ΝΑΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ – ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ

Ο Αλέξης Πάρνης με το μεγάλο τούρκο επαναστάτη ποιητή, Ναζιμ Χικμέτ ,
Μόσχα 1955

Ναζίμ Χικμέτ
...Μια ελληνοπούλα τώρα μ' αγκαλιάζει.
Σαν τρυφερό ελιοκλώναρο τα χέρια
έχουν τυλίξει γύρω το λαιμό μου
και με κοιτάει στα μάτια και ρωτάει:
"Μπάρμπα, πότε θα γίνει στην Ελλάδα
και στα δικά σας μέρη, στην Τουρκία
αυτό που γίνεται στην Ουγγαρία;
Πότε θα 'ρθεί η σειρά μας, τα παιδάκια
να προσκαλέσουμε της Ουγγαρίας
να δουν και τη δικιά μας την πατρίδα;"
Πότε λοιπόν;... Τ' ακούς Ζαχαριάδη,
πως τα παιδιά μας ανυπομονούνε
και δεν κρατιούνται; Πρέπει να βιαστούμε...

(Απόσπασμα από το ποίημα "Ταξίδι στην Ουγγαρία".
Δημοσιεύτηκε στη "Λιτερατούρναγια Γκαζέτα" της 30.5.53)

Διαβάστε Περισσότερα »

Ναζίμ Χικμέτ: ΔΕ ΜΑΣ ΑΦΗΝΟΥΝ ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑΜΕ

ΔΕ ΜΑΣ ΑΦΗΝΟΥΝ ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑΜΕ

Δε μας αφήνουν, Ρόμπσον, να τραγουδάμε δε μας αφήνουν καναρίνι Πώχεις φτερά αητού Μαύρε αδερφέ μου Δόντια που έχεις Μαργαριτάρια Δε μας αφήνουν να ψηλώσουμε φωνή. Φοβούνται Ρόμπσον Φοβούνται την αυγή, Ν ακούσουνε φοβούνται Και ν' αγγίσουν Δοβούνται ν' αγαπήσουν Δοβούνται ν' αγαπήσουνε σαν τον Φερχάτ (Αλήθεια θα 'χετε κι εσείς έναν Φερχάτ οι νέγροι πως να τονε λένε Ρόμπσον;) Φοβούνται τα γεννήματα, Τη γης

Το γάργαρο νερό φοβούνται της πηγής Φοβούνται Να θυμούνται Και τις χαρές τους Το χέρι ενός φίλου δεν έσφιξε ποτέ τους Το χέρι τους Ζεστό Σαν το πουλί Χωρίς να θέλει σκόντα Προμήθειες Ή κάποια αναβολή Στη πλερωμή. Φοβούνται την ελπίδα Φοβούνται Ρόμπσον να ελπίσουν Φοβούνται καναρίνι Που 'χεις φτερά αητού Φοβούνται τα τραγούδια μας Μη τους τσακίσουν.

Οχτώβρης 1949

Εφημερίδα Ανασύνταξη Αρ. Φύλ. 143 1-15 Οχτώβρη 2002.

Διαβάστε Περισσότερα »

Ναζίμ Χικμέτ: ANGINE DE POITRINE

ANGINE DE POITRINE

Αν ειν' εδώ η καρδιά μου η μισή Η άλλη μισή, γιατρέ, είναι στην Κίνα Και ορμάει Με το στρατό Που ροβολάει Στον Κίτρινο τον ποταμό. Κάθε πρωί, γιατρέ, κάθε πρωί, Την ώρα που χαράζει Στον τοίχο στήνουν την καρδιά μου Που σπαράζει Κει στην Αθήνα -στο σκοτωμό.Κι όταν βραδιάσει Στη φυλακή Κι όταν ο ύπνος Απλωθεί Στους διαδρόμους Η δόλια μου η καρδιά Παίρνει τους δρόμους Και πάει κονάκι να ζητήσει Να κρυφτεί Σ' ένα σπιτάκι της Σταμπούλ Να ξενυχτήσει

Μες απ' τα σίδερα, γιατρέ, Βλέπω τη νύχτα Και η καρδιά μου ας σφίγγεται Και η καρδιά μου ας θλίβεται Πάνω στο ξύλο Με τ' άστρο θα χτυπάει το μακρυνό Γεμάτη πίστη. Και ύστερα Εδώ στ' αριστερά μου Δέκα χρονάκια πια, γιατρέ Δέκα χρονάκια Στο χέρι μου κρατώ ένα μήλο Κρατώ ένα μήλο πορφυρό Που λαχταρώ Να το χαρίσω Στο δύστυχο λαό μου...Έτσι γιατρέ, όπως και νάχει, Δε φταίει η νικοτίνη, Δε φταίει η φυλακή! Να γιατί μ' έπιασε στηθάγχη 1948

Εφημερίδα Ανασύνταξη Αρ. Φύλ. 143 1-15 Οχτώβρη 2002.

Διαβάστε Περισσότερα »

ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΝΑΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ ΠΡΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ

Ο Ρ.Σ. της Βαρσοβίας μετέδωσε γράμμα που απηύθυνε ο μεγάλος Τούρκος ποιητής και μέλος του Παγκόσμιου Συμβουλίου Ειρήνης Ναζίμ Χικμέτ προς τον Ελληνικό λαό. Στο γράμμα του ο Ναζίμ Χικμέτ ανάμεσα στ' άλλα λέει:


Αδέλφια έλληνες,
Υπάρχουν δυό Τουρκίες και δυο Ελλάδες. Η αληθινή και η ψεύτικη. Η ανεξάρτητη και η δουλική. Η μια είναι η Ελλάδα του Μπελογιάννη και των χιλιάδων ελλήνων πατριωτών που υποφέρουν στις φυλακές. Η πατρίδα του ελληνικού λαού. Αυτή είναι η γνήσια Ελλάδα. Είναι η Τουρκία με τους χιλιάδες τούρκους πατριώτες, που σαπίζουν στα μπουντρούμια. Η Τουρκία του τούρκικου λαού. Αυτή είναι η γνήσια Τουρκία.
Υπάρχουν και η Τουρκία και η Ελλάδα του Μεντερές και του Πλαστήρα. Είναι οι επίσημες, όχι οι πραγματικές. Είναι αυτές που με τους ελάχιστους υποστηριχτές τους, ξεπούλησαν και τις δυό χώρες στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό.
Τώρα τελευταία, κάτω απ' τις αμερικάνικες ευλογίες, ο Μεντερές και ο Πλαστήρας έσφιξαν τα χέρια στην Αθήνα. Τα ματωβαμμένα χέρια τους, που στέλνουν τούρκους και έλληνες στρατιώτες στην Κορέα. Τα ματωβαμμένα χέρια τους που ετοιμάζουν νέο πόλεμο. Έβγαλαν και επίσημο ανακοινωθέν και μίλησαν για ελληνοτουρκική φιλία. Τη φιλία αυτή την καταλαβαίνουμε όλοι.
Να χτυπούν μαζί τους αγωνιστές του τούρκικου και ελληνικού λαού, που παλεύουν για την ανεξαρτησία, ειρήνη και ελευθερία. Να αλέσουν στον ίδιο αμερικάνικο κρεατόμυλο, παιδιά του ελληνικού και του τούρκικου λαού. Να υποχρεώσουν το λαό της Τουρκίας και της Ελλάδας, να σκύβει το κεφάλι και να προσκυνάει τα αφεντικά τους και τα αφεντικά των αφεντικών τους.
Όμως οι λαοί της Τουρκίας και της Ελλάδας, δίνουν πέρα για πέρα διαφορετικό νόημα στην ελληνο-τουρκική φιλία. Γι' αυτούς η φιλία σημαίνει κοινό αγώνα για την απελευθέρωση της πατρίδας τους. Για την εθνική ανεξαρτησία, για την ευτυχία, για να μπορούν να γεύονται πλάι πλάι στο αδελφικό τραπέζι της φιλίας το ψωμί και τις ελιές του τόπου τους.
Ο τούρκικος και ο ελληνικός λαός, θέλει να στείλει στο διάβολο τους ξένους καταχτητές. Τους εμπειρογνώμονες για τα βασανιστήρια, και τους εμπειρογνώμονες για την οικονομική καταστροφή.
Στις καρδιές του τούρκικου και του ελληνικού λαού, υπάρχουν τα ίδια αισθήματα. Αγάπη στις πατρίδες τους, αγάπη στη Σ.Ε., τις Λ. Δημοκρατίες, τη Μεγάλη Λαϊκή Κίνα. Κάθε εξαρτημένο και μισοεξαρτημένο λαό, που αγωνίζεται για την εθνική ανεξαρτησία. Αγάπη για το Κορεάτικο λαό. Αγάπη για τους τίμιους αμερικανούς. Αυτή τη σημασία έχει η φιλία ανάμεσα στον τούρκικο και τον ελληνικό λαό.
Φίλοι μου έλληνες.
Πρέπει ν' αγωνιστούμε μαζί, χέρι με χέρι για την εθνική ανεξαρτησία των χωρών μας, για τη δημοκρατία ενάντια σε κάθε εκδήλωση φασισμού, ενάντια στους ιμπεριαλιστές. Έτσι η φιλία μας θα γίνεται μέρα με τη μέρα πιο ισχυρή.
Σαν εκπρόσωπος του λαού μου, μπορώ να σας πω, ότι ο τούρκικος λαός αγαπάει τον ελληνικό λαό και νοιώθει θαυμασμό, για τα ηρωικά του κατορθώματα. Μπορώ να σας πω, ότι οι τούρκοι αγωνιστές μάθαιναν ακόμα και μέσα στη φυλακή, τα νέα από τους απελευθερωτικούς αγώνες του λαού και του λαϊκού σας στρατού. Μπορώ να σας πω, ο,τι παρακολουθούσαν τα γεγονότα στην Ελλάδα με δάκρυα στα μάτια. Ο τούρκικος λαός ήταν στο πλευρό του ελληνικού λαού, στις τραγικές και ηρωικές αυτές μέρες και θα είναι και στο μέλλον πάντα στο πλευρό του.
Αδέλφια μου Έλληνες.
Εδώ και δέκα μέρες βρίσκομαι στην Ουγγαρία. Η Ουγγαρία είναι μια απ' αυτές τις θαυμάσιες χώρες που μεσ' τη λεύτερη και ειρηνική ζωή χτίζουν την ευτυχία τους. Σ' αυτό το ανεξάρτητο και αυτοκυβερνούμενο κράτος, κανείς δεν κάνει προπαγάνδα για πόλεμο.
Επισκέφθηκα μια θαυμάσια κατασκήνωση πιονέρων στην Βουδαπέστη, όπου βρήκα επίσης και ελληνόπουλα. Όλα ήταν ροδοκόκκινα σαν τα μήλα της πατρίδας μας. Πάιζαν, τρέχαν, τραγουδούσαν και μάθαιναν μαζί με τα αδελφάκια τους τα ουγγαρεζόπουλα. Όταν περνούσαμε από μπροστά τους ένα μικρο κοριτσάκι ρίχτηκε στο λαιμό μου, και φώναξε ζωηρά : «Να φτιάσετε τέτοιες κατασκηνώσεις, όσο μπορείτε γρήγορα και για τα αδέλφια μας στην Ελλάδα και την Τουρκία.» Δάκρυσα και της έδωσα την υπόσχεση ότι οι λαοί της Τουρκίας και της Ελλάδας, θα γίνουν γρήγορα ανεξάρτητοι και ελεύθεροι.
Φίλοι μου
Σας μιλώ σαν ένας τίμιος άνθρωπος, σαν φίλος, σαν ποιητής του λαού μου, σαν ένας πατέρας, και σας λέω, ότι τα παιδιά που ζούνε εδώ στη Ουγγαρία ζούνε κάτω από τις καλλίτερες συνθήκες. Είναι όλα γερά. Δεν κόβουν τους δεσμούς τους με το λαό τους. Μιλούν όλα θαυμάσια ελληνικά. Ο λαός της Ουγγαρίας τους παραστέκεται στοργικά. Όλα αυτά ζητούν από σας, να λευτερώσετε την Ελλάδα από τα νύχια των ιμπεριαλιστών και φασιστών. Να φτιάσετε μια ανεξάρτητη, λεύτερη, ευτυχισμένη Ελλάδα. Έτσι τα παιδιά του λαού θάχουν δικαίωμα στο γέλιο και στη χαρά.
ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ, 19.08.1952

Διαβάστε Περισσότερα »

Ναζίμ Χικμέτ: Θυμάμαι

ΘΥΜΑΜΑΙ...

Θυμάμαι... Δεκαοχτώ χρονώ Νάμαι Παιδί Βαθειά εκεί μέσα στην Ανατολή Που πολεμάει. Πάμε Πορεία μες στη δημοσιά, Λιοπύρι, Δεν είναι ίσκιος πουθενά Και χλωρασιά Κι ο σύντροφός μου Ο αγρότης Ο Μεχμέτ μου λέει: «Οι πίκρες μας πια τώρα θα σωθούνε Οι μπολσεβίκοι, να ο Λένιν με τον Στάλιν μας βοηθούνε... Στη θάλασσα θα ρίξουνε τον ξένο». Θυμάμαι... Στη Μόσχα νάμαι Για σπουδές Στο μέγα εκείνο το σχολειό Που έχει τ' όνομά του. Ερχότανε σε μας πολλές φορές, Καθόμασταν σιμά του Μπορεί στις μπότες του να είχε σκόνη Από τις μάχες του Τσαρίτσιν, Στο Πέτρογκραντ μπορεί να φοράνε Το ίδιο αυτό χιτώνι Τότε που γλύτωνε τον πόλη Απ' τον εχθρό. ...Θυμάμαι ήτανε μαύρα τα μουστάκια του πολύ το βλέμμα του γαλήνιο, προσεχτικό φαινότανε γερός στητός και νέος και στις παλάμες του μας έφερνε κειδά ο δάσκαλος και φίλος ζεστασιά από τα χέρια τ' άγια του Λένιν... Θυμάμαι Νάμαι Στην Κόκκινη πλατεία Χιονίζει. Χίλια ενιακόσια εικοσιτέσσερα. Κι' αυτός φορώντας χλαίνη μαχητή Σκυφτός, Κομίζει Στον ώμο του το φέρετρο του Λένιν. ...Θυμάμαι τη μορφή του οι πόνοι την είχαν πετρωμένη και κάτι στους κροτάφους του ασπρίζει Ίσως το χιόνι; -Όχι, ο χωρισμός ο σκληρός κι ο σπαραγμός βουβός βαθύς που μόλις συγκρατιέται...

Θυμάμαι στη φυλακή πια νάμαι στην Τουρκία (και δεν κρατώ στη θύμησή μου ποιά νάτανε χρονιά;) Οι σύντροφοι μου φέρανε εκεί δικιά του μια φωτογραφία κομμένη από 'να γαλλικό περιοδικό Πως έφτασε στο σκοτεινό γιατάκι μου δεν ξέρω... Βρήκε το δρόμο, μεσ' απ' τα σίδερα τον βρήκε, μέσ' απ' το σύρμα το πυκνό. Ένα χιτώνιο λευκό φορούσε κι είχε στο στήθος του αστέρι. χαμογελούσε. Ήταν στρατάρχης. Κατά πως φαίνεται ετούτο το κλισέ θα ήτανε μετά που τρεις φαντάροι κόκκινοι ανέβηκαν ψηλά και στήσαν την κόκκινη σημαία τους κειδά στου Ράιχσταγ το θόλο. Θυμάμαι πιο ύστερα πολύ στο Βόλγα μες στην καμπίνα μιας σωφέρισας της σταχανοβικής της Τασίας το ίδιο πορτραίτο εκείνο πάλι χαμογελούσε. Και τελευταία πήγα στο Πεκίνο σαν αντιπρόσωπος εκεί στην τελευταία του τον είδα φωτογραφία του ψηλά στο ΧΙΧ Συνέδριο να μιλά. Ήταν εκεί μαζί μου απ' την Κορέα ένας αγωνιστής σακάτης και ένας τυπογράφος απ΄τη Γαλλία κι' απ' τις Ινδίες ένας ποιητής. Μίλησα εγώ και είπα: "Στέκει ακόμη ο πατέρας μας καλά!" Ο Γάλλος πρόσθεσε: "Τον είδα τον τελευταίο καιρό στη Μόσχα σαν παλικάρι ανέβαινε τις σκάλες σφριγηλά". Κι' απάντησε ο νέος μαχητής απ' την Κορέα: "Όνειρο της ανθρωπότητας αυτός και το όνειρο ποτέ του δε γερνάει". Κι' είπε ο Ινδός ο ποιητής με τη σειρά του: "Αυτός είναο ο ίδιος ο κομμουνισμός η χώρα του εκεί τραβάει και πάει. Και είν' αγέραστος απέθαντος στητός θα ζει μέσα στα χρόνια σαν άνοιξη θα είναι γελαστός αιώνια".

Μάρτης 1953


Εφημερίδα Ανασύνταξη Αρ. Φύλ. 143 1-15 Οχτώβρη 2002

Διαβάστε Περισσότερα »

Ναζίμ Χικμέτ (1902-1963)

Ο μεγάλος τούρκος επαναστάτης και διεθνιστής Ναζίμ Χικμέτ, ο μεγαλύτερος της Τουρκίας και ένας από τους μεγαλύτερους ποιητές του 20ου αιώνα, γεννήθηκε το 1902 (15 Γενάρη) στη Θεσσαλονίκη και πέθανε από έμφραγμα το 1963 (3 Ιούνη στη Μόσχα).

Στην πατρίδα του κυνηγήθηκε για τις επαναστατικές κομμουνιστές ιδέες του και τον αγώνα του από την τούρκικη αντίδραση και έμεινε σχεδόν δυο δεκαετίες στα τούρκικα μπουντρούμια.

Σπούδασε στο "Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο των Εργαζομένων της Ανατολής» (KUTV) όπως και ο Νίκος Ζαχαριάδης.

Ήταν στενός φίλος του Νίκου Ζαχαριάδη: ο «ζαχαριαδικός» Ναζίμ Χικμέτ, όπως σημειώνει ο Αλέξης Πάρνης, και «η προκλητική απέναντι στη Σοβιετική ηγεσία απόφασή του να πάρει το 1959 την πολωνική υπηκοότητα είχε πολλές αντιστοιχίες με την απεγνωσμένη προσπάθεια του Ζαχαριάδη να επιστρέψει στην Ελλάδα το 1962, για να κριθεί από τη δικαιοσύνη της χώρας του».

Ο Ναζίμ Χιμέτ ήταν «ένας μεγάλος ποιητής, που έγραψε για όλο τον κόσμο. Ένας μεγάλος άνδρας, που ανήκει σ' όλο τον κόσμο. Ένας πατριώτης που στην πατρίδα του βασανίστηκε. Δεν υπάρχει δεύτερος Ναζίμ Χικμέτ στην ποίηση του αιώνα του. Για μέσα ήταν η ενσάρκωση του θάρρους και της τρυφερότητας» (ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΝΤΑ).

Ο Ναζίμ Χικμέτ τιμήθηκε το 1953 με το βραβείο Στάλιν Ειρήνης και όχι με το ανύπαρκτο τότε βραβείο Λένιν όπως ψευδέστατα γράφουν οι ανά τον κόσμο προδότες χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές στα έντυπά τους (Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια, «Ριζοσπάστης», κλπ.)

Εφημερίδα Ανασύνταξη Αρ. Φύλ. 143 1-15 Οχτώβρη 2002.

Διαβάστε Περισσότερα »

Ναζίμ Χικμέτ: Φίλοι, αδέλφια της ψυχή μου. Εσείς που

Φίλοι, αδέλφια της ψυχή μου. Εσείς που

Φίλοι, αδέλφια της ψυχής μου. Εσείς που πέσατε στις φυλακές και στα νησιά της κόλασης, που σας κρατάν αλυσωμένους μες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης γιατί πολεμάτε για την Ανεξαρτησία, το ψωμί και τη λευτεριά του Ελληνικού λαού, δεχτείτε την αγάπη και τον θαυμασμό μου.

Οι λαοί της Τουρκίας και της Ελλάδας έχουνε τους ίδιους θανάσιμα μισητούς εχθρούς: τον αγγλοαμερικάνικο ιμπεριαλισμό και τους ντόπιους λακέδες του.

Οι λαοί της Τουρκίας και της Ελλάδας, φιλιωμένοι ο ένας με τον άλλο, με τη βοήθεια των φιλειρηνικών λαών όλου του κόσμου, θα τσακίσουνε στο τέλος αυτούς τους εχθρούς τους. Αυτό το πιστεύω. Ο δικός σας ένδοξος αγώνας είναι μια από τις πιο λαμπρές αποδείξεις ότι θα νικήσει η υπόθεση της ειρήνης, του ψωμιού και της λευτεριάς.

Σας σφίγγω όλους μ' αγάπη στην αγκαλιά μου.

ΝΑΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ
10.8.'51
Βερολίνο

Εφημερίδα Ανασύνταξη Αρ. Φύλ. 143 1-15 Οχτώβρη 2002.

Διαβάστε Περισσότερα »

Ναζίμ Χικμέτ: ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ

Μας παίρνουν τα φτερά τ' αεροπλάνου- Πίσω η Πράγα -μπρος η Βουδαπέστη. Νάσαι πουλί ή σύννεφο -γιατί όχι ...; Εξαίσιο πράμα είναι, δίχως άλλο. Μα εμέ η χαρά μου -άνθρωπος που είμαι Και αγαπώ της γης με τέτοια αγάπη Που άλλη δυνατότερη δεν είναι. Ίσως γιατί, κάθε φορά που φεύγω Κ' είτ', ακουμπώ στην κουπαστή του πλοίου Ή σ' αεροπλάνο σκύβω φιλιστρίνι Κι όλο και ξεμακραίνω από τη γη μου- Ίδια μια θλίψη πάντα με τυλίγει Σαν κείνο το πρωί -θυμάσαι αγάπη; ...- Κει στη Σταμπούλ, που στο μικρό σου χέρι Εγλίστρ' απ' το δικό μου, μπρος στην πόρτα...

Μια ελληνοπούλα τώρα μ' αγκαλιάζει. Σαν τρυφερό ελιοκλώναρο τα χέρια έχουν τυλίξει γύρω το λαιμό μου και με κοιτάει στα μάτια και ρωτάει: "Μπάρμπα, πότε θα γίνει στην Ελλάδα και στα δικά σας μέρη, στην Τουρκία αυτό που γίνεται στην Ουγγαρία; Πότε θα 'ρθει η σειρά μας, τα παιδάκια να προσκαλέσουμε της Ουγγαρίας να δουν και τη δικιά μας την πατρίδα;" Πότε λοιπόν;... Τ' ακούς ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, πως τα παιδιά μας ανυπομονούνε και δεν κρατιούνται; Πρέπει να βιαστούμε.

(Απόσπασμα απ' το ποίημα "Ταξίδι στην Ουγγαρία". Δημοσιεύτηκε στη "Λιτερατούρναγια Γκαζέτα" της 30.5.53)

Εφημερίδα Ανασύνταξη Αρ. Φύλ. 143 1-15 Οχτώβρη 2002.

Διαβάστε Περισσότερα »

Ναζίμ Χικμέτ: Η ΠΕΜΠΤΗ ΜΕΡΑ ΜΙΑ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΠΕΙΝΑΣ

Η ΠΕΜΠΤΗ ΜΕΡΑ ΜΙΑ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΠΕΙΝΑΣ

Αδέρφια μου αν δεν τα καταφέρω να σας τα πω σωστά αυτά που θέλω με συμπαθάτε. Γυρνάει το κεφάλι μου λιγάκι. Δεν είν' απ' το ρακί- με τυραννάει η πείνα σαν το σαράκι αδέρφια απ' την Αμερική απ' την Ευρώπη κι απ' την Ασία: ... Δεν είμαι φυλακή ούτε κρατάω νηστεία δεν κάνω απεργία Τούτο το Μάη εξάπλωσα στη γη πάνω στο χορτάρι μια νύχτα σκοτεινή τα μάτια σας κοντά μου λάμπανε ωσάν τ' αστέρια κι ήτανε, όλων σας τα χέρια τ' αγαπημένα μες στην παλάμη μου σαν ένα, σα χέρι μητρικό σα χέρι αγαπημένης στοργικό σα χέρι της ζωής.

Αδέρφια μου. ποτέ δε μας αφήσατε εσείς μεσοστρατίς ούτε κι εμένα μα ούτε τις χώρας μου το δύστυχο λαό Κι όσο σας αγαπώ τόση και σεις μου δίνετε αγάπη Ευχαριστώ αδέλφια ευχαριστώ Αδέρφια μου Δεν θέλω να πεθάνω Κι αν με σκοτώσουν αν με εξοντώσουν πάλι θα ζω στο στίχο μέσα του Αραγκόν όπου ζητάει που τραγουδάει πιο όμορφες να ξημερώσουν μέρες θα ζω στου Πικασό το περιστέρι θα ζω στου Ρόμπσον το τραγούδι γλυκό και πιο πολύ κι αυτό θάναι το πιο όμορφο απ' όλα: στο νικηφόρο γέλιο του συντρόφου θα ζω του μαουνιέρη στο πόρτο της Μαρσίλιας. Αλήθεια είν' όμορφη η ζωή αδέρφια είν' όμορφη πολύ κι εγώ θα ζω χαρούμενος όσο μπορώ σαν το αγέρι σαν το πουλί.

1950

Εφημερίδα Ανασύνταξη Αρ. Φύλ. 143 1-15 Οχτώβρη 2002

Διαβάστε Περισσότερα »

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΝΑΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ, 19.08.1951, ΠΟΛΩΝΙΑ
Ο Ναζίμ Χικμέτ μίλησε στις 3 Αυγούστου από το ραδιόφωνο της Μόσχας για την Ελλάδα.
Στη ομιλία του ο μεγάλος Τούρκος ποιητής και φλογερός υπερασπιστής της ειρήνης ειπε :
Με σεβασμό και θαυμασμό φέρνω στη μνήμη μου τα παιδιά του ελληνικού λαού, που έπεσαν ηρωικά και έδωσαν την ζωή τους, για την εθνική ανεξαρτησία της πατρίδας τους, για το καλύτερο μέλλον του ελληνικού λαού, για τα υψηλά ιδανικά της ανθρωπότητας, για την ειρήνη.
Η φωτεινή μνήμη τους θα ζει αιώνια μέσα στις καρδιές όλων των τίμιων ανθρώπων.
Με σεβασμό και θαυμασμό χαιρετώ τους έλληνες αδελφούς μου, που παρά την τρομοκρατία, τους διωγμούς και τις φυλακές έχουν γίνει σύμβολο της λευτεριάς αγωνιζόμενοι για την εθνική ανεξαρτησία, τη δημοκρατία και την ειρήνη.
Ο ελληνικός λαός και ο τούρκικος λαός, έχουν κοινούς εχθρούς τους αμερικάνους ιμπεριαλιστές, τους φασίστες κυβερνήτες τους, που πούλησαν την Ελλάδα και την Τουρκία στους εμπρηστές του πολέμου και στις ντόπιες εκμεταλλευτικές τάξεις που πρόδωσαν την πατρίδα και το λαό της.
Η Ελλάδα και η Τουρκία έχουν μετατραπεί σε αποικία των αμερικάνων ιμπεριαλιστών, σε πολεμικές βάσεις τους. Οι ίδιοι ασυνείδητοι εσωτερικοί εχθροί, αμερικάνοι ιμπεριαλιστές καταπιέζουν και εκμεταλλεύονται τον ελληνικό και τον Τούρκικο λαό.
Με διαταγή του αμερικάνικου γενικού επιτελείου τα γενικά επιτελεία της Ελλάδας και της Τουρκίας καταρτίζουν σχέδια από κοινού, για να ρίξουν τα παιδιά του ελληνικού και του τούρκικου λαού, σε νέο πόλεμο για τα συμφέροντα των αμερικάνων ιμπεριαλιστών και των ελλήνων και τούρκων λακέδων τους. Αυτούς δεν τους φτάνει, συνέχισε ο Ναζίμ Χικμέτ, που μετέτρεψαν τους έλληνες και τους τούρκους νέους σε δολοφόνους των παιδιών της Κορέας.
Ο ελληνικός λαός και τούρκικος λαός όμως, που δεν σταματούν την πάλη τους για την ανεξαρτησία των χωρών τους και το ψωμί, τη λευτεριά και την ειρήνη, ενάντια στους ντόπιους και τους ξένους εχθρούς και που γι' αυτό θυσίασαν τα καλύτερα παιδιά τους ποτέ δεν θα γίνουν τυφλά όργανα των αιμοβόρων εμπρηστών του πολέμου και των εργολάβων του θανάτου.
Ο ελληνικός και ο τούρκικος λαός, κατέληξε ο Ναζίμ Χικμέτ, θέλουν ψωμί, λευτεριά και ειρήνη.
Πιστεύουν ότι το ψωμί, η λευτεριά και η ειρήνη, θα νικήσουν την πείνα, το φασισμό και τον πόλεμο. Μ' όλο που την Ελλάδα και την Τουρκία τις περιβάλουν οι τοίχοι των φυλακών, που δεν αφήνουν να μπει στις χώρες αυτές η αλήθεια, ο ελληνικός και ο τούρκικος λαός, ξέρουν ότι οι εκατοντάδες εκατομμύρια οπαδοί της ειρήνης, με επικεφαλής τους λαούς της Σ.Ε. Και το σημαιοφόρο της ειρήνης Στάλιν είναι ακατανίκητοι.

Διαβάστε Περισσότερα »

Ναζίμ Χικμέτ: Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ

Έχω απάνω στο τραπέζι μου
τη φωτογραφία του ανθρώπου
με το άσπρο γαρούφαλο --
που τον ντουφέκισαν
στο μισοσκόταδο
πριν απ' την αυγή,
κάτω απ' το φως των προβολέων.
Στο δεξί του χέρι
κρατάει ένα γαρύφαλο
πούναι σα μια φούχτα φως
απ' την ελληνική θάλασσα.
Τα μάτια του τα τολμηρά,
τα παιδικά,
κοιτάζουν, άδολα,
κάτω από τα βαριά μαύρα τους φρύδια.
Έτσι άδολα --
όπως ανεβαίνει το τραγούδι
σα δίνουν τον όρκο τους
οι κομμουνιστές.
Τα δόντια του είναι κάτασπρα --
ο Μπελογιάννης γελά.
Και το γαρύφαλο στο χέρι του
είναι σαν το λόγο πούπε στους ανθρώπους
τη μέρα της λεβεντιάς --
τη μέρα της ντροπής.
Αυτή η φωτογραφία
βγήκε στο δικαστήριο
ύστερ' απ' την καταδίκη σε θάνατο.

(Περιοδικό "Σοβιετική Γυναίκα" Απρίλη 1952)

Διαβάστε Περισσότερα »