ΑΝΤΩΝΗΣ ΒΡΑΤΣΑΝΟΣ - Οι ρεφορμιστές ΥΠΟΚΛΙΝΟΝΤΑΙ μπροστά στην ισχυρή ακτινοβολία των αγώνων του

Η ισχυρή ακτινοβολία των αγώνων των επαναστατών υποχρεώνουν ακόμα και τους πολιτικούς τους αντιπάλους, απ’ τους χρουστσοφικούς σοσιαλδημοκράτες ως το σημερινό Πρωθυπουργό ρεφορμιστή Α.Τσίπρα να ΥΠΟΚΛΙΘΟΥΝ μπροστά τους. 

Μια απ’ τις πιο γνωστές περιπτώσεις είναι εκείνη του επαναστάτη κομμουνιστή συντρόφου και αγαπημένου φίλου, θρυλικού αρχιμπουρλοτιέρη, διοικητή του Τάγματος Ολύμπου του ΕΛΑΣ και διοικητή της Ταξιαρχίας σαμποτέρ του ΔΣΕ ΑΝΤΩΝΗ ΒΡΑΤΣΑΝΟΥ, του «μεγαλύτερου μπουρλοτιέρη των Βαλκανίων», ο οποίος δεν ακολούθησε ΠΟΤΕ το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό και έμεινε σταθερά στον επαναστατικό δρόμο των ΣΤΑΛΙΝ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ ολόκληρες δεκαετίες και ως το θάνατό του.

Το μεγάλο επαναστατικό κύρος και η ισχυρή επαναστατική ακτινοβολία των ταξικών ένοπλων αγώνων των παλιών κομμουνιστών ανταρτών των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ, Σταλινικών-Ζαχαριαδικών είναι τόσο τεράστια που δεν μπορεί να σβηστούν από την ιστορία.

Κι ακριβώς αυτό είναι που υποχρέωσε τον Πρωθυπουργό να δώσει πρόσφατα (6 Απρίλη 2017) το όνομα του ΑΝΤΩΝΗ ΒΡΑΤΣΑΝΟΥ σε μία από τις Σήραγγες των Τεμπών.

Όμως αυτό δεν συμβαίνει για πρώτη φορά, αφού και στην πολιτική κηδεία του ΑΝΤΩΝΗ ΒΡΑΤΣΑΝΟΥ (27 Νοέμβρη 2008), εκτός της «ΚΙΝΗΣΗΣ για ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55», συμμετείχαν αντιστασιακοί της ΕΑΜΟ-ΕΛΑΣΙΤΙΚΗΣ Αντίστασης απ’ όλους τους χώρους ως τα ρεφορμιστικά κόμματα «Κ»ΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ, κλπ. ενώ έστειλε στεφάνι και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας (Κ.Παπούλιας).

Να πως εκτιμά την προσφορά στον τόπο και τη στάση του ΑΝΤΩΝΗ ΒΡΑΤΣΑΝΟΥ στο κομμουνιστικό κίνημα ο συμπολεμιστής του στο ΔΣΕ αντάρτης Νίκος Κυριακίδης: «Έφυγε για πάντα από κοντά μας ένας μεγάλος πατριώτης, αγωνιστής, κομμουνιστής μαρξιστής-λενινιστής, ο μεγαλύτερος μπουρλοτιέρης των Βαλκανίων, ο φόβος και ο τρόμος των γερμανών καταχτητών. Ο άνθρωπος που έγινε ο μεγαλύτερος τρόμος των γερμανών στην κατοχή με τη δράση του.
 

Είχε ανατινάξει αμαξοστοιχίες, ατμομηχανές, σιδηροδρομικές γραμμές, τηλεφωνικές συνδέσεις, τρένα με πολεμικό υλικό που προορίζονταν για το Ανατολικό μέτωπο, σαμποτάζ πρωτάκουστο κατά των καταχτητών. Υπερασπίστηκε την Ελλάδα με τον πιο καλύτερο τρόπο, με ηρωικές πράξεις, ήταν ο σύγχρονος Κανάρης της νεότερης Ελλάδας. Και όμως έφυγε τόσο αθόρυβα και μόνος που δεν πήρε χαμπάρι η Ελλάδα.
 

Άλλοι που δεν κάναν το παραμικρό για την Ελλάδα, τους θάψανε μεγαλοπρεπώς με δημόσιες κηδείες και δαπάνες, και με πολύ θόρυβο. Αν άνηκε στο κατεστημένο ή στο σύγχρονο ρεβιζιονισμό θα του κάναν αυτή τη χάρη.
 

Στάθηκε τίμιος και παλικάρι, τίμιος στις ιδέες του και πολέμιος του οπορτουνισμού-ρεβιζιονισμού μέχρι το τέλος της ζωής του».

Μετά το θάνατο του ΑΝΤΩΝΗ ΒΡΑΤΣΑΝΟΥ οι σημερινοί χρουστσοφικοί σοσιαλδημοκράτες ψευδόμενοι αισχρά ισχυρίστηκαν ότι το «Κ»ΚΕ «έδειξε» δήθεν «ενδιαφέρον» γι’ αυτόν ή ότι ακόμα «βρίσκονταν» κοντά σ’ αυτούς, ενώ είναι πασίγνωστο, ότι ήταν μαχητικός αντίπαλος και σφοδρός πολέμιός τους ως το τέλος της ζωής του.

Το μόνο ενδιαφέρον που έδειξαν οι χρουστσοφικοί ηγέτες ήταν να τον εξοντώσουν και φυσικά, εξ αιτίας της εκ μέρους του απόρριψης του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού. Στη Ρουμανία, σκηνοθέτησαν υπόθεση ανύπαρκτης κατασκοπίας, φυλακίζοντας τον πάνω από δυο χρόνια και υποχρεώνοντάς τον να δουλέψει στα ανθρακωρυχεία της Ρουμανίας όπου υποσκάφθηκε ανεπανόρθωτα η υγεία του. Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα κράτησαν πάντα μια εχθρική και αισχρότατη στάση απέναντί του, κάνοντας μόνιμα προσπάθειες διάφοροι άκαπνοι οπορτουνιστές, να τον παραμερίσουν από ομιλητή στα Τέμπη, κάτι που δεν ήταν δυνατό να περάσουν, γιατί η αντίσταση στη κοιλάδα των Τεμπών και τη γύρω περιοχή ήταν αποκλειστικά ΔΙΚΟ του έργο ως διοικητή του τάγματος Ολύμπου του ΕΛΑΣ.

Τέλος ας θυμίσουμε στους χρουστσοφικούς σοσιαλδημοκράτες του «Κ»ΚΕ, μεταξύ πολλών άλλων, πως όταν συγκροτήθηκε, με πρωτοβουλία της «ΚΙΝΗΣΗΣ για ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ1918-55», η «ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΜΑΧΗΤΩΝ ΚΑΙ ΦΙΛΩΝ ΤΟΥ ΔΣΕ» τον Ιούνη του 1997 («ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ», Νο 18, σελ. 3, 1-15 Ιούλη 1997), το όνομα του ΑΝΤΩΝΗ ΒΡΑΤΣΑΝΟΥ είναι πρώτο στον κατάλογο, τότε αυτοί παρακίνησαν κάποιο αγωνιστή (Γιώργος Παππάς, Καραϊσκάκη 4, Κορδελιό-Θεσσαλονίκη) απ’ τους ελάχιστους που βρίσκονταν στις γραμμές τους να γράψει μια συκοφαντική επιστολή στο «Ριζοσπάστη» (21/11/1997).  

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Αρχιμπουρλοτιέρης του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ, Αντώνης Βρατσάνος

“Αντίσταση και αγώνας, ως το τέλος”. Αυτά ήταν τα τελευταία και παντοτινά λόγια του Αντώνη Αγγελούλη (που ευρύτερα έγινε γνωστός ως “Βρατσάνος”),που όχι μόνο γίνανε πράξη,αλλά και ξεπέρασανε και την σημασία τους.

Ο Αντώνης Βρατσάνος γεννήθηκε το 1919 στη Λάρισα. Το πραγματικό του όνομα είναι Αντώνης Αγγελούλης(μερικές φορές συναντιέται εσφαλμένα ως “Αγγελούδης”) και το ψευδώνυμο Βρατσάνος το “δανείστηκε” από τον συνονόματο του, μπουρλοτιέρη της επανάστασης του 1821, “Αντώνη Βρατσάνο”.

Εξοικιώθηκε από μικρό παιδί με τα εκρηκτικά,δίπλα στον πατέρα του παλιό “φουρνελά” σε έργα οδοποιίας.
Η δράση του Βρατσάνου ως σαμποταριστή αρχίζει με την εισβολή της φασιστικής Ιταλίας του Μουσολίνι στην Ελλάδα. Πολέμησε στο αλβανικό μέτωπο ως έφεδρος ανθυπολοχαγός του μηχανικού ενάντια στους Ιταλούς και Γερμανούς Ναζί κατακτητές.
Τον τίτλο, όμως, του «αρχιμπουρλοτιέρη» τον κέρδισε με την πλούσια δράση του στον ΕΛΑΣ. Ως Διοικητής του Τάγματος Μηχανικού Ολύμπου ήταν ο πρωτεργάτης μερικών από τα μεγαλύτερα σαμποτάζ στην Ευρώπη. Στο αρχείο του ΕΛΑΣ αναφέρεται:
«Σύμφωνα με συγκεκριμένα στοιχεία, παρμένα από το αρχείο επιχειρήσεων ανατινάχτηκαν στην περιοχή του Ολύμπου συνολικά στο διάστημα της κατοχής 48.000 μέτρα σιδηροδρομικής γραμμής, 36 γέφυρες, 47 καμπύλες, σήματα βραδυπορείας, κλειδιά, τηλεγραφική στήλη, κλπ. Η συγκοινωνία διακόπηκε συνολικά για 1.324 ώρες. Οι απώλειες των γερμανών έφτασαν σε 3.065.».
Μερικές από τις πιο επιτυχημένες σαμποταριστικές ενέργειες του Τάγματος Μηχανικού Ολύμπου ήταν η ανατίναξη των τειχών αντιστήριξης στα Τέμπη και η ανατίναξη της ταχείας γερμανικής αμαξοστοιχείας. Ειδικότερα, η ανατίναξη του γερμανικού εξπρές (SF-Zug ταχεία 53) στα Τέμπη το Φλεβάρη του '44 είναι ένα απ' τα μεγαλύτερα σαμποτάζ στην κατεχόμενη απ' τους ναζι και τους φασίστες Ευρώπη καθώς στοίχισε στον ναζισμό 450 νεκρούς. Τα επιτεύγματα αυτά τον έκαναν θρύλο και έμβλημα για στους αγωνιστές της εθνικής αντίστασης και στο λαό.
Οπώς περιγράφει και ο ίδιος:
Ολά ήταν έτοιμα: 400 μέτρα υπονομευμένη σιδηροδρομική γραμμή με εκρηκτικά γεμίσματα συνδεδεμένα πάνω στο κύριο βράχο σε απόσταση 25 περίπου μέτρων από τη σιδηροδρομική γραμμή.(...)
Οταν η αμαξοστοιχία έφτασε στο καθορισμένο σημείο πυροδοτήθηκε ο αγωγός.Μια τρομαχτική έκρηξη ακούστηκε ύστερα από την εκτυφλωτική λάμψη και η περήφανη αμαξοστοιχία με τα βαγόνια πολυτελείας σωριάστηκε στο Πηνείο.Αμέσως ακολούθησε επίθεση κατά της Αμαξοστοιχίας που ανατινάχτηκε με αυτόματα και οπλοπολυβόλα(...)
Το 1943-44 γίνεται μέλος του ΚΚΕ. Μετά την απελευθέρωση, το 1945, εκδίδεται από το κομματικό εκδοτικό οίκο «Νέα Βιβλία» το βιβλίο του «Βροντάει ο Όλυμπος», το οποίο είναι η πρώτη έκδοση απομνημονευμάτων στην Ελλάδα που αναφέρεται στην εθνική αντίσταση, και στο οποίο δεν περιγράφει μόνο τη δράση του Τάγματος Μηχανικού Ολύμπου αλλά καταγγέλλει και την τρομοκρατία του μεταβαρκιζιανού καθεστώτος και την παραχάραξη της ιστορίας της εθνικής αντίστασης από την αντίδραση και τους Άγγλους ιμπεριαλιστές.
Το δεύτερο αντάρτικο τον βρίσκει και πάλι στην πρώτη γραμμή της μάχης για την ανεξαρτησία και τη λαϊκή δημοκρατία, αυτή τη φορά από το πόστο του Διοικητή της Σχολής Αξιωματικών Μηχανικού του Γενικού Αρχηγείου και Διοικητή της Ταξιαρχίας σαμποτέρ του Γενικού Αρχηγείου Νότιας Ελλάδας με το βαθμό του συνταγματάρχη.

Μετά την υποχώρηση του Δημοκρατικού Στρατού (ΔΣΕ) έζησε ως πολιτικός πρόσφυγας αρχικά στην Τασκένδη και ύστερα στη Ρουμανία, όπου έμεινε 33 χρόνια. Εκεί στην προσφυγιά, συνεχίζει τον αγώνα του και αντιτάσσεται στην «6η Ολομέλεια» του 1956(ενώ βρίσκεται ακόμα στην Τάσκενδη) και εναντιώνεται στη γραμμή του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ. Από αυτό το σημείο αρχίζουν νέες περιπέτειες για τον Βρατσάνο, όπως και για πολλούς πολιτικούς προσφύγες που αντιτεθήκανε στην επέμβαση του ΚΚΣΕ στα εσωτερικά του ΚΚΕ, υποστηρίζοντας τη νόμιμη ηγεσία του(μόνο στην Τασκένδη διαγράφτηκαν τουλάχιστον 6.400 μέλη του κόμματος από τα 7.600). Την στάση του αυτή την πληρώνει με τη διαγραφή του το 1956 και κατόπιν καταδικάζεται, μετά από στημένη δίκη σε 2,5 χρόνια φυλάκιση από τις ρουμάνικες αρχές με την κατηγορία της κατασκοπίας. Αργότερα-και παρόλη τη διεθνή του αναγνώριση- εξαναγκάζεται να δουλέψει στα ανθρακωρυχεία της Ρουμανίας γεγονός που επιδείνωσε την ήδη επιβαρημένη, από τα πολλαπλά πολεμικά τραύματα του,υγεία του(ένα τραύμα στο κεφάλι από ατύχημα σε σαμποτάζ τον ταλαιπώρησε σε όλη του τη ζωή).

Όμως, η προσφορά του Βρατσάνου στο λαϊκό κίνημα συνεχίστηκε. Όπως μας πληροφορεί ο συμμαχητής του, Κώστας Λατίφης, σε άρθρο του στην εφημερίδα “ΤΑ ΝΕΑ”: «Στα χρόνια της χούντας ο Βρατσάνος συνεργάστηκε με πολλούς αντιστασιακούς στη Δ. Γερμανία, ανάμεσα στους οποίους και ο σημερινός Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, Κάρολος Παπούλιας».

Με τον επαναπατρισμό του, ο Αντώνης Βρατσάνος αφιερώθηκε στη στήριξη των αναπήρων αγωνιστών της εθνικής αντίστασης και του ΔΣΕ και αγωνίστηκε για να βγάλει από την τραγική κατάσταση που βρίσκονταν τους αγωνιστές-πολιτικούς πρόσφυγες από τη Ρουμανία που «ζούσαν» χωρίς συντάξεις.Ακούραστος ταξίδευε κάθε άνοιξη και καλοκαίρι σε όλη την Ελλάδα,για να βρεί τους παλιούς τους συντρόφους και να τους κρατάει παρέα με την αστείρευτη αισιοδοξία του,και τις ατελείωτες διηγήσεις του.

Αρνήθηκε να υποβάλει αίτηση για να αναγνωριστεί η ιδιότητα του αντιστασιακού, ως ένδειξη διαμαρτυρίας για το ότι άλλοι συναγωνιστές του δεν είχαν το ανάλογο προνόμιο. Το 1997 πρωτοστατεί στη συγκρότηση της «Πανελλήνιας Ένωσης Μαχητών και Φίλων του ΔΣΕ».

Επίσης να σημειωθεί ότι δεν έλειψαν, αρκετές φορές, και οι προσπάθειες αποσιώπησης της προσφοράς του, όταν σε εκδηλώσεις τιμής για τα σαμποτάζ στα Τέμπη δεν ανέφεραν ούτε το όνομα του.

Ο Αντώνης Βρατσάνος «έφυγε» στις 26.11.2008 πάμπφτωχος σε θεραπευτήριο χρόνιων παθήσεων στα Μελίσσια παραμένοντας ως το τέλος της ζωής του ένας αταλάντευτος και περήφανος επαναστάτης.

Οπώς έγραψε ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Κ.Παππούλιας για τον Αντώνη Βρατσάνο:
Με την αξιοπρέπεια και την καρτερικότητα ενός αληθινού ήρωα που προσέφερε στην πατρίδα πολύ περισσότερα από αυτά που του επιστράφηκαν

Αναδημοσίευση από Μέτωπο Ιστορίας.

Διαβάστε Περισσότερα »

Η πάλη του Αντώνη Βρατσάνου κατά του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού και τα προκλητικά χρουστσοφικά μυθεύματα του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ

στον  ένα χρόνο απ’ το θάνατό του

Στις 25 Νοέμβρη έκλεισε ένας χρόνος απ’  το θάνατο του μπουρλοτιέρη του Ολύμπου, τον αρχιμπουρλοτιέρη των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ και «μεγαλύτερου μπουρλοτιέρη των Βαλκανίων» (Ν.Κυριακίδης) συντρόφου Αντώνη Βρατσάνου.

Παρόλο  που η πάλη του Βρατσάνου ενάντια  στο προδοτικό αντεπαναστατικό  ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού  είναι πασίγνωστη σ’ όλους εμάς τους παλιούς αγωνιστές των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ αλλά και στους νεότερους επαναστάτες κομμουνιστές οι σοσιαλδημοκράτες του «Κ»ΚΕ επιχείρησαν, ανεπιτυχώς βέβαια, να παρουσιάσουν το θρυλικό μπουρλοτιέρη  ως «χρουστσοφικό» ρεβιζιονιστή, διασύροντας το νεκρό αγωνιστή με τον πλέον βάναυσο τρόπο. Αυτό υποχρεώνει την «Κίνηση» να αντικρούσει τέτοιου είδους χονδροειδή ψεύδη και μυθεύματα, προς αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας, με μια εντελώς σύντομη αναφορά στην πάλη του συντρόφου της κατά του διεθνούς χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού αλλά και των ντόπιων εκφραστών του, των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ.

Ο σ. Αντώνης  Βρατσάνος και πριν την ανοιχτή  επέμβαση της προδοτικής ρεβιζιονιστικής  κλίκας των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ, το Σεπτέμβρη του ΄55, στην ΚΟ Τασκέντης  και στο ηρωικό μας κόμμα, υπεράσπιζε πάντα την επαναστατική γραμμή του ΚΚΕ, μ’ επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη, αλλά και εκείνη του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος μ’ επικεφαλής τον Ιωσήφ Στάλιν.

Με την  ανοιχτή και απροσχημάτιστη επέμβαση των χρουστσοφικών στο ΚΚΕ  στα χρόνια ΄55-΄56 ο Αντώνης Βρατσάνος, ζώντας από κοντά τα γεγονότα της Τασκέντης, αντιτάχθηκε θαρραλέα και μαχητικά στο χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό, υπερασπίζοντας όχι μόνο το ηρωικό μας κόμμα, το ΚΚΕ, αλλά και τους Στάλιν-Ζαχαριάδη απ’ τις αισχρές συκοφαντικές επιθέσεις των ντόπιων και σοβιετικών ρεβιζιονιστών.

Δεν αναγνώρισε ποτέ, απέρριψε και καταπολέμησε ως τις τελευταίες στιγμές της ζωής του  την αντεπαναστατική σοσιαλδημοκρατική  γραμμή του «ειρηνικού κοινοβουλευτικού περάσματος στο σοσιαλισμό» του 20^ου συνεδρίου του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956) ούτε τη χρουστσοφική παρασυναγωγή της λεγόμενης «6^ης Ολομέλειας» (Μάρτης 1956) που υιοθέτησε αυτή την προδοτική γραμμή μα ούτε και τη διορισμένη στο «Κ»ΚΕ (΄56) απ’ τη χρουστσοφική κλίκα δεξιά οπορτουνιστική ηγεσία των Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη-Βαφειάδη, κλπ..

Επιστρέφοντας στη Ρουμανία απ’ την Τασκέντη συνέχισε την πάλη κατά του χρουστσοφικού  ρεβιζιονισμού, δεν υπέκυψε στις πιέσεις και τις διώξεις των  ελληνόφωνων οργάνων της σοβιετικής χρουστσοφικής κλίκας μ’ αποτέλεσμα να σκηνοθετηθεί σε βάρος του σκευωρία, με ανυπόστατες, πλαστές και ψευδείς  κατηγορίες, για κατασκοπία και να κλειστεί 3 χρόνια στις ρουμάνικες φυλακές με σκοπό να εξοντωθεί όχι μόνο πολιτικά αλλά και φυσικά-σωματικά. Όταν αποφυλακίστηκε συνέχισε την πάλη ενάντια στο χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό, όμως τον υποχρέωσαν, συνεχίζοντας τις εις βάρος του διώξεις, να δουλέψει στα ανθρακωρυχεία της Ρουμανίας στα οποία υποσκάφτηκε ανεπανόρθωτα η υγεία του.

Έτσι  όλα τα χρόνια της αναγκαστικής του  προσφυγιάς στη Ρουμανία διεξήγαγε  μαχητικά, με παραδειγματική συνέπεια και χωρίς ταλαντεύσεις την πάλη του κατά του διεθνούς χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού αλλά και κατά των δυο ρεβιζιονιστικών ομάδων, Κολιγιάννη-Φλωράκη και Παρτσαλίδη-Δημητρίου, κλπ..

Με την  επιστροφή του στην Ελλάδα, ελεύθερος πλέον απ’ τις χρουστσοφικές αλυσίδες, συνέχισε την πάλη με ακόμα μεγαλύτερη δύναμη και ένταση τόσο κατά του ευρω«κομμουνισμού» όσο και κατά των χρουστσο-μπρεζνιεφικών σοσιαλδημοκρατών του «Κ»ΚΕ (΄56) της κλίκας των Φλωράκη-Παπαρήγα, συνεργαζόμενος πάντα στενά με την «Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55», επιμένοντας όμως μόνιμα στην ενότητα όλων των εξωκοινοβουλευτικών «αντιχρουστσοφικών» Οργανώσεων, μ’ εξαίρεση τους τροτσκιστές.

Ο σύντροφός  μας Αντώνης Βρατσάνος δεν  είχε και δεν θέλησε ποτέ να έχει σχέσεις σε κανένα επίπεδο με τους προδότες χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές ηγέτες του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ (΄56), παρά τις επανειλημμένες κρούσεις σειράς στελεχών του, τις οποίες πάντα απέρριψε. Υπήρξε πάντα αδιάλλακτος εχθρός και μαχητικός αντίπαλος του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού ως το τέλος της ζωής του.

Πέρα  απ’ τη μόνιμη και διαρκή του  πάλη και των άπειρων περιπτώσεων  συμμετοχής του συντρόφου Αντώνη Βρατσάνου στον αγώνα κατά του  χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού ας μνημονευτούν εδώ μόνο δυο που  είναι γνωστές και στους σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ.

Η πρώτη  είναι ότι ο σ. Αντώνης Βρατσάνος  πρωτοστάτησε, αρχές Ιούλη του 1997, στη δημιουργία, με πρωτοβουλία της  «Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55», της «Πανελλήνιας Ένωσης Μαχητών και Φίλων του ΔΣΕ» της οποίας ήταν επικεφαλής (Διακήρυξη της «Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55» και πρώτος κατάλογος μελών της προσωρινής Επιτροπής δημοσιεύθηκε στην «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ», Νο 18, 1-15 Ιούλη 1997, σελ.3).

Αυτή  την περίπτωση τη γνωρίζουν βέβαια πολύ καλά και οι γκεμπελίσκοι του «Ριζοσπάστη» αλλά και της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ (΄56), αφού και στο «Ριζοσπάστη» (21/11/1997) είχε δημοσιευτεί επιστολή κάποιου χρουστσοφικού Γιώργου Παππά (και «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ», Νο 29, 15-31 Δεκέμβρη 1997) που αναφέρει τον Αντώνη Αγγελούλη (Βρατσάνο) ως «επικεφαλή», διαμαρτυρόμενος ότι στον κατάλογο είχε μπει τάχα τ’ όνομά του χωρίς να ρωτηθεί, ενώ επρόκειτο για άλλο κομμουνιστή και όχι για το χρουστσοφικό σοσιαλδημοκράτη Γιώργο Παππά, που συνάμα φρόντισε να συκοφαντήσει και τους συντρόφους Κατσή Μήτσο και Γρηγοράκη Γρηγόρη.

Η δεύτερη  περίπτωση είναι εκείνη της συμμετοχής 13-15 συντρόφων, παλιών κομμουνιστών μαχητών  των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ, της «Κίνησης για  Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55» με επικεφαλής τους Αντώνη Βρατσάνο, Βασίλη Παπασωτηρίου και Γιάννη Καραστάθη στη παρουσίαση του βιβλίου «Καθαίρεση του Νίκου Ζαχαριάδη» (2003) στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ (31 Μάρτη 2004) με συμμετοχή και της σοσιαλδημοκράτισσας Παπαρήγα, που στη θέα τους, μόλις τελείωσαν οι ομιλητές, αλλά πριν αρχίσει η συζήτηση έφυγε πανικόβλητη από τη διπλανή πόρτα, προσποιούμενη πολιτική δουλειά για το Κυπριακό, προφανώς φοβούμενη την πολιτική αντιπαράθεση με τους παλιούς κομμουνιστές σταλινικούς-ζαχαριαδικούς (βλ. «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ», Νο 180, 15-30 Απρίλη 2004).

Αυτά  τα ελάχιστα αρκούν για να ανασκευάσουν τα χρουστσοφικά μυθεύματα-γκεμπελίστικα ψεύδη των διαφόρων Στριφτάρηδων του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ και προπαντός εκείνα του ανεκδιήγητου Τσιόγκα στην «Ελευθερία» της Λάρισας πως τάχα χρουστσοφικά στελέχη «φρόντισαν τον Αντ. Βρατσάνο στο ίδρυμα που έμεινε στα Μελίσσια» !!! (μα ακριβώς γι’ αυτό έμενε στο ίδρυμα ο περήφανος μπουρλοτιέρη του Ολύμπου για να μην έχει ανάγκη κανέναν, και πρώτα απ’ όλα τους χρουστσοφικούς, μα ούτε ακόμα και τους συντρόφους του) και επιπλέον πως δέχθηκε τάχα πρόταση των χρουστσοφικών «να τον μεταφέρουν στο σπίτι του αγωνιστή», λέγοντας τους να περιμένουν ωσότου «να περάσει πρώτα ο χειμώνας» !!! («Ελευθερία», 28/11/2008, σελ. 4). Χρουστσοφικές αθλιότητες χωρίς τέλος και γκεμπελισμός σ’ όλο του το μεγαλείου.

Τέτοια  χονδροειδή ψεύδη-μυθεύματα δηλ. να θέλεις να παρουσιάσεις τον περήφανο και ανυπότακτο  επαναστάτη κομμουνιστή σύντροφο Αντώνη Βρατσάνο σαν «χρουστσοφικό» ή «προσκυνημένο» στη χρουστσοφική σοσιαλδημοκρατία δείχνουν πόσο αδέξια μαθητούδια των Χρουστσοφ-Μπρέζνιεφ είναι τα στελέχη του «Κ»ΚΕ μα προπαντός δείχνουν όχι μόνο την πολιτική τους σοσιαλδημοκρατική κατρακύλα (αυτή είναι πασίγνωστη) αλλά την ηθική κατρακύλα, τον ακραίο αστικό εκφυλισμό, αφού δεν δίστασαν καθόλου να διασύρουν με τον πλέον βάναυσο τρόπο έναν νεκρό επαναστάτη κομμουνιστή, και μάλιστα του αναστήματος του θρυλικού μπουρλοτιέρη του Ολύμπου, του αρχιμπουρλοτιέρη των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ, του «μεγαλύτερου μπουρλοτιέρη των Βαλκανίων» αγαπημένου μας συντρόφου Αντώνη Βρατσάνου.

----

Διαβάστε Περισσότερα »

Αντώνη Αγγελούλη (Βρατσάνου): Βροντάει ο Όλυμπος

Έχουμε και διαθέτουμε μερικά αντίτυπα το βιβλίο του Αντώνη Αγγελούλη (Βρατσάνου): Βροντάει ο Όλυμπος που κυκλοφόρησε από τον εκδοτικό οίκο "ΓΝΩΣΕΙΣ".

Όποιος ενδιαφέρεται για το βιβλίο να επικοινωνήσει με τον Τάσσο Μπάλλο στο 2108621543.


Απόσπασμα από το βιβλίο που αναφέρεται στη Μάχη της σοδειάς (Iούνης - Iούλης 1944)

Aπό το Mάη ξεφούντωσε στο Kαζακλάρ η οργάνωση του EAΣAΔ. Eίναι η νέα μεταμόρφωση της ντόπιας αντίδρασης, που έχει παλιά ιστορία. Mα με τη νέα της μορφή πήρε ένα χωρίς προηγούμενο εθνοπροδοτικό κατήφορο. Mπορεί επικεφαλής της κίνησης αυτής να εμφανίζονταν ο γνωστός δήμιος Mαλιάρας και μερικοί όμοιοί του, μα εμπνευστές κ’ ενισχυτές ήταν άλλοι, ήταν ορισμένοι τσορμπατζήδες του Kαζακλάρ, που κατηύθυναν παρασκηνιακά τη δράση.

Kατά το δεύτερο δεκαήμερο του Mάη τα καθάρματα του EAΣAΔ στο Kαζακλάρ και στη Φαλάνη σκότωσαν με τον πιο άγριο τρόπο 20 πατριώτες και έπιασαν και παράδωσαν στους γερμανούς άλλους καμιά δεκαπενταριά. Όλοι όσοι σκοτώθηκαν ή πιάστηκαν ήταν αγνοί πατριώτες και συμπαθούσαν ή μετείχαν στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα. Δυο γεροντάκια σκοτωμένα ήταν πατεράδες ανταρτών. Tον υπεύθυνο τμήματος της EΠONKαζακλάρ ήρωα Bάιο Γκολέτσα τον σκότωσαν βάζοντας το κεφάλι του στο ακρόβαθρο του πεζοδρομίου και το έσπασαν χτυπώντας με το τακούνι της αρβύλας.

Ο λαός του Kαζακλάρ με φρίκη θα θυμάται τα εγκλήματά τους κάτω από τον πλάτανο της πλατείας. H τρομοκρατία που ξαπολύθηκε ήταν χωρίς προηγούμενο. Oι καζακλαριώτες εγκατέλειψαν το χωριό και τις δουλειές τους και τρέχανε στις πλαγιές και στα χωριά του κάτω Oλύμπου, με την απόγνωση ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους. Oι εασαδίτες άρχισαν τη λεηλασία των σπιτιών και των μαγαζιών των εαμιτών, έφτασαν να ξηλώνουν και τα κουφώματα από τα σπίτια τους. Eγκαταστάθηκαν μόνιμα στο Kαζακλάρ με δύναμη 40 - 50 ανδρών που τους εξόπλισαν οι γερμανοί. Άρπαξαν άλογα από τους αγρότες και κάνανε έφιππη ομάδα, που γύριζε στα χωράφια. Tα σιτάρια έμεναν αθέριστα, γιατί κανένας δεν τολμούσε να τα πλησιάσει. Oι εασαδίτες της Φαλάνης απάνω σε γερμανικά τανκς, με τα πιστόλια στα χέρια, τρέχανε στα χωράφια σκορπώντας τη τρομοκρατία. Σκοπός τους ήταν η τρομοκράτηση του λαού για να διαλυθούν οι εθνικοαπελευθερωτικές οργανώσεις, πιέσεις κι εκβιασμοί στα μέλη τους για να υπογράψουν «δηλώσεις μετανοίας» και να ζητούν την κατάργηση των λαϊκών θεσμών της αυτοδιοίκησης και της λαϊκής δικαιοσύνης και το διορισμό κοινοτικών συμβουλίων από εασαδίτες.

Όλα αυτά ήταν σχέδια των γερμανών που ήθελαν πρώτα - πρώτα τη διάσπαση του ελληνικού λαού, για να αδυνατίσει το κίνημα της εσωτερικής αντίστασης, την ώρα μάλιστα που οι σύμμαχοι ετοιμάζονταν για το δεύτερο μέτωπο· επιδίωκαν δηλαδή αντιπερισπασμό στο συμμαχικό αγώνα· και κατά δεύτερο λόγο προπαρασκευή του εδάφους για το άρπαγμα της σοδειάς.

Στη Λάρισα, τον ίδιο καιρό που ξαπολύθηκε η εασαδίτικη τρομοκρατία στην ύπαιθρο, γίνονταν συμβούλια και διαβούλια των γερμανών και ορισμένων «ελλήνων» αρμοδίων για το πώς θα γίνει η συγκέντρωση της σιτοπαραγωγής με το πρόσχημα του ενδιαφέροντος για το ψωμί του λαού των πόλεων. Ήταν μια δικαιολογία, γνωστή από τα περασμένα, για ρεμούλες σε βάρος του ελληνικού λαού.

Aποφάσισαν και διατάξανε να γίνει συγκεντρωμένο τα’ αλώνισμα (για να μπορούν εύκολα ν’ αρπάξουν) και κανονίστηκαν τα αποθηκευτικά κέντρα. Aκόμα μελετούσανε τον τρόπο μεταφοράς του σιταριού στις πόλεις (δηλ. στη Γερμανία) και φροντίζανε να βρούνε και τσουβάλια. Σε περίπτωση που οι αγρότες θ’ αντιδρούσαν, το είχαν σκοπό να κολλούσανε τα’ αυτοκίνητά τους στα σπίτια των αγροτών και ν’ αρπάξουν το στάρι από τα’ αμπάρια εν ονόματι του... Iωάννου Pάλλη δια την σωτηρίαν του... ελληνικού λαού!

Aυτά ήταν τα σχέδια των γερμανών και αυτά έκαναν τα όργανά τους, οι εασαδίτες. Mπροστά σ’ εμάς όμως και μπροστά σ’ όλο το λαό έμπαινε το πρόβλημα της διάσωσης της σοδειάς.

Aπό πάνω από τον Όλυμπο βλέπαμε τον κάμπο κατακίτρινο, αλλά αθέριστο, γιατί ο κόσμος ήταν τρυπωμένος εδώ και κει από την τρομοκρατία. Tα EAΣAΔ άρχισαν κιόλας να μαζεύουν το στάρι των εαμιτών και του EΛAΣ. Σα να μη φτάνανε όλα αυτά, είχαν και τις γερμανικές φρουρές διασκορπισμένες σ’ όλο τον κάμπο του Tύρναβου - Kαζακλάρ. Aπό τα 14 χωριά τα 11 είχαν μέσα γερμανούς και μάλιστα με βάσεις αρμάτων μάχης. H μια φρουρά από την άλλη δεν απείχε περισσότερο από μια ώρα. Ήταν πραγματικά ένα σατανικό δίχτυ που έκλεινε μέσα του χωριά, χωράφια, έναν ακέριο κόσμο και αλλοίμονο σε κείνον που θά ‘θελε να τρυπώσει ανάμεσα...

Tο ζήτημα έμπαινε έτσι: ή έπρεπε μοιρολατρικά και ραγιάδικα (προ των υπερτέρων δυνάμεων) να παραιτηθούμε από όλα ή να χτυπήσουμε τον εχθρό για να γλιτώσουμε τη σοδειά μας. Διαλέξαμε το δεύτερο, γιατί αυτό ήθελε και ο λαός μας. Aυτό ήταν το συμφέρον του. Έτσι άρχισαν οι πεδινές επιχειρήσεις μας, τον ίδιο καιρό που σ’ ολόκληρο το θεσσαλικό κάμπο πολεμούσαν ο Mπουκουβάλας με το ιππικό του και ο Kαρατζάς με τα τμήματα της IMεραρχίας.

Έτσι στις 9 του Iούνη 1944 πραγματοποιήθηκε η ηρωϊκή είσοδος των ανταρτών στο Kαζακλάρ. Aντικειμενικός σκοπός: επίθεση, ανατίναξη του διοικητηρίου EAΣAΔ και καθήλωση των γερμανικών δυνάμεων που θα έμπαιναν στη μάχη. Tο πρώτο χτύπημα έπρεπε να δοθεί εδώ στην καρδιά τους, παρ’ όλους τους κινδύνους που διατρέχαμε μπαίνοντας στο κέντρο της σφηκοφωλιάς.

H είσοδός μας έγινε από εφτά σημεία. Στήθηκαν πολυβόλα σε απόσταση 50 - 60 μέτρα από τις γερμανικές θέσεις. H επιχείρηση όμως δεν έγινε, γιατί οι εασαδίτες πριν λίγες ώρες μετακινήθηκαν γρήγορα - γρήγορα στη Λάρισα. Ίσως να είχαν αντιληφθεί τις προθέσεις μας. H τολμηρή όμως αυτή ενέργεια και το γεγονός ότι η φαντασία του λαού ανέβασε σε 1.500 - 2000 τους αντάρτες που μπήκαν στο Kαζακλάρ με όλμους, κανόνια κ.λπ. τρομοκράτησε αφάνταστα τους εασαδίτες. Aπό την άλλη μέρα άρχισε η διάλυσή τους. O κόσμος ανάσανε, άρχισε ν’ αποκτάει το θάρρος του και να κοιτάζει τις δουλειές του, το θερισμό - αλωνισμό.

Ύστερα από δυο μέρες, στις 11 του Iούνη 1944, δόθηκε ένα αποφασιστικό χτύπημα, που αναστάτωσε τους γερμανούς κ’ επιτάχυνε τη διάλυση του EAΣAΔ.

H EΠITYXIA MIAΣ ENEΔPAΣ

Στη θέση Γέφυρα «Ποταμούλια» (Pοδιάς) μέσα στον κάμπο και σε απόσταση μονάχα δέκα λεπτών από τη βάση αρμάτων μάχης του Tσαϊρλή, στήθηκε από μέρους μας μια φονική ενέδρα. Eκεί οι γερμανοί συνήθιζαν να παίρνουν το λουτρό τους, που συνδυάζονταν και με σχετικό πλιατσικολόγημα των κοντινών χωριών. Eικοσιδύο αυτοματιστές, που περίμεναν οχτώ ολόκληρες ώρες πίσω από τους θάμνους, σε απόσταση εξήντα μέτρων από τη γέφυρα, επιτέθηκαν αιφνιδιαστικά μόλις έφτασαν οι γερμανοί και εξόντωσαν σαράντα οχτώ από σύνολο πενήντα δύο. Πάρθηκαν αρκετά λάφυρα (οπλισμός και ιματισμός). Tα τανκς κινητοποιήθηκαν και προσπάθησαν να μας αποκόψουν το δρομολόγιο σύμτυξης με την κατάληψη του υψώματος Mπογιατζή. Mερικές όμως εύστοχες βολές του αντιαρματικού μας στοιχείου, που κράταγε το ύψωμα, ανέκοψαν την προσπάθειά τους. Kαι η σύμπτυξή μας, παρόλες τις δυσκολίες, έγινε δίχως απώλειες. Oι γερμανοί ανησύχησαν τρομερά. Mια τέτοια ενέργεια, μέσα στον κάμπο και μέρα μεσημέρι, δεν την περίμεναν ποτέ!

H δράση των τμημάτων στον κάμπο εξακολούθησε

Έτσι στις 24, 25 και 27 του Iούνη έγινε η επίθεση κατά της γερμανικής φρουράς του τσιφλικιού της Mπάκραινας και τρεις ανατινάξεις θεριστικο-αλωνιστικών μηχανών στη Mπάκραινα, Φαλάνη και Γιάννουλη, όπου θέριζαν γερμανο-εασαδίτικα στάρια. O κ. Παπαγεωργίου με επιστολή του, προσπαθούσε να μας πείσει πως η παρουσία στο κτήμα του του γερμανού ταγματάρχη της γεωπονίας Mέννεκεν οφείλονταν σε επιστημονικό ενδιαφέρον! Σίγουρα όμως τα μυδραλιοβόλα της γερμανικής φρουράς που στήθηκαν εκεί, δεν είχαν καμιά σχέση με τα επιστημονικά πειράματα του «ντόκτορ Mέννεκεν...».

Διαβάστε Περισσότερα »

ΒΡΑΤΣΑΝΟΣ

Βρατσάνος – Είναι τ’ όνομα του
των σαμποτέρ ο αρχηγός.

Τρέμει η γη στο πέρασμά του
στον κόσμο είναι ξακουστός.

Τους Ιταλούς τους είχε φρίξει
τον τρέμαν ύστερα οι Ναζί

Κι’ ο Τρούμαν το τι είχε πάθει
θα το θυμάται όσο ζει.

Κάθε γεφύρι τον γνωρίζει.
Κάθε γραμμή τον έχει δει.
Φωτιά, βροντή, αστροπελέκι
Σταυραετό-εκδικητή.

Σημείωση: Το ποίημα αυτό γράφτηκε το 1948 από το σαμποτέρ του ΔΣΕ Γιώργο Ρίζο όταν τυφλώθηκε από κάποια έκρηξη. Το έστειλε στο Βρατσάνο, με την παράκληση να δημοσιευτεί, φυσικά ο Βρατσάνος δε δέχτηκε ως απλός και σεμνός αγωνιστής που ήταν. Τελικά βρέθηκε αργότερα άλλος δρόμος για τη δημοσίευση του ποιήματος, δημοσιεύτηκε στο βιβλίο του Λάζαρου Αρσενίου με τίτλο «Η Θεσσαλία στην αντίσταση», τόμος β’, σελ. 177, Αθήνα 1977.

Διαβάστε Περισσότερα »

Α.Βρατσάνος: Ανατίναξη της ταχείας γερμανικής αμαξοστοιχείας

Απόσπασμα από το βιβλίο "Βροντάει ο Όλυμπος" του Αντώνη Βρατσάνου

 

Το γεγονός ότι τρεις ολόκληρους μήνες δεν είχε γίνει καμμιά κρούση στα στενά των Τεμπών, έκανε τους γερμανούς να πιστέψουν πως η περιοχή αυτή απαλλάχτηκε οριστικά από τούς αντάρτες. Αυτό μας βοήθησε αρκετά για να εφαρμόσουμε ένα σχέδιο παραπλάνησης: Δύο - τρεις ανατινάξεις μικρές κοντά στο Μακρυχώρι κ' υστέρα για ένα διάστημα απραξία . . .

Ακολούθησε από μέρος μας λεπτομερειακή αναγνώριση που κράτησε πάνω από δυο βδομάδες. Προσδιορίστηκε το σημείο ανατίναξης και τα δρομολόγια «διείσδυσης» των τμημάτων. Το μηχανικό ανάλαβε την πιο δύσκολη επιχείρηση: ανατίναξη και επίθεση κατά της ταχείας 53.

Η τοποθεσία όπου ενεργήθηκε το σαμποτάζ, ανάμεσα σε ισχυρές γερμανικές φρουρές της γέφυρας και του τούννελ Τεμπών, μεγαλώνουν τη σοβαρότητα της επιχείρησης. Είνε η μεγαλύτερη ανατίναξη αμαξοστοιχίας πού έγινε στην Ελλάδα, με καταστρεπτικά αποτελέσματα δίχως προηγούμενο. Ακόμα ο τρόπος της πυροδότησης (1) και οι τεχνικές δυσκολίες της εμπυρευμάτισης (2), την κατατάσσουν στα τολμηρότερα σαμποτάζ που πέτυχαν οι δυνάμεις της αντίστασης στην κατεχόμενη Ευρώπη.

Η επιχείρηση ορίστηκε για τις 20 του Φλεβάρη. Η κακοκαιρία όμως, που εμπόδιζε τη σηματοδοσία από το σταθμό των Τεμπών, ανάγκασε τους αντάρτες να μείνουν τρεις ολόκληρες μέρες κάτω από χιονοθύελλα κοντά στη σιδηροδρομική γραμμή. Από μέρος της συμμαχικής αποστολής παραβρέθηκε ο λοχαγός Πώλ Λέϊκ με το λοχία Μπώμπ και το διερμηνέα του. Μόλις νύχτωσε, τα τμήματα ξεκίνησαν και κατέλαβαν τις καθορισμένες θέσεις. Τα συνεργεία εμπυρευμάτισης κατέβηκαν στη γραμμή κι άρχισαν το έργο τους. Τρεις φορές αποτραβήχτηκαν γρήγορα γιατί περνούσαν αμαξοστοιχίες που δεν έπρεπε ν' ανατιναχτούν. Η καθυστέρηση αυτή, που είχε σαν συνέπεια τη διακοπή της δουλειάς και την παραμονή του συνεργείου για αρκετή ώρα πάνω στη σιδηροδρομική γραμμή, έβαλε σε πολλούς κινδύνους την επιχείρηση. Η ανυπομονησία πολλαπλασίαζε τις δυνάμεις των μπουρλοτιέρηδων κ’ η εμπυρευμάτιση ετοιμάστηκε πάνω στην ώρα.

Ύστερα από λίγα λεπτά φάνηκε η ταχεία. Αν περνούσε ένα τραίνο ακόμα ή η παραμικρή αδράνεια των δυναμιτιστών, θα είχαν σαν αποτέλεσμα την οριστική αποτυχία της επιχείρησης. Το σύνθημα της άφιξης της αμαξοστοιχίας το έδωσε ο πατριώτης κλειδούχος Θ α ν ά σ η ς Σ α φ ά κ α ς, μέλος του εφεδρικού ΕΛΑΣ, μέσα από τα συρματοπλέγματα του σταθμού Τεμπών. Όλα ήταν έτοιμα: 400 μέτρα υπονομευμένη σιδηροδρομική γραμμή με εκρηκτικά γεμίσματα συνδεμένα πάνω στον κύριο αγωγό του «ακαριαίου», που η άκρη του κατέληγε σ' ένα μικρό βράχο σε απόσταση 25 περίπου μέτρων από τη σιδηροδρομική γραμμή. Στην άκρη του αγωγού, είχαμε ένα σύστημα πυροδότησης πρωτότυπο και τολμηρό : τρία καψύλια δυναμίτιδας και τρία κομμάτια βραδύκαυστο (φυτίλι), μήκους μόλις 1 1/2 εκατ., που ανάφτηκε απ’ ευθείας με εναύσματα (3) και σπιρτάδα πάνω στον κύριο αγωγό. (Αυτό έγινε γιατί τ' αυτόματα πιεστικά μηχανήματα είχαν αλλοιωθεί από την υγρασία). Όταν η αμαξοστοιχία έφτασε στο καθορισμένο σημείο, πυροδοτήθηκε ο αγωγός. Μια τρομαχτική έκρηξη ακούστηκε ύστερα από την εκτυφλωτική λάμψη και η περήφανη αμαξοστοιχία με τα βαγόνια πολυτελείας σωριάστηκε στον Πηνειό! Αμέσως ακολούθησε επίθεση κατά της αμαξοστοιχίας, πού ανατινάχτηκε με αυτόματα και οπλοπολυβόλα ...

Για λίγες στιγμές, οι γερμανικές φρουρές δεν αντέδρασαν. Δεν ήθελαν να πιστέψουν πως ήταν δυνατό ν' ανατιναχτεί η ταχεία! Τα τηλέφωνα όμως απ’ όλα τα φυλάκια επιβεβαίωναν: «Φύνφτσιχ ντράι καπούτ..., φύνφτσιχ ντράϊ καπούτ...» (χάθηκε η 53). Χρειάστηκε να περάσει πάνω από ένα τέταρτο για να συνέλθουν ύστερα από τη φριχτή είδηση. Στο μεταξύ το θωρακισμένο βαγόνι, που μόνο είχε μείνει από την αμαξοστοιχία, χτύπαγε λυσσασμένα προς όλες τις κατευθύνσεις. Όλο το μπουγάζι άρχισε να διασταυρώνεται από πυκνά πυρά.

Η σύμπτυξη έγινε προβληματική. Ορίστηκαν δυό «βάσεις πυρός» για να υποστηρίξουν την υποχώρηση απασχολώντας όσο μπορούσαν το θωρακισμένο βαγόνι. Σκοπευτές ήταν δυό ήρωες που δε βρίσκονται τόρα στη ζωή, ο Μ ή τ σ ι ο ς Κ ο λ λ ά τ ο ς και ο Κ ώ σ τ α ς Γ α ζ έ τ α ς. Η πάλη ήταν άνιση, αλλά αποτελεσματική. Οι σκοπευτές καθήλωναν σε διαστήματα τα γερμανικά πυρά και έτσι τα τμήματα κατόρθωσαν με άλματα να συμπτυχθούν.

Στην επιχείρηση είχαμε τρεις τραυματίες· απ' αυτούς ο Βαγγέλης Ντίστας, ένα ατρόμητο παλληκάρι, πολύ σοβαρά. Στην προσπάθεια του να ρίξει μια αντιαρματική χειροβομβίδα στο θωρακισμένο βαγόνι δέχτηκε μια ριπή από το γερμανικό ταχυβόλο. Του έκοψε το χέρι πιό πάνω από τον καρπό και τον τραυμάτισε ελαφρότερα στα πόδια. Τα οπλοπολυβόλα από έλλειψη πυρομαχικών συμπτύχθηκαν. Μείναμε δέκα αντάρτες. Το απότομο μονοπάτι θερίζονταν από τα πυρά. Από τη γέφυρα των Τεμπών ξεκίνησε αμαξοστοιχία «βοηθείας» και τα θωρακισμένα ταχυβόλα έκαιγαν τον τόπο. Όλοι μας κινδυνεύαμε να σκοτωθούμε, αλλά κανένας δεν έβαζε στο μυαλό του να εγκαταλείψουμε τον τραυματία, που μας έλεγε μέσα σε φριχτούς πόνους :

• «Παιδιά, σκοτώστε με... θα σας πάρω στο λαιμό μου... Τέτια ζωή δεν τη θέλω... Ρίξτε μου μιά ριπή να μην πέσω ζωντανός στα χέρια τους...».

Από τη δύσκολη αυτή θέση μας έβγαλε ο Μήτσιος Κολλάτος. Ενώ το στοιχείο του είχε συμπτυχθεί, αυτός έμενε με το οπλοπολυβόλο του πεσμένος σ’ ένα βράχο. Είχε το σκοπό του. Έβγαλε 5 - 6 φυσίγγια που είχαν απομείνει στην αρμάθα του, τα έβαλε στην ταινία, έστησε το οπλοπολυβόλο και σημάδεψε καλά τη θυρίδα του θωρακισμένου ταχυβόλου. Όλοι είδαμε τη ριπή να διευθύνεται στο γερμανικό ταχυβόλο, που αχρηστεύθηκε με μιας και τραυματίστηκαν οι χειριστές του. Η αχρήστευση του ταχυβόλου ήταν μια ευκαιρία για να περάσουμε τον τραυματία από το επικίνδυνο σημείο. Με μια απεγνωσμένη προσπάθεια το πετύχαμε. Ύστερα από λίγα λεπτά οι γερμανικές ενισχύσεις χαλούσαν τον κόσμο με τα πυρά τους. Ήταν όμως αργά ... Είχαμε φτάσει σε μια απρόσβλητη χαράδρα κι ο τραυματίας σώθηκε (4).

Η επιχείρηση πέτυχε με εξαιρετικά αποτελέσματα : τετρακόσιοι πενήντα (450) γερμανοί μ' ένα στρατηγό και το επιτελείο του νεκροί. Το 1/3 απ' αυτούς ήταν αξιωματικοί. Μια βδομάδα η γερμανική φρουρά έβγαζε κάτω από τα βαγόνια παραμορφωμένα πτώματα....

Οι ραδιοφωνικοί σταθμοί των συμμάχων (Λονδίνο, Κάϊρο, Μόσχα), ασχολήθηκαν στις εκπομπές τους επανειλημμένα με την επιχείρηση αυτή και υπογράμμισαν τη σημασία της.

Πρέπει να σημειωθεί πως ο ραδιοφωνικός σταθμός του Καΐρου εσφαλμένα μετέδωσε τότε ότι : «Έλληνες αντάρται οδηγούμενοι από βρεταννόν αξιωματικόν ανετίναξαν την αμαξοστοιχίαν κλπ.» Η αλήθεια είνε πως ο λοχαγός Λέϊκ δέχτηκε απλά πρόσκλησή μας να πάρει μέρος σε μιά διμοιρία ανταρτών, που είχε σκοπό να χτυπήσει μετά την ανατίναξη. Ο διμοιρίτης του υπόδειξε μιά θέση και χτύπησε κι αυτός με το αυτόματο του, όπως όλοι οι αντάρτες. Ούτε στην εμπυρευμάτιση έλαβε μέρος, ούτε στη σιδηροδρομική γραμμή κατέβηκε καθόλου. Η «καθοδήγηση» του άγγλου λοχαγού συνδέσμου ήταν ν' άδειασε μερικές ριπές από το αυτόματό του.

Αυτό το γράφουμε για την ιστορική αλήθεια και περισσότερο για το σταθμό του Καΐρου, που δεν έλεγε πολλές φορές, αν όχι τίποτε άλλο, τουλάχιστο σωστά τα πράγματα και προπάντων όταν μιλούσε για τη δράση των ελλήνων ανταρτών. Αξίζει να σημειωθεί ακόμα πως όλοι οι άγγλοι σύνδεσμοι, που πέρασαν από το μηχανικό του Ολύμπου πήρανε τουλάχιστο από ένα γαλόνι! Έχει κι αυτό κάποια σημασία για τους «ληστές» του κ. Τσώρτσιλ, όπως μας είπε....

(1) Πυροδότηση είνε η μετάδοση της φωτιάς στο φυτίλι.

(2) Εμπυρευμάτιση είνε η τοποθέτηση εμπυρευμάτων (εκρηκτικών) στις θαλαμώσεις.

(3) Τα εναύσματα δένονται στο φυτίλι για να δίνεται με σιγουριά η φωτιά, με τσιγάρο ή με ειδικά σπίρτα, που δε βγάζουν φλόγα.

(4)Αυτός ο ήρωας σκοτώθηκε ύστερα από δυο μήνες στη μάχη του Καράλακκου. Είχαν και τότε εξαντληθεί τα πυρομαχικά του οπλοπολυβόλου. Άρπαξε ένα στάγερ από σκοτωμένο γερμανό και πήρε μέρος στην τελική έφοδο. Με το στάγερ προτεταμένο, ζύγωσε τρία μέτρα μια ομάδα γερμανών και τους φώναξε να παραδοθούν! Οι γερμανοί σήκωσαν τα χέρια, μα κείνη τη στιγμή ένας άλλος κρυμμένος πίσω από μια πέτρα τον σημάδεψε. Πέφτοντας ο Κολλάτος ζητωκραύγασε για τη λευτεριά και βρέθηκε μετά τη μάχη σφιχταγκαλιασμένος με το αυτόματο.

Διαβάστε Περισσότερα »

ΑΝΤΩΝΗΣ ΒΡΑΤΣΑΝΟΣ

Πέθανε ο Αντώνης Βρατσάνος. Έφυγε για πάντα από κοντά μας ένας μεγάλος πατριώτης, αγωνιστής, κομμουνιστής μαρξιστής-λενινιστής, ο μεγαλύτερος μπουρλοτιέρης των Βαλκανίων, ο φόβος και ο τρόμος των γερμανών καταχτητών. Ο άνθρωπος που έγινε ο μεγαλύτερος τρόμος των γερμανών στην κατοχή με τη δράση του.

Είχε ανατινάξει αμαξοστοιχίες, ατμομηχανές, σιδηροδρομικές γραμμές, τηλεφωνικές συνδέσεις, τρένα με πολεμικό υλικό που προορίζονταν για το Ανατολικό μέτωπο, σαμποτάζ πρωτάκουστο κατά των καταχτητών. Υπερασπίστηκε την Ελλάδα με τον πιο καλύτερο τρόπο, με ηρωικές πράξεις, ήταν ο σύγχρονος Κανάρης της νεότερης Ελλάδας. Και όμως έφυγε τόσο αθόρυβα και μόνος που δεν πήρε χαμπάρι η Ελλάδα.

Άλλοι που δεν κάναν το παραμικρό για την Ελλάδα, τους θάψανε μεγαλοπρεπώς με δημόσιες κηδείες και δαπάνες, και με πολύ θόρυβο. Αν άνηκε στο κατεστημένο ή στο σύγχρονο ρεβιζιονισμό θα του κάναν αυτή τη χάρη.

Στάθηκε τίμιος και παλικάρι, τίμιος στις ιδέες του και πολέμιος του οπορτουνισμού-ρεβιζιονισμού μέχρι το τέλος της ζωής του.

Τον Αντώνη Βρατσάνο τον γνώρισα το 1948 στο Βίτσι, στη σχολή Ανθυπολοχαγών Πολιτικών Επιτρόπων του Γενικού Αρχηγείου στην πρώτη σειρά σαν δάσκαλο και εκπαιδευτή. Τον ξαναβρήκα το 2007 στον Αη Νικόλα Νάουσας στη μεγάλη συνάντηση των πολιτικών προσφύγων.

Παρουσιάσθηκα στρατιωτικά … Στρατηγέ λαμβάνω την τιμή… και τα υπόλοιπα, είμαι ο τάδε από την πρώτη σειρά Πολιτικών Επιτρόπων … Τέλος αφού γίνανε οι απαραίτητες συστάσεις και τα είπαμε αρκετά μου λέει: «προδοθήκαμε από πολύ ψηλά αλλά η ζωή μας δικαίωσε απόλυτα»

Ας είναι ελαφρύ το χώμα της πατρίδας που τον σκεπάζει γιατί έκανε πάρα πολλά γι’ αυτήν.

Στη μνήμη του στέλνω 50 Ευρώ στην εφημερίδα που μας πληροφόρησε για το θλιβερό αυτό γεγονός. Και συγχαρητήρια στο σύντροφο που έγραψε τον επικήδειο, το σ. Βασίλη Παπασωτηρίου.

Αν είναι δυνατόν να βάλετε ένα κόκκινο γαρίφαλο εκ μέρους όλων των Πολιτικών Επιτρόπων, ζώντων και μη, της πρώτης σειράς του Γενικού Αρχηγείου.

Προτείνω: να συγκεντρωθούν χρήματα για να μπει στον τάφο του η προτομή του.

Αιώνια η μνήμη του Αντώνη Βρατσάνου

Κυριακίδης Νίκος, Γιαννιτσά

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Αρχιμπουρλοτιέρης του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ, Αντώνης Βρατσάνος (αφιέρωμα στο blog "Μέτωπο Ιστορίας")

Το πολύ καλό blog Μέτωπο Ιστορίας έχει ένα πολύ ενδιαφέρον αφιέρωμα για τον σ. Αντώνη Βρατσάνο.
Σας παροτρύνουμε να το διαβάσετε.

1994 Τέμπη-Από δεξιά,Σόνια Καραστάθη-αντάρτισσα του ΔΣΕ,Γιάννης Καραστάθης αξιωματικός ΔΣΕ και εξόριστος στην Σιβηρία, Αντώνης Βρατσάνος.

Διαβάστε Περισσότερα »

Μηνύματα για το θάνατο του σ. Αντώνη Βρατσάνου

Τα συλλυπητήριά τους για το θάνατο του σ. Αντώνη Βρατσάνου μας έστειλαν η Κομμουνιστική Πλατφόρμα Ιταλίας, το ΚΚ Εργατών Δανίας -στην εφημερίδα και στην ιστοσελίδα του οποίου δημοσιεύτηκε και σχετικό άρθρο, η ΜΛΟ "Επανάσταση Νορβηγίας" στην ιστοσελίδα της οποίας δημοσιεύτηκε και σχετικό άρθρο, ο εκδότης του περιοδικού "Επαναστατική Δημοκρατία" (Ινδία) ο οποίος μας ενημέρωσε ότι θα υπάρξει και σχετικό δημοσίευμα στο περιοδικό αυτό, ο πρώτος γραμματέας της ΚΕ του Κόμματος Εργασίας Αλβανίας (Ανασυγκροτημένο) Marko Dajti καθώς και αγωνιστές από την Ιρλανδία.

Διαβάστε Περισσότερα »

Αντώνης Βρατσάνος - Διάψευση ανυπόστατων φημών και χοντροειδών ψευδών που προσβάλλουν βάναυσα με τον πλέον χυδαίο και προκλητικότατο τρόπο τη μνήμη του επαναστάτη κομμουνιστή και θρυλικού αρχιμπουρλοτιέρη

Την Τρίτη (25/11/2008) το βράδυ «έφυγε» από τη ζωή ο επαναστάτης κομμουνιστής σύντροφος Αντώνης Βρατσάνος.

Την επόμενη το πρωί μόλις έγινε γνωστή η θλιβερή είδηση δυο σύντροφοι της «Κίνησης για ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55» πήγαν στο «Θεραπευτήριο Χρονίων Παθήσεων Ανατολικής Αττικής» (Μελίσσια), επισκέφθηκαν πρώτα το γιατρό και μετά την κοινωνική λειτουργό η οποία, σε σχετική ερώτησή τους για το ζήτημα της ταφής, απάντησε ότι τηλεφώνησε στον Τσιόγκα του «Κ»ΚΕ.

Σε ερώτηση τους γιατί δεν τηλεφώνησε στους συγγενείς του και σε κάποιον απ’ τους φίλους και συντρόφους του, για να δικαιολογηθεί απάντησε ότι αυτό ήταν «επιθυμία του». Αμέσως οι σύντροφοι της παρατήρησαν ότι αυτό αποκλείεται εντελώς να ειπώθηκε εκ μέρους του, γιατί όλοι γνωρίζουν ότι ο Βρατσάνος ήταν αδιάλλακτος και μαχητικός αντίπαλος του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμου και της χρουστσοφικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ για πάνω από μισό αιώνα. Μάλιστα λίγες μέρες πριν μεταφερθεί απ’ το πολύ φτωχικό δωμάτιό του δίπλα στο ιατρείο, ακούγοντας τις δημαγωγικές περί «σοσιαλισμό» αερολογίες της Παπαρήγα σύστησε σε σύντροφό μας που τον επισκέφθηκε να συζητήσει και με τους άλλους συντρόφους πρότασή του για ένταση της κριτικής και το ξεσκέπασμα των δημαγωγιών της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ.

Το παραπάνω χοντροειδές ψεύδος της κοινωνικής λειτουργού και οι όποιες ανάλογες ανυπόστατες φήμες αποτελούν προσβολή με τον πιο βάναυσο, χυδαίο και προκλητικό τρόπο της μνήμης του ηρωϊκού θρυλικού μπουρλοτιέρη επαναστάτη κομμουνιστή Αντώνη Βρατσάνου, συνεπή και μαχητικού υπερασπιστή της επαναστατικής γραμμής των Στάλιν-Ζαχαριάδη.

Απ΄ το στόμα του σοσιαλδημοκράτη Στριφτάρη ακούστηκε ο ψευδέστατος ισχυρισμός ότι το «Κ»ΚΕ έδειξε δήθεν τελευταία «ενδιαφέρον» για τον Αντώνη Βρατσάνο. Έκεινος όμως που φάνηκε πιο αδίστακτος και ξεπέρασε κάθε όριο προκλητικότητας και γελοιότητας - δείχνεί το μέγεθος του σοσιαλδημοκρατικού του εκφυλισμού - είναι ο Τσιόγκας με τα μυθεύματα που διηγείται στην”Ελευθερία” της Λάρισας (αλήθεια γιατί δεν προτίμησε το “Ριζοσπάστη”;) ότι χρουστσοφικά στελέχη του «Κ»ΚΕ «επισκέπτονταν» και μάλιστα «φρόντιζαν τον Αντ. Βρατσάνοστο ίδρυμα που έμεινε στα Μελίσσια»!!! («Ελευθερία» 28/11/2008, σελ. 4). Τα ψεύδη του αποκορυφώνονται στον ισχυρισμό,ότι στην πρόταση τους «να τον μεταφέρουν στο σπίτι του αγωνιστή» ο Βρατσάνος τους «είχε πει να περάσει πρώτα ο χειμώνας». Φαίνεται πως το «ξεχειμώνιασμα» στο διαβόητο και κατ’ ευφημισμόν «σπίτι του αγωνιστή» είναι δυσκολότερο απ’ την άνοιξη και το καλοκαίρι. Ποτέ ο περήφανος επαναστάτης κομμουνιστής δεν έδωσε τέτοια απάντηση και ποτέ δε θα καταδέχονταν να γονατίσει στα πόδια των προδοτών χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών τις τελευταίες στιγμές της ζωής του, δηλ. σ’ αυτούς που καταπολέμησε πάνω από μισό αιώνα. (ας σημειωθεί πως ο Βρατσάνος είχε καταγγείλει ότι κάποιοι του είχαν κλέψει ντοκουμέντα από το Αρχείο του).

Το μόνο ενδιαφέρον που έδειξαν οι χρουστσοφικοί ηγέτες ήταν να τον εξοντώσουν, εξ αιτίας της εκ μέρους του απόρριψης τουχρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, και φυσικά στη Ρουμανία, σκηνοθετώντας υπόθεση ανύπαρκτης κατασκοπίας, φυλακίζοντας τον πάνω από δυο χρόνια και υποχρεώνοντάς τον να δουλέψει στα ανθρακωρυχεία της Ρουμανίας όπου υποσκάφθηκε ανεπανόρθωτα η υγεία του. Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα κράτησαν πάντα μια εχθρική και αισχρότατη στάση απέναντί του, κάνοντας μόνιμα προσπάθειες διάφοροι άκαπνοι οπορτουνιστές, να τον παραμερίσουν από ομιλητή στα Τέμπη, κάτι που δεν ήταν δυνατό να περάσουν, γιατί η αντίσταση στη κοιλάδα των Τεμπών και τη γύρω περιοχή ήταν αποκλειστικά δικό του έργο ως διοικητή του τάγματος Ολύμπου.Αν χρειαστεί μπορούν άλλη φορά να αναφερθούν πολύ περισσότερα.

Ο επαναστάτης κομμουνιστής Αντώνης Βρατσάνος είχε σχέσεις ιδεολογικο-πολιτικές με διάφορες «αντιχρουστσοφικές» εξωκοινο-βουλευτικές Οργανώσεις, έπαιρνε τις εφημερίδες τους και πήγαινε στις εκδηλώσεις τους αλλά δεν ήταν σε καμιά οργανωτικά ενταγμένος, γιατί επέμενε πάντα να ενωθούν (και είχε απόλυτα δίκιο). Με την «Κίνηση για ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55» είχε πολύ στενές σχέσεις, τη βοήθησε σημαντικά ιδεολογικο-πολιτικά αλλά και στη διάδοση της εφημερίδας «Ανασύνταξη». Επίσης είχε πολύ στενές φιλικές σχέσεις με τους παλιούς συντρόφους αλλά και τους νεότερους .

Ο ηρωϊκός θρυλικός μπουρλοτιέρης του Ολύμπου έζησε, αγωνίστηκε και έμεινε ως την τελευταία του πνοή ένας επαναστάτης κομμουνιστής και κανένα ψεύδος και ανυπόστατες φήμες δεν μπορούν να αμαυρώσουν τη μνήμη του.

Διαβάστε Περισσότερα »