Οι τροτσκιστικές επιθέσεις στο GEORGI DIMITROV : ΟΛΟΜΕΤΩΠΕΣ επιθέσεις στον ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ και στο διεθνές επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα της Γ΄ΚΔ

Τροτσκιστο-χρουστσοφικές σοσιαλδημοκρατικές οι επιθέσεις στη μαρξιστική γραμμή του 7 ^ου Συνεδρίου της ΚΔ (1935) μα ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΕΣ 

Τα τελευταία χρόνια πυκνώνουν και πληθαίνουν σε διάφορα μέρη της ευρωπαϊκής ηπείρου, αλλά και στη χώρα μας, οι επιθέσεις των διαφόρων παραλλαγών της χρουστσο-τροτσκιστικής σοσιαλδημοκρατίας στη μαρξιστική γραμμή του 7 ^ου Συνεδρίου της Γ΄ Κομμουνιστικής Διεθνούς (1935), φτάνοντας μάλιστα σε μια περίπτωση ( W . EGGERS ) ως το σημείο ο μεγάλος κομμουνιστής ηγέτης και ήρωας της ΔΙΚΗΣ της Λειψίας GEORGI DIMITROV να χαρακτηρίζεται προκλητικά και προβοκατόρικα ανοιχτά ακόμα και «προδότης»(!) – ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ με αποκλειστικό ΣΤΟΧΟ την κατασυκοφάντηση μιας επαναστατικής μαρξιστικής γραμμής, επειδή ΑΚΡΙΒΩΣ αυτή συνδέεται-συνδέθηκε με τις μεγαλύτερες ως τώρα ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ, στην ιστορία της επαναστατικής ταξικής πάλης του διεθνούς κομμουνιστικού και αντιφασιστικού κινήματος μ’ επικεφαλής τον ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ, με πρώτες βέβαια και κορυφαίες : 1. τη ΔΙΑΣΩΣΗ του σοσιαλισμού-κομμουνισμού στη Σοβιετική Ένωση και 2. τη ΣΥΝΤΡΙΒΗ του ΧΙΤΛΕΡΟ-ΦΑΣΙΣΜΟΥ, χωρίς τις οποίες οι υπόλοιπες θα ήταν αδύνατο να επιτευχθούν. (Έτσι προκύπτει και το σφοδρότατο, αλλά εξηγήσιμο ταξικό μίσος και οι συκοφαντίες της αστικής και φασιστικής ιμπεριαλιστικής αντίδρασης και όλων των αντεπαναστατικών αντισταλινικών αντικομμουνιστικών κατευθύνσεων σε βάρος του ΜΕΓΑΛΟΥ ΣΤΑΛΙΝ).

Μάλιστα, η σοσιαλδημοκρατική αντισταλινική-αντιζαχαριαδική ηγεσία του «Κ» Κ Ε θεωρεί τόσο σημαντική - ακόμα και για ΣΗΜΕΡΑ - την τροτσκιστική δεξιά οπορτουνιστική, μα πρωτίστως φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΗ, επίθεσή της στη μαρξιστική γραμμή της Γ' ΚΔ που την επαναλαμβάνει συνεχώς. Ακόμα και πρόσφατα στη « ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ της ΚΕ του ΚΚΕ για τα 100 χρόνια από την Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση » (εκδ. «ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ», Αθήνα, 2017) δηλ. την παραθέτει-σφηνώνει σε ένα εντελώς άσχετο θέμα, χωρίς να αναφέρει καθόλου τις πολλαπλές μεγάλες επιτυχίες της ΚΔ, αποσιωπώντας σκόπιμα, μεταξύ άλλων, τη ΔΙΑΣΩΣΗ του σοσιαλισμού-κομμουνισμού στη Σοβιετική Ένωση και τη ΣΥΝΤΡΙΒΗ του γερμανικού ΧΙΤΛΕΡΟ-ΦΑΣΙΣΜΟΥ.

Όμως, για να γίνει καλύτερα κατανοητή στους νεότερους αντιφασίστες-κομμουνιστές η σημερινή χρουτσο-τροτσκιστή σοσιαλδημοκρατική στάση της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ και οι δεξιές επιθέσεις της σε ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-ΣΤΑΛΙΝ αλλά και η αντεπαναστατική της πορεία είναι αναγκαίο, μαζί με την πολεμική αντιπαράθεση, να υπενθυμιστεί σύντομα αυτή η πορεία ( βλέπε: σημείωση για «Κ»ΚΕ* στο τέλος).

Οι τροτσκιστο-χρουστσοφικές σοσιαλδημοκρατικές επιθέσεις των τελευταίων χρόνων αλλά και οι σημερινές, επιβάλλουν μια εκ νέου, έστω περιορισμένη (εκτεταμένα σε παλιότερες κριτικές) πολεμική αντιπαράθεση-αντίκρουση των αντιμαρξιστικών απόψεων τριών περιπτώσεων : 1. των τροτσκιστικών θέσεων της χρουστσο-τροτσκιστικής σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας των ΠΑΠΑΡΗΓΟ-ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΟ-ΜΑΪΛΗΔΩΝ, 2. ορισμένων ανάλογων αντιμαρξιστικών απόψεων των ΝΑΡ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ («Τετράδια του Μαρξισμού» 02/2016, άρθρο Δ. ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΥ : «η σχέση του εθνικού και ταξικού στο στάδιο του ολοκληρωτικού καπιταλισμού»), 3. των αντιμαρξιστικών απόψεων αρθρίδιου-λίβελου κάποιου αντισταλινικού γερμανού τροτσκιστή-χρουστσοφικού ονόματι WOLFGANG EGGERS : « Verrat des VII Weltkongresses der Komintern », 24. Juli 2015, σελ. 1-12 ( = η προδοσία του VII Συνεδρίου της Komintern ).

Και οι τρεις αυτές ΑΝΤΙΣΤΑΛΙΝΙΚΕΣ-ΑΝΤΙΚΟΜΙΝΤΕΡΝ κατευθύνσεις, προσπαθούν να αυτοπροβληθούν-εμφανιστούν ως «νέα» και μάλιστα «αριστερή»(!) κριτική στη μαρξιστική γραμμή του 7 ^ου Συνεδρίου της Γ΄ Κομμουνιστικής Διεθνούς (1935) – μια ολοσχερώς ανεπιτυχής προσπάθεια αντεπαναστατών αντικομμουνιστών.

Οι επιθέσεις αυτές στη μαρξιστική γραμμή του 7 ^ου Συνεδρίου της Γ΄ΚΔ συνοψίζονται στους παρακάτω τροτσκιστικούς ισχυρισμούς-ΜΥΘΟΥΣ : α . «Κ» Κ Ε: πως ΤΑΧΑ « Το 7 ^ο Συνέδριο της ΚΔ διαμόρφωσε στρατηγική που προσανατόλισε τα ΚΚ στη σύμπραξη με τη μια ιμπεριαλιστική πλευρά, τη λεγόμενη δημοκρατική, εναντίον της άλλης, της φασιστικής. Εκ των πραγμάτων η νέα στρατηγική της ΚΔ ωθούσε να διεξάγεται η πάλη του κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος υπό ΞΕΝΗ ΣΗΜΑΙΑ (υπογρ. «Α») » («Το ΚΚΕ στον ιταλοελληνικό πόλεμο 1940-1941», σελ. 26, Αθήνα 2015), «αλλαγές στη γραμμή της Κομμουνιστικής Διεθνούς» , που ΤΑΧΑ «έπαιξαν αρνητικό ρόλο στην πορεία του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος στις επόμενες δεκαετίες» (« ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ» , σελ. 37)και «εγκλώβιζαν την πάλη του εργατικού κινήματος κάτω από τη σημαία της αστικής δημοκρατίας» (στο ίδιο, σελ. 38), ΤΑΧΑ «δε φώτιζε» το συνδυασμό «για την εθνικοαπελευθερωτική ή αντιφασιστική πάλη για την ανατροπή της αστικής εξουσίας» (στο ίδιο, σελ. 38), β . ΝΑΡ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ: πως ΤΑΧΑ « η γραμμή του 7 ^ου Συνέδριου της Γ΄ Διεθνούς δεν αφήνει περιθώρια για την επαναστατικοποίηση της ταξικής πάλης, για τη μετατροπή του αντιφασιστικού αγώνα σε προλεταριακό επαναστατικό αγώνα » («Τετράδια του Μαρξισμού» 02/2016, σελ. 112), γ . WOLFGANG EGGERS : πως ΤΑΧΑ « άρνηση της προλεταριακής επανάστασης και η συμμαχία με τη μπουρζουαζία… ήταν η χειρότερη προδοσία στην ιστορία της Komintern », « το VII Συνέδριο άνοιξε διάπλατα τις πόρτες στο σοσιαλδημοκρατισμό », «προδοσία του VII Παγκοσμίου Συνεδρίου της Κομιντέρν», κλπ. (« Verrat des VII Weltkongresses der Komintern », 24. Juli 2015, σελ. 3).

Καταρχήν η αντιφασιστική-κομμουνιστική νεολαία είναι σημαντικό να γνωρίζει ότι αυτοί οι ψευδείς και αντιδραστικοί ισχυρισμοί – συκοφαντικές επινοήσεις-επιθέσεις ενάντια στην Κομμουνιστική Διεθνή – από πλευράς περιεχομένου (παρά τις όποιες προσεκτικές φραστικές «διαφορές») δεν είναι καθόλου νέες, αφού πρωτοδιατυπώθηκαν στη διάρκεια του δεύτερου μισού της δεκαετίας του 1930 απ' τον αντιμπολσεβίκο - αντιλενινιστή Λ. ΤΡΟΤΣΚΙ που τότε από ρεφορμιστή μενσεβίκο είχε ήδη μετεξελιχθεί-μετατραπεί σε πράκτορα του φασισμού και προδότη τότε της πατρίδας του Σοβιετικής Ένωσης. Στις 29 Σεπτέμβρη 1939 έγραφε χαρακτηριστικά : «Η "υπεράσπιση της ΕΣΣΔ" με τον τρόπο που ερμηνεύεται από την Κομμουνιστική Διεθνή, όπως και η "πάλη κατά του φασισμού" χθες, βασίζεται στην αποκήρυξη της ανεξάρτητης ταξικής πολιτικής. Το προλεταριάτο μεταμορφώνεται... σε μια βοηθητική δύναμη ενός αστικού στρατοπέδου ενάντια σ' άλλο αστικό στρατόπεδο» (Λ. ΤΡΟΤΣΚΙ: «Στην υπεράσπιση του Μαρξισμού», σελ. 50, εκδ. ΑΛΛΑΓΗ, Αθήνα 1980).

Επιπλέον ας σημειωθεί ευθύς εξαρχής ότι οι δεξιές οπορτουνιστικές, μα πρωτίστως φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΕΣ , τροτσκιστο-χρουστσοφικές συκοφαντικές επιθέσεις στη μαρξιστική γραμμή του 7 ^ου Συνεδρίου της Γ΄ΚΔ και το GEORGI DIMITROV αποτελούν εξόφθαλμα ΟΛΟΜΕΤΩΠΗ επίθεση στο μεγάλο καθοδηγητή τους ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ , γιατί αυτός ήταν, μετά το θάνατο του Λένιν, ο κλασσικός του μαρξισμού και ΚΑΘΟΔΗΓΗΤΗΣ του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος δηλ. ΟΛΩΝ των επαναστατικών κομμάτων, που συγκροτούσαν την ΚΔ ως τμήματα-μέλη της.

Με τα παραπάνω τερατώδη ΨΕΥΔΗ, τις διαστρεβλώσεις και συκοφαντίες-λασπολογίες, που προκλητικά και κατάφορα παραποιούν- αρνούνται την ιστορική Αλήθεια και βρίσκονται ευθέως σε κραυγαλέα ΡΗΞΗ και πλήρη ΑΝΤΙΘΕΣΗ με την αντικειμενική ιστορική πορεία της περιόδου, κατά τη διάρκεια και μετά τον πόλεμο, αλλά και της νέας , μετά το Μάη 1945, οικονομικο-κοινωνικο-πολιτικής ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ που προέκυψε – η οποία ταυτόχρονα ΔΙΑΨΕΥΔΕΙ πλήρως τις αντιμαρξιστικές τους απόψεις – προσπαθούν να συγκαλύψουν τον υπεραντιδραστικό φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΟ χαρακτήρα των προδοτικών τους απόψεων και των εχθρικών υπονομευτικών τους ενεργειών απέναντι στο ένοπλο Αντιφασιστικό-Κομμουνιστικό επαναστατικό κίνημα εκείνης της κρίσιμης ιστορικής περιόδου, μ’ επικεφαλής τη σοσιαλιστική-κομμουνιστική Σοβιετική Ένωση , που μάχονταν στην πρώτη γραμμή κατά της ναζιστικής χιτλερικής Γερμανίας και το φασιστικό Άξονα.

Παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες των προδοτών εμπνευστών τους να διαμορφώσουν και διατηρήσουν ένα «αριστερό»(!) προσωπείο – για αποπροσανατολισμό και εξαπάτηση της εργατικής τάξης και των λαών – η επίθεση τους αυτή δεν είναι επίθεση απ’ τα «αριστερά», όπως αυτό διαφημίζεται για εξαπάτηση ανίδεων και αφελών, αλλά εντελώς ΑΝΤΙΘΕΤΑ αποκαλύπτεται ως επίθεση απ’ τα ΔΕΞΙΑ και μάλιστα της πιο ακραίας αντιδραστικής αστικής μορφής δηλ. ΕΙΝΑΙ μια φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΗ επίθεση , αφού οι παμπάλαιες πασίγνωστες αντιμαρξιστικές τροτσκιστικές απόψεις-θέσεις, τουλάχιστον μετά την ΕΙΣΟΔΟ της σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής Σοβιετικής Ένωσης στον πόλεμο, σε συνδυασμό και στενή σχέση με τη διαμόρφωση πλέον, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου πολέμου, των ΔΥΟ – σε αιματηρότατη πολεμική σύγκρουση – γιγαντιαίων ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ πολιτικο-στρατιωτικών στρατοπέδων, αυτές ΔΕΝ ήταν απλά και ΜΟΝΟ αστικές, δεξιές οπορτουνιστικές, αλλά ΕΠΙΠΛΕΟΝ και ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ ήταν-είναι φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΕΣ: κι’ αυτό επειδή ΑΚΡΙΒΩΣ βρέθηκαν (βρίσκονται) ΑΜΕΣΑ ( αντικειμενικά-υποκειμενικά ) στην ΥΠΗΡΕΣΙΑ (θεωρητικά-πρακτικοπολιτικά) του υπεραντιδραστικού ιμπεριαλιστικού φασιστικού Άξονα: ΒΕΡΟΛΙΝΟ-ΡΩΜΗ-ΤΟΚΙΟ καθόλη τη διάρκεια του πολέμου και ως τέλος του – μαζί βέβαια και με τον τροτσκιστικό φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΟ μύθο περί « δευτέρου ιμπεριαλιστικού πολέμου »(!) και απ τις ΔΥΟ πλευρές(!), δηλ. και απ’ την πλευρά της Σοβιετικής Ένωσης–ένοπλου Αντιφασιστικού-Κομμουνιστικού κινήματος (αναφορά σε επόμενη συνέχεια ).

Οι τροτσκιστές (και όποιοι άλλοι οπορτουνιστές), ακολουθώντας την αντιμαρξιστική φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΗ γραμμή του ΔΙΠΛΟΥ προδότη ΤΡΟΤΣΚΙ (γενικά και ειδικά της πατρίδας του) με τα περί « δευτέρου ιμπεριαλιστικού πολέμου »(!) (Λ. ΤΡΟΤΣΚΙ : «Στην υπεράσπιση του Μαρξισμού», σελ. 47 & 238, εκδ. «ΑΛΛΑΓΗ», Αθήνα 1980) αλλά και με την σαφέστατη προβολή – σε αντιπαράθεση με το σύνθημα : « Για την Πατρίδα! Για τον Στάλιν!» – ως κεντρικού συνθήματος : « Για τον Σοσιαλισμό! Για την Παγκόσμια Επανάσταση! Ενάντια στον Στάλιν!» (στο ίδιο, σελ.54) δηλ. πρόβαλλαν το φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΟ σύνθημα (θεωρητικά–πρακτικά πολιτικο-στρατιωτικά) : πάλη « Ενάντια στο Σταλιν!» , ΧΤΥΠΟΥΣΑΝ τότε τη μαρξιστική γραμμή της ΚΔ – 7 ^ου Συνεδρίου και τη Σοσιαλιστική Σοβιετική ‘Ενωση – ΜΟΝΑΔΙΚΟΥΣ ισχυρούς αντιπάλους του ΦΑΣΙΣΜΟΥ – με εξόφθαλμο αποκλειστικό ΣΤΟΧΟ να ΔΙΑΣΩΣΟΥΝ τη ΧΙΤΛΕΡΙΚΗ ιμπεριαλιστική Γερμανία και το φασιστικό Άξονα απ’ την ήττα: (« Αυτό το είδος της "υπεράσπισης της ΕΣΣΔ" θα διαφέρει φυσικά, όπως η νύχτα από τη μέρα, από την επίσημη υπεράσπιση του καθοδηγείται τώρα από το σύνθημα "Για την Πατρίδα! Για τον Στάλιν!". Η δ ι κ ή μ α ς υπεράσπιση της ΕΣΣΔ γίνεται με το σύνθημα "Για τον Σοσιαλισμό! Για την Παγκόσμια Επανάσταση! Ενάντια στον Στάλιν!"» (στο ίδιο, σελ. 54) ( βλέπε γι’ αυτό το ζήτημα το παρακάτω ευστοχότατο σχόλιο του ERNST BLOCH στη σημείωση για τις « ΔΙΚΕΣ »).

ΤΡΙΑ είναι, ανάμεσα στ’ άλλα, τα ΚΟΙΝΑ βασικότερα σημεία μεταξύ των τριών δεξιών οπορτουνιστικών τροτσκιστο-χρουστσοφικών αλλά πρωτίστως φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΩΝ επιθέσεων στη μαρξιστική γραμμή της Γ΄ Κομμουνιστικής Διεθνούς :

1. Επίθεση στη μαρξιστική γραμμή του VII Συνεδρίου της KOMINTERN .

2. Εξόφθαλμος ΑΝΤΙΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΣ (ανοιχτός ή συγκαλυμμένος), γιατί η επίθεση στο 7 ^ο Συνέδριο της Γ΄ΚΔ και το GEORGI DIMITROV αποτελεί ΟΛΟΜΕΤΩΠΗ επίθεση στο μεγάλο καθοδηγητή της Κομιντέρν ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ όπως προαναφέρθηκε .

3. Αποπροσανατολιστική απόπειρα απόδοσης στη μαρξιστική γραμμή του 7 ^ου Συνεδρίου και στους ΣΤΑΛΙΝ- DIMITROV των μετέπειτα προδοτικών σοσιαλδημοκρατικών απόψεων της νέας χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας (20 ^ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, « ειρηνικός δρόμος » κλπ.), ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΩΝΤΑΣ έτσι (αφού ΤΑΧΑ ήδη προϋπήρχαν) και συγκαλύπτοντας τον αντιμαρξιστικό προδοτικό χαρακτήρα αυτού του αντεπαναστατικού αστικού ρεύματος που κατέστρεψε τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό και ολόκληρο το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα (η ηγεσία του «Κ»ΚΕ και ο Μ. Μαϊλης ακριβώς αυτό εννοούν όταν γράφουν ότι « η εκλογή αυτοδιάλυσης της Κομμουνιστικής Διεθνούς (1943) » επέδρασε, μαζί με άλλα γεγονότα « αρνητικά και στο ΚΚΣΕ » και πως δεν « προοιωνίζονταν θετικές εξελίξεις » («Ρ» 13/2/2000, σελ 11, «Θέσεις για το σοσιαλισμό» (Οκτώβρης 2008), Παπαρήγα για « διάλυση της Γ΄Διεθνούς », «Ρ» 6/11/2008, κλπ. κλπ., ο Δ. Γρηγορόπουλος ισχυρίζεται πως τα ντοκουμέντα των χρουστσοφικών σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων των δεκαετιών «1970 και του 1980» αποτελούν τάχα «συνέχεια»(!) εκείνων του 7 ^ου Συνεδρίου, σελ. «Τετράδια του Μαρξισμού» 02/2016, σελ 114, ενώ ο γερμανός τροτσκιστής-χρουστσοφικός W . Eggers ισχυρίζεται ότι η ΔΗΘΕΝ « δεξιά οπορτουνιστική σημαία του DIMITROV » οδήγησε τάχα πολύ νωρίτερα απ’ το « 20 ^ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ » στο ρεβιζιονισμό, κλπ. κλπ).

Για ΑΥΤΟΔΙΑΛΥΣΗ ΚΔ βλέπε ΚΟΜΕΠ, αρ. 15, Ιούλης 1943, που σε κάποιο σημείο προς το τέλος του κειμένου γίνεται λόγος για ΚΑΤΑΛΗΨΗ της πολιτικής Εξουσίας-Σοσιαλισμό και αναφέρεται σαφέστατα : « η συντριβή του φασισμού και η εθνική απελευθέρωση ανοίγουν το δρόμο για την αναδημιουργία της Ελλάδας με τη λαϊκή Δημοκρατία, με το σοσιαλισμό. Οι καταχτητές και οι ποικιλώνυμοι πράκτορές τους – οι Ράλληδες, Πάγκαλοι, τα σκυλόψαρα, το τροτσκιστικό χαφιεδολόϊ – θα λυσσάξουν πιο πολύ ενάντια στο ΚΚΕ ». Και επιπλέον : «Βοήθημα για την ιστορία του ΚΚΕ, σελ. 182, εκδοτικό «Νέα Ελλάδα», 1952, ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ : «Ο μεγάλος πόλεμος για την Πατρίδα», σελ. 76-77, εκδ. «Τα νέα βιβλία», Αθήνα 1946, «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ», αρ. φυλ. 285, 1-15 Νοέμβρη 2008, σελ. 2-4, κλπ..

Οι σημερινές αντισταλινικές τροτσκιστικές επιθέσεις – συνέχεια των παλιότερων τροτσκιστικών – ΟΛΩΝ των αντισταλινικών ρεφορμιστών απ’ την ηγεσία του «Κ»ΚΕ των ΠΑΠΑΡΗΓΟ-ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΟ-ΜΑΪΛΗΔΩΝ, των διαφόρων ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΩΝ (ΝΑΡ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ) ως τους γερμανούς τροτσκιστές-χρουστσοφικούς τύπου EGGERS στο 7 ^ο Συνέδριο της Γ΄ΚΔ (ΣΤΑΛΙΝ- DIMITROV ) συνιστούν :

πρώτο , από μόνες τους άρνηση , πλήρη εγκατάλειψη και ΠΡΟΔΟΣΙΑ του επαναστατικού μαρξισμού δηλ. του ΛΕΝΙΝΙΣΜΟΥ-ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΥ , επειδή στη συγκεκριμένη περίπτωση αυτός εκφράζεται ΜΟΝΟ στη μαρξιστική γραμμή του 7 ^ου Συνεδρίου της Γ΄ ΚΔ, δεύτερο, ολοκληρωτική εγκατάλειψη της Αντιφασιστικής στάσης , τρίτο, είναι επιθέσεις απ’ τα ΔΕΞΙΑ και άμεσα υπονομευτικού χαρακτήρα στο ένοπλο Αντιφασιστικό-κομμουνιστικό κίνημα τη Γ΄ΚΔ, μ’ επικεφαλής τη Σοβιετική Ένωση, επειδή ήταν ΑΚΡΙΒΩΣ η μαρξιστική γραμμή του 7 ^ου Συνεδρίου της Γ΄ΚΔ εκείνη που ΔΙΕΣΩΣΕ τη σοσιαλιστική-κομμουνιστική Σοβιετική Ένωση και οδήγησε στη ΣΥΝΤΡΙΒΗ της χιτλερικής Γερμανίας, τέταρτο, οι τροτσκιστικές επιθέσεις ήταν και είναι ΣΑΦΕΣΤΑΤΑ φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΟΥ χαρακτήρα σ' εκείνα τα πλαίσια δηλ. σε ΣΤΕΝΗ πάντα και ΑΜΕΣΗ σχέση με την τότε ΔΕΔΟΜΕΝΗ αντικειμενική ιστορική πραγματικότητα της αιματηρότατης πολεμικής σύγκρουσης Χιτλερικής Γερμανίας – Σοβιετικής Ένωσης (1941-1945) που δεν άφηνε, ούτε αφήνει, καμία άλλη επιλογή : με το ΦΑΣΙΣΜΟ ή με τη ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ, ΧΙΤΛΕΡ ή ΣΤΑΛΙΝ , με τον αντιφασίστα ERNST BLOCH να σημειώνει το 1937 με σαφήνεια : «χ ω ρ ί ς τ η Ρ ω σ ί α, κ α ν έ ν α ς Α ν τ ι φ α σ ι σ τ ι κ ό ς Α γ ώ ν α ς κ α ι κ α μ ι ά Ν ί κ η » (Ο Τρότσκι είχε ήδη, τουλάχιστον από τις 25 Σεπτέμβρη του 1939 αποφασίσει: «Ενάντια στον Στάλιν» δηλ. φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΑ, όπως παρατίθεται παραπάνω).

Σε πλήρη ΑΝΤΙΘΕΣΗ και εχθρικότατη αντιπαράθεση με τις τροτσκιστικές (και όποιων άλλων δεξιών οπορτουνιστών) φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΕΣ απόψεις-στάσεις και υπονομευτικές-διασπαστικές προδοτικές ενέργειες, στη γενική συνολική στρατηγική και τακτική της Σοβιετικής Ένωσης και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος (Γ΄ΚΔ) εκείνης της ιστορικής περιόδου αντιμετώπισης του αναπτυσσόμενου φασισμού και της προετοιμασίας του ιμπεριαλιστικού πολέμου της Χιτλερικής Γερμανίας ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΝ : η μαρξιστική γραμμή του 7 ^ου Συνεδρίου (1935), οι επαναστατικές Δίκες** της Μόσχας , οι διπλωματικές ενέργειες της εξωτερικής πολιτικής της Σοβιετικής Ένωσης που βασίζονταν στον προλεταριακό διεθνισμό, τα στρατιωτικά μέτρα και προετοιμασίες για τον επερχόμενο πόλεμο, το Σύμφωνο μη επίθεσης Σοβιετικής Ένωσης-Γερμανίας, η αυτοδιάλυση της ΚΔ, η εκμετάλλευση των ενδοιμπεριαλιστικών αντιθέσεων στην οποία στηρίχτηκε η προσωρινή αντιχιτλερική συμμαχία ΕΣΣΔ-ΑΓΓΛΙΑΣ-ΗΠΑ, κλπ. μα πρώτα απ’ όλα ο σαφής προσδιορισμός του χαρακτήρα του Β’ παγκοσμίου πολέμου – ΟΛΑ μαζί συγκρότησαν τότε την αποκλειστικά ΜΟΝΑΔΙΚΗ μαρξιστική γραμμή που μπορούσε να οδηγήσει – ΚΑΙ οδήγησε – ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΑ στην αποτελεσματική υπεράσπιση και ΔΙΑΣΩΣΗ της σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής Σοβιετικής Ένωσης και τη ΣΥΝΤΡΙΒΗ του φασιστικού Άξονα αλλά και την ΚΑΤΑΛΗΨΗ της πολιτικής ΕΞΟΥΣΙΑΣ απ’ το προλεταριάτο και τους συμμάχους του σε σειρά χώρες.

Η γενική συνολική επαναστατική ΕΝΙΑΙΑ μαρξιστική στρατηγική της Σοβιετικής Ένωσης – διεθνούς Αντιφασιστικού-Κομμουνιστικού κινήματος των διαφόρων χωρών, δεν ήταν ΜΟΝΟ μια θεωρητικο-πολιτική Διακήρυξη, αλλά ΕΦΑΡΜΟΣΤΗΚΕ με τη μέγιστη δυνατή ακρίβεια και συνέπεια στον πολιτικό, διπλωματικό και στρατιωτικό τομέα δράσης, ενώ η ΟΡΘΟΤΗΤΑ της κρίθηκε-επιβεβαιώθηκε ΟΡΙΣΤΙΚΑ πλέον στην ΠΡΑΞΗ κατά τη διάρκεια και μετά το τέλος του πολέμου με : 1 . την αποτελεσματική υπεράσπιση και ΔΙΑΣΩΣΗ της σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής Σοβιετικής Ένωσης, 2 . την απελευθέρωση των ευρωπαϊκών λαών (και ευρύτερα) απ’ το ναζιστικό ζυγό, 3 . την πλήρη καταστροφή των φασιστικών γερμανικών στρατευμάτων, την άνευ όρων παράδοση της ΧΙΤΛΕΡΙΚΗΣ Γερμανίας και τη συντριβή του ΧΙΤΛΕΡΟ-ΦΑΣΙΣΜΟΥ , 4 . τη μετατροπή σειράς χωρών σε Λαϊκές Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες , 5 . τη δημιουργία του σοσιαλιστικού στρατοπέδου , 6 . τη μεγάλη ανάπτυξη του Αντιφασιστικού και επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος στις διάφορες χώρες, πρωτοφανή στην ιστορία του.

Και τώρα τρία καίρια και θεμελιώδη ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ που αποκαλύπτουν τα χονδροειδή τερατώδη ψεύδη, τις διαστρεβλώσεις και τις συκοφαντίες αλλά ταυτόχρονα αναδεικνύουν και τα εξόφθαλμα ΑΔΙΕΞΟΔΑ και των τριών περιπτώσεων της χρουστσο-τροτσκιστικής κατεύθυνσης :

Πρώτο, πως είναι, λοιπόν, δυνατό η ΕΦΑΡΜΟΓΗ της γραμμής της Γ΄ΚΔ–7 ^ου Συνεδρίου να έχει οδηγήσει σε τόσες πολλές και τόσο μεγάλες ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ για το Προλεταριάτο και τους λαούς όλων των χωρών και ταυτόχρονα να έχουν, έστω και ελάχιστη πειστικότητα και την παραμικρή σχέση με την ιστορική ΑΛΗΘΕΙΑ, τα χονδροειδή ΨΕΥΔΗ, οι συκοφαντίες και οι ΑΝΤΙΣΤΑΛΙΝΙΚΕΣ σχιζοφρενικές πολιτικές, μα πρωτίστως φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΕΣ, ΠΑΛΑΒΡΕΣ των διαφόρων σημερινών προδοτικών τροτσκιστο-χρουστσοφικών σοσιαλδημοκρατικών κατευθύνσεων σε βάρος του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος της Γ’ ΚΔ με καθοδηγητή τον ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ ; : « ο Στάλιν επιδίδεται ουσιαστικά σε φιλο-ναζιστική προπαγάνδα, την ώρα που οι ναζί βρίσκονται έξω από τη Μόσχα » (!), κλπ. («ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ», τόμος 6 ^ος , σελ. 126, Ιούλιος-Σεπτέμβριος 2012), « η νέα στρατηγική της ΚΔ ωθούσε να διεξάγεται η πάλη του κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος υπό ΞΕΝΗ ΣΗΜΑΙΑ (υπογρ. «Α»)» («Το ΚΚΕ στον ιταλοελληνικό πόλεμο 1940-1941», σελ 26, Αθήνα 2015), κλπ., ΤΑΧΑ « η γραμμή του 7 ^ου Συνέδριου της Γ΄ Διεθνούς δεν αφήνει περιθώρια για την επαναστατικοποίηση της ταξικής πάλης, για τη μετατροπή του αντιφασιστικού αγώνα σε προλεταριακό επαναστατικό αγώνα » («Τετράδια του Μαρξισμού» 02/2016, σελ. 112), WOLFGANG EGGERS : η δήθεν « άρνηση της προλεταριακής επανάστασης και η συμμαχία με τη μπουρζουαζία… ήταν η χειρότερη προδοσία στην ιστορία της Komintern », πως ΤΑΧΑ « το VII Συνέδριο άνοιξε διάπλατα τις πόρτες στο σοσιαλδημοκρατισμό », « άνοιξε το δρόμο στη διάλυση της Komintern », « προδοσία Dimitrov και προδοσία VII Συνεδρίου » κλπ. («Verrat des VII Weltkongresses der Komintern», 24. Juli 2015, σελ . 2 και 3) κλπ . κλπ .

Δεύτερο, πως είναι-ήταν δυνατό με «τη νέα στρατηγική της ΚΔ» να διεξάγονταν η πάλη ΤΑΧΑ «υπό ΞΕΝΗ ΣΗΜΑΙΑ» («Κ»ΚΕ, 2015) ή αλλιώς «η πάλη του εργατικού κινήματος κάτω από τη σημαία της αστικής δημοκρατίας» («Κ»ΚΕ: «ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ», σελ. 38) ή ακόμα «με τη προδοτική γραμμή της ΚΔ» (διάφοροι EGGERS ) και ταυτόχρονα – όλως παραδόξως για την περίπτωση αυτής της κατεύθυνσης – η νέα οικονομικο-κοινωνικο-πολιτική πραγματικότητα που προέκυψε μετά τον πόλεμο, τουλάχιστον στην Ευρώπη (αν όχι ευρύτερα), να συνιστά – ΑΡΚΙΒΩΣ αυτή η νέα πραγματικότητα – ΑΠΩΛΕΙΑ θέσεων της μπουρζουαζίας και του ιμπεριαλισμού και σε αλλαγή συσχετισμού δυνάμεων σε βάρος της διεθνούς Αντίδρασης;

Τρίτο, πως είναι-ήταν δυνατό να μην συνδέονταν ΔΗΘΕΝ «ο αντιφασιστικός αγώνας με τον προλεταριακό επαναστατικό αγώνα» (ΝΑΡ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ), ή να μην «φωτίζονταν» τότε ο συνδυασμός «της εθνικοαπελευθερωτικής ή αντιφασιστικής πάλης για την ανατροπή της αστικής εξουσίας» («Κ»ΚΕ: «ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ», σελ. 38) ή, ακόμα χειρότερα, να ακολουθήθηκε «σοσιαλδημοκρατική» γραμμή δηλ. εκείνη του «προδοτικού 7ου Συνέδριου» ( W . EGGERS ) και ταυτόχρονα οδηγήθηκαν μια σειρά χώρες, μετά τον πόλεμο, σε Λαϊκοδημοκρατικό-Σοσιαλιστικό δρόμο (ΑΛΒΑΝΙΑ, ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ, κλπ.) ; Ή μήπως, κατά τη γνώμη-εκτίμηση τους, ΔΕΝ οδηγήθηκαν σ' αυτό το δρόμο, οπότε από εδώ απορρέει ότι οι τροτσκιστο-χρουστσοφικοί σοσιαλδημοκράτες ηγέτες («Κ»ΚΕ-ΝΑΡ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ- EGGERS , κλπ.) ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ τη δημιουργία, μετά τον πόλεμο, και την αντικειμενική ΥΠΑΡΞΗ του σοσιαλιστικού στρατοπέδου ;

Είναι κάτι παραπάνω από ορατά τα υπαρκτά αδιέξοδα αυτών των οπορτουνιστών για τα οποία σκόπιμα σιωπούν : είναι ΚΡΑΥΓΑΛΕΑ.

Τα εμφανή όμως ΑΔΙΕΞΟΔΑ και των τριών περιπτώσεων («Κ»ΚΕ-ΝΑΡ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ- EGGERS ) της τροτσκιστο-χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατικής κατεύθυνσης είναι τόσο εξόφθαλμα και κραυγαλέα που : απ’ τη μια εκφράζουν-προβάλλουν τις πραγματικές φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΕΣ τους θέσεις με τις επιθέσεις στο 7 ^ο Συνέδριο-Γ’ ΚΔ – ΜΟΝΑΔΙΚΟ μαχητικό αντίπαλο του φασιστικού ΑΞΟΝΑ και σφοδρότατο πολέμιο των φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΩΝ τροτσκιστικών θέσεων και υπονομευτικών ενεργειών – ενώ απ’ την άλλη η ηγεσία του «Κ»ΚΕ , για εξαπάτηση και παραπλάνηση της εργατικής τάξης, δεν τολμά να κατονομάσει τους ΣΤΑΛΙΝ- DIMITROV , το ΝΑΡ δεν κατονομάζει το ΣΤΑΛΙΝ, οι διάφοροι τροτσκιστές EGGERS επιτίθενται στην ΚΔ – 7 ^ο Συνέδριο και το DIMITROV μη τολμώντας να κατονομάσουν το μεγάλο κλασσικό του Μαρξισμού και καθοδηγητή της ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ, παρουσιάζοντας έτσι τον ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ ως το «μεγάλο αφελή»(!) που για σχεδόν 20 ολόκληρα χρόνια (1935-1953) δεν «είχε καταλάβει» (!) τη ΔΗΘΕΝ «προδοσία» του 7 ^ου Συνεδρίου της ΚΔ και τον «προδότη» (!) DIMITROV , ενώ ΟΛΟΙ μαζί σήμερα υποκριτικά «τιμούν» τη μεγάλη Αντιφασιστική ΝΙΚΗ των λαών και αναγκαστικά υποκλίνονται μπροστά της δημαγωγικά, αφού είναι γνωστό ότι την κρίσιμη εκείνη ιστορική περίοδο οι τροτσκιστικές κατευθύνσεις βρέθηκαν ( αντικειμενικά-υποκειμενικά ), με τις επιθέσεις τους στη μαρξιστική γραμμή της ΚΔ, στο αντίπαλο φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΟ στρατόπεδο , καταβάλλοντας απεγνωσμένα προσπάθειες υπονόμευσης και τελικά ματαίωσης αυτής της μεγάλης ΝΙΚΗΣ . Και είναι τέτοιο το μέγεθος του ΑΔΙΕΞΟΔΟΥ του τροτσκιστή προδότη EGGERS , που στο φλύαρο αντικομμουνιστικό τροτσκιστικό αντικομιντέρν-αντισταλινικό του παραλήρημα για « προδοσία Dimitrov και προδοσία VII Συνεδρίου », φτάνει στο σημείο να «προσφέρει» σ’ όποιους αφελείς και μάλιστα απ’ την πρώτη κιόλας σελίδα του άθλιου λιβελογραφήματός του μια «εύγευστη» ρωσική τροτσκιστο-χρουστσοφική αλλά δηλητηριώδη σαλάτα αποτελούμενη : από αντικομιντέρν οπαδούς του Τρότσκι και υπερασπιστές των Κομιντέρν- DIMITROV (σελ.2-3) (!!!). Άφθαστος τροτσκιστικός εκλεκτικισμός που συνάμα αποτελεί και τη μόνιμη χαρακτηριστική μεθοδολογία ΟΛΩΝ των δεξιών οπορτουνιστικών ρευμάτων.

Οι φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΕΣ απόψεις-θέσεις των παλιών τροτσκιστών ΟΛΩΝ των κατευθύνσεων θάβονταν τότε νυχθημερόν, μαζί με τις ναζι-φασιστικές, στα πεδία των αιματηρότατων μαχών του Β΄ παγκοσμίου Αντιφασιστικού πολέμου , στις απανωτές νικηφόρες μάχες του επαναστατικού Κόκκινου Στρατού και του ένοπλου Αντιφασιστικού-Κομμουνιστικού κινήματος στις διάφορες χώρες, και τελικά θάφτηκαν ΟΡΙΣΤΙΚΑ στα ερείπια του Reichstag του ΧΙΤΛΕΡΙΚΟΥ Βερολίνου το Μάη του 1945 με τελική νικηφόρα στρατιωτική πράξη την τοποθέτηση της ΚΟΚΚΙΝΗΣ ΣΗΜΑΙΑΣ σ΄αυτό.

Το διεθνές προλεταριάτο και οι λαοί όλων των χωρών, παλιότερα και ΣΗΜΕΡΑ, ξέρουν και γνωρίζουν πολύ καλά ότι στο Χιτλερικό ΒΕΡΟΛΙΝΟ ΔΕΝ μπήκαν , ούτε οι αντεπαναστάτες ΤΡΟΤΣΚΙΣΤΕΣ, ούτε οι διάφοροι τροτσκιστο-χρουστσοφικοί EGGERS , ούτε οι ΠΑΠΑΡΗΓΟ-ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΟ-ΜΑΪΛΗΔΕΣ («Κ»ΚΕ), ούτε οι ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΙ (ΝΑΡ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ), αλλά ΜΠΗΚΕ ο επαναστατικός Κόκκινος Στρατός του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ , αφού πρώτα σύντριψε ολοσχερώς τα ΧΙΤΛΕΡΙΚΑ στρατεύματα, με την άμεση, συνεπή, διαρκή και μαχητική ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ του ένοπλου Αντιφασιστικού-Κομμουνιστικού κινήματος των διαφόρων χωρών, μ΄ επικεφαλής τους επαναστάτες κομμουνιστές ηγέτες της KOMINTERN , μεταξύ των οποίων, και ο μεγάλος κομμουνιστής ηγέτης GEORGI DIMITROV που τον λασπώνουν με τον πλέον άθλιο τρόπο, με άφθαστη προκλητικότητα και θρασύτητα, οι διάφοροι αντισταλινικοί-αντιχοτζικοί άκαπνοι προδότες με φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΕΣ θέσεις EGGERS , χαρακτηρίζοντάς τον «προδότη».

Στο Βερολίνο δεν μπήκε απλά ο Κόκκινος Στρατός, όπως ψευδέστατα ισχυρίζονται τα διάφορα ρεφορμιστικά έντυπα της χρουστσοφικής-τροτσκιστικής σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ, αλλά ο επαναστατικός Κόκκινος Στρατός υπό την καθοδήγηση του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ . Ή μήπως τον «καθοδηγούσαν» με τις προσευχές τους οι άκαπνες εθνικίστριες θεούσες ΠΑΠΑΡΗΓΑ-ΚΑΝΕΛΛΗ;

Αλλά και η προκλητική και ακραία φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΗ ΠΡΑΞΗ της μετονομασίας του « STALINGRAD » σε « VOLGOGRAD » από την αποστάτρια κλίκα των ΧΡΟΥΤΣΩΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ είχε μηδενικά αποτελέσματα γι' αυτούς τους φιλο-Χιτλερικούς προδότες, αφού δεν κατάφεραν να σβήσουν-εξαφανίσουν «από προσώπου γης» το όνομα του μεγάλου αρχιτέκτονα της Αντιφασιστικής ΝΙΚΗΣ των λαών ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ. Το διεθνές προλεταριάτο και οι λαοί ΑΡΝΗΘΗΚΑΝ – αρνούνται και ΣΗΜΕΡΑ– πεισματωδώς, συνειδητά ή αυθόρμητα, να αποκηρύξουν το ΣΥΜΒΟΛΟ της μεγάλης αντιφασιστικής ΝΙΚΗΣ των λαών και ταυτόχρονα σύμβολο της καταστροφικής ήττας του χιτλεροφασισμού και μιλούν – και θα μιλούν και στο μέλλον – για « Μάχη του ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ » και όχι «μάχη ΒΟΛΓΚΟΓΚΡΑΝΤ» κλπ., κλπ. Οι σημερινοί ρεφορμιστές σοσιαλδημοκράτες ηγέτες «Κ»ΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ-ΝΑΡ από τη μια «τιμούν», προφανώς υποκριτικά, τη μεγάλη ΝΙΚΗ των λαών (αλλά χωρίς τον καθοδηγητή της) και υποκλίνονται αναγκαστικά σ' αυτήν και από την άλλη σκόπιμα αποσιωπούν τη μεγάλη, αποφασιστική και καθοριστική συμβολή του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ σ' αυτή, ενώ αρνούνται να καταγγείλουν δημόσια ως φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΗ ΠΡΑΞΗ τη μετονομασία του « STALINGRAD » σε « VOLGOGRAD ».

Οι παραπάνω εκπρόσωποι των αντισταλινικών τροτσκιστο-χρουστσοφικών κατευθύνσεων επέλεξαν όψιμα μετά πολλές δεκαετίες απ’ τη μεγάλη αντιφασιστική ΝΙΚΗ των λαών, να μεταμορφωθούν σε αντιδραστικές φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΕΣ βαρυπενθούσες θλιβερές μαυρομαντηλούσες γονατισμένες πάνω στους τάφους των ΧΙΤΛΕΡ-ΜΟΥΣΟΛΙΝΙ, ξεσπώντας απαρηγόρητες σε γοερούς σπαρακτικούς θρήνους, δίπλα στους όπου γης Ναζι-φασίστες, για τη μεγάλη καταστροφική ΗΤΤΑ του ΦΑΣΙΣΜΟΥ – ΝΑΖΙ-ΦΑΣΙΣΜΟΥ το Μάη του 1945.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ με : Χαρακτήρα του Πολέμου – Κατάληψη πολιτικής Εξουσίας – Προδοσίες

-----

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

* Σοσιαλδημοκρατικό «Κ»ΚΕ (1956) . Οι εκάστοτε σοσιαλδημοκρατικές αντισταλινικές-αντιζαχαριαδικές ηγεσίες από το 1956 που ηγήθηκαν του νέου αστικού σοσιαλδημοκρατικού χρουτσοφικού εκτρώματος που φέρει το όνομα «Κ» Κ Ε (Μάρτης 1956) και προέκυψε απ’ την ανοιχτή, ωμή, βάρβαρη επέμβαση και διάλυση του επαναστατικού ΚΚΕ – δεν έχει απολύτως καμιά σχέση και σε κανένα επίπεδο (ιδεολογικό-πολιτικό-οργανωτικό) με το σταλινικό-ζαχαριαδικό ΚΚΕ – κινήθηκαν πάντα και με συνέπεια στο σοσιαλδημοκρατικό δρόμο των αντισταλινικών ρεβιζιονιστών-τροτσκιστών ΤΙΤΟ-ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ σε ΟΛΑ τα ζητήματα της Προλεταριακής Επανάστασης και του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού. Στον ίδιο σοσιαλδημοκρατικό χρουστσοφικό δρόμο – εμπλουτισμένο βέβαια τα τελευταία χρόνια με «μπόλικο» τροτσκισμό – κινείται και η σημερινή ηγεσία παρά τις όποιες παραπλανητικές ψευτο«κριτικές» (επειδή «κρατάει» τις ίδιες θέσεις στα ζητήματα Επανάστασης-Κομμουνισμού) περί « στροφής στο 20 ^ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ (1956) » («ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ», σελ. 51), αφού η άποψη που εκπροσωπείται στο ρεφορμιστικό «Πρόγραμμά του ΚΚΕ» (σελ. 27-58, Αθήνα 2013) « αποτελεί μια κλασική «ευρωκομμουνιστική» και δεξιά οπορτουνιστική στρατηγική », όπως ορθότατα παρατηρούσε τότε ένας απ’ τους συμμετέχοντες στο «διάλογο» («Ρ»8/3/2013, σελ. 18). ΑΚΡΙΒΩΣ επειδή σ’ αυτό (σελ.27-58) υιοθετείται και υπερασπίζεται σιωπηρά ο διαβόητος « ειρηνικός δρόμος » και διατηρείται ανέπαφη δηλ. δεν συντρίβεται η αστική κρατική μηχανή που ΧΩΡΙΣ αυτά να προηγηθούν είναι εντελώς αδύνατη η εγκαθίδρυση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου που διατηρείται μόνο φραστικά και για εξαπάτηση στο «Πρόγραμμα». Η ίδια πολιτική απάτη επαναλαμβάνεται και στην πρόσφατη «ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ»(σελ. 57) : «η σοσιαλιστική οικοδόμηση ξεκινά με την επαναστατική κατάκτηση της εξουσίας από την εργατική τάξη. Το εργατικό κράτος, η δικτατορία του προλεταριάτο, είναι όργανο της εργατικής τάξης στην ταξική πάλη, που συνεχίζεται στο σοσιαλισμό με άλλες μορφές και μέσα »(!). Κι αυτό ΑΚΡΙΒΩΣ το ρεφορμιστικό «Πρόγραμμα» διαφημίζει ο «Ριζοσπάστης», μ’ αφορμή την έναρξη του 20 ^ου Συνέδριου του «Κ»ΚΕ, με πηχυαίο δισέλιδο τίτλο ως «επαναστατικό Πρόγραμμα»(!) : « «όπλο» μας το επαναστατικό Πρόγραμμα του ΚΚΕ, «σφαίρες» τα χιλιάδες μέλη και οι οπαδοί του κόμματος »(«Ρ»2/4/2017, σελ. 14-15).

Σε πλήρη αντίθεση με τις αντιμαρξιστικές απόψεις «Προγράμματος»-«ΔΙΑΚΗΡΥΞΗΣ» στα ΔΥΟ θεμελιώδη ζητήματα της Προλεταριακής Επανάστασης (ΑΡΝΗΣΗ : ένοπλης-βίαιης επανάστασης – συντριβής αστικής κρατικής μηχανής ) – ΚΟΙΝΕΣ απόψεις-θέσεις της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας- νέας χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας (20 ^ο Συνέδριο ΚΚΣΕ) – ο επαναστατικός Μαρξισμός δηλ. ο Λενινισμός-Σταλινισμός διδάσκει : «ο νόμος της βίαιης επανάστασης του προλεταριάτου, ο νόμος της συντριβής της αστικής κρατικής μηχανής, σαν προκαταβολικός όρος για μια τέτοια επανάσταση είναι νόμος αναπόφευκτος » ( Ι.ΣΤΑΛΙΝ : ΑΠΑΝΤΑ, τ.6, σελ. 133, εκδ. της ΚΕ του ΚΚΕ, 1952).

Στο ζήτημα του Σοσιαλισμού η σημερινή σοσιαλδημοκρατική χρουστσοφική-τροτσκιστικη ηγεσία του «Κ»ΚΕ παρά και τις εντελώς τελευταίες παραπλανητικές ψευτο «κριτικές» στο 20 ^ο και 22 ^ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ («ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ», σελ. 51-53) διατηρεί και υπερασπίζει τη γνωστή βασική χρουτσοφικό-τροστκιστική θέση περί δήθεν ΥΠΑΡΞΗΣ «σοσιαλισμού» κατά τη χρουστσο-μπερζνιεφο-γκορμπατσοφική περίοδο (1953-1990) (στο ίδιο σελ. 61 : « αντεπαναστατικές ανατροπές των ετών 1989- 1991») παρόλο που ΔΕΝ υπήρχε πλέον Διχτατορία του Προλεταριάτου (υπήρχε «κράτος όλου του λαού» = δικτατορία της νέας μπουρζουαζίας ) ούτε επαναστατικό μαρξιστικό-λενινιστικό κόμμα (ΚΚΣΕ =«κόμμα όλου του λαού» = κόμμα της νέας μπουρζουαζίας ) και παρόλο που είχαν εφαρμοστεί οι καπιταλιστικού χαρακτήρα οικονομικές μεταρρυθμίσεις , οι οποίες είχαν εξαλείψει εντελώς το Σοσιαλισμό-Κομμουνιςμό δηλ. παρουσιάζει-διαφημίζει ως «Σοσιαλισμό»(!!!) έναν πλέρια παλινορθωμένο καπιταλισμό ή αλλιώς το λεγόμενο « αναπτυγμένο πραγματικό υπαρκτό σοσιαλισμό »(!) της καπιταλιστικο-ιμπεραλιστικής Σοβιετικής Ένωσης εκείνης της ιστορικής περιόδου. Επομένως, υποστηρίζοντας αυτή τη θέση η ηγεσία του «Κ»ΚΕ υιοθετεί και προβάλλει μια αντιμαρξιστική αντίληψη του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού, δηλ. εκείνη του παλινορθωμένου καπιταλισμού .

Οι αστικο-ρεφορμιστικές φλυαρίες της «ΔΙΑΚΗΡΥΞΗΣ» (σελ 51-53) περί « επιχειρησιακού κέρδους »(!), « σοσιαλισμού με αγορά »(!), κλπ. αποτελούν μανδύα απόκρυψης και εξωραϊσμού του καπιταλιστικού Κέρδους και του καπιταλισμού της Αγοράς, που κυριαρχούσαν στη, μετά το ΣΤΑΛΙΝ, περίοδο στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες ανατολικές χώρες του παλινορθωμένου καπιταλισμού. Περιττό να σημειωθεί ότι δεν υπάρχει ως οικονομικο-κοινωνικο-πολιτικό σύστημα « σοσιαλισμός με αγορά ». Ας υπενθυμιστεί ακόμα στην αντιφασιστική-κομμουνιστική νεολαία, ότι οι χρουστσοφικοί σοσιαλδημοκράτες των «Κ»ΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ υπεράσπισαν και στήριξαν «με νύχια και με δόντια», δεκαετίες ολόκληρες, τις καπιταλιστικού χαρακτήρα οικονομικές μεταρρυθμίσεις που εξάλειψαν πλήρως το Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό σ’ αυτές τις χώρες, ενώ η χρουστσο-μπρεζνιεφική κατεύθυνση της σημερινής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ ήταν εκείνη (το αστικό πλέον ΚΚΣΕ) που πρωτοστάτησε και καθοδήγησε άμεσα το πισωδρομικό αυτό προς τον καπιταλισμό προτσές (τα σημερινά σοσιαλδημοκρατικά χρουστσοφικά κόμματα , μαζί και το «Κ»ΚΕ, βαδίζουν τον ίδιο αντισταλινικό ρεφορμιστικό δρόμο αν κρίνει κανείς απ’ τα τελευταία τεύχη της «ΚΟΜΕΠ» αλλά και απ’ τη «Διεθνή Κομμουνιστική Επιθεώρηση», 7/Ιούνης 2017) και εντελώς πρόσφατα τη «ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ» της Διεθνούς Συνδιάσκεψης αυτών των κομμάτων στο Λένινγκραντ («Ρ» 27/8/2017, σελ. 6-7) : επαναπροβολή αντιμαρξιστικών σοσιαλδημοκρατικών απόψεων στα βασικά ζητήματα της Προλεταριακής Επανάστασης και του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού, ισχύει γι’ αυτά η παραπάνω κριτική ).

** Επαναστατικές ΔΙΚΕΣ της Μόσχας. Στις Δίκες της Μόσχας αποκαλύφθηκε ο προδοτικός ρόλος των τροτσκιστών, κλπ., και ομολογήθηκαν οι εγκληματικές κατασκοπευτικές και τρομοκρατικές δολοφονικές τους πράξεις, που όλα μαζί υποχρέωσαν το διάσημο νομικό και λαμπρό επαναστάτη Εισαγγελέα ANDREI J . WYSCHINSKI να προτείνει-ζητήσει στο κλείσιμο της δικαστικής διαδικασίας στο τέλος της αγόρευσής του: « να εκτελεστούν όλα τα λυσσασμένα σκυλιά! » («PROZESSBERICHT über die Strafsache des Trotzkistisch-Sinowjewistischen terroristischen Zentrums», σελ . 167, MOSKAU 1936, Herausgegeben vom Volkskommissariat für Justizwesen der UDSSR).

Τις επαναστατικές Δίκες της Μόσχας υποστήριξε σύσσωμο το διεθνές κομμουνιστικό αλλά και το αντιφασιστικό κίνημα μα και πολλές εκατοντάδες κομμουνιστές και αντιφασίστες διανοούμενοι (δηλ. εκείνοι που ήθελαν να ηττηθεί ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ) από τους Μ. GORKI , I . EHRENBURG , M . SHOLOHOV ως τους L . ARAGON , R . ROLLAND , απ τους S .& B . WEBB , B . SHAW ως τους B . BRECHT , H . MANN , E . BLOCH , κλπ. κλπ., με τον LION FEUCHTWA Ν GER να επισκέπτεται τη Μόσχα το 1937, που αφού παρακολούθησε τις Δίκες έγραψε στις ταξιδιωτικές του εντυπώσεις : « MOSKAU 1937», στις οποίες, μεταξύ άλλων, διερωτήθηκε : « Όταν ο Αλκιβιάδης πήγε στους Πέρσες, γιατί να μην πάει ο Trotzki στους φασίστες;» (σελ.89). Επίσης ο διεθνώς γνωστός αντιφασίστας γερμανός φιλόσοφος ERNST BLOCH αναφερόμενος τ o 1937 (« Kritik einer Prozesskritik », M ä rz 1937) στις επαναστατικές Δίκες της Μόσχας αποκάλυπτε με αξιοθαύμαστη οξυδέρκεια τον προδοτικό ρόλο των τροτσκιστών υπογραμμίζοντας σωστά, ότι πρέπει να γίνει αντιδιαστολή του επαναστατικού Δικαστηρίου από ένα δυτικοευρωπαϊκό ταξικό Δικαστήριο, επειδή έχουν εντελώς διαφορετικό ταξικό περιεχόμενο , διαπίστωνε το « μίσος των τροτσκιστών ενάντια στο Στάλιν », που, μόνο μετά την κατάληψη της εξουσίας απ’ το Χίτλερ, μετατρέπεται σε σύμμαχο του φασισμού και ότι η ενωμένη πλέον « ενέργεια του ναζιστικού τέρατος, του ιαπωνικού αρπακτικού κράτους και του τροτσκιστικού μίσους », συγχωνευμένα σε ενιαία δύναμη δεν πρέπει καθόλου να υποτιμηθούν, για να τονίσει ότι το « τελικό αποτέλεσμα της τροτσκιστικής δράσης δεν θα ήταν φυσικά η παγκόσμια επανάσταση… αλλά η εισαγωγή του καπιταλισμού στη Ρωσία » και « έτσι με σαφήνεια μπορεί να ειπωθεί: το αποτέλεσμα θα είναι να βρεθεί ο γερμανικός φασισμός στη Μόσχα. Η Ρωσία τότε θα γίνονταν, εκείνο που είχε ονειρευτεί ο Rathenau: γιγάντια ανατολική αποικία, γερμανική Ινδία». Αλλού γράφει ότι θα ήταν «αφέλεια χωρίς προηγούμενο να αμφιβάλλει κανείς για τα σχέδια του Τρότσκι» και διερωτάται πως « θα ήταν όντως ακατανόητο αν η Γκεστάπο και ο τροτσκισμός δεν θα συναντιόντουσαν στο έδαφος του κοινού μίσους» ενάντια στη Σοβιετική Ένωση και το ΣΤΑΛΙΝ ( ERNST BLOCH : “Kritik einer Prozesskritik” , στο : «Vom Hasard zur Katastrophe, Politische Aufsätze aus den Jahren 1934-1939, σελ. 177-179, Suhrkamp Verlag, Frankfurt am Main 1972). Ενώ τον ίδιο χρόνο στο άρθρο « Το Ιωβηλαίο των αποστατών » (1937) ο B LOCH σημειώνει, προσδιορίζοντας με σαφή τρόπο την αντιπαράθεση και το ιστορικό δίλημμα της εποχής : ΦΑΣΙΣΜΟΣ ή ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ, ΧΙΤΛΕΡ ή ΣΤΑΛΙΝ, δίνοντας έτσι ταυτόχρονα και την εναλλακτική πρόταση δράσης της πιο κρίσιμης στιγμής εκείνης της περιόδου : «χ ω ρ ί ς τ η Ρ ω σ ί α, κ α ν έ ν α ς Α ν τ ι φ α σ ι σ τ ι κ ό ς Α γ ώ ν α ς κ α ι κ α μ ι ά Ν ί κ η » (E. BLOCH : “Jubiläum der Renegaten” (1937), στο : “Politische Messungen, Pestzeit, Vormärz”, σελ. 233, “Suhrkamp Verlag”, Frankfurt am Main 1970).

Από την πλευρά του ο G . DIMITROV σε άρθρο του με τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Υποστήριξη στους αδίστακτους τρομοκράτες σημαίνει βοήθεια στο φασισμό» καταδίκαζε με σφοδρότητα τη συμπαράσταση των πολιτικών και συνδικαλιστικών ηγετών της προδοτικής σοσιαλδημοκρατίας στους τρομοκράτες τροτσκιστές κλπ. και σημείωνε ορθότατα, μεταξύ άλλων, ότι «η δίκη ενάντια στους τρομοκράτες, τους πράκτορες του φασισμού, είναι αναπόσπαστο τμήμα του αντιφασιστικού αγώνα της διεθνούς εργατικής τάξης» (Georgi Dimitro v : «Gemeine Terroristen in Schutz nehmen, bedeutet dem Faschismus helfen!», στο: «RUNDSCHAU» über Politik, Wirtschaft und Arbeiterbewegung, 5. Jahrgang, Νο 38, 27/8/1936, σελ. 1541, BASEL).

Παρά τις αντιδραστικές φλυαρίες του προδότη, δραστήριου και μαχητικού πράκτορα του φασιστικού Άξονα ΤΡΟΤΣΚΙ, αλλά και τα χονδροειδή τερατώδη ψεύδ που αράδιασε στη διαβόητη «αντιδίκη» – σ’ αντιπαράθεση με τις επαναστατικές Δίκες της Μόσχας – ο «αντίκτυπος» της έκθεσης της «Επιτροπής DEWEY » (πραγματιστής φιλόσοφος, αντιδραστικός ιδεολόγος του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού), « ήταν ουσιαστικά μηδενικός. Ήταν σαν να πυροβολείς έναν ελέφαντα με αεροβόλο » ομολογεί ο άγγλος τροτσκιστής Κλιφ, (Τόνυ Κλιφ: «ΤΡΟΤΣΚΙ 1927-1940», τ.4, σελ. 503, εκδ. «Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο», Αθήνα 2010), γιατί, όπως αναγκάζεται εκ των υστέρων να παραδεχτεί: « η μόνη ρεαλιστική απάντηση στις πανίσχυρες δυνάμεις του Χίτλερ έμοιαζε να είναι ο Στάλιν και ο Κόκκινος Στρατός » (δεν «έμοιαζε»(!) απλά και μόνο, αλλά ΗΤΑΝ μια χειροπιαστή πραγματικότητα ) (στο ίδιο, σελ. 503-504) . Ευτυχώς για το επαναστατικό κίνημα και για την επιτυχή ένοπλη πάλη των λαών της Ευρώπης ενάντια στο φασισμό, η Σοσιαλιστική-Κομμουνιστική Σοβιετική Ένωση «ξεκαθαρίστηκε» τότε σε μεγάλο βαθμό απ’ τους εσωτερικούς της εχθρούς, ΑΚΡΙΒΩΣ επειδή « οι Δίκες της Μόσχας επισφράγισαν την απομόνωση των τροτσκιστών » (στο ίδιο, σελ. 504), όπως αναγκάζεται να παραδεχτεί και ο Τ.Κλιφ.

Τέλος, με την ευκαιρία ας σημειωθεί ακόμα πως, πέρα απ’ το ότι ο αντιμαρξιστής μενσεβίκος ΤΡΟΤΣΚΙ παρουσιάζει το Φασισμό , – σε πλήρη αντίθεση με το μαρξιστικό ορισμό της Γ΄ΚΔ- DIMITROV (1935) – όπως και οι τότε σοσιαλδημοκράτες, ως κίνημα μικροαστικό , (Λ.ΤΡΟΤΣΚΙ : « Η πάλη ενάντια στο φασισμό στη Γερμανία», σελ.47, εκδ. Εργατική Πάλη, Αθήνα 2000), συγκαλύπτοντας έτσι, το πραγματικό ταξικό του περιεχόμενο , ο αντιδραστικός Τρότσκι υπήρξε απ’ τους πρώτους σημαιοφόρους της αντιδραστικής φασιστικής θεωρίας περί « ολοκληρωτισμού » – αυτές τις μέρες του Αυγούστου βρίσκεται στις «μεγάλες δόξες»(!) της – μα και ο πρώτος που χαρακτήρισε τη σοσιαλιστική-κομμουνιστική Σοβιετική Ένωση του ΣΤΑΛΙΝ « ολοκληρωτικό καθεστώς » (Λ.ΤΡΟΤΣΚΙ: «Η 4 ^η Διεθνής και ο Πόλεμος» σελ. 47, εκδ. Εργατική Πάλη, Αθήνα 2004), δίνοντας συνέχεια και με άλλες αντιμαρξιστικές και αντιδραστικές διατυπώσεις περί « ανατροπής της ολοκληρωτικής γραφειοκρατίας » και « ολοκληρωτικής ολιγαρχίας » (Λ.ΤΡΟΤΣΚΙ : «Ο Πόλεμος και η Τετάρτη Διεθνής», σελ. 72 και 74, εκδ. «ΑΛΛΑΓΗ» Αθήνα 1984).

Διαβάστε Περισσότερα »

Ένα ιστορικό γεγονός του 7ου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς

ΖΟΑΟ ΑΜΑΖΟΝΑΣ

Ρ. Σ. Τιράνων 9.2. 1986

Το περιοδικό "Ρούγκα ε Παρτίς", όργανο της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος Εργασίας Αλβανίας δημοσίευσε στο τελευταίο του τεύχος το άρθρο με τίτλο "Ένα ιστορικό γεγονός του 7ου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς" γραμμένο από τον Πρώτο Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Βραζιλίας σύντροφο Ζοάο Αμαζόνα, με την ευκαιρία των 50χρονων του 7ου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Πριντσίπιος", όργανο του Κομμουνιστικού Κόμματος Βραζιλίας,

Ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Τιράνων μετέδωσε περίληψη του άρθρου αυτού που αναδημοσιεύεται παρακάτω.

ΟΙ αποφάσεις που πάρθηκαν στο 7ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, αναφέρεται μεταξύ άλλων στο άρθρο, οδήγησαν στην ιστορική Νίκη του προλεταριάτου επί των συγκεντρωμένων δυνάμεων της αντίδρασης που έχασαν την ελπίδα, εξασφάλισαν πολύτιμες επιτυχίες στο Διεθνές Εργατικό Κίνημα, που είχε σαν κύριο φρούριο τη Σοβιετική Ένωση του Λένιν και του Στάλιν.

Παρ’ όλο που η σημερινή κατάσταση διαφέρει από την κατάσταση όταν συνήλθε το Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, οι βασικές θέσεις της Έκθεσης του Δημητρώφ, που αποτελούν ποιοτικό βήμα στην έννοια του τρόπου εργασίας για τη νίκη του σοσιαλισμού, αξίζουν τη μεγαλύτερη προσοχή των μαρξιστικών - λενινιστικών κομμάτων που ασχολούνται με το δύσκολο καθήκον της ένωσης και της δραστηριοποίησης της εργατικής τάξης και των πλατιών μαζών σε κινητοποιήσεις ενάντια στην όλο και πιο άγρια καταπίεση, εκμετάλλευση και καταλήστευση εκ μέρους του ιμπεριαλισμού και των αντιδραστικών καθεστώτων.

Οι ρεβιζιονιστές, οι μαοϊκοί, οι τιτικοί, οι ευρωκομμουνιστές και οι θεωρητικοί της “αριστεράς” εκφράζουν μη σοβαρές έννοιες όσο αφορά το βασικό ντουκομέντο του συνεδρίου, το απορρίπτουν ξεκινώντας από τις θέσεις της δεξιάς ή "αριστεράς”, το ερμηνεύουν από ψεύτικη άποψη. Όλοι αυτοί υποστηρίζουν οπορτουνιστικές θέσεις που είναι μακριά από το πνεύμα του μαρξισμού - λενινισμού.

Τονίζοντας τη βαθιά ανάλυση που έκανε στο Συνέδριο ο Δημητρώφ στις δυνάμεις σε παγκόσμια κλίμακα ο σύντροφος Ζοάο Αμαζόνας στο άρθρο του τονίζει, ότι ο Δημητρώφ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το πρόβλημα κλειδί για την αντιμετώπιση του φασισμού και για τη συντριβή του ήταν η ενότητα της εργατικής τάξης και μια ορθή πολιτική του Ενωμένου Μετώπου.

Από την ίδρυσή της η Κομμουνιστική Διεθνής αγωνίζονταν για την ενότητα αυτή σαν βασικός όρος για την εκπλήρωση των επαναστατικών καθηκόντων. Μπροστά όμως στη φασιστική απειλή, της ανόδου του εργατικού κινήματος, χρειάζονταν η αναδιατύπωση πολλών ταχτικών ζητημάτων αναλύοντάς τα κατά νέο τρόπο σε σχέση με το Ενωμένο Μέτωπο με τη σοσιαλδημοκρατία, με τα ρεφορμιστικά συνδικάτα και με μερικές άλλες μαζικές οργανώσεις, Το πρώτο πράγμα που πρέπει να γίνει, τόνιζε ο Δημητρώφ, είναι η δημιουργία του Ενωμένου Μετώπου, η ύπαρξη ενότητας δράσης των εργατών σε κάθε επιχείρηση, σε κάθε τομέα, σε κάθε περιοχή, σε κάθε χώρα, σ’ όλο τον κόσμο ανεξάρτητα από το κόμμα ή τις οργανώσεις που συμμετέχουν.

Σημαντικό μέρος της δράσης του προλεταριάτου, αναφέρεται στο άρθρο του περιοδικού ’’Πριντσίπιος”, κατείχε ο αγώνας προς υπεράσπιση των δημοκρατικών ελευθεριών που συγχωνεύονταν στον ίδιο τον αγώνα ενάντια στο φασισμό. Το Συνέδριο επέσυρε την προσοχή σχετικά με το πρόβλημα αυτό που ήταν στο κέντρο της προσοχής εκατομμυρίων ανθρώπων όλων των τάξεων και από των πιο διαφόρων πολιτικών τάσεων. Σε κάποιο βαθμό ο αγώνας αυτός χρησίμευε σαν σημείο αναφοράς για τον καθορισμό των στρατοπέδων των συμμαχικών δυνάμεων και των εχθρικών δυνάμεων. Κατ’ αυτόν τον τρόπο δε δικαιολογούνταν το θέσιμο στην ίδια μοίρα μεταξύ των καθεστώτων που σέβονταν κάπως τις ελευθερίες και εκείνων που τις χτυπούσαν και τις σύντριβαν. Τη στιγμή αυτή, το ζήτημα δεν ήταν να διάλεγαν μεταξύ της αστικής δημοκρατίας και της προλεταριακής δημοκρατίας, αλλά μεταξύ της λευτεριάς και της αντεπαναστατικής τυρανίας. Οι προλετάριοι και οι μάζες ήταν ολότελα ενδιαφερόμενες να διατηρούνταν η δημοκρατία, αν και περιορισμένη, για να εξασφαλίζονταν ακόμα μεγαλύτερα επιτεύγματα.

Αφού αναφέρεται στην πολιτική κατάσταση όπου διεξήγαγε τις εργασίες το 7ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς το άρθρο τονίζει, ότι εμμένοντας αποφασιστικά στη στρατηγική του επαναστατικού κινήματος, χωρίς να απομακρυνθεί από τις βασικές αρχές της μαρξιστικής - λενινιστικής θεωρίας ο Δημητρώφ ανάπτυξε πλατιά και ελαστική ταχτική σύμφωνα με την κατάσταση της εποχής. Σχετικά με το ζήτημα της εξουσίας τόνιζε, ότι οι κομμουνιστές συνεχίζοντας να είναι ασυμβίβαστοι εχθροί της κάθε αστικής κυβέρνησης δε θα δίσταζαν, μπροστά στον αυξανόμενο φασιστικό κίνδυνο, να υποστήριζαν μια κυβέρνηση του Ενωμένου Μετώπου που θα έκανε πραγματικότητα το πρόγραμμα του Λαϊκού Μετώπου. Ο Δημητρώφ τόνιζε το ζήτημα της ενίσχυσης των κομμουνιστικών κομμάτων που έπρεπε να αυξάνονταν όχι κατά περιορισμένο τρόπο, αλλά σαν αναγκαιότητα για να υπήρχε ένα μεγάλο κόμμα για την εκπλήρωση των καθηκόντων του Ενωμένου Μετώπου εναντία στο φασισμό και την επίθεση του κεφαλαίου.

Παράλληλα με την κοινή δράση με τη σοσιαλδημοκρατία, τα κόμματα έπρεπε να διεξάγουν μια ασυμβίβαστη πάλη ενάντια στη σοσιαλδημοκρατία σαν ιδεολογία και πράξη συμβιβασμού με την αστική τάξη και ενάντια σε κάθε διείσδυση της ιδεολογίας αυτής στις κομμουνιστικές γραμμές.

Το 7ο Συνέδριο επέκρινε σκληρά τις στάσεις αυτές που ο Δημητρώφ τις χαραχτήρισε όχι πια σαν παιδική αρρώστια αλλά σαν “ριζωμένο ελάττωμα” που πρέπει να ξεριζωθεί στις κομμουνιστικές γραμμές. Η απόφαση του Συνεδρίου τις χαραχτήριζε σαν “σεχταρισμό αυταρέσκειας”, σαν “σεχταρισμό που ικανοποιείται με το στενό θεωρητικό του πνεύμα, με την απομόνωσή του από την πραγματική ζωή των μαζών, με τις απλοποιημένες μέθοδές του”.

Η Έκθεση του Δημητρώφ και η απόφαση του 7ου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς, αναφέρει σε συνέχεια το άρθρο του περιοδικού ’’Πριντσίπιος”, όχι μόνο καθόρισαν σωστά τα βασικά καθήκοντα της στιγμής εκείνης, αλλά προσέφεραν και πολύτιμη συμβολή για την αφομοίωση του Λενινισμού, σχεδίασαν με μεγάλη δύναμη τις πραγματικές και σωτήριες ιδέες του Βλαδιμίρ Ίλιτς Λένιν σχετικά με τη δράση των κομμουνιστών έχοντας σαν σκοπό το ξεπέρασμα των αναπόφευχτων εμποδίων του ταξικού αγώνα στην πορεία προς την επανάσταση και για να φτάσουν στο σοσιαλισμό.

Κατά το θέσιμο στη ζωή της πολιτικής που παρουσιάστηκε στην Έκθεση του Δημητρώφ και σαν αποτέλεσμα της επιτυχίας που σημειώθηκε στον αγώνα, τα κομμουνιστικά κόμματα μεγάλωσαν πολύ και μετατράπηκαν σε ισχυρό πολιτικό όπλο της εργατικής τάξης, τη στιγμή που η σοσιαλδημοκρατία, κυρίως η δεξιά πτέρυγά της, ήταν σε πτώση. Το συνδικαλιστικό κίνημα ενισχύθηκε σε διεθνή κλίμακα. Δημιουργήθηκαν ισχυρά συνδικαλιστικά κέντρα κάτω από την άμεση επίδραση των κομμουνιστών. Οι ιδέες του σοσιαλισμού απόχτησαν δύναμη και γόητρο.

Σε συνέχεια, αφού μιλάει για τα αποτελέσματα του 7ου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς, για τη νίκη των λαών επί του φασισμού και την μετατροπή των κομμουνιστικών κομμάτων σε ισχυρό όπλο της εργατικής τάξης, το άρθρο του περιοδικού ’’Πριντσίπιος” αναφέρεται στα ζίκ-ζάκ του διεθνούς εργατικού κινήματος και τη διάδοση του οπορτουνισμού ύστερα από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Έντεκα χρόνια ύστερα από τις επιτυχίες που σημειώθηκαν επί της αντίδρασης και του ιμπεριαλισμού στα τέλη του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, το εργατικό και επαναστατικό κίνημα μπήκε σε μια δύσκολη φάση. Ο ρεβιζιονισμός της δεξιάς, η ιδεολογική βάση του οποίου είναι η υπεράσπιση του καπιταλισμού και η εγκατάλειψη της ιδέας της επανάστασης και του σοσιαλιστικού δρόμου κέρδισε στη Σοβιετική Ένωση. Διαδόθηκε στον κόσμο θίγοντας σχεδόν όλα τα παλιά κομμουνιστικά κόμματα, που μετατράπηκαν σε οργανώσεις σοσιαλδημοκρατικού τύπου. Το προλεταριάτο έχασε σειρά μεγάλων σημαντικών επιτυχιών μεταξύ των οποίων το φρούριο της προλεταριακής επανάστασης, τη Σοβιετική Ένωση. Σε σημαντικό μέρος η επαναστατική προοπτική εξαφανίστηκε από τον πολιτικό ορίζοντα των μεγάλων μαζών του πληθυσμού του κόσμου

Αφού τονίζει την ατμόσφαιρα αποθάρρυνσης και έλλειψης ελπίδας που δημιούργησε η σοβαρή ήττα του εργατικού επαναστατικού κινήματος, πράγμα που είχε σαν συνέπεια τον ιδεολογικό αποπροσανατολισμό, ο σύντροφος Ζοάο Αμαζόνας στο άρθρο του ξεσκεπάζει το σύγχρονο ρεβιζιονισμό που αποδίδει τα λεγόμενα “σφάλματα αριστεράς” της Κομμουνιστικής Διεθνούς στη στάση της έναντι της σοσιαλδημοκρατίας. Στην πραχτική και τη θεωρία, τονίζει, οι ρεβιζιονιστές απέρριψαν την πολιτική της πάλης των τάξεων που αποτελεί τη βάση του ιστορικού υλισμού και πέρασαν στο στρατόπεδο της σοσιαλδημοκρατίας, της ταξικής συνεργασίας του προλεταριάτου με την αστική τάξη, δέχτηκαν το λεγόμενο “ειρηνικό δρόμο” της επανάστασης.

Κατ’ αναντίρρητο τρόπο σε μερικές περιπτώσεις είναι παραδεχτό το Ενωμένο Μέτωπο με τους πιο προωθημένους τομείς της σοσιαλδημοκρατίας όπως πρότεινε το 7ο Συνέδριο. Η προσωρινή όμως αυτή συμμαχία δε μπορεί να μετατραπεί σε μόνιμη συμμαχία και ούτε να επισκιαστεί η ιδεολογική πάλη που είναι η μόνιμη ενάντια στο σοσιαλδημοκρατισμό.

Από την άλλη οι θεωρητικοί της “αριστεράς” επιτίθενται ενάντια στο 7ο Συνέδριο παίρνοντας σα βάση την ερμηνεία που έδωσαν οι ρεβιζιονιστές της δεξιάς. Ανίκανοι να εννοήσουν το πραγματικό περιεχόμενο του συνεδρίου αυτού, χαραχτηρίζουν τα κύρια αποτελέσματά του σαν “δεξιά”. Οι κριτικές τους είναι γελοίες. Σαν “επιχείρημα” τονίζουν ότι στην Έκθεση του Δημητρώφ δεν αναφέρεται τίποτα για την επαναστατική ανατροπή του καθεστώτος. Φαίνεται καθαρά, ότι οι άνθρωποι αυτοί δε γνωρίζουν καθόλου τις λενινιστικές θέσεις που ανάλυσε ο Γενικός Γραμματέας της Κομμουνιστικής Διεθνούς σχετικά με το σημαντικό ζήτημα των μορφών της ανάπτυξης της επανάστασης, της μεταβατικής μορφής ή της προσέγγισης της προλεταριακής επανάστασης.

Αφού καταδικάζει τις ψεύτικες μέθοδες που χρησιμοποιούν οι ρεβιζιονιστές της δεξιάς ή της “αριστεράς” στον καθορισμό των καθηκόντων και αφού τονίζει την αναγκαιότητα για το γνώρισμα της κατάστασης το άρθρο του ’’Πριντσίπιος” τονίζει, ότι εάν δεν ληφθούν υπόψη οι αλλαγές που παρατηρούνται στον αντιφατικό δρόμο της ιστορικής ανάπτυξης από όπου απορρέουν τα καθήκοντα του επαναστατικού κινήματος γίνονται πολλά σφάλματα. Μια ορθή θέση εφαρμοσμένη στη ζωή κατά μηχανικό τρόπο, υποτιμώντας τις αλλαγές που είχε η κατάσταση, εκφυλίζεται γενικά σε δόγμα. Η πραγματικότητα είναι, ότι η πολίτικο - κοινωνική κατάσταση αλλάζει συνεχώς λόγω του ταξικού αγώνα και της διαδικασίας της αντιφατικής ανάπτυξης του καπιταλισμού. Δικαιολογημένα ο Δημητρώφ τόνιζε, ότι ”δε θα είμαστε πραγματικοί μαρξιστές - λενινιστές, αντάξιοι μαθητές των Μαρξ - Ενγκελς - Λένιν και Στάλιν εάν δεν α λ λ ά ζ α μ ε κατά κατάλληλο τρόπο την πολιτική και την ταχτική μας σύμφωνα με την κατάσταση που αλλάζει και την πρόοδο που σημειώνεται στο παγκόσμιο εργατικό κίνημα”.

Οι δεξιοί οπορτουνιστές αναθεωρούν το μαρξισμό - λενινισμό, αναθεώρηση που οδηγεί σε αστικές αντιλήψεις υπό τη μορφή της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας. Οι αριστεροί οπορτουνιστές αυτοαποκαλούμενοι “αδιάλλαχτοι υπερασπιστές των αρχών, αναθεωρούν και την επαναστατική κοσμοθεωρία μετατρέποντάς την σε κάτι ασυνεπές και άκαρπο που έχει πολλά κοινά σημεία με τις τροτσκιστικές στερεότυπες φόρμουλες. Μη παίρνοντας απάντηση για την απομόνωση στην οποία βρίσκονται, για τις αδύνατες σχέσεις με τις μάζες και την ελάχιστη οργάνωσή τους, κόμματα ή μικρές ομάδες που δεν αυξάνουν αριθμητικά ζητούν την εξήγηση για τις δυσκολίες τους στον αφηρημένο τομέα της κοινής πολιτικής κερδοσκοπίας, τη ζητούν στο παρελθόν και όχι στο παρόν, ενώ στην πραγματικότητα τις αιτίες των εμποδίων στα οποία προσκρούουν πρέπει να τις ζητήσουν στην πραχτική τους δραστηριότητα και τον πολιτικό τους προσανατολισμό.

Για να ξεσκεπαστούν οι οπορτουνιστές της δεξιάς και αριστεράς, καταλήγει το άρθρο του περιοδικού ’’Πριντσίπιος”, η θεωρητική πάλη στενά συνδεδεμένη με την πραχτική δραστηριότητα παίρνει σημασία πρωταρχικής αξίας. Η πάλη αυτή εξοπλίζει τη ζωντανή πείρα με την επεξεργασία της εγγυημένης νικηφόρας γραμμής. Όσο περισσότερο βαθαίνει η πάλη αυτή έχοντας στους κόλπους της κολοσιαίες μάζες ανθρώπων τόσο γρηγορότερα θαρθεί η μοιραία μέρα για τον καπιταλισμό.

Εφημερίδα “Επανάσταση”, Μάρτης 1986, σελ. 4

Διαβάστε Περισσότερα »

GEORGI DIMITROW: ΟΙ ΤΩΡΙΝΟΙ ΚΥΡΙΑΡΧΟΙ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΦΗΜΕΡΟΙ - Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΚΥΡΙΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟ!

Ομιλία του σ. Δημητρώφ στην τελική συνεδρίαση του 7^ου Παγκόσμιου Συνεδρίου της Κομιντέρν στις 20 Αυγούστου 1935.

Σύντροφοι!

Το 7^ο Παγκόσμιο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, το συνέδριο των κομμουνιστών όλων των χωρών και ολόκληρου του πλανήτη τερματίζει τις εργασίες του.

Ποια είναι τα αποτελέσματά του, τι παρουσιάζει το συνέδριο για το κίνημά μας, για τη διεθνή εργατική τάξη, για τους εργαζόμενους όλων των χωρών;

*

Αυτό το συνέδριο ήταν ένα συνέδριο που θριάμβευσε η ενότητα μεταξύ του προλεταριάτου της χώρας του νικηφόρου σοσιαλισμού - της Σοβιετικής Ένωσης - και του αγωνιζόμενου για την απελευθέρωση του προλεταριάτου του καπιταλιστικού κόσμου. Η νίκη του σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ένωση, μια νίκη παγκόσμιας ιστορικής σημασίας, προκάλεσε σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες ένα ισχυρό κίνημα για το σοσιαλισμό. Αυτή η νίκη δυναμώνει το έργο της ειρήνης μεταξύ των λαών, μεγαλώνει τη διεθνή βαρύτητα της Σοβιετικής Ένωσης και το ρόλο της ως ισχυρού προμαχώνα των εργαζομένων στην πάλη ενάντια στο κεφάλαιο, την αντίδραση και το φασισμό. Δυναμώνει τη Σοβιετική Ένωση ως βάση της παγκόσμιας προλεταριακής επανάστασης. Φέρνει στο κίνημα σ’ ολόκληρο τον κόσμο όχι μόνο τους εργάτες οι οποίοι ολοένα και περισσότερο στρέφονται προς τον κομμουνισμό, αλλά και τα εκατομμύρια των αγροτών και τους μικροεπαγγελματίες της πόλης, ένα σημαντικό τμήμα των διανοούμενων και τους σκλαβωμένους λαούς των αποικιών, τους ενθαρρύνει στην πάλη, δυναμώνει το αίσθημα της σύνδεσης με τη μεγάλη πατρίδα των εργαζομένων και τονώνει την αποφασιστικότητα να υπερασπίζουν και να στηρίζουν το προλεταριακό κράτος ενάντια στους εχθρούς του.

Αυτή η νίκη του σοσιαλισμού δυναμώνει τη σταθερή πίστη του διεθνούς προλεταριάτου στις δικές του δυνάμεις και την πραγματική δυνατότητα της δικής του νίκης, μια σταθερή πίστη που μετατρέπεται σε γιγαντιαία δύναμη δράσης ενάντια στην κυριαρχία της μπουρζουαζίας.

Η ενότητα των δυνάμεων του προλεταριάτου της Σοβιετικής Ένωσης με τις μαχητικές δυνάμεις του προλεταριάτου και των εργαζόμενων μαζών στις καπιταλιστικές χώρες εμπεριέχει τη μεγάλη προοπτική της επερχόμενης κατάρρευσης του καπιταλισμού και την εγγύηση για τη νίκη του σοσιαλισμού σ' ολόκληρο το κόσμο.

*

Το συνέδριο μας έθεσε τις βάσεις μιας τόσο μεγάλης κινητοποίησης των δυνάμεων όλων των εργαζομένων ενάντια στον καπιταλισμό, που όμοια της ποτέ δεν είχε υπάρξει στην ιστορία της πάλης της εργατικής τάξης.

Το συνέδριό μας έθεσε στο διεθνές προλεταριάτο ως το πιο σπουδαίο άμεσο καθήκον την πολιτική και οργανωτική συνένωση των δυνάμεων και την εξάλειψη της απομόνωσης που προκάλεσε η σοσιαλδημοκρατική πολιτική της ταξικής συνεργασίας με την μπουζουαρζία, τη συνένωση των εργαζομένων γύρω από την εργατική τάξη σε ένα πλατύ Λαϊκό Μέτωπο ενάντια στην επίθεση του κεφαλαίου και της αντίδρασης, ενάντια στο φασισμό και τον κίνδυνο του πολέμου σε κάθε ξεχωριστή χώρα και σε διεθνές επίπεδο.

Δεν επινοήσαμε αυτό το καθήκον. Η πείρα του διεθνούς εργατικού κινήματος και ιδιαίτερα η πείρα του προλεταριάτου της Γαλλίας έθεσε αυτό το ζήτημα. Η συνεισφορά του Κ.Κ. Γαλλίας συνίσταται, στο ότι αντιλήφθηκε, τι πρέπει να κάνει κανείς σήμερα, ότι δεν ακολούθησε τους σεχταριστές που έσερναν το κόμμα πέρα δώθε, και εμπόδιζαν την πραγματοποίηση του Ενιαίου Μετώπου πάλης ενάντια στο φασισμό, με ένα θαρραλέο τρόπο προχώρησε σε συμμαχία κοινής δράσης με το σοσιαλιστικό κόμμα δημιουργώντας το Ενιαίο Μέτωπο του προλεταριάτου ως βάση στην υπό διαμόρφωση συγκρότηση του Αντιφασιστικού Λαϊκού Μετώπου (χειροκροτήματα). Μ' αυτή τη πράξη που ανταποκρίνεται στα ζωτικά συμφέροντα όλων των εργαζομένων οι Γάλλοι εργάτες, κομμουνιστές και σοσιαλιστές, το Γαλλικό εργατικό κίνημα αναδεικνύονται σε ηγετική θέση στην καπιταλιστική Ευρώπη και δείχνουν ότι είναι άξιοι απόγονοι των Κομμουνάρων και φορείς της ένδοξης κληρονομιάς της Παρισινής Κομμούνας (θυελλώδη χειροκροτήματα, όλοι οι παρόντες σηκώνονται από τις θέσεις τους και χειροκροτούν τον σύντροφο Δημητρώφ που στρέφεται προς το προεδρείο και χειροκροτεί τους παρόντες, το σύντροφο Τορέζ και τους άλλους Γάλλους συντρόφους στο Προεδρείο).

Στο κομμουνιστικό κόμμα Γαλλίας και στο Γαλλικό προλεταριάτο ανήκει η τιμή, ότι αυτό μέσω της πράξης στην πάλη για προλεταριακό Ενιαίο Μέτωπο ενάντια στο φασισμό συνέβαλλαν στην προετοιμασία των αποφάσεων του συνεδρίου μας που είναι μεγάλης σπουδαιότητας για τους εργάτες όλων των χωρών.

Αλλά αυτό που έγινε στη Γαλλία είναι μόνο τα πρώτα βήματα. Το συνέδριό μας που επεξεργάστηκε την τακτική γραμμή για τα επόμενα χρόνια δεν μπορούσε να περιοριστεί στην καταγραφή αυτής της πείρας - προχώρησε παραπέρα.

Εμείς οι κομμουνιστές είμαστε ένα ταξικό κόμμα, ένα προλεταριακό κόμμα – όμως είμαστε έτοιμοι ως πρωτοπορία του προλεταριάτου να καθοδηγήσουμε κοινές δράσεις του προλεταριάτου και των άλλων εργαζομένων τάξεων που ενδιαφέρονται για την πάλη ενάντια στο φασισμό. Εμείς οι κομμουνιστές είμαστε ένα επαναστατικό κόμμα, όμως είμαστε έτοιμοι για κοινές δράσεις με άλλα κόμματα που καταπολεμούν το φασισμό.

Εμείς οι κομμουνιστές έχουμε άλλους τελικούς σκοπούς από αυτά τα κόμματα, αλλά είμαστε ταυτόχρονα έτοιμοι, κατά τη διάρκεια της πάλης για τους σκοπούς μας, να αγωνιστούμε από κοινού για τέτοια καθήκοντα του άμεσου μέλλοντος, των οποίων η πραγματοποίηση αποδυναμώνει τις θέσεις του φασισμού και δυναμώνει τις θέσεις του προλεταριάτου.

Εμείς οι κομμουνιστές έχουμε άλλες μέθοδες πάλης από τα άλλα κόμματα, οι κομμουνιστές, όμως, ενώ καταπολεμούμε το φασισμό με τις δικές μας μέθοδες, υποστηρίζουμε τις μέθοδες πάλης των άλλων κομμάτων – έστω κι αν αυτές δεν μας φαίνονται κατάλληλες – όταν αυτές οι μέθοδες στην πραγματικότητα στρέφονται ενάντια στον φασισμό.

Είμαστε έτοιμοι να πράξουμε όλα αυτά, επειδή στις χώρες της αστικής δημοκρατίας φράζουν το δρόμο της αντίδρασης και της επίθεσης του κεφαλαίου και του φασισμού, εμποδίζουν την εξάλειψη των αστικο-δημοκρατικών ελευθεριών και προφυλάσσουν από την τρομοκρατική εκδικητική μανία του φασισμού ενάντια στο προλεταριάτο και ενάντια στο επαναστατικό τμήμα της αγροτιάς και της διανόησης, προφυλάσσουν τη νέα γενιά από το σωματικό και πνευματικό εκφυλισμό.

Είμαστε έτοιμοι, να πράξουμε όλα αυτά, επειδή θέλουμε στις φασιστικές χώρες να προετοιμάσουμε και να επιταχύνουμε την ήττα της φασιστικής δικτατορίας.

Είμαστε έτοιμοι, να πράξουμε όλα αυτά, επειδή θέλουμε να σώσουμε τον κόσμο από τη φασιστική βαρβαρότητα και τις τρομερές συνέπειες ενός ιμπεριαλιστικού πολέμου.

*

(Στο βήμα προχωρεί ένας εκπρόσωπος του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας, ο σύντροφος Weber, και παραδίνει στο σύντροφο Dimitrow ένα άλμπουμ. Ο σύντροφος Weber λέει: «Σύντροφε Dimitrow στο όνομα του Κ.Κ. Γερμανίας σου παραδίδω αυτό το βιβλίο, το βιβλίο ηρώων των επαναστατών αγωνιστών Γερμανίας. Ήσουν ακριβώς εσύ εκείνος που με την εμφάνισή σου στη δίκη της Λειψίας και ολόκληρη την παραπέρα δραστηριότητά σου που αποτέλεσες το παράδειγμα για το Κ.Κ. Γερμανίας, για τους Γερμανούς αντιφασίστες. Πάρε αυτό το βιβλίο, αυτό το ηρωικό τραγούδι των προλετάριων αγωνιστών Γερμανίας στους οποίους είσαι ένα υπόδειγμα για να θυσιάσουν την ελευθερία, την υγεία και τη ζωή τους για την υπόθεση της επανάστασης!». Ο σ. Dimitrow παραλαμβάνει το άλμπουμ και αγκαλιάζει σφιχτά το σ. Weber. Θυελλώδη χειροκροτήματα των αντιπροσώπων).

*

Το συνέδριό μας είναι ένα συνέδριο πάλης για τη διατήρηση της ειρήνης, ενάντια στον κίνδυνο του ιμπεριαλιστικού πολέμου.

Αυτή την πάλη την αρχίζουμε με νέο τρόπο. Το συνέδριό μας απορρίπτει αποφασιστικά τη μοιρολατρική στάση απέναντι στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, μία αντίληψη που απορρέει από παλιές σοσιαλδημοκρατικές απόψεις.

Είναι ορθό, ότι οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι είναι ένα προϊόν του καπιταλισμού, ότι μόνο η ανατροπή του καπιταλισμού θέτει τέρμα σε όλους τους πολέμους, όμως είναι εξίσου σωστό, ότι οι εργαζόμενες μάζες με τις δικές τους μαχητικές δράσεις μπορούν να αποτρέψουν τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

Ο κόσμος δεν είναι σήμερα πλέον όπως ήταν το 1914.

Τώρα υπάρχει στο 1/6 της υφηλίου ένα ισχυρό προλεταριακό κράτος που στηρίζεται στην υλική δύναμη του νικηφόρου σοσιαλισμού. Με την σοφή Σταλινική πολιτική ειρήνης η Σοβιετική Ένωση ματαίωσε ακόμα μια φορά τα επιθετικά σχέδια των εμπρηστών πολέμου (χειροκροτήματα).

Τώρα το παγκόσμιο προλεταριάτο στον αγώνα κατά του πολέμου δεν διαθέτει μόνο ως όπλο τη μαζική του δράση όπως το 1914. Τώρα συνδυάζεται η μαζική πάλη της διεθνούς εργατικής τάξης ενάντια στον πόλεμο με την κρατική επίδραση της Σοβιετικής Ένωσης, με τον ισχυρό Κόκκινο Στρατό ως σπουδαία φρουρά της ειρήνης (θυελλώδη χειροκροτήματα).

Σήμερα η διεθνής εργατική τάξη δεν βρίσκεται όπως το 1914 κάτω από την αποκλειστική επιρροή της σοσιαλδημοκρατίας που στέκονταν στο ίδιο μπλοκ με την μπουρζουαζία. Σήμερα υπάρχει ένα παγκόσμιο κομμουνιστικό κόμμα – η Κομμουνιστική Διεθνής (χειροκροτήματα). Σήμερα οι μάζες των σοσιαλδημοκρατών εργατών στρέφονται προς τη Σοβιετική Ένωση και την πολιτική ειρήνης της, το Ενιαίο Μέτωπο με τους κομμουνιστές.

Σήμερα οι λαοί των αποικιών και των μισοαποικιακών χωρών δεν βλέπουν την υπόθεση της απελευθέρωσης σαν μια υπόθεση χωρίς ελπίδα. Αντίθετα, προχωρούν ολοένα και περισσότερο σε αποφασιστική πάλη ενάντια στους ιμπεριαλιστές καταπιεστές. Η καλύτερη απόδειξη είναι η σοβιετική επανάσταση στην Κίνα και οι ηρωικές πράξεις του Κόκκινου Στρατού του κινέζικου λαού (θυελλώδη χειροκροτήματα. Όλοι οι αντιπρόσωποι σηκώνονται από τις θέσεις τους, χειροκροτούν).

Το μίσος των λαών ενάντια στο πόλεμο βαθαίνει ολοένα και περισσότερο. Η μπουρζουαζία που οδηγεί τους εργαζόμενους στο χείλος του ιμπεριαλιστικού πολέμου διακινδυνεύει το κεφάλι της. Τώρα αγωνίζονται για την υπόθεση της διατήρησης της ειρήνης, όχι μόνο η εργατική τάξη, η αγροτιά και οι άλλοι εργαζόμενοι, αλλά και τα καταπιεσμένα έθνη και οι αδύναμοι λαοί, που η ανεξαρτησία τους απειλείται από νέο πόλεμο. Ακόμα και μεμονωμένα μεγάλα καπιταλιστικά κράτη τα οποία φοβούνται απώλειες από το ξαναμοίρασμα του κόσμου ενδιαφέρονται στην παρούσα φάση για την αποφυγή του πολέμου.

Από εδώ απορρέει η δυνατότητα του πλατιού Ενιαίου Μετώπου της εργατικής τάξης, όλων των εργαζομένων και όλων των λαών ενάντια στον κίνδυνο του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Το συνέδριό μας στηριγμένο στην πολιτική της ειρήνης της Σοβιετικής Ένωσης και στη θέληση για ειρήνη εκατομμυρίων και εκατομμυρίων απευθύνεται όχι μόνο στην κομμουνιστική πρωτοπορία, αλλά και σε ολόκληρη τη διεθνή εργατική τάξη και τους λαούς όλων των χωρών δίνοντάς τους την προοπτική της ανάπτυξης ενός πλατιού αντιπολεμικού Μετώπου. Από το βαθμό πραγματοποίησης και τη δράση αυτού του παγκόσμιου Μετώπου θα εξαρτηθεί, αν οι φασίστες και οι ιμπεριαλιστές εμπρηστές πολέμου θα μπορέσουν να εξαπολύσουν μία νέα ιμπεριαλιστική πυρκαγιά στο άμεσο μέλλον ή τα εγκληματικά τους σχέδια θα κοπούν από το τσεκούρι του ισχυρού αντιπολεμικού Μετώπου (χειροκροτήματα).

*

Το συνέδριό μας είναι ένα συνέδριο της ενότητας της εργατικής τάξης, ένα συνέδριο της πάλης για το προλεταριακό Ενιαίο Μέτωπο.

Δεν έχουμε καθόλου αυταπάτες σχετικά με τις δυσκολίες, τις οποίες το αντιδραστικό τμήμα των σοσιαλδημοκρατών ηγετών θα παρεμβάλλει για την πραγματοποίηση του προλεταριακού Ενιαίου Μετώπου. Όμως εμείς δεν φοβόμαστε αυτές τις δυσκολίες, γιατί εκπροσωπούμε τη θέληση εκατομμυρίων εργατών επειδή με τον αγώνα μας για το Ενιαίο Μέτωπο υπηρετούμε καλύτερα τα συμφέροντα του προλεταριάτου, επειδή το προλεταριακό Ενιαίο Μέτωπο είναι ο σίγουρος δρόμος για τη συντριβή του φασισμού και του καπιταλιστικού συστήματος, για την αποτροπή των ιμπεριαλιστικών πολέμων.

Σ’ αυτό το συνέδριο σηκώσαμε ψηλά τη σημαία της ενότητας των συνδικάτων. Οι κομμουνιστές δεν θα επιμείνουν στην με κάθε θυσία αυτόνομη ύπαρξη των κόκκινων συνδικάτων. Όμως οι κομμουνιστές θέλουν την ενότητα των συνδικάτων στη βάση της ταξικής πάλης και της οριστικής εξάλειψης αυτής της κατάστασης (σ.μ. της πολυδιάσπασης), ώστε οι πιο συνεπείς και πιο αποφασιστικοί οπαδοί της ενότητας των συνδικάτων και της ταξικής πάλης να μην διαγράφονται από τα συνδικάτα της διεθνούς του Άμστερνταμ (χειροκροτήματα).

Γνωρίζουμε, ότι τα στελέχη της Κόκκινης Συνδικαλιστικής Διεθνούς δεν αντιλήφθηκαν όλα τη γραμμή του συνεδρίου και δεν την υιοθέτησαν. Υπάρχουν υπολείμματα σεχταριστικής αυτοϊκανοποίησης τα οποία αυτά τα στελέχη πρέπει να ξεπεράσουν ώστε να ακολουθήσουν αταλάντευτα τη γραμμή του συνεδρίου. Εμείς θα εφαρμόσουμε αυτή τη γραμμή ότι κι αν αυτή κοστίσει και θα βρούμε κοινή γλώσσα με τα ταξικά μας αδέρφια, με τους συντρόφους της πάλης, με τους εργάτες που ανήκουν ακόμα σήμερα στην Ομοσπονδία συνδικάτων του Άμστερνταμ (ζωηρά χειροκροτήματα).

Με το συνέδριό μας αυτό ακολουθούμε τη γραμμή δημιουργίας ενός ενιαίου πολιτικού μαζικού κόμματος της εργατικής τάξης, της εξάλειψης της πολιτικής διάσπασης του προλεταριάτου η οποία προκλήθηκε από την ακολουθούμενη απ' τη σοσιαλδημοκρατία πολιτική της ταξικής συνεργασίας. Η πολιτική ενότητα της εργατικής τάξης δεν είναι για εμάς μια μανούβρα, αλλά ένα ζήτημα της μελλοντικής τύχης ολόκληρου του εργατικού κινήματος. Αν υπάρχουν άνθρωποι ανάμεσά μας που θεώρησαν την αποκατάσταση της ενότητας της εργατικής τάξης ως μανούβρα, τότε εμείς θα τους καταπολεμήσουμε ως ανθρώπους που θέλουν να ζημιώσουν την εργατική τάξη. Ακριβώς επειδή εμείς αντιμετωπίζουμε αυτό το ζήτημα με βαθιά σοβαρότητα και με την ανάλογη ειλικρίνεια που υπαγορεύεται από τα συμφέροντα του προλεταριάτου, προτείνουμε ορισμένους αρχειακούς όρους ως βάση μιας τέτοιας ενότητας. Αυτοί οι αρχειακοί όροι δεν επινοήθηκαν από μας, σ’ αυτούς οδηγήθηκε το προλεταριάτο μέσα από το προτσές της πάλης του, και αυτοί ανταποκρίνονται στη θέληση των εκατομμυρίων σοσιαλδημοκρατών εργατών, στη θέληση που ξεπήδησε από τα διδάγματα των ηττών που υπέστησαν. Αυτοί οι αρχειακοί όροι επιβεβαιώθηκαν από την πείρα ολόκληρου του επαναστατικού λαϊκού κινήματος (χειροκροτήματα).

Και επειδή το συνέδριό μας κινείται στην κατεύθυνση της προλεταριακής ενότητας δεν ήταν μόνο ένα συνέδριο της κομμουνιστικής πρωτοπορίας, ήταν ένα συνέδριο ολόκληρης της διεθνούς εργατικής τάξης, η οποία διψά για συνδικαλιστική και πολιτική μαχητική ενότητα (χειροκροτήματα).

Παρόλο που στο συνέδριό μας δεν ήταν παρόντες εκπρόσωποι των σοσιαλδημοκρατών εργατών, παρόλο που δεν ήταν ανένταχτοι και εργάτες οι οποίοι οδηγήθηκαν δια της βίας σε φασιστικές οργανώσεις δεν εκπροσωπήθηκαν, το συνέδριό μας δεν μίλησε μόνο για τους κομμουνιστές, αλλά για όλα τα εκατομμύρια των εργατών, έκφρασε τις σκέψεις και τα συναισθήματα της συντριπτικής πλειοψηφίας της εργατικής τάξης (χειροκροτήματα). Και αν οι οργανώσεις των εργατών των διαφόρων κατευθύνσεων πραγματοποιήσουν μια ελεύθερη συζήτηση των δικών μας αποφάσεων ανάμεσα στους προλετάριους όλων των χωρών, τότε οι εργάτες, και γι’ αυτό δεν έχουμε καμία αμφιβολία, θα στηρίξουν τις αποφάσεις τις οποίες οι σύντροφοί τους ομόφωνα πήραν.

Και αυτό υποχρεώνει εμάς τους κομμουνιστές ακόμα περισσότερο να κάνουμε τις αποφάσεις του συνεδρίου μας κοινό κτήμα όλης της εργατικής τάξης. Δεν αρκεί να ψηφίσουμε μόνο αυτές τις αποφάσεις. Δεν αρκεί να τις εκλαϊκεύσουμε στα μέλη των κομμουνιστικών κομμάτων. Θέλουμε, οι εργάτες που ανήκουν στα κόμματα της II Διεθνούς και στη συνδικαλιστική Ομοσπονδία του Άμστερνταμ, και στους εργάτες, τις οργανώσεις άλλων πολιτικών κατευθύνσεων, να συζητήσουμε μαζί αυτές τις αποφάσεις, να γίνουν πρακτικές προτάσεις και συμπληρώσεις, να σκεφτούν μαζί μας, πως μπορεί κανείς να τις κάνει καλύτερα πράξη, μαζί μας χέρι-χέρι να τις κάνει πραγματικότητα.

*

Το συνέδριό μας ήταν ένα συνέδριο του νέου τακτικού προσανατολισμού της Κομμουνιστικής Διεθνούς.

Το συνέδριό μας στάθηκε σταθερά στη θέση του Μαρξισμού – Λενινισμού, η οποία επιβεβαιώθηκε από ολόκληρη την πείρα του διεθνούς εργατικού κινήματος και πρώτα από όλα απ’ τη νίκη της μεγάλης Οκτωβριανής Επανάστασης, επιβεβαιώθηκε ακριβώς στο πνεύμα και με τη βοήθεια της μεθόδου του ζωντανού Μαρξισμού – Λενινισμού ανταποκρινόμενο στην τακτική στάση της Κομμουνιστικής Διεθνούς σύμφωνα με την αλλαγή της παγκόσμιας κατάστασης.

Το συνέδριο κατέληξε στη σταθερή απόφαση ότι η τακτική του Ενιαίου Μετώπου πρέπει να εφαρμοστεί με νέο τρόπο. Το συνέδριο απαιτεί αποφασιστικά, ότι οι κομμουνιστές δεν πρέπει να περιορίζονται μόνο στα γενικά συνθήματα για Προλεταριακή Δικτατορία και Σοβιετική Εξουσία, αλλά να ακολουθούν μια συγκεκριμένη δραστήρια μπολσεβίκικη πολιτική σε όλα τα εσωτερικά και εξωτερικά ζητήματα της χώρας, σε όλα τα επίκαιρα ζητήματα, σε όλα τα ζητήματα που σχετίζονται με τα ζωτικά συμφέροντα της εργατικής τάξης, του λαού και του διεθνούς εργατικού κινήματος. Το συνέδριο απαιτεί αποφασιστικά, ότι όλα τα τακτικά βήματα των κομμάτων να βασίζονται σε μια νηφάλια ανάλυση της συγκεκριμένης πραγματικότητας, παίρνοντας υπόψη τις σχέσεις των ταξικών δυνάμεων και το πολιτικό επιπέδο των πλατιών λαϊκών μαζών. Το συνέδριο απαιτεί πλήρη εξάλειψη όλων των υπολειμμάτων του σεχταρισμού από την πρακτική του κομμουνιστικού κινήματος – του σεχταρισμού που στη δεδομένη στιγμή αποτελεί το μεγαλύτερο εμπόδιο για την εφαρμογή μιας πραγματικά μπολσεβίκικης μαζικής πολιτικής των κομμουνιστικών κομμάτων.

Το συνέδριο διακατέχεται από την αποφασιστικότητα, να πραγματοποιήσει αυτή την τακτική γραμμή και από την πεποίθηση, ότι αυτός ο δρόμος θα οδηγήσει τα κόμματα μας σε μεγάλες επιτυχίες, πρέπει να παρθεί υπόψη ότι η πραγματοποίηση αυτής της μπολσεβίκικης γραμμής δεν θα είναι ομαλή στην πράξη, χωρίς λάθη, χωρίς μεμονωμένες παρεκκλίσεις δεξιά ή «αριστερά» - παρεκκλίσεις ή προς την πλευρά του ουραγού προσαρμογής ή προς τη πλευρά της σεχταριστικής αυτοαπομόνωσης. Ποιος από αυτούς κινδύνους «γενικά» είναι ο κύριος κίνδυνος – με αυτό μόνο σχολαστικοί μπορούν να ασχολούνται. Μεγαλύτερος και χειρότερος είναι ο κίνδυνος που στη δεδομένη στιγμή, στη δεδομένη χώρα, εμποδίζει περισσότερο τη πραγματοποίηση της γραμμής του συνεδρίου μας για την ανάπτυξη της ορθής μαζικής πολιτικής των κομμουνιστικών κομμάτων (χειροκροτήματα).

Προς το συμφέρον της υπόθεσης του κομμουνισμού απαιτείται όχι ένας αφηρημένος, αλλά ένας συγκεκριμένος αγώνας ενάντια στις παρεκκλίσεις, μια έγκαιρη και αποφασιστική απόκρουση των εμφανιζόμενων επιζήμιων τάσεων, μια έγκαιρη διόρθωση των λαθών. Την απαιτούμενη συγκεκριμένη πάλη ενάντια στις παρεκκλίσεις να την αντικαταστήσει κανείς με ένα ιδιόρρυθμο σπορ και να τη μετατρέψει σε μια δήθεν παρέκκλιση και κυνήγι παρεκκλίσεων – αυτό είναι μια ανεπίτρεπτη επιζήμια υπερβολή. Στην κομματική πρακτική πρέπει απαραίτητα να αναπτύσσεται η πρωτοβουλία στην τοποθέτηση καινούργιων ζητημάτων, σε μια ολόπλευρη συζήτηση της δραστηριότητας των κομμάτων και να μην τοποθετείται κανείς βιαστικά σε κάθε κριτική παρατήρηση ενός κομματικού μέλους για τα πρακτικά ζητήματα του κινήματος εμφανίζοντάς το ως παρέκκλιση. Πρέπει να δράσει κανείς στην κατεύθυνση ότι ένας σύντροφος που διέπραξε ένα λάθος μπορεί να το διορθώσει στην πράξη: σταθερά πρέπει να χτυπάει κάποιος μόνο εκείνους που επιμένουν ξεροκέφαλα στα λάθη και τους υπονομευτές της οργάνωσης του κόμματος.

Υπερασπίζοντας την ενότητα της εργατικής τάξης, αγωνιζόμαστε με μεγαλύτερη ενέργεια και ασυμβίβαστα για την εσωτερική ενότητα των κομμάτων μας. Στις γραμμές μας δεν υπάρχει θέση για φράξιες, για φραξιονιστικές ενέργειες. Όποιος προσπαθήσει να τραυματίσει τη σιδερένια ενότητα των γραμμών μας με όποιες φραξιονιστικές ενέργειες, αυτός θα αντιληφθεί προσωπικά τι σημαίνει μπολσεβίκικη πειθαρχία, την οποία μας δίδασκαν πάντα ο Λένιν και ο Στάλιν (χειροκροτήματα). Ας αποτελέσει αυτό προειδοποίηση σε μεμονωμένα στοιχεία σε μεμονωμένα κόμματα τα οποία πιστεύουν ότι μπορούν να εκμεταλλευτούν τις δυσκολίες των κομμάτων τους, τα τραύματα των ηττών και τα χτυπήματα του εχθρού κατά τη διάρκεια της προώθησης φραξιονιστικών σχεδίων (χειροκροτήματα). Το κόμμα πάνω από όλα! (ζωηρό χειροκρότημα). Η μπολσεβίκικη ενότητα του κόμματος να διαφυλαχτεί ως κόρη οφθαλμού – αυτός είναι ο πρώτος και ανώτατος νόμος του μπολσεβικισμού!

*

Το συνέδριό μας είναι ένα συνέδριο της μπολσεβίκικης αυτοκριτικής και της ισχυροποίησης της καθοδήγησης της Κομμουνιστικής Διεθνούς και των τμημάτων της.

Δεν φοβόμαστε να υποδείξουμε τα λάθη, τις αδυναμίες και τις ελλείψεις στις γραμμές μας, γιατί είμαστε ένα επαναστατικό κόμμα το οποίο γνωρίζει, ότι μόνο τότε μπορεί να αναπτυχθεί, να μεγαλώσει και να εκπληρώσει τα καθήκοντά του, όταν απομακρυνθεί από αυτά τα οποία εμποδίζουν την ανάπτυξή του ως επαναστατικό κόμμα.

Και εκείνη η δουλειά την οποία το συνέδριο αντιμετωπίζει με αδυσώπητη κριτική στον αυτάρεσκο σεχταρισμό, τη σχηματοποίηση, και τα στερεότυπα, τη νωθρότητα σκέψης, την αντικατάσταση των μεθόδων καθοδήγησης των μαζών με μεθόδους της διεύθυνσης ενός κόμματος – αυτή όλη η δουλειά πρέπει σε όλα τα κόμματα εδώ και τώρα, σε όλα τα τμήματα του κινήματός μας, να συνεχιστεί επειδή αυτή είναι μια από τις ουσιώδεις προϋποθέσεις για τη σωστή πραγματοποίηση των αποφάσεων του συνεδρίου (χειροκροτήματα).

Το συνέδριο στις αποφάσεις του για τον απολογισμό της εισήγησης της Εκτελεστικής Επιτροπής αποφάσισε την επιχειρησιακή διεύθυνση του κινήματος να την επικεντρώσει στα τμήματά του. Αυτό υποχρεώνει να δυναμώσει με κάθε τρόπο η δουλειά για τη δημιουργία και τη διαπαιδαγώγηση στελεχών και το δυνάμωμα των κομμουνιστικών κομμάτων με γνήσιους μπολσεβίκους ηγέτες, ώστε τα κόμματα στη βάση των αποφάσεων του συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς και των Ολομελειών της Εκτελεστικής Επιτροπής σε σημαντικές στροφές των γεγονότων να είναι σε θέση, γρήγορα και αυτόνομα, να βρίσκουν τη σωστή λύση των πολιτικών και τακτικών καθηκόντων του κομμουνιστικού κινήματος. Στις εκλογές των καθοδηγητικών οργάνων το συνέδριο επιδίωξε, η ηγεσία της Κομμουνιστικής Διεθνούς να συγκροτείται από ανθρώπους – στελέχη που διακατέχονται όχι μόνο από το αίσθημα της πειθαρχίας, αλλά και από βαθιά πεποίθηση να υιοθετήσουν τις νέες κατευθυντήριες γραμμές και τις αποφάσεις του συνεδρίου και να είναι έτοιμοι και ικανοί να τις κάνουν ενεργητικά πράξη (χειροκροτήματα).

Πρέπει σε κάθε χώρα να διασφαλιστεί η σωστή εφαρμογή των αποφάσεων του συνεδρίου, που σε πρώτη γραμμή εξαρτώνται από τον ανάλογο έλεγχο, την κατανομή και τον προσανατολισμό των στελεχών. Γνωρίζουμε, ότι αυτό δεν είναι εύκολο καθήκον. Γνωρίζουμε, ότι ένα τμήμα των στελεχών δεν έχουν διαπαιδαγωγηθεί με την πείρα της μπολσεβίκικης μαζικής πολιτικής, αλλά κατά κανόνα στη βάση της γενικής προπαγάνδας. Πρέπει να κάνουμε τα πάντα για να βοηθήσουμε τα στελέχη να αλλάξουν, να αναδιαπαιδαγωγηθούν στο νέο πνεύμα, στο πνεύμα των αποφάσεων του συνεδρίου. Εκεί όμως που θα φανεί ότι τα παλιά βαρέλια δεν είναι κατάλληλα για το νέο κρασί, πρέπει κανείς να βγάλει τα ανάλογα συμπεράσματα – να μην χύσει το νέο κρασί ή να το αφήσει να καταστραφεί σε παλιά βαρέλια, αλλά να αντικαταστήσει τα παλιά βαρέλια με νέα (κινητικότητα, χειροκροτήματα)

Σύντροφοι! Παραλείψαμε επίτηδες τις ηχηρές φράσεις της επαναστατικής προοπτικής τόσο από τις εισηγήσεις όσο και από τις αποφάσεις του συνεδρίου. Αυτό συνέβη όχι επειδή είχαμε κάποια αφορμή να εκτιμήσουμε την ανάπτυξη του επαναστατικού κινήματος λιγότερο αισιόδοξα, αλλά επειδή θέλουμε να απελευθερώσουμε τα κόμματά μας από κάθε τάση να αντικατασταθεί η μπολσεβίκικη δραστηριότητα από επαναστατικές φράσεις ή άγονες διαμάχες για την εκτίμηση της προοπτικής όταν διεξάγουμε έναν αποφασιστικό αγώνα απέναντι στο αυθόρμητο, έτσι βλέπουμε και παίρνουμε υπόψη το προτσές ανάπτυξης της επανάστασης όχι ως παρατηρητές, αλλά ως δραστήριοι συμμέτοχοι σ’ αυτό το προτσές. Κατά αυτόν τον τρόπο, με το να εκπληρώνουμε σε κάθε φάση της ανάπτυξης τα καθήκοντα που είναι προς το συμφέρον της επανάστασης τα οποία ανταποκρίνονται στις συγκεκριμένες συνθήκες της δοσμένης φάσης και να λαμβάνουμε υπόψη νηφάλια το πολιτικό επίπεδο των πλατιών εργαζόμενων μαζών, επιταχύνουμε ως κόμμα την επαναστατική δράση περισσότερο, τη δημιουργία των αναγκαίων υποκειμενικών προϋποθέσεων για τη νίκη της Προλεταριακής Επανάστασης (χειροκροτήματα).

«Να παίρνουμε τα πράγματα όπως είναι – είπε ο Μαρξ – σημαίνει να παρουσιάζουμε με τον καταλληλότερο τρόπο το επαναστατικό ενδιαφέρον σε διαφορετικές συνθήκες» (Μαρξ, Γράμμα στον Kugelmann, 23 Αυγούστου 1866). Εδώ βρίσκεται η ουσία της υπόθεσης. Αυτό δεν πρέπει ποτέ να ξεχνιέται.

*

Σύντροφοι! Πρέπει οι αποφάσεις του παγκόσμιου συνεδρίου να μεταφερθούν στις μάζες, πρέπει να εξηγηθούν στις μάζες, να χρησιμοποιηθούν ως καθοδήγηση για τη δράση των μαζών, με μια λέξη, να μετατραπούν σε σάρκα και αίμα των εκατομμυρίων εργαζομένων!

Πρέπει παντού να δυναμώσει επιτόπου στο έπακρο η πρωτοβουλία των εργατών, η πρωτοβουλία των οργανώσεων βάσης των κομμουνιστικών κομμάτων και του εργατικού κινήματος σχετικά με την εφαρμογή αυτών των αποφάσεων.

Επιστρέφοντας στις διάφορες χώρες τους, οι εκπρόσωποι του επαναστατικού προλεταριάτου πρέπει να μεταφέρουν σε αυτές την πεποίθηση, ότι εμείς οι κομμουνιστές φέρουμε την ευθύνη για την τύχη της εργατικής τάξης, του εργατικού κινήματος, για την τύχη του λαού μας, για την τύχη ολόκληρης της εργαζόμενης ανθρωπότητας.

Σε εμάς τους εργάτες, στα χέρια των εργατών που οικοδομούν τον κόσμο ανήκει ο κόσμος και όχι στα κοινωνικά παράσιτα και στους κηφήνες. Οι τωρινοί κυρίαρχοι του καπιταλιστικού κόσμου είναι εφήμεροι.

Το προλεταριάτο είναι ο πραγματικός κύριος του κόσμου, ο κύριος του μέλλοντος (θυελλώδη χειροκροτήματα). Πρέπει να ανταποκριθεί στα ιστορικά του δικαιώματα σε κάθε χώρα, σ’ ολόκληρο τον κόσμο πρέπει να πάρει την κυριαρχία στα χέρια του (χειροκρότημα).

Είμαστε οι μαθητές των Μαρξ και Ένγκελς, των Λένιν και Στάλιν. Πρέπει να είμαστε άξιοι των μεγάλων μας Δασκάλων (χειροκροτήματα).

Με το Στάλιν επικεφαλής πρέπει και μπορεί η πολιτική μας στρατιά των εκατομμυρίων εργαζομένων, ξεπερνώντας όλες τις δυσκολίες και όλα τα εμπόδια, να καταστρέψει το φρούριο του καπιταλισμού και να κατακτήσει τη νίκη του σοσιαλισμού σ’ όλο τον κόσμο! (θυελλώδη χειροκροτήματα).

Ζήτω η ενότητα της εργατικής τάξης!

Ζήτω το VII παγκόσμιο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς!

(θυελλώδη χειροκροτήματα που φθάνουν σε επευφημίες. Η ορχήστρα παίζει τη «Διεθνή», οι αντιπρόσωποι φωνάζουν συνθήματα: «Ζήτω ο Στάλιν!», «Ζήτω ο Dimitrow!», «Ζήτω!». Τριπλό «κόκκινο μέτωπο!». Η Γαλλική αντιπροσωπεία τραγουδά την «Carmagnole», η Τσέχικη αντιπροσωπεία τραγουδά το «Rudy Prapor», η Κινέζικη αντιπροσωπεία το «Εμβατήριο του Κινέζικου Κόκκινου Στρατού», η Ιταλική την «Bandiera Rossa», η Γερμανική το «Roten Wedding». Ζητωκραυγές: «Ζήτω ο τιμονιέρης της Κομιντέρν σύντροφος Dimitrow!», «Ζήτω!». Thorez: «Στο κόμμα των μπολσεβίκων και τον ηγέτη του, το σύντροφο Στάλιν, ένα Ζήτω!». Ζητωκραυγές. «Στην Κομιντέρν και τον τιμονιέρη της, το σύντροφο Dimitrow, ένα Ζήτω!», ζητωκραυγές. Η ορχήστρα παίζει τη «Διεθνή».)

Διαβάστε Περισσότερα »