυτά είναι σε θέση να εξασφαλίσουν την πραγματική υποταγή όλης της τάξης των εκμεταλλευτών»(ΛΕΝΙΝ).

β. Συντριβή του αστικού κράτους. Μετά τη νίκη της επανάστασης είναι οπωσδήποτε αναγκαία η συντριβή, το τσάκισμα της αστικής κρατικής μηχανής (αστικός στρατός, αστυνομία, ασφάλεια, δικαστήρια, γραφειοκρατική ιεραρχία, κλπ.), που «είναι προκαταρκτικός όρος κάθε πραγματικής λαϊκής επανάστασης»(ΜΑΡΞ) και αποτελεί το «κυριότερο δίδαγμα του μαρξισμού στο ζήτημα των καθηκόντων του προλεταριάτου στην επανάσταση σε σχέση με το κράτος»(ΛΕΝΙΝ). «Η αντικατάσταση του αστικού κράτους με το προλεταριακό είναι αδύνατη χωρίς τη βίαιη επανάσταση» και επιπλέον είναι αδύνατη με «την καλυτέρευση της κρατικής μηχανής» και επιτυγχάνεται μόνο με «τη συντριβή, την καταστροφή της αστικής κρατικής μηχανής», συμπέρασμα που «είναι το κύριο, το βασικό στη διδασκαλία του μαρξισμού για το κράτος»(ΛΕΝΙΝ). «Ο νόμος της βίαιης επανάστασης του προλεταριάτου, ο νόμος της συντριβής της αστικής κρατικής μηχανής, σαν προκαταβολικός όρος για μια τέτοια επανάσταση, είναι νόμος αναπόφευχτος» (Ι.Β. ΣΤΑΛΙΝ).

Η προλεταριακή επανάσταση και η κατάχτηση της εξουσίας απ’ το προλεταριάτο είναι αδύνατη τόσο χωρίς τον ένοπλο αγώνα όσο και «χωρίς τη βίαιη καταστροφή της αστικής κρατικής μηχανής και την αντικατάστασή της με μια καινούρια» και πως «η απελευθέρωση της εργαζόμενης τάξης είναι αδύνατη όχι μονάχα χωρίς μια βίαιη επανάσταση, μα και χωρίς τη συντριβή του μηχανισμού της κρατικής εξουσίας που έχει δημιουργήσει η κυρίαρχη τάξη»(ΛΕΝΙΝ).

Οι δυο παραπάνω μαρξιστικές θέσεις, πέρα απ’ την εφαρμογή στην πράξη κατά την πορεία της προλεταριακής επανάσταση του Οχτώβρη στη Ρωσία, επαναλαμβάνονται αργότερα και στο «ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ»(1928) της Γ’ Κομμουνιστικής Διεθνούς»:

«Η κ α τ ά χ τ η σ η τ η ς ε ξ ο υ σ ί α ς α π’ τ ο π ρ ο λ ε τ α ρ ι ά τ ο δεν είναι ειρηνική «κατάχτηση» της έτοιμης αστικής κρατικής μηχανής με την εξασφάλιση της πλειοψηφίας στο κοινοβούλιο.

Η μπουρζουαζία εφαρμόζει κάθε μέσο βίας και τρομοκρατίας για να διαφυλάξει και να στερεώσει τη ληστρική της ιδιοχτησία και την πολιτική της κυριαρχία. Η μπουρζουαζία, όπως και στα περασμένα χρόνια η φεουδαρχική αριστοκρατία δεν μπορεί να παραχωρήσει την ιστορική της θέση στη νέα τάξη χωρίς την πιο απεγνωσμένη και την πιο λυσσασμένη πάλη. Γι’ αυτό η βία της μπουρζουαζίας μπορεί να τσακιστεί μόνο με την αποφασιστική χρησιμοποίηση της βίας του προλεταριάτου. Η κατάχτηση της εξουσίας απ’ το προλεταριάτο είναι η βίαιη καταστροφή της καπιταλιστικής εξουσίας, η σ υ ν τ ρ ι β ή της καπιταλιστικής κρατικής μηχανής (αστικός στρατός, αστυνομία, γραφειοκρατική ιεραρχία, δικαστήρια, κοινοβούλιο, κλπ.) και η α ν τ ι κ α τ ά σ τ α σ ή τ η ς μ ε ν έ α όργανα προλεταριακής εξουσίας, που είναι πρώτ’ απ’ όλα όργανα κατάπνιξης των εκμεταλλευτών»(ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ Γ’ ΚΔ). Η εργατική τάξη δε μπορεί ποτέ να χρησιμοποιήσει το αστικό κράτος.

Δεν είναι ποτέ δυνατή η κατάληψη της πολιτικής εξουσίας απ’ το προλεταριάτο χωρίς βίαιη-ένοπλη επανάσταση και χωρίς τη συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής όπως ισχυρίζεται το προδοτικό αντεπαναστατικό ρεύμα του διεθνούς χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού (20^ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, Φλεβάρης 1956: δρόμος «απόχτησης σταθερής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας»(!), σελ. 41-42) και οι ντόπιοι εκπρόσωποί του σοσιαλδημοκράτες ηγέτες των «Κ»ΚΕ-Συνασπισμού, επαναλαμβάνοντας-αναμασώντας τις αντιμαρξιστικές θέσεις της παλιάς αντεπαναστατικής σοσιαλδημοκρατίας.

γ. Εγκαθίδρυση Διχτατορίας του Προλεταριάτου. Η εργατική τάξη δε μπορεί να υπερασπίσει και διατηρήσει την πολιτική της εξουσία ούτε πολύ περισσότερο να οικοδομήσει τη σοσιαλιστική-κομμουνιστική κοινωνία χωρίς την εγκαθίδρυση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου. Όμως «η διχτατορία του προλεταριάτου δε μπορεί να γεννηθεί σαν αποτέλεσμα της ειρηνικής ανάπτυξης της αστικής κοινωνίας και της αστικής δημοκρατίας», δε «γεννιέται πάνω στη βάση των αστικών θεσμών, μα στην πορεία της συντριβής τους». «Μπορεί να γεννηθεί μονάχα σαν αποτέλεσμα της συντριβής της αστικής κρατικής μηχανής, του αστικού στρατού, του αστικού υπαλληλικού μηχανισμού, της αστικής αστυνομίας»(ΣΤΑΛΙΝ).

Τέλος, απ’ τον προαναφερόμενο νόμο της «ανισόμετρης οικονομικής και πολιτικής ανάπτυξης του καπιταλισμού» (ΛΕΝΙΝ) και της νίκης αρχικά του σοσιαλισμού σε «μια ή σε περισσότερες χώρες» απορρέει και θεμελιώνεται η λενινιστική-σταλινική αντίληψη της οικοδόμησης του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού σε μια μόνο χώρα: «το νικηφόρο προλεταριάτο αυτής της χώρας, απαλλοτριώνοντας τους καπιταλιστές και οργανώνοντας στη χώρα του τη σοσιαλιστική παραγωγή, θα ορθωνόταν ενάντια στον υπόλοιπο κόσμο, τον καπιταλιστικό κόσμο, παίρνοντας μαζί του τις καταπιεζόμενες τάξεις των άλλων χωρών…»(ΛΕΝΙΝ) – θέση καταφανέστατα του ΛΕΝΙΝ, και ΟΧΙ απλά μόνο «του Στάλιν», όπως ΨΕΥΔΕΣΤΑΤΑ ισχυρίζονται οι αντεπαναστάτες τροτσκιστές, για να επιτίθενται μόνο στο ΣΤΑΛΙΝ και ΟΧΙ στους ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ (ο ΣΤΑΛΙΝ απλά στη συνέχεια την υιοθέτησε και την υπεράσπισε με συνέπεια).

Η οικοδόμηση της σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής κοινωνίας είναι δυνατή – όπως έδειξε και η πρακτική οικοδόμηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού στη Σοβιετική ‘Ένωση των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ ως το 1953 – μόνο με την ύπαρξη και διατήρηση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου ως τον Κομμουνισμό και την αντίστοιχη μεταβατική περίοδο, που κι’ αυτή εκτείνεται ως τον Κομμουνισμό: «ανάμεσα στην καπιταλιστική και την κομμουνιστική κοινωνία βρίσκεται η περίοδος της επαναστατικής μετατροπής της μιας στην άλλη. Και σ’ αυτή την περίοδο αντιστοιχεί μια πολιτική μεταβατική περίοδος, που το κράτος της δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο παρά η ε π α ν α σ τ α τ ι κ ή δ ι χ τ α τ ο ρ ί α τ ο υ π ρ ο λ ε τ α ρ ι ά τ ο υ» (ΜΑΡΞ) και όχι ως το Σοσιαλισμό, όπως ισχυρίζονται οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές διαστρεβλώνοντας τους ΜΑΡΞ-ΛΕΝΙΝ (22^ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, σελ. 206, 1961)και απορρίπτοντας το μαρξισμό. «Η Διχτατορία του Προλεταριάτου δεν μπορεί να πραγματοποιείται διαφορετικά παρά μόνο μέσω του κομμουνιστικού κόμματος» (ΛΕΝΙΝ), το οποίο «δεν μοιράζεται και δεν πρέπει να μοιράζεται την καθοδήγηση με άλλα κόμματα» (ΣΤΑΛΙΝ).

Η βίαιη πραξικοπηματική ανατροπή της Διχτατορίας του Προλεταριάτου αρχές δεκαετίας του 1950 αμέσως μετά το θάνατο-δολοφονία του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ απ’ την προδοτική ρεβιζιονιστική-σοσιαλδημοκρατική ομάδα των Χρουστσοφ-Μικογιάν-Μπρεζνιεφ κλπ. διέκοψε την οικοδόμηση του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού στη Σοβιετική Ένωση και συνάμα αποτέλεσε την απαρχή της σταδιακής παλινόρθωσης του καπιταλισμού που ολοκληρώθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1960.

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΗΣ ΟΧΤΩΒΡΙΑΝΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

Στα δεκάχρονα του Οχτώβρη

Ιωσήφ Στάλιν

Την Οχτωβριανή Επανάσταση δεν πρέπει να τη θεωρεί κανείς μονάχα επανάσταση «μέσα σε εθνικά πλαίσια». Είναι, πριν απ’ όλα, επανάσταση με διεθνή, παγκόσμιο χαρακτήρα, γιατί σημαίνει ριζική στροφή στην ιστορία της ανθρωπότητας απ’ τον παλιό, τον καπιταλιστικό κόσμο, στον καινούργιο, το σοσιαλιστικό.

   Στο παρελθόν οι επαναστάσεις τελείωναν συνήθως με την αντικατάσταση της μιας ομάδας εκμεταλλευτών με μιαν άλλη ομάδα εκμεταλλευτών στο πηδάλιο του κράτους. Οι εκμεταλλευτές άλλαζαν, η εκμετάλλευση έμεινε. Αυτό γινόταν τον καιρό των απελευθερωτικών κινημάτων των δούλων. Αυτό γινόταν στην περίοδο των εξεγέρσεων των δουλοπάροικων. Αυτό γινόταν στην περίοδο των γνωστών «μεγάλων» επαναστάσεων στην Αγγλία, στη Γαλλία, στη Γερμανία. Δε μιλώ για την Παρισινή Κομμούνα, που ήταν η πρώτη ένδοξη, ηρωική πάντως όμως ανεπιτυχής προσπάθεια του προλεταριάτου να στρέψει την ιστορία ενάντια στον καπιταλισμό.

   Η Οχτωβριανή Επανάσταση διαφέρει από άποψη αρχής απ’ αυτές τις επαναστάσεις. Δε βάζει για σκοπό της την αντικατάσταση της μιας μορφής εκμετάλλευσης με μιαν άλλη μορφή εκμετάλλευσης, της μιας ομάδας εκμεταλλευτών, μα την εξάλειψη κάθε εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, την εξάλειψη όλων των εκμεταλλευτικών ομάδων, την εγκαθίδρυση της εξουσίας της πιο επαναστατικής τάξης απ’ όλες τις καταπιεζόμενες τάξεις που υπήρξαν ως τώρα, την οργάνωση της καινούργιας αταξικής σοσιαλιστικής κοινωνίας.

   Ακριβώς γι’ αυτό η νίκη της Οχτωβριανής Επανάστασης σημαίνει ριζική στροφή στην ιστορία της ανθρωπότητας, ριζική στροφή στις ιστορικές τύχες του παγκόσμιου καπιταλισμού, ριζική στροφή στο απελευθερωτικό κίνημα του παγκόσμιου προλεταριάτου, ριζική στροφή στις μέθοδες πάλης και στις μορφές οργάνωσης, στη ζωή και στις παραδόσεις, στον πολιτισμό και στην ιδεολογία των εκμεταλλευομένων μαζών όλου του κόσμου.

   Αυτός είναι ο λόγος που η Οχτωβριανή Επανάσταση είναι επανάσταση διεθνούς, παγκόσμιου χαρακτήρα.

   Αυτού βρίσκεται επίσης η ρίζα εκείνης της βαθιάς συμπάθειας που τρέφουν προς την Οχτωβριανή Επανάσταση οι καταπιεζόμενες τάξεις όλων των χωρών, που βλέπουν σ’ αυτήν την εγγύηση της απελευθέρωσής τους.

   Θα μπορούσαμε να σημειώσουμε μια σειρά βασικά ζητήματα, που με βάση αυτά η Οχτωβριανή Επανάσταση ασκεί την επίδρασή της στην ανάπτυξη του επαναστατικού κινήματος σ’ όλο τον κόσμο.

1. Η Οχτωβριανή Επανάσταση είναι πριν απ’ όλα αξιοσημείωτη, γιατί διέσπασε το μέτωπο του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού, ανέτρεψε την ιμπεριαλιστική αστική τάξη σε μια από τις πιο μεγάλες καπιταλιστικές χώρες, κι ανέβασε στην εξουσία το σοσιαλιστικό προλεταριάτο.

   Για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας η τάξη των μισθωτών, η τάξη των κατατρεγμένων, η τάξη των καταπιεζομένων κι εκμεταλλευομένων υψώθηκε ως τη θέση της κυρίαρχης τάξης, που με το παράδειγμά της συμπαρασέρνει τους προλετάριους  όλων των χωρών.

   Αυτό σημαίνει, ότι η Οχτωβριανή Επανάσταση εγκαινίασε μια καινούργια εποχή, την εποχή των προλεταριακών επαναστάσεων στις χώρες του ιμπεριαλισμού.

   Αφαίρεσε τα εργαλεία και τα μέσα παραγωγής απ’ τους τσιφλικάδες και τους καπιταλιστές και τα μετέτρεψε σε κοινωνική ιδιοχτησία, αντιπαραθέτοντας μ’ αυτόν τον τρόπο στην αστική ιδιοχτησία τη σοσιαλιστική ιδιοχτησία. Έτσι ξεσκέπασε το ψέμα των καπιταλιστών, ότι η αστική ιδιοχτησία είναι απαραβίαστη, ιερή κι αιώνια.

   Απόσπασε απ’ την αστική τάξη την εξουσία, στέρησε την αστική τάξη απ’ τα πολιτικά της δικαιώματα, κατέστρεψε τον αστικό κρατικό μηχανισμό και παρέδωσε την εξουσία στα Σοβιέτ. Μ’ αυτό τον τρόπο αντιπαράθεσε στον αστικό κοινοβουλευτισμό, που είναι καπιταλιστική δημοκρατία, τη σοσιαλιστική εξουσία των Σοβιέτ, που είναι προλεταριακή δημοκρατία. Είχε δίκιο ο Λαφάργκ, όταν έλεγε απ’ τα 1887 ακόμα ότι την επόμενη της επανάστασης, «όλοι οι πρώην καπιταλιστές θα στερηθούν απ’ τα εκλογικά τους δικαιώματα». Έτσι η Οχτωβριανή Επανάσταση ξεσκέπασε επίσης το ψέμα των σοσιαλδημοκρατών, ότι τώρα είναι δυνατό το ειρηνικό πέρασμα στο σοσιαλισμό, μέσω του αστικού κοινοβουλευτισμού.

   Η Οχτωβριανή Επανάσταση όμως δε σταμάτησε και δε μπορούσε να σταματήσει σ’ αυτό. Αφού κατέστρεψε το παλιό, το αστικό, άρχισε ν’ ανοικοδομεί το καινούργιο, το σοσιαλιστικό. Τα δέκα χρόνια της Οχτωβριανής Επανάστασης είναι δέκα χρόνια ανοικοδόμησης του κόμματος, των συνδικάτων, των Σοβιέτ, των συνεταιρισμών, των εκπολιτιστικών οργανώσεων, των μεταφορών, της βιομηχανίας, του Κόκκινου Στρατού. Οι αναμφισβήτητες επιτυχίες του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ, στο μέτωπο της ανοικοδόμησης, έδειξαν εξόφθαλμα ότι το προλεταριάτο μπορεί μ’ επιτυχία να διοικεί τη χώρα, χωρίς την αστική τάξη κι ενάντια στην αστική τάξη, ότι μπορεί μ’ επιτυχία να ανοικοδομεί τη βιομηχανία, χωρίς την αστική τάξη κι ενάντια στην αστική τάξη, ότι μπορεί μ’ επιτυχία να διευθύνει όλη τη λαϊκή οικονομία, χωρίς την αστική τάξη κι ενάντια στην αστική, ότι μπορεί με επιτυχία ν’ ανοικοδομήσει το σοσιαλισμό, παρά την καπιταλιστική περικύκλωση. Η παλιά «θεωρία», ότι οι εκμεταλλευόμενοι δε μπορούν να κάνουν χωρίς τους εκμεταλλευτές, όπως το κεφάλι και τα υπόλοιπα μέρη του σώματος δε μπορούν να κάνουν χωρίς το στομάχι, δεν ανήκει αποτελεσματικά στο Μενένιο Αγρίππα, το γνωστό απ’ την αρχαία ιστορία ρωμαίο γερουσιαστή. Σήμερα η «θεωρία» αυτή αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της πολιτικής «φιλοσοφίας» της σοσιαλδημοκρατίας γενικά και της σοσιαλδημοκρατικής πολιτικής του συνασπισμού με την ιμπεριαλιστική αστική τάξη, ειδικά. Η «θεωρία» αυτή που απόχτησε χαραχτήρα προκατάληψης αποτελεί σήμερα ένα απ’ τα πιο σοβαρά εμπόδια στο δρόμο της επαναστατικοποίησης του προλεταριάτου των καπιταλιστικών χωρών. Ένα απ’ τα πιο σπουδαία αποτελέσματα της Οχτωβριανής Επανάστασης είναι το γεγονός ότι έδωσε θανάσιμο χτύπημα στην ψεύτικη αυτή «θεωρία».

   Μήπως χρειάζεται ν’ αποδείξουμε ακόμα ότι αυτά κι άλλα παρόμοια αποτελέσματα της Οχτωβριανής Επανάστασης δε μπορούσαν και δε μπορούν να μείνουν χωρίς σοβαρή επίδραση πάνω στο επαναστατικό κίνημα της εργατικής τάξης των καπιταλιστικών χωρών;

   Τέτοια πασίγνωστα γεγονότα, όπως η προοδευτική ανάπτυξη του κομμουνισμού στις καπιταλιστικές χώρες, το μεγάλωμα της συμπάθειας των προλετάριων όλων των χωρών προς την εργατική τάξη της ΕΣΣΔ, τέλος, η συρροή εργατικών αντιπροσωπειών στη χώρα των Σοβιέτ μιλούν αναμφισβήτητα για το γεγονός, ότι ο σπόρος που έριξε η Οχτωβριανή Επανάσταση αρχίζει κιόλας να δίνει καρπούς.

2. Η Οχτωβριανή Επανάσταση συγκλόνισε τον ιμπεριαλισμό όχι μονάχα στα κέντρα της κυριαρχίας του, όχι μονάχα στις «μητροπόλεις». Χτύπησε και τα μετόπισθεν του ιμπεριαλισμού, την περιφέρειά του, και υπόσκαψε την κυριαρχία του ιμπεριαλισμού στις αποικιακές και στις εξαρτημένες χώρες.

   Η Οχτωβριανή Επανάσταση αφού ανάτρεψε τους τσιφλικάδες και τους καπιταλιστές, έσπασε τις αλυσίδες του εθνικο-αποικιακού ζυγού κι απελευθέρωσε απ’ το ζυγό αυτό όλους, χωρίς εξαίρεση, τους καταπιεζόμενους λαούς ενός απέραντου κράτους. Το προλεταριάτο δε μπορεί ν’ απελευθερώσει τον εαυτό του αν δεν απελευθερώσει τους καταπιεζόμενους λαούς. Χαρακτηριστικό γνώρισμα της Οχτωβριανής Επανάστασης είναι το γεγονός, ότι πραγματοποίησε στην ΕΣΣΔ τις εθνικο-αποικιακές αυτές επαναστάσεις όχι κάτω απ’ τη σημαία της εθνικής έχθρας και των εθνικών συγκρούσεων, μα κάτω απ’ τη σημαία της αμοιβαίας εμπιστοσύνης και της αδελφικής προσέγγισης των εργατών και των αγροτών των εθνοτήτων της ΕΣΣΔ, όχι στο όνομα του εθνικισμού, μα στο όνομα του διεθνισμού.

   Ακριβώς γιατί οι εθνικο-αποικιακές επαναστάσεις έγιναν στη χώρα μας με την καθοδήγηση του προλεταριάτου και κάτω απ’ τη σημαία του διεθνισμού, ακριβώς γι’ αυτό οι λαοί-παρίες, οι λαοί-δούλοι υψώθηκαν για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας ίσαμε τη θέση των πραγματικά ελεύθερων και πραγματικά ισότιμων λαών, συμπαρασέρνοντας με το παράδειγμά τους τους καταπιεζόμενους λαούς όλου του κόσμου.

   Αυτό σημαίνει, ότι η Οχτωβριανή Επανάσταση εγκαινίασε μια καινούργια εποχή, την εποχή των αποικιακών επαναστάσεων, που γίνονται στις καταπιεζόμενες χώρες  του κόσμου σε συμμαχία με το προλεταριάτο, με την καθοδήγηση του προλεταριάτου.

   Παλιότερα «επικρατούσε η συνήθεια» να πιστεύουν, ότι ο κόσμος είναι ανέκαθεν χωρισμένος σε κατώτερες κι ανώτερες φυλές, σε μαύρους και λευκούς, απ’ τους οποίους οι πρώτοι είναι ανίκανοι για πολιτισμό και είναι καταδικασμένοι νάναι αντικείμενο εκμετάλλευσης, ενώ οι δεύτεροι είναι οι μόνοι φορείς του πολιτισμού, προορισμένοι να εκμεταλλεύονται τους πρώτους.

   Τώρα ο θρύλος αυτός πρέπει να θεωρείται ότι έχει διαλυθεί και απορριφθεί. Ένα απ’ τα πιο σπουδαία αποτελέσματα της Οχτωβριανής Επανάστασης είναι το γεγονός, ότι έδωσε θανάσιμο χτύπημα σ’ αυτόν το θρύλο, δείχνοντας στην πράξη ότι οι απελευθερωμένοι μη ευρωπαϊκοί λαοί, που τραβήχτηκαν στο κανάλι της σοβιετικής ανάπτυξης, δεν είναι λιγότερο ικανοί απ’ τους ευρωπαϊκούς λαούς, να αναπτύξουν μια πραγματικά προοδευτική κουλτούρα κι έναν πραγματικά προοδευτικό πολιτισμό.

   Παλιότερα «συνήθιζαν» να νομίζουν, ότι η μόνη μέθοδος για την απελευθέρωση των καταπιεζόμενων λαών είναι η μέθοδος του αστικού εθνικισμού, η μέθοδος της απόσπασης του ενός έθνους από το άλλο, η μέθοδος της διαίρεσής τους, η μέθοδος της ενίσχυσης της εθνικής έχθρας ανάμεσα στις εργαζόμενες μάζες των διαφόρων εθνών.

   Τώρα ο θρύλος αυτός πρέπει να θεωρείται ότι έχει αντισκευαστεί. Ένα απ’ τα πιο σπουδαία αποτελέσματα της Οχτωβριανής Επανάστασης είναι το γεγονός, ότι έδωσε θανάσιμο χτύπημα σ’ αυτόν το θρύλο, αφού έδειξε στην πράξη τη δυνατότητα και τη σκοπιμότητα της προλεταριακής, της διεθνιστικής μεθόδου της απελευθέρωσης των καταπιεζόμενων λαών, σαν τη μοναδικά σωστή μέθοδο, αφού έδειξε στην πράξη τη δυνατότητα και τη σκοπιμότητα της αδελφικής συμμαχίας των εργατών και των αγροτών των πιο διαφορετικών λαών πάνω στις αρχές της ελεύθερης συγκατάθεσης και του διεθνισμού. Η ύπαρξη της Ένωσης των Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, που είναι το πρότυπο της μελλοντικής συνένωσης των εργαζόμενων όλων των χωρών σε μια ενιαία παγκόσμια οικονομία, δε μπορεί παρά να χρησιμεύει σαν άμεση απόδειξη γι’ αυτό.

   Είναι περιττό να πω, ότι αυτά κι’ άλλα παρόμοια αποτελέσματα της Οχτωβριανής Επανάστασης δε μπορούσαν και δε μπορούν να μην έχουν σοβαρή επίδραση πάνω στο επαναστατικό κίνημα των αποικιακών και των εξαρτημένων χωρών. Γεγονότα, όπως είναι η ανάπτυξη του επαναστατικού κινήματος των καταπιεζόμενων λαών στην Κίνα, στην Ινδονησία, στις Ινδίες, κλπ., και το αύξηση της συμπάθειας των λαών αυτών προς την ΕΣΣΔ αποτελούν αναμφισβήτητη μαρτυρία γι' αυτά.

   Η εποχή της ανενόχλητης εκμετάλλευσης και καταπίεσης των αποικιακών και των εξαρτημένων χωρών πέρασε.

   Ήρθε η εποχή των απελευθερωτικών επαναστάσεων στις αποικίες και στις εξαρτημένες χώρες, η εποχή της αφύπνισης του προλεταριάτου των χωρών αυτών, η εποχή της ηγεμονίας του στην επανάσταση.

3. Η Οχτωβριανή Επανάσταση, σπέρνοντας το σπόρο της επανάστασης τόσο στα κέντρα του ιμπεριαλισμού, όσο και στα μετόπισθέν του,  εξασθενίζοντας την ισχύ του ιμπεριαλισμού στις «μητροπόλεις» και κλονίζοντας την κυριαρχία του στις αποικίες, έκανε έτσι προβληματική αυτή την ίδια την ύπαρξη του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού στο σύνολό του.

   Αν στις συνθήκες του ιμπεριαλισμού η αυθόρμητη ανάπτυξη του καπιταλισμού μετεξελίχθηκε - λόγω της ανισομετρίας της, λόγω των αναπόφευχτων διενέξεων και των πολεμικών συγκρούσεων, λόγω τέλος του πρωτοφανούς ιμπεριαλιστικού μακελιού - σε προτσές αποσύνθεσης και θανάτου του καπιταλισμού, η Οχτωβριανή Επανάσταση και η συνδεμένη μ' αυτήν απόσπαση μιας τεράστιας χώρας απ' το παγκόσμιο σύστημα του καπιταλισμού, δε μπορούσαν παρά να επιταχύνουν το προτσές αυτό, υποσκάπτοντας βήμα προς βήμα αυτές τις ίδιες τις βάσεις του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού.

   Κάτι περισσότερο. Η Οχτωβριανή Επανάσταση κλονίζοντας τον ιμπεριαλισμό δημιούργησε ταυτόχρονα στο πρόσωπο της πρώτης προλεταριακής διχτατορίας μια ισχυρή κι ανοιχτή βάση του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος, τέτοια που ποτέ δεν είχε προηγούμενα και που πάνω της μπορεί σήμερα να στηριχτεί. Δημιούργησε εκείνο το ισχυρό κι' ανοιχτό κέντρο του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος, κέντρο που ποτέ δεν είχε προηγούμενα και που γύρω σ' αυτό μπορεί σήμερα να συσπειρώνεται, οργανώνοντας το ενιαίο επαναστατικό μέτωπο των προλετάριων και των καταπιεζόμενων λαών όλων των χωρών ενάντια στον ιμπεριαλισμό.

   Αυτό σημαίνει πριν απ' όλα, ότι η Οχτωβριανή Επανάσταση τραυμάτισε θανάσιμα τον παγκόσμιο καπιταλισμό, που ποτέ πια δε θα συνέλθει. Ακριβώς γι' αυτό ο καπιταλισμός ποτέ πια δε θα επαναχτήσει εκείνη την «ισοροπία» κι εκείνη τη «σταθερότητα» που είχε πριν απ' τον Οχτώβρη.

   Ο καπιταλισμός μπορεί εν μέρει να σταθεροποιηθεί, μπορεί να οργανώσει ορθολογικά την παραγωγή του, μπορεί να παραδόσει τη διακυβέρνηση της χώρας στο φασισμό, μπορεί προσωρινά να σφίξει την εργατική τάξη, όμως ποτέ πια δε θα ξανάβρει εκείνη τη «γαλήνη» κι εκείνη την «πεποίθηση», εκείνη την «ισοροπία» κι εκείνη τη «σταθερότητα», που μ' αυτές καμάρωνε παλιότερα, γιατί η κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού έφτασε σε τέτιο βαθμό ανάπτυξης, που οι φλόγες της επανάστασης πρέπει αναπόφευχτα να ξεσπούν πότε στα κέντρα του ιμπεριαλισμού, πότε στην περιφέρειά του, εκμηδενίζοντας τα ιμπεριαλιστικά μπαλώματα και φέρνοντας μέρα με τη μέρα πιο κοντά την πτώση του καπιταλισμού. Ακριβώς όπως στο γνωστό παραμύθι: «έβγαλε την ουρά βούλιαξε η μύτη, έβγαλε τη μύτη βούλιαξε η ουρά».

   Αυτό σημαίνει, δεύτερο, ότι η Οχτωβριανή Επανάσταση ανέβασε σ' ένα ορισμένο ύψος τη δύναμη και το ειδικό βάρος, την ανδρεία και τη μαχητική ικανότητα των καταπιεζόμενων τάξεων όλου του κόσμου, αναγκάζοντας τις κυρίαρχες τάξεις να τις υπολογίζουν, σαν καινούργιο και σοβαρό παράγοντα. Τώρα πια οι εργαζόμενες μάζες του κόσμου δε μπορούν να θεωρούνται «τυφλός όχλος», που πλανιέται στα σκοτάδια και που του λείπει η προοπτική, γιατί η Οχτωβριανή Επανάσταση τους δημιούργησε ένα φάρο που τους φωτίζει το δρόμο και τους δίνει προοπτικές. Αν νωρίτερα δεν υπήρχε ανοιχτό παγκόσμιο βήμα, απ' όπου θα μπορούσε κανείς να διαδηλώσει και να διατυπώσει τις ελπίδες και τους πόθους των καταπιεζόμενων τάξεων, τώρα υπάρχει ένα τέτοιο βήμα στο πρόσωπο της πρώτης διχτατορίας του προλεταριάτου.

  Δεν μπορεί κανείς ν' αμφιβάλει, ότι η καταστροφή αυτού του βήματος, θα σκέπαζε για πολύν καιρό την κοινωνική και πολιτική ζωή των «προηγμένων χωρών» με τα σκοτάδια μιας αχαλίνωτης μαύρης αντίδρασης. Δε μπορεί ν' αρνηθεί κανείς ότι και μόνο το γεγονός της ύπαρξης του «μπολσεβίκικου κράτους» βάζει χαλινάρι στις μαύρες δυνάμεις της αντίδρασης, διευκολύνοντας τις καταπιεζόμενες τάξεις στον αγώνα για την απελευθέρωσή τους. Ετσι εξηγείται στην ουσία και το κτηνώδες μίσος που τρέφουν οι εκμεταλλευτές όλων των χωρών ενάντια στους μπολσεβίκους.

  Η ιστορία επαναλαμβάνεται, αν και σε νέα βάση. Όπως παλιά στην περίοδο της πτώσης του φεουδαρχίας, η λέξη «γιακοβίνος» προκαλούσε τη φρίκη και την αποστροφή στους αριστοκράτες όλων των χωρών, έτσι και τώρα στην περίοδο της πτώσης του καπιταλισμού, η λέξη «μπολσεβίκος» προκαλεί τη φρίκη και την αποστροφή στις αστικές χώρες. Κι αντίθετα, όπως παλιά το Παρίσι ήταν καταφύγιο και σχολειό για τους επαναστάτες εκπροσώπους της αστικής τάξης που ανέβαινε, έτσι και τώρα η Μόσχα είναι καταφύγιο και σχολειό για τους επαναστάτες εκπροσώπους του προλεταριάτου που ανεβαίνει. Το μίσος ενάντια στους γιακοβίνους δεν έσωσε το φεουδαρχία απ' την καταστροφή. Μήπως μπορεί ν' αμφιβάλει κανείς ότι το μίσος ενάντια στους μπολσεβίκους δε θα σώσει τον καπιταλισμό απ' την αναπόφευχτη συντριβή του;   

   Η εποχή της «σταθερότητας» του καπιταλισμού πέρασε παίρνοντας μαζί της το θρύλο για το αδιάσειστο του αστικού καθεστώτος.

   Ήρθε η εποχή της καταστροφής του καπιταλισμού.

4. Την Οχτωβριανή Επανάσταση δεν μπορεί να τη θεωρεί κανείς μονάχα επανάσταση στον τομέα των οικονομικών και των κοινωνικοπολιτικών σχέσεων. Είναι ταυτόχρονα κι επανάσταση πνευματική, επανάσταση στην ιδεολογία της εργατικής τάξης. Η Οχτωβριανή Επανάσταση γεννήθηκε και δυνάμωσε κάτω απ' τη σημαία του μαρξισμού, κάτω απ' τη σημαία της ιδέας της διχτατορίας του προλεταριάτου, κάτω απ΄ τη σημαία του λενινισμού, που είναι ο μαρξισμός της εποχής του ιμπεριαλισμού και των προλεταριακών επαναστάσεων. Γι' αυτό σημαίνει νίκη του μαρξισμού ενάντια στο ρεφορμισμό, νίκη του λενινισμού ενάντια στο σοσιαλδημοκρατισμό, νίκη της 3^ης Διεθνούς ενάντια στη 2^η Διεθνή.

   Η Οχτωβριανή Επανάσταση άνοιξε μια αδιάβατη τάφρο ανάμεσα στο μαρξισμό και στο σοσιαλδημοκρατισμό, ανάμεσα στην πολιτική του λενινισμού και την πολιτική του σοσιαλδημοκρατισμού.

  Άλλοτε, πριν απ' τη νίκη της διχτατοριάς του προλεταριάτου, η σοσιαλδημοκρατία μπορούσε να κάνει επιδείξεις με τη σημαία του μαρξισμού, χωρίς ν' αρνείται ανοιχτά την ιδέα της διχτατορίας του προλεταριάτου, όμως και χωρίς να κάνει τίποτε, απολύτως τίποτα για να φέρει πιο κοντά την πραγματοποίηση αυτής της ιδέας, γιατί η στάση αυτή της σοσιαλδημοκρατίας δε δημιουργούσε τότε καμιά απειλή για τον καπιταλισμό. Τότε, σ' εκείνη την περίοδο, η σοσιαλδημοκρατία συγχωνεύονταν τυπικά, ή σχεδόν συγχωνευόταν με το μαρξισμό.

  Τώρα, ύστερα απ' τη νίκη της διχτατορίας του προλεταριάτου, όταν όλοι είδαν με τα ίδια τους τα μάτια που οδηγεί ο μαρξισμός και τι μπορεί να σημαίνει η νίκη του, η σοσιαλδημοκρατία δε μπορεί πια να κάνει επιδείξεις με τη σημαία του μαρξισμού, δε μπορεί, δε μπορεί να ερωτοτροπεί με την ιδέα της διχτατορίας του προλεταριάτου, χωρίς να δημιουργεί κάποιο κίνδυνο για τον καπιταλισμό. Αφού ξέκοψε από καιρό με το πνεύμα του μαρξισμού, βρέθηκε στην ανάγκη να ξεκόψει και με τη σημαία του μαρξισμού, τάχθηκε ανοιχτά και ξεκάθαρα ενάντια στο δημιούργημα του μαρξισμού, ενάντια στην Οχτωβριανή Επανάσταση, ενάντια στην πρώτη στον κόσμο διχτατορία του προλεταριάτου.

  Τώρα δεν μπορούσε παρά να ξεκόψει, και πραγματικά ξέκοψε απ' το μαρξισμό, γιατί μέσα στις σημερινές συνθήκες δε μπορεί κανείς να λέγεται μαρξιστής, αν δεν υποστηρίζει ανοιχτά και ανεπιφύλαχτα την πρώτη στον κόσμο διχτατορία του προλεταριάτου, αν δε διεξάγει επαναστατικό αγώνα ενάντια στη δικιά του κεφαλαιοκρατία, αν δε δημιουργεί τις συνθήκες για τη νίκη της διχτατορίας του προλεταριάτου στη δικιά του τη χώρα.

  Ανάμεσα στη σοσιαλδημοκρατία και στο μαρξισμό ανοίχτηκε μια άβυσσος. Από τώρα ο μοναδικός φορέας και στήριγμα του μαρξισμού είναι ο λενινισμός, ο κομμουνισμός.

   Το ζήτημα όμως δεν περιορίστηκε σ' αυτό. Η Οχτωβριανή Επανάσταση, τραβώντας μια διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη σοσιαλδημοκρατία και το μαρξισμό, τράβηξε πιο πέρα, ρίχνοντας τη σοσιαλδημοκρατία στο στρατόπεδο των ανοιχτών υπερασπιστών του καπιταλισμού ενάντια στην πρώτη στον κόσμο προλεταριακή διχτατορία. Όταν οι κ.κ. Αντλερ και Μπάουερ, Βελς και Λέβι, Λογκέ και Μπλούμ βρίζουν το «σοβιετικό καθεστώς», εξυμνώντας την κοινοβουλευτική «δημοκρατία», μ' αυτό θέλουν να που ότι αγωνίζονται και θα αγωνίζονται υπέρ της παλινόρθωσης του καπιταλιστικού καθεστώτος στην ΕΣΣΔ, υπέρ της διατήρηση της καπιταλιστικής σκλαβιάς στα «πολιτισμένα» κράτη.

  Ο σημερινός σοσιαλδημοκρατισμός είναι το ιδεολογικό στήριγμα του καπιταλισμού. Ο Λένιν είχε χίλιες φορές δίκιο, όταν έλεγε ότι οι σημερινοί σοσιαλδημοκράτες πολιτικοί είναι «πραγματικοί πράχτορες της αστικής τάξης μέσα στο εργατικό κίνημα, εργάτες εντολοδόχοι της τάξης των καπιταλιστών»,  ότι στον «εμφύλιο πόλεμο του προλεταριάτου με την αστική τάξη» αυτοί θα πάρουν αναπόφευχτα «το μέρος των βερσαλλιέρων ενάντια στους κομμουνάρους».

  Είναι αδύνατο να ξεμπερδέψουμε με τον καπιταλισμό, χωρίς να ξεμπερδέψουμε με το σοσιαλδημοκρατισμό μέσα στο εργατικό κίνημα. Γι' αυτό η εποχή του θανάτου του καπιταλισμού είναι ταυτόχρονα κι εποχή του θανάτου του σοσιαλδημοκρατισμού μέσα στο εργατικό κίνημα.

 Η μεγάλη σημασία της Οχτωβριανής Επανάστασης βρίσκεται ανάμεσα στ' άλλα και στο ότι σημαίνει την αναπόφευχτη νίκη του λενινισμού ενάντια στο σοσιαλδημοκρατισμό μέσα στο παγκόσμιο εργατικό κίνημα.

   Η εποχή της κυριαρχίας της 2^ης Διεθνούς και του σοσιαλδημοκρατισμού μέσα στο εργατικό κίνημα τέλειωσε.

   Άρχισε η εποχή της κυριαρχίας του λενινισμού και της 3^ης Διεθνούς.

«Πράβντα», Αρ.255, 6-7 του Νοέμβρη 1927

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ σε 2 συνέχειες:
Αρ. Φύλ. 145 1-15 Νοέμβρη 2002

Αρ. Φύλ. 146 15-30 Νοέμβρη 2002

Διαβάστε Περισσότερα »

Βλαντιμίρ Λένιν: Η τέταρτη επέτειος της Οκτωβριανής Επανάστασης

Πλησιάζει η τέταρτη επέτειος της 25 του Οχτώβρη (7 του Νοέμβρη).

Οσο περισσότερο απομακρυνόμαστε από τη μεγάλη αυτή μέρα, τόσο πιο πεντακάθαρη γίνεται η σημασία της προλεταριακής επανάστασης στη Ρωσία, τόσο πιο βαθιά σκεπτόμαστε και την πρακτική πείρα της δουλιάς μας στο σύνολό της.

Σε πολύ γενικές γραμμές - και φυσικά κάθε άλλο παρά πλήρεις και ακριβείς - θα μπορούσαμε να εκθέσουμε τη σημασία και την πείρα αυτή με τα παρακάτω:

Το πρώτο και άμεσο καθήκον της επανάστασης στη Ρωσία ήταν καθήκον αστικοδημοκρατικό: να γκρεμίσει τα υπολείμματα του Μεσαίωνα, να τα σαρώσει τελειωτικά, να καθαρίσει τη Ρωσία απ' αυτή τη βαρβαρότητα, απ' αυτό το αίσχος, απ' αυτή την τεράστια τροχοπέδη για κάθε πολιτισμό και κάθε πρόοδο στη χώρα μας.

Κι έχουμε το δικαίωμα να είμαστε υπερήφανοι που κάναμε το ξεκαθάρισμα αυτό πολύ αποφασιστικά, πολύ γρήγορα, πιο θαρραλέα, πιο πετυχημένα, πιο πλατιά και πιο βαθιά - από την άποψη της επίδρασης πάνω στις πλατιές λαϊκές μάζες - απ' ό,τι η μεγάλη Γαλλική Επανάσταση πριν 125 και πάνω χρόνια...

Αστικοδημοκρατικό περιεχόμενο της επανάστασης σημαίνει το ξεκαθάρισμα των κοινωνικών σχέσεων (θεσμών, ιδρυμάτων) της χώρας από το μεσαιωνισμό, από τη δουλοπαροικία, από το φεουδαρχισμό.

Ποιες ήταν οι κυριότερες εκδηλώσεις, οι επιβιώσεις, τα υπολείμματα της δουλοπαροικίας στη Ρωσία το 1917; Η μοναρχία, ο φεουδαρχικός χωρισμός σε κοινωνικά στρώματα, η γαιοκτησία και η γαιοχρησία, η θέση της γυναίκας, η θρησκεία, η καταπίεση των εθνοτήτων. Πάρτε οποιονδήποτε απ' αυτούς τους «σταύλους του Αυγείου» - που όλα τα προχωρημένα κράτη, ας το πούμε μ' αυτή την ευκαιρία, τους άφησαν σε σημαντικό βαθμό χωρίς να τους καθαρίσουν καλά, όταν εδώ και 125, 250 και πάνω χρόνια (το 1649 στην Αγγλία) έκαναν τις αστικοδημοκρατικές τους επαναστάσεις - πάρτε οποιονδήποτε απ' αυτούς τους σταύλους του Αυγείου: θα δείτε ότι εμείς τους καθαρίσαμε πέρα για πέρα. Μέσα σε καμιά δεκαριά εβδομάδες, αρχίζοντας από τις 25 του Οχτώβρη (7 του Νοέμβρη) 1917 ως τη διάλυση της Συντακτικής (5 του Γενάρη 1918) κάναμε σ' αυτό τον τομέα χίλιες φορές περισσότερα απ' όσα έκαναν μέσα στους οχτώ μήνες της εξουσίας τους οι αστοί δημοκράτες και φιλελεύθεροι (καντέτοι) και οι μικροαστοί δημοκράτες (μενσεβίκοι και εσέροι)...

Ξεριζώσαμε εντελώς τις πιο βαθιές ρίζες του χωρισμού σε κοινωνικά στρώματα, δηλ. τα υπολείμματα της φεουδαρχίας και της δουλοπαροικίας στην ιδιοκτησία της γης... Οχτώ μήνες οι μικροαστοί δημοκράτες «συμφωνούσαν» με τους τσιφλικάδες που διατηρούσαν τις παραδόσεις της δουλοπαροικίας, ενώ εμείς μέσα σε λίγες εβδομάδες σαρώσαμε πέρα για πέρα και τους τσιφλικάδες και όλες τις παραδόσεις τους από το πρόσωπο της ρωσικής γης.

Πάρτε τη θρησκεία ή την έλλειψη δικαιωμάτων της γυναίκας ή την καταπίεση και την ανισοτιμία των μη ρωσικών εθνοτήτων. Αυτά όλα είναι ζητήματα της αστικοδημοκρατικής επανάστασης... Δεν υπάρχει καμιά από τις πιο προηγμένες χώρες του κόσμου, όπου τα προβλήματα αυτά να έχουν λυθεί με αστικοδημοκρατική κατεύθυνση ως το τέλος. Στη χώρα μας η νομοθεσία της επανάστασης του Οχτώβρη τα έλυσε ως το τέλος. Με τη θρησκεία παλέψαμε και παλεύουμε στα γερά. Δόσαμε σε όλες τις μη ρωσικές εθνότητες δικές τους Δημοκρατίες ή αυτόνομες περιοχές. Δεν έχουμε πια στη Ρωσία τέτοια προστυχιά, ατιμία και παλιανθρωπιά, όπως η έλλειψη δικαιωμάτων ή η ανισοτιμία της γυναίκας, η εξοργιστική αυτή επιβίωση της δουλοπαροικίας και του μεσαιωνισμού, που την ξαναστηλώνει σε όλες χωρίς εξαίρεση τις χώρες της γης η αχόρταγη αστική τάξη και η αποβλακωμένη, φοβισμένη μικροαστική τάξη...

Ολα αυτά αποτελούν το περιεχόμενο της αστικοδημοκρατικής επανάστασης. Πριν 150 και 250 χρόνια οι πρωτοπόροι ηγέτες αυτής της επανάστασης (αυτών των επαναστάσεων, αν μιλήσουμε για κάθε εθνική μορφή ενός κοινού τύπου) είχαν υποσχεθεί στους λαούς να λυτρώσουν την ανθρωπότητα από τα μεσαιωνικά προνόμια, από την ανισότητα της γυναίκας, από τα προνόμια που παραχωρούσε το κράτος σε τούτη ή σε εκείνη τη θρησκεία (ή «θρησκευτική Ιδέα», «θρησκευτικότητα» γενικά), από την ανισοτιμία των εθνοτήτων. Υποσχέθηκαν και δεν τα εκπλήρωσαν. Δεν μπορούσαν να τα εκπληρώσουν, γιατί τους εμπόδιζε ο «σεβασμός» προς την «ιερή ατομική ιδιοκτησία». Η προλεταριακή μας επανάσταση δεν είχε αυτό τον καταραμένο «σεβασμό» προς τον τρισκατάρατο μεσαίωνα και την «ιερή ατομική ιδιοκτησία».

Για να κατοχυρώσουμε όμως για τους λαούς της Ρωσίας τις κατακτήσεις της αστικοδημοκρατικής επανάστασης, έπρεπε να προχωρήσουμε παραπέρα και προχωρήσαμε παραπέρα. Λύναμε τα προβλήματα της αστικοδημοκρατικής επανάστασης στην πορεία, ανάμεσα στ' άλλα, σαν «συμπληρωματικό προϊόν» της κύριας και πραγματικής, της προλεταριακής - επαναστατικής, σοσιαλιστικής δουλιάς μας...

Το Σοβιετικό καθεστώς είναι ακριβώς μια από τις χειροπιαστές επιβεβαιώσεις ή εκδηλώσεις της μετεξέλιξης της μιας επανάστασης στην άλλη. Το Σοβιετικό καθεστώς είναι το ανώτατο όριο του δημοκρατισμού για τους εργάτες και τους αγρότες και ταυτόχρονα σημαίνει ρήξη με τον αστικό δημοκρατισμό και εμφάνιση νέου κοσμοϊστορικού τύπου δημοκρατίας, δηλαδή του προλεταριακού δημοκρατισμού ή της δικτατορίας του προλεταριάτου...

Δεν ξεχνάμε ούτε στιγμή ότι πραγματικά είχαμε κι έχουμε πολλές αποτυχίες και λάθη. Μα αν είναι ποτέ δυνατό να αποφύγει κανείς τις αποτυχίες και τα λάθη σ' ένα έργο τόσο νέο για όλη την παγκόσμια ιστορία, όπως η δημιουργία ενός πρωτοείδωτου τύπου κρατικής οργάνωσης! Θα παλέψουμε σταθερά για να διορθώσουμε τις αποτυχίες και τα λάθη μας, για να καλυτερεύσουμε την εφαρμογή των σοβιετικών αρχών στην πράξη, εφαρμογή που απέχει πολύ, πάρα πολύ από του να είναι τέλεια. Εχουμε όμως το δικαίωμα να είμαστε υπερήφανοι και είμαστε υπερήφανοι, γιατί είχαμε το ευτύχημα να αρχίσουμε την οικοδόμηση του Σοβιετικού κράτους και να εγκαινιάσουμε έτσι μια νέα εποχή στην παγκόσμια ιστορία, την εποχή της κυριαρχίας μιας νέας τάξης, που καταπιέζεται σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες και παντού τραβάει για μια νέα ζωή, για τη νίκη ενάντια στην αστική τάξη, για τη δικτατορία του προλεταριάτου, για την απολύτρωση της ανθρωπότητας από το ζυγό του κεφαλαίου και από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Το ζήτημα των ιμπεριαλιστικών πολέμων, της διεθνούς πολιτικής του χρηματιστικού κεφαλαίου, που κυριαρχεί σήμερα σε όλο τον κόσμο και γεννά αναπόφευκτα νέους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, που γεννά αναπόφευκτα ένα πρωτάκουστο δυνάμωμα της εθνικής καταπίεσης, της διαρπαγής, της καταλήστευσης, του στραγγαλισμού των αδύνατων, καθυστερημένων, μικρών λαών από μια χούφτα «προηγμένες» δυνάμεις - το ζήτημα αυτό έγινε από το 1914 το αγκωνάρι όλης της πολιτικής όλων των χωρών της υδρογείου. Είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου για δεκάδες εκατ. ανθρώπους. Είναι το ζήτημα, αν στον ερχόμενο ιμπεριαλιστικό πόλεμο, που η αστική τάξη τον προετοιμάζει μπροστά στα μάτια μας, που βλέπουμε να γεννιέται μπροστά στα μάτια μας μέσα από τον καπιταλισμό, θα σκοτωθούν 20 εκατ. άνθρωποι (αντί τα 10 εκατ. που σκοτώθηκαν στον πόλεμο του 1914-1918 και στους «μικρούς» πολέμους που τον συμπληρώνουν και που δεν τέλειωσαν ως τα σήμερα), αν σ' αυτόν τον αναπόφευκτο (στην περίπτωση που θα διατηρηθεί ο καπιταλισμός) μελλο ντικό πόλεμο θα σακατευτούν 60 εκατ. άνθρωποι (αντί 30 εκατομμύρια που σακατεύτηκαν στα 1914-1918). Και στο ζήτημα αυτό η Οχτωβριανή μας επανάσταση άνοιξε μια καινούρια εποχή στην παγκόσμια ιστορία. Οι υπηρέτες της αστικής τάξης και οι λιβανιστές της - οι εσέροι και οι μενσεβίκοι, όλη η μικροαστική δήθεν «σοσιαλιστική» δημοκρατία όλου του κόσμου κορόιδευαν το σύνθημα «μετατροπή του ιμπεριαλιστικού πολέμου σε εμφύλιο πόλεμο». Και το σύνθημα αυτό αποδείχτηκε πως ήταν η μόνη αλήθεια - αλήθεια δυσάρεστη, ωμή, γυμνή, σκληρή, όλα αυτά είναι σωστά, όμως μια αλήθεια μέσα στο ζοφερό σκοτάδι της πιο εκλεπτυσμένης σοβινιστικής και πασιφιστικής απάτης...

Και μπροστά στα εκατ. και εκατ. ανθρώπων που σκέπτονται για τις αιτίες του χθεσινού πολέμου και για τον επερχόμενο αυριανό πόλεμο, ορθώνεται όλο και πιο έκδηλα, όλο και πιο αναπότρεπτα η τρομερή αλήθεια: είναι αδύνατο να γλιτώσουμε από τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και από την ιμπεριαλιστική ειρήνη, που τον γεννά αναπόφευκτα (αν είχαμε ακόμη την παλιά ορθογραφία θα έγραφα εδώ τις δυο λέξεις «μιρ» * και με τις δυο τους έννοιες), είναι αδύνατο να γλιτώσουμε απ' αυτή την κόλαση με άλλον τρόπο παρά μόνο με τον μπολσεβίκικο αγώνα και με την μπολσεβίκικη επανάσταση.

Ας βρίζουν με λύσσα αυτή την επανάσταση η αστική τάξη και οι πασιφιστές, οι στρατηγοί και οι μικροαστοί, οι καπιταλιστές και οι φιλισταίοι, όλοι οι πιστοί χριστιανοί και όλοι οι ιππότες της II και της ΙΙ 1/2 Διεθνούς. Κανένας χείμαρρος μίσους, συκοφαντίας και ψευτιάς δεν μπορεί να κρύψει το κοσμοϊστορικό γεγονός ότι για πρώτη φορά μέσα σε εκατοντάδες και χιλιάδες χρόνια οι δούλοι απάντησαν στον πόλεμο ανάμεσα στους δουλοκτήτες, διακηρύσσοντας ανοιχτά το σύνθημα: ας μετατρέψουμε τον πόλεμο των δουλοκτητών μεταξύ τους για το μοίρασμα της λείας, σε πόλεμο των δούλων όλων των εθνών ενάντια στους δουλοκτήτες όλων των εθνών.

Για πρώτη φορά μέσα σε εκατοντάδες και χιλιάδες χρόνια το σύνθημα αυτό μετατράπηκε από μια αόριστη και ανίσχυρη αναμονή σ' ένα καθαρό και ακριβολογημένο πολιτικό πρόγραμμα, σε δραστήριο αγώνα των εκατομμυρίων καταπιεζομένων κάτω από την ηγεσία του προλεταριάτου, μετατράπηκε σε πρώτη νίκη του προλεταριάτου, σε πρώτη νίκη στο έργο της εξαφάνισης των πολέμων, στο έργο της συμμαχίας των εργατών όλων των χωρών ενάντια στη συμμαχία της αστικής τάξης των διαφόρων εθνών, της αστικής τάξης, που κάνει την ειρήνη και τον πόλεμο σε βάρος των δούλων του κεφαλαίου, σε βάρος των μισθωτών εργατών, σε βάρος των αγροτών, σε βάρος των εργαζομένων.

Η πρώτη αυτή νίκη δεν είναι ακόμη τελειωτική νίκη, και η Οχτωβριανή μας επανάσταση την πέτυχε με πρωτοφανέρωτες δυσκολίες και στερήσεις, με πρωτάκουστα βάσανα, με μια σειρά τεράστιες αποτυχίες και λάθη μας. Αν ήταν δυνατό ένας καθυστερημένος λαός να νικήσει χωρίς αποτυχίες και χωρίς λάθη τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, που έκαναν οι πιο ισχυρές και οι πιο προηγμένες χώρες της γης! Δε φοβόμαστε να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας και θα τα αντικρίζουμε ψύχραιμα, για να μάθουμε να τα διορθώνουμε. Το γεγονός όμως παραμένει γεγονός: για πρώτη φορά μέσα σε εκατοντάδες και χιλιάδες χρόνια η υπόσχεση των δούλων «να απαντήσουν» στον πόλεμο που γίνεται ανάμεσα στους δουλο-κτήτες με την επανάστασή τους ενάντια σε όλους και τους κάθε λογής δουλοκτήτες, εκπληρώθηκε ως το τέλος - και εκπληρώνεται παρ' όλες τις δυσκολίες.

Εμείς αρχίσαμε αυτό το έργο. Πότε ακριβώς, σε πόσο χρονικό διάστημα, οι προλετάριοι ποιανού έθνους θα αποτελειώσουν το έργο αυτό δεν είναι το ουσιαστικό ζήτημα. Το ουσιαστικό είναι ότι ο πάγος έσπασε, ότι ο δρόμος άνοιξε, ότι ο δρόμος χαράχτηκε...

Η πρώτη μπολσεβίκικη επανάσταση απέσπασε από τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, από την ιμπεριαλιστική ειρήνη την πρώτη εκατοντάδα εκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν στη γη. Οι ερχόμενες επαναστάσεις θα αποσπάσουν όλη την ανθρωπότητα από τέτοιους πολέμους και από τέτοια ειρήνη. Το τελευταίο και το πιο σπουδαίο και το πιο δύσκολο και το πιο ημιτελές έργο μας είναι: η οικοδόμηση της οικονομίας, είναι να μπουν τα οικονομικά θεμέλια για το νέο, το σοσιαλιστικό οικοδόμημα, στη θέση του καταστραμμένου φεουδαρχικού και του μισοκαταστραμμένου καπιταλιστικού οικοδομήματος. Σε τούτο το σπουδαιότατο και δυσκολότατο έργο είχαμε τις περισσότερες αποτυχίες και τα περισσότερα λάθη. Αν είναι δυνατό να αρχίσει χωρίς αποτυχίες και χωρίς λάθη ένα τέτοιο κοσμοϊστορικό έργο! Εμείς όμως το αρχίσαμε, το πραγματοποιούμε. Τώρα ακριβώς με τη «νέα οικονομική πολιτική» μας διορθώνουμε ολόκληρη σειρά από λάθη μας, μαθαίνουμε πώς να χτίσουμε παραπέρα το σοσιαλιστικό οικοδόμημα σε μια μικροαγροτική χώρα χωρίς να κάνουμε αυτά τα λάθη.

Οι δυσκολίες είναι τεράστιες. Εχουμε συνηθίσει να αντιμετωπίζουμε τεράστιες δυσκολίες. Κάτι ήξεραν οι εχθροί μας που μας είπαν «σκληρούς σαν πέτρα» κι εκπροσώπους μιας «πολιτικής που τσακίζει κόκαλα». Μάθαμε όμως ακόμη - τουλάχιστο: μάθαμε ως έναν ορισμένο βαθμό και μιαν άλλη τέχνη απαραίτητη για την επανάσταση - την ευλυγισία, την ικανότητα να μπορούμε να αλλάζουμε γρήγορα και απότομα την τακτική μας, παίρνοντας υπόψη τις αντικειμενικές συνθήκες που άλλαξαν, διαλέγοντας έναν άλλο δρόμο προς το σκοπό μας, αν ο παλιός δρόμος αποδειχτεί ακατάλληλος στη δοσμένη περίοδο, αποδειχτεί πως δεν μπορούμε να τον ακολουθήσουμε.

Λογαριάζαμε, συνεπαρμένοι από το κύμα του ενθουσιασμού, αφού ξεσηκώσαμε το λαϊκό ενθουσιασμό - στην αρχή το γενικό πολιτικό και ύστερα τον πολεμικό - λογαριάζαμε να πραγματοποιήσουμε, στηριζόμενοι σ' αυτό τον ενθουσιασμό, και τα οικονομικά καθήκοντα που είναι εξίσου μεγάλα (όπως και τα γενικά πολιτικά, όπως και τα πολεμικά). Λογαριάζαμε - ή ίσως θα είναι πιο σωστό να πούμε: υποθέταμε χωρίς να υπολογίζουμε αρκετά - πως μπορούμε να οργανώσουμε με άμεσες προσταγές του προλεταριακού κράτους την παραγωγή και την κατανομή των προϊόντων από το κράτος με κομμουνιστικό τρόπο μέσα σε μια μικροαγροτική χώρα. Η ζωή μάς έδειξε το λάθος μας. Χρειάστηκαν μια σειρά μεταβατικά σκαλοπάτια: κρατικός καπιταλισμός και σοσιαλισμός, για να προετοιμάσουμε - με μια μακρόχρονη δουλιά - το πέρασμα στον κομμουνισμό. Οχι άμεσα με τον ενθουσιασμό, αλλά με τη βοήθεια του ενθουσιασμού που γέννησε η μεγάλη επανάσταση, στηριζόμενοι στο προσωπικό συμφέρον, στο προσωπικό ενδιαφέρον, στην ιδιοσυντήρηση, προσπαθήστε να φτιάξετε πρώτα τις στέρεες γεφυρούλες, που σε μια μικροαγροτική χώρα οδηγούν μέσω του κρατικού καπιταλισμού στο σοσιαλισμό. Διαφορετικά δε θα πλησιάσετε στον κομμουνισμό, διαφορετικά δε θα οδηγήσετε δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους στον κομμουνισμό. Αυτά μάς είπε η ζωή. Αυτά μάς είπε η αντικειμενική πορεία της ανάπτυξης της επανάστασης.

Κι εμείς, που διδαχτήκαμε λιγάκι σ' αυτά τα τρία-τέσσερα χρόνια να κάνουμε απότομες στροφές (όταν επιβάλλεται μια απότομη στροφή) αρχίσαμε να διδασκόμαστε με ζήλο, με προσοχή και με επιμονή (αν και ακόμη όχι με όλο το ζήλο, με όλη την προσοχή, με όλη την επιμέλεια που χρειάζεται), να διδασκόμαστε τη νέα στροφή, τη «νέα οικονομική πολιτική». Το προλεταριακό κράτος πρέπει να γίνει ένας προσεκτικός, επιμελής, έξυπνος «νοικοκύρης», καλός χονδρέμπορος - διαφορετικά δε θα μπορέσει να στήσει οικονομικά στα πόδια της αυτή τη μικροαγροτική χώρα. Σήμερα, στις δοσμένες συνθήκες, δίπλα στην καπιταλιστική Δύση (για την ώρα ακόμη καπιταλιστική) δεν υπάρχει άλλο πέρασμα προς τον κομμουνισμό. Χονδρέμπορος, αυτό φαίνεται σαν ένας οικονομικός τύπος που απέχει από τον κομμουνισμό όσο η γη από τον ουρανό. Αυτό όμως είναι ακριβώς μια από τις αντιθέσεις εκείνες που στη ζωντανή πραγματικότητα οδηγούν από το μικρό αγροτικό νοικοκυριό, μέσω του κρατικού καπιταλισμού στο σοσιαλισμό. Το προσωπικό ενδιαφέρον ανεβάζει την παραγωγή. Εμάς μας χρειάζεται να αυξηθεί η παραγωγή κατά πρώτο λόγο και με κάθε θυσία. Το χονδρεμπόριο συνενώνει οικονομικά εκατομμύρια μικρούς αγρότες, προκαλώντας το ενδιαφέρον τους, συνδέοντάς τους, οδηγώντας τους στο παραπέρα σκαλοπάτι: σε διάφορες μορφές σύνδεσης και συνένωσης μέσα στην ίδια την παραγωγή. Αρχίσαμε ήδη την απαραίτητη αναδιοργάνωση της οικονομικής μας πολιτικής. Εχουμε κιόλας στον τομέα αυτό ορισμένες, αλήθεια μικρές, επιμέρους, ωστόσο αναμφισβήτητες επιτυχίες. Στον τομέα αυτό της νέας «επιστήμης» τελειώνουμε πια την προκαταρκτική τάξη. Διδασκόμενοι σταθερά κι επίμονα, ελέγχοντας το κάθε βήμα μας με την πρακτική πείρα, χωρίς να φοβόμαστε να τροποποιούμε πολλές φορές ό,τι αρχίσαμε, να διορθώνουμε τα λάθη μας, μελετώντας προσεκτικά τη σημασία τους - θα περάσουμε και στις επόμενες τάξεις, θα περάσουμε όλο τον «κύκλο» των μαθημάτων, παρ' όλο που οι συνθήκες της παγκόσμιας οικονομίας και της παγκόσμιας πολιτικής τον έκαναν πολύ πιο μακρόχρονο και πολύ πιο δύσκολο απ' ό,τι θα θέλαμε. Με κάθε θυσία, όσο μεγάλα κι αν είναι τα μαρτύρια της μεταβατικής περιόδου, οι συμφορές, η πείνα και οι καταστροφές, δε θα χάσουμε το ηθικό μας και θα φέρουμε το έργο μας σε νικηφόρο πέρας. 

Λένιν Άπαντα, Εκδότες Σύγχρονη Εποχή, τ. 44, σελ.144-152

Διαβάστε Περισσότερα »

Προς την 100η Επέτειο της Μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης (Νοέμβρης 1917-2017)

Εμείς οι κομμουνιστές, οι επαναστάτες, οι προλετάριοι και οι ταξικά συνειδητοί εργάτες όλου του κόσμου με ενθουσιασμό γιορτάζουμε την επέτειο της ένδοξης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης. Με μεγαλύτερο θάρρος και αποφασιστικότητα το 2017 θα γιορτάσουμε την 100η επέτειο εκείνων των ιστορικών «Δέκα Ημερών που Συγκλόνισαν τον Κόσμο».

Η Μπολσεβίκικη επανάσταση ήταν ένα ιστορικό γεγονός που ανήγγειλε την αυγή της επανάστασης. Τα κανόνια του καταδρομικού «ΑΟΥΡΟΡΑ» ανήγγειλαν το ξεκίνημα μιας νέας εποχής: της εποχής της ήττας του καπιταλισμού και της οικοδόμησης μιας νέας κοινωνίας χωρίς εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους.

Με την Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση, το προλεταριάτο πήρε την εξουσία, απαλλοτρίωσε χωρίς αποζημίωση τους εκμεταλλευτές, εγκαθίδρυσε την επαναστατική του Διχτατορία και δημιούργησε ένα Κράτος νέου τύπου. Με τα λόγια του Λένιν:

«... στη Ρωσία κάνανε κομμάτια το μηχανισμό της γραφειοκρατίας, δεν αφήσανε πέτρα στην πέτρα απ’ αυτόν, κυνήγησαν όλους τους παλιούς δικαστικούς άρχοντες, διέλυσαν το αστικό κοινοβούλιο και δώσανε στους εργάτες και τους χωρικούς μιαν ανώτερη, πιο προσιτή αντιπροσώπευση, αφού τα Σοβιέτ τους διατάζουν τους γραφειοκράτες αφού τα Σοβιέτ τους εκλέγουν τους δικαστές. Αυτά είναι αρκετά για να αναγνωρίσουν όλες οι καταπιεζόμενες τάξεις ότι η εξουσία των Σοβιέτ, δηλαδή η σοβιετική μορφή της Δικτατορίας του Προλεταριάτου, είναι χίλιες φορές πιο δημοκρατική από τη δημοκρατικότερη αστική δημοκρατία » («Η Προλεταριακή Επανάσταση και ο Αποστάτης Κάουτσκι»)

Το Σοβιετικό κράτος έδειξε ότι ο Σοσιαλισμός είναι ανώτερο κοινωνικό σύστημα, όσο ακολουθεί ακλόνητα τις Αρχές του και προχωρά προς τον Κομμουνισμό.

Ο «Κόκκινος Οκτώβρης» άλλαξε ριζικά την πορεία της παγκόσμιας ιστορίας, άρχισε ένα νέο στάδιο της εξέλιξής της, το στάδιο της γενικής κρίσης του καπιταλισμού και της μετάβασης στο σοσιαλισμό. Σημείωσε μια σημείωσε στροφή στην επαναστατική στρατηγική και τακτική, στις μεθόδους πάλης και στις μορφές οργάνωσης, στη νοοτροπία, τον πολιτισμό και τις παραδόσεις της εργατικής τάξης και των συμμάχων της στην πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό και καπιταλισμό, για την επανάσταση και τον Σοσιαλισμό.

Μετά την επανάσταση που καθοδηγούνταν από τους Μπολσεβίκους Λένιν και Στάλιν, ξέσπασε κύμα προλεταριακών επαναστάσεων στις ιμπεριαλιστικές και καπιταλιστικές χώρες, έγιναν λαϊκές και δημοκρατικές επαναστάσεις υπό την ηγεσία του προλεταριάτου και τη σημαία του διεθνισμού στις εξαρτημένες χώρες και στις αποικίες.

Η νίκη της Οκτωβριανής Επανάστασης οδήγησε στη δημιουργία κομμουνιστικών κομμάτων παγκόσμια και στην ίδρυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς, για την ανασύνταξη της εμπροσθοφυλακής του προλεταριάτου και την οργάνωση της παγκόσμιας επανάστασης.

Με την δημιουργία της Σοβιετικής Ένωσης και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, η εργατική τάξη, οι αγρότες, οι γυναίκες και οι λαοί απέκτησαν μεγάλα υλικά και πολιτιστικά οφέλη. Οι εργαζόμενοι έφτασαν σε υψηλά επίπεδα ευημερίας χάρη στη σοσιαλιστική εκβιομηχάνιση και την κολεκτιβοποίηση στην ύπαιθρο, στον οικονομικό σχεδιασμό που έβαλε τέλος στις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής και στην αναρχία, τυπική του παλιού συστήματος.

Η εργατική τάξη έγινε τεχνικά και ιδεολογικά προηγμένη τάξη. Εξαλείφθηκε η ανεργία. Η πορεία απελευθέρωσης των γυναικών και η συμμετοχής τους στην ηγεσία της χώρας προχωρούσε όσο οικοδομούνταν ο σοσιαλισμός.

Οι ξέφρενες επιθέσεις των ιμπεριαλιστών απέτυχαν μπρος στην σιδερένια θέληση των εργαζομένων και των λαών να μην γυρίσουν πίσω στις συνθήκες σκλάβων· απέτυχαν εξαιτίας της πολιτικής εξουσίας και της ενότητας του σοσιαλιστικού κράτους.

Το Σοσιαλιστικό Σύνταγμα του 1936 και η ήττα του Ναζι-φασιστικού τέρατος, που είχε σαν αποτέλεσμα την απελευθέρωση πολλών χωρών και την ίδρυση λαϊκών δημοκρατικών καθεστώτων, ήταν μεγάλες επιτυχίες για τους λαούς του κόσμου.

Η Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση ήταν γεγονός που έχει μεγάλη σχέση με το σήμερα, γεμάτη πολύτιμα μαθήματα για την πάλη του προλεταριάτου και των άλλων καταπιεσμένων τάξεων ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση.

Είναι πρακτική απόδειξη ότι η επανάσταση δεν είναι μόνο λαϊκή επιθυμία, είναι επίσης δυνατή και αναγκαία για την ανατροπή της αστικής τάξης και την οικοδόμηση μιας νέας κοινωνίας, στην οποία «εκείνοι που δεν έχουν τώρα τίποτα, θα τα έχουν όλα». Θα αλλάξει τον κόσμο.

Στα χρόνια που περάσαν από το μεγάλο αυτό γεγονός, οι θεμελιώδεις αντιθέσεις και οι εσωτερικές πληγές του καπιταλισμού χειροτέρεψαν, ενώ οι επαναστατικές δυνάμεις της εργατικής τάξης και των λαών αναπτύχθηκαν αντικειμενικά και διεθνώς.

Η ιδέα της προλεταριακής επανάστασης έχει άμεση σχέση με την εκμετάλλευση και την καταπίεση της τεράστιας πλειοψηφίας της ανθρωπότητας, με τη φτώχεια και την αυξανόμενη ανισότητα, τους ληστρικούς πολέμους, με τον παρασιτισμό μιας χούφτας πλουσίων που γίνονται ακόμα πλουσιότεροι, με την εξάλειψη των κοινωνικών κατακτήσεων που κερδήθηκαν από τους εργαζόμενους, με τη λεηλασία και τη νεοαποικιοκρατική κυριαρχία, τον αφανισμό του περιβάλλοντος που προκαλεί το καπιταλιστικό σύστημα.

Οι λόγοι για την πραγματοποίηση της επανάστασης είναι πιο επίκαιροι από ποτέ και οι υλικές προϋποθέσεις της αναπτύσσονται όλο και πιο πολύ. Η μετάβαση σε καλύτερη μορφή οργάνωσης της ανθρώπινης κοινωνίας, σε ένα νέο και ανώτερο κοινωνικό καθεστώς, είναι ένα ολοένα και πιο επείγον αίτημα των τάξεων που είναι εκμεταλλευόμενες και καταπιεσμένες από το κεφάλαιο. Είναι «πρόβλημα που ζητάει λύση» μέσω της πάλης των καταπιεσμένων και εκμεταλλευομένων μαζών.

Η εξαφάνιση της ΕΣΣΔ και άλλων σοσιαλιστικών χωρών ήταν ένα βαρύ πλήγμα. Ο σοσιαλισμός ηττήθηκε προσωρινά πράγμα που δεν ακυρώνει την πραγματοποίηση του ή την αναγκαιότητά του. Στην πραγματικότητα δεν απέτυχε η Οκτωβριανή Επανάσταση, ούτε ο προλεταριακός σοσιαλισμός. Αυτό που απέτυχε ήταν η προδοσία, ο ρεβιζιονισμός και ο οπορτουνισμός που απέσπασαν την προσοχή των εργαζομένων από τα ταξικά τους συμφέροντα και στόχους.

Παρά την αδυσώπητη αντικομμουνιστική προπαγάνδα γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο ότι το βάρβαρο και ετοιμοθάνατο καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα μπορεί να προσφέρει μόνο εκμετάλλευση, φτώχεια και πόλεμο.

Είμαστε σε μια περίοδο πολιτικής αφύπνισης της εργατικής τάξης, των λαών και της νεολαίας, που δεν θέλουν πια να σηκώνουν τον ζυγό και το φορτίο που τους επιβάλλει ο καπιταλισμός και ο ιμπεριαλισμός.

Προχωρούν στην απόρριψη και στον αγώνα ενάντια στις συνέπειες της κρίσης, ενάντια στην εκμετάλλευση, την ανισότητα, τη φτώχεια, ενάντια στις υπαγορεύσεις, την επέμβαση και την επιθετικότητα του ιμπεριαλισμού.

Αναπτύσσεται η συνείδηση ότι τα πράγματα δεν μπορούν να συνεχιστούν με αυτό τον τρόπο, ότι δεν υπάρχει σωτηρία μέσα στον καπιταλισμό, ότι είναι αναγκαία μια βαθιά κοινωνική μεταρρύθμιση για να μπει ένα τέλος στην οικονομική, κοινωνική, ηθική και οικολογική καταστροφή, όπως επίσης και οι σφαγές που η ανθρωπότητα αναπόφευκτα υπομένει κάτω από το καθεστώς των καπιταλιστικών μονοπωλίων που υπακούν μόνο σε ένα νόμο: αυτόν του μέγιστου κέρδους.

Για να γίνει αυτή η μεταρρύθμιση είναι αναγκαία η κατάληψη της εξουσίας από την πιο επαναστατική και προοδευτική τάξη της κοινωνίας, την ηγετική δύναμη της μεταρρύθμισης του πολιτικού, πρακτικού, διανοητικού και ηθικού επίπεδου: το σύγχρονο προλεταριάτο.

Αντιμέτωπη με τις ρεβιζιονιστικές, ρεφορμιστικές και οπορτουνιστικές θέσεις, που οδήγησαν την προλεταριακή τάξη σε οδυνηρές ήττες, η προλεταριακή επανάσταση επιβεβαιώνεται η ίδια ως η μόνη λύση στην εκμετάλλευση και καταπίεση των λαών.

Η πρόσφατη και βαθιά κρίση του καπιταλισμού, και οι μελλοντικές κρίσεις του, αποδεικνύουν ότι η κοινωνία κάτω από το καπιταλιστικό σύστημα είναι εμπόδιο στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων· άρα αυτή η ολέθρια κατάσταση μπορεί να σταματήσει με επανάσταση.

Το ζήτημα που μπαίνει για άμεση δράση είναι: διχτατορία των μονοπωλίων ή Διχτατορία του Προλεταριάτου;

Η νικηφόρα Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση απέδειξε ότι η εργατική τάξη μπορεί να πάρει την εξουσία και να διευθύνει την κοινωνία χωρίς την αστική τάξη και εναντίον της· απέδειξε ότι οι κομμουνιστές μπορούν και πρέπει να παίξουν αποφασιστικό ρόλο.

Ο Σοβιετικός Οκτώβρης μας διδάσκει ότι οι κομμουνιστές, τα καλύτερα στοιχεία του προλεταριάτου, η επαναστατική νεολαία, πρέπει να δεχτούν αυτά τα διδάγματα και να συνεχίσουν τον αγώνα, ξεκόβοντας οριστικά με κάθε μορφής οπορτουνισμό και να ενωθούν κάτω από την σημαία του Μαρξισμού-Λενινισμού και του προλεταριακού διεθνισμού.

Ας γιορτάσουμε και ας κάνουμε επίκαιρο ζήτημα την 100η επέτειο του Κόκκινου Οκτώβρη σε κάθε χώρα, μαχητικά και ενωτικά, υπογραμμίζοντας την παντοτινή του σημασία, τη διεθνή του σημασία και τη βαθιά σχέση της προλεταριακής επανάστασης με τον ριζικό μετασχηματισμό του κόσμου.

Ας ετοιμαστούμε να γιορτάσουμε παντού, με μεγαλοπρέπεια και ενωτικά την 100η επέτειο της Μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης το 2017, με επετειακούς εορτασμούς, σεμινάρια, συναντήσεις και άλλες δραστηριότητες.

Ας αναπτύξουμε σε όλες τις χώρες την κινητοποίηση για την ανασύνταξη των κομμουνιστών, των επαναστατών, των στρατευμένων εργαζομένων, ας εξηγήσουμε την ανάγκη για τον Κομμουνισμό, την μόνη δύναμη που μπορεί με συνέπεια να οργανώσει και να οδηγήσει τις δυνάμεις της κοινωνικής επανάστασης σε όλες τις χώρες.

Ας προσκαλέσουμε τα πολιτικά, κοινωνικά, συνδικάτα, νεολαία, γυναίκες, αγρότες και ντόπια Κόμματα και Οργανώσεις όλων των χωρών που συμμερίζονται της θέσεις μας Αρχής, να ενωθούμε μαζί για να πραγματοποιήσουμε μαζί αυτές τις δραστηριότητες και να δημιουργήσουμε ένα ισχυρό Διεθνές Κομμουνιστικό και Εργατικό Κίνημα.

Έναν αιώνα μετά τη νικηφόρα «έφοδο στον ουρανό» που έγινε από τους Μπολσεβίκους, ας επαναδιαβεβαιώσουμε ότι η μοναδική σοβαρή εναλλακτική λύση στην ιμπεριαλιστική και καπιταλιστική βαρβαρότητα είναι η Επανάσταση και ο Σοσιαλισμός!

Ζήτω η Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση!

Ζήτω ο Μαρξισμός-Λενινισμός!

Ζήτω ο προλεταριακός διεθνισμός!

Κίτο, Οκτώβρης 2015

Διεθνής Σύσκεψη των Μαρξιστικών-Λενιστικών Κόμματων και Οργανώσεων (ICMLPO)

Διαβάστε Περισσότερα »