Μιλτιάδη Πορφυρογένη: Γεώργιος Γλύξμπουργκ

 

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΛΥΞΜΠΟΥΡΓΚ

Του ΜΙΛΤ. ΠΟΡΦΥΡΟΓΕΝΗ

«Ένας μόνο τίμιος άνθρωπος είναι πολυτιμότερος στην κοινωνία από όλους μαζί τούς εστεμμένους παλιανθρώπους της γης».

Paine, Αμερικανός δημοκράτης

Όταν στα 1649 δικαζότανε μπρος σε έκτακτο δικαστήριο ο βασιλιάς Κάρολος της Αγγλίας άρχισε να μιλάει για λαϊκές ελευθερίες και για συνταγματικά δικαιώματα. Ο Πρόεδρος, όμως, τον διέκοψε για να του πει: «Τις γνώμες σας, κύριε, για τούς θεμελιώδεις νόμους και για τις λαϊκές ελευθερίες, τις γράψατε σ’όλο το βασίλειο με αιματηρά γράμματα. Δέ μπορεί να μη θυμηθεί κανένας την αγέρωχη αύτη παρατήρηση του Προέδρου στον Κάρολο, όταν ακούει τούς σημερινούς πράκτορες του Γλύξμπουργκ να μιλάνε για «Ισοπολιτεία» και για «ελευθερία» που θα φέρει τάχα ο πάτρωνάς τους, άν γυρίσει.

Θα μπορούσε κανένας να τούς θυμίσει τα ίδια ακριβώς λόγια που είπε ο Γλύξμπουργκ όταν ήρθε στα 1935 με το Κονδυλικό πραξικόπημα. Μίλησε και τότε για σεβασμό του Συντάγματος, για ισοπολιτεία, για ελευθερίες. Και στο αναμεταξύ ετοίμαζε τη δικτατορία του και σαν κοινός απατεώνας την επέβαλε την ίδια μέρα που συζητούσε με το Σοφούλη με ποιό τρόπο θα αντιμετώπιζε τάχα δικτατορική απόπειρα του Μεταξά! Θα μπορούσε, ακόμη πιο πρόσφατα, να τούς θυμίσει, για να φανεί η αξιοπιστία του, τις διακηρύξεις που έκανε απ'το Κάιρο πως θα αφήσει τον Ελληνικό Λαό να αποφασίσει ελεύθερος για το πολίτευμα, που τη τήρησε τόσο καλά ώστε τώρα να βάζει τούς υποτακτικούς του να υποστηρίζουν πως δεν υπάρχει πολιτειακό ζήτημα παρά μονάχα ζήτημα επιστροφής του. Όμως είναι ανάγκη να εξεταστεί όλη η ζωή του Γεώργιου Γλύξμπουργκ για να κατανοηθεί ο σατανικός ρόλος που έπαιξε για την Ελλάδα είτε σαν πρίγκιπας, είτε σαν βασιλιάς έκπτωτος, εξόριστος η σε ενέργεια.

Η γλυξμπουργική αυλή στην Αθήνα ήταν πάντα το κέντρο της πολιτικής ίντριγκας και πρακτορείο συναλλαγής. Το παλάτι στις πιο κρίσιμες μέρες, που οργίαζε η κερδοσκοπία γινότανε παράρτημα του χρηματιστηρίου. «Οι μεσίται τού χρηματιστηρίου ανεβοκατέβαιναν σκανδαλωδέστατα τάς κλίμακας τού άνακτόρου», γράφει ο υπουργός των 'Εσωτερικών τις παραμονές του 1897 Ε. Μαυρομάτης. Πιο έξυπνος απ'τον ηλίθιο Όθωνα ο Γεώργιος Α' οργάνωσε καλά τις επεμβάσεις του στην πολιτική και με το πρόσχημα πως ήταν ο ρυθμιστής του πολιτεύματος έπαυε και διόριζε ελεύθερα τούς κυβερνήτες -όργανα του. Όταν κάποτε ο Γεώργιος Α' δυσαρεστήθηκε με τον Θ.Δεληγιάννη έλεγε ανοιχτά «πρέπει να κοκκινίζω ενώπιων των παιδιών μου αν τον ξαναφέρω πρωθυπουργόν». Το «Εμπρός» στα 1902 έγραφε: «Είμεθα κράτος συνταγματικόν και διοικούμεθα σχεδόν κατά τον τύπον της άπολύτου μοναρχίας. Δέν έχομεν προνόμια και ζώμεν υπό την πίεσιν των προνομίων. Δέν έχομεν ευγενείς και έδημιουργήσαμεν τάξιν κληρονομικών πατρικίων ήτις έν τοις άνακτόροις άναβιβάζει και καταβιβάζει κυβερνήτας- . . Αισθάνονται πάντες πολύ καλά, ότι η δύναμις της πολιτείας έξέφυγε των νομίμων χειρών μεταπεσούσα εις χείρας των αυλικών ευνοουμένων». Αυτός ήταν ο ρόλος της συνταγματικής μοναρχίας του πρώτου Γλύξμπουργκ και της αυλής του. Μέσα σ'αυτό το περιβάλλον της δολοπλοκίας, της συναλλαγής και της αντιλαϊκής συνωμοσίας γεννήθηκε στα 1890 και μεγάλωσε ο σημερινός Γεώργιος Γλύξμπουργκ. Γιός ενός στενοκέφαλου γερμανόπληκτου και μιας φανατικής γερμανίδος ήταν σε θέση να αφομοιώσει τα μαθήματα τού γλυξμπουργικού παλατιού που τα συμπλήρωσε αργότερα στη Γερμανία μέσα στην ατμόσφαιρα του πρωσικού μιλιταρισμού και απολυταρχισμού. Ήταν ανθυπολοχαγός στο 1ο Σύνταγμα στην 'Αθήνα όταν έγινε η στρατιωτική εξέγερση του 1909. Η εξέγερση αυτή μαζί με τα άλλα ζητούσε να φύγει ο διάδοχος και οι πρίγκιπες από το στρατό και από το ναυτικό γιατί, όπως έλεγε το υπόμνημα του Στρατ. Συνδέσμου «άφ'ένός άσκούσι λεληθότως δια της προσωπικής αυτών έπιβολής μεγίστην έπίδρασιν έπί της έν γένει διεξαγωγής της ύπηρεσίας και του χαρακτηρος των αξιωματικών και περιπίπτουσι κατ' άνάγκην εις προσωπικάς προστριβάς και άφ’έτέρου πάντα τα ύψηλά ταύτα πρόσωπα, κατά τύπον ύπέχουσιν εύθύνην διά την διαχείρισιν της ανατεθείσης αύτοις ύπηρεσίας, κατ'ούσίαν όμως διοικουσι τελείως άνευθύνως έπί μεγίστη ζημία τού συμφέροντος της ύπηρεσίας και των ατόμων και παρά τον Συνταγματικόν χάρτην της Χώρας». Ο διάδοχος Κωνσταντίνος και ο νεαρός ανθυπολοχαγός γιός του μαζί με όλους τούς πρίγκιπες ζητούσαν από το βασιλιά να χτυπήσει τούς επαναστάτες. Μα μια απόπειρα απ'τον αντισυνταγματάρχη Λ. Μεταξά απότυχε οικτρά γιατί τον ακλούθησαν 4 αξιωματικοί όλοι-όλοι και ο βασιλιάς πιο έξυπνος απ'τούς γιούς και τον εγγονό του προτίμησε να συμβιβαστεί. Η πρώτη απόπειρα του μελλοντικού «ήρωα» της 4ης Αυγούστου να επιβληθεί με το αίμα σ'ένα εξεγερμένο στρατό και Λαό και να επιδείξει νέος -νέος τη μοναρχική του επιβολή χρεοκόπησε. Συνέχισε τη σταδιοδρομία του σαν αξιωματικός υπασπιστής του πατέρα του, έδειξε τον έξαλλο φανατισμό του στις τραγικές μέρες του 1916-1917 διατρέχοντας την 'Ελλάδα και προπαγανδίζοντας τη γερμανόδουλη πολιτική του παλατιού, το ξεπούλημα της Ελλάδας στους Γερμανοβουλγάρους και την υποταγή της και πήρε το δρόμο της εξορίας στα 1917 μαζί με όλο το σινάφι του. Όταν γύρισε στα 1920, ώριμος πια άντρας έδειξε όλη του την κούφια αλαζονεία στη Μικρά 'Ασία όπου έλαμψε με την ανικανότητά του στη πρακτική υπηρεσία που ανάλαβε.

Η μικρασιατική καταστροφή, καρπός της μοναρχικής πολιτικής και το κίνημα του 1922 τον έφερε στο θρόνο. Στον ένα χρόνο που έμεινε διακρίθηκε για τη δουλοπρέπειά του και για τη μικροψυχία του ανθρωπάκου που ήτανε. Δέχτηκε, για να σώσει τον άθλιο θρόνο του, να τουφεκιστούν οι 6 πολιτικοί που εφάρμοσαν σαν μοναρχικά όργανα την πολιτική του πατέρα του και τη δική του. Παράστησε για ένα χρόνο το ανδρείκελο και σιωπούσε όταν αποκαλυπτότανε η προδοσία της δυναστείας του. Ποτέ δεν εξευτελίστηκε άνθρωπος όπως εξευτελίστηκε αυτός τον χρόνον εκείνο, ως που να διωχτεί ύστερα από το κίνημα που οργάνωσε με το μελλοντικό συνεταίρο στη δικτατορία, το Μεταξά. Εξόριστος και έκπτωτος στο Λονδίνο βυσσοδομούσε, ο εγγονός αυτός του δασκάλου στις μηχανορραφίες Γεωργίου Α', τρώγοντας δανεικά του Μαυρομιχάλη και παραμονεύοντας τη στιγμή που θα μπορούσε να επανέλθει πάλι στην 'Ελλάδα. Το αποτυχημένο κίνημα του 1935 του έδωσε την ευκαιρία. Ήξερε, όμως, πολύ καλά πως παρόλη τη χρεωκοπία της Δημοκρατίας του 1927, ο Ελληνικός Λαός μισούσε κι αυτόν και το θεσμό του και πως μόνο με πραξικόπημα μπορούσε να γίνει η επιστροφή του. Και βρέθηκε ένας στρατηγός που διαλαλούσε πως θα πολεμούσε στις κορυφογραμμές για τη Δημοκρατία, ο στρατηγός Κονδύλης με τη φασιστική του διάθεση για να του στρώσει το δρόμο. Στις 10 του Οκτώβρη του 1935 το πραξικόπημα είχε διαπραχτεί χάρη στην αδράνεια των λεγόμενων δημοκρατικών κομμάτων και παρόλες τις προσπάθειες του Κ. Κ. Ε. Ο Γεώργιος ξαναγύριζε στην Ελλάδα για να πάρει σε βάρος του Λαού τη ρεβάνς για όλες τις ταπεινώσεις και τούς εξευτελισμούς που είχεν υποστεί. Αξίζει να γραφεί εδώ η έκκληση που έγινε από το Κόμμα μας στο 6ο Συνέδριο του 1935 για τη μοναρχική παλινόρθωση: «Η μοναρχική παλινόρθωση στην 'Ελλάδα εκφράζει την απόφαση των κυρίαρχων τάξεων και των ξένων ιμπεριαλιστών, πρωτ’απ’όλα και κυρίως της 'Αγγλίας, να αποκαταστήσουν εσωτερικά μια «τάξη και ησυχία» για τη χαλιναγώγηση και το χτύπημα του μεγάλου λαϊκού κινήματος, που απειλεί αυτά τα θεμέλια της αστικοτσιφλικάδικης κυριαρχίας και να εξασφαλίσει εξωτερικά τη δυνατότητα μαχητικής εκδήλωσης της ελληνικής πλουτοκρατίας στο πλευρό κατά πρώτο λόγο των καταχτητικών επιδιώξεων του εγγλέζικου ιμπεριαλισμού στη Μεσόγειο». Στα 10 χρόνια που πέρασαν η εκτίμηση αυτή φάνηκε τραγικά σωστή, πιο τραγικά και απ'ότι θα το περίμενε και ο πιο απαισιόδοξος παρατηρητής.

Ο Γεώργιος ξέρει πολύ καλά πως ο Λαός τον μισεί θανάσιμα. Και επιστρατεύει όλες τις μέθοδες πολιτικής άπατης που έλαβε στο γλυξμπουργικό σχολειό για να ξεγελάσει τον 'Ελληνικό Λαό. Διώχνει τον επίορκο στρατηγό που τον ξανάφερε στην Ελλάδα, σχηματίζει μια υπηρεσιακή Κυβέρνηση με Πρωθυπουργό έναν παλιό υποψήφιο Πρόεδρο της Δημοκρατίας, το Δεμερτζή, και δίνει άφθονες υποσχέσεις πως θα κυβερνήσει «δημοκρατικά». Δίνει αμνηστία στους διωκόμενους απ'την κονδυλική δικτατορία, προσφέροντας έτσι φτηνή απόδειξη της «δημοκρατικότητάς» του. Μα για όσους θέλουν να βλέπουν πίσω από τη δημοκοπία του, τα σχέδια του είναι από τότες φανερά. Βάζει το Δεμερτζή να κάνει εκλογικό νόμο που αφαιρει το εκλογικό δικαίωμα απ'τούς καταδικασμένους απ'το ιδιώνυμο και όταν μια επιτροπή διαμαρτύρεται για το ανελεύθερο του μέτρου, του ξεφεύγει η φράση: «Τα κόμματα κατέστρεψαν την Ελλάδα». Κάτι ήξερε εκείνη η γαλλίδα που εδώ και 150 χρόνια έλεγε πως η ομαλή κατάσταση οποιουδήποτε βασιλιά είναι οι τυραννικές επιθυμίες. Οι προθέσεις του Γεώργιου έγιναν ολοφάνερες όταν τον Απρίλη του 1936, ενώ υπήρχε Βουλή, διόρισε πρωθυπουργό το Μεταξά λίγες ώρες ύστερα από το θάνατο του Δεμερτζή. Μόνο οι δημοκρατικοί ηγέτες του Κέντρου εθελοτυφλούσαν και δίναν ψήφο εμπιστοσύνης στο δικτάτορα. Ουσιαστικά το πραξικόπημα είχε συντελεστεί. Με το Μεταξά ο Γεώργιος οργάνωσε τη συνωμοσία. Με το Σοφούλη συζητούσε πως θα αντιμετώπιζε ενδεχόμενη απόπειρα του Μεταξά. Ο εγγονός ξεπερνούσε τούς προγόνους στην απάτη. Και στις 4 Αύγουστου το βράδυ δημοσιεύονται δύο βασιλικά διατάγματα. Με το ένα ο «Γεώργιος Β' Βασιλεύς των Ελλήνων» διέλυε τη Βουλή χωρίς να προκηρύσσει καινούργιες εκλογές και με το άλλο κήρυσσε το στρατιωτικό νόμο. Στην Ελλάδα επιβαλλότανε από το Γεώργιο Γλύξμπουργκ η τάξη νεκροταφείου. Μοιραία συνέπεια της τυραννίας δε μπορούσε να είναι παρά η εθνική καταστροφή. Όλη η 5η φάλαγγα ήταν στις πιο εμπιστευτικές θέσεις. Ο Κουΐσλιγκ Τσολάκογλου ήταν αρχηγός του στρατιωτικού οίκου του Γλύξμπουργκ. Ο Μπάκος, ο Δεμέστιχας όλοι οι γερμανόδουλοι στρατηγοί είχαν στα χέρια τους το στρατό. Ο επίορκος βασιλιάς πιστός στις παραδόσεις του οίκου του έβαζε το στέμμα του πάνω από την Ελλάδα. Όπως ο παππούς του έπαιζε στο χρηματιστήριο την ήττα του 1890, όπως ο πατέρας του παράδωσε τη Μακεδονία στους Βουλγάρους για να κρατήσει το στέμμα του, που το στήριζε στη γερμανική νίκη, έτσι και ο Γεώργιος Β' προετοιμάζοντας με την εσωτερική κατάσταση της τυραννίας του την εθνική καταστροφή, φρόντιζε να εξασφαλίσει στο εξωτερικό τις άφθονες επιχορηγήσεις του. Με ειδικές διαταγές και με κρυφά κονδύλια επιτρεπόταν η εξαγωγή συναλλάγματος του βασιλιά στο εξωτερικό. Σήμερα αποκαλύπτεται πως αγόρασε σπίτια στο κέντρο του Λονδίνου με τα λεφτά που έβγαιναν από το αίμα του Ελληνικού Λαού. Γεμάτος περιφρόνηση για το συμφέρον της χώρας, βάζοντας πάνω από το εθνικό συμφέρο, το συμφέρο το δικό του και της δικτατορίας του, κράτησε τη δικτατορία και τότε που η συνένωση όλων των πολιτικών δυνάμεων ήταν μια επιτακτική ανάγκη. Την κράτησε και το καλοκαίρι του 1940 που ήταν ολοφάνερη η ιταλική επίθεση, έβαζε το Μεταξά να ειρωνεύεται αυτούς που μιλούσαν για οικουμενική κυβέρνηση, κράτησε το Μεταξά και όταν πια, έγινε η ιταλική επίθεση, κράτησε τη δικτατορία και όταν ο θάνατος του Μεταξά του έδινε μια ευκαιρία για πολιτική κυβέρνηση. Ο πόλεμος κατά της ιταλικής εισβολής, το αλβανικό έπος είναι έργο του Λαού, ενώ η δικτατορία έκανε πόλεμο δυναστικό. Οι αποκαλύψεις του Ούέϊβελ απέδειξαν πως και στην περίπτωση αυτή ο Γλύξμπουργκ και το καθεστώς του πρόδωσαν την χώρα. Και είναι πολύ χαρακτηριστικό για το μίσος του και την περιφρόνησή του στο Λαό και για το αντιλαϊκό πείσμα του το γεγονός που και όταν τον Απρίλη του 1941 ήρθε η εθνική καταστροφή, που αυτός την προετοίμασε, και ο πρωθυπουργός του αυτοκτονούσε, ο αχαρακτήριστος αυτός τύραννος θρασύτατα έφτασε να ανάθεση την πρωθυπουργία στον πιο κωμικό λακέ του, τον Κοτζιά. Και μόνο η λαϊκή αγανάχτηση που προκάλεσε η είδηση τον έκανε να αποσύρει την εντολή και να τη διαψεύσει αργότερα, ενώ όλοι ξέρουν ότι αυτή η ασχημία τις δραματικές εκείνες μέρες διαπράχτηκε. Στην Κρήτη όπου κατέφυγε με όλα τα τεταρτοαυγουστιανά παλληκάρια του, περιέφερε τη μηδαμινότητά του και την τρομάρα του. Μόνο οι αδιάκοπες επεμβάσεις του κ. Τσουδερού τον έσωσαν από την οργή του κρητικού λαού. Μα και στην Κρήτη η ανήθικη στάση των Γλύξμπουργκ φανερώθηκε. Στη Νεάπολη του Λασιθίου όπου εγκαταστάθηκε η βασιλική οικογένεια δύο γερμανίδες πριγκηπικές γκουβερνάντες περιφέρονται με τη βασιλική προστασία. Όταν οι Γερμανοί μπήκαν στη Νεάπολη οι πρώτες που υποδέχτηκαν τα χιτλερικά στρατεύματα από τις σκάλες του ξενοδοχείου με υστερικές κραυγές «χάϊλ Χίτλερ» ήταν οι δύο γκουβερνάντες του Γλύξμπουργκ. Η εικόνα αυτή έχει μείνει βαθειά χαραγμένη στην ψυχή των κρητικών και δείχνει όλο το ποιόν της «βασιλικής» οικογένειας.

Η πολιτεία του Γλύξμπουργκ στο εξωτερικό είναι πάρα πολύ γνωστή. Κοινός πράκτορας των ξένων αγωνίστηκε για να διατηρήσει όλο το δικτατορικό περιβάλλον σε βάρος της συμμετοχής της Ελλάδας στο πόλεμο. Τό θράσος του φάνηκε όταν υπόγραψε Β. Διάταγμα και ανακαλούσε το Διάταγμα της 4ης Αυγούστου 1936 «περί κηρύξεως του στρατιωτικού νόμου» «ώς κακώς εκδοθέν»! Ύστερα από 7 χρόνια θυμήθηκε πως «κατά λάθος» είχε κηρυχθεί η δικτατορία! Στο εξωτερικό, μέσα στην ατμόσφαιρα της διεθνούς κατασκοπείας και της μηχανορραφίας, ο Γλύξμπουργκ ανέπτυξε όλες του τις ικανότητες για δολοπλοκία και αντιλαϊκή συνωμοσία, χωρίς να παραλείπει να φροντίζει και για τα οικονομικά του συμφέροντα. Ειδικά κονδύλια διατέθονταν για να αυξήσουν την περιουσία του με νόμους που δημοσιεύονταν σε φύλλα της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως» απόλυτα μυστικά αφού τυπώνονταν σε ένα και μοναδικό αντίτυπο, μόνο και μόνο για να εκπληρωθεί ο τύπος. Όταν ο υπέροχος αγώνας αντίστασης του Ελληνικού Λαού έκανε επιτακτική την λαϊκή απαίτηση να λυθεί ελεύθερα το πολιτειακό, ο Γλύξμπουργκ αφού προσπάθησε απεγνωσμένα, κινητοποιώντας όλους τούς ξένους αντιδραστικούς κύκλους, να αποφύγει τις υποσχέσεις, έδωκε στο τέλος ρητή υπόσχεση πως θα αφήσει τον Ελληνικό Λαό ελεύθερο να αποφασίσει για το πολίτευμα. Στις 12 του 'Απρίλη 1944 ο Γλύξμπουργκ έλεγε σε διάγγελμά του.: Όταν η 'Ελλάς επανακτήσει την ελευθερία της ο Ελληνικός Λαός θα αποφασίσει δι'ελευθέρας ψηφοφορίας περί τού πολιτεύματος υπό το όποιον επιθυμεί να ζήσει». Μα όλα αυτά ήταν το ίδιο άπατες όπως ήταν και οι υποσχέσεις τού χειμώνα τού 1935 και οι συνεννοήσεις του καλοκαιριού 1936. Τώρα η αγγλική πολιτική καταπατώντας κάθε ελευθερία έχει ανάγκη να επιβάλει στην Ελλάδα έναν βασιλιά - ουσιαστικά αντιβασιλέα αποικίας - ο Γλύξμπουργκ παίρνει πίσω και διαγγέλματα και συμφωνίες και βάζει το θίασο τού Λαϊκού κόμματος να προετοιμάσει κακότεχνα μέσα στο αίμα των εκτελέσεων, των δολοφονιών, των τραμπουκισμών και της απέραντης τρομοκρατικής δίωξης ένα δημοψήφισμα για το γυρισμό του. Η χοντροκομμένη σοφιστεία πως δεν υπάρχει πολιτειακό ζήτημα είναι το τελευταίο γνήσια γλυξμπουργικό κόλπο.

Αυτή είναι η ζωή του Γεώργιου Γλύξμπουργκ. Μια εναλλασσόμενη σειρά από αντιλαϊκές πράξεις, από εξευτελισμούς, από συμφορές, από εθνικές καταστροφές, από άπατες. Ο Ροβεσπιέρος εδώ και 150 χρόνια έλεγε στη Γαλλική 'Εθνοσυνέλευση: «Οι βασιλιάδες και οι κατεργαρέοι θα ζητούν ολοένα να θολώνουν την αλήθεια».

Στο Γεώργιο Γκλύξμπουργκ αξίζει να ειπωθεί η αποστροφή ενός άλλου ρήτορα της ίδιας επαναστατικής εθνοσυνέλευσης: «Ω βασιλιά που το δίχως άλλο πίστεψες σαν τον τύραννο Λύσανδρο πως η αλήθεια δεν αξίζει παραπάνω απ'το ψέμα και πως πρέπει να ξεγελάς τούς ανθρώπους με δοκούς όπως ξεγελούν τα παιδιά με κύβους. Προσποιήθηκες πως αγαπάς τούς νόμους για να κρατηθείς στην εξουσία που θα σου επιτρέψει να τούς στραγγαλίσεις. Προσποιήθηκες πως ασπάζεσαι το Σύνταγμα μόνο και μόνο για να μην πέσεις απ'το θρόνο ώστε να μπορείς να καταρρακώνεις τις συνταγματικές ελευθερίες. Προσποιήθηκες πως λατρεύεις το Έθνος για να εξασφαλίσεις επιτυχία στις ατιμίες σου, εμπνέοντάς μας εμπιστοσύνη. Φαντάζεσαι, λοιπόν, πως μάς ξεγελάς και σήμερα με τα υποκριτικά σου παράπονα και πως μ’αυτά μπορείς να ισοφαρίσεις τις δυστυχίες που προκάλεσες;»

ΚΟΜΕΠ, αρ.8 1946-08, σελ. 458-460

Διαβάστε Περισσότερα »

Μιλτ. Πορφυρογέννη: Λύσσανδρος Μηλιαρέσης

ΛΥΣΣΑΝΔΡΟΣ ΜΗΛΙΑΡΕΣΗΣ

Του Μιλτ. Πορφυρογέννη

Στις 5 του Φλεβάρη 1937 πέθανε σε σανατόριο στη Βυτίνα ο σ. Λύσανδρος Μηλιαρέσης. Μέσα στις εκατόμβες των ηρώων πού έδωσε αυτά τα δέκα χρόνια το Κόμμα μας στον αγώνα για τη λευτεριά του Λαού, η μορφή του Λύσανδρου Μηλιαρέση ξεχωρίζει. Κι αν σήμερα μιλάμε για τον αξέχαστο μας Λύσανδρο δεν είναι για να του αποδώσουμε μια δίκαιη τιμή, πού αξίζει για όλα μας τα θύματα, μα γιατί ο Μηλιαρέσης σ’ όλη του τη δράση στάθηκε εξαιρετικό υπόδειγμα κομμουνιστή. Και, όπως όσοι είχαν τη χαρά να τον γνωρίσουν, δεν ξεχνούν ποτές το Λύσανδρο και στη θύμησης του πλουτίζει η διάθεση τους για δράση, έτσι θα' ναι καλά και όσοι δεν τον γνώρισαν να πάρουν μια ιδέα για ένα αγωνιστή που πρέπει να τον έχουμε πάντα μπροστά μας σαν άξιο παράδειγμα στελέχους του Κ.Κ.Ε. και να τείνουμε πάντα να το μοιάσουμε.

Ο σ. Ζαχαριάδης στη 12η Ολομέλεια της Κ.Ε. έδωσε μια θαυμάσια εικόνα του τι θα πει Κομμουνιστής. «Κομμουνιστής, είπε, μέλος είτε στέλεχος του Κ.Κ.Ε. πάει να πει νάσαι μαζικός, λαϊκός ηγέτης. Αυτό πάει να πει, ότι το στέλεχος μας ξέρει καλά το περιβάλλον της δουλειάς του, τα αιτήματα και προβλήματα που απασχολούν τους εργάτες και τους εργαζομένους. Πρωτοστατεί στην οργάνωση τους και στους αγώνες τους, πάντοτε υπόδειγμα πειθαρχίας, αποφασιστικότητας, ηρωισμού και αυτοθυσίας.

Ακούει πάντα όσα του λεν οι εργάτες και οι εργαζόμενοι, συζητεί τη γνώμη, τους, πείθεται είτε τους πείθει.

Δημιουργεί στον κύκλο του ολοένα καινούργια στελέχη, προωθεί τις νέες δυνάμεις, ενθαρρύνει, καθοδηγεί, βοηθεί πατρικά κάθε ικανότητα. Δεν είναι αυταρχικός ούτε σεχταριστής και τον χαρακτηρίζει η κομματική συντροφικότητα. Ό παραγοντισμός είναι μια από τις πιο θανάσιμες αμαρτίες για ένα κομμουνιστή όπως και η γραφειοκρατία. Στο ύφος και στο ήθος του είναι σεμνός και έχει αναπτυγμένη την κομματική ευαισθησία. Τον χαρακτηρίζει κομματική και ατομική ακεραιότητα χαρακτήρα, η κομματική ευθύνη και ποτέ δεν ξεχνά το κόμμα μπροστά στο ατομικό είτε οικογενειακό συμφέρον...»

Τέτοιος, πραγματικά, υπήρξε ο Μηλιαρέσης. Έγινε μέλος του Κόμματος στα 1928. Δούλεψε στην αρχή στο δικαστικό της Εργατικής Βοήθειας και όταν τον Ιού­λη του 1929 άρχισε να εφαρμόζεται με αγριότητα το ιδιώνυμο, ήταν από τους πρώτους δικηγόρους που με μαχητικότητα υπεράσπισε τους διωκόμενους και ξεσκέπασε την αντιλαϊκότητα του νόμου αυτού που άνοιγε το δρόμο στο φασισμό στην Ελλάδα, Μπήκε γρήγορα στην Κ. Ε. της Εργατικής Βοήθειας και κει κατάχτησε όλους του τους συνεργάτες με τη σεμνότητα του, με τη σωστή του, κρίση, με την αποφασιστικότητα του, με τη γλυκύτητα του. Στα 1930 το καλοκαίρι έγινε Γεν. Γραμματέας της Εργατικής Βοήθειας. Πρέπει να θυμηθούμε πως η Εργατική Βοήθεια είχε πια επιβληθεί στους εργαζόμενους με την αντιτρομοκρατική της δράση, και με την πολυποίκιλη ενίσχυση των θυμάτων της τρομοκρατίας. Είχε ονομαστεί η μάνα των εξόριστων και φυλακισμένων αγωνιστών. Στο εξωτερικό, ακόμα, μιλούσαν γι’ αυτήν και αποτελούσε ένα από τα καλύτερα τμήματα της Διεθνούς Κόκκινης Βοήθειας. Ο Μηλιαρέσης σαν πρώτος καθοδηγητής της δούλεψε ακούραστα για να ανεβάσει ακόμα πιο πολύ το κύρος της Ε.Β Ε. Δεν ξιπάστηκε με τη θέση του. Με το αθώο του εκείνο και άσβηστο χαμόγελο καταχτούσε τους συνεργάτες του, όλο και δημιουργούσε καινούργια στελέχη της Έργ. Βοήθειας,, όλο και πλάταινε τη δράση της και την επιρροή της. Και δεν ήταν τότες εύκολη η δουλειά. Η εσωκομματική, πάλη δυσκόλευε κάθε προσπάθεια κι αυτό πίκραινε το Λύσανδρο. Μα και δώ φάνηκε και έλαμψε εκείνο που λέμε Κομματικότητα. Ποτές δε γλίστρησε μέσα σε κείνες τις θλιβερές συνθήκες εσωκομματικής φαγωμάρας, σε εκδηλώσεις αντικομματικές. Ήξερε πολύ καλά πως πάνω από τα άτομα υπάρχει το Κόμμα, υπάρχει ο εργαζόμενος Λαός. Με κείνο που λέει ο σ. Ζαχαριάδης «κομματική και ατομική ακεραιότητα χαραχτήρα» έλεγε τη γνώμη του θαρρετά μα και δεν παρασυρόταν μέσα στο βρώμικο στρόβιλο των φραξιονιστών. Προσηλωμένος στη δουλειά του στάθηκε πάνω από μικρότητες και από προσωπικά μίση. Και δε θα ξεχάσω ποτές με πόσο άδολο ενθουσιασμό υποδέχτηκε το 1931 το τέρμα της εσωκομματικής πάλης με την έκκληση της Διεθνούς και τον ερχομό του σ. Ζαχαριάδη.

Με την ανάπτυξη του κινήματος ύστερα από τα 1931 οι ικανότητες του Μηλιαρέση έπρεπε να χρησιμοποιηθούν και σε άλλους τομείς. Ο ίδιος μέσα στη δράση αλλά και όλο και πλουτίζοντας με αδιάκοπη μελέτη το θεωρητικό του εξοπλισμό, ωρίμαζε πιο πολύ. Παράδωσε σε άλλους τη Γεν. Γραμματεία της Ε.Β.Ε. και μπαίνοντας μέσα στην Κ.Ε. όπου η πείρα του ήταν πολύτιμη χρησιμοποιήθηκε και σε άλλες κομματικές δουλειές. Ασχολήθηκε με το αγροτικό κίνημα, που του θύμιζε την αγροτική του καταγωγή (γεννήθηκε στη Κεφαλλωνιά από πατέρα πλούσιο αγρότη και μητέρα Γαλλορώσίδα) και όπου αφιέρωσε την πιο μεγάλη του δραστηριότητα. Υπήρχε εποχή πού από έλλειψη ανθρώπων έγραφε μόνος του κλεισμένος σε μια σοφίτα της οδού Γ. Σταύρου την αγροτική μας εφημερίδα, ξενυχτώντας, για να προλάβει το τυπογραφείο. Πνιγμένος στη δουλειά, μα πάντα φρέσκος και γελαστός ο Λύσανδρος έβρισκε καιρό να πάει και στο δικαστήριο για να υπερασπίσει έναν αγωνιστή και να διαλαλήσει από κει μέσα την κομματική γραμμή σε εποχή που σπάνια δίναν άδεια για συγκεντρώσεις. Στα 1933 είχε μια ατυχία, πού όμως έκανε και πάλι να λάμψει ο ακέραιος χαρακτήρας του και η προσήλωση του στο Κόμμα. Ήταν στην αναπληρωματική εκλογή της Σαλονίκης Γραμματέας της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής και μαζί με όλη την Εκλογική Επιτροπή παράλειψε να καταθέσει το συνδυασμό μας στον Άρειο Πάγο, πράγμα που ζημίωσε τον εκλογικό αγώνα, και έδωσε αφορμή σε μια συκοφαντική εκστρατεία των Λαϊκών. Το Κόμμα, σαν τον πιο υπεύθυνο, τον διέγραψε από μέλος του Κ.Κ.Ε. Θλιμμένος, μα ήρεμος δέχτηκε σαν δίκαιη την απόφαση και δε σταμάτησε ούτε μια στιγμή τη δουλειά του σαν εξωκομματικός. Στάθηκε και στην τραγική αυτή στιγμή υπόδειγμα αγωνιστή, που πρέπει πάντα να το έχουμε μπροστά μας. Δεν μεμψιμοιρούσε, δεν προσπαθούσε να βρει δικαιολογίες, παρά αυστηρός στον εαυτό του, όσο επιεικής ήταν για τους άλλους, δέχτηκε την τιμωρία του σαν αληθινός κομμουνιστής. Το Κόμμα εχτιμώντας και αυτή του τη στάση, τον αποκατάστησε γρήγορα. Δόθηκε με καινούργιες δυνάμεις στη δουλειά για να εξιλεώσει το λάθος του. Στα 1934 εξορίστηκε στην Ανάφη. Εκεί, στη συμβίωση με τους άλλους εξόριστους πλουτίστηκε και ψυχικά και θεωρητικά και γύρισε πίσω όλος ζωή και ενθουσιασμό. Για να αφιερωθεί πιο πολύ στον αγώνα, εγκατάλειψε και το δικηγορικό του επάγγελμα! Δούλεψε στην καθοδήγηση πόλης της Αθήνας. Εκεί πιο πολύ από πριν, έδειξε όλες εκείνες τις ιδιότητες του καλού καθοδηγητή πού τόσο παραστατικά περιέγραψε ο σ. Ζαχαριάδης. Άκουε προ­σεχτικά και την πιο ασήμαντη γνώμη, συζητούσε αδελφικά, έπειθε ή τον πείθανε. Έβλεπε κανένας αυτό το σεμνό και απονήρευτο ύφος και στα γραφτά του, όταν μετάφερνε την πείρα του σαν καθοδηγητή ή σαν υπεύθυνου για τα αγροτικά ζητήματα στις στήλες της «Κομέπ» με το ψευδώνυμο Αίνος.

Σ’ όλο το 1936 δούλεψε στην οργάνωση πόλης τής Αθήνας. Μα αναλώθηκε κυριολεχτικά πάνω στη δουλειά. Έπαθε πλευρίτιδα και γύριζε με πυρετό ώρες και ώρες για να μην αφήσει τη δουλειά. Άδικα του συσταίναμε να αναπαυθεί λίγο και να προσέξει τον εαυτό του. Η διχτατορία τον βρήκε με φυματίωση ,προχωρούσε ραγδαία στον αδύνατο Οργανισμό του και μέσα στις δυσκολίες της παρανομίας. Μεταφέρθηκε όταν πια δε μπορούσε να σταθεί στα πόδια του από φίλους και συντρόφους στη Βυτίνα, θα μπορούσε να γίνει καλά. Μα δεν ησύχασε και κει. Η φωτιά του γνήσιου κομμουνιστή τον έκαιγε. Ενώ οι γιατροί του συνιστούσαν ησυχία και ανάπαυση, ό Λύσανδρος ξενυχτούσε για να γράψει μια ιστορία του Κ.Κ.Ε. Η διανοητική αυτή δουλειά επέσπευσε το τέλος. Έπαθε φυματιώδη μηνιγγίτιδα και πέθανε στις 5 του Φλεβάρη του 1937. Δυο-τρεις σύντροφοι τον θάψανε στις 7 του Φλεβάρη. Έτσι έφυγε από κοντά μας ένας πολύτιμος σύντροφος.

 

Δεν ξεχωρίζει ο ατομικός χαραχτήρας από την κομματική ακεραιότητα. Τιαυτό θάναι αδύνατο να μη μιλήσει κανένας για τον Μηλιαρέση σαν άνθρωπο. Δεν υπάρχει ούτε ένας από κείνους που τον γνώρισαν, που να μην τον αγάπησαν. Είχε μια αγνότητα και ένα αθώο ύφος που σκλάβωνε. Ήταν περήφανος για τη μητέρα του, που της χρωστούσε αυτή την ευθύτητα, την ειλικρίνεια, την ανθρωπιά, θυμάμαι με πόση χαρά μας έδειχνε ένα γράμμα που του έστειλε η μάνα του λίγο πριν πεθάνει και όπου του έγραφε, γρηά αυτή 70 χρονών, πώς λυπάται που δε μπορεί να τον βοηθήσει στους αγώνες του.

Ο Λύσανδρος Μηλιαρέσης πρόσφερε τη ζωή του στο κίνημα. Δε θα τον ξεχάσουμε ποτέ γιαυτό. Μα δε θα τον ξεχάσουμε και γιατί με τη ζωή και τη δράση του μας έδωσε ένα ωραίο παράδειγμα αληθινού κομμουνιστή, ενσάρκωσε εκείνον τον ιδανικό τύπο του μέλους του Κ.Κ.Ε. που μας δίνει ο σ. Ζαχαριάδης και που ποθεί να πραγματοποιήσει ο καθένας σας. Ο σ. Δημητρώφ στο 7ο Συνέδριο της Κομ. Διεθνούς έλεγε: «Σύντροφοι, όπως ξέρετε, τα στελέχη παίρνουν την καλύτερη τους διαπαιδαγώγηση στην πορεία της πάλης, ξεπερνώντας δυσκολίες και δοκιμασίες, και επίσης από καλά ή κακά παραδείγματα συμπεριφοράς». Είναι, στ’ αλήθεια, πολύτιμη η πείρα από τη ζωή και τη δράση των συντρόφων μας. Μας διορθώνει, μας εμπνέει, μας καθοδηγεί. Μια τέτοια πολύτιμη διδασκαλία είναι η ζωή και η δράση του σ. Λύσανδρου Μηλιαρέση. Γυρίζοντας σήμερα ευλαβικά τη σκέψη μας προς το μνήμα του, ας θυμηθούμε πώς, με τις θυσίες αγωνιστών σαν και κείνον θεμελιώθηκε στην Ελλάδα το Κόμμα μας και ας υποσχεθούμε να γίνουμε άξιοι συνεχιστές του έργου τους.

ΚΟΜΕΠ, αρ.2 1946-02, σελ. 69-70

Διαβάστε Περισσότερα »

Μιλτιάδη Πορφυρογένη: Ρ. Λούξεμπουργκ – Κ. Λήμπνεχτ

ΚΟΜΕΠ αρ. 1, Γενάρης 1946, σελ. 44
Του ΜΙΛΤ. ΠΟΡΦΥΡΟΓΕΝΗ

Πάνε τώρα 26 χρόνια που δολοφονήθηκαν από τη γερμανική σοσιαλδημοκρατία οι δυο μεγάλοι επαναστάτες ηγέτες Ρόζα Λούξεμπουργκ και Κάρολος Λήμπνεχτ. Η δολοφονία αυτή ήταν το ντεμπούτο της πολιτικής που θα ακολουθούσε η γερμανική σοσιαλδημοκρατία όταν έγινε κυρίαρχη στη Γερμανία, ύστερα από τη γερμανική ήττα του 1918. Και το ντεμπούτο αυτό έδειχνε και το κατάντημά της όπως και το άθλιο τέλος της.

Ύστερα από την κατάρρευση του καϊζερισμού, χάρις στην εξέγερση του γερμανικού Λαού, δυο προοπτικές ανοίγονταν μπρος Γερμανία. Η μια ν’ ακολουθήσει το παράδειγμα της τσαρικής Ρωσίας, να σπάσει τα δεσμά και να τραβήξει το δρόμο της ειρήνης και της προόδου, που και ο δρόμος του σοσιαλισμού. Η Γερμανία, τότες, είχε όλες τις δυνατότητες να τραβήξει το δρόμο αυτό. Το γερμανικό προλεταριάτο είχε ξεσηκωθεί, είχε πάρει στα χέρια του την εξουσία, η δύναμη των πρώσων μιλιταριστών, των βιομήχανων και των γιούνκερς είχε λυγίσει. Χρειαζόταν μόνο καλή ηγεσία. Μα η σοσιαλιστική ηγεσία που μπόρεσε να οδηγήσει τη Γερμανία στην ειρήνη και στο σοσιαλισμό, προτίμησε την υποταγή στους αφέντες, τους συμβιβασμούς, την προδοσία. Είχε, ήδη, απ’ το 1914, προδώσει τα συμφέροντα του Γερμανικού Λαού, όταν έκανε ενιαίο μέτωπο με τον Κάιζερ. Ψηφίζοντας τον πόλεμο και τις πιστώσεις. Συνέχισε την προδοσία και στα 1918 οδηγώντας τις επαναστατημένες μάζες των εργατών, στρατιωτών και ναυτών στο συμβιβασμό. Ενάντια σ’ αυτή την προδοσία σήκωσαν το ανάστημά τους οι δυο επαναστάτες Λήμπνεχτ-Λούξεμπουργκ. Ήδη απ’ το 1917 είχαν ιδρύσει την Ένωση του Σπάρτακου. Παρ’ όλες τις προηγούμενές τους ταλαντεύσεις. Ιδιαίτερα η Λούξεμπουργκ στο θεωρητικό πεδίο είχε έρθει σε αντίθεση με τον Λένιν –στη κρίσιμη εκείνη καμπή της ιστορίας του γερμανικού λαού, βρήκαν το σωστό δρόμο και προσπάθησαν να οδηγήσουν την επανάσταση στη συνέπεια της, που ήταν η επαναστατική εξουσία των εργατών, αγροτών, στρατιωτών και ναυτών. Μα οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες είχαν στα χέρια τους την εξουσία. Και στις 16 του Γενάρη του 1919 δολοφόνησαν στο Τιργκάρντεν τους δυο άξιους ηγέτες, που μέναν πιστοί στο σοσιαλισμό, στον αληθινό σοσιαλισμό.

Από κείνη τη στιγμή η τύχη της επανάστασης είχες κριθεί. Αν για λίγα χρόνια μπόρεσε η γερμανική σοσιαλδημοκρατία να κρύψει την προδοσία της με «σοσιαλιστική» φρασεολογία, όμως γρήγορα τα αποτελέσματα ήρθαν. Σε λίγα χρόνια η αντεπανάσταση ήταν κυρίαρχη. Στα 1933 πήρε την εξουσία το πιο λυσσασμένο κομμάτι της γερμανικής κεφαλαιοκρατίας με το Χίτλερ επί κεφαλής. Η Γερμανία πλήρωσε την προδοσία. Σε λίγο την πλήρωνε και ολόκληρος ο κόσμος με το μακελειό του 1939-1945.

Και τώρα, χρόνια και χρόνια από τότες, μπορούμε να κάνουμε τη σύγκριση ανάμεσα στους δυο δρόμους. Το κόμμα των μπολσεβίκων ακολουθώντας το δρόμο που έδειξε ο Λένιν, οδήγησε τους λαούς της τσαρικής Ρωσίας στην πρόοδο, στο σοσιαλισμό. Η Ρωσία, μια χώρα καθυστερημένη, με λαούς που ζούσαν στην αμορφωσιά, στην αθλιότητα και στην πείνα, έγινε η ρωμαλέα χώρα του σοσιαλισμού, με Λαούς που ζουν πολιτισμένα, στην προκοπή και στην καλοπέραση, με απέραντη προοπτική καλυτέρευσης. Οι Λήμπνεχτ και Λούξεμπουργκ στον ίδιο δρόμο προσπάθησαν να οδηγήσουν το γερμανικό λαό. Αν το πετύχαιναν, θάταν σήμερα άλλη η μορφή του κόσμου. Όμως απότυχαν. Και η πολιτική της σοσιαλδημοκρατίας έφερε στην ανεργία, στη δυστυχία, στη χιτλερική βάρβαρη τυραννία, στον αδυσώπητο πόλεμο, στην ήττα, στην καταστροφή. Ποτές η χρεωκοπία μια πολιτικής δεν ήταν τόσο ολοκληρωτική και τραγική και ποτές ο θρίαμβος μια άλλης δεν ήταν τόσο λαμπρός και τόσο αδιαφιλονίκητος.

Αυτό είναι το δίδαγμα που μας δίνει η διπλή δολοφονία του Γενάρη 1919. Μας είναι πάρα πολύ ωφέλιμο και σήμερα. Φυσικά, άλλη κατάσταση και άλλα καθήκοντα σήμερα. Μα όταν ακούμε να βγαίνουν στην επιφάνεια λογιών-λογιών αιχμές αντικομμουνιστικές, ας θυμούμαστε πως παντού και πάντοτε τα κομμουνιστικά κόμματα, φωτισμένα με την διδασκαλία και των ιδρυτών του σοσιαλισμού Μαρξ-Ένγκελς και των σύγχρονων δασκάλων Λένιν-Στάλιν, βρίσκαν και βρίσκουν το σωστό δρόμο. Το παράδειγμα των Λήμπνεχτ-Λούξεμπουργκ δείχνει ακόμα μια φορά την αλήθεια αυτή και δυναμώνει την πίστη των εργαζομένων στη φωτεινή καθοδήγηση των κομμουνιστών.

Διαβάστε Περισσότερα »

Μ. Πορφυρογέννης: Ενωμένοι προς τη Νίκη

Μάχη της Κρήτης

Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 67 χρόνων απ' τη μάχη της Κρήτης (Μάης 1941) και συνάμα τιμώντας την επέτειο της αναδημοσιεύουμε το βαρυσήμαντο άρθρο του σ. Μιλτιάδη Πορφυρογέννη, ηγετικού στελέχους του ΚΚΕ (1918-55) που δημοσιεύτηκε (16.5.1941) πριν τη μάχη στις εφημερίδες "Εσπερινός Ταχυδρόμος" (Χανίων) και "Κρητικά Νέα" (Ηρακλείου).

 

Ενωμένοι προς τη Νίκη

Ο Χιτλερισμός, γερμανικός και ιταλικός, αφού στη χώρα του στραγγάλισε τις ελευθερίες και τα δικαιώματα του λαού και τον έριξε σε αφάνταστη δυστυχία και πείνα, ανάλαβε μια πρωτοφανή σε ένταση και έκταση εκστρατεία για να υποδουλώσει ολόκληρο τον κόσμο στο ζυγό της φασιστικής κτηνωδίας και βαρβαρότητας. Η μικρή μας σε έκταση, μα μεγάλη σε ζωή και σε αγώνες για τη λευτεριά χώρα, παραδόθηκε, ηθικά νικήτρια και όχι νικημένη στα χέρια του κατακτητή. Στην Ακρόπολη του Περικλή και της δημοκρατικής Αθήνας, εκεί όπου ακούστηκαν οι συνταρακτικές, και για σήμερα, εκκλήσεις του Δημοσθένη υπέρ της ελευθερίας, σηκώθηκε το σύμβολο της βαρβαρότητας και της δουλείας, ο αγκυλωτός σταυρός.

Και μένει η Κρήτη... Το νησί όπου και η κάθε πέτρα έχει κάτι να διηγηθεί για κάποιο αίμα που χύθηκε σε αγώνα για τη λευτεριά, για κάποιον ηρωισμό, που του στάθηκε μάρτυρας. Στην καινούργια αυτή φάση του τιτανίου αγώνα της Ελλάδας μας, όπου η Κρήτη γίνεται ο προμαχώνας της ελευθερίας, καθήκον του κάθε Έλληνα είναι να σταθεί άξιος στρατιώτης του μεγάλου και ιστορικού αυτού αγώνα, που οι συνέπειες του για το μέλλον του ελληνικού λαού θάναι τεράστιες.

Το ίδιο καθήκον πέφτει και πάνω στους κομμουνιστές. Είναι τιμή μας, που ο φασισμός μας έχει ανακηρύξει τον υπ' αριθμ. 1 εχθρό του και που έχουμε ανοιχτές ακόμα, τις πληγές, που μας έδωσε. Κι' αν μισήσαμε το φασισμό γιατί οδηγεί την ανθρωπότητα σε βαρβαρότητα χειρότερη από μεσαιωνική, τον μισούμε πιο πολύ τώρα, που η βρωμερή μπότα του πατάει σκληρά πάνω στο ματωμένο, το ρημαγμένο σώμα της πατρίδας μας. Στον αγώνα για την άμυνα της Κρήτης, που είναι αγώνας για την απελευθέρωση της Ελλάδος, οι κομμουνιστές πρέπει νάναι στις πρώτες γραμμές. Δεν υπάρχουν διαφωνίες ή επιφυλάξεις, που να μπορούν να τεθούν πάνω απ' το πρώτο, το κύριο, το μοναδικό, για σήμερα, αυτό καθήκον. Ο καθένας μας πρέπει νάναι ανεπιφύλακτα στο πλευρό της Κυβέρνησης στον αγώνα για την άμυνα της Κρήτης, για το τσάκισμα του Χιτλερισμού, για την απελευθέρωση της Ελλάδας μας. Βλέπουμε την απελευθέρωση της Ελλάδας για το τσάκισμα του Χιτλερισμού και των πρακτόρων του σαν ένα τεράστιο βήμα προς την κοινωνική χειραφέτηση των εργαζομένων, προς την κοινωνική πρόοδο. Και όταν ο Ελληνικός λαός νικήσει, και θα νικήσει, τότε στους ήρωες του σημερινού αγώνα θα υψώσει ένα μνημείο αθάνατο μέσα στους αιώνες: θάναι το ζωντανό μνημείο μιας Ελλάδας λεύτερης, πραγματικά λεύτερης, ανεξάρτητης, πραγματικά ανεξάρτητης, ευτυχισμένης, πραγματικά ευτυχισμένης.

Ας φιλοδοξήσει ο κάθε Έλληνας να βάνει όπου ταχθεί, από ένα λιθαράκι στο μεγάλο αυτό ζωντανό μνημείο. Ας δόση το παν για να γίνει η Κρήτη, η ανίκητη Κρήτη, το γρανιτένιο θεμέλιο, όπου θα σπάσει η Χιτλερική θύελλα και όπου θα οικοδομηθεί αύριο το μεγάλο οικοδόμημα της λεύτερης και ευτυχισμένης Ελλάδας. Απαραίτητη προϋπόθεση για την πραγματοποίηση αυτού του ιερού καθήκοντος, είναι να δημιουργηθεί μια πραγματική εθνική ενότητα από όλους τους Έλληνες, που τίμια και ειλικρινά ήλθαν να συμμετάσχουν στον αγώνα, ανεξάρτητα από καταγωγή ή πολιτικά φρονήματα. Υποχρέωση όλων μας ντόπιων και ξένων είναι να συμβάλλουμε γι' αυτό παραμερίζοντας διαφορές, πικρίες ή μνησικακίες. Ενωμένοι όλοι σε μια τέτοια ιερή ένωση και με τη βοήθεια των μεγάλων Δημοκρατιών της γης θα διατηρήσουμε ακλόνητα την πίστη μας στον τελικό θρίαμβο του δίκαιου και ωραίου αγώνα μας.

Ας μην ξεχνούμε πως όλοι οι υπόδουλοι Έλληνες με κρυφά σφιγμένες τις γροθιές και με υγρά από τον πόνο μάτια ατενίζουν σε μας με ελπίδες και με εμπιστοσύνη. Ας γίνουμε άξιοι της εμπιστοσύνης, τους και ας δικαιώσουμε τις ελπίδες τους.

Μιλτιάδης Πορφυρογέννης
Δικηγόρος, πρώην βουλευτής ΚΚΕ

Διαβάστε Περισσότερα »

Μιλτιάδης Πορφυρογένης – ένας ως το τέλος επαναστάτης μαρξιστής διανοούμενος ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ (1918-55)

Οι δυο με το Ζαχαριάδη επαναστάτες,

ακλόνητοι λενινιστές, σταλινιστές,

παντού στην πάλη του λαού μας μπροστολάτες

ενάντια στου κεφαλαίου τους ληστές.

Δημήτρης ΠΑΝΟΣ 21.2.2003

Φέτος, το Μάρτη, συμπληρώθηκαν 50 χρόνια από τότε (7/3/1958) που έφυγε εντελώς ξαφνικά και πολύ πρόωρα, μόλις 55 χρονών, απ’ τη ζωή το ηγετικό στέλεχος του επαναστατικού ΚΚΕ (μέλος της ΚΕ και πρόεδρος της ΚΕΕ για πολλά χρόνια και δυο φορές βουλευτής του), ο σταλινιστής-ζαχαριαδικός Μιλτιάδης Πορφυρογένης – επαναστάτης μαρξιστής διανοούμενος, επιφανής νομικός και μια απ’ τις ευγενέστερες φυσιογνωμίες του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος, αφοσιωμένος απεριόριστα στην υπόθεση της προλεταριακής επανάστασης και του κομμουνισμού, αδιάλλακτος αντίπαλος και εχθρός του αντεπαναστατικού χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού.

Άφησε την τελευταία του πνοή, πολιτικός πρόσφυγας, στην πόλη Τσέσκε Μπουντεγιόβιτσε της Τσεχοσλοβακίας.

Ο Μιλτιάδης Πορφυρογένης που γεννήθηκε στην Αγριά Βόλου στις 12 Φλεβάρη του 1903 κατάγονταν από εύπορη αστική οικογένεια. Εγκατέλειψε νωρίς την τάξη του, πέρασε στις γραμμές του επαναστατικού προλεταριάτου και αναδείχθηκε με την επαναστατική του δράση σ’ έναν απ’ τους πιο φωτισμένους, δραστήριους, ικανούς και μαχητικούς ηγέτες του.

Τελείωσε το Γυμνάσιο στο Βόλο και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του επέστρεψε στο Βόλο, άνοιξε δικηγορικό γραφείο και εργάστηκε εκεί λίγα χρόνια.

Από νεαρή ηλικία, παρά την αστική του καταγωγή, επηρεάστηκε απ’ τις επαναστατικές κομμουνιστικές ιδέες και το 1926 προσχώρησε στο κομμουνιστικό κίνημα και έγινε μέλος του τότε νεαρού ΚΚΕ – τμήμα-μέλος της Γ΄ Κομμουνιστικής Διεθνούς. Σ’ εκείνα τα πρώτα χρόνια γνωρίζεται με το Νίκο Ζαχαριάδη με τον οποίο συνδέθηκε με στενότατη και παροιμιώδη φιλία, ανάλογη εκείνης μεταξύ των Μαρξ-Ενγκελς, που άντεξε στις μετέπειτα ταραγμένες επαναστατικές δεκαετίες και περιπέτειες του σταλινικού-ζαχαριαδικού ΚΚΕ ως τη διάλυσή του, η οποία κράτησε ως το τέλος της ζωής του. Αφοσιωμένος και συνεπέστατος κομμουνιστής υπήρξε όχι μόνο στενότατος φίλος αλλά και πολύ έμπιστος σύντροφος του γραμματέα του ΚΚΕ, ο οποίος κατά καιρούς του ανέθεσε τις πιο δύσκολες, περίπλοκες και πιο εμπιστευτικές κομματικές δουλειές που απαιτούσαν ιδιαίτερες ικανότητες αλλά και αυστηρή-άκρα μυστικότητα και τις οποίες έφερε πάντα με μεγάλη επιτυχία σε πέρας.

Το 1929 ο Μ.Πορφυρογένης αναλαμβάνει με εντολή του κόμματος την ηγεσία της Εργατικής Βοήθειας, που συμπαραστέκονταν στις παντοειδείς σκληρές διώξεις των κομμουνιστών εκ μέρους της αστικής τάξης και της μοναρχοφασιστικής αντίδρασης.

Όταν το 1931 ο Νίκος Ζαχαριάδης επέστρεψε παράνομα απ’ τη Μόσχα στην Ελλάδα για να αναλάβει, μ’ εντολή της ΕΕ της Κομμουνιστικής Διεθνούς, την ηγεσία του ΚΚΕ και να ανασυγκροτήσει την καθοδήγησή του, συναντήθηκε κρυφά με τον Μ. Πορφυρογένη και από κοινού οργάνωσαν τις επαφές με στελέχη που αποτέλεσαν τη νέα ηγεσία του ΚΚΕ.

Ο Μιλτιάδης Πορφυρογένης εκλέχθηκε δυο φορές βουλευτής του ΚΚΕ, μια το 1932 για πρώτη φορά βουλευτής Βόλου και για δεύτερη φορά το 1936 βουλευτής με το «Παλλαϊκό Μέτωπο». Με την εγκαθίδρυση της φασιστικής δικτατορίας του Μεταξά (4 Αυγούστου 1936) διώκεται από τους πρώτους, συλλαμβάνεται και εκτοπίζεται αρχικά στην Ανάφη, μετά στην Ακροναυπλία και τελευταία στην Κίμωλο.

Η κατάληψη της χώρας από τους ναζιφασίστες καταχτητές τον βρίσκει εξόριστο στην Κίμωλο απ’ όπου απόδρασε αρχές Μάη του ΄41, κάτω από περιπετειώδεις συνθήκες, φτάνοντας στην Κρήτη παραμονές της επίθεσης των γερμανών αλεξιπτωτιστών ενάντια στο ηρωικό νησί. Στις 16 Μάη 1941 δημοσιεύεται άρθρο του με τίτλο «όλοι στον αγώνα για την άμυνα της Κρήτης» στην εφημερίδα του Ηρακλείου «Κρητικά Νέα» με την υπογραφή Μιλτιάδης Πορφυρογένης, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και βουλευτής του Παλλαϊκού Μετώπου, στο οποίο, αφού καταδικάζει το χιτλερισμό-φασισμό με σκληρή γλώσσα, καλεί τον ελληνικό λαό σε αντίσταση κατά της φασιστικής κατοχής και στον «αγώνα για την άμυνα της Κρήτης, που είναι αγώνας για την απελευθέρωση της Ελλάδος» αλλά και τους κομμουνιστές να βρεθούν «στις πρώτες γραμμές» αυτού του αγώνα «για το τσάκισμα του χιτλερισμού και των πρακτόρων του σαν ένα τεράστιο βήμα προς την κοινωνική χειραφέτηση των εργαζομένων, προς την κοινωνική πρόοδο» («ΚΚΕ Επίσημα Κείμενα», τόμος 5^ος , 1940-45, σελ. 54-55, 1973).

Στην Κρήτη έμεινε παράνομα ως το Δεκέμβρη του 1943, χρονικό διάστημα κατά το οποίο πρωτοστάτησε στην ανασυγκρότηση των παράνομων Οργανώσεων του ΚΚΕ στο νησί που τις καθοδήγησε ως τη μέρα της αναχώρησής του για την Πελοπόννησο.

Το Δεκέμβρη του 1943 φτάνει με βάρκα στην Πελοπόννησο και από εκεί στην Αθήνα και παίρνει μέρος στη 10^η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ (Γενάρης 1944). Σ’ αυτή ο Πορφυρογένης προτείνεται να αναλάβει γραμματέας της ΚΕ του ΕΑΜ, θέση που κράτησε ως το Μάη του ΄44 που τον αντικατέστησε ο Παρτσαλίδης. Αργότερα, Μάης 1944, στάλθηκε μαζί με το μέλος του ΠΓ του ΚΚΕ, Π. Ρούσο (=«επικεφαλής της κομματικής αντιπροσωπίας»), στη Διάσκεψη του Λιβάνου, που όπως μας πληροφορεί ο οπορτουνιστής Γ. Ιωαννίδης «έπρεπε να βάλουμε άλλον πιο σώφρονα δίπλα στο Μιλτιάδη», γιατί, «είχε μεν ικανότητες ο Μιλτιάδης, αλλά ήταν και της φούριας άνθρωπος». (Γ.Ιωαννίδης: «Αναμνήσεις», σελ. 227-228, Αθήνα 1979) δηλ. δεν ήθελε και δεν ήταν διατεθειμένος να υποτάξει το κίνημα στην αντιδραστική αστική τάξη και στους Άγγλους ιμπεριαλιστές, όπως το έπραξαν οι οπορτουνιστές Σιάντος-Ιωαννίδης-Παρτσαλίδης με τις προδοτικές συμφωνίες Λιβάνου-Καζέρτας-Βάρκιζας (ο Πορφυρογένης πειθαρχώντας δέχθηκε τη συμφωνία του Λιβάνου). Ας δοθεί όμως εδώ, με την ευκαιρία, και η μαρτυρία του Πορφυρογένη όπως τη μεταφέρει ο Γ. Γούσιας: «όταν ο Παπανδρέου άνοιξε τη συνεδρίαση με επίθεση κατά του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ εγώ σηκώθηκα και την αντέκρουσα, όμως από πίσω ο Π. Ρούσος και οι άλλοι με τράβαγαν απ’ το σακάκι για να μην μιλάω έτσι και με υποχρέωσαν να κάτσω και να σωπάσω» (Γιώργης Βοντίτσιος-Γούσιας: «Οι αιτίες για τις ήττες, τη διάσπαση του ΚΚΕ και της ελληνικής Αριστεράς», τόμος Β΄ σελ. 142, Αθήνα 1977)

Αργότερα στη διαβόητη κυβέρνηση «Εθνικής ενότητας» αναλαμβάνει με εντολή του κόμματος, το υπουργείο Εργασίας.

Μέλος της ΚΕ απ’ το 6^ο Συνέδριο του ΚΚΕ (1935) επανεκλέγεται και στο 7^ο Συνέδριο (Οχτώβρης 1945) μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ αλλά και της Κεντρικής Επιτροπής Ελέγχου (ΚΕΕ) στην οποία για μεγάλο χρονικό διάστημα υπήρξε πρόεδρός της.

Στις 12 Ιούλη 1946 γίνεται απόπειρα-δολοφονική επίθεση στο σπίτι του Μ. Πορφυρογένη, προέδρου τότε της Κεντρικής Επιτροπής Ελέγχου του ΚΚΕ.

Ως ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ παίρνει δραστήρια μέρος στην προετοιμασία του δεύτερου αντάρτικου σε διάφορα επίπεδα, ιδιαίτερα στον τομέα των επαφών-συζητήσεων με τα αδελφά κόμματα και ήταν εκείνος που από το βήμα του συνεδρίου του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γαλλίας (Ιούνης 1947) στο Στρασβούργο ανακοινώνει-κάνει (27 Ιούνη 1947) τη γνωστή κατηγορηματική προειδοποίηση προς τη μοναρχοφασιστική αντίδραση ότι «η αποφασιστική επίδοση και ανάπτυξη του ΔΣΕ, μπροστά στο γεγονός της αμερικανοαγγλικής πολιτικής και της μοναρχοφασιστικής αδιαλλαξίας, αναγκαστικά τείνει ν’ αποκρυσταλλωθεί και αποκρυσταλλώνεται κιόλας, προς τη δημιουργία μιας λεύτερης δημοκρατικής Ελλάδας, με δική της κυβέρνηση και δική της υπόσταση …» («Χρονικό του αγώνα 1878-1951», σελ. 71, 1952) δηλ. ανακοινώνει ότι το ΚΚΕ θα προχωρήσει στη συγκρότηση κυβέρνησης του βουνού, που τελικά έγινε πράξη το Δεκέμβρη το 1947 και στην οποία ο Μιλτιάδης Πορφυρογένης υπήρξε υπουργός Δικαιοσύνης.

Μετά την υποχώρηση του ΔΣΕ, ο Μιλτιάδης Πορφυρογένης δουλεύει στους πολιτικούς πρόσφυγες και επιπλέον είναι υπεύθυνος της Επιτροπής Διαφώτισης (διευθύνει το «Νέο Κόσμο» και τον εκδοτικό μηχανισμό) αλλά αναλαμβάνει υπεύθυνος και του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ για τις χώρες της Δυτικής Ευρώπης και ταξιδεύει παράνομα σε Γαλλία και Ελβετία, χώρες στις οποίες συναντήθηκε μυστικά με διάφορους έλληνες πολιτικούς της Αριστεράς και του Κέντρου, συζητώντας μαζί τους την πολιτική κατάσταση στη χώρα και βολιδοσκοπώντάς τους για τις προθέσεις τους.

Στην Ελλάδα ήρθε δυο φορές παράνομος, την πρώτη το Σεπτέμβρη του 1954 ως το Φλεβάρη του 1955 και τη δεύτερη, το Γενάρη του 1956 ως το Σεπτέμβρη του ίδιου χρόνου, χωρίς να συλληφθεί παρόλο που το ανάστημά του έφτανε τα 2 μέτρα και ήταν υπεύθυνος για τη νόμιμη δουλειά του παράνομου ΚΚΕ στην Ελλάδα.

Και στις δυο περιπτώσεις ο Μ.Πορφυρογένης εκπλήρωσε με μεγάλη επιτυχία την πολύ δύσκολη και εξαιρετικά περίπλοκη αποστολή του, βοηθώντας αποφασιστικά τη νόμιμη (υπεύθυνος εκ μέρους του ΠΓ) μαζική πολιτική δουλειά των κομμουνιστών αλλά και γενικά της ΕΔΑ, που αναπτύσσεται και κινείται σε δρόμο αντιφασιστικό και αντιιμπεριαλιστικό πλατιών συμμαχιών, χωρίς όμως να γίνεται ουρά της αστικής τάξης και των κομμάτων της, δουλειά που έδωσε μεγάλη ώθηση στην ανάπτυξη του επαναστατικού κινήματος της χώρας, που φάνηκε αργότερα το 1958 όταν η ΕΔΑ αναδείχθηκε, παρά την τεράστια ζημιά του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, σε πρώτο κόμμα της Αντιπολίτευσης.

Κατά τη διάρκεια της δεύτερης αποστολής του για παράνομη δουλειά στην Ελλάδα μεσολαβεί η πραγματοποίηση του 20^ου αντεπαναστατικού Συνεδρίου του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956) και κορυφώνονται – ολοκληρώνονται οι απανωτές επεμβάσεις των σοβιετικών χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών στο ΚΚΕ με όργανο τη διαβόητη «Διεθνή Επιτροπή» των Κοουζινεν-Ντεζ που συγκαλεί τη λεγόμενη «6^η πλατιά Ολομέλεια» (Μάρτης 1956, η οποία καθαιρεί βίαια την εκλεγμένη επαναστατική ηγεσία του ΚΚΕ μ’ επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη, μαζί και τον Μ.Πορφυρογένη, και διαλύει το ηρωϊκό κόμμα του ελληνικού προλεταριάτου.

Ο επαναστάτης κομμουνιστής ηγέτης Μ.Πορφυρογένης* αντιτάχθηκε στην επέμβαση των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών στο ΚΚΕ, αλλά έμεινε παράνομα στην Ελλάδα, ουσιαστικά εγκαταλειμμένος και απομονωμένος απ’ τους διορισμένους οπορτουνιστές, ωσότου εκπλήρωσε την αποστολή που του είχε αναθέσει το κόμμα και το Σεπτέμβρη του ΄56 επέστρεψε στο εξωτερικό.

Είναι γνωστό ότι ο αποστάτης και χρουστσοφικός προδότης Κ.Κολιγιάννης είχε τολμήσει, έχοντας τις πλάτες της χρουστσοφικής συμμορίας ή κατ’ εντολήν της (επειδή ήταν γνωστό ότι ο Μ.Π υποστήριζε σταθερά τη γραμμή του ΚΚΕ και ήταν πολύ στενός συνεργάτης και φίλος του Ν. Ζαχαριάδη), να «κολλήσει» στον ασυμβίβαστο μαρξιστή-λενινιστή Μιλτιάδη Πορφυρογένη τη ρετσινιά του «ύποπτου» και «πράκτορα» δηλ. συκοφαντούσε τον Πορφυρογένη αυτός που είχε διαλύσει ουσιαστικά τις κομματικές οργανώσεις κατά την παραμονή του στην Αθήνα και ήταν ύποπτος για τις συλλήψεις του 1954 (μάλλον κατ’ εντολή των σοβιετικών ρεβιζιονιστών για να υπονομευτεί η επαναστατική καθοδήγηση Ζαχαριάδη), αυτός που είχε αποκλεισθεί απ’ το ΠΓ και τον οποίο η 5^η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ (26-28 Δεκέμβρη 1955) είχε καταγγείλει και στιγματίσει σαν «φραξιονιστή, οπορτουνιστή και λιποτάχτη του ΚΚΕ που στη λυσσασμένη επίθεσή του κατά του ΚΚΕ και της ΚΕ του ΚΚΕ ευθυγραμμίστηκε πέρα για πέρα με τον ταξικό εχθρό και μόνο αυτόν εξυπηρετεί» («το ΚΚΕ επίσημα κείμενα», τόμος 7^ος ,1949-1955, σελ. 460. 1995), μια πράξη που καθόλου δεν πρέπει να είναι άσχετη με το διορισμό του απ΄ τους χρουστσοφικούς στη ηγεσία, ως «γραμματέα», του νέου σοσιαλδημοκρατικού αστικού εκτρώματός τους που οι ίδιοι συγκρότησαν το Μάρτη του ΄56.

Ο Ζαχαριάδης είχε πει τότε για τον οπορτουνιστή Κολιγιάννη και τον επαναστάτη κομμουνιστή Πορφυρογένη: «αυτός ο αποτυχημένος, ο μπατίρης, σηκώνει το ανάστημά του και συκοφαντεί το Μίλτο για πράχτορα. Αυτόν τον άνθρωπο, που είναι η μεγάλη κατάχτηση του κόμματός μας, που αν τον είχαν οι αστοί , 10 φορές θα τον κάνανε Πρωθυπουργό» (Γιώργης Βοντίτσιος-Γούσιας: «Οι αιτίες για τις ήττες, τη διάσπαση του ΚΚΕ και της ελληνικής Αριστεράς», τόμος Β΄ σελ. 160, Αθήνα 1977 και Γ. Καραστάθης σε: «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» Νο 34, 1-15 Μάρτη 1998, σελ.3).

Η προδοτική ρεβιζιονιστική κλίκα των Κολιγιάννη,-Παρτσαλίδη-Βαφειάδη κλπ. απομόνωσε και καταδίωξε τον επαναστάτη μαρξιστή Μιλτιάδη Πορφυρογένη επειδή δεν υποτάχθηκε στον χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό, οδηγώντας τον πρόωρα στο θάνατο, σε ηλικία μόλις 55 χρονών, ο οποίος «σύμφωνα με την γνωμάτευση των ιατρών πέθανε από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου, στις 7 Μάρτη 1958, ώρα 5 το πρωί» («ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» Νο 34, 1-15 Μάρτη 1998, σελ. 4) – χωρίς καθόλου να αποκλείεται και αργή δηλητηρίασή του - και ύστερα έβγαλε μια υποκριτική ανακοίνωση για το θάνατό του που δημοσιεύτηκε στο «Νέο Κόσμο» (3/1958), ενώ χωρίς να σεβαστεί το νεκρό επαναστάτη και το πένθος της οικογένειάς του άρπαξε γκανγκστερικά ότι βρήκε από ντοκουμέντα στο γραφείο του σπιτιού του.

Ο Μιλτιάδης Πορφυρογένης έπεσε-έφυγε όρθιος, μαχόμενος στις επάλξεις του επαναστατικού μαρξισμού δηλ. του λενινισμού-σταλινισμού κατά του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού.

***

Ο Μ. Πορφυρογένης σαν διανοούμενος γενικά υπήρξε επιφανής νομικός, έχοντας συνάμα ευρύτατη παιδεία ενώ διέθετε πλατιά κατάρτιση και γνώσεις σε σειρά άλλες κοινωνικές επιστήμες. Σαν επαναστάτης μαρξιστής ήταν πολύ καλός και βαθύς γνώστης της επαναστατικής κοσμοθεωρίας του προλεταριάτου δηλ. του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού και εξοπλισμένος με τη φιλοσοφία του διαλεκτικού και ιστορικού υλισμού είχε τη δυνατότητα να αναλύει, κρίνει και τοποθετείται από μαρξιστική σκοπιά σε διάφορα θέματα σειράς κοινωνικών επιστημών (νομικά, οικονομικά, πολιτικά, ιστορικά, λογοτεχνικά κλπ.), επηρεάζοντας σημαντικά το χώρο της διανόησης. Δυστυχώς όμως η πολύπλευρη κομματική ενασχόλησή του δεν του άφησε τον απαιτούμενο χρόνο και του στέρησε την όποια άνεση για συστηματικότερη μελέτη (ας ελπίζουμε ότι κάποτε στο μέλλον θα συγκεντρωθούν σε ένα τόμο τα διάφορα σκόρπια άρθρα του).

Σαν επαναστάτης κομμουνιστής διεθνιστής διαμορφώθηκε μέσα σε συνθήκες σκληρών ταξικών μαχών του προλεταριάτου, τοπικά και διεθνώς, και διαπαιδαγωγήθηκε στο πνεύμα της επαναστατικής πολιτικής της Γ΄ Κομμουνιστικής Διεθνούς, καθοδηγούμενης απ’ τον Ιωσήφ Στάλιν, και του ΚΚΕ,, καθοδηγούμενο απ’ το Νίκο Ζαχαριάδη.

Σαν κομμουνιστής ηγέτης, στέλεχος του επαναστατικού ΚΚΕ (1918-55), αναδείχθηκε σε ένα απ’ τα λαμπρότερα και πιο δραστήρια στελέχη του κόμματος με πολύπλευρη δράση σ’ όλους τους τομείς δουλειάς του κομμουνιστικού κινήματος, όπου διακρίθηκε για τις ιδιαίτερες και σπάνιες ικανότητές του.

Σαν ηγετικό στέλεχος ήταν «η τυπική μορφή κομμουνιστή ηγέτη» της ένδοξης σταλινικής εποχής των ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-ΚΟΜΙΝΦΟΡΜ αλλά και της ζαχαριαδικής περιόδου στο ΚΚΕ. Υπήρξε διορατικός και οξυδερκής ηγέτης, ενώ συνάμα διακρίνονταν για τη συνέπεια, τη σταθερότητα και τη μαχητικότητά του, αλύγιστος, αδιάλλακτος και ασυμβίβαστος επαναστάτης κομμουνιστής, αταλάντευτα αφοσιωμένος στην υπόθεση του κομμουνισμού. Το ήθος, η σεμνότητα και η παροιμιώδης ευγένειά του, μακριά από μικροαστικές συνήθειες, εγωισμούς, επιδείξεις και εντυπωσιασμούς κέρδισαν το θαυμασμό και την αγάπη των συντρόφων και φίλων αλλά και το σεβασμό των αντιπάλων.

Ολόκληρη η επαναστατική ζωή του Μιλτιάδη Πορφυρογένη είναι αδιάσπαστα δεμένη με την ιστορία του ηρωικού ΚΚΕ. Φλογερός επαναστάτης μαρξιστής υπήρξε υπόδειγμα κομμουνιστή. Η πλούσια μα και πολύμορφη επαναστατική του δράση δεν μπορούν παρά να αποτελέσουν παράδειγμα μίμησης για τους νεότερους κομμουνιστές.

* Ο Γ. Γούσιας παρουσιάζει μια συζήτηση με το Μιλτιάδη Πορφυρογένη για ζητήματα του κομμουνιστικού κινήματος, όμως πρέπει να παρατηρηθεί πρώτο ότι αυτή έχει γραφεί πολλά χρόνια αργότερα, και επομένως έχει αλλαχτεί εκ τον υστέρων, επιπλέον δεύτερο πρέπει να παρθεί υπόψη ότι ο Γούσιας ήταν από εκείνους που χαιρέτισαν τη διαβόητη «6^η Ολομέλεια»: «οι αποφάσεις της 6^ης Ολομέλειας του κόμματός μας αμέσως με βρήκαν σύμφωνο και χωρίς ταλαντεύσεις δούλεψα για να τις εμποτίσω στους κομμουνιστές στην Ελλάδα» και ως «μετανοούσα Μαγδαλινή» έσπευσε αμέσως να απολογηθεί στην προδοτική κλίκα του Κολιγιάννη ισχυριζόμενος: «φέρνω ευθύνες γιατί δεν αντέδρασα στην έξαλλη εσωκομματική πολιτική που εφάρμοζε ο Ζαχαριάδης. Τις διοικητικές μέθοδες καθοδήγησής που επικράτησαν στο κόμμα μας, τις αποδέχθηκα σαν ορθές και τις εφάρμοζα», κλπ. («Νέος Κόσμος», 7/1956, σελ. 70-71). Γι’ αυτούς τους λόγους το πιο πιθανό-σίγουρο είναι σε πολλά σημεία να παρουσιάζει δικές του απόψεις ως απόψεις του Μιλτιάδη Πορφυρογένη.

-----------

1. Άρθρα Μ. Πορφυρογένη

2. Γ.Ιωαννίδης: «Αναμνήσεις», Αθήνα 1979

3. «ΚΚΕ Επίσημα Κείμενα», τόμος 5^ος , 1940-45, 1973

4. «Χρονικό του αγώνα 1878-1951», 1952

5. Γιώργης Βοντίτσιος-Γούσιας: «Οι αιτίες για τις ήττες, τη διάσπαση του ΚΚΕ και της ελληνικής Αριστεράς», τόμος Β΄, 1977

6. Γ. Καραστάθης σε: «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» Νο 34, 1-15 Μάρτη 1998

7. ΑρχειοΤαξιο, Νο 7, Μάιος 2005

8. «Νέος Κόσμος», 7/1956

9.«το ΚΚΕ επίσημα κείμενα», τόμος 7^ος ,1949-1955, 1995

Διαβάστε Περισσότερα »