Μαρτυρία Μανώλη Γλέζου - Πως ο Φλωράκης διορίστηκε γραμματέας «εν μια νυκτί»

Μ. ΓΛΕΖΟΣ: «Τότε είναι που με κάλεσε ο Πρέσβης της ΕΣΣΔ και μου πρότεινε να αναλάβω Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ελλάδας. Του είπα: «Μα εδώ είμαστε σε αντίθεση με σάς για το θέμα της Τσεχοσλοβακίας». Λέει: αυτά είναι μια διαφορά απόψεων. Μη σε απασχολεί. Και μη στενοχωριέσαι, εμείς έχουμε εξασφαλίσει τον τρόπο να βγεις έξω. Θα πας νόμιμα έξω».

Δεν το δέχτηκα. «Έχω την άποψη – τους είπα – ότι είναι υπόθεση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος ποιους θα εκλέγει και δεν είναι υπόθεση άλλων κομμάτων να διορίζουν τους ηγέτες του. Σ’ αυτό το θέμα δεν κάνω πίσω».

Ύστερα από λίγο με πληροφόρησε ο Ηλίας Ηλιού ότι τον καλέσανε κι’ εκείνον να πάει στη Μόσχα για να του κάνουν την ίδια πρόταση.

- Μετά από σένα;

- Μετά από μένα. Η πρώτη έγινε σε μένα. Και μετά έγινε στον Ηλία Ηλιού. Ο Ηλίας τους είπε ότι αυτά είναι υπόθεση των Ελλήνων κομμουνιστών κλπ., αλλά δέχτηκε να πάει στη Μόσχα για να δει την υγεία του. Του εξασφάλισαν και πήγε στη Σοβιετική Ένωση. Και εκεί αρνήθηκε να δεχτεί την πρόταση που του είχαν κάνει.

Μετά έκαναν πρόταση στο Μίκη Θεοδωράκη. Αρνήθηκε και ο Θεοδωράκης. (Τα είχε γράψει αυτά ο Θεοδωράκης). Και τέλος έκαναν πρόταση στον Φλωράκη ο οποίος δέχτηκε. Πήγε από εδώ στη Μόσχα και έγινε γραμματέας του ΚΚΕ»

(Λευτέρης Μαυροειδής: «ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ, η ελληνική Αριστερά χθες, σήμερα, αύριο», σελ. 85-86, εκδ. «Προσκήνιο», Αθήνα 2002)

Αναδημοσιεύτηκε στην Ανασύνταξη, Αρ. Φύλ. 218 15-31 Δεκέμβρη 2005  

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

 - Μ. Γλέζος: Οι Σοβιετικοί αναζητούν γραμματέα για το ΚΚΕ

Διαβάστε Περισσότερα »

Πως ο Φλωράκης έγινε γραμματέας του «Κ»ΚΕ

«Μη προσβάσιμα στο παρελθόν στοιχεία που διέρρευσαν στον τύπο το 2007, επιβεβαίωσαν όσα για χρόνια εικάζαμε, αλλά δεν μπορούσαμε να αποδείξουμε. Tο ΚΚΣΕ μετά από υπόδειξη στελεχών του Πολιτικού Γραφείου βολιδοσκόπησε αρχικά για τη θέση του ηγέτη του ΚΚΕ διάφορα στελέχη της Αριστεράς, όπως τον Μανώλη Γλέζο, τον Μίκη Θεοδωράκη και τον Ηλία Ηλιού, αλλά αυτοί δεν θέλησαν να αναλάβουν την ευθύνη, καθώς έκλιναν περισσότερο προς την πλευρά του ΚΚΕ Εσωτερικού. Προτιμήθηκε, λοιπόν, ένα μέχρι τότε άφθαρτο από τις εσωκομματικές διαμάχες στέλεχος, όπως ήταν ο Χαρίλαος Φλωράκης. Σε σύσκεψη του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ που πραγματοποιήθηκε στη Μόσχα το φθινόπωρο του 1972, παρουσία των πανίσχυρων Μιχαήλ Σουσλόφ και Μιχαήλ Πονομαριόφ εκ μέρους του ΚΚΣΕ, και από την πλευρά του ΚΚΕ των Κώστα Κολιγιάννη, Κώστα Λουλέ, Απόστολου Γκρόζου, Κώστα Τσολάκη, Λεωνίδα Στρίγγου, Γεράσιμου Στεφανάτου, Παναγιώτη Υφαντή και του ίδιου του Φλωράκη, ετέθη ευθέως το θέμα από τους Σοβιετικούς. Ο Κολιγιάννης αντιλήφθηκε ότι δεν υπήρχαν περιθώρια διαφωνίας και αποδέχθηκε την αλλαγή ηγεσίας, αν και ο ίδιος πρότεινε για αντικαταστάτη του τον Γρηγόρη Φαράκο.»

Ανδρέας Στεργίου: Μεταξύ εξάρτησης και αλληλεγγύης. Οι σχέσεις του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος με τα αδελφά κόμματα στο ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΦΑΡΑΚΟΣ: ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ Τόμος τιμητικός για τον Γρηγόρη Φαράκο Μέρος Α, σελ. 126

***

«Το ΚΚΕ ωστόσο αντιμετώπιζε και πρόβλημα καθοδήγησης καθώς ο Κώστας Κολιγιάννης είχε απολέσει, ειδικά μετά το '68, κάθε απήχηση εντός κόμματος, ενώ παρέμενε αγκιστρωμένος στη θέση του. Ο ρόλος του είχε αποδυναμωθεί σοβαρά δημιουργώντας στην καθοδήγηση του ΚΚΕ παραλυτικά φαινόμενα. Κάποια μέλη του τότε Πολιτικού Γραφείου είχαν θέσει το θέμα στο ΚΚΣΕ. Σύμφωνα με κάποιες πηγές, οι Σοβιετικοί είχαν βολιδοσκοπήσει για τη θέση του ηγέτη του ΚΚΕ στελέχη της Αριστεράς όπως ο κ. Μ. Γλέζος, ο κ. Μ. Θεοδωράκης και ο Ηλίας Ηλιού, αλλά δεν συμφώνησαν.»

(Λ. Σταυρόπουλος, BHMA, 27/5/2007)

 ***

Μ. ΓΛΕΖΟΣ: «Τότε είναι που με κάλεσε ο Πρέσβης της ΕΣΣΔ και μου πρότεινε να αναλάβω Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ελλάδας. Του είπα: «Μα εδώ είμαστε σε αντίθεση με σάς για το θέμα της Τσεχοσλοβακίας». Λέει: αυτά είναι μια διαφορά απόψεων. Μη σε απασχολεί. Και μη στενοχωριέσαι, εμείς έχουμε εξασφαλίσει τον τρόπο να βγεις έξω. Θα πας νόμιμα έξω».

Δεν το δέχτηκα. «Έχω την άποψη – τους είπα – ότι είναι υπόθεση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος ποιους θα εκλέγει και δεν είναι υπόθεση άλλων κομμάτων να διορίζουν τους ηγέτες του. Σ’ αυτό το θέμα δεν κάνω πίσω».

Ύστερα από λίγο με πληροφόρησε ο Ηλίας Ηλιού ότι τον καλέσανε κι’ εκείνον να πάει στη Μόσχα για να του κάνουν την ίδια πρόταση.

- Μετά από σένα;

- Μετά από μένα. Η πρώτη έγινε σε μένα. Και μετά έγινε στον Ηλία Ηλιού. Ο Ηλίας τους είπε ότι αυτά είναι υπόθεση των Ελλήνων κομμουνιστών κλπ., αλλά δέχτηκε να πάει στη Μόσχα για να δει την υγεία του. Του εξασφάλισαν και πήγε στη Σοβιετική Ένωση. Και εκεί αρνήθηκε να δεχτεί την πρόταση που του είχαν κάνει.

Μετά έκαναν πρόταση στο Μίκη Θεοδωράκη. Αρνήθηκε και ο Θεοδωράκης. (Τα είχε γράψει αυτά ο Θεοδωράκης). Και τέλος έκαναν πρόταση στον Φλωράκη ο οποίος δέχτηκε. Πήγε από εδώ στη Μόσχα και έγινε γραμματέας του ΚΚΕ»

(Λευτέρης Μαυροειδής: «ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ, η ελληνική Αριστερά χθες, σήμερα, αύριο», σελ. 85-86, εκδ. «Προσκήνιο», Αθήνα 2002)

Αναδημοσιεύτηκε στην «Ανασύνταξη», Αρ. Φύλ. 218 15-31 Δεκέμβρη 2005 

 ***

Μ. Γλέζος: Οι Σοβιετικοί αναζητούν γραμματέα για το ΚΚΕ

 
... Τότε είναι που με κάλεσε ο πρέσβης και μου πρότεινε να δεχτώ να αναλάβω γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας. Του είπα: «Μα εδώ είμαστε σε αντίθεση με σας, για το θέμα της Τσεχοσλοβακίας». Λέει: «Αυτά είναι μία διαφορά απόψεων. Μη σε απασχολεί. Και μην στενοχωριέσαι, εμείς έχουμε εξασφαλίσει τον τρόπο να βγεις έξω. Θα πας νόμιμα έξω»
Δεν το δέχτηκα. «Έχω την άποψη -τους είπα- ότι είναι υπόθεση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος ποιους θα εκλέγει και δεν είναι υπόθεση άλλων κομμάτων να διορίζουν τους ηγέτες του. Σ' αυτό το θέμα δεν κάνω πίσω».
Ύστερα από λίγο με πληροφόρησε ο Ηλίας ο Ηλιού ότι τον καλέσανε κι εκείνον να πάει στη Μόσχα για να του κάνουν την ίδια πρόταση. Ο Ηλίας τούς είπε ότι αυτά είναι υπόθεση των Ελλήνων κομμουνιστών κ.λπ., αλλά δέχτηκε να πάει στη Μόσχα για να δει την υγεία του. Του εξασφάλισαν και πήγε στη Σοβιετική Ένωση. Και εκεί αρνήθηκε να δεχτεί την πρόταση που του είχαν κάνει.
Μετά έκαναν πρόταση στον Μίκη Θεοδωράκη. Αρνήθηκε και ο Θεοδωράκης. Και τέλος έκαναν πρόταση στον Φλωράκη, ο οποίος δέχτηκε. Πήγε από 'δώ στη Μόσχα κι έγινε γραμματέας του ΚΚΕ.
- Πώς βγήκε έξω ο Φλωράκης;
- Είχα τότε την εντύπωση ότι βγήκε όπως και ο Ηλιού, με ενέργειες της σοβιετικής πρεσβείας. Δεν είναι κατηγορητέο αυτό. Τότε η χούντα ήθελε ν' αναπτύξει τις σχέσεις με τις ανατολικές χώρες και βρισκόταν σ' αυτού του είδους τις διαπραγματεύσεις.

 

(«Αυγή» 17.3.2002)

 

 

Αναδημοσιεύτηκε στην «Ανασύνταξη», Αρ. Φύλ. 130 15-31 Μάρτη 2002

Διαβάστε Περισσότερα »

Μαρτυρίες των Αχιλλέα Παπαϊωάννου και Βασίλη Καραγιάννη για τα δυο μεγάλα στραπάτσα του Χ. Φλωράκη στο ΔΣΕ

Μαρτυρία Αχιλλέα Παπαϊωάννου, ταξίαρχου του ΔΣΕ

Απόσπασμα από το κεφάλαιο «Δυο ηγέτες: Ιστορικός ηγέτης Ν. Ζαχαριάδης και «ιστορικός» ηγέτης Χ. Φλωράκης» του βιβλίου του Αχιλλέα Παπαϊωάννου, ταξίαρχου του ΔΣΕ, «Ποιος αυτοκτόνησε (δολοφόνησε) το Νίκο Ζαχαριάδη;», εκδόσεις Μπιμπλής. Σελ. 26-28

[…]

Διαβάσαμε και τα απομνημονεύματα του «ιστορικού» ηγέτη, Χαρίλαου Φλωράκη -του καπετάν Γιώτη. Τον είπαν και εξακολουθούν να τον λένε μερικοί δημοσιογράφοι «ιστορικό» ηγέτη του ΚΚΕ. Περιμέναμε να γράψει μόνο δυο τρεις σειρές: Τι έγινε η περίφημη Μεραρχία της Ρούμελης του ΔΣΕ της οποίας ήταν διοικητής, για να μην πούμε ολόκληρο το αρχηγείο του ΔΣΕ Νότιας Ελλάδας; Θα διηγηθώ μια άγνωστη ιστορία για να μάθουν, να καταλάβουν οι αναγνώστες πολλά πράγματα απ’ όσα παρέλειψε να αναφέρει στο βιβλίο του.

Την 30η Αυγούστου 1949, εγώ τότε ως ταξίαρχος –διοικητής της 103 Ταξιαρχίας του ΔΣΕ, όταν υποχώρησα με την ταξιαρχία μου μετά την ήττα του στο Γράμμο σε αλβανικό έδαφος, εκεί στη δημοσιά από Ερσέκα-Κορυτσά, πήρα μια γραπτή διαταγή, από τον τότε «υπουργό» στρατιωτικών Δημήτριο Βλαντά της «προσωρινής Κυβέρνησης Παρτσαλίδη».

«σ. Αχιλλέα, θέλω να συγκροτήσεις ένα επίλεκτο τάγμα της Ταξιαρχίας σου -εθελοντών- και να καταλάβεις τις κορφές 2520, Κιάφα, Μούκα Πέτρα και Γκίντζοβα του Γράμμου. Περιμένουμε τον καπετάν Γιώτη με τη Μεραρχία του, ο οποίος βρίσκεται σε πορεία από τη Ρούμελη-Θεσσαλία και όπου νάνε θα φτάσει, να ανοίξεις δίοδο να περάσει, να τον περιμένεις, να τον υποδεχθείς...».

Ζουν αρκετοί από την τότε 103 Ταξιαρχία του ΔΣΕ και θα θυμούνται που τους συγκέντρωσα σ’ ένα αλβανικό χωράφι για να επιλέξω τους εθελοντές του τμήματος αυτού.

Ναι, πήγαμε να ανακαταλάβουμε εκείνα τα υψώματα «αυγό», 2520, την Κιάφα, Πέτρα Μούκα και Γκίζντοβα, από την πλευρά της Αλβανίας. Όμως δεν ξέρω πως με φώτισε ο θεός και δεν έκανα την έφοδο. Θυμάμαι είχαμε αναρριχηθεί με τι τμήμα αυτό (Τάγμα) στα 30 μέτρα από τις πιο πάνω κορυφές και με το πρόσταγμα μου έτοιμοι για έφοδο θα εξορμούσαμε.. Κοντά μου είχα τον ταγματάρχη δ/τη του Τάγματος αυτού, Αχιλλέα Παππά, μαζί με τον ΠΕ του Τάγματος Γιαννάδη Θωμά (ο Θωμάς ζει, πρέπει να θυμάται). Ζει και θυμάται ο τότε δ/της λόχου του τμήματος αυτού Βαγγέλης Ευαγγελίδης.

«Πίσω μαρς!», διατάζω τον Παππά. Κι ο φίλος μου ο μακαρίτης ο Παππάς μου είπε μια φράση που δεν μπορώ να την ξεχάσω: «Σύντροφε Ταξίαρχε, είναι μια από τις πιο σοφές διαταγές που έχω πάρει από σένα, γιατί όπως βλέπεις το πανηγύρι έχει τελειώσει...», «Παππά, άφησέ τα αυτά και πάμε πίσω», του απαντώ. Με αγκάλιασε ο Παππάς, έτσι όπως είμαστε μπρούμυτα ξαπλωμένοι με φίλησε στο μάγουλο, γιατί αν η έφοδος γινόταν θα ήταν «αυτοκτονία», μια αλόγιστη θυσία, ένα έγκλημα. Πλησίασε στο αυτί και μου είπε: «Πού θα πας όμως από τον Βλαντά; Το ξέρεις τι σε περιμένει;». Είχα την πικρή πείρα και μιας άλλης τέτοιας διαταγής, κάποιου άλλου διοικητή μου, να ανακαταλάβω τη μυτερή κορφή της «Αμμούδας» κατά την π,απιχειρήσεων «Κορωνίς» -Αύγουστος 1948-. Πειθάρχησα, έκανα την έφοδο με αποτέλεσμα να γυρίσω πίσω αποδεκατισμένος... (Θα θυμάται ασφαλώς ο Χείμαρρος...).

Πολύ αργότερα στην 3η Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ στη Ρουμανία, το 1951, πλησίασα σε ένα διάλλειμα τον Βλαντά, τότε μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, ο οποίος ήταν ένας από τους πιο κοντινούς συνεργάτες του Ζαχαριάδη.

«Σύντροφε Βλαντά, του λέω, δεν εκτέλεσα τη διαταγή σου εκεί στο αλβανικό έδαφος σχετικά με το 2525 κλπ. για να περάσει ο καπετάν Γιώτης. Τι συνέβη και δε με κάλεσες σε απολογία;» (Και τί μου ήρθε να πάω να του το θυμίσω;).

«Άστα σύντροφε, μην τα σκαλίζεις αυτά γιατί βρωμάν... Ο στρατηγός μας αυτός έφτασε στην Αλβανία χωρίς στρατά... Έφερε μαζί του μόλις 100-150 του Επιτελείου του και της προσωπικής του φρουράς, πέρασε από τον Καλαμά της Ηπείρου, οι υπόλοιποι, Ταξιαρχίες, Τάγματα και Λόχοι δεν έφτασαν ποτέ στην Αλβανία, χάθηκαν ως εμπροσθοφυλακή, οπισθοφύλακες και πλαγιοφύλακες για να φτάσει σώος ο μασκαράς από την Ρούμελη μέχρι την Αλβανία». Αυτά είναι λόγια του Βλαντά, δεν είναι δικά μου.

Μαρτυρία Βασίλη Καραγιάννη, ταγματάρχη του ΔΣΕ

«Προσωπικά δεν είχα και δεν έχω τέτοια ικανότητα να κρίνω ή να κατηγορήσω έναν Στάλιν, που αποδείχτηκε πως ήταν ένας πολύ Μεγάλος Ανδρας, που καθοδήγησε και διοίκησε ένα Μεγάλο Στρατό και τα έβγαλε πέρα παλικαρίσια και όχι όπως ο Χαρίλαος Φλωράκης-Γιώτης. Του τελευταίου του εμπιστεύτηκε μια μεραρχία ο ΔΣΕ και τη διέλυσε μέσα σε δυο, σχεδόν, μήνες και ήρθε στα Πεύκα της Σαμαρίνας με μια Διμοιρία. Είναι έτσι, Γιώτη, ή όχι; Λέει ψέματα ο Καραγιάννης; Σου τα λέω από τώρα για να σε προετοιμάσω. Για να μην μου κάνεις τον πολύ «φορτσάτο» και τον μεγάλο καθοδηγητή. Τώρα ποιος είμαι εγώ που θα στα πω; Είμαι ο Επίτροπος του Κώστα Παλαιολόγου και ήμασταν μαζί όλη μέρα στο παρατηρητήριο. Εσύ, εγώ, ο Παλαιολόγου… Κάτω από το Μπογδάνι απέναντι απ’ το Ζεκύρι της Φούρκας στις 15 Ιουνίου 1949. Είναι έτσι, Γιώτη, ή μήπως λέω ψέματα και θέλω να σε συκοφαντήσω; Ετσι είναι, Χαρίση Σδράβο; Είναι έτσι, Κώτσο Παλαιολόγο; Είναι έτσι, Κώστα Βαταβάλη, από τα Ζαγόρια, που ήσουν Επιτελάρχης στην Ταξιαρχίας μας;» (σελ.36)

«Εγραψα αυτά τα λίγα για το Στάλιν που είναι μερικές από τις «ευθύνες» που του καταλογίζουν: Πρώτα-πρώτα ο παλιάτσος της Σοβιετικής Ενωσης ο Νικήτας Χρουτσώφ και ύστερα οι δικές μας οι «κοπριές» τύπου Κολιγιάννη, Φλωράκη, Λουλέ, Μπαρτζιώτα κ.λπ. Φυσικά, θα ρωτηθεί ο αναγνώστης: Τι διάολο βρε Καραγιάννη, αυτά γράφεις για την ηγεσία; Με συγχωρείτε, αλλά αυτά ξέρω, αυτά γράφω. Πιο κάτω, θα δείτε και… χειρότερα. Οποιος θέλει και έχει ακόμα αμφιβολίες, ας πάρει έναν απ’ αυτούς, να μου τον φέρει εδώ μπροστά μου, να καθίσουμε σταυροπόδι και να κουβεντιάσουμε. Το Φλωράκη και τον Κολιγιάννη είδα με τα μάτια μου διαλυμένους. Αυτοί δεν είδαν εμένα στην κατάσταση αυτή. Ούτε τη μονάδα που διοικούσαμε με τον Κώστα Παλαιολόγο. Είναι έτσι, Χαρίση Σδράβο; Είναι έτσι, Παχή Γιάννη; Είναι έτσι, Ελληνα; Είναι έτσι, Χαρίλαε Φλωράκη; Γράφω και ρωτάω αυτούς, που, μαζί, είδαμε τα χάλια του. Μη σας κακοφαίνεται Φλωράκη-Μπαρζιώτα. Δεν σας είπα εγώ να ξεφτελιστείτε για ένα κομμάτι ψωμί και γίνατε πράκτορες των Ρώσων ή μάλλον του Χρουτσώφ και του Μπρέζνιεφ. Φυσικά θα μου πείτε: Ενας-ένας και όλοι μαζί, εμείς πηγαίναμε για δόξα. Αυτό είναι σωστό. Τότε, γιατί δεν την παίρνατε αυτή την έρμη δόξα με τα δικά σας κότσια και ψάχνατε να σας τη δώσουν άλλοι; Ετσι, κάπως, είναι, στρατηγέ της Θεσσαλίας, αγαπητέ Χαρίλαε Φλωράκη. Τα χάλια σου τα είδα στα Πεύκα της Σαμαρίνας. Ηρθες μ’ ένα παληομούλαρο και με μια διμοιρία αντάρτες. Ολόκληρος στρατηγός! Κρίμα τις μπότες που φορούσες» (σελ.42-43).

«Ηρθε, λοιπόν, ο καπετάν-Γιώτης, ο «μεγάλος» στρατηγός της Θεσσαλίας, με μια, μόνο, διμοιρία. Όταν γύρισα στο σταθμό, με σύστησε ο Παλαιολόγος, πρώτα με το Φλωράκη, μετά με τον Επίτροπο. Ρωτάω, που είναι τα τμήματά σας; Απάντηση, όμως, δεν πήρα. Με πήρε, βέβαια, ο Παλαιολόγος πιο πέρα για να εξηγήσει. Και μου εξήγησε! Μετά το Καρπενήσι, ξεκίνησε (ο Φλωράκης) για το Γράμμο και διαλύθηκε στο δρόμο. Αυτή ήταν η τραγωδία του σημερινού γενικού γραμματέα του Κόμματος, αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες. Από το Καρπενήσι μέχρι τη Σαμαρίνα… Δεν πιστεύω, Χαρίλαε, να σε αδικώ» (σελ196).

«Εγραψα για τους Κολιγιάννη-Φλωράκη. Είπα ότι δεν τους αναγνωρίζω σαν στρατηγούς. Ο Φλωράκης ήρθε, προς το Γράμμο, με τριάντα άτομα. Τόσους έχει και δεκανέας. Πώς να τον πω, λοιπόν; Μπαίνει το ερώτημα: Είχε ανάγκη το ΚΚΕ από δυο χρεοκοπημένους στρατηγούς; Δεν είχε άλλους λεβέντες, νεολαίους ή παλιούς δοκιμασμένους; Ασφαλώς, ναι» (σελ.197-198)

Βασίλης Χρ. Καραγιάννης: «Στα στενά μονοπάτια του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας…», Γιάννινα 1987 (μετά την υποχώρηση του ΔΣΕ ήρθε δυο φορές παράνομα στην Ελλάδα με άλλους συντρόφους για κομματική δουλειά (1950 και 1954), χωρίς να συλληφθεί).

Οι μαρτυρίες των Α. Παπαϊωάννου και Β. Καραγιάννη που ανταποκρίνονται στα ιστορικά γεγονότα δεν διαψεύστηκαν ποτέ ούτε απ’ τον αποστάτη Φλωράκη ούτε απ’ την σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ. Και δεν μπορούν βέβαια να διαψευσθούν, επειδή ανταποκρίνονται στην αλήθεια των ιστορικών γεγονότων. Τα «στραπάτσα» του Χ. Φλωράκη στο ΔΣΕ – και μάλιστα δυο φορές – τα γνωρίζουν πολλοί απ’ τους επιζώντες ακόμα μαχητές του ΔΣΕ.

Ανασύνταξη, Αρ. Φύλ. 235 1-15 Οκτώβρη 2006

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο αποστάτης σοσιαλδημοκράτης Χ.ΦΛΩΡΑΚΗΣ: και αδίστακτος ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ και αισχρός λασπολόγος του Νίκου Ζαχαριάδη

Ή οι ΚΑ-ΓΚΕ-ΜΠίτικες αθλιότητες περί «διαταραγμένης προσωπικότητας»(!) τριών (3) «μεγαλο-ψυχιάτρων» (!): των δυο αποστατών προδοτών ΦΛΩΡΑΚΗ-ΛΟΥΛΕ και του δημοσιογραφίσκου Χ.ΘΕΟΧΑΡΑΤΟΥ
Διαβάστε και «θαυμάστε» τα «επιτεύγματα»-αθλιότητες και ουρανομήκεις ανοησίες των ελλήνων γελοίων «μεγαλο-ψυχιάτρων» (!):

«Αν κρίνει, φυσικά, κανείς τόσο από τις σχετικές διηγήσεις του Κ. Λουλέ (στον γράφοντα), όσο και από τις τελευταίες επιστολές του Ν. Ζαχαριάδη προς το ΚΚΣΕ και προς το γιο του – τραγικά ξεσπάσματα ψυχής που γράφονταν καθώς προχωρούσε προς το εκούσιο τέλος του - ο ιστορικός ηγέτης του ΚΚΕ θα πρέπει, τα τελευταία χρόνια της μοναξιάς του στο Σουργκούτ, να ήταν μια διαταραγμένη προσωπικότητα (υπογρ. «Α»), πια. Μέσα στα γραφτά του εκείνα συνωστίζονται ασθματικά τα πιο ετερόκλητα πράγματα, οι πιο αντιφατικές σκέψεις, υπάρχουν νοηματικές ρωγμές, υπάρχουν νοηματικά άλματα, υπάρχουν κενά. Η συναισθηματική φόρτιση διαγκωνίζεται με την πολιτική θέση και οι αναφορές (και αναμνήσεις) σε πρόσωπα και σε πράγματα έχουν μια χαοτική μορφή, χωρίς αλληλουχία και ειρμό.

Διαβάστε Περισσότερα »

Μ. Γλέζος: Οι Σοβιετικοί αναζητούν γραμματέα για το ΚΚΕ

«Έργα και ημέρες» των προδοτών χρουστσο-μπρεζνιεφικών ρεβιζιονιστών

Μ. Γλέζος: Οι Σοβιετικοί αναζητούν γραμματέα για το ΚΚΕ

 

... Τότε είναι που με κάλεσε ο πρέσβης και μου πρότεινε να δεχτώ να αναλάβω γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας. Του είπα: «Μα εδώ είμαστε σε αντίθεση με σας, για το θέμα της Τσεχοσλοβακίας». Λέει: «Αυτά είναι μία διαφορά απόψεων. Μη σε απασχολεί. Και μην στενοχωριέσαι, εμείς έχουμε εξασφαλίσει τον τρόπο να βγεις έξω. Θα πας νόμιμα έξω»
Δεν το δέχτηκα. «Έχω την άποψη -τους είπα- ότι είναι υπόθεση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος ποιους θα εκλέγει και δεν είναι υπόθεση άλλων κομμάτων να διορίζουν τους ηγέτες του. Σ' αυτό το θέμα δεν κάνω πίσω».
Ύστερα από λίγο με πληροφόρησε ο Ηλίας ο Ηλιού ότι τον καλέσανε κι εκείνον να πάει στη Μόσχα για να του κάνουν την ίδια πρόταση. Ο Ηλίας τούς είπε ότι αυτά είναι υπόθεση των Ελλήνων κομμουνιστών κ.λπ., αλλά δέχτηκε να πάει στη Μόσχα για να δει την υγεία του. Του εξασφάλισαν και πήγε στη Σοβιετική Ένωση. Και εκεί αρνήθηκε να δεχτεί την πρόταση που του είχαν κάνει.
Μετά έκαναν πρόταση στον Μίκη Θεοδωράκη. Αρνήθηκε και ο Θεοδωράκης. Και τέλος έκαναν πρόταση στον Φλωράκη, ο οποίος δέχτηκε. Πήγε από 'δώ στη Μόσχα κι έγινε γραμματέας του ΚΚΕ.
- Πώς βγήκε έξω ο Φλωράκης;
- Είχα τότε την εντύπωση ότι βγήκε όπως και ο Ηλιού, με ενέργειες της σοβιετικής πρεσβείας. Δεν είναι κατηγορητέο αυτό. Τότε η χούντα ήθελε ν' αναπτύξει τις σχέσεις με τις ανατολικές χώρες και βρισκόταν σ' αυτού του είδους τις διαπραγματεύσεις.

«Αυγή» 17.3.2002
«Ανασύνταξη», Αρ. Φύλ. 130 15-31 Μάρτη 2002

Διαβάστε Περισσότερα »

Εκδηλώσεις τιμής της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ στο Χ. Φλωράκη: εξύμνηση-αποθέωση της αποστασίας-προδοσίας και της αντεπαναστατικής σοσιαλδημοκρατικής γραμμής του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού αλλά και της συνεργασίας με τους μοναρχοφασίστες της ΝΔ

Εφημερίδα "Ανασύνταξη", αρ. φυλ. 281, 1-15 Σεπτέμβρη 2008
Κάθε χρόνο, μ’ αφορμή την επέτειο του θανάτου του αποστάτη Χ. Φλωράκη, η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ με τις εκδηλώσεις προς τιμήν του υποβάλλει τα μέλη και τους οπαδούς αυτού του αστικού σοσιαλδημοκρατικού τύπου κόμματος σε μια χωρίς προηγούμενο πλύση εγκεφάλου, καλλιεργώντας τους μιά ολωσδιόλου απατηλή εντύπωση με το να φιλοτεχνεί και να προπαγανδίζει μια εντελώς ψευδή εικόνα της πορείας του, ότι δηλαδή ο Χ. Φλωράκης παρέμεινε τάχα ως το τέλος της ζωής του ένας επαναστάτης «ταγμένος στο σκοπό του σοσιαλισμού-κομμουνισμού» - εικόνα που δεν έχει απολύτως καμιά σχέση με την πραγματικότητα δηλ. με την πραγματική ιστορική πορεία του Φλωράκη στο ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα. Επιπλέον παρουσιάζει τι «Κ»ΚΕ ως κόμμα που δήθεν δεν έχει υπογράψει «δήλωση μετανοίας»
1. Σοσιαλδημοκρατικό «Κ»ΚΕ: δυο φορές κόμμα δηλωσίας. Η Παπαρήγα γνωρίζοντας ότι το κόμμα του οποίου ηγείται έχει υπογράψει δυο φορές δήλωση μετανοίας-υποταγής στην αστική τάξη προσπαθεί απεγνωσμένα να «περάσει» στα μέλη και τους οπαδούς του ότι το «ΚΚΕ δεν υπογράφει «δηλωση μετανοίας» στην αστική τάξη» («Ρ» 27/5/2008, σελ. 10).
Δυστυχώς όμως για τη σοσιαλδημοκράτισσα Παπαρήγα οι κομμουνιστές γνωρίζουν ότι την πρώτη δήλωση υποταγής στην αστική τάξη η ηγεσία του «Κ»ΚΕ υπόγραψε κιόλας απ’ την πρώτη μέρα της συγκρότησής του απ’ τους σοβιετικούς ρεβιζιονιστές ως κόμμα αστικό, σοσιαλδημοκρατικού τύπου, στη διαβόητη «6^η Ολομέλεια» (Μάρτης 1956) με τη ρεφορμιστική σοσιαλδημοκρατική γραμμή του «ειρηνικού δρόμου», κλπ. του 20^ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ (Φλεβάρη 1956), που ήταν-είναι γραμμή ταξικής συνεργασίας, υποταγής στην αστική τάξη και εξυπηρέτησης των συμφερόντων του κεφαλαίου, και ακριβώς γι’ αυτό ο ΛΕΝΙΝ έλεγε ότι «οι παράγοντες του εργατικού κινήματος που ανήκουν στο οπορτουνιστικό ρεύμα είναι οι καλύτεροι υπερασπιστές της αστικής τάξης απ’ ότι οι ίδιοι οι αστοί» (ΛΕΝΙΝ).
Τη δεύτερη δήλωση υποταγής στον ντόπιο κεφάλαιο υπέγραψε στη «μεταπολίτευση», δια χειρός Φλωράκη (δήλωση στον Άρειο Πάγο 2/10/1974) τον Οκτώβρη του 1974 (παραθέτουμε για άλλη μια φορά φωτοτυπία της) στην οποία, μεταξύ άλλων, αναφέρεται «ότι «αι αρχαί του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος αντιτίθενται προς πάσαν ενέργειαν αποσκοπούσαν εις την βία κατάληψιν της εξουσίας ή την ανατροπήν του Ελεύθερου Δημοκρατικού Πολιτεύματος»
Πέρα απ’ αυτά η ηγεσία Παπαρήγα υπογράφει, με τη ρεφορμιστική της πολιτική μα ακόμα χειρότερα με τη στήριξη της αντιδραστικής αντιλαϊκής-αντεργατικής πολιτικής της κυβέρνησης του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ, καθημερινά δηλώσεις υποταγής-«μετανοίας» στο ντόπιο κεφάλαιο.

2. Ο Χ. Φλωράκης: ένας ως το τέλος «ταγμένος στο σκοπό του σοσιαλισμού-κομμουνισμού» επαναστάτης ή αποστάτης του κομμουνισμού; Ο ισχυρισμός της σημερινής σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ, ότι ο Χ. Φλωράκης υπήρξε ως το θάνατό του «ταγμένος στο σκοπό του σοσιαλισμού-κομμουνισμού» («Ρ» 27/5/2008 σελ. 10) δεν είναι μόνο πέρα για πέρα ψευδής αφού δεν έχει (όπως εύκολα διαπιστώνεται) καμία σχέση με την πραγματική ιδεολογικο-πολιτική του πορεία στο χώρο του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος, αλλά είναι και επικίνδυνα παραπλανητική αφού προπαγανδίζει το αστικό αντεπαναστατικό ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού ως ρεύμα «υπεράσπισης» του «σοσιαλισμού-κομμουνισμού», που υπήρξε ακριβώς το αντίθετο: ρεύμα κατεδάφισης του σοσιαλισμού-κομμουνισμού και παλινόρθωσης του καπιταλισμού στην ΕΣΣΔ και στις άλλες χώρες την περίοδο των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ-Γκορμπατσόφ. Σήμερα κανένας δεν αμφιβάλλει ότι η Ρωσία και οι άλλες ανατολικές χώρες είναι χώρες καπιταλιστικές: εκεί τις οδήγησε ο χρουστσοφικός ρεβιζιονισμός, όπως το είχαν προβλέψει, μετά το 20^ο συνέδριο, οι επαναστάτες μαρξιστές δηλ. οι λενινιστές-σταλινιστές.
Ο Χ. Φλωράκης οργανώθηκε στο παλιό ΚΚΕ, όταν αυτό ήταν το επαναστατικό κόμμα του προλεταριάτου, και απ’ τις γραμμές του πήρε μέρος στους αγώνες της εργατικής τάξης και του λαού και παρά τα όποια «κουσούρια» του και προπαντός τα προκλητικά στραπάτσα κατά τη διάρκεια του ένοπλου αγώνα 1946-49 εκλέχθηκε αργότερα μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ (δυο φορές «κατάφερε» να διαλύσει τη μεραρχία που διοικούσε: την πρώτη φορά έφτασε στο Γράμμο με «30 αντάρτες»: «ηρθε, λοιπόν, ο καπετάν-Γιώτης, ο «μεγάλος» στρατηγός της Θεσσαλίας, με μια, μόνο, διμοιρία», Β.Καραγιάννης: «Στα στενά μονοπάτια του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας», σελ. 196, Γιάννινα 1987. Κανονικά έπρεπε απ’ την πρώτη φορά να περάσει από ανταρτοδικείο).
Αργότερα όμως, κατά την περίοδο της μεγάλης ιστορικής διαμάχης, στα μέσα της δεκαετίας του ΄50, μεταξύ του επαναστατικού μαρξισμού δηλ. του λενινισμού-σταλινισμού και του αντεπαναστατικού χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα αλλά και στο ΚΚΕ, ο Χ. Φλωράκης εγκατέλειψε το μαρξισμό: τάχθηκε, υπεράσπισε και προσχώρησε στο χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό δηλ. τις αντεπαναστατικές σοσιαλδημοκρατικές απόψεις του 20^ου συνεδρίου του ΚΚΣΕ («ειρηνικός κοινοβουλευτικός δρόμος», κλπ.,κλπ.), έγινε αποστάτης, προδίνοντας έτσι την υπόθεση της προλεταριακής επανάσταση και του σοσιαλισμού-κομμουνισμού. Ταυτόχρονα επικρότησε την επέμβαση των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών στο ΚΚΕ και τη διάλυσή του και τη συγκρότηση απ’ αυτούς, κατά τη διάρκεια της παρασυναγωγής της «6^ης Ολομέλειας» (Μάρτης 1956), του νέου αστικού εκτρώματος των χρουστσοφικών, του σημερινού σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ (΄56).
Στη νέα, μετά το ΄56, αντεπαναστατική του πορεία ο Χ. Φλωράκης: πρώτο, προσχώρησε στο χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό, δεύτερο, αγωνίστηκε δραστήρια για την κατεδάφιση του σοσιαλισμού κομμουνισμού, στηρίζοντας όλες ανεξαιρέτως τις προσπάθειες και τη δράση των χρουστσοφικών ηγετών για την εξάλειψη του σοσιαλισμού και την παλινόρθωση του καπιταλισμού, τρίτο, υπεράσπισε τη ρεφορμιστική γραμμή του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ (΄56) το οποίο για πολλά χρόνια καθοδήγησε – και τα τρία μαζί σημαίνουν-συνιστούν εγκατάλειψη του μαρξισμού και προδοσία της προλεταριακής επανάστασης και του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, και επομένως διαψεύδεται ο ισχυρισμός-μύθευμα της Παπαρήγα ότι ο Χ. Φλωράκης ήταν τάχα ως το τέλος «ταγμένος στο σκοπό του σοσιαλισμού-κομμουνισμου».
Γι’ αυτό η επαναπροβολή εκ μέρους της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ κάποιας δήλωσης του Φλωράκη των τελευταίων χρόνων: «ήθελα να ζήσω μερικά χρόνια ακόμα για να δω με τα ίδια μου τα μάτια τη νίκη της επανάστασης, τη νίκη του σοσιαλισμού σε κάποια χώρα» («Ρ» 27/5/2008, σελ. 15) δεν προκαλεί απλά θυμηδία και ειρωνικά μειδιάματα αλλά και τρανταχτά γέλια, αφού είναι πασίγνωστό ότι ο χρουτσοφικός σοσιαλδημοκράτης Φλωράκης και η «σοβιετική» ρεβιζιονιστική κλίκα των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ-Γκόρμπατσόφ αγωνίστηκαν με «νύχια και με δόντια» για την αποτροπή της προλεταριακής επανάστασης και την καταστροφή του σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες ανατολικές χώρες. Η δήλωση Φλωράκη μπορεί να εκληφθεί μόνο ως γεροντίστικο χρουστσοφικό κουτοπόνηρο αστείο και ως πρόκληση αδίστακτου προδότη των συμφερόντων και των σκοπών της εργατικής τάξης.
3. Και «εν μια νυκτί» γραμματέας του «Κ»ΚΕ και ΔΙΟΡΙΣΜΕΝΟΣ και μάλιστα 4^ος «καταϊδρωμένος». Ο ισχυρισμός της Παπαρήγα ότι «ο Χαρίλαος δεν έγινε γραμματέας εν μια νυκτί» («Ρ» 27/5/2008, σελ. 10) δεν είναι μόνο ψευδής αλλά ανήκει και στις γνωστές παροιμιώδεις κοτσάνες της, που κατά καιρούς ξεφουρνίζει αφού σήμερα είναι πασίγνωστό ότι ο Χ. Φλωράκης δεν «εκλέχθηκε πρώτος Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ» αλλά ΔΙΟΡΙΣΤΗΚΕ και μάλιστα «εν μια νυκτί» και επιπλέον υπήρξε 4^ος και «καταϊδρωμένος» στη σειρά προτίμησης της χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατικής κλίκας του Μπρέζνιεφ μετά τους Μ. Γλέζο-Η. Ηλιού-Μ. Θεοδωράκη, που δεν δέχτηκαν τον προσβλητικό διορισμό.
Πέρα απ’ το ότι αυτό ήταν γνωστό στους κομμουνιστές, ο Μ. Γλέζος το έχει ευτυχώς δημόσια δηλώσει, σε συνέντευξή του στο Λευτέρη Μαυροειδή και δεν διαψεύστηκε τότε ούτε προσωπικά από τον Χ. Φλωράκη ούτε αργότερα από τη σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ: Μ. ΓΛΕΖΟΣ: «Τότε είναι που με κάλεσε ο Πρέσβης της ΕΣΣΔ και μου πρότεινε να αναλάβω Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ελλάδας. Του είπα: «Μα εδώ είμαστε σε αντίθεση με σάς για το θέμα της Τσεχοσλοβακίας». Λεει: αυτά είναι μια διαφορά απόψεων. Μη σε απασχολεί. Και μη στενοχωριέσαι, εμείς έχουμε εξασφαλίσει τον τρόπο να βγεις έξω. Θα πας νόμιμα έξω».
Δεν το δέχτηκα. «Έχω την άποψη – τους είπα – ότι είναι υπόθεση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος ποιους θα εκλέγει και δεν είναι υπόθεση άλλων κομμάτων να διορίζουν τους ηγέτες του. Σ’ αυτό το θέμα δεν κάνω πίσω».
Ύστερα από λίγο με πληροφόρησε ο Ηλίας Ηλιού ότι τον καλέσανε κι’ εκείνον να πάει στη Μόσχα για να του κάνουν την ίδια πρόταση.
- Μετά από σένα;
- Μετά από μένα. Η πρώτη έγινε σε μένα. Και μετά έγινε στον Ηλία Ηλιού. Ο Ηλίας τους είπε ότι αυτά είναι υπόθεση των Ελλήνων κομμουνιστών κλπ., αλλά δέχτηκε να πάει στη Μόσχα για να δει την υγεία του. Του εξασφάλισαν και πήγε στη Σοβιετική Ένωση. Και εκεί αρνήθηκε να δεχτεί την πρόταση που του είχαν κάνει.
Μετά έκαναν πρόταση στο Μίκη Θεοδωράκη. Αρνήθηκε και ο Θεοδωράκης. (Τα είχε γράψει αυτά ο Θεοδωράκης). Και τέλος έκαναν πρόταση στον Φλωράκη ο οποίος δέχτηκε. Πήγε από εδώ στη Μόσχα και έγινε γραμματέας του ΚΚΕ» (Λευτέρης Μαυροειδής: «ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ, η ελληνική Αριστερά χθες, σήμερα, αύριο», σελ. 85-86, εκδ. «Προσκήνιο», Αθήνα 2002)!!! Δεν χρειάζονται σχόλια.
4. Χ. Φλωράκης: ούτε κομμουνιστής ούτε καν Έλληνας πατριώτης. Ο Χ. Φλωράκης με τη προσχώρησή του στο χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό πρόδωσε το κομμουνισμό και επομένως δεν ήταν πλέον κομμουνιστής, όμως δεν μπορεί ούτε καν Έλληνας πατριώτης να θεωρηθεί, αφού δεν ζήτησε απ’ την φασιστική κλίκα του Μπρέζνιεφ ως «αντάλλαγμα», για το διορισμό του ως Γραμματέα του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ, τουλάχιστον την απελευθέρωση του δεσμώτη ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, εκλεγμένου Γραμματέα του ΚΚΕ, απ’ τον τόπο της εξορίας του, Σουργκούτ της Σιβηρίας.
5. Δολοφόνος, μαζί με τη φασιστική κλίκα του Μπρέζνιεφ, του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ. Ο Χ. Φλωράκης είναι ο η θ ι κ ό ς α υ τ ο υ ρ γ ό ς της δ ο λ ο φ ο ν ί α ς του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ καθώς και ολόκληρη η τότε ηγεσία του «Κ»ΚΕ. Είναι γνωστό ότι ο Νίκος Ζαχαριάδης δολοφονήθηκε από τη ρεβιζιονιστική κλίκα του Μπρέζνιεφ στις αρχές του Αυγούστου του 1973 όταν Γραμματέας του ΚΚΕ ήταν ο Χ. Φλωράκης, η οποία παρουσίασε δυο αλληλοσυγκρουόμενες και αλληλοδιαψευδόμενες εκδοχές του θανάτου του Ζαχαριάδη («καρδιά»-«αυτοκτονία») και επομένως ψευδείς. Η τρίτη εκδοχή είναι εκείνη των Ελλήνων κομμουνιστών σταλινιστών-ζαχαριαδικών ανταρτών του ΔΣΕ ότι ο Ζαχαριάδης δολοφονήθηκε απ’ τη ρεβιζιονιστική σοσιαλδημοκρατική κλίκα των ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΦΛΩΡΑΚΗ – και μάλιστα ούτε καν ένα χρόνο πριν την αντικατάσταση της χούντας με την κυβέρνηση Κ. Καραμανλή – για να μην επιστρέψει ζωντανός στην Ελλάδα και χαλάσει, με το μεγάλο πολιτικό κύρος που είχε στους έλληνες κομμουνιστές, τα σχέδια των ντόπιων προδοτών χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών, των οποίων τα κόμματα, σε περίπτωση επιστροφής του Ζαχαριάδη, θα γίνονταν, με μαθηματική ακρίβεια, «φύλλο-φτερό», και έτσι θα έχαναν οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές τα αστικά στηρίγματά τους στη χώρα μας.
Και ο βετεράνος κομμουνιστής Νίκανδρος Κεπέσης στο βιβλίο του «Προβληματισμοί γύρω από γεγονότα και πρόσωπα» (Αθήνα 2006) γράφει ότι «την 1η Αυγούστου 1973 ο χρουστσοφικός ηγέτης Λ. Μπρέζνιεφ προχώρησε σε ένα έγκλημα που δεν τόλμησαν ούτε οι χιτλερικοί κατακτητές» και επιπλέον σημειώνει ότι «ο Χαρ. Φλωράκης φαίνεται ότι συναίνεσε με τη χρουστσοφική ηγεσία αν δεν της το ζήτησε εκείνος για τη δολοφονία του Ζαχαριάδη. Όπως και νάχει το ζήτημα ο Χαρ. Φλωράκης υπήρξε ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του Ν. Ζαχαριάδη»(σελ.45), εκτίμηση που επαναλαμβάνει και αργότερα στη μπροσούρα του (σελ. 5-6) με τίτλο «Μαρξισμός-Λενινισμός και Προλεταριακός Διεθνισμός» (εκδ. «Μαυρίδη», Αθήνα 2007), αφιερωμένη «Στη μνήμη του ηγέτη του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη που δολοφονήθηκε από τη χρουστσοφική ηγεσία στις παγωμένες στέπες της Σιβηρίας κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες».
6. Αρχιτέκτονας της συνεργασίας με το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ και της συμμετοχής σε δυο αστικές κυβερνήσεις. Ο Χ. Φλωράκης υπήρξε ο πρώτος στην ιστορία του ντόπιου αλλά και του διεθνούς χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού που συνεργάστηκε μ’ ένα μοναρχοφασιστικό κόμμα, τη ΝΔ, και συγκρότησε μαζί του κυβέρνηση το 1989 (κυβέρνηση Τζανετάκη). Συμμετείχε επίσης σε δυο αστικές κυβερνήσεις (Τζανετάκη-Ζολώτα). Εν συντομία ο Χ.Φλωράκης:
πρώτο, εγκαινίασε τη μόνιμη αντιδραστική συνεργασία μεταξύ «Κ»ΚΕ-ΝΔ που διαρκεί-«ζει και βασιλεύει» ως τα σήμερα, αναδεικνύοντας τη σοσιαλδημοκράτισσα Παπαρήγα στη διασημότερη παλλακίδα του Κ. Καραμανλη,
δεύτερο, εγκαινίασε τη μόνιμη συνεργασία «Κ»ΚΕ-φεουδοαστικού Ιερατείου πρώτα με το φίλο του φασίστα ΕΔΕΣίτη και χουντικό Σεραφείμ Τίκα για να τη συνεχίσει με τον εθνικιστή-ρατσιστή και χουντικό Χριστόδουλο Παρασκευαϊδη,
τρίτο, διέπραξε το μεγάλο έγκλημα της καταστροφής των φακέλων, μ’ εντολή της αστικής τάξης, για να εξαφανιστούν όλα τα τεκμήρια της βάρβαρης φασιστικής καταπίεσης και των εγκλημάτων της σε βάρος της εργατικής τάξης και του λαού, με πρόσχημα τη δήθεν κατάργηση του φακελώματος, αντί να μεταφερθούν σε βιβλιοθήκες για ιστορική επιστημονική έρευνα, όπως εξάλλου σωστά ζήτησαν τότε σειρά ιστορικοί,
τέταρτο, αγωνίστηκε δραστήρια για την εξάλειψη των διαχωριστικών γραμμών με τις αντιδραστικές εθνικιστικές και φασιστικές δυνάμεις του τόπου,
πέμπτο, «μπόλιασε» το «Κ»ΚΕ με τον αντιδραστικό αστικό εθνικισμό (ύψωσε μόνιμα στον Περισσό ως και την ελληνική σημαία και ζήτησε να σκεπαστεί μ’ αυτή το φέρετρό του),
έκτο, «μπόλιασε» το «Κ»ΚΕ με αντιδραστικές θρησκευτικές σκοταδιστικές απόψεις, (Κ. Μοσκώφ, νεοορθόδοξη εθνικίστρια ΛΚανέλλη, κλπ.),
έβδομο, ενίσχυσε τη ρεφορμιστική ηγετική ομάδα του «Κ»ΚΕ με εθνικιστές-θρησκόληπτους .
7. Τριπλή προδοσία του ΔΣΕ: α) με την προσχώρησή του στο χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό και την υιοθέτηση του «ειρηνικού δρόμου» πρόδωσε τον επαναστατικό δρόμο του ένοπλου αγώνα του ΔΣΕ, β) δέχθηκε-υιοθέτησε το χαρακτηρισμό του αγώνα του ΔΣΕ ως «τυχοδιωκτικού» («Κ»ΚΕ: την «αριστερίστικη, τυχοδιωκτική γραμμή του Ζαχαριάδη στην περίοδο του ένοπλου αγώνα 1946-49», «Σαράντα χρόνια ΚΚΕ 1918-1958», σελ 657, εκδ. 1958), γ) συμφώνησε με τους Καραμανληδο-Μητσοτακο-Παπανδρέηδες να απαγορευτεί η επιστροφή στον τόπο τους των Σλαβομακεδόνων ανταρτών του ΔΣΕ.

Διαβάστε Περισσότερα »

Χ. ΦΛΩΡΑΚΗΣ – απ’ τον αντάρτη «καπετάν Γιώτη» στον καπιταλιστικό «παράδεισο» και στα σαλόνια της αντιδραστικής αστικής τάξης

«Οι παράγοντες του εργατικού κινήματος που ανήκουν στο οπορτουνιστικό ρεύμα είναι οι καλύτεροι υπερασπιστές της αστικής τάξης, παρά οι ίδιοι οι αστοί. Χωρίς την καθοδήγηση των εργατών απ’ αυτούς η αστική τάξη δε θα μπορούσε να σταθεί» ΛΕΝΙΝ.

Απ’ τις 22 Μάη του 2005 «στις 6 το απόγευμα» που «άφησε την τελευταία του πνοή, στο σπίτι του στο Χαλάνδρι, ο επίτιμος πρόεδρος του ΚΚΕ Χαρίλαος Φλωράκης, από καρδιακή ανακοπή» («Ρ» 24.5.2005, σελ. 3) πέρασαν αρκετοί μήνες. Τώρα που κόπασε ο θόρυβος είναι καιρός πια και αναγκαίο να υπάρξει, πέρα από συναισθηματισμούς και μακριά από μικροπολιτικές σκοπιμότητες, μια εκτίμηση, απ’ τη σκοπιά του επαναστατικού μαρξισμού, δηλ. του λενινισμού-σταλινισμού, εντελώς διαφορετική όχι μόνο από εκείνη των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών αλλά και από αυτή των «αντιχρουστσοφικών» δεξιών οπορτουνιστικών αντιζαχαριαδικών εξωκοινοβουλευτικών Οργανώσεων («Προλ. Σημαία», «Λ. Δρόμος», «ΠΡΙΝ», «Αριστερά», κλπ.) που και αυτές κινήθηκαν ουσιαστικά στα πλαίσια του αντεπαναστατικού ρεβιζιονισμού, της πολιτικής δράσης, του «βίου και της πολιτείας» του Χ. Φλωράκη που για τρεις και πλέον δεκαετίες καθοδήγησε το χρουστσοφικό «Κ»ΚΕ – ένα ευθύς εξαρχής (1956) αστικό σοσιαλδημοκρατικού τύπου κόμμα που συγκροτήθηκε απ’ την αποστάτρια προδοτική ρεβιζιονιστική ομάδα των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ με την επέμβαση στο επαναστατικό ΚΚΕ 1918-55 με επικεφαλής το μεγάλο μπολσεβίκο επαναστάτη κομμουνιστή ηγέτη ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ.

Απ’ τον αστικό και ρεβιζιονιστικό τύπο, τα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις «ξεσηκώθηκε» πολύς θόρυβος γύρω απ’ την πολιτική δράση του αποστάτη σοσιαλδημοκράτη Χαρίλαου Φλωράκη, προβάλλοντάς τον ως «επαναστάτη», «κομμουνιστή», «ιστορικό ηγέτη», κλπ., κλπ., θόρυβος που στόχο είχε την κατάφορη παραποίηση της ιστορικής αλήθειας και προπαντός τη συγκάλυψη της ρεφορμιστικής προς όφελος του κεφαλαίου πολιτικής γραμμής και δράσης του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ – σοσιαλδημοκρατικού επειδή ακριβώς δεν καθοδηγείται απ’ τον επαναστατικό μαρξισμό αλλά από το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό – και του ΓΓ και μετέπειτα επίτιμου προέδρου του.

Η ντόπια αντιδραστική αστική τάξη γνωρίζει καλύτερα απ’ τον καθένα τις υπηρεσίες που τις προσέφερε ο Χ. Φλωράκης ως ηγέτης του «Κ»ΚΕ, δηλ. από τότε που εγκατέλειψε, μέσα της δεκαετίας του ΄50, τον επαναστατικό μαρξισμό και προσχώρησε στο αντεπαναστατικό αστικό ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, γι’ αυτό και τον τίμησε ανάλογα: πρώτο, με τις φιλικότατες εγκωμιαστικές αναφορές-τοποθετήσεις των πολιτικών εκφραστών της, με πιο χαρακτηριστικές εκείνες των Κ. Μητσοτάκη, Κ. Καραμανλή και Ντ. Μπακογιάννη, δεύτερο, με την αργία του αστικού κοινοβουλίου την ημέρα της ταφής του: «σε ένδειξη πένθους για το θάνατο του επίτιμου προέδρου του ΚΚΕ, Χαρίλαου Φλωράκη, το Ελληνικό Κοινοβούλιο δεν θα λειτουργήσει μεθαύριο Πέμπτη, ημέρα της ταφής του» («Ρ» 24.5.2005, σελ. 17) και τρίτο, με τη συμμετοχή σύσσωμης της ηγεσίας των μεγαλοαστικών κομμάτων, του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, στην τελετή αποχαιρετισμού στον Περισσό, όπου δίπλα στους Θεοδωράκη-Χριστόφια διακρίνονται στην πρώτη σειρά: Α. Ψαρούδα-Μπενάκη, Κ. Παπούλιας, Κ. Καραμανλής, Γ. Παπανδρέου, Κ. Μητσοτάκης, Πρ. Παυλόπουλος, κλπ. (φωτογραφία «Ρ» 26.5.2005, σελ. 7).

Είναι αυτονόητο ότι ο «βίος και η πολιτεία», η πολιτική δράση του Χ. Φλωράκη συνδέεται άμεσα και στενά με τη δράση τόσο του επαναστατικού ΚΚΕ 1918-55 όσο και του αντεπαναστατικού σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ (1956). Και σ’ αυτό ακριβώς το πλαίσιο θα γίνει η παρακάτω αναφορά.

Για τη δεύτερη, μετά το ΄56, περίοδο, για κόμματα σαν το «Κ»ΚΕ (1956) και τους ηγέτες του ισχύει απολύτως η εκτίμηση-θέση του Λένιν για την παλιά σοσιαλδημοκρατία, ότι αυτά είναι το «κύριο κ ο ι ν ω ν ι κ ό σ τ ή ρ ι γ μ α της αστικής τάξης. Γιατί πρόκειται για α λ η θ ι ν ο ύ ς π ρ ά κ τ ο ρ ε ς τ η ς α σ τ ι κ ή ς τ ά ξ η ς μ έ σ α σ τ ο ε ρ γ α τ ι κ ό κ ί ν η μ α, για εργατικούς εντολοδόχους της τάξης των καπιταλιστών, για αληθινούς αγωγούς του ρεφορμισμού και του σοβινισμού. Στον εμφύλιο πόλεμο του προλεταριάτου ενάντια στην αστική τάξη θα πάνε αναπόφευκτα, και όχι σε μικρό αριθμό, με το μέρος των «βερσαλιέρων» ενάντια στους «κομμουνάρους». Βέβαια τα χρουστσοφικά κόμματα δεν είχαν ως τώρα την ιστορική ευκαιρία να πάνε, σε περίπτωση επανάστασης, με την αστική τάξη, αφού πουθενά ως τώρα δεν έγινε προλεταριακή επανάσταση, όμως είχαν την ιστορική ευκαιρία να οργανώσουν, στα μέσα της δεκαετίας του ΄50, την αντεπανάσταση στις τότε σοσιαλιστικές χώρες, να ανατρέψουν τη Διχτατορία του Προλεταριάτου, να καθοδηγήσουν την εξάλειψη του σοσιαλισμού και την παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση.

Α. Περίοδος επαναστατικού ΚΚΕ 1918-55.

Ο Χ. Φλωράκης στρατολογήθηκε στο επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα σε μια περίοδο που το ΚΚΕ διατηρούσε, παρά τις όποιες παρεκκλίσεις του, την επαναστατική του φυσιογνωμία και καθοδηγούνταν στη δράση του απ’ τον μαρξισμό-λενινισμό-σταλινισμό και με ηγέτη το Νίκο Ζαχαριάδη είχε μπει στο δρόμο της μπολσεβικοποίησής του και είχε διατυπώσει, για πρώτη φορά στην ιστορία του, το επαναστατικό του Πρόγραμμα αναλύοντας συγκεκριμένα την οικονομικο-κοινωνικο-ταξική πραγματικότητα της ελληνικής αστικής κοινωνίας. «Το 1929 στρατολογείται στους πρωτοπόρους της ΟΚΝΕ» και το 1941, αρχές Ιούνη στρατολογείται στο ΚΚΕ και το Σεπτέμβρη στο ΕΑΜ». Το Δεκέμβρη του ΄42 ανεβαίνει στο βουνό και κατά τη διάρκεια του 1943-45 πολέμησε τους φασίστες κατακτητές απ’ τις γραμμές του ΕΛΑΣ, αρχικά με το βαθμό του λοχαγού και ύστερα του ταγματάρχη.

Μετά την αγγλική ιμπεριαλιστική στρατιωτική επέμβαση το Δεκέμβρη του 1946 ανεβαίνει ξανά στο βουνό και απ’ τις γραμμές του ΔΣΕ (Νοέμβρης 1948 συνταγματάρχης) με το ψευδώνυμο «καπετάν Γιώτης» πολέμησε τους αγγλοαμερικάνους ιμπεριαλιστές και το ντόπιο μοναρχοφασισμό.

Την Άνοιξη του ΄49 αναδεικνύεται αναπληρωματικό μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ.

Μετά την υποχώρηση του ΔΣΕ βρέθηκε στην ΕΣΣΔ, όπου σπούδασε στη Στρατιωτική Ακαδημία Φρούτζε.

Το 1954 (5 Απρίλη), μ’ εντολή του Κόμματος, επιστρέφει παράνομα στην Ελλάδα και στις 27 Απρίλη του ίδιου χρόνου συλλαμβάνεται και αργότερα περνά από στρατοδικείο, καταδικάζεται και μένει στη φυλακή ως της 20 Απρίλη του 1966 που αποφυλακίζεται.

Κατά την περίοδο 1930-55 ακολουθεί γενικά τη γραμμή του επαναστατικού ΚΚΕ με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη, αλλά και εκείνη του δεξιού οπορτουνιστή πράκτορα της Ιντέλιντζενς Σέρβις Γ. Σιάντου, που πρόδωσε τον αγώνα της Αντίστασης και υπόταξε το κίνημα στον αγγλικό ιμπεριαλισμό και τον ντόπιο μοναρχοφασισμό, χωρίς ποτέ, ούτε τότε ούτε αργότερα, να καταγγείλει ως προδοτικές τις συμφωνίες Λιβάνου-Καζέρτας-Βάρκιζας. Τις θεωρούσε πάντα ως απλά «λάθη», όπως και όλοι οι ντόπιοι χρουστσοφικοί, και όχι προδοτικές. Δε θεωρούσε «ούτε το Σιάντο ούτε το Γκορμπατσόφ προδότες» («Ελευθεροτυπία» 4.5.2005, σελ. 21)

Β. Περίοδος αστικο-ρεβιζιονιστικού σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ απ’ το 1956 ως τα σήμερα

α. Επέμβαση στο ΚΚΕ, διάλυσή του και συγκρότηση στη θέση του, του σημερινού σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ (1956-1972) με διορισμένη ηγεσία και γραμματέα τον Κ. Κολιγιάννη

Το Σεπτέμβρη του ΄55 σημειώνεται η πρώτη ανοιχτή επέμβαση της αποστάτριας ρεβιζιονιστικής προδοτικής ομάδας των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ στο ΚΚΕ με τα γνωστά «Γεγονότα της Τασκένδης» στην ΚΟΤ, τη μεγαλύτερη Οργάνωση του ΚΚΕ στην πολιτική προσφυγιά, επέμβαση που αποκρούστηκε και καταδικάστηκε απ’ την συντριπτικότατη πλειοψηφία (95%) των ελλήνων κομμουνιστών και την επαναστατική καθοδήγηση του ΚΚΕ με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη στην 5η ιστορική και τελευταία Ολομέλεια του ΚΚΕ (24-28 Δεκέμβρη 1955).

Το Φλεβάρη του ΄56 (14-25.2.1956) πραγματοποιείται το κακόφημο αντισταλινικό 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, στο οποίο η χρουστσοφική ομάδα εγκαταλείπει ανοιχτά το μαρξισμό-λενινισμό-σταλινισμό και υιοθετεί μια αντεπαναστατική σοσιαλδημοκρατική γραμμή («ειρηνικός δρόμος στο σοσιαλισμό» με τη βοήθεια του αστικού κράτους, Γιουγκοσλαβία «σοσιαλιστική» χώρα, «ειρηνική συνύπαρξη», κλπ.) και καταγγέλλει τα δήθεν «εγκλήματα» του Στάλιν, με δε πρόσχημα την «πάλη κατά της προσωπολατρείας» (ιδεαλιστική επινόηση) εξαπολύει μια χωρίς προηγούμενο δυσφημιστική εκστρατεία ενάντια στον μαρξισμό-λενινισμό και το σοσιαλισμό-κομμουνισμό – σοσιαλδημοκρατική γραμμή που την επιβάλλει στη συνέχεια σαν γραμμή του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος.

Τα κομμουνιστικά κόμματα που δέχθηκαν να ακολουθήσουν αυτή την αντεπαναστατική αστική γραμμή μετατράπηκαν όλα σ’ αστικά κόμματα σοσιαλδημοκρατικού τύπου. Το ΚΚΕ με επικεφαλής το ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ δεν αποδέχτηκε τη σοσιαλδημοκρατική γραμμή του 20ου Συνεδρίου. Υπήρξε το ΜΟΝΟ κόμμα καπιταλιστικής χώρας που έμεινε πιστό στο μαρξισμό-λενινισμό-σταλινισμό και το οποίο οριστικά διαλύθηκε από την επέμβαση των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών με την καθαίρεση της επαναστατικής ηγεσίας Ζαχαριάδη στην παρασυναγωγή της «6ης Ολομέλειας» (11-12 Μάρτη 1956) με εισηγητή όχι έλληνα, αλλά το ρουμάνο χρουστσοφικό Γκεοργκίου Ντεζ, τις μαζικές διαγραφές και αποχωρήσεις μετά το 1956 και την οριστική διάλυση των Οργανώσεων το 1958. Τότε, το Μάρτη του 1956, συγκροτήθηκε, στη θέση του παλιού επαναστατικού ΚΚΕ, απ’ τους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές το νέο κόμμα, το σημερινό ευθύς εξαρχής αστικορεβιζιονιστικο-σοσιαλδημοκρατικό «Κ»ΚΕ, που δεν καθοδηγείται πλέον απ’ τον επαναστατικό μαρξισμό, δηλ, το λενινισμό-σταλινισμό, αλλά αντίθετα απ’ το αντεπαναστατικό ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού (= παραλλαγή της αστικής ιδεολογίας).

Πολλά απ’ τα ηγετικά στελέχη του παλιού επαναστατικού ΚΚΕ δεν άντεξαν την πίεση του χρουστσοφισμού, μεταξύ των οποίων και ο Χαρίλαος Φλωράκης, απαρνήθηκαν το μαρξισμό-λενινισμό, εγκατέλειψαν τον επαναστατικό λενινιστικό-σταλινικό δρόμο, πρόδωσαν την υπόθεση της προλεταριακής επανάστασης και του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, μπήκαν στον αντεπαναστατικό σοσιαλδημοκρατικό δρόμο, πέρασαν στο στρατόπεδο του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού και στην υπηρεσία της αντιδραστικής αστικής τάξης.

Ποια ήταν η στάση του Χ. Φλωράκη, μέλος τότε της ΚΕ του ΚΚΕ, απέναντι στις μετά του 1955-56 αντεπαναστατικές εξελίξεις;

1. Έγκρινε την πρώτη ανοιχτή ωμή επέμβαση της προδοτικής χρουστσοφικής ομάδας στα εσωτερικά του ΚΚΕ, όπως αυτή εκφράστηκε στο πογκρόμ των «Γεγονότων της Τασκένδης».

2. Έγκρινε τις μαζικές συλλήψεις και φυλακίσεις κομμουνιστών (Σεπτέμβρης ΄55) και τις αντεπαναστατικές σκηνοθετημένες δίκες (μέσα Φλεβάρη 1956) των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών στην Τασκένδη, σε βάρος των ελλήνων κομμουνιστών, τις καταδίκες, τις φυλακίσεις και τις εξορίες στη Σιβηρία.

3. Δέχτηκε, υιοθέτησε και υπεράσπισε την αντεπαναστατική αντιμαρξιστική σοσιαλδημοκρατική γραμμή του 20ου Συνεδρίου (14-25.2.1956) του ΚΚΣΕ («ειρηνικός δρόμος στο σοσιαλισμό» με τη βοήθεια του αστικού κράτους, «ειρηνική συνύπαρξη», Γιουγκοσλαβία «σοσιαλιστική» χώρα, άρνηση του «αναπόφευκτου των πολέμων» στην εποχή του ιμπεριαλισμού, κλπ.) – γραμμή άρνησης του επαναστατικού μαρξισμού και αναθεώρησής του και στα τρία συστατικά του μέρη: φιλοσοφία-οικονομία-θεωρία επιστημονικού κομμουνισμού, που πρώτο μετέτρεψε τα κομμουνιστικά κόμματα σε αστικά κόμματα σοσιαλδημοκρατικού τύπου και τα έθεσε στην υπηρεσία της αστικής τάξης και στερέωσης του καπιταλισμού σε διεθνή κλίμακα και δεύτερο, γραμμή κατεδάφισης του σοσιαλισμού, που οικοδομούνταν ως τότε στη Σοβιετική Ένωση των Λένιν-Στάλιν και στις άλλες σοσιαλιστικές χώρες, και σταδιακής παλινόρθωσης του καπιταλισμού, με πρωταγωνιστές-καθοδηγητές της ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης τα χρουστσοφικά κόμματα.

4. Έγκρινε και επικρότησε τη συγκρότηση της ρεβιζιονιστικής «Διεθνούς Επιτροπής» που επεμβαίνει απροσχημάτιστα πλέον στα εσωτερικά του ΚΚΕ με τη σύγκληση εκ μέρους της, της παρασυναγωγής που βαπτίστηκε «6η Ολομέλεια» (11-12 Μάρτη 1956), που διέλυσε το επαναστατικό ΚΚΕ με τη βίαιη καθαίρεση της εκλεγμένης ηγεσίας και του Γραμματέα του Νίκου Ζαχαριάδη, τη σύλληψη και στη συνέχεια την εξορία τους, αλλά και τις μαζικές διαγραφές των κομμουνιστών.

5. Δέχτηκε τη διάλυση του επαναστατικού ΚΚΕ και τη συγκρότηση στη θέση του, του νέου αστικορεβιζιονιστικού «Κ»ΚΕ (1956) από τους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές, το διορισμό νέας δεξιάς οπορτουνιστικής ηγεσίας και την αντεπαναστατική σοσιαλδημοκρατική γραμμή του «ειρηνικού περάσματος στο σοσιαλισμό»(!), αρνούμενος έτσι τον επαναστατικό μαρξισμό, δηλ. το λενινισμό-σταλινισμό και προδίνοντας την υπόθεση της προλεταριακής επανάστασης και του κομμουνισμού.

6. Επικρότησε και υπεράσπισε τη λεγόμενη «αποσταλινοποίηση» (=απομαρξιστικο-λενινιστικοποίηση), γίνεται διαπρύσιος κήρυκας του αντισταλινισμού-αντιζαχαριαδισμού και του μύθου της κακόφημης «προσωπολατρείας» (=αντιμαρξιστική χρουστσοφική επινόηση και ιδεαλιστική αντίληψη της ιστορίας).

7. Δέχτηκε τη διάλυση των κομματικών Οργανώσεων («8η Ολομέλεια» 1958), αλλά και τα μέτρα των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών, σε οικονομικό επίπεδο, διάλυσης-εξάλειψης των σοσιαλιστικών-κομμουνιστικών σχέσεων παραγωγής και αντικατάστασης με καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής (αγοραπωλησία των μέσων παραγωγής και μετατροπή τους σε εμπορεύματα, μετατροπή της εργατικής δύναμης σε εμπόρευμα, διάλυση των μηχανοτρακτερικών σταθμών, κλπ.) στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες ρεβιζιονιστικές χώρες.

8. Υπεράσπισε την αντιμαρξιστική πολιτική γραμμή των 20ου, 21ου και 22ου Συνεδρίων, πολιτική εξάλειψης του σοσιαλισμού και παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση και συνέδρια ανοιχτής απόρριψης της Δικτατορίας του Προλεταριάτου και του Κομμουνιστικού Κόμματος της εργατικής τάξης («παλλαϊκό κράτος», «παλλαϊκό κόμμα», κλπ.).

9. Επικρότησε τις ανοιχτά καπιταλιστικού χαρακτήρα οικονομικές μεταρρυθμίσεις (1965) στη Σοβιετική Ένωση (Μπρέζνιεφ-Κοσίνγκιν) και στις άλλες ρεβιζιονιστικές χώρες που έθεσαν το κέρδος ως σκοπό της παραγωγής και κριτήριο της αποδοτικότητας των επιχειρήσεων, την αυτονομία των επιχειρήσεων που ισοδυναμεί με κατάργηση του κεντρικού πλάνου, την επανεισαγωγή του ανταγωνισμού μεταξύ των επιχειρήσεων, τα διαβόητα υλικά κίνητρα, τη διαφοροποίηση μισθών, κλπ., που όλα μαζί οδήγησαν αναπόφευκτα στην ολοκληρωμένη και οριστική πλέον παλινόρθωση του καπιταλισμού στα τέλη της δεκαετίας του ΄60 και στην εμφάνιση και διαμόρφωση της νέας μπουρζουαζίας. Πρέπει εδώ να υπογραμμιστεί ότι η χρουστσοφική-μπρεζνιεφική ομάδα-κατεύθυνση ήταν εκείνη που πρωτοστάτησε και ηγήθηκε της παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες χώρες και όχι η δίδυμη αδελφή της, η «ευρωκομμουνιστική» κατεύθυνση, η οποία, ως γνωστόν, δεν υπήρχε στις ρεβιζιονιστικές χώρες.

10. Έγκρινε τις φασιστικές σε βάρος χιλιάδων ελλήνων κομμουνιστών διώξεις (παρακολουθήσεις, συλλήψεις, ανακρίσεις, φυλακίσεις, διωξίματα παιδιών από τα σχολεία, κομμουνιστών από τις δουλειές, εγκλεισμούς σε ψυχιατρεία για πολιτικούς λόγους, κλπ., κλπ.) των δεκαετιών ΄60 -΄70 και την εξορία πολλών δεκάδων στελεχών σταλινικών-ζαχαριαδικών στη Σιβηρία, με κορυφαία εκείνη του Νίκου Ζαχαριάδη (17 χρόνια εξορία και άλλα 18 χρόνια νεκρού) και στις άλλες ρεβιζιονιστικές χώρες.

11. Υιοθέτησε και υπεράσπισε την αντεπαναστατική σοσιαλδημοκρατική γραμμή του «8ου Συνεδρίου» (1961), μια δεξιά οπορτουνιστική πολιτική γραμμή που κατέληξε να μετατρέψει την Αριστερά σε ουρά του μεγαλοαστικού Κόμματος της Ένωσης Κέντρου, να αφοπλίσει ιδεολογικά-πολιτικά-οργανωτικά την εργατική τάξη και το λαό, αποπροσανατολίζοντάς τα πολιτικά άνοιξε έτσι το δρόμο στην επιβολή, χωρίς αντίσταση, της στρατιωτικοφασιστικής αμερικανο-ΝΑΤΟϊκής δικτατορίας της 21ης Απρίλη 1967.

12. Με τη διάσπαση του χρουτσοφικού σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ στη 12η Ολομέλεια (1968) και τη δημιουργία δυο πλέον σοσιαλδημοκρατικών ομάδων: 1) μια χρουστσο-μπρεζνιεφική με επικεφαλής τον Κώστα Κολιγιάννη («Κ»ΚΕ), 2) μια χρουστσο-«ευρωκομμουνιστική» με επικεφαλής τους Παρτσαλίδη-Ζωγράφου-Δημητρίου («Κ»ΚΕ εσ.) τάσσεται υπέρ της χρουστσο-μπρεζνιεφικής κατεύθυνσης που εκπροσωπούσε η ομάδα του Κ. Κολιγιάννη.

13. Στα χρόνια της στρατιωτικοφασιστικής δικτατορίας ακολούθησε και προώθησε την πολιτική της συνεργασίας από την «Αριστερά ως την αντιδικτατορική Δεξιά»(!) και τη συνεργασία ακόμα και με τους «μοναρχικούς ενάντια στη δικτατορία».

β. Περίοδος «Κ»ΚΕ (Δεκέμβρης 1972 ως τα σήμερα) με Α΄ Γραμματέα τον Χ. Φλωράκη, διορισμένο από τη ρεβιζιονιστική σοσιαλδημοκρατική κλίκα του Μπρέζνιεφ

1. 1972: «στην 17η Ολομέλεια το Δεκέμβρη εκλέγεται πρώτος Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ» («Ρ» 24.5.2005, σελ. 9) ο Χ. Φλωράκης. Όμως εδώ είναι αναγκαίες δυο παρατηρήσεις:

1.α. Ο Χ. Φλωράκης δεν «εκλέγεται πρώτος Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ», όπως ψευδέστατα ισχυρίζονται οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ και ο «Ριζοσπάστης» αλλά ΔΙΟΡΙΖΕΤΑΙ απ’ τη χρουστσοφική σοσιαλδημοκρατική κλίκα του Μπρέζνιεφ, αφού είχαν ήδη γίνει προτάσεις απ’ τους χρουστσοφικούς πρώτα στους Μ. Γλέζο-Η. Ηλιού-Μ. Θεοδωράκη, οι οποίοι δεν δέχτηκαν. Αυτό το γνώριζαν-γνωρίζουν όλοι οι πρώην πολιτικοί πρόσφυγες παλιοί κομμουνιστές. Ο Χ. Φλωράκης υπήρξε τέταρτος και «καταϊδρωμένος» στη σειρά προτίμησης, δείχνοντας έτσι έναν ακραίο λακεδισμό απέναντι στα αφεντικά του, τη φασιστική κλίκα του Μπρέζνιεφ, και μια άφθαστη παροιμιώδη μωροφιλοδοξία. Αυτό το έχει επιπλέον δηλώσει, ευτυχώς δημόσια, και ο Μ. Γλέζος σε συνέντευξή του στο Λευτέρη Μαυροειδή και δεν διαψεύστηκε τότε ούτε προσωπικά από τον Χ. Φλωράκη ούτε από τη σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ: Μ. ΓΛΕΖΟΣ: «Τότε είναι που με κάλεσε ο Πρέσβης της ΕΣΣΔ και μου πρότεινε να αναλάβω Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ελλάδας. Του είπα: «Μα εδώ είμαστε σε αντίθεση με σάς για το θέμα της Τσεχοσλοβακίας». Λεει: αυτά είναι μια διαφορά απόψεων. Μη σε απασχολεί. Και μη στενοχωριέσαι, εμείς έχουμε εξασφαλίσει τον τρόπο να βγεις έξω. Θα πας νόμιμα έξω».

Δεν το δέχτηκα. «Έχω την άποψη – τους είπα – ότι είναι υπόθεση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος ποιους θα εκλέγει και δεν είναι υπόθεση άλλων κομμάτων να διορίζουν τους ηγέτες του. Σ’ αυτό το θέμα δεν κάνω πίσω».

Ύστερα από λίγο με πληροφόρησε ο Ηλίας Ηλιού ότι τον καλέσανε κι’ εκείνον να πάει στη Μόσχα για να του κάνουν την ίδια πρόταση.

- Μετά από σένα;

- Μετά από μένα. Η πρώτη έγινε σε μένα. Και μετά έγινε στον Ηλία Ηλιού. Ο Ηλίας τους είπε ότι αυτά είναι υπόθεση των Ελλήνων κομμουνιστών κλπ., αλλά δέχτηκε να πάει στη Μόσχα για να δει την υγεία του. Του εξασφάλισαν και πήγε στη Σοβιετική Ένωση. Και εκεί αρνήθηκε να δεχτεί την πρόταση που του είχαν κάνει.

Μετά έκαναν πρόταση στο Μίκη Θεοδωράκη. Αρνήθηκε και ο Θεοδωράκης. (Τα είχε γράψει αυτά ο Θεοδωράκης). Και τέλος έκαναν πρόταση στον Φλωράκη ο οποίος δέχτηκε. Πήγε από εδώ στη Μόσχα και έγινε γραμματέας του ΚΚΕ» (Λευτέρης Μαυροειδής: «ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ, η ελληνική Αριστερά χθες, σήμερα, αύριο», σελ. 85-86, εκδ. «Προσκήνιο», Αθήνα 2002)!!! Τα σχόλια περιττεύουν.

1.β. Υπήρξε δε τέτοιο το μέγεθος του λακεδισμού του Χ. Φλωράκη απέναντι στην αστική ρεβιζιονιστική σοβιετική ηγεσία που δεν ζήτησε απ’ την φασιστική κλίκα του Μπρέζνιεφ ως «αντάλλαγμα», για το διορισμό του ως Γραμματέα του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ, τουλάχιστον την απελευθέρωση του δεσμώτη ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, εκλεγμένου Γραμματέα του ΚΚΕ, απ’ τον τόπο της εξορίας του, Σουργκούτ της Σιβηρίας. Απ’ αυτή την άποψη κι’ απ’ τη στάση του αυτή ο Χ. Φλωράκης όχι μόνο «κομμουνιστής» που έτσι κι’ αλλιώς δεν ήταν σε κείνη την περίοδο – ήταν ένας αστός χρουστσοφικός σοσιαλδημοκράτης – αλλά ούτε καν έλληνας «πατριώτης» δεν θα μπορεί να χαρακτηριστεί από τους μελλοντικούς ιστορικούς .

2. Το 1972 συνέχισε την ίδια δεξιά οπορτουνιστική πολιτική του αποστάτη προδότη σοσιαλδημοκράτη Κώστα Κολιγιάννη και στα ζητήματα της πάλης κατά της στρατιωτικοφασιστικής δικτατορίας, ενώ λίγο πριν το διορισμό του Σπ. Μαρκεζίνη «πρωθυπουργού» της χούντας, στελέχη του Φλωράκη έψαχναν-«έτρεχαν» στη Γενεύη προς συνάντησή του.

3. Ο Χ. Φλωράκης είναι ο η θ ι κ ό ς α υ τ ο υ ρ γ ό ς της δ ο λ ο φ ο ν ί α ς του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ καθώς και ολόκληρη η τότε ηγεσία του «Κ»ΚΕ. Ο Νίκος Ζαχαριάδης δολοφονήθηκε από τη ρεβιζιονιστική κλίκα του Μπρέζνιεφ στις αρχές του Αυγούστου του 1973 όταν Γραμματέας του ΚΚΕ ήταν ο Χ. Φλωράκης – και μάλιστα ούτε καν ένα χρόνο πριν την αντικατάσταση της χούντας με την κυβέρνηση Κ. Καραμανλή – για να μην επιστρέψει ζωντανός στην Ελλάδα και χαλάσει, με το μεγάλο πολιτικό κύρος που είχε στους έλληνες κομμουνιστές, τα σχέδια των ντόπιων προδοτών χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών, των οποίων τα κόμματα, σε περίπτωση επιστροφής του Ζαχαριάδη, θα γίνονταν, με μαθηματική ακρίβεια, «φύλλο-φτερό», και έτσι θα έχαναν οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές τα στηρίγματα τους στη χώρα μας αλλά και η ντόπια αντιδραστική αστική τάξη τους υπηρέτες της. Ο ίδιος και το κόμμα του διέδωσε και υπεράσπισε τις δυο αλληλοσυγκρουόμενες εκδοχές της φασιστικής κλίκας του Μπρέζνιεφ και επομένως αλληλοαναιρούμενες, και γι’ αυτό ψευδείς εκδοχές θανάτου του Νίκου Ζαχαριάδη («καρδιά» (1973)-«αυτοκτονία»(1990)) για να σκεπαστεί το έγκλημα της δολοφονίας. Εκεί όμως που ο Χ. Φλωράκης – αυτός ο θλιβερός, αξιοθρήνητος λακές και αχυράνθρωπος (ο 4τος) και καταϊδρωμένος στη σειρά προτίμησης των σοβιετικών αφεντικών του) της προδοτικής χρουστσοφικής φασιστικής δολοφονικής κλίκας και της ντόπιας αστικής τάξης – ξεπερνά κάθε όριο αθλιότητας, γίνεται αδίστακτος και εξαχρειώνεται εντελώς για να σκεπάσει το έγκλημά του, δεν είναι τόσο η υποκριτική του αναφορά στους παλιούς πρώην συντρόφους του, τους μετέπειτα χρουστσοφικούς «ευρωκομμουνιστές», δίδυμα αδέλφια του, που αποκήρυξαν το Ζαχαριάδη – αυτός όχι μόνο τον αποκήρυξε και τον εξόρισε μαζί τους, το 1956 (ηγεσία Κολιγιάννη), στη Σιβηρία, αλλά και τον ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΕ, χωρίς αυτούς, το 1973, όταν ήταν Γραμματέας του «Κ»ΚΕ – αλλά το ότι φτάνει στο σημείο, να ισχυρίζεται με τον πιο ελεεινό τρόπο ότι ο μεγάλος κομμουνιστής ηγέτης, δεσμώτης για 35 ολόκληρα χρόνια (17 ζωντανός και 18 νεκρός) των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών, ήταν τάχα μια «δ ι α τ α ρ α γ μ έ ν η  π ρ ο σ ω π ι κ ό τ η τ α» (Χρ. Θεοχαράτου: ΧΑΡΙΛΑΟΣ ΦΛΩΡΑΚΗΣ ΚΑΙ ΛΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑ τόμος Α΄, σελ. 624-625), προσβάλλοντας έτσι με τον πλέον βάναυσα και αχαρακτήριστο τρόπο τη μνήμη του νεκρού Ζαχαριάδη, τέτοιον που παρόμοιο δεν γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα στη μακρόχρονη ιστορία της. Ας σημειωθεί πως για το ζήτημα των «ψυχιατρείων», δηλ. του εγκλεισμού επαναστατών κομμουνιστών σ’ αυτά, για να αποκηρύξουν τις επαναστατικές τους ιδέες, οι φασίστες σοβιετικοί μπρεζνιεφικοί ρεβιζιονιστές ξεπέρασαν ακόμα και τους γερμανούς χιτλερικούς ναζιφασίστες. Ο Χ. Φλωράκης υπήρξε άριστος μαθητής της μπρεζνιεφικής KGBίτικης φασιστικής ψυχιατρικής «επιστήμης», διδάχθηκε πολλά απ’ αυτή και φαίνεται πως με το θάνατό του αυτή έχασε ένα κορυφαίο στέλεχός της. Απέτυχε όμως ο «μεγάλος και επιφανής ψυχίατρος» Χ. Φλωράκης οικτρά στην επιλογή του «αντικειμένου» της εφαρμογής των «ψυχιατρικών» του αθλιοτήτων, που είναι προφανώς αδύναμες-ανίκανες να σβήσουν από την ιστορία το πραγματικό ιστορικό γεγονός ότι αυτός σαν Γραμματέας του «Κ»ΚΕ είναι ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, ότι επί γραμματείας του, το 1973, οι μπρεζνιεφικοί ρεβιζιονιστές δολοφόνησαν, και με την έγκρισή του, το Ζαχαριάδη για να μην διαλυθεί το σοσιαλδημοκρατικό «Κ»ΚΕ. Ο Χ. Φλωράκης θα φέρει για πάντα στην ιστορία το στίγμα του δολοφόνου του μεγάλου κομμουνιστή ηγέτη, αγαπημένου και χιλιοτραγουδισμένο οδηγητή του λαού μας.

Όσον αφορά την εκ μέρους του επιχειρούμενη – όμως ολωσδιόλου ανεπιτυχή και γελοία – μείωση της ηγετικής φυσιογνωμίας του Ζαχαριάδη, ας επισημανθεί για την ιστορία, ότι υπήρξε – αφήνοντας κατά μέρος την προδοσία και την αντεπαναστατική του γραμμή – νάνος από πλευράς πολιτικών ικανοτήτων και το μέγεθος του πολιτικού αναστήματος, μαζί και ολόκληρης της δεξιάς οπορτουνιστικής στρατιάς που τον περιέβαλε δεν φτάνει ούτε καν στον αστράγαλο του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ.

4. Επαίσχυντος υπήρξε ο ρόλος της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας Φλωράκη και στα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Ήταν κατά της ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ του Πολυτεχνείου και προσπάθησαν να την αποτρέψουν, ακόμα και με βρωμερές λασπολογίες κατηγορώντας τους φοιτητές σαν πράκτορες της ΚΥΠ και της CIA («Πανσπουδαστική Νο 8», Γενάρης-Φλεβάρης 1974), και όταν αυτή πραγματοποιήθηκε, παρά και ενάντια στη θέληση των ηγετών των «Κ»ΚΕ-«Κ»ΝΕ, επιδίωξαν απεγνωσμένα να πετύχουν «απαγκίστρωση» των φοιτητών από το Πολυτεχνείο με στόχο τη διάλυση της κατάληψης («Έκθεση και συμπεράσματα για τα γεγονότα του Νοέμβρη 1973. Εγκρίθηκαν στην 4η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, Ιούλης 1976», δημοσιευμένη στην ΚΟΜΕΠ, τεύχος 11/1976).

5. Μετά την «μεταπολίτευση», για την νομιμοποίηση του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ υπέγραψε (2 Οχτώβρη 1974) τη γνωστή επαίσχυντη προδοτική ΔΗΛΩΣΗ υποταγής στην ντόπια αστική τάξη, σύμφωνα με την οποία «αι αρχαί του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος αντιτίθενται προς πάσαν ενέργειαν αποσκοπούσαν εις την βία κατάληψιν της εξουσίας ή την ανατροπήν του Ελεύθερου Δημοκρατικού Πολιτεύματος»!!!

6. Κατά τη διάρκεια της «μεταπολίτευσης» ακολούθησε την ίδια ρεφορμιστική πολιτική ταξικής, προς όφελος των συμφερόντων του κεφαλαίου, συνεργασίας και πολιτική ουράς-υποταγής απέναντι στο μεγαλοαστικό κόμμα του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου – πολιτική που τάχα θάφερνε – μαζί «Κ»ΚΕ-ΠΑΣΟΚ – την «αλλαγή» (το μεν ένα τη «μεγάλη» αλλαγή και το άλλο την «ουσιαστική αλλαγή») και το «σοσιαλισμό», στέλνοντας έτσι τον κόσμο της Αριστεράς στις γραμμές του ΠΑΣΟΚ. Είναι εξάλλου γνωστή η θέση των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών με ποιες πολιτικές δυνάμεις θα φέρουν το «σοσιαλισμό» τους: «οι κομμουνιστές (διάβαζε: οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές) που δίνουν αποφασιστική σημασία στην ενότητα της εργατικής τάξης, τάσσονται υπέρ της συνεργασίας με τους σοσιαλιστές και τους σοσιαλδημοκράτες για να εγκαθιδρύσουν σήμερα ένα προοδευτικό δημοκρατικό καθεστώς και για να οικοδομήσουν στο μέλλον τη σοσιαλιστική κοινωνία» (Διεθνή Σύσκεψη των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστικών κομμάτων 1969).

Παράλληλα συγκάλυψε συστηματικά και το μοναρχοφασιστικό χαρακτήρα της Νέας Δημοκρατίας και την πρόβαλε σαν «δημοκρατικό» κόμμα, ενώ τίμησε με τον πιο προκλητικό τρόπο γνωστούς μοναρχοφασίστες, όπως τους Π. Κανελλόπουλο και τον υπεραντιδραστικό ΕΔΕΣίτη χουντικό αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ Τίκα.

7. Δέχτηκε και ψήφισε στη Βουλή ότι ο ΕΔΕΣ ήταν αντιστασιακή Οργάνωση, ενώ είναι πασίγνωστο ότι ο αρχηγός του Ν. Ζέρβας συνεργάστηκε με τους ιταλούς και γερμανούς κατακτητές.

8. Συμφώνησε με τις κυβερνήσεις και τα κόμματα των ρεβιζιονιστικών χωρών να μην λύσουν το πρόβλημα των συντάξεων των πολιτικών προσφύγων, ώστε να μην καταστεί δυνατή η επιστροφή τους στον τόπο τους και του χαλάσουν τα προδοτικά σχέδια, αφού η μεγάλη πλειοψηφία των τότε πολιτικών προσφύγων, τα 85-95%, ήταν σταλινικοί-ζαχαριαδικοί και σφοδρότατοι αντίπαλοι και πολέμιοι του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού. Όμως ο μεγαλοαστός Α. Παπανδρέου του «βγήκε» και σ’ αυτό το θέμα απ’ τα «αριστερά», προχωρώντας στη λύση αυτού του προβλήματος, παρά και ενάντια στη θέληση της χρουστσοφικής ηγεσίας. Κράτησε εξορία ακόμα και πεθαμένο το Ν. Ζαχαριάδη στη Σιβηρία άλλα 18 χρόνια, τρέμοντάς τον και νεκρό. Η επιστροφή της σωρού του Ζαχαριάδη στην πατρίδα έγινε, ως γνωστό, δυνατή μόνο μετά τη διάλυση της καπιταλιστικής Σοβιετικής Ένωσης, το 1991 (η σωρός του έφτασε στην Αθήνα 23 Δεκέμβρη 1991).

9. Υπεράσπισε με συνέπεια τον παλινορθωμένο κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό της Σοβιετικής Ένωσης της εποχής του Μπρέζνιεφ, αλλά και το πέρασμά του στον παραδοσιακό καπιταλισμό της ατομικής ιδιοκτησίας των δυτικών χωρών της εποχής Γκορμπατσόφ, που και τα δυο τα πρόβαλλε-διαφήμιζε σαν «σοσιαλισμό», χωρίς να παραλείπει βέβαια να διαφημίζει και τον καπιταλισμό της τιτοϊκής Γιουγκοσλαβίας.

10. Υπεράσπισε διάφορα αντιδραστικά φεουδοαστικά καθεστώτα (π.χ. Αφγανιστάν, Αιθιοπία, κλπ.) αλλά και τη φασιστική δικτατορία του στρατηγού Βιντέλα της Αργεντινής, παρουσιάζοντάς την ως «δημοκρατία».

11. Αρχές της δεκαετίας του ΄80 οδήγησε ακόμα δεξιότερα, στα πλαίσια του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, το σοσιαλδημοκρατικό «Κ»ΚΕ, «μπολιάζοντάς» το επιπλέον με αντιλήψεις σκοταδιστικές, «νεορθόδοξες» (Μοσκώφ, κλπ.) και εθνικιστικές-νεο«ορθόδοξες» (Λ. Κανέλλη, Ζουράρις, κλπ.) και βρέθηκε σε μόνιμη συνεργασία με το αντιδραστικό φεουδοαστικό ιερατείο και τους χουντικούς Σεραφείμ-Χριστόδουλο, εγκαταλείποντας ανοιχτά τόσο το μέτωπο της πάλης κατά των εθνικιστικών-σοβινιστικών-ρατσιστικών δυνάμεων όσο και εκείνο κατά των σκοταδιστικών νεορθόδοξων δυνάμεων, απεμπολώντας έτσι ακόμα και τα παραδοσιακά αστικά αιτήματα (πολιτικό γάμο, πολιτική κηδεία, κλπ.), μ’ αποτέλεσμα, επί Παπαρήγα, να «βγαίνει» στο «Κ»ΚΕ ο μεγαλοαστός Σημίτης στο θέμα των ταυτοτήτων απ’ τα «αριστερά».

12. Ο εξωραϊσμός της ΝΔ και η αντιδραστική συνεργασία μαζί της κορυφώνεται με τη συμμετοχή του «Κ»ΚΕ, για πρώτη φορά, στη συγκρότηση με τη ΝΔ της κυβέρνησης Τζανετάκη το ΄89 – πρώτη και μοναδική ως τώρα συγκρότηση κυβέρνησης χρουστσοφικού κόμματος με μοναρχοφασιστικό κόμμα στην ιστορία του διεθνούς χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού (στη Γαλλία είχαμε μόνο κυβέρνηση σοσιαλιστών-ρεβιζιονιστών «Κ»Κ Γαλλίας). Αργότερα συμμετείχε στην κυβέρνηση Ζολώτα (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ).

13. Την περίοδο μετά το ΄90 η ηγεσία των Φλωράκη-Παπαρήγα δυναμώνει τη συνεργασία με το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ στις δημοτικές εκλογές και στο χώρο της αγροτιάς, μ’ αποτέλεσμα εκατοντάδες χιλιάδες αγρότες να οδηγηθούν, στις τελευταίες εκλογές, στη Νέα Δημοκρατία.

14. Τέλος ο Χ. Φλωράκης ακολουθώντας τις υποδείξεις-γραμμή του ΣΕΒ έκανε το παν για να κερδίσει τις τελευταίες εκλογές η ΝΔ, προεξοφλώντας μάλιστα 1 ½ χρόνο πριν τη νίκη της Δεξιάς στις εκλογές: «εκατό τοις εκατό πρωθυπουργός ο Κ. Καραμανλής».

Ο παραπάνω, ελλιπής βέβαια, κατάλογος ορισμένων βασικών σημείων της πολιτικής δράσης του αντισταλινικού-αντιζαχαριαδικού χρουστσοφικού Χ. Φλωράκη και του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ που καθοδήγησε, δείχνει, αν και ελλιπής, με τον καλύτερο τρόπο ότι αυτός (και το κόμμα του) υπηρέτησε, ως την τελευταία του πνοή, με τον πλέον συνεπή τρόπο τα ταξικά συμφέροντα της ντόπιας αντιδραστικής αστικής τάξης, δράση που τη συνεχίζει επάξια η Α. Παπαρήγα.

Αξίζει τέλος να σημειωθεί ότι το «Κ»ΚΕ και οι Φλωράκης-Παπαρήγα δε δίστασαν, αρχίζοντας από την υπεράσπιση της φασιστικής δικτατορίας του Βιντέλα, κλπ., να φτάσουν στη συμμετοχή στην αστική κυβέρνηση και τη συνεργασία με το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ για να καταλήξουν στην πρόσφατη υπεράσπιση – που συνεχίζεται ακόμα και σήμερα – των δοσιλόγων αμερικανοτσολιάδων ταγματασφαλιτών χρουστσοφικών του Ιρακινού «Κομμουνιστικού» Κόμματος που αποτελεί το τελευταίο σκαλί της προδοσίας τους.

Να, λοιπόν, γιατί τον τίμησαν με τον πιο επίσημο και θορυβώδικο τρόπο όλοι οι εκπρόσωποι της αντιδραστικής αστικής τάξης.

Σ' αντίθεση με το φέρετρο του πορτογάλου χρουστσοφικού ρεβιζιονιστή Α. Κουνιάλ που ήταν σκεπασμένο μόνο με κόκκινη σημαία, το φέρετρο του συντρόφου Χ. Φλωράκη ήταν επιπλέον σκεπασμένο και με την ελληνική σημαία, δηλ. την εθνική σημαία που σημαίνει ότι η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του "Κ"ΚΕ επαναβεβαιώνει την προσήλωσή της: 1) στη γνωστή αντιμαρξιστική γραμμή του κακόφημου "εθνικού κομμουνισμού", και 2) στη γραμμή της μόνιμης εθνικιστικής στροφής και κυριαρχίας του εθνικισμού στο χώρο της ηγεσία, εθνικισμός που ισχυροποιήθηκε και δυνάμωσε παραπέρα τα τελευταία χρόνια με την "νεο-ορθόδοξη" εθνικιστική ομάδα της Λ. Κανέλλη.

---

Μερικά πολύ χαρακτηριστικά-αποκαλυπτικά αποσπάσματα από το χώρο του μοναρχοφασιστικού κόμματος της Νέας Δημοκρατίας

Κ. Μητσοτάκης: «...Παρά ταύτα - και αυτό αποτέλεσε τη μεγάλη του αρετή - διατήρησε και στις σκληρότερες ώρες την ψύχραιμη σκέψη και προπαντός τη συνείδηση ότι όλοι ανήκουμε στον ίδιο λαό και στην ίδια πατρίδα και ότι οφείλουμε να συνυπάρξουμε. Και αναγκαία προϋπόθεση γι' αυτό είναι να συζητάμε μεταξύ μας με ειλικρίνεια και εντιμότητα. Ετσι, αποτέλεσε τον κυριότερο παράγοντα από την πλευρά της αριστεράς που συνετέλεσε στην ιστορική συνεννόηση μαζί μας, η οποία επέτρεψε τη δημιουργία κυβερνήσεων συνεργασίας και τελικά εθνικής ενότητας που εσφράγισαν οριστικά το τέλος του εμφυλίου πολέμου. Συνεργάστηκα, μέσα στο πλαίσιο της δημοκρατίας μας, μαζί του και αισθανόμουν απέναντί του φιλία και εκτίμηση. Πάντοτε συζητούσαμε τα - περιορισμένα έστω - περιθώρια συνεργασίας που και οι δύο μας ετιμήσαμε...». («Ρ», 24.5.2005, σελ.15)

Ντ. Μπακογιάννη: «...Αποτέλεσε για πολλά χρόνια τον ηγέτη του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας αλλά σε κρίσιμες στιγμές για τον τόπο απέδειξε ότι γνώριζε να συνδιαλέγεται και να συζητά με τους πολιτικούς του αντιπάλους συμβάλλοντας στην υπέρβαση των διαχωριστικών γραμμών. Η συμβολή του στην πλήρη αποκατάσταση της εθνικής συμφιλίωσης στη χώρα μας υπήρξε καθοριστική και αναγνωρίζεται πλέον από όλους...». («Ρ», 24.5.2005, σελ.14)

Κ. Καραμανλής: «...Από τις μεγάλες πολιτικές προσωπικότητες που σημάδεψαν την περιπετειώδη πορεία της χώρας στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, ο Φλωράκης ήταν ανάμεσα στους ηγέτες που συνέβαλαν προσωπικά και καθοριστικά στην υπέρβαση των παθών του παρελθόντος και στην εμπέδωση της δημοκρατίας και της σταθερότητας. Τη συμβολή του αυτή η Ιστορία και οι πολίτες την αναγνωρίζουν και την εκτιμούν...». («Ρ», 24.5.2005, σελ.15)

ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ, Αρ. Φύλ. 218 15-31 Δεκέμβρη 2005

Διαβάστε Περισσότερα »