Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ φασίστας Donald Trump απειλεί με στρατιωτική επέμβαση τη Βενεζουέλα

Ο πράκτορας των αμερικανών ιμπεριαλιστών Juan Guaido αυτοανακηρύσσεται «Πρόεδρος» και καλεί το στρατό να προχωρήσει σε φασιστικό στρατιωτικό πραξικόπημα

Τον τελευταίο καιρό η κατάσταση στη Βενεζουέλα οξύνεται διαρκώς μετά την αυτοανακήρυξη του πράκτορα των αμερικανών ιμπεριαλιστών Juan Guaido σε «Πρόεδρο» της χώρας και τη διοργάνωση διαδηλώσεων κατά του εκλεγμένου Προέδρου Μαδούρου και την κυβέρνηση της χώρας, η οποία απαντά με μαζικές διαδηλώσεις των υποστηρικτών της.

Ο αντιδραστικός Juan Guaido που έχει την ανοιχτή στήριξη των ιμπεριαλιστών των ΗΠΑ και της ΕΕ καθώς και του φασίστα Προέδρου της Βραζιλίας Μπολσονάρο και Κολομβίας, Περού, Χιλής, Γαλλίας, Καναδά, Παραγουάης, Κόστα Ρίκα και Ισημερινού, καλεί καθημερινά το στρατό να προχωρήσει σε φασιστικό στρατιωτικό πραξικόπημα, γεγονός , που προς το παρόν, δε βρίσκει καμιά ανταπόκριση, εκτός από ελάχιστους αξιωματικούς, που δήλωσαν τη στήριξή τους προς αυτόν.

Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ φασίστας Donald Trump απειλεί με στρατιωτική επέμβαση τη Βενεζουέλα και συντονίζει την εκστρατεία και των άλλων χωρών, ενώ εντείνεται ο οικονομικός αποκλεισμός της χώρας και τα σαμποτάζ της δεξιάς αντίδρασης στην οικονομία της χώρας, μ’ αποτέλεσμα να δημιουργούνται περισσότερα προβλήματα και να υποφέρουν οι πλατιές λαϊκές μάζες.

Οι σημερινές τεράστιες πιέσεις-επιθέσεις των ιμπεριαλιστών δεν έχουν καμία σχέση με τις ανόητες δικαιολογίες περί «Δημοκρατίας», αλλά σχετίζονται με τα ορυκτά της χώρας, πετρέλαιο, χρυσό, λίθιο, φυσικό αέριο, κλπ. που σχεδιάζουν να αρπάξουν και να εκμεταλλευτούν τα ιμπεριαλιστικά γεράκια.

Οι εργάτες και αγρότες και άλλα φτωχά στρώματα είναι αποφασισμένα να συνεχίσουν τη σθεναρή αντίστασή τους στην ιμπεριαλιστική επίθεση και στα σχέδια στρατιωτικής επέμβασης.

Παρακάτω αναδημοσιεύουμε την ανακοίνωση του Κομμουνιστικού μαρξιστικού-λενινιστικού Κόμματος της Βενεζουέλας (PCMLV) 21/2/2019

Ο λαός της Βενεζουέλας δέχεται μια μεγάλη επίθεση που εκδηλώνεται με διάφορους τρόπους και εκφράζεται με διαφορετικές τακτικές. Τα ιμπεριαλιστικά γεράκια γνωρίζουν, ότι είναι ένας λαός που προβάλλει αντίσταση και αγωνίζεται στα πολιτικά, οργανωτικά και οικονομικά χαρακώματα. Έχει ουσιαστικά καταλάβει ποιοι είναι οι κύριοι εχθροί του, οι ΗΠΑ και η ΕΕ, εναντίον των οποίων πρέπει να στρέψει τα βασικά πυρά του. Πρέπει όμως να αποφύγει το λαθεμένο δρόμο, προς τον οποίο επιχειρούν να στρέψουν τα ταλαντευόμενα μικροαστικά στρώματα και τμήματα της μπουρζουαζίας. Επιδιώκουν να στρέψουν το κέντρο της προσοχής σε άλλα φαινόμενα-κατευθύνσεις με στόχο να περιορίσουν αυτή τη στιγμή την αναγκαία αγωνιστική θέληση.

Οι συνέπειες της ιμπεριαλιστικής επίθεσης που καθοδηγούνται απ’ τις ΗΠΑ με τη βοήθεια των συμμάχων τους της ΕΕ καθώς και μερικές κυβερνήσεις λακέδων της Λατινικής Αμερικής, ιδιαίτερα της Βραζιλίας και Κολομβίας, οξύνονται συνεχώς. Αυτό φαίνεται στην αύξηση της μιζέριας, απ’ την οποία οι εκμεταλλευόμενοι και καταπιεσμένοι υποφέρουν καθημερινά. Αυτοί βρίσκονται στο κέντρο της επίθεσης των κερδοσκόπων και των μισθοφόρων των παραστρατιωτικών συμμοριών που χρηματοδοτούνται απ’ τη Δεξιά. Σ’ αυτά προστίθενται η αναποτελεσματικότητα των κυβερνητικών θεσμών, που είναι υπεύθυνοι για τον έλεγχο των τιμών, τη διασφάλιση των Δημοσίων Υπηρεσιών και την εξασφάλιση των τροφίμων.

Είναι φανερό, ότι η τωρινή κατάσταση δεν μπορεί να ξεπεραστεί με τη φιλο-ιμπεριαλιστική μαριονέτα της αντιπολίτευσης. Για να ξεπεραστεί η σημερινή κατάσταση, είναι αναγκαία, ανάμεσα σ’ άλλα, μια αύξηση της παραγωγής η οποία μπορεί να διασφαλιστεί ακριβώς μόνο από αυτούς που παράγουν, δηλ. τους εργάτες και αγρότες. Είναι επίσης αναγκαίο να καταπολεμηθεί η διαφθορά στην αλυσίδα εμπορίου-διανομής και κατανάλωσης. Όμως αυτό απαιτεί οργανωτική ισχυροποίηση του επαναστατικού λαϊκού κινήματος, που πρέπει δραστήρια και εντατικά να εργαστεί παραπέρα, να ισχυροποιηθούν οι συμφωνίες και η σύνδεση μεταξύ ανδρών και γυναικών που εκφράζουν τη σταθερή θέλησή τους να αντιπαρατεθούν ως το τέλος στην ιμπεριαλιστική επίθεση. Γι’ αυτό είναι ακόμα αναγκαίο, ότι οι συνελεύσεις για συζήτηση και ανάλυση της κατάστασης και για συγκεκριμένες προτάσεις πρέπει να συντονιστούν και να προχωρήσουν με συνέπεια παραπέρα, να οργανωθούν από κοινού και να επιταχυνθούν.

Είμαστε σε αγώνα δρόμου με το χρόνο σε περίπλοκες συνθήκες. Αυτό όμως απαιτεί αγωνιστική συνειδητή πειθαρχία, κάτι που συνιστά εργαλείο για τις ικανότητες μας ως αντιιμπεριαλιστών ανδρών και γυναικών. Ο εχθρός θα δυναμώσει την επιθετική του δράση μέσω ψυχολογικού πολέμου, σαμποτάζ, ένταση του οικονομικού αποκλεισμού και θα προσπαθήσει, μέσω μισθοφορικών στρατευμάτων της περιοχής να πραγματοποιήσει στρατιωτική επέμβαση.

Όλα αυτά δείχνουν την υποκρισία τμημάτων της ντόπιας και διεθνούς Δεξιάς, που προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τη δύσκολη κατάσταση που περνάει ο λαός της Βενεζουέλας και την οποία σε μεγάλο βαθμό η ίδια έχει προκαλέσει.

Ας μην παραπλανηθούμε απ’ τις σειρήνες της ιμπεριαλιστικής προπαγανδιστικής μηχανής. Η λύση για τη σημερινή κατάσταση θα έρθει, αν η εκμεταλλευόμενη και καταπιεσμένη πλειοψηφία ανταποκριθεί στο ιστορικό καθήκον της παραγωγής και της αντιιμπεριαλιστικής πάλης, δηλ. αν πάρει στα χέρια της την οικονομική και πολιτική ηγεσία της χώρας. Η ιστορία δείχνει, ότι μόνο η ετοιμότητα πάλης, η ισχυροποίηση της οργάνωσης και η σαφήνεια των πολιτικών στόχων στην ανάπτυξη της ταξικής πάλης μπορεί να ξεπεράσει το χάσμα μεταξύ της καταστροφής και τη δυνατότητα της νίκης ενάντια στην καπιταλιστική μιζέρια.

Επιπλέον για την αγωνιστική μας θέληση είναι αναγκαίο να δυναμώσει η διεθνής επαναστατική υποστήριξη ως έκφραση του προλεταριακού διεθνισμού. Οι λαοί του κόσμου πρέπει να κινητοποιηθούν, για να μην υπάρχει για τον ιμπεριαλιστικό αντίπαλο πουθενά ανάπαυλα, ώστε να διασφαλιστεί η αγωνιστική ετοιμότητα ως το τέλος σε συνδυασμό με την ορθή πολιτική καθοδήγηση για τη νίκη ενάντια στα ιμπεριαλιστικά στρατεύματα.

Διαβάστε Περισσότερα »

ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ: ΟΧΙ ΣΕ ΕΝΑ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ

ΟΧΙ ΣΕ ΕΝΑ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

ΟΧΙ ΣΕ ΕΝΑ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Το Φεμινιστικό Δίκτυο La Araña Feminista- Marcha Mundial de las Mujeres της Βενεζουέλας εκφρά
ζει την υποστήριξή του στο σύνταγμα της Βενεζουέλας, που εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο Nicolás Maduro Moros, εκλεγμένο στις 20 Μαΐου 2018 με διαφανή, δημοκρατική και ελεύθερη εκλογική διαδικασία.

Βρισκόμαστε απέναντι σε μια απόπειρα πραξικοπήματος, όπως αυτό που οργάνωσαν στη Βραζιλία, στην Παραγουάη και στο Ονδούρας ως αντίποινα του διεθνούς κεφαλαίου εναντίον των Λατινοαμερικανικών χωρών, οι οποίες, με πλήρες απελευθερωτικό πνεύμα αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στην ALCA «Ζώνη Ελευθέρου Εμπορίου» σε βάρος των συμφερόντων των Εθνών μας και των Λαών μας.

Κρυμμένοι πίσω από μια ανύπαρκτη νομιμότητα, προσπαθούν σήμερα στη δική μας χώρα, με τη συνενοχή της εθνικής αστικής τάξης και των κομμάτων τής φασιστικής δεξιάς στην υπηρεσία τους να σπάσουν την έννομη τάξη της Βενεζουέλας, να μας επιβάλουν την παράδοση των περιουσιακών στοιχείων, των πόρων και το εργατικό δυναμικό του Λαού μας.

Το Σύνταγμα της Δημοκρατίας ορίζει στο άρθρο 233, ότι η απόλυτη απουσία του/της Προέδρου προκύπτει μόνο κατόπιν θανάτου η παραιτήσεως ή απόφαση που έχει εκδοθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο λόγω φυσικής ή διανοητική ανικανότητας ή εγκατάλειψη της θέσης ή λαϊκή ανάκληση της εντολής. Επομένως, το επιχείρημα που χρησιμοποιήθηκε για την μη αναγνώριση του συνταγματικού μας Πρόεδρου είναι ανύπαρκτο.

Όσον αφορά το άρθρο 350, που ισχυρίζεται η αντιπολίτευση, αναφέρει ότι ο Λαός της Βενεζουέλας έχει το δικαίωμα να αγνοήσει οποιοδήποτε καθεστώς, νομοθεσία ή αρχή που είναι κατά του δημοκρατικού πνεύματος του συντάγματος.
Στη Βενεζουέλα, υπάρχει πλήρης ελευθερία δράσης, γνώμης και σκέψης, η οποία βέβαια δεν δίνει το δικαίωμα να καταργηθεί η αλήθεια, αγνοώντας τη βούληση περισσότερων από 6 εκατομμυρίων Βενεζολάνων, δηλαδή το 67% των όσων αποφάσισαν να ψηφίσουν και κατά την πλήρη άσκηση του δικαιώματός τους επέλεξαν τον Nicolás Maduro ως πρόεδρο για την συνταγματική περίοδο 2019 -2025.

Από τη στιγμή που ο Μπαράκ Ομπάμα και στη συνέχεια ο Ντόναλντ Τράμπ, χαρακτήρισαν τη Βενεζουέλα ως «ΑΣΥΝΗΘΙΣΤΗ ΚΑΙ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ», έχουμε καταλάβει την επικείμενη επέμβαση ως γεγονός.

Από εκείνη τη στιγμή φωνάξαμε στον κόσμο ότι τα πραγματικά κίνητρα μιας τέτοιας απειλής είναι τα πλούτη που διαθέτει το έθνος μας και οι γεωπολιτικές εντάσεις που προκαλεί o ιμπεριαλισμός των ΒορειοΑμερικανών στη Λατινική Αμερική.

Δεν είναι αποδεκτό για μας να αναγνωρίσουμε κάποιον, που ανταποκρίνεται στα άθλια συμφέροντα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, κάποιον, οποίος έχει αυτοανακηρυθεί πρόεδρος χωρίς τη διαμεσολάβηση δημοκρατικών εκλογών για το σκοπό αυτό.

Προσπαθώντας, να δικαιολογήσει με τις πράξεις του μια ξένη επέμβαση, με το πρόσχημα μιας δήθεν «ανθρωπιστικής βοήθειας», η οποία φέρνει μαζί της μαζικούς βιασμούς, εξαναγκαστική πορνεία και άλλες καταστροφές όπως έχουμε δει σε πολλές περιπτώσεις σε όλο το πλάτος και μήκος της Ηπείρου.

Για όλους αυτούς τους λόγους υψώνουμε τις φωνές μας, ομόφωνα και δυναμικά :
Εδώ είμαστε Βενεζουέλα, όρθιες στον αγώνα για τη ζωή.

Δεν θα τους επιτρέψουμε να μας υποκινήσουν σε έναν εμφύλιο πόλεμο, επειδή είμαστε απολύτως σε θέση να λύσουμε ειρηνικά τα προβλήματά μας, αρνούμαστε να δεχτούμε αυτό το σενάριο, που όπως έδειξαν στη Λιβύη και τη Συρία, θα προσπαθήσουν να σκηνοθετήσουν τα ηγεμονικά τους μέσα ενημέρωσης και που δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα στους δρόμους της χώρας μας.

Επικαλούμaστε το αναφαίρετο δικαίωμα μας για αυτοδιάθεση και απαιτούμε από τις χώρες του κόσμου, να μας αφήσουν να λύσουμε τις δικές μας συγκρούσεις ειρηνικά και υπό την προστασία των νόμων και των θεσμών μας.

Είμαστε ένας Λαός ειρηνικός και από εδώ, καλούμε για διάλογο μεταξύ αδελφών χωρίς την παρέμβαση των ξένων συμφερόντων, που αντιτίθενται στους Βενεζολάνους και τις Βενεζολάνες.

Γνωρίζουμε και προειδοποιούμε, όλους και όλες, ότι οι πόλεμοι γίνονται σε εδάφη, αλλά επίσης και στα σώματα των γυναικών οι οποίες σε καιρό πολέμου είναι θύματα των χειρότερων θηριωδιών.

Για όλα αυτά, ελπίζουμε να μην υποτιμούν τη δύναμη και τη συνείδηση ενός Λαού που στέκεται σταθερά αντιμέτωπος σε έναν οικονομικό πόλεμο, που προκαλείται από τα μεγάλα κεφάλαια για να μας γονατίσουν . Αντέξαμε τις επώδυνες επιπτώσεις , με το κουράγιο και το θάρρος κάθε γυναίκας της Βενεζουέλας.

Όπως ζυμώνουμε τις πίττες yucca ή τις γλυκοπατάτες, όπως μπαλώνουμε τα ρούχα των παιδιών μας και δικά μας και όπως κάνουμε κάθε καθημερινή πράξη, μια πράξη Αντίστασης.

Ο Φεμινισμός στην αντίσταση Για τη Μητέρα Πατρίδα !
LA ARAÑA FEMINISTA. Red de Colectivos de Mujeres Socialistas de Venezuela
Αδέσμευτη Κίνηση Γυναικών
Κέντρο Έρευνας Γυναικείων Θεμάτων
Τελέσιλλα. Ελληνικό Φεμινιστικό Δίκτυο

Διαβάστε Περισσότερα »

Απόφαση της 22ης ολομέλειας της Κεντρικής Επιτροπής του PCMLV

Μαρξιστικό Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βενεζουέλας

Τετάρτη 22 Φλεβάρη 2017 

Το 2017 ξεκινάει με τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, αποκτώντας χροιές που υποδηλώνουν αλλαγές στη σύνθεση των διαφορετικών μπλοκ μέσα στις οποίες αυτές εκφράζονται.

Σε προηγούμενες συνεδριάσεις της Κεντρικής Επιτροπής, συζητήσαμε για την έκφραση των ιμπεριαλιστικών μπλοκ πάνω στην οποία θα μπορούσαμε να τοποθετηθούμε ως εξής: Μία ένωση των ΗΠΑ και της ΕΕ, με τις στρατιωτικές τους οργανώσεις , όπως για παράδειγμα το ΝΑΤΟ και ο ισχυρός αμερικανικός στρατός. Ένα άλλο μπλοκ με επικεφαλής  τη Ρωσία και την Κίνα, οι οποίες έχουν επίσης ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις και ιδιαίτερα στην περίπτωση της Κίνας, που είναι μία από τις μεγαλύτερες οικονομίες στον κόσμο. 

Στο διεθνές πολιτικό πλαίσιο ήμασταν σε θέση να επαληθεύσουμε  τη συμπεριφορά των δύο ιμπεριαλιστικών συνασπισμών, ίσως ένα από τα πιο ορατά σενάρια για αυτό που ήταν και είναι ο πόλεμος που εξελίσσεται στο συριακό έδαφος. Σε αυτόν τον πόλεμο  είναι εμφανής η παρέμβαση των μισθοφορικών δυνάμεων  που στηρίζονται από τα  διάφορα ιμπεριαλιστικά μπλοκ,  πραγματοποιώντας  έναν πόλεμο μεγάλης  διαρκείας που κρατάει περισσότερο από 5 χρόνια. 

Οι μισθοφόροι έχουν έρθει από διάφορα μέρη του κόσμου,  προσελκυόμενοι από  τα μεγάλα χρηματικά ποσά που προσφέρονται από τις ιμπεριαλιστικές επιχειρήσεις σε αντάλλαγμα την εκτέλεση εργασιών κατασκοπείας και αντικατασκοπείας, βασανιστηρίων και δολοφονιών, μεταξύ άλλων. Σε αυτήν την περίπτωση οι περισσότερο πληττόμενοι, όπως έχουμε δει, είναι οι λαοί που καταλήγουν να πληρώνουν τις μεγαλύτερες συνέπειες. Θάνατος και  δυστυχία, εγκατάλειψη των σπιτιών τους για να ενταχθούν στις τάξεις των προσφύγων και των εκτοπισμένων, κατάσταση τρομερή, προϊόν του ιμπεριαλιστικού πολέμου που έχει λάβει εντυπωσιακές διαστάσεις τα τελευταία χρόνια. 

Με την άφιξη του Donald Trump και την ομάδα του στην προεδρία των ΗΠΑ, οι ιμπεριαλιστικές κατευθυντήριες γραμμές έχουν πραγματοποιήσει κάποιες τακτικές και λειτουργικές αλλαγές που εκδηλώνονται σε πολιτικό, οικονομικό και στρατιωτικό πλαίσιο. 

Για παράδειγμα, σε στρατιωτικό επίπεδο, ο Trump και η κυβέρνησή του έχουν θέσει υπό αμφισβήτηση τους συμμάχους τους στο ΝΑΤΟ, με το κεντρικό επιχείρημα: «Αν θέλετε τη στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ μέσα στις επόμενες επιχειρήσεις, θα πρέπει να πληρώσετε πολύ περισσότερα από αυτά που έχουν μέχρι στιγμής καταβληθεί».

Σε οικονομικό επίπεδο, η νέα κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει εξαργυρώσει την αποχώρησή της από τη Transpacific Συμφωνία Οικονομικής Συνεργασίας (TPP). Το μέτρο αυτό έγινε για να ευνοηθούν οι προσδοκίες των μπλοκ των καπιταλιστικών μονοπωλίων διαφορετικά από αυτά που ευνοούσε ο Ομπάμα. Μιλάμε δηλαδή για μια ανακατανομή των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στην παγκόσμια σκηνή. Ο Trump δεν είναι αυτόνομος σε ό,τι κάνει, είναι ακριβώς μόνο εκπρόσωπος μιας ομάδας χρηματοοικονομικών κεφαλαίων διαφορετικών από αυτή που εκπροσωπούσε ο Ομπάμα. 

Σε διάφορα μέρη του κόσμου έχουν πραγματοποιηθεί διαδηλώσεις για να διαμαρτυρηθούν για τις παρατηρήσεις του Trump, ο οποίος έχει αναδειχθεί ως o πιο εξέχων εκπρόσωπος των φασιστικών παραγόντων σε παγκόσμιο επίπεδο. Είναι ότι ο φασισμός ανακαταλαμβάνει κάποιο  χώρο, υποστηριζόμενος σε πρώτο βαθμό από τις παράνομες κυβερνήσεις αυτών οι οποίοι λένε ότι είναι δημοκράτες και  υπερασπιστές της ελευθερίας, αλλά στην πραγματικότητα, είναι υποστηρικτές των ιμπεριαλιστικών κοινοπραξιών. 

Αλλά ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα, είναι να ξεκαθαριστεί ότι η ιμπεριαλιστική πολιτική βασίζεται σε φασιστικές ενέργειες και ως εκ τούτου, για να εξασφαλίσουν τα τεράστια κέρδη τους οι καπιταλιστές καταφεύγουν στα πιο φοβερά ρατσιστικά, σοβινιστικά και υπερ-εθνικιστικά τεχνάσματα για να υποτάξουν τους λαούς. 

Λατινική Αμερική: 

Η πολιτική και οικονομική πραγματικότητα στην ήπειρό μας, εκφράζει, επίσης, τα επίπεδα χειροτέρευσης στα οποία αναπτύσσεται η ταξική πάλη. 

Συνεχόμενες διαδηλώσεις  οργανωμένες από δεκάδες χιλιάδες άνδρες και γυναίκες που βλέπουν πως η αστική τάξη παίρνει  μέτρα για να περιορίσει τις λίγες κοινωνικές παροχές που είναι διαθέσιμες για τους εργαζομένους.

Έχουμε γίνει μάρτυρες των διαδηλώσεων του μεξικανικού λαού ενάντια της αύξησης της βενζίνης. Οδοφράγματα, βίαιες συγκρούσεις με την αστυνομία, πορείες, εκατοντάδες κρατούμενοι , μεταξύ άλλων, είναι οι δραστηριότητες που έχουν οδηγήσει τις λαϊκές δυνάμεις, προκειμένου να σταματήσουν ένα μέτρο που θα επηρεάσει όπως πάντα τους πιο ευάλωτους. Με δεδομένο αυτό, τα κατασταλτικά μέτρα που έχουν αναπτυχθεί από τη μεξικανική κυβέρνηση περνούν από την  άσκηση δίωξης και φυλάκισης μεγάλου αριθμού διαδηλωτών με την κατηγορία της καταστροφής της ατομικής ιδιοκτησίας και βίαιων ληστειών. Κάνοντας σαφές για μια ακόμη φορά ότι η αστική τάξη δεν διστάζει ούτε στιγμή για το που  θα χρησιμοποιήσει βία για να διατηρήσει τα συμφέροντά της. 

Εκτός από αυτό, ο μεξικανικός λαός έχει ανοίξει άλλο ένα μέτωπο μάχης, όπως το σχέδιο της κυβέρνησης Trump για την ανύψωση τοίχου με το πρόσχημα της αποτροπής της μετανάστευσης χιλιάδων ανθρώπων προς τις ΗΠΑ που ψάχνουν για  να επιλύσουν με διαφορετικούς τρόπους την επισφαλή οικονομική τους κατάστασή.

Όπως πάντα μόνο η οργανωτική ικανότητα , η επιμονή, η συνεπής και μαχητική ηγεσία που οι μαρξιστές-λενινιστές  μπορούν να εμφυσήσουν στο  λαϊκό κίνημα θα είναι μία από τις προϋποθέσεις για να διασφαλιστεί η νικηφόρα προέλαση αυτών στον αγώνα τους εναντίον των δυνάμεων υπεράσπισης των καπιταλιστικών θεσμών. 

Κολομβία: 

Επισήμως έχει οριστικοποιηθεί η συμφωνία για την παράδοση των FARC, με τυμπανοκρουσίες της προπαγάνδας της αστικής τάξης που έχει εξαπλωθεί από τα δικά τους μέσα μαζικής ενημέρωσης κάτι που  για αυτούς είναι μεγάλη είδηση, δηλαδή θα έχουν λιγότερα εμπόδια για να επιβάλουν τη θέλησή τους με αίμα και φωτιά. 

Για πολλούς λαϊκούς ηγέτες, η πραγματικότητα δεν έχει αλλάξει πολύ, άλλοι δεν   υπάρχουν πλέον, δηλαδή έχουν δολοφονηθεί, όπως στην περίπτωση των ιθαγενών και των αγροτών ακτιβιστών που έχουν δολοφονηθεί μέχρι φέτος από τις παραστρατιωτικές συμμορίες. 

Για τους επαναστάτες δεν υπάρχουν επιλογές, εντός του αστικού συστήματος αν επιμένουν να είναι συνεπείς με την πάλη κατά του καπιταλισμού διότι για  τους καπιταλιστές η επιλογή είναι η σιωπή  η υπόκλιση και η παραίτηση από κάθε σχέδιο απελευθέρωσης

Γι αυτό δεν υπάρχει καμία ελπίδα στην  προσφορά  ειρήνης και σεβασμού για τη ζωή που έχει κάνει η αστική τάξη στους μαχητές και στους επικεφαλής ηγέτες που θα δεχθούν τη συμφωνία για παράδοση.

Πρέπει να πούμε, ωστόσο, ότι αν και οι FARC είναι μια πολύ σημαντική δύναμη, δεν είναι η μοναδική στον κολομβιανό επαναστατικό χώρο, καθώς  δεκάδες οργανώσεις  απλώνονται σε ολόκληρη τη χώρα με τη σταθερή ιδέα να αντισταθούν, να καταπολεμήσουν και να  προωθήσουν το στόχο της απελευθέρωση τους από τον καπιταλιστικό ζυγό. Σε αυτό το πλαίσιο, χαιρετίζουμε τη θέση του ELN (Ejército de Liberación Nacional) και EPL (Ejército Popular de Liberación) να επιμείνουν στον αγώνα για την επαναστατική ένοπλη πάλη ενάντια στον καπιταλισμό που αιμορραγεί την Κολομβία. Για το λόγο αυτό, είναι δίκαιο να πούμε ότι οι Κολομβιανοί επαναστάτες σε γενικές γραμμές δεν παραδίδονται, διαθέτοντας την υποστήριξη και συμπάθεια των λαών της Λατινικής Αμερικής που λένε μαζί με αυτούς

 Αγώνας μέχρι τη νίκη 

Βενεζουέλα: 

Το 2017 ξεκινά με μια ανοιχτή πολιτική σύγκρουση. Η όξυνση των αντιθέσεων ανάμεσα στην αστική τάξη και το προλεταριάτο συνεχίζει να προχωράει, παρά τις προσπάθειες της σοσιαλδημοκρατίας για να κατευνάσει τα πνεύματα. 

Οι φασιστικοί παράγοντες δείχνουν την ικανότητά τους τη διαμορφωμένη μέσα στα χρόνια. Έχουν επιτύχει να φτάσουν σε υψηλότερα επίπεδα στρατιωτικής και πολιτικής οργάνωσης, αλλά ακόμα δεν έχουν επαρκή λαϊκή υποστήριξη για να επιβληθούν σε εθνικό επίπεδο. 

Παράγοντες όπως η Voluntad Popular και η Primero Justicia  οδηγούν ανοιχτά σε μια ατζέντα βίας προωθώντας πιο ριζοσπαστικές ενέργειες, εστιάζοντας σε τομείς όπως η νεολαία και οι  φοιτητές. 

Από την άλλη πλευρά, παράγοντες όπως οι Acción Democrática, Un Nuevo Tiempo, και Avanzada Progresista, μεταξύ άλλων,  περιορίζονται σε μια πολιτική που εκφράζεται ασταθής και γενικά ασαφής. Κάποιοι δείχνουν να είναι υποστηρικτές  του διαλόγου, ενώ άλλες στιγμές  επιτίθενται σκληρά και δείχνουν  να είναι υπέρ ριζοσπαστικών λύσεων Η λεγόμενη Δημοκρατική Mesa de la Unidad Democrática (Στρογγυλή Τράπεζα της Δημοκρατικής Ενότητας) (MUD) ενσωματώνει αυτά τα στοιχεία και οι αντιφάσεις μεταξύ τους έχουν ευνοήσει σε κάποιο βαθμό την κυβέρνηση η οποία προσπαθεί να παραμείνει όσο πιο σταθερή γίνεται απέναντι σε μια αρνητική οικονομική και πολιτική κατάσταση που δεν έχει ξεπεραστεί . 

Η κυβέρνηση από την πλευρά της ανακοίνωσε μια σειρά μέτρων, που συνοδεύονται από αλλαγές στο υπουργικό συμβούλιο. Υπογραμμίζει τις παρατηρήσεις του Προέδρου Nicolás Maduro, ο οποίος ισχυρίζεται ότι οι προτεραιότητες που υποδεικνύει το τρέχον πλαίσιο είναι το πρόβλημα της ανασφάλειας. Είναι ο λόγος για τον διορισμό του Tarek El Aissami ,εξηγηθεί, ως νέου αντιπροέδρου της χώρας. Εάν προσθέσουμε σε αυτό την επανενεργοποίηση των OLP (Operación de Liberación del Pueblo), μετά από ένα υποχρεωτικό διάλειμμα λόγω ορισμένων σφαγών που είχαν αναστατώσει την εθνική κοινή γνώμη, μπορούμε να πούμε ότι η μεγάλης κλίμακας καταστολή είναι η λύση που βλέπει η κυβέρνηση για να προσπαθήσει να λύσει το πρόβλημα ανασφάλειας στη χώρα. 

Είναι αλήθεια ότι οι πράξεις των οργανώσεων της μαφίας έχουν φτάσει σε πρωτοφανή δύναμη, αλλά η κύρια αιτία για την ύπαρξη της εγκληματικότητας σε τέτοια χαρακτηριστικά επίπεδα όπως τα σημερινά, έχουν τις ρίζες τους στις κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες που απορρέουν από το καπιταλιστικό σύστημα. Επιπλέον, είναι απαραίτητο να αναρωτηθούμε αν αυτές οι ενέργειες θα επηρεάσουν με ακρίβεια τα μεγάλα μυαλά και  το σύνολο της παραστρατιωτικής πυραμίδας και τις εγκληματικές συμμορίες, που δεν είναι άλλοι από τους καπιταλιστές, τους μεγάλους γαιοκτήμονες και πολλούς από τους ανώτερους ηγέτες της αστυνομίας και του στρατού. Η πραγματικότητα φαίνεται να δείχνει ότι δεν θα είναι έτσι , εκτός εάν οι προλεταριακές, λαϊκές και επαναστατικές δυνάμεις προχωρήσουν στην ανάληψη του  πολιτικού και οικονομικού ελέγχου της χώρας, η οποία θα επιτρέψει ακριβώς να έχουν την δυνατότητα να κλείσουν τις πηγές που δίνουν την οικονομική στήριξη σε αυτές τις εγκληματικές οργανώσεις . 

Ενόσω η αστική τάξη θα έχει οικονομικό έλεγχο, θα έχει τα χρήματα για τη  δημιουργία παραστρατιωτικών οργανώσεων για την καταστολή του λαϊκού κινήματος και την καταπολέμηση κάθε επαναστατικής εναλλακτικής λύσης. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η πραγματική απελευθέρωση του λαού γίνεται πραγματικότητα όταν γίνεται η σοσιαλιστική επανάσταση, η οποία δεν μπορεί παρά να αποδώσει καρπούς με ένα ισχυρό προλεταριακό κόμμα, που αναπτύσσεται σε διάφορους τομείς της κοινωνίας, οδηγούμενο από δυνάμεις  χιλιάδων ανδρών και γυναικών κατά του καπιταλισμού και της δυστυχίας που επιφέρει. 

Η «Ταυτότητα της Πατρίδας», ένας μηχανισμός για τη μέτρηση δυνάμεων 

Η πρωτοβουλία της κυβέρνησης να δημιουργήσει ένα έγγραφο που ονομάζεται «Ταυτότητα της Πατρίδας» έχει δημιουργήσει διαφορετικές αντιδράσεις  στο εθνικό πολιτικό πλαίσιο. Αυτές κυμαίνονται, από τον ισχυρισμό ότι πρόκειται για ένα μηχανισμό ελέγχου, αλλά ακόμη και ότι πρόκειται για μια αναβίωση παρόμοιων μηχανισμών στην ταυτότητα των  κομμάτων των κυβερνήσεων AD (Acción Democrática ) Copei y Proyecto Venezuela. Πολλές απόψεις  εκφράζονται σε λαϊκό πλαίσιο Ωστόσο, για εμάς αυτό είναι πρωτίστως ένας μηχανισμός μέτρησης. Είναι ένα δευτερεύον στοιχείο, όσον αφορά την εθνική πολιτική. Η απόκτηση αυτής της κάρτας ή όχι, κατά τη γνώμη μας, θα έχει μικρή ή καμία επίδραση στην αλλαγή της οικονομικής και κοινωνικής πραγματικότητας της πλειοψηφίας των  εκμεταλλευομένων και καταπιεσμένων. Λέμε ότι δεν είναι θέμα αρχών, θεωρούμε ότι στην ουσία αυτό που όντως μας ενδιαφέρει είναι να αλλάξουν με έναν επαναστατικό τρόπο την πραγματικότητα εκατομμυρίων ανθρώπων με τη σοσιαλιστική επανάσταση. 

Η ανάγκη να ενισχυθεί περαιτέρω η ενότητα των επαναστατικών δυνάμεων 

Απέναντι στο  εθνικό και διεθνές σκηνικό, είναι σημαντικό ότι ο κάθε ένας από τα μέλη του κόμματός μας πρέπει να κάνει τις καλύτερες προσπάθειες για να ενοποιήσει τους οργανισμούς με την ικανότητα της ηγεσίας τους και την επαφή με τις μάζες. 

Ταυτόχρονα, θα πρέπει να ενισχύσουμε τις επαφές με τις λαϊκές και επαναστατικές οργανώσεις στη διαδικασία της περαιτέρω ανάπτυξης της πολιτική μας που θα συγκρούεται και η οποία θα αποτελέσει σημαντικό εργαλείο για την κινητοποίηση των επαναστατικών δυνάμεων σε μελλοντικό  σκηνικό. 

Όλο αυτό απαιτεί να αφιερώσουμε περισσότερη και καλύτερη προσοχή στις ευθύνες που έχουν ανατεθεί στις διάφορες δομές του κόμματος. 

 Η στιγμή αυτή  απαιτεί την ανάπτυξη με ενθουσιασμό, τόλμη και ακρίβεια όλων των καθηκόντων που μας έχουν ανατεθεί, και θα πρέπει επίσης να καταλάβουμε ότι οι στιγμές  των σημαντικών αποφάσεων που πλησιάζουν απαιτούν  ένα κόμμα με μια  αναπτυγμένη ικανότητα  ώστε να μπορέσει  να οδηγήσει τις πλατιές μάζες. 

Με πρακτική έννοια και επαναστατική ορμή, να ενεργοποιήσουμε τις οδούς επικοινωνίας για να φτάσουμε σταθερά στην ανάπτυξη της πολιτικής μας μέσα στα λαϊκά στρώματα, αυτά που βρίσκονται μέσα στη  δημαγωγία και τους δισταγμούς της σοσιαλδημοκρατίας, που επίσης έχουν χάσει σε μεγάλο βαθμό το κίνητρο του αγώνα για κοινωνικούς μετασχηματισμούς

Πρέπει τώρα περισσότερο από ποτέ, να φτάσoυμε με τις  προτάσεις μας σε κάθε τομέα της κοινωνίας. Δεδομένης της αβεβαιότητας που ζει η πλειοψηφία των εκμεταλλευομένων και καταπιεσμένων, πρέπει να υψωθεί η σημαία με το σφυροδρέπανο ως λάβαρο για να καθοδηγήσει την αναγκαία πορεία της προλεταριακής επανάστασης. 

22ης Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του PCMLV (Μαρξιστικό Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βενεζουέλας)

Καράκας, Ιανουάριος 2017

Διαβάστε Περισσότερα »

ICMLPO: Με αφορμή την κατάσταση στη Βενεζουέλα

Δήλωση υποστήριξης του αγώνα του λαού της Βενεζουέλας από τις απειλές νέας ιμπεριαλιστικής επέμβασης

Σε ένα σκληρό εκλογικό αγώνα, οι εργαζόμενοι και ο λαός της Βενεζουέλας εξέλεξαν δημοκρατικά τον Nicola Maduro ως Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ο Ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ και των ευρωπαίων συμμάχων τους, ενήργησε ως θεματοφύλακας ενός υποψηφίου που εκπροσωπεί την ολιγαρχία και τα συμφέροντά της δυσαρεστήθηκε για την ήττα στις εκλογές. Τώρα, αναφερόμενοι στη μικρή διαφορά της νίκης προσπαθούν να αγνοήσουν βάναυσα τη λαϊκή βούληση, δημιουργούν αναταραχή σκηνοθετώντας προβοκάτσιες και απειλούν να ανοίξουν το δρόμο στην αντιδραστική βία. Είναι κατανοητό ότι ο λαός της Βενεζουέλας υπερασπίζεται τα κοινωνικά κεκτημένα του, την εθνική του κυριαρχία και το δικαίωμα να επιλέξει το δικό του δρόμο.

Εμείς, τα κόμματα που απαρτίζουν την ICMLPO, συμπεραστεκόμαστε και υποστηρίζουμε τον αγώνα της εργατικής τάξης, των αγροτών, των συνεπών διανοουμένων, των επαναστατών, του λαού της Βενεζουέλας και του αδελφού κόμματος μας, του PCMLV, το οποίο αγωνίζεται για την οικοδόμηση μιας δίκαιης κοινωνίας στη βάση του επιστημονικού σοσιαλισμού, οι οποίοι σε αυτούς τους καιρούς της μεγάλης έντασης απορρίπτουν θαρραλέα την απειλή μιας ενδεχόμενης νέας ιμπεριαλιστικής επίθεσης.

Ήδη το 2002, η υπονομευτική δράση των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ισπανίας και άλλων παγκόσμιων και περιφερειακών ιμπεριαλιστών εκκόλαψε συνωμοσία με σκοπό τον τερματισμό της κυβέρνησης Τσάβες, επιτυγχάνοντας μια στιγμιαία νίκη, η οποία ανατράπηκε από τη μαχητική δράση του επαναστατημένου λαού ο οποίος βγήκε στους δρόμους και μαζί με το πατριωτικό τμήμα των Ενόπλων Δυνάμεων, πέτυχε την εξουδετέρωση της αστικής επιθετικότητας.

Υποστηρίζουμε σθεναρά την αυτοδιάθεση των λαών, το δικαίωμα να έχουν την κυβέρνηση που θέλουν, χωρίς την παρέμβαση των ιμπεριαλιστικών χωρών. Είμαστε σαφείς, ότι στην παρούσα φάση ανάπτυξης του καπιταλισμού, οι ιμπεριαλιστικές χώρες αγωνίζονται για ένα νέο ξαναμοίρασμα του κόσμου και νέων επιθέσεων ενάντια στα εξαρτημένα κράτη, ιδίως εκείνα που διαθέτουν φυσικούς πόρους. Γνωρίζουμε ότι αυτό μπορεί να ματαιωθεί μόνο με τη λαϊκή οργάνωση, με την ενότητα των πατριωτών και των επαναστατών, με το συνεπή αγώνα που έχεις ως στόχο την κατάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη.

Εκ μέρους την ICMLPO καλούμε τους πατριώτες, τους επαναστάτες και διεθνιστές να υποστηρίξουν την βάθεμα της επαναστατικής διαδικασίας στη Βενεζουέλας, την προώθηση μιας διεθνούς εκστρατείας αλληλεγγύης υπέρ του λαού της Βενεζουέλας απορρίπτοντας τις απειλές επέμβασης που οργανώνει ο Ιμπεριαλισμός.

Όχι στην ιμπεριαλιστική επέμβαση! Με την υποστήριξη των επαναστατών του κόσμου η Βενεζουέλα δεν θα γίνει άλλη μία Λιβύη ή Συρία!

Η Συντονιστική Επιτροπή της Διεθνούς Διάσκεψης των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων

Διαβάστε Περισσότερα »

ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ: Θλίψη και μεγάλο λαϊκό πένθος για το θάνατο του Ούγκο Τσάβες

ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ

Θλίψη και μεγάλο λαϊκό πένθος για το θάνατο του Ούγκο Τσάβες

Ο θάνατος του πρόεδρου της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες σκόρπισε μεγάλη θλίψη στις πλατιές λαϊκές μάζες της Βενεζουέλας που αγωνίζονται κατά της εκμετάλλευσης, της φτώχειας και της εξαθλίωσης αλλά και του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.

Η θλίψη αυτή είναι δικαιολογημένη γιατί κυβέρνηση Τσάβες εφάρμοσε, πέρα από κάποιο αστικό εκδημοκρατισμό, διάφορες αστικο-δημοκρατικού χαρακτήρα μεταρρυθμίσεις, όπως «το δικαίωμα και η δυνατότητα της υγείας, της εκπαίδευσης, της κοινωνικής ασφάλισης», κλπ., απ’ τις οποίες επωφελήθηκαν φτωχά στρώματα των λαϊκών μαζών και αντιστάθηκε στις πιέσεις και ωμές αναμίξεις στα εσωτερικά της Βενεζουέλας του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.

Όμως οι αναγκαίες αυτές αστικές μεταρρυθμίσεις παραμένουν στα πλαίσια του καπιταλισμού, δε σπάνε το πλαίσιό του μα ούτε και καταργούν την καπιταλιστική εκμετάλλευση, πολύ περισσότερο δεν ανατρέπουν την εξουσία της κυρίαρχης αντιδραστικής αστικής τάξης και δεν απαλλάσσουν τη χώρα απ’ την ιμπεριαλιστική εξάρτηση, όπως ισχυρίζονται οι διάφοροι, παλιοί και νέοι ρεφορμιστές (παλιά παραδοσιακή και νέα χρουστσοφική σοσιαλδημοκρατία, ρεφορμιστικό ρεύμα «σοσιαλισμός του 21^ου αιώνα», κλπ. κλπ.).

Οι υπαρκτές αντιστάσεις της κυβέρνησης Τσάβες και άλλων κυβερνήσεων στη Λατινική Αμερική απέναντι στους αμερικανούς ιμπεριαλιστές είναι σαφώς θετικές, στο βαθμό που είναι συνεπείς, για κάθε χώρα ξεχωριστά αλλά και για ολόκληρο το χώρο της Λατινικής Αμερικής, όμως ο πολυδιαφημισμένος «αντιιμπεριαλισμός» τους περιορίζεται, εξαντλείται και τελειώνει ακριβώς σ’ αυτόν τον αντιαμερικανισμό.

Διαβάστε Περισσότερα »

ICMLPO: για το θάνατο του Διοικητή Ούγκο Τσάβες

Η Συντονιστική Επιτροπή της Διεθνούς Σύσκεψης Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων εκφράζει τη λύπη της για το θάνατο του διοικητή Ούγκο Τσάβες Frias, Προέδρου της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας. Εκφράζει την αλληλεγγύη της με την εργατική τάξη και το λαό, με την κυβέρνηση της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας, με τους επαναστάτες και κομμουνιστές που αγωνίζονται θαρραλέα για την κοινωνική και εθνική απελευθέρωση στη Βενεζουέλα.

Η επαναστατική διαδικασία που λαμβάνει χώρα στη Βενεζουέλα, η οποία περιλαμβάνει τα εκατομμύρια των ανθρώπων, των εργαζομένων και της νεολαίας, ασχολείται με το έργο του εκδημοκρατισμού της κοινωνίας. Παρέχοντας στους φτωχούς , το δικαίωμα και τη δυνατότητα της υγείας, της εκπαίδευσης και της κοινωνικής ασφάλιση. Σπάζοντας την αντιπολίτευση από τους αντιδραστικούς και την ολιγαρχία, έχει κινητοποιήσει τις μάζες των εργαζομένων και της νεολαίας για την υπεράσπιση αυτής της διαδικασίας.

Η κυβέρνηση της Βενεζουέλας με επικεφαλής τον Ούγκο Τσάβες έχει δημιουργήσει μια σημαντική πολιτική για την ενοποίηση της Λατινικής Αμερικής σε (ορισμένο) επίπεδο, συμπεριλαμβανομένων των διαφόρων χωρών της περιοχής, ιδίως αυτών που είναι ενσωματωμένες στο ALBA. Η διαδικασία αυτή έχει ως στόχο την ανάπτυξη ενός ανεξάρτητου τομέα και αντιμετωπίζει την αντιπολίτευση με την παρουσία του ιμπεριαλισμού από τη Βόρεια Αμερική, που αρνείται να χάσει, ότι έχει (κατακτήσει) παραδοσιακά και θεωρείται ως ‘’πίσω αυλή του’’.

Για τους λόγους αυτούς, ο Comandante Τσάβες έχει κερδίσει την υποστήριξη των αγωνιστών για την κοινωνική απελευθέρωση και των επαναστατών, των εργαζομένων και των λαών της Λατινικής Αμερικής και των άλλων ηπείρων. Αναδύεται ως μαχητής, ένας αποφασιστικός πατριώτης, ένας συνεπής αντιιμπεριαλιστής. Ο θάνατός του φαίνεται να είναι μια μεγάλη απώλεια για τον αγώνα ενάντια στην τυραννία και την αναπόφευκτη, αλλά σκληρή και δύσκολη διαδικασία της απελευθέρωσης των λαών.

Αλλά αυτό το οδυνηρό πλήγμα δεν θα θέσει τέρμα στον αγώνα. Αντίθετα, είμαστε πεπεισμένοι ότι η εργατική τάξη της Βενεζουέλας, οι άνθρωποι και η νεολαία θα την προωθήσουν. Θα ξέρουν να διακρίνουν μεταξύ αληθινού φίλου όσο και τους ανοικτούς και συγκεκαλυμμένους εχθρούς, και με αποφασιστικότητα θα παρελαύνουν μπροστά στον αγώνα για την απελευθέρωση, στο δρόμο της επανάστασης, προς το σοσιαλισμό. Με μπροστάρηδες/επικεφαλής τους επαναστάτες προλετάριους θα θάψουν τον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό, όπως και οι άλλοι λαοί της Λατινικής Αμερικής και του κόσμου.

Τα μαρξιστικά-λενινιστικά κόμματα και οι οργανώσεις της ICMLPO ανανεώνουμε τη δέσμευσή μας στη διεθνή προλεταριακή επανάσταση, στον προλεταριακό διεθνισμό, και εκφράζουμε για μια ακόμη φορά την πεποίθησή μας ότι τα μέλη του Μαρξιστικό-Λενινιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος της Βενεζουέλας και τις γνήσια επαναστατικές δυνάμεις στη χώρα θα συνεχίσουν τον αγώνα για την επανάσταση και το σοσιαλισμό, μέχρι τη νίκη.

Η Συντονιστική Επιτροπή του ICMLPO

7 Μαρτίου 2013

Διαβάστε Περισσότερα »

Δήλωση του PCMLV για το θάνατο του διοικητή Τσάβες

Τρίτη, 5 Μαρτίου 2013

Το Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα της Βενεζουέλας, PCMLV, εκφράζει τη θλίψη του και την αλληλεγγύη στην φυσική απώλεια του Comandante Προέδρου Ούγκο Τσάβες Frias, σε όλους τους εργαζόμενους, τους αγρότες, τους φοιτητές, τις γυναικείες οργανώσεις, επαναστατικά, αντι-ιμπεριαλιστικά, σοσιαλιστικά και Μπολιβαριανά κόμματα και τις οργανώσεις των μαζών.

Εκφράζουμε επίσης τα συλλυπητήριά μας στην οικογένειά του, τους φίλους και την εθνική κυβέρνηση για την απώλεια ενός μεγάλου ανθρωπιστή , έναν πατριώτη, προοδευτικό και επαναστάτη, συνεπή πολιτικό, όπως ο Πρόεδρος Ούγκο Τσάβες αποδείχθηκε μέχρι τις τελευταίες μέρες της ύπαρξής του.

Καλούμε την εργατική τάξη, που ξέρει πώς να ανταποκριθεί στην πρόκληση της επαναστατικής πάλης και στις πιο πιεστικές στιγμές της ιστορίας, να προετοιμαστούν για να αντισταθούν και να νικήσουν τους αντιδραστικούς που δεν θα διστάσουν να επωφεληθούν από αυτή τη δύσκολη στιγμή να ματαιώσουν με βίαια μέσα τα κέρδη και τις απαιτήσεις που πετύχαμε υπό την ηγεσία του προέδρου Τσάβες. Ο ιμπεριαλισμός θα θέσει ισχυρότερες παγίδες σε αυτή τη θλιβερή στιγμή που το εθνικό επαναστατικό κίνημα περνάει.

Η πρόκληση είναι να μην παραιτηθεί από την πάλη για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, το καθήκον που ο Πρόεδρος Ούγκο Τσάβες έθεσε σε όλες τις περιστάσεις. Αυτό το καθήκον θα πρέπει να ληφθεί αυστηρά και θαρραλέα από όλους τους εργαζόμενους αυτού του έθνους σε αυτή τη δύσκολη στιγμή στην ιστορία. Εμείς, ως κόμμα της εργατικής τάξης στη Βενεζουέλα, κάνουμε έκκληση για τον αγώνα και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού υπό την επιστημονική αντίληψη του μαρξισμού-λενινισμού.

Οι πράξεις δολιοφθοράς, των μισθωμένων δολοφόνων, η τρομοκρατία, η έλλειψη τροφίμων, η προπαγάνδα της παραπληροφόρησης, το άγχος και η χειραγώγηση θα ενταθούν. Οι εθνικοί και διεθνείς αντιδραστικοί αισθάνονται νικητές αυτή τη στιγμή, αλλά τόσο η εθνική όσο και η παγκόσμια εργατική τάξη θα προχωρήσουμε με τις απαραίτητες στρατηγικές μάχες για να συνεχίσουμε την πορεία της νίκης και τη συσσώρευση των δυνάμεων να αντιμετωπίσουμε τους φασίστες και τους ιμπεριαλιστές.

Ο θάνατος του Προέδρου της Δημοκρατίας δεν πρέπει να σημάνει την πτώση στη λαϊκή οργάνωση, αλλά μάλλον θα πρέπει να χρησιμεύσει ως μια ώθηση για τους μελλοντικούς αγώνες ενάντια στον ταξικό αντίπαλο. Δεν πρέπει να πιστέψουμε στα ψεύτικα συλλυπητήρια της δεξιάς, η οποία κατά δεκάδες φορές προσπάθησε να δολοφονήσει τον Κομαντάντε. Οι τομείς αυτοί μετακινούνται από μια ενιαία ώθηση: κέρδος με οποιοδήποτε κόστος.

Η δεξιά πτέρυγα αξιολογεί ποιες ενέργειες να ακολουθήσει τις επόμενες ημέρες. Δεν είναι τυχαίο ότι η κυβέρνηση της Βενεζουέλας προχώρησε στην απέλαση δύο αμερικανών στρατιωτικών ακολούθων για συνωμοτική δουλειά.

Με όλη μας την δύναμη καλούμε όλα τα επαναστατικά στοιχεία να ταχθούν ενάντια στον καπιταλιστικό και ιμπεριαλιστικό εχθρό. Η εργατική τάξη πρέπει να είναι προετοιμασμένη για μια πιθανή δύσκολη κατάσταση. Δεν πρέπει να εμπιστεύεται τον αστικό εχθρό που έχει ιστορικά αποδειχθεί ότι είναι προδότης. Εάν η φιλο-ιμπεριαλιστική αστική τάξη προσπαθεί να επωφεληθεί από αυτή την δύσκολη στιγμή της θλίψης των ταπεινών και των εκμεταλλευόμενων μαζών, οι μάζες πρέπει να ανταποκρίνονται δυναμικά και να εφαρμόσουν επαναστατική βία.

Ο σοσιαλισμός μπορεί να οικοδομηθεί μόνο με τη συμμαχία εργαζομένων-αγροτών στην εξουσία και το λαό στα όπλα!

Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα της Βενεζουέλας (PCMLV)
Καράκας, 5 Μαρτίου, 2013

Διαβάστε Περισσότερα »

PCMLE: Ανακοινωθέν για το θάνατο του διοικητή Hugo Chavez Frias, Πρόεδρου της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας

Η Κεντρική Επιτροπή του Μαρξιστικού Λενινιστικού Κομμουνιστικό Κόμμα του Ισημερινού PCMLE εκφράζει την αλληλεγγύη της με την εργατική τάξη και τον λαό της Βενεζουέλας για το θάνατο του Προέδρου της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας, Διοικητη Ούγκο Τσάβες Frias.

Ο θάνατός του είναι μια τεράστια απώλεια για την πολιτική διαδικασία στην οποία η αδελφή δημοκρατία ασκεί εδώ και μερικά χρόνια. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ​​έχουν ληφθεί σημαντικά πολιτικά μέτρα που έχουν ως στόχο την υπεράσπιση της λαϊκής κυριαρχίας, την επέκταση των πολιτικών δικαιωμάτων των λαών και την αντιμετώπιση των βασικών υλικών αναγκών τους.

Η Μπολιβαριανή διαδικασία έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην περιοχή της Λατινικής Αμερικής και της παγκόσμιας πολιτικής σκηνής, κατάφερε να γίνει αναφορά στην πάλη των λαών της περιοχής ενάντια στην ολιγαρχική κυριαρχία και ξένη εξάρτηση.

Οι αποσταθεροποιητικές και αντεπαναστατικές προσπάθειες καθοοδηγούμενες από τον ιμπεριαλισμό και την εγχώρια αντίδραση για τον τερματισμό της Μπολιβαριανής διαδικασίας συγκρούστηκαν και υπέκυψαν στην ενότητα και πάλη των εργαζομένων και του λαού της Βενεζουέλας, που, μαζί με τον Hugo Chavez, υπερασπίζονται με επιτυχία τα επιτεύγματα τους. Η ενότητα αυτή θα πρέπει να διατηρηθεί υπό τις παρούσες συνθήκες ώστε να διατηρήσει ο λαός τις κατακτήσεις που επιτεύχθηκαν και να προχωρήσει η διαδικασία προς τα εμπρός.

Επαναλαμβάνουμε την αλληλεγγύη μας προς την εργατική τάξη, τη νεολαία και τον λαό της Βενεζουέλας και το Ενωμένο Σοσιαλιστικό Κόμμα της Βενεζουέλας.

Η Κεντρική Επιτροπή του Μαρξιστικού-Λενινιστικού Κομμουνιστικό Κόμματος του Ισημερινού
Κίτο, 5 Μαρτίου, 2013

Διαβάστε Περισσότερα »

Βενεζουέλα: Ήττα της ολιγαρχίας

En Marcha #1596
Όργανο της Κεντρικής Επιτροπής του Μαρξιστικoύ-Λενινιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος του Ισημερινού (PCMLE)

Η ανακοίνωση του Εθνικού Εκλογικού Συμβουλίου (CNE) της Βενεζουέλας επιβεβαίωσε τη νίκη του Ούγκο Τσάβες, με περισσότερο από 54% των ψήφων απέναντι στον υποψήφιο της δεξιάς και της ολιγαρχίας, αποδεικνύνοντας τη λαϊκή υποστήριξη στο έργο με επικεφαλής τον Μπολιβεριανό Πρόεδρο.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ήταν εκλογές ανάμεσα σε δυο αντιδιαμετρικά κυβερνητικά προγράμματα: αυτό του Ούγκο Τσάβες, που εστιάζει στο ρόλο του κράτους ως ρυθμιστή των μέσων παραγωγής και της κατανάλωσης, επενδύσεις σε κοινωνικά προγράμματα, μεγαλύτερη κοινωνική συμμετοχή στα δημόσια ιδρύματα, Λατινοαμερικάνικη ενοποίηση, δωρεάν υγειονομική περίθαλψη και προγράμματα επιμόρφωσης, στέγαση και, αυτό που αναστατώνει τη δεξιά περισσότερο: ο κρατικός έλεγχος της παραγωγής πετρελαίου. Στο άλλο άκρο, ο Henrique Capriles, παρόλο που ο ίδιος λέει ότι συμφωνεί με το δικαίωμα των λαϊκών στρωμάτων για βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης, δεν αρνείται ότι ο ίδιος εκπροσωπεί την ολιγαρχία της Βενεζουέλας, που λαχταρά να ανακτήσει τον έλεγχο των δημόσιων επιχειρήσεων μέσω της ιδιωτικοποίησης τους και, ως εκ τούτου, δεν αρνείται ότι είναι αντίθετος με πολλά από τα κοινωνικά προγράμματα της σημερινής κυβέρνησης. Είναι, επίσης, υπέρ του να επανακτήσει το ιδιωτικό, εθνικό και ξένο κεφάλαιο τον έλεγχο της οικονομίας της Βενεζουέλας.

Ο Τζέιμς Πέτρας, ένας διακεκριμένος πολιτικός αναλυτής επισημαίνει σαφώς αυτόν τον ανταγωνισμό: «Ο Τσάβες είναι με τη Λατινική Αμερική, είναι σε αντιπαράθεση με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και δείχνει ότι είναι ένας άνευ όρων υπερασπιστής της αυτοδιάθεσης και της ενοποίησης της Λατινικής Αμερικής. Ο H. Capriles Radonski είναι υπέρ των συμφωνιών ελεύθερου εμπορίου με τις ΗΠΑ, που αντιτίθεται στην περιφερειακή ολοκλήρωση, υποστηρίζει τις επεμβάσεις των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή και είναι ένθερμος υπερασπιστής του Ισραήλ». Και αυτή η διαφορά είναι που εκτίμησε ο λαός της Βενεζουέλας.

Με αυτό το αποτέλεσμα η δεξιά δεν ηττήθηκε. Με τη δύναμη που διατηρεί πάνω από τις τράπεζες και τα μέσα ενημέρωσης, κατάφερε να πείσει μια μεγάλη μερίδα να υποστηρίξει τις ανοιχτά νεοφιλελεύθερες θέσεις της. Σύμφωνα με την πρώτη έκθεση του CNE, με το 90% των καταμετρημένων ψήφων, ο Τσάβες λαμβάνει 7.440.082 ψήφους (54,4%) και ο Capriles, 6.151.544 ψήφους (45%).

Με τη νίκη του Τσάβες, έχουν κερδίσει τα λαϊκά στρώματα, τα εκατομμύρια των ανθρώπων που επωφελούνται από τα προγράμματα που τους επιτρέπουν μια αξιοπρεπή ζωή. Η θέση της νεοφιλελεύθερης ολιγαρχίας για ιδιωτικοποίηση των τραπεζών, των πολυεθνικών εταιρειών πετρελαίου και φυσικού αερίου που λαχταρούν να επιστρέψουν στο παρελθόν της διαφθοράς, νικήθηκε μαζί με την πρεσβεία των ΗΠΑ και των υπουργείο Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών.

Διαβάστε Περισσότερα »

Για την επικίνδυνη ένταση μεταξύ Κολομβίας και Βενεζουέλας

Η επιθετικότητα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και η απειλή του πολέμου αυξάνονται στη Λατινική Αμερική. Η κατάσταση αυτή ευνοείται, ανάμεσα σε άλλους παράγοντες, από την παρούσα βαθειά οικονομική κρίση, την αποδυνάμωση της θέσης του αμερικανικού ιμπεριαλισμού από την παρουσία άλλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στην περιοχή, αφού η επιθετικότητα και οι πόλεμοι θεωρούνται από τους ιμπεριαλιστές ως μια λύση για την οικονομική κρίση. Αυτή η πολιτική  που διευθύνεται από τον Λευκό Οίκο, γίνεται φανερή με το πραξικόπημα στην Ονδούρα, με την ανάπτυξη του 4^ου στόλου στις θάλασσες της Νότιας Αμερικής και την αύξηση του στρατιωτικού προσωπικού και των μισθοφόρων, μαζί με την εγκατάσταση 7 νέων στρατιωτικών βάσεων στην Κολομβία.

Η κολομβιανή ολιγαρχία και ο ιμπεριαλισμός επιτίθενται και παραβιάζουν την εδαφική κυριαρχία των των γειτονικών χωρών, μέσω ενός από τους πιο πιστούς υπηρέτες τους, του κολομβιανού προέδρου Αλβάρο Ουρίμπε. Με την ολιγαρχία της Βενεζουέλας εφαρμόζουν μια πολιτική ανάπτυξης ομάδων κολομβιανών παραστρατιωτικών κατά μήκος των 2000 χιλιομέτρων των κοινών συνόρων, και ειδικά στην βενεζουελάνικη επαρχία Táchira. Αυτή η επιθετικότητα έχει στόχο να αποσταθεροποιήσει την κυβέρνηση Τσάβεζ στη Βενεζουέλα και να αποτελέσει τη δικαιολογία για την υποδαύλιση του πολέμου ανάμεσα σε αυτές τις χώρες, που θα δημιουργήσει τις συνθήκες για την στρατιωτική κατοχή των συνόρων από τον κολομβιανό στρατό ή απευθείας από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό.

Η δημιουργία αυτής της εστίας έντασης γεννά μια κούρσα εξοπλισμών ανάμεσα στις χώρες της περιοχής, που υποχρεώνονται να σπαταλούν οικονομικούς πόρους για τον εξοπλισμό τους, ωφελώντας τα μεγάλα μονοπώλια. Ωφελείται, επίσης, την κυβέρνηση του Ουρίμπε αφού αποκρίνεται η προσοχή από τις κατηγορίες της επιρρίπτουν για διαφθορά, διακίνηση ναρκωτικών, διατήρηση παραστρατιωτικών οργανώσεων και γενοκτονίες. Η ένταση αποτελεί την δικαιολογία για την ανάπτυξη του σοβινισμού και εμποδίζει τον λαό να κατανοήσει τις αιτίες της κρίσης που έχουν τις ρίζες τους στον καπιταλισμό και με αυτό τον τρόπο προσπαθούν να χαλιναγωγήσουν τον αυξανόμενο κοινωνικό αναβρασμό και τις λαϊκές κινητοποιήσεις.

Την ίδια στιγμή που προκαλεί την ένταση στα σύνορα και ενθαρρύνει τις δολοφονίες προσωπικού του βενεζουελάνικου στρατού, την κατασκοπεία και την κατοχή εδαφών της Βενεζουέλας από παραστρατιωτικούς, η κυβέρνηση του Ουρίμπε ξεδιπλώνει μια σφοδρή διπλωματική εκστρατεία σε διάφορους διεθνείς οργανισμούς όπως ο Οργανισμός Αμερικανικών Κρατών και ο ΟΗΕ, υποστηριζόμενη από διάφορες κυβερνήσεις και μέσα ενημέρωσης, με την οποία προσπαθεί να φανεί ως το θύμα. Οι βιαστικές δηλώσεις του προέδρου Τσάβεζ, που διογκώθηκαν από τα μέσα ενημέρωσης, βοήθησαν την κυβέρνηση του Ουρίμπε να πετύχει το σκοπό της.

Οι λαοί της Βενεζουέλας και του Εκουαδόρ δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα από τον πόλεμο μεταξύ των δύο χωρών. Αντιθέτως, σε αυτών των λαών την πλάτη θα πέσουν όλες τις φρικτές συνέπειες του πολέμου.

Μόνο η επανάσταση και ο σοσιαλισμός θα φέρουν τέλος στους πολέμους, θα διασφαλίσουν την ελευθερία, την ευημερία, την ειρήνη και την ανεξαρτησία των λαών.

Σχέδιο απόφασης που προτάθηκε από το Κομμουνιστικό Κόμμα Κολομβίας (μ-λ) και το Κομμουνιστικό Κόμμα Βενεζουέλας (μ-λ). Υιοθετήθηκε ομόφωνα από την Συνεδρίαση της Διεθνούς Σύσκεψης Μαρξιστικών Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων.

Νοέμβρης 2009

Διαβάστε Περισσότερα »

10η Σύσκεψη των μαρξιστικών-λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων

Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα Ανασύνταξη, Αρ. Φύλ. 203 1-15 Απρίλη 2005

Στη Διεθνή Σύσκεψη των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Οργανώσεων και Κομμάτων συζητήθηκε, ανάμεσα στ’ άλλα θέματα, και η κατάσταση στη Βενεζουέλα και οι θέσεις-ενέργειες του Κόμματος Κόκκινη Σημαία (Partido Bandera Roja) της Βενεζουέλας και καταδικάστηκε η επιζήμια, αντιλενινιστική πολιτική και πρακτική του.

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ

   Κατά τη διαπραγμάτευση αυτού του προβλήματος η κατάσταση στη Βενεζουέλα ερευνήθηκε η πολιτική κατάσταση της Βενεζουέλας καθώς και οι σχέσεις μεταξύ των αδελφών κομμάτων και οι κανόνες που διέπουν τις Συσκέψεις.

   Μια τέτοια συζήτηση δεν είχε ως τώρα ξεχωριστά διεξαχθεί. Τώρα για να φθάσουμε σε συμπεράσματα εξετάστηκαν τα εκεί φαινόμενα από διάφορες πλευρές.

   Στη Βενεζουέλα τα γεγονότα εξελίσσονται με μεγάλη ταχύτητα και η σημασία τους ξεπερνά τα σύνορα της Βενεζουέλας και επιδρά στη διεθνή πολιτική, ιδιαίτερα στη Λατινική Αμερική.

   Γι’ αυτούς τους λόγους η 10^η Ολομέλεια της Διεθνούς Σύσκεψης των Μαρξιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων ασχολήθηκε μ’ αυτό το ζήτημα και τοποθετήθηκε πάνω σ’ αυτό.

Ι

   Το κοινωνικό και πολιτικό προτσές, που αυτή την περίοδο εξελίσσεται στη Βενεζουέλα αγκαλιάζει εκατομμύρια ανθρώπους: τη μάζα του λαού, την εργατική τάξη, την αγροτιά και τη νεολαία, συμμετέχουν όλες οι κοινωνικές τάξεις καθώς και τα διάφορα κοινωνικά και πολιτικά Κόμματα και Οργανώσεις.

   Αυτή η μακρόχρονη πορεία έχει τον τελευταίο καιρό αποκτήσει υπεροχή σε ένταση, σε επίδραση στις λαϊκές μάζες και σε εκρηκτική δύναμη. Αυτό απαιτεί από μας, τους προλεταριακούς επαναστάτες, απ’ τους άνδρες και τις γυναίκες της αριστεράς, τους δημοκράτες, τους πατριώτες, τους κοινωνικούς αγωνιστές να τοποθετηθούν, να πάρουν θέση, να συμπαρασταθούν και να υποστηρίξουν τις προοδευτικές δυνάμεις, που αντιπαρατάσσονται στο βόρειο-αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και την ολιγαρχία της Βενεζουέλας.

ΙΙ

   Η όξυνση της κρίσης στη Βενεζουέλα προκάλεσε, πριν 10 περίπου χρόνια, πολιτικό ρήγμα και μια σύγχυση στα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα, και έχει οδηγήσει σε μαζικές διαμαρτυρίες ενάντια στη λεηλασία και την καταπίεση της ιμπεριαλιστικής μπουρζουαζίας.

   Το COPEΙ (Κοινωνικο-χριστιανικό Κόμμα) και το AD (Δημοκρατική Δράση) τα οποία ανήλθαν διαδοχικά στην εξουσία συγκλονίσθηκαν από την κρίση, αποσυντέθηκαν από τη διαφθορά και οι διάφορες ποπουλίστικες παραλλαγές τους που προέρχονταν από τα ίδια ολιγαρχικά στρώματα απομακρύνθηκαν απ’ την κυβέρνηση.

   Τα νεοφιλελεύθερα μέτρα που προωθήθηκαν από τον ιμπεριαλισμό και τους συμμάχους του, τη μεγάλη μπουρζουαζία της Βενεζουέλας, όξυναν την κρίση και συνέβαλαν στο να αποκαλυφθεί καθαρότερα η εξάρτηση.

   Τα μέτρα ιδιωτικοποιήσεων, η καταπίεση και η απάτη, η αποβιομηχάνιση της χώρας οδήγησαν σε αύξηση της ανεργίας, παραπέρα εξαθλίωση των εργατών και συνέβαλαν στην αύξηση της δυσαρέσκειας και στην επιθυμία των λαϊκών μαζών και της νεολαίας για αλλαγή.

ΙΙΙ

   Από το λεγόμενο “Caracazo” το Φλεβάρη του 1989 (εξέγερση της 27.2.1989), ακολουθούμενο από το στρατιωτικό κίνημα του 1992, αναπτύχθηκε ένα πολύ ισχυρό κίνημα πάλης των εργαζομένων μαζών και της νεολαίας, που επιδίωκαν την ανατροπή της κυβέρνησης και κοινωνικές αλλαγές.

   Ο αγώνας του λαού της Βενεζουέλας διεξάχθηκε με πολλούς τρόπους: απεργίες εργατών, διαδηλώσεις της νεολαίας στους δρόμους, μεγάλες κινητοποιήσεις ενάντια στη διαφθορά, αγώνες για ελευθερία και δημοκρατία, αναζήτηση πολιτικής προοπτικής, συγκρότηση διαφόρων μπλοκ και συμμαχιών στο περιβάλλον των λαϊκών μαζών, συμμετοχή στις εκλογές με δικές τους λίστες.

   Η Βενεζουέλα έζησε μια ανάπτυξη των αγώνων των μαζών, οι πόλεις και η ύπαιθρος έγιναν πεδίο σύγκρουσης μεταξύ του αγώνα για ελευθερία των φτωχών λαϊκών στρωμάτων και της αντεθνικής, ενάντια στο λαό στρεφόμενης πολιτικής της μπουρζουαζίας και των ιμπεριαλιστών.

IV

   Το 1998 ένα σημαντικό τμήμα του λαού της Βενεζουέλας, τα δημοκρατικά και αριστερής κατεύθυνσης πολιτικά Κόμματα και Οργανώσεις συμμετείχαν στις εκλογές με δική τους λίστα. Πρόβαλαν την υποψηφιότητα του συνταγματάρχη Hugo Chavez (Ούγκο Τσάβες) και ένα εναλλακτικό Πρόγραμμα σε αντιπαράθεση με τις αντιλήψεις των παραδοσιακών πολιτικών κομμάτων.

   Στο πρόσωπο του Hugo Chavez, ο οποίος το 1992 ηγήθηκε μιας στρατιωτικής στάσης ενάντια στην κυβέρνηση του Carlos Andres Perez, διώχτηκε και κρατήθηκε αρκετά χρόνια, ένα μεγάλο τμήμα των βενεζολάνων έβλεπε τον εξεγερμένο στρατιώτη που ξεσηκώθηκε ενάντια στη διαφθορά και την πολιτική πείνας που επέβαλλε η ολιγαρχία. Σήμαινε γι’ αυτούς την ελπίδα και την προοπτική αλλαγής.

   Ο Chavez εκφωνεί μαχητικές ομιλίες ενάντια στη διαφθορά και τα προνόμια, βαδίζει σε ανοιχτή σύγκρουση με τα παραδοσιακά κόμματα, κάνει προτάσεις αλλαγής, υπόσχεται να θέσει τέρμα στην κοινωνική ανισότητα και να καταπιαστεί με τα μεγάλα προβλήματα της Βενεζουέλας και του λαού.

   Η επιθυμία των λαϊκών μαζών για αλλαγή, η φθορά και η απώλεια κύρους των αστικών κομμάτων, η ανάπτυξη του κοινωνικού αγώνα συμβάλλουν ώστε οι προτάσεις του Chavez να βρουν πρόσφορο έδαφος κι’ αυτός κερδίζει τις εκλογές στον πρώτο γύρο.

   Αυτός ο θρίαμβος έδωσε μεγάλες ελπίδες και προσδοκίες στη Βενεζουέλα και πέρα απ’ τα σύνορά της, ιδιαίτερα στη Λατινική Αμερική.

V

   Όταν ο Chavez βρέθηκε στη κυβέρνηση προτείνει μερικές πολιτικές αλλαγές, συγκαλεί Συνταγματικό Συμβούλιο (Asamblea Constituyente) και κατ’ αυτόν τον τρόπο ανοίγεται ο δρόμος σε μερικές κοινωνικές κατακτήσεις για τις εργαζόμενες μάζες, θεσμοθετούνται μερικοί δημοκρατικοί κανόνες και ανοίγονται δρόμοι για αλλαγές στην οικονομική και κοινωνική ζωή.

   Το νέο Σύνταγμα δεν αλλάζει το κοινωνικό καθεστώς, οι δε καπιταλιστικοί θεσμοί και οι πολιτικοί κανόνες δεν θίχτηκαν. Παρόλα αυτά, αυτό σημαίνει σημαντική πρόοδο στη νομοθεσία της Βενεζουέλας, στη διασφάλιση των δημοκρατικών πολιτικών δικαιωμάτων και τις ελευθερίες.

VI

   Η κυβέρνηση του Chavez στηρίζεται σε σημαντικούς οικονομικούς πόρους, που προέρχονται απ’ τη διεθνή τιμή πετρελαίου.

   Μ’ αυτά τα μέσα έκανε μερικά για το καλό των πιο φτωχών λαϊκών στρωμάτων της Βενεζουέλας, και έτσι η κυβέρνηση του Chavez πέτυχε να διευρύνει την κοινωνική της βάση.

   Ξεκίνησε μια καμπάνια για την εξάλειψη του αναλφαβητισμού, ενίσχυσε τη δημόσια παιδεία και επέτρεψε έτσι την πρόσβαση στα σχολεία εκατομμυρίων βενεζολάνων, που πριν δεν είχαν καμιά δυνατότητα, οικοδόμησε ένα σύστημα υγείας για όλα τα λαϊκά στρώματα, προώθησε μια αγροτική μεταρρύθμιση που αφορά την κρατική γη και τις ακαλλιέργητες εκτάσεις των μεγαλογαιοκτημόνων.

VII

   Ο Chavez οργάνωσε ένα πολιτικό Κόμμα (Movimiento Bolivariano V Rebublica), που του επέτρεψε, σε συμμαχία με άλλες Οργανώσεις, να κερδίσει τις εκλογές. Αυτό το κόμμα δεν είναι όργανο, σε κυβερνητικό και ηγετικό επίπεδο, των μαζών. Πνίγεται από τον ιδεολογικό κατακερματισμό και τη διαφθορά.

   Άλλα πολιτικά αριστερά Κόμματα και Οργανώσεις που συμμετέχουν στην κυβέρνηση, έχουν μικρή σημασία και μόλις την ικανότητα να συμβάλλουν στην κατεύθυνση του κοινωνικού και πολιτικού προτσές που αναπτύσσεται σε μεγάλη κλίμακα.

   Ο Chavez πέτυχε να έχει ένα καλό επίπεδο επικοινωνίας με το λαό και τη νεολαία, είναι ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης αυτού του προτσές.

VIII

   Η κυβέρνηση Chavez δεν άλλαξε το χαρακτήρα του κοινωνικού και πολιτικού καθεστώτος στη Βενεζουέλα, όμως θίγει σε ορισμένο βαθμό τα συμφέροντα της μεγάλης μπουρζουαζίας και του ιμπεριαλισμού και ευνοεί τα πιο φτωχά στρώματα της κοινωνίας.

   Η κυβέρνησή του έμεινε σταθερή στην αντίσταση ενάντια στο σχέδιο-Κολομβία, ενάντια στην ALCA (Αμερικάνικη Ελεύθερη Ζώνη Εμπορίου), ενάντια στον πόλεμο κατά του Ιράκ και παίζει σπουδαίο ρόλο στο εσωτερικό του OPEC, στην υπεράσπιση των συμφερόντων των χωρών παραγωγής πετρελαίου.

   Απέναντι στις βλέψεις του ιμπεριαλισμού και παρά τις επιδιώξεις της βενεζολάνικης ολιγαρχίας και αντίδρασης κρατά ψηλά τη συνεργασία και τη αλληλοβοήθεια με την επαναστατική Κούβα.

   Αυτά τα γεγονότα προκάλεσαν το μίσος των βορειο-αμερικάνικων μονοπωλίων, της κυβέρνησης των ΗΠΑ, της ολιγαρχίας και των παραδοσιακών πολιτικών κομμάτων, των αντιδραστικών, οι οποίοι απ’ την αρχή με βίαιες επιθέσεις ήθελαν να ανατρέψουν την κυβέρνηση Chavez.

   Στη δράση τους ενάντια στον Chavez πέτυχαν να συμπεριλάβουν ένα τμήμα μεσαίων στρωμάτων του πληθυσμού, των βιοτεχνών και ένα μέρος της εργατικής τάξης. Αυτά τα κοινωνικά στρώματα επιδιώκουν ασφάλεια, φοβούνται από την εξέγερση εκείνων που ζουν κάτω από το απόλυτο όριο φτώχιας και η δυσαρέσκειά τους τροφοδοτείται από την κρίση που συγκλονίζει τη Βενεζουέλα.

   Για τους ιμπεριαλιστές κάθε μέσο είναι θεμιτό, είτε πρόκειται για νόμιμο είτε παράνομο.

   Ένα μεγάλο μέρος της πολιτικής  του ιμπεριαλισμού διαδίδεται από τα μαζικά μέσα ενημέρωσης, τον τύπο, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση, τα οποία ώρα με την ώρα, μέρα με τη μέρα υποθάλπουν προκλήσεις και διαδίδουν συκοφαντίες, επινοούν γεγονότα και επιτίθενται στον Chavez, την κυβέρνησή του και το έργο της.

   Οι ιμπεριαλιστές υποκινούν στρατιώτες να εξεγερθούν, μπαίνουν σε στρατόπεδα αναζητώντας στρατιώτες που εκδηλώνουν ανοιχτή αντίσταση ενάντια στον Chavez, και τους χρησιμοποιώντας τους σαν δόρυ, προσπαθούν να υπονομεύσουν τις ένοπλες δυνάμεις και να οργανώσουν πραξικόπημα ενάντια στον Chavez.

   Οι ιμπεριαλιστές συγκροτούν κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες, τις διαλύουν πάλι και φτιάχνουν νέες, με σκοπό να ενώσουν όλες τις δεξιές και αντιδραστικές δυνάμεις.   

   Η ορατή κεφαλή της αντιπολίτευσης είναι η Federacion de Camaras, η οποία εκπροσωπεί την Ένωση επιχειρηματιών και την Ένωση Τραπεζών καθώς και τον ανώτατο κλήρο της Καθολικής Εκκλησίας. Συμπεριλαμβάνει επίσης και παραδοσιακά κόμματα, τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, αποστάτες της πολιτικής αριστεράς, καθώς και μερικές πολιτικές Οργανώσεις με αριστερό και επαναστατικό παρελθόν.

   Η κυβέρνηση Μπους, η βορειο-αμερικάνικη Πρεσβεία, η CIA είναι το κουκλοθέατρο που κρατά τα νήματα και καθοδηγεί τη δράση των βενεζολάνων αντιδραστικών. Οι εξόριστοι κουβανοί, οι παραστρατιωτικοί της Κολομβίας αποτελούν επίσης ένα τμήμα των δυνάμεων, οι οποίοι δραστηριοποιούνται έντονα ενάντια στην κυβέρνηση Chavez.

   Από την άλλη πλευρά στέκονται οι λαϊκές μάζες, η εργατική τάξη, η αγροτιά, οι υποαποσχολούμενοι, εκείνοι που ζουν κάτω από το απόλυτο όριο της φτώχειας και πλατιά στρώματα της νεολαίας, η οποία θεωρεί το έργο της κυβέρνησης σαν δική της υπόθεση.

   Στη Βενεζουέλα παρατηρείται σήμερα ένα βαθύ και μεγάλο σε έκταση κοινωνικό και πολιτικό προτσές που έχει πολώσει την κοινωνία. Ο αγώνας εκφράζεται σε όλα τα επίπεδα στον τομέα των ιδεών, στην πολιτική σύγκρουση, στους δρόμους και στις πλατείες.  

IX

   Αυτή η κοινωνική και πολιτική σύγκρουση δυναμώνει από το 1998 και σημειώνεται σε διάφορους τομείς και σε διάφορα επίπεδα.

   Η κυβέρνηση Chavez διενήργησε 6 φορές εκλογές, κάθε κυβέρνηση που προήλθε απ’ αυτές είχε την υποστήριξη του λαού της Βενεζουέλας.

   Συγκάλεσε Συνταγματική Συνέλευση και επεξεργάστηκε ένα νέο πολιτικό βασικό νόμο (nueva carta politica).

   Ο ίδιος ο Chavez καθιέρωσε ένα νέο τρόπο εκλογής προέδρου και κατά πλειοψηφία επικυρώθηκε ως πρόεδρος.

   Οργάνωσε το λαό στους λεγόμενους βολιβαριανούς κύκλους (cyrculos bolivarianus) και οικοδομεί μ’ αυτόν τον τρόπο μια λαϊκή υποστήριξη για την κυβερνητική του δραστηριότητα.

   Η αντιπολίτευση συμμετείχε δραστήρια σ’ αυτές τις εξελίξεις και ηττήθηκε σ’ όλες τις εκλογές.

   Τον Απρίλη του 2002 η βορειο-αμερικάνικη κυβέρνηση και η CIA οργάνωσαν ένα πραξικόπημα με τη συμμετοχή της εκκλησιαστικής ιεραρχίας, τον Feder Camaras (Ένωση Επιχειρηματιών) και με τη συνενοχή μιας ομάδας αξιωματικών, κατά τη διάρκεια του οποίου συνελήφθη ο Chavez και σχηματίστηκε νέα κυβέρνηση. Τα στρατεύματα του Caracas και η πλειοψηφία των ενόπλων δυνάμεων επανέφεραν την κυβέρνηση Chavez και ματαίωσαν το πραξικόπημα.

   Το Δεκέμβρη του 2002 και το Γενάρη του 2003 οι επιχειρηματίες οργάνωσαν το κλείσιμο των επιχειρήσεών τους με σκοπό να χρεοκοπήσει η οικονομία της Βενεζουέλας και μ’ αυτόν τον τρόπο να ανατρέψουν τον Chavez. Και σ’ αυτή τους την προσπάθεια απέτυχαν.

   Η αντιπολίτευση με μια συνταγματική καταγγελία άσκησε πίεση μ’ όλα τα μέσα για διεξαγωγή δημοψηφίσματος με σκοπό την απομάκρυνση του προέδρου Chavez ap;o το αξίωμά του (Referendum Revocatorio del Mandato del Presidente Chavez). Αυτό το δημοψήφισμα έγινε τον Αύγουστο του 2004 και έτσι ο Chavez επιβεβαιώνετε ακόμα μια φορά με συντριπτική πλειοψηφία στο αξίωμά του.

   Οι αντιδραστικές δυνάμεις δεν εγκαταλείπουν τα σχέδιά τους να υπερασπίσουν τα συμφέροντα της ολιγαρχίας και του ιμπεριαλισμού και συνεχίζουν να αγωνίζονται μαχητικά.

   Οι λαϊκές δυνάμεις, οι πατριωτικές, δημοκρατικές, αριστερές και επαναστατικές δυνάμεις συνεχίζουν να προχωρούν προς τα μπρος, προωθούν και υπερασπίζουν αυτή την εξέλιξη.

   Στη Βενεζουέλα διεξάγεται μια απ’ τις μεγάλες μάχες ενάντια στον ιμπεριαλισμό και εμείς οι προλεταριακοί επαναστάτες μ’ αυτή την ευκαιρία εκφράζουμε την υποστήριξή μας στους εργάτες και τη νεολαία και την κυβέρνηση Chavez στο βαθμό που αυτή διατηρεί τη δημοκρατική και πατριωτική γραμμή.

X

   Η κυβέρνηση Chavez τοποθετείται ενάντια στις ΗΠΑ και τις ιμπεριαλιστικές της μηχανορραφίες. Είναι φανερό, ότι αυτή η σύγκρουση περιορίζεται μόνο σ’ ορισμένες πλευρές της εξάρτησης, ότι υπάρχουν ζητήματα που δεν αγγίζονται και στα οποία τα διεθνή μονοπώλια μπορούν παραπέρα να επιβάλλουν τα σχέδιά τους.

   Τουλάχιστον στη βάση της στάσης της απέναντι στα εθνικά συμφέροντα η κυβέρνηση Chavez μπορεί να χαρακτηριστεί σαν εθνικο-πατριωτική.

   Είναι μια κυβέρνηση που νομιμοποιήθηκε σε 7 εκλογικές αναμετρήσεις και επιβεβαιώθηκε από την πλειοψηφία των βενεζολάνων.

   Εμείς οι μαρξιστές-λενινιστές έχουμε ξεκάθαρο, ότι αυτή την περίοδο στη Βενεζουέλα δεν πραγματοποιείται επανάσταση, και ακόμα λιγότερο μια κοινωνική επανάσταση του προλεταριάτου. Η κυβέρνηση Chavez δεν είναι επαναστατική κυβέρνηση. Πρόκειται για μια δημοκρατική και πατριωτική πορεία, η οποία κινητοποιεί εκατομμύρια ανθρώπους και μπορεί να εξελιχθεί στην κατεύθυνση μιας κοινωνικής επανάστασης. Για να συμβεί αυτό, είναι αναγκαίο να δημιουργηθούν οι υποκειμενικές προϋποθέσεις, ιδιαίτερα η πολιτική και ιδεολογική καθοδήγηση του κόμματος του προλεταριάτου στο επαναστατικό προτσές ως την κατάληψη της εξουσίας.

XI

   Τα γεγονότα στη Βενεζουέλα αναπτύσσονται σε μια διεθνή κατάσταση, που χαρακτηρίζεται από το ξαναδυνάμωμα και την ανάπτυξη προς τα μπρος του επαναστατικού κινήματος της εργατικής τάξης και των λαών και την οξεία κρίση του ιμπεριαλισμού.

   Τα γεγονότα στη Βενεζουέλα έχουν ιδιαίτερα μεγάλη επίδραση στη Λατινική Αμερική. Η κυρίαρχη τάξη, οι αντιδραστικοί και οι οπορτουνιστές χαρακτηρίζουν τον Chavez σαν «κομμουνιστή», σαν μαριονέτα του Φιντέλ, σαν αντιδημοκρατικό και αυταρχικό στοιχείο. Εμείς, οι λαοί, οι εργάτες και η νεολαία, οι προοδευτικοί και δημοκράτες, οι επαναστάτες και κομμουνιστές αντιλαμβανόμαστε τον αγώνα του βενεζολάνικου λαού σαν τμήμα της πάλης μας για ελευθερία.

XII

   Στα γεγονότα της Βενεζουέλας συμμετέχει δραστήρια το κόμμα Bandera Roja.

   Αυτό χαρακτηρίζει την κυβέρνηση Chavez όργανο του χρηματιστικού κεφαλαίου και υπερασπιστή νεοφιλελεύθερων μέτρων.

   Έχει ισχυριστεί ότι η κυβέρνηση Chavez είναι μια κυβέρνηση των κοινωνικά γκεντεμιτεκτε η οποία στα φτωχά στρώματα προσπαθεί να ξυπνήσει αισθήματα εκδίκησης και να προκαλέσει συγκρούσεις μεταξύ των βενεζολάνων.

   Δηλώνει ότι είναι μια αντιδημοκρατική, φιλοφασιστική κυβέρνηση, η οποία χρησιμοποίησε τη δημαγωγία, το λαϊκισμό, τις παραστρατιωτικές ομάδες των μαζών (cyrculos bolivarianus), τις ένοπλες δυνάμεις για την υποστήριξή της.

   Έλαβε μέρος στις προεδρικές εκλογές, στις οποίες επικυρώθηκε ο Chavez, και υποστήριξε τον Αρίας, τον υποψήφιο των ΗΠΑ, της Δεξιάς και της αντίδρασης.

   Είχε μια αξιοσημείωτη συμμετοχή στο πραξικόπημα του Απρίλη 2001 με το να αποτελέσει ένα τμήμα της συνομωσίας που αποσκοπούσε στην ανατροπή του Chavez.

   Συμμάχησε με την Accion Demokratica και τους γραφειοκράτες στις εκλογές των συνδικάτων.

   Ήταν παρών και συμμετείχε δραστήρια στο κλείσιμο των επιχειρήσεων.

   Συνεργάστηκε δραστήρια στη συγκέντρωση υπογραφών για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την απομάκρυνση του Chavez από το προεδρικό αξίωμα.

   Υπήρξε τμήμα του συντονιστικού της αντιπολίτευσης σε πανεθνική κλίμακα (Coordinadora Nacional de Oposicion). Με τη συμμετοχή σ’ όλες αυτές τις δραστηριότητες συμφωνεί αντικειμενικά με την πολιτική και τη δράση του ιμπεριαλισμού, της CIA και της βορειο-αμερικάνικης Πρεσβείας, της ολιγαρχίας, του επιμελητηρίου των επιχειρηματιών και των τραπεζιτών, της ηγεσίας της καθολικής εκκλησίας, του κοινωνικό-χριστιανικού και του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος. Βρίσκεται στο πλευρό των εχθρών του λαού.

XIII

   Εμείς, οι προλεταριακοί επαναστάτες, έχουμε την ευθύνη να οργανώσουμε και να πραγματοποιήσουμε την επανάσταση. Σ’ αυτή τη δράση δυναμώνουμε με την οργάνωση της εργατικής τάξης και των άλλων εργαζομένων τάξεων, με το να τους διαπαιδαγωγούμε πολιτικά και με το να τους καθοδηγήσουμε στον πολιτικό και κοινωνικό αγώνα στα πλαίσια ενός αδιάκοπου προτσές, που θα μας επιτρέψει να συγκεντρώσουμε δυνάμεις για να αντιπαρατεθούμε νικηφόρα απέναντι στον ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό, να τους ανατρέψουμε και να οικοδομήσουμε το σοσιαλισμό.

   Το προτσές της συγκέντρωσης δυνάμεων δεν είναι καθόλου απλό ζήτημα. Απαιτεί από μας τους κομμουνιστές να συμμετέχουμε δραστήρια στην κοινωνική και πολιτική ζωή, να παίρνουμε υπόψη μας το κοινωνικό κίνημα και το συσχετισμό δυνάμεων, να επεξεργαστούμε μια πολιτική ενότητας με όλες τις κοινωνικές και πολιτικές τάξεις και στρώματα που συμμετέχουν στην επανάσταση, να κλείσουμε συμφωνίες και να κάνουμε  συμβιβασμούς με άλλες δυνάμεις με σκοπό να αντιπαρατεθούμε στον κύριο εχθρό.  Σ’ όλες αυτές τις δραστηριότητες εμείς οι προλεταριακοί επαναστάτες ξεκινούμε από την υπεράσπιση των συμφερόντων της εργατικής τάξης και του λαού, από μαρξιστικές-λενινιστικές θέσεις, και προσέχουμε να μην απομακρυνθούμε από το δρόμο και τους σκοπούς της δράσης μας. Σε καμιά περίπτωση δεν μπορούμε να τοποθετηθούμε στο πλευρό του ιμπεριαλισμού ενάντια στις μάζες, στο πλευρό των κυρίαρχων τάξεων ενάντια στους λαούς.

XIV

   Για κάθε άτομο και Οργάνωση είναι φανερό, ότι ο βορειο-αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, η κυβέρνηση Μπους, οι μηχανισμοί ελέγχου και κατασκοπείας της συνωμοτούν ανοιχτά ενάντια στην κυβέρνηση Chavez και χρησιμοποιούν κάθε μέσο που τους εξυπηρετεί.

   Επίσης είναι πολύ ξεκάθαρο, ότι η Federacion de Camaras εκπροσωπεί τα συμφέροντα της μεγάλης μπουρζουαζίας, ότι τα παραδοσιακά κόμματα COPEI και AD είναι όργανα των κυρίαρχων τάξεων. Το κόμμα της Bandera Roja δεν αγωνίζεται μόνο ενάντια στην κυβέρνηση του Chavez, αλλά έχει συνενωθεί δεδηλωμένα με τη δράση των αντιδραστικών και φιλοιμπεριαλιστικών δυνάμεων, αποτελεί ένα τμήμα του Συντονιστικού της Αντιπολίτευσης σε πανεθνικό επίπεδο.

XV

   Ο διεθνής χαρακτήρας της εργατικής τάξης, ο αγώνας ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό, οι άμεσοι, οι έμμεσοι και στρατηγικοί σκοποί του επαναστατικού προλεταριάτου κάνουν το κομμουνιστικό κόμμα ένα τμήμα της παγκόσμιας επανάστασης σε κάθε ξεχωριστή χώρα, όπου αυτό καθοδηγεί τον επαναστατικό αγώνα.

   Το μαρξιστικό-λενινιστικό κόμμα είναι σταθερός και διαρκής μαχητής του προλεταριακού διεθνισμού.

   Ο ταξικός χαρακτήρας του επαναστατικού κόμματος του προλεταριάτου απαιτεί απ’ αυτό την ευθύνη να συμμετέχει στην ανάλυση της διεθνούς κατάστασης, να τοποθετείται υπέρ της υπόθεσης της εργατικής τάξης και των λαών σ’ όλες τις χώρες, να στηρίζει και να συμπαραστέκεται στους αγωνιστές για ελευθερία και δημοκρατία, να συνδέει τις δυνάμεις του και εκείνες της εργατικής τάξης και των λαών σε κάθε χώρα και σε διεθνές επίπεδο στον αγώνα κατά του ιμπεριαλισμού.

   Αυτή την ευθύνη αναλαμβάνουμε όλοι εμείς, τα Κόμματα και οι Οργανώσεις που συμμετέχουν στη Διεθνή Σύσκεψη.

   Στη συγκεκριμένη περίπτωση της Βενεζουέλας η φωνή των προλεταριακών επαναστατών έχει ένα ηχηρό τόνο καταδίκης της επίθεσης του ιμπεριαλισμού, των επιδιώξεών του να ανατρέψει με βία τη δημοκρατική κυβέρνηση του Hugo Chavez (Ούγκο Τσάβες), χαιρετίζει και υποστηρίζει το λαό της Βενεζουέλας στο θαρραλέο αγώνα για αυτοδιάθεση και υπεράσπιση της κυριαρχίας του.

XVI

   Η εκπλήρωση της διεθνούς ευθύνης από πλευράς των μαρξιστικών-λενινιστικών κομμάτων δε σημαίνει, καθόλου δε σημαίνει, ανάμειξη στις αρμοδιότητες και την επεξεργασία της επαναστατικής πολιτικής σε μια χώρα. Αν οι θέσεις διαφέρουν από τις απόψεις και τις αποφάσεις του κόμματος της χώρας, είναι αναγκαία η αδελφική και ελεύθερη συζήτηση, η οποία θα βοηθήσει στο ξεκαθάρισμα αυτών των προβλημάτων.

   Δεν μπορεί να επιβληθεί μια πολιτική στα Κόμματα των διαφόρων χωρών, αλλά ταυτόχρονα δεν είναι σωστό να απορρίψει κανείς συλλήβδην τις σκέψεις άλλων Οργανώσεων και Κομμάτων. Εμείς οι κομμουνιστές μπορούμε και πρέπει να συζητούμε τις εκτιμήσεις, είμαστε υποχρεωμένοι να υπερασπιστούμε το μαρξισμό-λενινισμό και την εφαρμογή του στην επαναστατική πάλη και να τον διαχωρίζουμε από τις θέσεις του ρεβιζιονισμού και του οπορτουνισμού. Αυτή είναι και μια απ’ τις πρακτικές συνέπειες του προλεταριακού διεθνισμού.

   Αναφορικά μ’ αυτό οι κανόνες της Σύσκεψης αναφέρουν:

«Σαφή πράγματα: το κίνημά μας και ολόκληρη η Σύσκεψη σέβονται και πρέπει να σέβονται πλήρως τους κανόνες κάθε Κόμματος-μέλους. Επίσης τα Κόμματα και οι Οργανώσεις μας αναγνωρίζουν τους κανόνες του καθενός απ’ αυτά, που από την πλευρά τους αναγνωρίζουν και πρέπει να σέβονται τους κανόνες των άλλων. Όμως ταυτόχρονα πρέπει επίσης να είναι σαφές, ότι το γεγονός να εκφράζεται γνώμη τόσο για τη διεθνή κατάσταση όσο και ιδιαίτερα για την κατάσταση μιας χώρας, το γεγονός να εκφράζεται γνώμη για την κατάσταση και τη δουλειά, να διατυπώνεται κριτική ή να παίρνονται συλλογικές αποφάσεις, δεν είναι λάθος. Αντίθετα αυτό πρέπει να κατανοηθεί σαν δικαίωμα και σαν ευθύνη. Κατά τον ίδιο τρόπο μπορεί κάθε Κόμμα να ασκεί κριτική στη δουλειά ενός άλλου Κόμματος μιας άλλης χώρας και να διαπιστώνει κατά πόσο αυτό εφαρμόζει τις συλλογικές αποφάσεις. Αυτές είναι ελάχιστες προϋποθέσεις για ένα διεθνές κίνημα και αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί σαν ανάμειξη στις εσωτερικές υποθέσεις».

XVII

   Αναφορικά με την κατάσταση στη Βενεζουέλα και τις πολιτικές δραστηριότητες της Bandera Roja έγιναν συζητήσεις διμερούς, πολυμερούς, περιφερειακού χαρακτήρα και σε επίπεδο Συσκέψεων. Αυτές οι συζητήσεις έδωσαν τη δυνατότητα να γνωριστούμε καλύτερα με την εκεί πραγματικότητα.

   Η 10^η Ολομέλεια της διεθνούς Σύσκεψης μαρξιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων επιβεβαίωσε κατά τη συζήτηση αυτής της προβληματικής την αλληλεγγύη της με το λαό της Βενεζουέλας στην υπεράσπιση της κυριαρχίας του και της αυτοδιάθεσης και αποκρούει την ανάμειξη του βορειο-αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και την αντιδραστική πολιτική της ολιγαρχίας, εκφράζει την πεποίθησή της, ότι η εργατική τάξη και ο λαός θα βρουν το σίγουρο δρόμο της εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης και θα εξοπλιστούν με την πρωτοπορία τους, το επαναστατικό κόμμα του προλεταριάτου.

10^η Ολομέλεια της Σύσκεψης των μαρξιστικών-λενινιστικών κομμάτων και Οργανώσεων

Ισημερινός, Δεκέμβρης 2004

Σημείωση: Η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55, που για λόγους οικονομικούς δεν πήρε μέρος στην παραπάνω 10^η Ολομέλεια, προσυπογράφει τις εκτιμήσεις της Σύσκεψης των μαρξιστικών-λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων για την «κατάσταση στη Βενεζουέλα».

Διαβάστε Περισσότερα »

10η Σύσκεψη των μαρξιστικών-λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων

Στη Διεθνή Σύσκεψη των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Οργανώσεων και Κομμάτων συζητήθηκε, ανάμεσα στ’ άλλα θέματα, και η κατάσταση στη Βενεζουέλα και οι θέσεις-ενέργειες του Κόμματος Κόκκινη Σημαία (Partido Bandera Roja) της Βενεζουέλας και καταδικάστηκε η επιζήμια, αντιλενινιστική πολιτική και πρακτική του.

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ

   Κατά τη διαπραγμάτευση αυτού του προβλήματος η κατάσταση στη Βενεζουέλα ερευνήθηκε η πολιτική κατάσταση της Βενεζουέλας καθώς και οι σχέσεις μεταξύ των αδελφών κομμάτων και οι κανόνες που διέπουν τις Συσκέψεις.

   Μια τέτοια συζήτηση δεν είχε ως τώρα ξεχωριστά διεξαχθεί. Τώρα για να φθάσουμε σε συμπεράσματα εξετάστηκαν τα εκεί φαινόμενα από διάφορες πλευρές.

   Στη Βενεζουέλα τα γεγονότα εξελίσσονται με μεγάλη ταχύτητα και η σημασία τους ξεπερνά τα σύνορα της Βενεζουέλας και επιδρά στη διεθνή πολιτική, ιδιαίτερα στη Λατινική Αμερική.

   Γι’ αυτούς τους λόγους η 10^η Ολομέλεια της Διεθνούς Σύσκεψης των Μαρξιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων ασχολήθηκε μ’ αυτό το ζήτημα και τοποθετήθηκε πάνω σ’ αυτό.

Ι

   Το κοινωνικό και πολιτικό προτσές, που αυτή την περίοδο εξελίσσεται στη Βενεζουέλα αγκαλιάζει εκατομμύρια ανθρώπους: τη μάζα του λαού, την εργατική τάξη, την αγροτιά και τη νεολαία, συμμετέχουν όλες οι κοινωνικές τάξεις καθώς και τα διάφορα κοινωνικά και πολιτικά Κόμματα και Οργανώσεις.

   Αυτή η μακρόχρονη πορεία έχει τον τελευταίο καιρό αποκτήσει υπεροχή σε ένταση, σε επίδραση στις λαϊκές μάζες και σε εκρηκτική δύναμη. Αυτό απαιτεί από μας, τους προλεταριακούς επαναστάτες, απ’ τους άνδρες και τις γυναίκες της αριστεράς, τους δημοκράτες, τους πατριώτες, τους κοινωνικούς αγωνιστές να τοποθετηθούν, να πάρουν θέση, να συμπαρασταθούν και να υποστηρίξουν τις προοδευτικές δυνάμεις, που αντιπαρατάσσονται στο βόρειο-αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και την ολιγαρχία της Βενεζουέλας.

ΙΙ

   Η όξυνση της κρίσης στη Βενεζουέλα προκάλεσε, πριν 10 περίπου χρόνια, πολιτικό ρήγμα και μια σύγχυση στα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα, και έχει οδηγήσει σε μαζικές διαμαρτυρίες ενάντια στη λεηλασία και την καταπίεση της ιμπεριαλιστικής μπουρζουαζίας.

   Το COPEΙ (Κοινωνικο-χριστιανικό Κόμμα) και το AD (Δημοκρατική Δράση) τα οποία ανήλθαν διαδοχικά στην εξουσία συγκλονίσθηκαν από την κρίση, αποσυντέθηκαν από τη διαφθορά και οι διάφορες ποπουλίστικες παραλλαγές τους που προέρχονταν από τα ίδια ολιγαρχικά στρώματα απομακρύνθηκαν απ’ την κυβέρνηση.

   Τα νεοφιλελεύθερα μέτρα που προωθήθηκαν από τον ιμπεριαλισμό και τους συμμάχους του, τη μεγάλη μπουρζουαζία της Βενεζουέλας, όξυναν την κρίση και συνέβαλαν στο να αποκαλυφθεί καθαρότερα η εξάρτηση.

   Τα μέτρα ιδιωτικοποιήσεων, η καταπίεση και η απάτη, η αποβιομηχάνιση της χώρας οδήγησαν σε αύξηση της ανεργίας, παραπέρα εξαθλίωση των εργατών και συνέβαλαν στην αύξηση της δυσαρέσκειας και στην επιθυμία των λαϊκών μαζών και της νεολαίας για αλλαγή.

ΙΙΙ

   Από το λεγόμενο “Caracazo” το Φλεβάρη του 1989 (εξέγερση της 27.2.1989), ακολουθούμενο από το στρατιωτικό κίνημα του 1992, αναπτύχθηκε ένα πολύ ισχυρό κίνημα πάλης των εργαζομένων μαζών και της νεολαίας, που επιδίωκαν την ανατροπή της κυβέρνησης και κοινωνικές αλλαγές.

   Ο αγώνας του λαού της Βενεζουέλας διεξάχθηκε με πολλούς τρόπους: απεργίες εργατών, διαδηλώσεις της νεολαίας στους δρόμους, μεγάλες κινητοποιήσεις ενάντια στη διαφθορά, αγώνες για ελευθερία και δημοκρατία, αναζήτηση πολιτικής προοπτικής, συγκρότηση διαφόρων μπλοκ και συμμαχιών στο περιβάλλον των λαϊκών μαζών, συμμετοχή στις εκλογές με δικές τους λίστες.

   Η Βενεζουέλα έζησε μια ανάπτυξη των αγώνων των μαζών, οι πόλεις και η ύπαιθρος έγιναν πεδίο σύγκρουσης μεταξύ του αγώνα για ελευθερία των φτωχών λαϊκών στρωμάτων και της αντεθνικής, ενάντια στο λαό στρεφόμενης πολιτικής της μπουρζουαζίας και των ιμπεριαλιστών.

IV

   Το 1998 ένα σημαντικό τμήμα του λαού της Βενεζουέλας, τα δημοκρατικά και αριστερής κατεύθυνσης πολιτικά Κόμματα και Οργανώσεις συμμετείχαν στις εκλογές με δική τους λίστα. Πρόβαλαν την υποψηφιότητα του συνταγματάρχη Hugo Chavez (Ούγκο Τσάβες) και ένα εναλλακτικό Πρόγραμμα σε αντιπαράθεση με τις αντιλήψεις των παραδοσιακών πολιτικών κομμάτων.

   Στο πρόσωπο του Hugo Chavez, ο οποίος το 1992 ηγήθηκε μιας στρατιωτικής στάσης ενάντια στην κυβέρνηση του Carlos Andres Perez, διώχτηκε και κρατήθηκε αρκετά χρόνια, ένα μεγάλο τμήμα των βενεζολάνων έβλεπε τον εξεγερμένο στρατιώτη που ξεσηκώθηκε ενάντια στη διαφθορά και την πολιτική πείνας που επέβαλλε η ολιγαρχία. Σήμαινε γι’ αυτούς την ελπίδα και την προοπτική αλλαγής.

   Ο Chavez εκφωνεί μαχητικές ομιλίες ενάντια στη διαφθορά και τα προνόμια, βαδίζει σε ανοιχτή σύγκρουση με τα παραδοσιακά κόμματα, κάνει προτάσεις αλλαγής, υπόσχεται να θέσει τέρμα στην κοινωνική ανισότητα και να καταπιαστεί με τα μεγάλα προβλήματα της Βενεζουέλας και του λαού.

   Η επιθυμία των λαϊκών μαζών για αλλαγή, η φθορά και η απώλεια κύρους των αστικών κομμάτων, η ανάπτυξη του κοινωνικού αγώνα συμβάλλουν ώστε οι προτάσεις του Chavez να βρουν πρόσφορο έδαφος κι’ αυτός κερδίζει τις εκλογές στον πρώτο γύρο.

   Αυτός ο θρίαμβος έδωσε μεγάλες ελπίδες και προσδοκίες στη Βενεζουέλα και πέρα απ’ τα σύνορά της, ιδιαίτερα στη Λατινική Αμερική.

V

   Όταν ο Chavez βρέθηκε στη κυβέρνηση προτείνει μερικές πολιτικές αλλαγές, συγκαλεί Συνταγματικό Συμβούλιο (Asamblea Constituyente) και κατ’ αυτόν τον τρόπο ανοίγεται ο δρόμος σε μερικές κοινωνικές κατακτήσεις για τις εργαζόμενες μάζες, θεσμοθετούνται μερικοί δημοκρατικοί κανόνες και ανοίγονται δρόμοι για αλλαγές στην οικονομική και κοινωνική ζωή.

   Το νέο Σύνταγμα δεν αλλάζει το κοινωνικό καθεστώς, οι δε καπιταλιστικοί θεσμοί και οι πολιτικοί κανόνες δεν θίχτηκαν. Παρόλα αυτά, αυτό σημαίνει σημαντική πρόοδο στη νομοθεσία της Βενεζουέλας, στη διασφάλιση των δημοκρατικών πολιτικών δικαιωμάτων και τις ελευθερίες.

VI

   Η κυβέρνηση του Chavez στηρίζεται σε σημαντικούς οικονομικούς πόρους, που προέρχονται απ’ τη διεθνή τιμή πετρελαίου.

   Μ’ αυτά τα μέσα έκανε μερικά για το καλό των πιο φτωχών λαϊκών στρωμάτων της Βενεζουέλας, και έτσι η κυβέρνηση του Chavez πέτυχε να διευρύνει την κοινωνική της βάση.

   Ξεκίνησε μια καμπάνια για την εξάλειψη του αναλφαβητισμού, ενίσχυσε τη δημόσια παιδεία και επέτρεψε έτσι την πρόσβαση στα σχολεία εκατομμυρίων βενεζολάνων, που πριν δεν είχαν καμιά δυνατότητα, οικοδόμησε ένα σύστημα υγείας για όλα τα λαϊκά στρώματα, προώθησε μια αγροτική μεταρρύθμιση που αφορά την κρατική γη και τις ακαλλιέργητες εκτάσεις των μεγαλογαιοκτημόνων.

VII

   Ο Chavez οργάνωσε ένα πολιτικό Κόμμα (Movimiento Bolivariano V Rebublica), που του επέτρεψε, σε συμμαχία με άλλες Οργανώσεις, να κερδίσει τις εκλογές. Αυτό το κόμμα δεν είναι όργανο, σε κυβερνητικό και ηγετικό επίπεδο, των μαζών. Πνίγεται από τον ιδεολογικό κατακερματισμό και τη διαφθορά.

   Άλλα πολιτικά αριστερά Κόμματα και Οργανώσεις που συμμετέχουν στην κυβέρνηση, έχουν μικρή σημασία και μόλις την ικανότητα να συμβάλλουν στην κατεύθυνση του κοινωνικού και πολιτικού προτσές που αναπτύσσεται σε μεγάλη κλίμακα.

   Ο Chavez πέτυχε να έχει ένα καλό επίπεδο επικοινωνίας με το λαό και τη νεολαία, είναι ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης αυτού του προτσές.

VIII

   Η κυβέρνηση Chavez δεν άλλαξε το χαρακτήρα του κοινωνικού και πολιτικού καθεστώτος στη Βενεζουέλα, όμως θίγει σε ορισμένο βαθμό τα συμφέροντα της μεγάλης μπουρζουαζίας και του ιμπεριαλισμού και ευνοεί τα πιο φτωχά στρώματα της κοινωνίας.

   Η κυβέρνησή του έμεινε σταθερή στην αντίσταση ενάντια στο σχέδιο-Κολομβία, ενάντια στην ALCA (Αμερικάνικη Ελεύθερη Ζώνη Εμπορίου), ενάντια στον πόλεμο κατά του Ιράκ και παίζει σπουδαίο ρόλο στο εσωτερικό του OPEC, στην υπεράσπιση των συμφερόντων των χωρών παραγωγής πετρελαίου.

   Απέναντι στις βλέψεις του ιμπεριαλισμού και παρά τις επιδιώξεις της βενεζολάνικης ολιγαρχίας και αντίδρασης κρατά ψηλά τη συνεργασία και τη αλληλοβοήθεια με την επαναστατική Κούβα.

   Αυτά τα γεγονότα προκάλεσαν το μίσος των βορειο-αμερικάνικων μονοπωλίων, της κυβέρνησης των ΗΠΑ, της ολιγαρχίας και των παραδοσιακών πολιτικών κομμάτων, των αντιδραστικών, οι οποίοι απ’ την αρχή με βίαιες επιθέσεις ήθελαν να ανατρέψουν την κυβέρνηση Chavez.

   Στη δράση τους ενάντια στον Chavez πέτυχαν να συμπεριλάβουν ένα τμήμα μεσαίων στρωμάτων του πληθυσμού, των βιοτεχνών και ένα μέρος της εργατικής τάξης. Αυτά τα κοινωνικά στρώματα επιδιώκουν ασφάλεια, φοβούνται από την εξέγερση εκείνων που ζουν κάτω από το απόλυτο όριο φτώχιας και η δυσαρέσκειά τους τροφοδοτείται από την κρίση που συγκλονίζει τη Βενεζουέλα.

   Για τους ιμπεριαλιστές κάθε μέσο είναι θεμιτό, είτε πρόκειται για νόμιμο είτε παράνομο.

   Ένα μεγάλο μέρος της πολιτικής  του ιμπεριαλισμού διαδίδεται από τα μαζικά μέσα ενημέρωσης, τον τύπο, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση, τα οποία ώρα με την ώρα, μέρα με τη μέρα υποθάλπουν προκλήσεις και διαδίδουν συκοφαντίες, επινοούν γεγονότα και επιτίθενται στον Chavez, την κυβέρνησή του και το έργο της.

   Οι ιμπεριαλιστές υποκινούν στρατιώτες να εξεγερθούν, μπαίνουν σε στρατόπεδα αναζητώντας στρατιώτες που εκδηλώνουν ανοιχτή αντίσταση ενάντια στον Chavez, και τους χρησιμοποιώντας τους σαν δόρυ, προσπαθούν να υπονομεύσουν τις ένοπλες δυνάμεις και να οργανώσουν πραξικόπημα ενάντια στον Chavez.

   Οι ιμπεριαλιστές συγκροτούν κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες, τις διαλύουν πάλι και φτιάχνουν νέες, με σκοπό να ενώσουν όλες τις δεξιές και αντιδραστικές δυνάμεις.   

   Η ορατή κεφαλή της αντιπολίτευσης είναι η Federacion de Camaras, η οποία εκπροσωπεί την Ένωση επιχειρηματιών και την Ένωση Τραπεζών καθώς και τον ανώτατο κλήρο της Καθολικής Εκκλησίας. Συμπεριλαμβάνει επίσης και παραδοσιακά κόμματα, τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, αποστάτες της πολιτικής αριστεράς, καθώς και μερικές πολιτικές Οργανώσεις με αριστερό και επαναστατικό παρελθόν.

   Η κυβέρνηση Μπους, η βορειο-αμερικάνικη Πρεσβεία, η CIA είναι το κουκλοθέατρο που κρατά τα νήματα και καθοδηγεί τη δράση των βενεζολάνων αντιδραστικών. Οι εξόριστοι κουβανοί, οι παραστρατιωτικοί της Κολομβίας αποτελούν επίσης ένα τμήμα των δυνάμεων, οι οποίοι δραστηριοποιούνται έντονα ενάντια στην κυβέρνηση Chavez.

   Από την άλλη πλευρά στέκονται οι λαϊκές μάζες, η εργατική τάξη, η αγροτιά, οι υποαποσχολούμενοι, εκείνοι που ζουν κάτω από το απόλυτο όριο της φτώχειας και πλατιά στρώματα της νεολαίας, η οποία θεωρεί το έργο της κυβέρνησης σαν δική της υπόθεση.

   Στη Βενεζουέλα παρατηρείται σήμερα ένα βαθύ και μεγάλο σε έκταση κοινωνικό και πολιτικό προτσές που έχει πολώσει την κοινωνία. Ο αγώνας εκφράζεται σε όλα τα επίπεδα στον τομέα των ιδεών, στην πολιτική σύγκρουση, στους δρόμους και στις πλατείες.  

IX

   Αυτή η κοινωνική και πολιτική σύγκρουση δυναμώνει από το 1998 και σημειώνεται σε διάφορους τομείς και σε διάφορα επίπεδα.

   Η κυβέρνηση Chavez διενήργησε 6 φορές εκλογές, κάθε κυβέρνηση που προήλθε απ’ αυτές είχε την υποστήριξη του λαού της Βενεζουέλας.

   Συγκάλεσε Συνταγματική Συνέλευση και επεξεργάστηκε ένα νέο πολιτικό βασικό νόμο (nueva carta politica).

   Ο ίδιος ο Chavez καθιέρωσε ένα νέο τρόπο εκλογής προέδρου και κατά πλειοψηφία επικυρώθηκε ως πρόεδρος.

   Οργάνωσε το λαό στους λεγόμενους βολιβαριανούς κύκλους (cyrculos bolivarianus) και οικοδομεί μ’ αυτόν τον τρόπο μια λαϊκή υποστήριξη για την κυβερνητική του δραστηριότητα.

   Η αντιπολίτευση συμμετείχε δραστήρια σ’ αυτές τις εξελίξεις και ηττήθηκε σ’ όλες τις εκλογές.

   Τον Απρίλη του 2002 η βορειο-αμερικάνικη κυβέρνηση και η CIA οργάνωσαν ένα πραξικόπημα με τη συμμετοχή της εκκλησιαστικής ιεραρχίας, τον Feder Camaras (Ένωση Επιχειρηματιών) και με τη συνενοχή μιας ομάδας αξιωματικών, κατά τη διάρκεια του οποίου συνελήφθη ο Chavez και σχηματίστηκε νέα κυβέρνηση. Τα στρατεύματα του Caracas και η πλειοψηφία των ενόπλων δυνάμεων επανέφεραν την κυβέρνηση Chavez και ματαίωσαν το πραξικόπημα.

   Το Δεκέμβρη του 2002 και το Γενάρη του 2003 οι επιχειρηματίες οργάνωσαν το κλείσιμο των επιχειρήσεών τους με σκοπό να χρεοκοπήσει η οικονομία της Βενεζουέλας και μ’ αυτόν τον τρόπο να ανατρέψουν τον Chavez. Και σ’ αυτή τους την προσπάθεια απέτυχαν.

   Η αντιπολίτευση με μια συνταγματική καταγγελία άσκησε πίεση μ’ όλα τα μέσα για διεξαγωγή δημοψηφίσματος με σκοπό την απομάκρυνση του προέδρου Chavez ap;o το αξίωμά του (Referendum Revocatorio del Mandato del Presidente Chavez). Αυτό το δημοψήφισμα έγινε τον Αύγουστο του 2004 και έτσι ο Chavez επιβεβαιώνετε ακόμα μια φορά με συντριπτική πλειοψηφία στο αξίωμά του.

   Οι αντιδραστικές δυνάμεις δεν εγκαταλείπουν τα σχέδιά τους να υπερασπίσουν τα συμφέροντα της ολιγαρχίας και του ιμπεριαλισμού και συνεχίζουν να αγωνίζονται μαχητικά.

   Οι λαϊκές δυνάμεις, οι πατριωτικές, δημοκρατικές, αριστερές και επαναστατικές δυνάμεις συνεχίζουν να προχωρούν προς τα μπρος, προωθούν και υπερασπίζουν αυτή την εξέλιξη.

   Στη Βενεζουέλα διεξάγεται μια απ’ τις μεγάλες μάχες ενάντια στον ιμπεριαλισμό και εμείς οι προλεταριακοί επαναστάτες μ’ αυτή την ευκαιρία εκφράζουμε την υποστήριξή μας στους εργάτες και τη νεολαία και την κυβέρνηση Chavez στο βαθμό που αυτή διατηρεί τη δημοκρατική και πατριωτική γραμμή.

X

   Η κυβέρνηση Chavez τοποθετείται ενάντια στις ΗΠΑ και τις ιμπεριαλιστικές της μηχανορραφίες. Είναι φανερό, ότι αυτή η σύγκρουση περιορίζεται μόνο σ’ ορισμένες πλευρές της εξάρτησης, ότι υπάρχουν ζητήματα που δεν αγγίζονται και στα οποία τα διεθνή μονοπώλια μπορούν παραπέρα να επιβάλλουν τα σχέδιά τους.

   Τουλάχιστον στη βάση της στάσης της απέναντι στα εθνικά συμφέροντα η κυβέρνηση Chavez μπορεί να χαρακτηριστεί σαν εθνικο-πατριωτική.

   Είναι μια κυβέρνηση που νομιμοποιήθηκε σε 7 εκλογικές αναμετρήσεις και επιβεβαιώθηκε από την πλειοψηφία των βενεζολάνων.

   Εμείς οι μαρξιστές-λενινιστές έχουμε ξεκάθαρο, ότι αυτή την περίοδο στη Βενεζουέλα δεν πραγματοποιείται επανάσταση, και ακόμα λιγότερο μια κοινωνική επανάσταση του προλεταριάτου. Η κυβέρνηση Chavez δεν είναι επαναστατική κυβέρνηση. Πρόκειται για μια δημοκρατική και πατριωτική πορεία, η οποία κινητοποιεί εκατομμύρια ανθρώπους και μπορεί να εξελιχθεί στην κατεύθυνση μιας κοινωνικής επανάστασης. Για να συμβεί αυτό, είναι αναγκαίο να δημιουργηθούν οι υποκειμενικές προϋποθέσεις, ιδιαίτερα η πολιτική και ιδεολογική καθοδήγηση του κόμματος του προλεταριάτου στο επαναστατικό προτσές ως την κατάληψη της εξουσίας.

XI

   Τα γεγονότα στη Βενεζουέλα αναπτύσσονται σε μια διεθνή κατάσταση, που χαρακτηρίζεται από το ξαναδυνάμωμα και την ανάπτυξη προς τα μπρος του επαναστατικού κινήματος της εργατικής τάξης και των λαών και την οξεία κρίση του ιμπεριαλισμού.

   Τα γεγονότα στη Βενεζουέλα έχουν ιδιαίτερα μεγάλη επίδραση στη Λατινική Αμερική. Η κυρίαρχη τάξη, οι αντιδραστικοί και οι οπορτουνιστές χαρακτηρίζουν τον Chavez σαν «κομμουνιστή», σαν μαριονέτα του Φιντέλ, σαν αντιδημοκρατικό και αυταρχικό στοιχείο. Εμείς, οι λαοί, οι εργάτες και η νεολαία, οι προοδευτικοί και δημοκράτες, οι επαναστάτες και κομμουνιστές αντιλαμβανόμαστε τον αγώνα του βενεζολάνικου λαού σαν τμήμα της πάλης μας για ελευθερία.

XII

   Στα γεγονότα της Βενεζουέλας συμμετέχει δραστήρια το κόμμα Bandera Roja.

   Αυτό χαρακτηρίζει την κυβέρνηση Chavez όργανο του χρηματιστικού κεφαλαίου και υπερασπιστή νεοφιλελεύθερων μέτρων.

   Έχει ισχυριστεί ότι η κυβέρνηση Chavez είναι μια κυβέρνηση των κοινωνικά γκεντεμιτεκτε η οποία στα φτωχά στρώματα προσπαθεί να ξυπνήσει αισθήματα εκδίκησης και να προκαλέσει συγκρούσεις μεταξύ των βενεζολάνων.

   Δηλώνει ότι είναι μια αντιδημοκρατική, φιλοφασιστική κυβέρνηση, η οποία χρησιμοποίησε τη δημαγωγία, το λαϊκισμό, τις παραστρατιωτικές ομάδες των μαζών (cyrculos bolivarianus), τις ένοπλες δυνάμεις για την υποστήριξή της.

   Έλαβε μέρος στις προεδρικές εκλογές, στις οποίες επικυρώθηκε ο Chavez, και υποστήριξε τον Αρίας, τον υποψήφιο των ΗΠΑ, της Δεξιάς και της αντίδρασης.

   Είχε μια αξιοσημείωτη συμμετοχή στο πραξικόπημα του Απρίλη 2001 με το να αποτελέσει ένα τμήμα της συνομωσίας που αποσκοπούσε στην ανατροπή του Chavez.

   Συμμάχησε με την Accion Demokratica και τους γραφειοκράτες στις εκλογές των συνδικάτων.

   Ήταν παρών και συμμετείχε δραστήρια στο κλείσιμο των επιχειρήσεων.

   Συνεργάστηκε δραστήρια στη συγκέντρωση υπογραφών για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την απομάκρυνση του Chavez από το προεδρικό αξίωμα.

   Υπήρξε τμήμα του συντονιστικού της αντιπολίτευσης σε πανεθνική κλίμακα (Coordinadora Nacional de Oposicion). Με τη συμμετοχή σ’ όλες αυτές τις δραστηριότητες συμφωνεί αντικειμενικά με την πολιτική και τη δράση του ιμπεριαλισμού, της CIA και της βορειο-αμερικάνικης Πρεσβείας, της ολιγαρχίας, του επιμελητηρίου των επιχειρηματιών και των τραπεζιτών, της ηγεσίας της καθολικής εκκλησίας, του κοινωνικό-χριστιανικού και του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος. Βρίσκεται στο πλευρό των εχθρών του λαού.

XIII

   Εμείς, οι προλεταριακοί επαναστάτες, έχουμε την ευθύνη να οργανώσουμε και να πραγματοποιήσουμε την επανάσταση. Σ’ αυτή τη δράση δυναμώνουμε με την οργάνωση της εργατικής τάξης και των άλλων εργαζομένων τάξεων, με το να τους διαπαιδαγωγούμε πολιτικά και με το να τους καθοδηγήσουμε στον πολιτικό και κοινωνικό αγώνα στα πλαίσια ενός αδιάκοπου προτσές, που θα μας επιτρέψει να συγκεντρώσουμε δυνάμεις για να αντιπαρατεθούμε νικηφόρα απέναντι στον ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό, να τους ανατρέψουμε και να οικοδομήσουμε το σοσιαλισμό.

   Το προτσές της συγκέντρωσης δυνάμεων δεν είναι καθόλου απλό ζήτημα. Απαιτεί από μας τους κομμουνιστές να συμμετέχουμε δραστήρια στην κοινωνική και πολιτική ζωή, να παίρνουμε υπόψη μας το κοινωνικό κίνημα και το συσχετισμό δυνάμεων, να επεξεργαστούμε μια πολιτική ενότητας με όλες τις κοινωνικές και πολιτικές τάξεις και στρώματα που συμμετέχουν στην επανάσταση, να κλείσουμε συμφωνίες και να κάνουμε  συμβιβασμούς με άλλες δυνάμεις με σκοπό να αντιπαρατεθούμε στον κύριο εχθρό.  Σ’ όλες αυτές τις δραστηριότητες εμείς οι προλεταριακοί επαναστάτες ξεκινούμε από την υπεράσπιση των συμφερόντων της εργατικής τάξης και του λαού, από μαρξιστικές-λενινιστικές θέσεις, και προσέχουμε να μην απομακρυνθούμε από το δρόμο και τους σκοπούς της δράσης μας. Σε καμιά περίπτωση δεν μπορούμε να τοποθετηθούμε στο πλευρό του ιμπεριαλισμού ενάντια στις μάζες, στο πλευρό των κυρίαρχων τάξεων ενάντια στους λαούς.

XIV

   Για κάθε άτομο και Οργάνωση είναι φανερό, ότι ο βορειο-αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, η κυβέρνηση Μπους, οι μηχανισμοί ελέγχου και κατασκοπείας της συνωμοτούν ανοιχτά ενάντια στην κυβέρνηση Chavez και χρησιμοποιούν κάθε μέσο που τους εξυπηρετεί.

   Επίσης είναι πολύ ξεκάθαρο, ότι η Federacion de Camaras εκπροσωπεί τα συμφέροντα της μεγάλης μπουρζουαζίας, ότι τα παραδοσιακά κόμματα COPEI και AD είναι όργανα των κυρίαρχων τάξεων. Το κόμμα της Bandera Roja δεν αγωνίζεται μόνο ενάντια στην κυβέρνηση του Chavez, αλλά έχει συνενωθεί δεδηλωμένα με τη δράση των αντιδραστικών και φιλοιμπεριαλιστικών δυνάμεων, αποτελεί ένα τμήμα του Συντονιστικού της Αντιπολίτευσης σε πανεθνικό επίπεδο.

XV

   Ο διεθνής χαρακτήρας της εργατικής τάξης, ο αγώνας ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό, οι άμεσοι, οι έμμεσοι και στρατηγικοί σκοποί του επαναστατικού προλεταριάτου κάνουν το κομμουνιστικό κόμμα ένα τμήμα της παγκόσμιας επανάστασης σε κάθε ξεχωριστή χώρα, όπου αυτό καθοδηγεί τον επαναστατικό αγώνα.

   Το μαρξιστικό-λενινιστικό κόμμα είναι σταθερός και διαρκής μαχητής του προλεταριακού διεθνισμού.

   Ο ταξικός χαρακτήρας του επαναστατικού κόμματος του προλεταριάτου απαιτεί απ’ αυτό την ευθύνη να συμμετέχει στην ανάλυση της διεθνούς κατάστασης, να τοποθετείται υπέρ της υπόθεσης της εργατικής τάξης και των λαών σ’ όλες τις χώρες, να στηρίζει και να συμπαραστέκεται στους αγωνιστές για ελευθερία και δημοκρατία, να συνδέει τις δυνάμεις του και εκείνες της εργατικής τάξης και των λαών σε κάθε χώρα και σε διεθνές επίπεδο στον αγώνα κατά του ιμπεριαλισμού.

   Αυτή την ευθύνη αναλαμβάνουμε όλοι εμείς, τα Κόμματα και οι Οργανώσεις που συμμετέχουν στη Διεθνή Σύσκεψη.

   Στη συγκεκριμένη περίπτωση της Βενεζουέλας η φωνή των προλεταριακών επαναστατών έχει ένα ηχηρό τόνο καταδίκης της επίθεσης του ιμπεριαλισμού, των επιδιώξεών του να ανατρέψει με βία τη δημοκρατική κυβέρνηση του Hugo Chavez (Ούγκο Τσάβες), χαιρετίζει και υποστηρίζει το λαό της Βενεζουέλας στο θαρραλέο αγώνα για αυτοδιάθεση και υπεράσπιση της κυριαρχίας του.

XVI

   Η εκπλήρωση της διεθνούς ευθύνης από πλευράς των μαρξιστικών-λενινιστικών κομμάτων δε σημαίνει, καθόλου δε σημαίνει, ανάμειξη στις αρμοδιότητες και την επεξεργασία της επαναστατικής πολιτικής σε μια χώρα. Αν οι θέσεις διαφέρουν από τις απόψεις και τις αποφάσεις του κόμματος της χώρας, είναι αναγκαία η αδελφική και ελεύθερη συζήτηση, η οποία θα βοηθήσει στο ξεκαθάρισμα αυτών των προβλημάτων.

   Δεν μπορεί να επιβληθεί μια πολιτική στα Κόμματα των διαφόρων χωρών, αλλά ταυτόχρονα δεν είναι σωστό να απορρίψει κανείς συλλήβδην τις σκέψεις άλλων Οργανώσεων και Κομμάτων. Εμείς οι κομμουνιστές μπορούμε και πρέπει να συζητούμε τις εκτιμήσεις, είμαστε υποχρεωμένοι να υπερασπιστούμε το μαρξισμό-λενινισμό και την εφαρμογή του στην επαναστατική πάλη και να τον διαχωρίζουμε από τις θέσεις του ρεβιζιονισμού και του οπορτουνισμού. Αυτή είναι και μια απ’ τις πρακτικές συνέπειες του προλεταριακού διεθνισμού.

   Αναφορικά μ’ αυτό οι κανόνες της Σύσκεψης αναφέρουν:

«Σαφή πράγματα: το κίνημά μας και ολόκληρη η Σύσκεψη σέβονται και πρέπει να σέβονται πλήρως τους κανόνες κάθε Κόμματος-μέλους. Επίσης τα Κόμματα και οι Οργανώσεις μας αναγνωρίζουν τους κανόνες του καθενός απ’ αυτά, που από την πλευρά τους αναγνωρίζουν και πρέπει να σέβονται τους κανόνες των άλλων. Όμως ταυτόχρονα πρέπει επίσης να είναι σαφές, ότι το γεγονός να εκφράζεται γνώμη τόσο για τη διεθνή κατάσταση όσο και ιδιαίτερα για την κατάσταση μιας χώρας, το γεγονός να εκφράζεται γνώμη για την κατάσταση και τη δουλειά, να διατυπώνεται κριτική ή να παίρνονται συλλογικές αποφάσεις, δεν είναι λάθος. Αντίθετα αυτό πρέπει να κατανοηθεί σαν δικαίωμα και σαν ευθύνη. Κατά τον ίδιο τρόπο μπορεί κάθε Κόμμα να ασκεί κριτική στη δουλειά ενός άλλου Κόμματος μιας άλλης χώρας και να διαπιστώνει κατά πόσο αυτό εφαρμόζει τις συλλογικές αποφάσεις. Αυτές είναι ελάχιστες προϋποθέσεις για ένα διεθνές κίνημα και αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί σαν ανάμειξη στις εσωτερικές υποθέσεις».

XVII

   Αναφορικά με την κατάσταση στη Βενεζουέλα και τις πολιτικές δραστηριότητες της Bandera Roja έγιναν συζητήσεις διμερούς, πολυμερούς, περιφερειακού χαρακτήρα και σε επίπεδο Συσκέψεων. Αυτές οι συζητήσεις έδωσαν τη δυνατότητα να γνωριστούμε καλύτερα με την εκεί πραγματικότητα.

   Η 10^η Ολομέλεια της διεθνούς Σύσκεψης μαρξιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων επιβεβαίωσε κατά τη συζήτηση αυτής της προβληματικής την αλληλεγγύη της με το λαό της Βενεζουέλας στην υπεράσπιση της κυριαρχίας του και της αυτοδιάθεσης και αποκρούει την ανάμειξη του βορειο-αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και την αντιδραστική πολιτική της ολιγαρχίας, εκφράζει την πεποίθησή της, ότι η εργατική τάξη και ο λαός θα βρουν το σίγουρο δρόμο της εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης και θα εξοπλιστούν με την πρωτοπορία τους, το επαναστατικό κόμμα του προλεταριάτου.

10^η Ολομέλεια της Σύσκεψης των μαρξιστικών-λενινιστικών κομμάτων και Οργανώσεων

Ισημερινός, Δεκέμβρης 2004

Σημείωση: Η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55, που για λόγους οικονομικούς δεν πήρε μέρος στην παραπάνω 10^η Ολομέλεια, προσυπογράφει τις εκτιμήσεις της Σύσκεψης των μαρξιστικών-λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων για την «κατάσταση στη Βενεζουέλα».

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ανασύνταξη, Αρ. Φύλ. 203 1-15 Απρίλη 2005

Διαβάστε Περισσότερα »