Οι 4 αντισταλινικοί σοσιαλδημοκράτες ηγέτες, που γκρέμισαν οι ΙΔΙΟΙ το Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ στη Σοβιετική Ένωση τον Ιούλη το 1953, «υπόσχονται» τώρα(!) παραπλανητικά-δημαγωγικά εκ νέου «σοσιαλισμό»(!), εξαπατώντας την εργατική τάξη, ΑΚΡΙΒΕΣΤΕΡΑ: η ιδεολογικο-πολιτική τους κατεύθυνση της Χρουστσο-Μπρεζνιεφικής Σοσιαλδημοκρατίας της προδοτικής ηγετικής κλίκας των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΙΚΟΓΙΑΝ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΣΟΥΣΛΟΦ, κλπ. που επικράτησε από τότε στη Σοβιετική Ένωση.

 

Την Παρασκευή (8 Ιούλη 2022) γνωστοποιήθηκε πρωτοσέλιδα στο «Ριζοσπάστη» τετραήμερη συνάντηση των αστικο-ρεφορμιστικών σοσιαλδημοκρατικών Χρουστσοφικών-Τροτσκιστικών κομμάτων: «Κ»ΚΕλλάδας, Μεξικού, Ισπανίας και Τουρκίας, με πολλά αντιμαρξιστικά ταμ-ταμ για «σοσιαλισμό», αργότερα «επικαιρότητα και αναγκαιότητα του σοσιαλισμού-κομμουνισμού» (13 Ιούλη), περί «διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος σε επαναστατική βάση» (9-10 Ιούλη), «αντεπανάσταση, καπιταλιστική παλινόρθωση και διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης», «κοσμοθεωρία του επιστημονικού κομμουνισμού», «επαναστατική ανασυγκρότηση», «αναγκαιότητα και επικαιρότητα του σοσιαλισμού, εργατική εξουσία», «οικονομικές κρίσεις», «μαρξισμό-λενινισμό», «ολόκληρος ο καπιταλιστικός κόσμος βρίσκεται στη φάση του ιμπεριαλισμού»(«Ρ» 9-10 Ιούλη, σελ.9), περί «επιστημονικού κομμουνισμού δηλ. μαρξισμού-λενινισμού» (13 Ιούλη), «μέτωπο ενάντια στον εθνικισμό και τον κοσμοπολιτισμό του κεφαλαίου, στον ρατσισμό και τον φασισμό», «ενιαία επαναστατική στρατηγική του κομμουνιστικού κινήματος σε γραμμή ρήξης με το σύστημα του καπιταλισμού», κλπ. 

Σ’ αυτό το σημείωμα δεν θα γίνει λεπτομερής αντίκρουση-ανασκευή των παραπάνω αντιμαρξιστικών απόψεων των αστικο-ρεφορμιστικών σοσιαλδημοκρατικών Χρουστσοφικών-Τροτσκιστικών κομμάτων, παρά μόνο κάποιος εντελώς σύντομος σχολιασμός μερικών απ’ τα σημαντικότατα ζητήματα που ανακινήθηκαν.

Α. Σ΄ όλα τα αντιμαρξιστικά «κείμενά» τους (ομιλίες, δηλώσεις, κλπ.) οι 4 ηγέτες προσφεύγουν σιωπηρά στην εξόφθαλμα αποτυχημένη πολιτική γραμμή της χρουστσοφικής Σοσιαλδημοκρατίας, δηλ. στην προκλητικότατη πλήρη ΑΠΟΣΙΩΠΗΣΗ και συστηματική ΑΠΟΚΡΥΨΗ από την εργατική τάξη και τους λαούς του πραγματικού γεγονότος: ότι ήταν ΑΚΡΙΒΩΣ αυτοί οι ΙΔΙΟΙ (δηλ. η αντεπαναστατική τους πολιτική γραμμή) που ΓΚΡΕΜΙΣΑΝ συνειδητά και προγραμματισμένα, τον Ιούλη του 1953, το Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ στη Σοβιετική Ένωση, ΑΚΡΙΒΕΣΤΕΡΑ: η ιδεολογικο-πολιτική κατεύθυνση της Χρουστσο-Μπρεζνιεφικής Σοσιαλδημοκρατίας της προδοτικής ηγετικής κλίκας ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΙΚΟΓΙΑΝ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΣΟΥΣΛΟΦ, κλπ. στο ΚΚΣΕ, που επικράτησε πραξικοπηματικά σ’ αυτό το κόμμα και την τότε Σοβιετική Ένωση, μετά την εξόντωση-δηλητηρίαση του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ.

Η ΠΡΩΤΗ ανοιχτή αντικομμουνιστική επίθεση στο ΣΤΑΛΙΝ (προφανώς και στην επαναστατική του γραμμή) εκδηλώνεται με άρθρο στην «ΠΡΑΒΔΑ» (26 Ιούλη 1953 και 31 Ιούλη Berlin-DDR), αποδίδοντας σ’ αυτόν τη συκοφαντική επινόηση της ιδεαλιστικής Προσωπολατρίας, παρόλο που ήταν-είναι γνωστό ότι ο ΣΤΑΛΙΝ ήταν πάντα ΚΑΤΑ της «Προσωπολατρίας», πράγμα που ΣΗΜΑΙΝΕΙ, και αποτελεί τη χειροπιαστή απόδειξη, ότι η Διχτατορία του Προλεταριάτου είχε ήδη ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ και η ρεβιζιονιστική Χρουστσοφική αντεπανάσταση είχε ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΕΙ. Η αντιδραστική αυτή συκοφαντική εκστρατεία συνεχίστηκε για πάνω από μια ολόκληρη 10ετία, με απαρχή το προγραμματικό άρθρο του Ατζούμπεϊ (γαμπρός του Χρουστσόφ από κόρη) στην «ΙΖΒΕΣΤΙΑ» με τίτλο: «η προσωπολατρία και οι συνέπειές της», αρχές του 1954 (Κ.Δ. ΚΑΡΑΝΙΚΟΛΑ. Αθήνα 1987). 

Ταυτόχρονα ΔΙΑΚΟΠΤΕΤΑΙ οριστικά η συνέχιση της οικοδόμησης του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού και αρχίζει η ΕΦΑΡΜΟΓΗ των θεμελιωδών καπιταλιστικού χαρακτήρα οικονομικών μεταρρυθμίσεων και η Σοβιετική Ένωση μπαίνει πλέον σε μια νέα περίοδο: εκείνη της ΕΝΑΡΞΗΣ του πισωδρομικού προτσές της σταδιακής παλινόρθωσης του καπιταλισμού στον τομέα της οικονομίας – υπό την ΑΜΕΣΗ καθοδήγηση  της ηγετικής ομάδας των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ, κλπ. στο αστικό πλέον ΚΚΣΕ – με πρώτο μέτρο την ΕΠΕΚΤΑΣΗ των Ware-Geld-Beziehungen (=Εμπορευματο-Χρηματικών-Σχέσεων), κλπ. όπως παραδέχονται-ομολογούν  και οι ίδιοι οι ρεβιζιονιστές: «στα ντοκουμέντα του ΚΚΣΕ μετά το 1953 υπογραμμίζεται, ότι είναι αναγκαία, η εκμετάλλευση των Εμπορευματικών Σχέσεων για την οικοδόμηση της κομμουνιστικής κοινωνίας» (G.Koslow:, Berlin-DDR 1961) αλλά και ο Πολωνός οικονομολόγος Brus: «στην αγροτική οικονομία εισήγαγαν αμέσως (Αύγουστος 1953: Αποφάσεις του Ανωτάτου Σοβιέτ, το Σεπτέμβρη: βασικό Πρόγραμμα της ΚΕ του ΚΚΣΕ) μεταρρυθμίσεις, οι οποίες εξάλειψαν δραστικά τον υπερσυγκεντρωτισμό και επέκτειναν τον τομέα των Εμπορευματο-Χρηματικων-Σχέσεων» (W.Brus: Warszawa 1961 και Frankfurt 1971), κλπ. μα και οι «σοβιετο»-ρώσοι: «Απόφαση της 11η Απρίλη 1953», για «δικαιώματα των επιχειρήσεων με Οικονομική Ιδιοσυντήρηση» «ιδιαίτερα έντονα αναπτύχθηκε αυτό το προτσές απ’ το 1953. Ουσιαστική σημασία είχε η απόφαση του Συμβουλίου Υπουργών της ΕΣΣΔ της 11η Απρίλη 1953 “Για την επέκταση των δικαιωμάτων των Υπουργών της ΕΣΣΔ”. Παράλληλα σ’ αυτό επεκτάθηκαν τα δικαιώματα των Επιχειρήσεων με Οικονομική Ιδιοσυντήρηση…» και στην Ολομέλεια του Ιούλη 1955 επεκτάθηκαν «τα δικαιώματα των διευθυντών». Οικονομική Ιδιοσυντήρηση (=“Chozrascet”-“Wirtschaftliche Rechnungsfόhrung“) (N.P.Fedorenko/ P.G.Bunitsch/ S.S.Schatalin: Moskau 1970 και Berlin-DDR 1972) 

Η Οικονομική Ιδιοσυντήρηση εισάχθηκε-καθιερώθηκε επίσημα στην οικονομία της Σοβ.Ένωσης με τις Αποφάσεις των Ολομελειών της ΚΕ της ΚΚΣΕ, Σεπτέμβρη 1953 και Φλεβάρη-Μάρτη 1954 («PROKLA», 1/1971 σελ. 141). 

Κλείνοντας, χωρίς να γίνει περαιτέρω λεπτομερέστερη αναφορά στην εφαρμογή των θεμελιωδών καπιταλιστικού χαρακτήρα οικονομικών μεταρρυθμίσεων (μέσα παραγωγής ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΑ, ΚΕΡΔΟΣ ως  σκοπός της παραγωγής, κλπ.) ας δοθεί μόνο η ορθότατη μαρξιστική μα και σημαντική εκτίμηση, έστω και κατόπιν εορτής (4 Απρίλη 1992), από έναν μη ειδικό, του ρεβιζιονιστή ρώσου καθηγητή φιλοσοφίας (υποστηρικτή της αντιμαρξιστικής άποψης περί «ανοιχτού μαρξισμού»! κλπ.): «σε αντίθεση με την οικονομική πολιτική του Ι.Στάλιν, άρχισαν να αναζητούν το περιεχόμενο της νέας πολιτικής στα έργα αστών οικονομολόγων… εφ’ όσον απέρριψαν την οικονομική πολιτική που εφάρμοζε ο Ι. Στάλιν, δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτε άλλο εκτός από το να δανεισθούν ιδέες αστών οικονομολόγων» (Βίκτορ Αλεξέγιεβιτς ΒΑΖΙΟΥΛΙΝ, Αθήνα, 2017). 

Αργότερα στο αντικομμουνιστικό σοσιαλδημοκρατικό (από πλευράς περιεχομένου) «20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ» (Φλεβάρης 1956) εισάγεται αυθαίρετα ως γραμμή στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα η ρεφορμιστική γραμμή της παλιάς προδοτικής σοσιαλδημοκρατίας («ειρηνικός κοινοβουλευτικός δρόμος», κλπ.), ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΝΤΑΣ ανοιχτά πλέον την επαναστατική γραμμή της βίαιης-ένοπλης Προλεταριακής Επανάστασης-συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής-εγκαθίδρυση της Δικτατορίας του Προλεταριάτου. Επιπλέον προβάλλεται-προπαγανδίζεται σ’ αυτό μια αντιμαρξιστική αστική αντίληψη του Σοσιαλισμού χωρίς Διχτατορία του Προλεταριάτου, ενώ διακηρύσσεται ανοιχτά, ότι η Σοβιετική Ένωση μπαίνει στο δρόμο της καπιταλιστικής Γιουγκοσλαβίας του ΤΙΤΟ, πιστού λυσσασμένου μαντρόσκυλου του αγγλο-αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, που είχε μετατρέψει τη χώρα του σε αποικία τους.

Και ενώ συνεχίζεται και προωθείται απ’ την ηγετική προδοτική ομάδα των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ στο ΚΚΣΕ το πισωδρομικό προτσές της παλινόρθωσης του καπιταλισμού με την εφαρμογή των θεμελιωδών καπιταλιστικών οικονομικών μεταρρυθμίσεων (Κέρδος ως σκοπός της παραγωγής, κλπ.), την ίδια στιγμή ο προδότης σαλτιμπάγκος σοσιαλδημοκράτης-τροτσκιστής ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ ξεφουρνίζει την πολύ αποκαλυπτική φλυαρία-ΑΠΑΤΗ, δηλώνοντας προκλητικά στην Ολομέλεια του Δεκέμβρη 1957 της ΚΕ του ΚΚΣΕ: «μπορεί να πει κανείς: προχωρούμε προς τον κομμουνισμό και ταυτόχρονα αναπτύσσουμε τις Εμπορευματικές Σχέσεις. Δεν αντιφάσκει το ένα με το άλλο; Όχι, δεν αντιφάσκει» – αντιμαρξιστική αερολογία και συνειδητό ΨΕΥΔΟΣ που αναπόφευκτα ΔΙΑΨΕΥΣΤΗΚΕ από την μετέπειτα πορεία προς τον καπιταλισμό της οικονομίας της Σοβιετικής Ένωσης,    

Προς τα τέλη της δεκαετίας του 1950–αρχές της δεκαετίας του 1960 ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΕΤΑΙ η παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση, που επικυρώθηκε και επισφραγίστηκε από το «22ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ» (Οκτώβρης 1961), στο οποίο ομολογείται ανοιχτά, μεταξύ άλλων, ότι στη Σοβιετική Ένωση ΔΕΝ υπάρχει πλέον ΟΥΤΕ Δικτατορία του Προλεταριάτου που έχει αντικατασταθεί από το «κράτος όλου του λάου»(!), δηλ. τη δικτατορία της νέας «σοβιετικής» μπουρζουαζίας ΟΥΤΕ Κομμουνιστικό Κόμμα που έχει αντικατασταθεί από το διαβόητο αστικό «κόμμα όλου του λαού»(!),

Χέρι-χέρι με τη σταδιακή παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση, δηλ. την αλλαγή-αντικατάσταση της οικονομικής Βάσης κινήθηκε και η αλλαγή στη σφαίρα του Εποικοδομήματος με τον ιδεολογικό τομέα να κυριαρχείται απ’ το σοσιαλδημοκρατικό ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού (=παραλλαγή της αστική ιδεολογίας) και σειρά αντιδραστικά ιδεαλιστικά-φιλοσοφικά (πραγματισμός, υπαρξισμός, νεοθετικισμός, κλπ.) και πολιτικά*) ρεύματα, φτάνοντας ως τα φασιστικά και Ναζι-φασιστικά ρεύματα, ως τους NIETZSCHE και HEIDEGGER, με το θεωρητικό του  σοσιαλδημοκρατικού Χρουστσοφικού DKP να ομολογεί, έστω και αργά: «κάποιοι φιλόσοφοι υπεράσπιζαν … το Heidegger  ακόμα και το Nietzsche!...» (ROBERT STEIGERWALD, Wuppertal BRD 1991) δηλ. τους υπεραντιδραστικούς FRIEDRICH NIETZSCHE, πρόδρομο του Ναζι-φασισμού και τον αμετανόητο Χιτλερικό Ναζι-φασίστα υπαρξιστή αυτοδιαφημιζόμενο ως «μεγάλο φιλόσοφο» (ακριβέστερα: σχολιαστή φιλοσόφων) MARTIN HEIDEGGER, πρόδρομο και στήριγμα-στυλοβάτη του Χιτλερικού Ναζι-φασισμού (ακριβέστερα: προπαγανδιστή του Χιτλερικού Ναζι-φασισμού με «φιλοσοφικό»-θρησκευτικό-ποιητικό μανδύα, διάσημο σχολιαστή φιλοσόφων και συστηματικό αντιγραφέα που έχει λεηλατήσει («Sein und Zeit”, κλπ.) τους CARL BRAIG (θεολόγο καθηγητή του), NIETZSCHE, KIERKEGAARD, κλπ. – εκτίμηση που τεκμηριώνεται, μεταξύ πολλών άλλων, και από την απόφασή του να εντάξει-κλείσει τα «Άπαντά» του με τα λεγόμενα «Schwarze Hefte» (=Μαύρα Τετράδια)-προκλητικότατη πολιτική υμνολογία στο ΧΤΤΛΕΡ, στα οποία εγκαταλείπεται-απουσιάζει παντελώς ακόμα και το αντικείμενο της φιλοσοφίας.    

Ταυτόχρονα και την ίδια στιγμή, παρά την πλήρη παλινόρθωση του καπιταλισμού, διακηρύσσεται στο «22ο  Συνέδριο», ότι η Σοβιετική Ένωση μπαίνει τάχα στην «περίοδο της αναπτυγμένης οικοδόμησης του κομμουνισμού» και ότι στη δεκαετία του 1980-1990 «η σημερινή γενιά των σοβιετικών ανθρώπων θα ζήσει στον κομμουνισμό»(!), με τον Πολωνό ρεβιζιονιστή οικονομολόγο Wlodzimierz Brus να σημειώνει στα μέσα της δεκαετίας του 1980: «η θεαματική αποτυχία του Χρουστσοφικού Προγράμματος, ότι στη Σοβιετική Ένωση θα αναπτύσσονταν ως το 1980 ο «ολοκληρωμένος κομμουνισμός», απαντήθηκε με μια πολύ χαμηλόφωνη, σχεδόν κρυφή, αλλαγή αυτής της έννοιας σε «αναπτυγμένο Σοσιαλισμό» άγνωστης διάρκειας χωρίς ποσοτικές δεσμεύσεις» (W. BRUS, Koeln-BRD 1986).

Λίγες μόνο μέρες μετά την απόφαση στο «22ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ» (31 Οκτώβρη 1961) της απομάκρυνσης του ΣΤΑΛΙΝ από το Μαυσωλείο, η προδοτική φασιστική κλίκα των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ προχώρησε (10 Νοέμβρη 1961) στην προκλητικότατη για ΟΛΟΥΣ τους λαούς που πολέμησαν το φασισμό στη φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΗ ΠΡΑΞΗ της μετονομασίας του ΠΙΟ ένδοξου ΣΥΜΒΟΛΟΥ  της καταστροφικής ΗΤΤΑΣ των Χιτλερικών στρατευμάτων «STALINGRAD» σε «VOLGOGRAD», αποκαλύπτοντας ετσι πράξη το φιλο-Χιτλερικό Ναζι-φασιστικό της πρόσωπο.   

Όμως, παρά τα χονδροειδή ΨΕΥΔΗ των αστών ιδεολόγων, παλιών σοσιαλδημοκρατών, νέων Χρουστσοφικών σοσιαλδημοκρατών και άλλων αντιμαρξιστών, το διεθνές προλεταριάτο, η εργατική τάξη και οι λαοί στα τέλη τις δεκαετίας του 1980, δηλ. το 1990-91 ΔΕΝ είδαν κανέναν «ολοκληρωμένο κομμουνισμό»(!): ΑΝΤΙΘΕΤΑ, γνώρισαν και έζησαν την αναπόφευκτη και πλήρη κατάρρευση και της ίδιας της καπιταλιστικής-ιμπεριαλιστικής Σοβιετικής Ένωσης ως κρατική οντότητα. 

Η πορεία αυτή δείχνει-αποκαλύπτει ΑΔΙΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΑ, ότι αυτό που δημαγωγικά διαφημίστηκε κατά κόρον, δεκαετίες ολόκληρες – μα ακόμα και ΣΗΜΕΡΑ – απ’ τους χρουστσοφικούς σοσιαλδημοκράτες ηγετες και τους όποιους άλλους οπορτουνιστές ως «πραγματικά υπαρκτός σοσιαλισμός»(!) ή «αναπτυγμένος σοσιαλισμός»(!) της Χρουστσο-Μπρεζνιεφο-Γκορμπατσοφικής περιόδου (1953-1990/91) ΔΕΝ είχε καμιά απολύτως σχέση με το Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό της σταλινικής περιόδου, μα ήταν το ΑΚΡΙΒΩΣ αντίθετό του: ήταν ένας υπαρκτός παλινορθωμένος καπιταλισμός ιδιαίτερου τύπου, επειδή, μετά απ’ τους πρώτους μήνες του 1953, ΔΕΝ υπήρχε πλέον Διχτατορία του Προλεταριάτου και επιπλέον η σταδιακή παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση είχε ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΕΙ τέλη της δεκαετίας του 1950-αρχές της δεκαετίας του 1960.

Επομένως, αυτό που αναπόφευκτα κατέρρευσε το 1990-91 ΔΕΝ ήταν ο Σοσιαλισμός-Κομμουνισμός των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ (1917-1953) άλλα ο παλινορθωμένος καπιταλισμός της περιόδου των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΓΚΟΡΜΠΑΤΣΟΦ (1953-1990)

Η νέα Σοσιαλδημοκρατία των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ δεν πρόδωσε μόνο θεωρητικά-πρακτικά την Προλεταριακή Επανάσταση και το Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό, αλλά προκάλεσε πολύ μεγαλύτερη ζημιά στο διεθνές κομμουνιστικού κίνημα, σε σχέση με την παλιά παραδοσιακή Σοσιαλδημοκρατία, επειδή επιπλέον κατάστρεψε το Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό στην Σοβιετική Ένωση και πρόδωσε των αντιφασιστικό απελευθερωτικό αγώνα των λαών ενάντια στο Χιτλερο-φασισμό με την φιλο-Χιτλερική πράξη της μετονομασίας του «STALINGRAD» σε «VOLGOGRAD», όπως προαναφέρθηκε, κατεδαφίζοντας  ακόμα και αντιφασιστικά μνημεία.  

Τέλος, αξίζει να προσεχθεί ιδιαίτερα και να σημειωθεί, ότι οι αντιδραστικοί ιδεολόγοι της καπιταλιστικής-ιμπεριαλιστικής Αντίδρασης, της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας, της νέας Χρουστσο-τροτσκιστικής σοσιαλδημοκρατίας του «Κ»ΚΕ και διαφόρων άλλων οπορτουνιστών είχαν-έχουν την ίδια ΚΟΙΝΗ θέση: δηλ. ότι ως το 1990-91 υπήρχε δήθεν «σοσιαλισμός»(!) στη Σοβιετική Ένωση – κοινή θέση που απορρέει-συνδέεται με την κοινή ταξική τους αστική σκοπιά και τα στρατηγικά τους σχέδια διατήρησης και διαιώνισης του καπιταλιστικού εκμεταλλευτικού συστήματος.

— 

*) Ανάλογες περιπτώσεις αναζήτησης ιστορικής συνέχειας στο Εποικοδόμημα – κατά τη διάρκεια και μετά την ολοκλήρωση της καπιταλιστικής παλινόρθωσης  –  ήταν οι συνδέσεις με το αντιδραστικό παρελθόν και στις άλλες χώρες του παλινορθωμένου καπιταλισμού, μεταξύ των οποίων και η Ανατολική Γερμανία (DDR) του αποστάτη ERICH HONECKER που γιόρτασε το 500 χρόνια του ΛΟΥΘΗΡΟΥ (1493-1546) («Ρ» 16 Γενάρη 1983, σελ. 14), που είχε ταχθεί κατά της μεγαλειώδους ένοπλης εξέγερσης των χωρικών μ’ επικεφαλής των επαναστάτη θεολόγο THOMAS MUENZER (1493-1525), αποσιωπώντας ότι η πανικόβλητη τρομαγμένη αστική τάξη πρόδωσε την επανάσταση, θέτοντας τη Μεταρρύθμισή του στην υπηρεσία της ηγεμονικής Φεουδαρχίας και επιπλέον επέδειξε ένα πρωτοφανές ταξικό μίσος, καλώντας τους ηγεμόνες και το σύνολο της φεουδο-αστικής Αντίδρασης να τιμωρήσουν με το πιο σκληρό και αγριότατο τρόπο τους εξεγερμένους χωρικούς: «ο καθένας που μπορεί ας τους μαχαιρώνει, ας τους χτυπάει και ας τους πνίγει φανερά ή κρυφά, όπως σκοτώνουν τα λυσσασμένα σκυλιά», καθιστώντας έτσι τον εαυτό του μ’ αυτή την εγκληματική-δολοφονική του έκκληση:  ΣΥΜΜΕΤΟΧΟ, ΣΥΝΑΥΤΟΥΡΓΟ και ΣΥΝΕΝΟΧΟ των απίστευτων φρικαλεοτήτων αυτού του πρωτοφανούς αιματηρότατου αποτρόπαιου εγκλήματος της μεγάλης μαζικότατης σφαγής των Αγροτών το 1525.   

Ήδη ο HONECKER είχε πρωτοστατήσει με τη δήλωση του 1980 να «εντάξει» το ΛΟΥΘΗΡΟ στην «προοδευτική κληρονομιά»(!) της DDR (είχε ήδη σ’ αυτή παλινορθωθεί ο καπιταλισμός). Ακόμα είχε προηγηθεί στη DDR των αποστατών ULBRICHT-HONECKER η αποκατάσταση του υπεραντιδραστικού γερμανικού Ρομαντισμού – μήτρα του Χιτλερικού Ναζι-φασισμού. Η αποκατάστασή του επιχειρήθηκε στη “Leipziger Romantikkonferenz”(2-4 Ιούλη 1962), ακολούθησε η αποκατάσταση των WAGNER, NIETZSCHE και αργότερα HEIDEGGER, κλπ., με πρώτο το άνοιγμα, τον Απρίλη 1961, του NIETZSCHE-ARCHIV (Weimar-DDR) στους ιταλούς GIORGIO COLLI και MAZZINO MONTINARI για την έκδοση των «Απάντων» του υπεραντιδραστικού NIETZSCHE, πρόδρομου του Χιτλερικού Ναζι-φασισμού, που εκδόθηκαν αργότερα στο Walter de Gruyter Verlag, Berlin-BRD (βλέπε περισσότερα: «Α» Απρίλης 2013 και Ιούλης-Αύγουστος 2019, κλπ.).  

Μια δεκαετία μετά, το 1992, ο αποστάτης σοσιαλδημοκράτης Χρουστσοφικός ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΝΙΤΣΙΔΗΣ, παρουσιάζοντας στο «Ριζοσπάστη» (3 Μάη 1992, σελ. 29) το έργο του ΕΝΓΚΕΛΣ «Ο πόλεμος των Χωρικών» ΑΠΟΚΡΥΒΕΙ την παραπάνω αντιδραστικότατη στάση-θέση της δολοφονικής έκκλησης του ΛΟΥΘΗΡΟΥ, «ξεπλένοντας» τον έτσι και εξωραΐζοντάς τον, ΛΟΓΟΚΡΙΝΟΝΤΑΣ, προφανώς, τόσο τον ΕΝΓΚΕΛΣ που την παραθέτει, όσο και τον αστό δημοκράτη WILLHELM ZIMMERMANN (1807-1878) που κι’ αυτός την παραθέτει στο: “Der grosse deutsche Bauernkrieg” (σελ. 631-632, 1952 και 1989, Berlin-DDR). Αυτά είναι τα αντιμαρξιστικά «κατορθώματα» του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ και η θλιβερή κατάντια κάποιων, ευτυχώς ελάχιστων, παλιών αγωνιστών που εκφυλίστηκαν και προσκύνησαν το προδοτικό ρεύμα του Χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, που κατέστρεψε το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, το Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ (1917-1953) στη Σοβιετική Ένωση και το σοσιαλιστικό στρατόπεδο. 

    

Β. Οι ρεφορμιστές αντισταλινικοί ηγέτες των 4 κομμάτων της Χρουστσο-τροτσκιστικής Σοσιαλδημοκρατίας – λακέδες του μεγάλου Κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού – στη συνάντησή τους χρησιμοποίησαν κάποιες έννοιες και διατύπωσαν μια σειρά αντιμαρξιστικές απόψεις  που ΔΕΝ έχουν καμία απολύτως σχέση με τις επαναστατικές αντιλήψεις των ΜΑΡΞ-ΕΝΓΚΕΛΣ-ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ. Για να φανεί ότι βρίσκονται σε πλήρη αντιπαράθεση και ρήξη με τον επαναστατικό μαρξισμό, αποτελώντας ταυτόχρονα παραλλαγή της αστικής ιδεολογίας, επιβάλλεται ένας σύντομος σχολιασμός τους: 

1. Ο «μαρξισμός-λενινισμός» τους ΔΕΝ είναι εκείνος των ΜΑΡΞ-ΕΝΓΚΕΛΣ-ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ και της Γ΄Κομμουνιστικής Διεθνούς, αλλά εκείνος των ΤΙΤΟ-ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ χωρίς και ενάντια στο ΣΤΑΛΙΝ, δηλ. είναι ο γνωστός ο Χρουστσοφικός ρεβιζιονισμός (=παραλλαγή της αστικής ιδεολογίας) της ΧΡΟΥΣΤΣΟ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦΙΚΗΣ κατεύθυνσης, «μπολιασμένος» επιπλέον με τον αντεπαναστατικό τροτσκισμό, απ’ τα οποία καθοδηγούνται τα 4 ρεφορμιστικά κόμματα της νέας Χρουστσο-τροτσκιστικής Σοσιαλδημοκρατίας. 

2. «Σοσιαλισμός» – «σοσιαλισμός-κομμουνισμός»: ΔΕΝ έχουν θεωρητικά καμία σχέση με τη μαρξιστική αντίληψη του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού και πρακτικά καμία απολύτως σχέση με το Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό της Σοβιετικής Ένωσης των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ (1917-1953). Είναι ένας «σοσιαλισμός»(!) χωρίς Διχτατορία του Προλεταριάτου, ενώ στον οικονομικό τομέα κυριαρχεί ο παλινορθωμένος καπιταλισμός της περιόδου των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ-Γκορμπατσόφ (1953-1990-91), μ’ όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του καπιταλιστικού συστήματος: ανώτατης και τελευταίας μορφής Εμπορευματικής παραγωγής: μέσα παραγωγής ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΑ – εργατική δύναμη ΕΜΠΟΡΕΥΜΑ, κλπ., που λειτούργησε στη βάση των γνωστών αντικειμενικών οικονομικών νόμων αυτού του εκμεταλλευτικού συστήματος, συνοδευόμενος αναπόφευκτα απ’ όλα τα φαινόμενα του καπιταλισμού: οικονομικές κυκλικές κρίσεις υπερπαραγωγής, ανεργία, πληθωρισμός, «μαύρη αγορά», «σκιώδης οικονομία», στασιμότητα, κλοπή δημόσιας περιουσίας, κλπ., πλουτισμός της νέας «σοβιετο»-ρωσικής μπουρζουαζίας. Εμφάνιση και ανάπτυξη όλων των φαινόμενων της αστικής κοινωνίας στη Σοβ. Ένωση: σοβινισμός-εθνικισμός, αναβίωση θρησκειών κλπ. και όλες τις κοινωνικές πληγές: εγκληματικότητα, πορνεία, ναρκωτικά, κλπ., κλπ, (βλέπε περισσότερα εν συντομία για την περίοδο του παλινορθωμένου καπιταλισμού «Α» Φλεβάρης 2022, σελ. 3-4).

3. «Οικονομικές κρίσεις»: ΔΕΝ εννοούν τη μαρξιστική αντίληψη των καπιταλιστικών κυκλικών κρίσεων υπερπαραγωγής, αλλά διάφορες άλλες αστικο-ρεβιζιονιστικές θεωρίες («Κ»ΚΕ: «κρίσεις υπερσυσσώρευσης»(!)–H. Grossmann, κλπ.) και κριτική Γ. ΠΟΛΥΜΕΡΙΔΗ «ΚΟΜΕΠ», 2/2013, σελ. 165-169.

4. Γίνεται λόγος μόνο για «Εργατική εξουσία» και απουσιάζει παντελώς απ’ τις ομιλίες των 4 ρεφορμιστικών κομμάτων η έννοια της Διχτατορίας του Προλεταριάτου, (δεν αναφέρεται ούτε καν για δημαγωγικούς λόγους εξαπάτησης της εργατικής τάξης).

5. «Αντεπανάσταση-καπιταλιστική παλινόρθωση» στη Σοβιετική ένωση: εννοούν ότι αυτή πραγματοποιήθηκε το 1990-91 ταυτόχρονα με την κατάρρευση-διάλυση της καπιταλιστικής-ιμπεριαλιστικής Σοβιετικής Ένωσης, ενώ ΑΝΤΙΘΕΤΑ η Χρουστσοφική-ρεβιζιονιστική αντεπανάσταση και η ΕΝΑΡΞΗ της σταδιακής παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση σημειώθηκαν τον Ιούλη 1953, όπως καταδείχτηκε παραπάνω.

6. «Διεθνές επαναστατικό κίνημα σε επαναστατική βάση»: εννοούν σε αντεπαναστατική ρεφορμιστική Χρουστσοφική-τροτσκιστική βάση.

7. «ενιαία επαναστατική στρατηγική του κομμουνιστικού κινήματος σε γραμμή ρήξης με το σύστημα του καπιταλισμού»: εννοούν τη δήθεν «ρήξη»(!)-ΑΠΑΤΗ, προφανώς με τον «ειρηνικό κοινοβουλευτικό δρόμο»(!) της παλιάς προδοτικής σοσιαλδημοκρατίας και του «20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ» (Φλεβάρης 1956).

8. «μέτωπο ενάντια στον εθνικισμό … στον ρατσισμό και τον φασισμό»: Η χρουστσοφικο-τροτσκιστική κατεύθυνση ΔΕΝ έχει μέτωπο ούτε ενάντια στον εθνικισμό, ρατσισμό και φασισμό, επειδή η ηγετική ομάδα του «Κ»ΚΕ κυριαρχείται η ίδια από εθνικιστικές, ρατσιστικές απόψεις (Παπαρήγα-Κουτσούμπας-Παφίλης-Κανέλλη) ούτε μέτωπο κατά του φασισμού, επειδή παρουσιάζει μόνιμα το αντιδραστικό κόμμα της ΝΔ ως «δημοκρατικό κόμμα»(!), ενώ αυτό είναι ένα φασιστικό κόμμα με τη γνωστή ισχυρή Ναζι-φασιστική πτέρυγα (Βορίδης-Πλεύρης-Γεωργιάδης, κλπ.). Ακόμα ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ εκφράζουν: η ελληνική σημαία στον Περισσό και το «Πατριδογνωμόνιο» της Κανέλλη (θρησκόληπτη εθνικίστρια) στο «Ριζοσπάστη» με το χάρτη της Ελλάδας (= «θαυμαστή εθνικιστική κληρονομιά δανεισμένη απ’ τη “ΧΩΡΑ”του φίλου της  εκατομμυριούχου Γ. ΤΡΑΓΚΑ). Επίσης είναι γνωστή η ΚΟΙΝΗ ακρότατη εθνικιστική στάση με: «ΧΑ»-ΝΔ-ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ, κλπ. κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών άρνησης της  εξομάλυνσης των σχέσεων με τη γειτονική χώρα, αλλά και εθνικιστική στάση απέναντί σ’ άλλες χώρες. Μόνιμη συνεργασία με την αντιδραστική Κυβέρνηση Μητσοτάκη του φασιστικού κόμματος ΝΔ, ακόμα και ψήφιση του αντιδραστικού νόμου  περί «ΑΚΑΤΑΔΙΩΚΤΟΥ» με το «ΠΑΡΩΝ»(!) του «Κ»ΚΕ («Ρ» 24-25/4/2021, σελ. 19) (ψηφίστηκε μόνο από ΝΔ-«Κ»ΚΕ). 

 

9. Και το τροτσκιστικό ΑΠΟΚΟΡΥΦΩΜΑ: «ολόκληρος ο καπιταλιστικός κόσμος βρίσκεται στη φάση του ιμπεριαλισμού»(!) (ΜΕΞΙΚΟ)δηλ. «ΟΛΕΣ»(!) οι σημερινές καπιταλιστικές χώρες είναι «ιμπεριαλιστικές», όπως Ελλάδα κλπ., αλλά και η διαμελισμένη και υπό τουρκική κατοχή Κύπρος, η Μάλτα, τα νησιά Σολομώντα, κλπ. Τέτοιες ΑΦΘΑΣΤΕΣ ΠΑΛΑΒΡΕΣ μόνο οι Χρουτσοφικο-Τροτσκιστές ηγέτες των 4 κομμάτων είναι σε θέση να ξεφουρνίζουν.

Τα Χρουστσοφικά-τροτσκιστικά-σοσιαλδημοκρατικά κόμματα έχουν τους παρακάτω κύριους στόχους:

1) Αύξηση των ψήφων στα αστικά κοινοβούλια για να λειτουργεί το «κοινοβουλευτικό παιχνίδι», με τη χρηματοδότηση του αστικού κράτους από τους φόρους των λαών.

2) Διάσπαση της εργατικής τάξης – κύρια κοινή γραμμή της παλιάς και της νέας σοσιαλδημοκρατίας.

3) Ρεφορμιστική γραμμή «ταξικής συνεργασίας» αντί της επαναστατικής Προλεταριακής ταξικής πάλης.

4) Εγκλωβισμός της εργατικής τάξης  και των λαών σε ρεφορμιστική κατεύθυνση για την εξυπηρέτηση των ταξικών συμφερόντων του μεγάλου Κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού.

5) Εγκλωβισμός και ενσωμάτωση του Προλεταριάτου, της εργατικής τάξης και των λαών για την παρεμπόδιση και τελικά τη ματαίωση της βίαιης-ένοπλης Προλεταριακής Επανάστασης-συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής-εγκαθίδρυση της Δικτατορίας του Προλεταριάτου.

6) Και τα 4 ρεφορμιστικά κόμματα αγωνίζονται a la KAUTSKY για τη διατήρηση και διαιώνιση του καπιταλιστικού εκμεταλλευτικού συστήματος, εμφανίζοντας τις ρεφορμιστικές απόψεις τους ως “μαρξιστικές”(!), παραπλανώντας έτσι και εξαπατώντας την εργατική τάξη.

Δηλαδή κάνουν ΑΚΡΙΒΩΣ τα ίδια όπως και ο αποστάτης Δάσκαλός τους KARL KAUTSKY, ηγέτης της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας (επιμένοντας μάλιστα ως τα βαθιά γεράματά του), όπως μας πληροφορεί ο ίδιος στο τέλος του Προλόγου της ογκώδους δίτομης Βίβλου του ρεφορμισμού (περίπου 2.000 σελίδες) «Die materialistische Geschichtsauffassung» (Berlin 1927), σελ. XV γράφοντας: «έθεσα στο έργο μου το καθήκον, να προωθήσω την απελευθέρωση της εργαζόμενης ανθρωπότητας» (Wien, September 1927), υπονοώντας στην πραγματικότητα, προφανώς, τη διαιώνιση του καπιταλισμού σε παγκόσμια κλίμακα. Το «θεάρεστο» αυτό έργο του KAUTSKY για τη σωτηρία του Κεφαλαίου συνεχίζουν σήμερα οι μαθητές του σοσιαλδημοκράτες των 4 κομμάτων.

Τέλος, παρόλο που το τελευταίο έργο του είναι ένας απέραντος ωκεανός, πλούσιος σε αστικές-ιδεαλιστικές, δεξιές οπορτουνιστικές απόψεις και πληθώρα αποσπασμάτων των ΜΑΡΧ-ΕΝΓΚΕΛΣ, ο KAUTSKY  δεν παρέλειψε ούτε δίστασε να αυτοδιαφημίζεται σ’ αυτό ως «μαρξιστής»(!) (ΙΙ Band,σελ.629: “unter uns Marxisten” (=-μεταξύ μας οι μαρξιστές),σελ. 693: “Selbst wir Marxisten“ (=ακόμα και εμείς οι μαρξιστές) κλπ. κλπ. Μ’ αυτή την ευκαιρία ας αναφερθεί, ότι πέραν του «πλούτου» απόψεων, στο τελευταίο αυτό έργο του δίνεται συγκεντρωμένο και το σύνολο των “φιλοσοφικών” γνώσεών του, σύνολο που χαρακτηρίζεται από ελάχιστη φιλοσοφική κατάρτιση, κάτι που δεν είναι ευρύτερα γνωστό. Το έχει όμως ο ίδιος ομολογήσει παλιότερα σε γράμμα του (22. Mai 1898) στον PLECHANOFF, που δόθηκε πολύ αργότερα απ’τον ίδιο τον KAUTSKY στη δημοσιότητα, στο:“Der Kampf”, Jahrgang 18,1/Jaenner 1925, Wien, σελ. 2: «η φιλοσοφία δεν ήταν ποτέ η ισχυρή μου πλευρά».

Διαβάστε Περισσότερα »

Η «ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ» για τις Δίκες της Μόσχας

Για το BRECHT ένας τροτσκιστής ηθοποιός-σκηνοθέτης, ονόματι Σ.Στρούμπος, γράφει ότι «υποστήριζε πάντα τη σταλινική ΕΣΣΔ, δεν πήρε ποτέ δημόσια θέση ενάντια στις δίκες της Μόσχας και δεν υποστήριξε ηθοποιούς και συνεργάτες του που είτε φυλακίζονταν είτε εκτελούνταν ως τροτσκιστές» («ΜΣ», τ. 15/ΟΚΤ.-ΔΕΚ. 2014, σελ 123), ΧΩΡΙΣ, προφανώς,  να ξέρει (αλλιώς θα το ανάφερε) ότι ο μεγάλος γερμανός ποιητής τοποθετήθηκε δημόσια-γραπτά υπέρ των Δικών της Μόσχας – φαίνεται πως «γνωρίζει τόσο καλά» τη βιβλιογραφία (και τα γραπτά του BRECHT) όσο και ο αγράμματος αρχιλασπολόγος Χ.Κεφαλής, εκδότης της κιτρινοφυλλάδας «ΜΣ» – και κατά των υπονομευτικών και σαμποταριστικών ενεργειών των Τρότσκι-τροτσκιστών σ’ ένα ενδιαφέρον «Κείμενό» του με τίτλο «Για τις Δίκες» (1936-37) και μάλιστα ευθύς εξαρχής με σαφέστατο και κατηγορηματικό τρόπο, που έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά, στο οποίο, ανάμεσα στ’ άλλα γράφει: «όσο για τις δίκες: θάταν ολότελα λαθεμένο να πάρει κανείς θέση ενάντια στη σοβιετική κυβέρνηση, που τις διεξάγει. Γιατί, αυτόματα και σ’ ελάχιστο χρονικό διάστημα, μια τέτοια στάση υποχρεωτικά θα μετατρεπόταν σε αντίθεση ενάντια στο ρώσικο προλεταριάτο, που σήμερα ο παγκόσμιος φασισμός απειλεί με πόλεμο, αντίθεση προς το σοσιαλισμό, που αυτό το προλεταριάτο οικοδομεί. Οι Δίκες, σύμφωνα και με τη γνώμη φανατικών αντιπάλων της ΕΣΣΔ και της σοβιετικής κυβέρνησης, απόδειξαν σαφέστατα την ύπαρξη ενεργών συνομωσιών ενάντια στο καθεστώς, απόδειξαν ότι οι φωλιές αυτές συνωμοτών είχαν  προχωρήσει τόσο σε σαμποταριστικές ενέργειες στο εσωτερικό, όσο και σε διαπραγματεύσεις με φασίστες διπλωμάτες, γύρω από τη στάση των κυβερνήσεών τους απέναντι σε ενδεχόμενη κυβερνητική αλλαγή στην ΕΣΣΔ». (Μπέρτολτ Μπρεχτ: «Για τη φιλοσοφία και τον μαρξισμό», σελ. 71 και σελ. 75, εκδ. «Στοχαστής», Αθήνα 1977).

Διαβάστε Περισσότερα »

«ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ» - Χ. ΚΕΦΑΛΗΣ (2)

Ο Χ. Κεφαλής εκδίδει το τριμηνιαίο «περιοδικό» με τον ψευδεπίγραφο τίτλο «ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ» – πλούσιο και ανθηρό «περιβόλι» αστικών παραδοσιακών και ρεφορμιστικών απόψεων που δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με το μαρξισμό, αληθινός «σκουπιδότοπος» αντιδραστικών αστικών απόψεων, ένα «έντυπο» που «ραντίζει» τα ανυποψίαστα κεφάλια της νεολαίας με λογής-λογής αντιδραστικά «άχυρα» της αστικής ιδεολογίας και των διαφόρων ρεφορμιστικών παραλλαγών της. Επιπλέον η συστηματική ψευδολογία και η μόνιμη εμετική χυδαιολογία υποβιβάζουν το «έντυπο» σε κιτρινοφυλλάδα πεζοδρομιακού χαρακτήρα.

Ο εκδότης - διευθυντής του, μια εντελώς τυπική και απ’ τις πιο ακραίες περιπτώσεις μικροαστού που φλυαρεί ακατάσχετα επί παντός επιστητού, «κολυμπώντας» λαχανιασμένος σ’ ένα απέραντο πέλαγος άγνοιας και αγραμματοσύνης, συστηματικών διαστρεβλώσεων και χυδαίων, σχιζοφρενικού χαρακτήρα, αντισταλινικών λασπολογιών, προσπαθώντας απεγνωσμένα μα και ανεπιτυχώς να συγκαλύψει τη γύμνια και να υποκαταστήσει τη γνώση με μια άφθαστη και παροιμιώδη λεξιθηρία και λεξιλαγνεία. Αυτοσυστήνεται ως «Χημικός και Συγγραφέας» (με το «συγγραφέας» προσπαθεί να προσδώσει «κύρος» στις μόνιμα ακατάσχετες φλυαρίες, στη χονδροειδή άγνοια θεμάτων -κυρίως φιλοσοφικών-οικονομικών κ.λπ. - τη χυδαία λασπολογία και στις άφθαστες αναρίθμητες σχιζοφρενικές παλάβρες).

Φανατικός οπαδός του αντεπαναστάτη μενσεβίκου Τρότσκι που απ’ το 1^ο τεύχος κιόλας οδύρεται, επειδή «ο Τρότσκι δεν ασχολήθηκε σε βάθος με τα θέματα της οικονομίας και δεν παρουσίασε κάποιο κλασικό έργο μαρξιστικής οικονομικής ανάλυσης» («ΜΣ», τ. 1^ος , σελ. 24, Ιανουάριος – Απρίλιος 2011) και έτσι αφού ο Τρότσκι δεν έγραψε, «έγραψε» γι’ αυτόν, συμπληρώνοντας το κενό, αργότερα «ο ERNST MANDEL» (προσέξτε σοβαρότητα !!!).

Γοητεύεται, πέραν του αντεπαναστάτη σοσιαλδημοκράτη τροτσκιστή, σαλτιμπάγκου Νικήτα Χρουστσώφ, από διάφορους και πολλούς δεξιούς οπορτουνιστές, μεταξύ των οποίων και απ’ τους ERNST MANDEL («αλλοτρίωση», «ανοιχτός μαρξισμός», άρνηση «απόλυτης εξαθλίωσης», κλπ.) και GEORG LUKACS, που και οι δυο τους γοητεύονται απ’ το γερμανό υπεραντιδραστικό κοινωνιολόγο Ναζι-φασίστα ARNOLD GEHLEN που στο βασικό φιλοσοφικο-ανθρωπολογικό του έργο «Der Mensch» (Berlin1941, σελ. 447-468) υμνεί τον Fuehrer-HITLER και το «oberstes Fuehrungssystem» του εθνικοσοσιαλισμού (σελ. 448): «θέλω να μιλήσω για τα Fuehrungssystemen, μια έκφραση, που βρίσκεται πολύ κοντά στη χρησιμοποιούμενη απ’ τον Alfred Rosenberg έκφραση des “Zuchtungsbildes”», ενώ ταυτόχρονα παριστάνει, εμφανίζεται και ποζάρει καμαρωτά-καμαρωτά ως «γνώστης», και μάλιστα ως «ειδικός» του πολύτομου και ογκώδους έργου του Ούγγρου ρεβιζιονιστή Georg Lukacs, τη στιγμή που εύκολα διαπιστώνεται απ’ τα σχετικά «γραπτά» του ότι το «γνωρίζει» μόνο, και εντελώς, αποσπασματικά (δεν ενδιαφέρει εδώ η ερμηνεία του), και μάλιστα όχι απ’ το πρωτότυπο αλλά από μεταφράσεις.

Διακρίνεται ως ταλαντούχος αντιγραφέας και άφθαστος στην τέχνη της «κακής» και αδέξιας συρραφής απόψεων (κυρίως σε θέματα φιλοσοφικά και οικονομικά, που αγνοεί και καθόλου δεν γνωρίζει αλλά και άλλα), παραθέτοντας σωρηδόν ονόματα διαφόρων διανοητών που όχι μόνο το περιεχόμενο των έργων τους δεν γνωρίζει, πολύ περισσότερο δεν έχει μελετήσει, αλλά ούτε καν τους τίτλους και το χρώμα των εξώφυλλων φαίνεται να γνωρίζει (δεν αποκλείεται όμως να είναι καλός «Χημικός», που εδώ δεν ενδιαφέρει). Το επίπεδο των άρθρων του είναι κατά πολύ χαμηλότερο εκείνου των διαφόρων Καλυβο-Γιανναράδων (π.χ. «εισαγωγή στη φιλοσοφία», κ.λπ.) του τόπου, που όμως τους ξεπερνάει σε διαστρεβλώσεις, ψευδολογία, αντισταλινική χυδαιολογία και λασπολογία κατά πολύ. Βρίζει «τους πάντες και τα πάντα» και π.χ. αποκαλεί, μεταξύ πολλών άλλων, τον Γκ. Αλεξαντρόφ ως «έναν από τους ημιμαθείς σταλινικούς καθηγητές» (!), κ.λπ. – κρίνοντας προφανώς εξ ιδίων τα αλλότρια – αφού ο ίδιος είναι εκείνος που υποφέρει μόνιμα από μια ακραίας και κλασικής μορφής «αυτοπεποίθηση και αυτοικανοποίηση ημιμάθειας».

Η άγνοια σε άπειρες περιπτώσεις δεν γνωρίζει όρια: όταν π.χ. αποδίδει στο GEORGI PLECHANOW τη ρήση «η διαλεκτική είναι η Άλγεβρα της επανάστασης», ενώ και οι πρωτοετείς φοιτητές της φιλοσοφικής που ασχολήθηκαν με το έργο του γνωρίζουν ότι η ρήση αυτή ανήκει στον A.I.HERZEN που όταν αναφέρθηκε στη διαλεκτική του HEGEL σημείωσε ότι «η φιλοσοφία του HEGEL είναι η Άλγεβρα της επανάστασης»( A.I.HERZEN: «Erinnerungen», Bd. I, σελ. 278-279, Basel-Leipzig 1931 και «Ausgewaehlte Philosophische Schriften, σελ. 543, Moskau 1949), επίπεδο άγνοιας ανάλογο εκείνου του φασιστοειδούς Π. Παναγιωτόπουλου που φορτσάτος-φορτσάτος είχε ξεφουρνίσει, πριν κάποια χρόνια απ’ το «βήμα» της Βουλής, την ουρανομήκη κοτσάνα για τις «γάτες του ΜΑΟ»(!), ή ακόμα χειρότερα ο ψευδής ισχυρισμός ότι στο αφιέρωμα για τον GEORGI PLECHANOW «παρουσιάζεται ένα από τα σχετικά άγνωστα κείμενα του Πλεχάνοφ, το δοκίμιό του Για την 60^η Επέτειο του Θανάτου του Χέγκελ» - δείγμα πρωτοφανούς έλλειψης πληροφόρησης και χονδροειδής άγνοια της βιβλιογραφίας, και μάλιστα από «συγγραφέα» (!) - αφού το τόσο «άγνωστο» αυτό κείμενο του PLECHANOW έχει, δυο φορές τουλάχιστον, εκδοθεί στα ελληνικά: μια το 1956 Γ.Β.Πλεχάνωφ: «Τα βασικά προβλήματα του μαρξισμού», σελ 128-164, εκδ. «φλόγα», Αθήνα 1956, και μια στη μακαρίτισσα πλέον χρουστσοφική «Επιστημονική Σκέψη».

Δεν έχει κανένα νόημα να απαριθμηθούν παραπέρα τα πολυπληθή «μαργαριτάρια», οι χυδαίες λασπολογίες, και οι άπειρες, πρωτοφανούς και χονδροειδούς άγνοιας, περιπτώσεις του Χ.Κεφαλή, αλλά δεν μπορεί να μη σημειωθεί, ότι έφτασε στο σημείο να γράψει ακόμα και σχετικό «άρθρο» για να ανασκευάσει το έργο του ΣΤΑΛΙΝ: «οικονομικά προβλήματα του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ» (1952) («γράφει» (!) φαίνεται για να καλύψει το κενό που άφησε ο E. MANDEL) – ένα «άρθρο»-μνημείο χονδροειδέστατης άγνοιας της μαρξιστικής πολιτικής οικονομίας του καπιταλισμού και του σοσιαλισμού-κομμουνισμού και των οικονομικών θεμάτων γενικότερα – στο οποίο δεν έχει τι να πρωτοθαυμάσει κανείς: την άγνοια, την άφθαστη χυδαιότητα ή τις φαιδρότητες και ανοησίες. Όμως επικαλείται, χωρίς τον παραμικρό δισταγμό, ακόμα και τον «επιφανή Ούγγρο μαρξιστή» LUKACS (όπως γράφει) ή αλλιώς, ακριβέστερα και γελοιωδέστερα, επιστρατεύει έναν «επιφανή μαρξιστή ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟ!» ( που υπάρχει μόνο στα αραχνιασμένα μυαλά του «αρθρογράφου»), τον GEORG LUKACS για να «ανασκευάσει» ένα οικονομικό έργο του Στάλιν δηλ. να προσδώσει «κύρος» στις πρωτοφανείς του αερολογίες και γελοιότητες.

Και ήταν τέτοιου μεγέθους η «τρικυμία εν κρανίω» όταν «έγραφε» που αναφέρει ότι παραθέτει απ’ το ανύπαρκτο βέβαια «Υστερόγραφό του στο δοκίμιο «η πάλη της προόδου και της αντίδρασης σήμερα»», ενώ η παραπομπή είναι απ’ την επιστολή του LUKACS (Βουδαπέστη 8/8/1962) στον Ιταλό ALBERTO CAROCCI (το σχετικό αυτό απόσπασμα του LUKACS είναι απ’ τα χονδροειδή οικονομικά του «μαργαριτάρια» που το χαμηλότατο επίπεδό τους ξαφνιάζει απογοητευτικά και αιφνιδιάζει έντονα, ταυτόχρονα όμως δείχνουν πόσο χαμηλά μπορεί να πέσει, «μεθυσμένος» απ’ τη νίκη της χρουστσωφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης, και ένας διανοητής του αναστήματος του LUKACS) – αντί να αναθέσει την «ανασκευή» του οικονομικού έργου του ΣΤΑΛΙΝ σε κάποιο γνώστη οικονομικών θεμάτων, όπως πχ. το ρεβιζιονιστή οικονομολόγο Γ. Τόλιο, που φιγουράροντας μαζί του στη «συντακτική επιτροπή» του «περιοδικού», αυτοδιασύρεται απ’ τις φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΕΣ ΠΑΛΑΒΡΕΣ, τις άφθαστες και απείρου «κάλλους» χυδαιότητες, λασπολογίες και φαιδρότητες του Χ. Κεφαλή, χάνοντας έτσι κάθε σοβαρότητα.

Ακόμα και αν κάποιος είχε διαβάσει μόνο το πολύ σύντομο αυτοβιογραφικό σημείωμα του LUKACS: MEIN WEG ZU MARX (1933, 6σελιδο μικρού σχήματος στα γερμανικά) θα γνώριζε: πρώτο, ότι δεν υπάρχει «Υστερόγραφο» στο αναφερόμενο απ’ τον φαφλατά Κεφαλή «Δοκίμιο» του LUKACS, αλλά «Υστερόγραφο» υπάρχει μόνο στο «MEIN WEG ZU MARX», και ακόμα, δεύτερο, ότι αυτό λέγεται σαφέστατα και στον τίτλο του «Υστερόγραφου»: «POSTSCRIPTUM 1957 ZU: MEIN WEG ZU MARX». Ο μόνος που δεν το γνωρίζει είναι ο «χημικός, συγγραφέας και αρθρογράφος» Χ.Κεφαλής δηλ. ο «γνώστης» (!!!) του ογκοδέστατου έργου του GEORG LUKACS (η τρίτη νέα ιδιότητα «αρθρογράφος» προστέθηκε απ’ τον ίδιο – ακριβώς σε αυτό το «άρθρο» - ως ένα προφανώς επιπλέον «επιχείρημα» επιτυχούς (!) «ανασκευής» του οικονομικού έργου του ΣΤΑΛΙΝ).

Τέλος, παρουσιάζει το έργο του GEORG LUKACS ως την τελευταία λέξη του «Μαρξισμού» (ακόμα άκουσον-άκουσον και σε οικονομικά ζητήματα με τα οποία ποτέ δεν καταπιάστηκε, αφού δεν ήταν το αντικείμενο των ενασχολήσεών του και επιπλέον διέθετε μόνο ανεπαρκείς ως ελάχιστες οικονομικές γνώσεις), ισχυρισμός που προδίδει άγνοια του έργου του ή παραποίησή του και πλήρη υιοθέτηση των ρεβιζιονιστικών του απόψεων ή και τα τρία μαζί, τη στιγμή που είναι πασίγνωστες οι ιδεαλιστικές επιδράσεις σ’ αυτό των KANT, HEGEL, LASK, RICKERT, SIMMEL, WEBER, ως και τoυ NIKOLAI HARTMANN στο τελευταίο έργο του.

Γι’ αυτό, με την ευκαιρία επιβάλλεται – για ελάχιστη πληροφόρηση της νεολαίας που πρέπει βέβαια να μελετήσει το έργο του αλλά με κριτική ματιά και από μαρξιστική σκοπιά – να σημειωθεί εντελώς σύντομα ότι το πολύτομο και ογκωδέστατο έργο του (φιλοσοφικό, κοινωνιολογικό, αισθητικό-κριτικό, κλπ.) που ανέδειξε τον GEORG LUKACS σε έναν από τους σημαντικότερους διανοητές του 20^ου αιώνα, δεν είναι καθόλου απαλλαγμένο από ρεβιζιονιστικές απόψεις.

Ένα απ’ τα πρώτα έργα του, το «Geschichte und Klassenbewusstsein» (Berlin 1923, τελευταία Neuwied/Berlin 1968, σελ. 733), είναι έργο με πολλαπλές ιδεαλιστικές επιδράσεις και έχει τροφοδοτήσει διεθνώς όλες σχεδόν τις διαστρεβλώσεις του μαρξισμού, το «Der junge Hegel» (Zuerich/Wien, 1948, σελ. 720) έχει συμβάλλει τα μέγιστα, μαζί με το έργο του ERNST BLOCH: «Subjekt-Objekt» (1962), στη «Hegelianisierung» του μαρξισμού, για να ακολουθήσει η «Ontologisierung» του μαρξισμού, κλείνοντας την συναρπαστική αντιφατική του πορεία, με το τελευταίο ογκοδέσταστο έργο του «Zur Ontologie des gesellschaftlichen Seins» (1. Halbband 1984, σελ. 692 και 2. Halbband 1986, σελ. 767, Darmstadt/Neuwied), έργο ανοιχτά επηρεασμένο απ’ την «Οντολογία» (έννοια ιδεαλιστική πολλαπλά βεβαρημένη, αλλά και φιλοσοφική κατεύθυνση ξένη προς το μαρξισμό) του NIKOLAI HARTMANN, για την οποία ο πολύ στενός του φίλος αντιφασίστας φιλόσοφος E. BLOCH σε ανάλογο ερώτημα ορθά παρατηρεί για την «Οντολογία», αφού πρώτα επεσήμανε ότι δεν κατανοεί την ξαφνικό έρωτα του LUKACS για τον HARTMANN που έχει γράψει «Οντολογίες», αλλά όμως δεν στράφηκε κατά του HEIDEGGER: «Δεν μπορεί να αναφέρει κανείς μπροστά σε πραγματικούς μαρξιστές, την λέξη Οντολογία, θυμίζει Heidegger, τη Fundamentalontologie, και τώρα ακόμα κι αλλιώς αν χρησιμοποιείται η Οντολογία, προκαλεί αρνητικό κούνημα του κεφαλιού και καυγά» και ότι «η Οντολογία είναι στατική, μη διαλεκτική, δεν μπορεί γενικά να χρησιμοποιηθεί, η Οντολογία, είναι σταθερή και αποτελεί αντίθεση στη Διαλεκτική… έτσι η Οντολογία θα συνεχίζει να χρησιμοποιείται πάντοτε από τους αντιδραστικούς» (Ernst Bloch und Georg Lukacs, Dokumente, Zum 100. Geburtstag, σελ. 317, Lukacs Archivum, Budapest 1984). Η λεγόμενη «μαρξιστική Οντολογία» του Lukacs, αλλά και η «μαρξιστική Ανθρωπολογία» του Bloch παρόλο που προβάλλονται από τους δυο ως «συμπλήρωση»-«ανανέωση» του μαρξισμού (ο Lukacs κάνει λόγο για «αναγκαία ανανέωση του μαρξισμού», σελ. 515: 1. Halbband και για «προσπάθεια ανανέωσης της μαρξιστικής Οντολογίας» 1968: «Die Ontologischen Grundlagen», κλπ.) συνιστούν παραποίηση του μαρξισμού δηλ. μασκαρεμένο ρεβιζιονισμό (=παραλλαγές της αστικής ιδεολογίας), αφού τόσο η Οντολογία όσο και η φιλοσοφική Ανθρωπολογία είναι αστική ιδεολογία, ξένες και οι δυο και ασυμβίβαστες με τον επαναστατικό μαρξισμό.

Ακόμα και το σημαντικότερο και αξιολογότερο φιλοσοφικό του έργο «Die Zerstoerung der Vernunft» (Berlin-DDR 1954, σελ. 692) δεν είναι απαλλαγμένο από ρεβιζιονιστικές απόψεις όταν είναι γνωστό ότι ο Georg Lukacs σ’ αυτό υποκαθιστά την πρωταρχική βασική αντίθεση-πάλη μεταξύ υλισμού-ιδεαλισμού (σελ. 6 και 74) με την πάλη μεταξύ ρασιοναλισμού-ιρασιοναλισμού, που αποτελούν μόνο τμήμα της πρωταρχικής πάλης, υπερτονίζει την πάλη μεταξύ διαλεκτικής-μεταφυσικής σε βάρος του βασικού ζητήματος της φιλοσοφίας μ’ αποτέλεσμα την υποβάθμιση στην καλύτερη περίπτωση και στη χειρότερη την εξάλειψη-άρνηση του βασικού ζητήματος της φιλοσοφίας, κάτι που ανοιχτά ομολογεί-παραδέχεται αργότερα και ο ίδιος ο Georg Lukacs: σ’ αντίθεση με τους Στάλιν-Ζντάνοφ που θεωρούν «ολόκληρη την ιστορία της φιλοσοφίας ως πάλη μεταξύ υλισμού και ιδεαλισμού»… «Die Zerstoerung der Vernunft θέτει μια άλλη αντίθεση στο κέντρο της θεώρησης, δηλ. την πάλη μεταξύ ρασιοναλιστικής και ιρασιοναλιστικής φιλοσοφίας» (Georg Lukacs: Gelebtes Denken, eine Autobiographie im Dialog, σελ. 166 και 141-142, Frankfurt 1981).

Διαβάστε Περισσότερα »

«ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ» - Χ. ΚΕΦΑΛΗΣ

Αναγκαζόμαστε να ασχοληθούμε με το αντιμαρξιστικό ρεφορμιστικό, αλλά πρώτα απ’ όλα, λασπολογικό «έντυπο» όχι μόνο γατί αυτό κρατάει την ίδια λασπολογική τακτική κιτρινοφυλλάδας και κινείται στην ίδια και χειρότερη κατεύθυνση (όπως ήταν αναμενόμενο), μα πρωτίστως επειδή ο αρχιλασπολόγος εκδότης του στην αντεπαναστατική του πορεία σημείωσε τον τελευταίο χρόνο ένα νέο, μα πολύ αποκαλυπτικό ποιοτικό άλμα σε αντιδραστικότερη κατεύθυνση: αφού πέραν της συνειδητής προπαγάνδισης φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΩΝ Ναζι-φασιστικών θέσεων σε θέματα ιστορικο-πολιτικά (π.χ. Ναζι-φασιστικό έγκλημα στο ΚΑΤΥΝ, κλπ.), επέλεξε να κινηθεί, και σε επίπεδο πολιτικής φιλοσοφίας, στην κατεύθυνση προσέγγισης, υπεράσπισης και προπαγάνδισης φιλο-χιτλερικών Ναζι-φασιστικών απόψεων, όχι βέβαια κατευθείαν ή μέσω π.χ. του υπεραντιδραστικού ΝIETZSCHE (αυτό το απέφυγε γιατί θ’αρχόταν ευθέως και άμεσα σε αντίθεση-ρήξη με τον αντιφασίστα Δάσκαλό του ρεβιζιoνιστή G.Lukacs) αλλά έμμεσα δηλ. μέσω της προβολής και προπαγάνδισης των αντιδραστικών αντιλήψεων του ΠΛΑΤΩΝΑ – ίνδαλμα των Χιτλερικών Ναζι-φασιστών – προτιμώντας έτσι να «ταξιδέψει» πίσω στις πανάρχαιες ρίζες των Ναζι-φασιστικών απόψεων δηλ. «κρέμεται» τώρα απ’ τον αρχικό και πιο ισχυρό κρίκο της αλυσίδα τους, καλώντας τη νεολαία σε συστράτευση υπεράσπισης των υπεραντιδραστικών αντιλήψεων του ΠΛΑΤΩΝΑ, σερβιρισμένες βέβαια, εντελώς παραπλανητικά, σ’ ένα ελκυστικό αλλά πολύ επικίνδυνο μείγμα «εθνικής» κληρονομιάς (=αντιδραστική και εθνικιστική) «προοδευτικής»-«επαναστατικής» συσκευασίας δηλ. «ξεπλυμένες» σε «ιδικό χρυσό» αγγλικό «πλυντήριο» τύπου «SEAN SAYER».

Όμως πριν παρουσιαστεί η πολύ μικρή-σύντομη επιλογή απ’ την πληθώρα των αντιμαρξιστικών και λασπολογικών «μαργαριταριών», ας δοθεί εκ νέου η παλιότερη εκτίμηση από τον Απρίλη του 2014: «Ο Χ. Κεφαλής εκδίδει το τριμηνιαίο «περιοδικό» με τον ψευδεπίγραφο τίτλο «ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ» – πλούσιο και ανθηρό «περιβόλι» αστικών παραδοσιακών και ρεφορμιστικών απόψεων που δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με το μαρξισμό, αληθινός «σκουπιδότοπος» αντιδραστικών αστικών απόψεων, ένα «έντυπο» που «ραντίζει» τα ανυποψίαστα κεφάλια της νεολαίας με λογής-λογής αντιδραστικά «άχυρα» της αστικής ιδεολογίας και των διαφόρων ρεφορμιστικών παραλλαγών της. Επιπλέον η συστηματική ψευδολογία και η μόνιμη εμετική χυδαιολογία υποβιβάζουν το «έντυπο» σε κιτρινοφυλλάδα πεζοδρομιακού χαρακτήρα.

Ο εκδότης - διευθυντής του, μια εντελώς τυπική και απ’ τις πιο ακραίες περιπτώσεις μικροαστού που φλυαρεί ακατάσχετα επί παντός επιστητού, «κολυμπώντας» λαχανιασμένος σ’ ένα απέραντο πέλαγος άγνοιας και αγραμματοσύνης, συστηματικών διαστρεβλώσεων και χυδαίων, σχιζοφρενικού χαρακτήρα, αντισταλινικών λασπολογιών, προσπαθώντας απεγνωσμένα μα και ανεπιτυχώς να συγκαλύψει τη γύμνια και να υποκαταστήσει τη γνώση με μια άφθαστη και παροιμιώδη λεξιθηρία και λεξιλαγνεία. Αυτοσυστήνεται ως «Χημικός και Συγγραφέας» (με το «συγγραφέας» προσπαθεί να προσδώσει «κύρος» στις μόνιμα ακατάσχετες φλυαρίες, στη χονδροειδή άγνοια θεμάτων – κυρίως φιλοσοφικών-οικονομικών κ.λπ. – τη χυδαία λασπολογία και στις άφθαστες αναρίθμητες σχιζοφρενικές παλάβρες (…)

Διακρίνεται ως ταλαντούχος αντιγραφέας και άφθαστος στην τέχνη της «κακής» και αδέξιας συρραφής απόψεων (κυρίως σε θέματα φιλοσοφικά και οικονομικά, που αγνοεί και καθόλου δεν γνωρίζει, αλλά και άλλα), παραθέτοντας σωρηδόν ονόματα διαφόρων διανοητών που όχι μόνο το περιεχόμενο των έργων τους δεν γνωρίζει, πολύ περισσότερο δεν έχει μελετήσει, αλλά ούτε καν τους τίτλους και το χρώμα των εξώφυλλων φαίνεται να γνωρίζει (δεν αποκλείεται όμως να είναι καλός «Χημικός», που εδώ δεν ενδιαφέρει). Το επίπεδο των άρθρων του είναι κατά πολύ χαμηλότερο εκείνου των διαφόρων Καλυβο-Γιανναράδων (π.χ. «εισαγωγή στη φιλοσοφία», κ.λπ.) του τόπου, που όμως τους ξεπερνάει σε διαστρεβλώσεις, ψευδολογία, αντισταλινική χυδαιολογία και λασπολογία κατά πολύ. Βρίζει «τους πάντες και τα πάντα» και π.χ. αποκαλεί, μεταξύ πολλών άλλων, τον Γκ. Αλεξαντρόφ ως «έναν από τους ημιμαθείς σταλινικούς καθηγητές» (!), κ.λπ. – κρίνοντας προφανώς εξ ιδίων τα αλλότρια – αφού ο ίδιος είναι εκείνος που υποφέρει μόνιμα από μια ακραίας και κλασικής μορφής «αυτοπεποίθηση και αυτοικανοποίηση ημιμάθειας».

Η άγνοια σε άπειρες περιπτώσεις δεν γνωρίζει όρια, ένα επίπεδο άγνοιας ανάλογο εκείνου του φασιστοειδούς Π. Παναγιωτόπουλου που φορτσάτος-φορτσάτος είχε ξεφουρνίσει, πριν κάποια χρόνια, απ’ το «βήμα» της Βουλής, την ουρανομήκη κοτσάνα για τις «γάτες του ΜΑΟ» (συμπληρωμένη το 2014 με μια άλλη μεγαλύτερου μεγέθους για το «διάβασμα» της «μαρξιστικής οικονομίας του Politzer», ανύπαρκτης φυσικά (Παναγιωτόπουλος προς Γλέζο 23/5/2014, εκπομπή «ΜΕΓΚΑ»».

 Ο λασπολόγος ΧΡ. ΚΕΦΑΛΗΣ, μαθητής των Τρότσκι-Lukacs-Χρουστσόφ-Γκορμπατσόφ, κλπ. (=υπερασπιστής του αντεπαναστατικού 20^ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956) και της “Περεστρόϊκα”)  φτάνει, όπως είχαμε παλιότερα σημειώσει, στο πιο ακραίο σημείο ανοησίας και γελοιότητας όταν επικαλείται το «κύρος» του Lukacs ως «μαρξιστή οικονομολόγου» (!) για να «ανασκευάσει» το οικονομικό έργο του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ (« Ο Οκτώβρης και η Εποχή μας, σελ. 530, Αθήνα 2010) – αλήθεια πολύ «πρωτότυπος επιστημονικός» τρόπος «ανασκευής» αντίπαλων απόψεων – ξεπερνώντας και αφήνοντας κατά πολύ πίσω το φασίστα Γ. Μπαμπινιώτη (στα χρόνια της Χούντας αυτός «έγραφε» παρέα με τον Χουντο-Χριστόδουλο που «διάβαζε») που χαρακτηρίζει τον αντιδραστικό γερμανό φιλόλογο Werner Jaeger «φιλόσοφο», όχι για να «ανασκευάσει» με το ανύπαρκτο «κύρος» του «φιλοσόφου» κάποιες απόψεις αλλά απλά για να εντυπωσιάσει τους απληροφόρητους φοιτητές, αποσιωπώντας-αποκρύβοντάς τους ότι ο Jaeger υποδέχτηκε μετά «βαΐων και κλάδων» τον Ναζι-φασισμό, το 1933.

Αντί, σαν μαθητής του ρεβιζιονιστή, αλλά αντιφασίστα Georg Lukacs να διδαχτεί και να ακολουθήσει τον Δάσκαλό του (τα «γραπτά» του μαθητή προδίδουν ότι γνωρίζει απελπιστικά αποσπασματικά το ογκώδες έργο του) που γνώριζε πολύ καλά τη σχετική βιβλιογραφία (ιδιαίτερα του Ευρωπαϊκού χώρου) των διαφόρων θεμάτων ενασχόλησής του την οποία και προφανώς μελετούσε, ο ταλαίπωρος σοβαροφανής φαφλατάς Χρ. Κεφαλής ξημεροβραδιάζεται μπροστά στις οθόνες των υπολογιστών να παρακολουθεί μόνο το χρώμα των εξώφυλλων των διαφόρων βιβλίων με κύριο και αποκλειστικό σκοπό να συλλέγει μόνιμα ωκεανούς εμετικού χαρακτήρα λάσπης σε βάρος του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος της Γ’ ΚΔ, και πρωτίστως του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ, αυτοπαρουσιαζόμενος και αυτοδιαφημιζόμενος ως «ειδικός γνώστης»(!) ΟΛΩΝ των πολλαπλών αντικειμένων των φυσικών και κοινωνικών επιστημών, μ’ αποτέλεσμα να αυτογελοιοποιείται (διαβάζοντας τα τελευταία χρόνια το έργο του πρόωρα χαμένου αντιφασίστα Αυστρο-Γερμανού ρεφορμιστή σοσιαλδημοκράτη διανοητή Hermann HELLER (17/7/1893 – 5/11/1933), διαπιστώνει κανείς με πραγματική λύπη και μεγάλη απογοήτευση ότι η γνωστή δευτερεύουσας σημασίας αντίθεση-ζεύγος «Ρασιοναλισμού»-«Ιρασιοναλισμού» – ο Lukacs την παρουσιάζει ως πρώτο και βασικό ζήτημα της φιλοσοφίας αντί της πρωταρχικής, σημαντικότερης και πολύ βασικότερης Ματεριαλισμού-Ιδεαλισμού (ουσιαστικά υποκαθιστώντας την και  απορρίπτοντάς την) – που προβάλλεται στο έργο του “Die Zerstoerung der Vernunft” ΔΕΝ είναι καν δική του «πρωτότυπη σκέψη» –όπως θεωρείται ακόμα και σήμερα στη διεθνή βιβλιογραφία – αλλά είναι δανεισμένη από τον H. Heller και συγκεκριμένα από τον άρθρο του “Sozialistische Aussenpolitik ?” (1924) (H. Heller: Werke, Bd. I, Gesammelte Schriften, σελ. 417, I.C.B Mohr (Paul Siebeck), Tuebingen 1992), ρεβιζιονιστική θέση για την οποία επανειλημμένα επαίρονταν ο Georg Lukacs, μεταξύ άλλων, και στο: Georg Lukacs : «Gelebtes Denken, Eine Autobiographie und Dialog», σελ. 166-167 και 170-173, Suhrkamp Verlag, Frankfurt am Main 1981).

 Ας γίνει τώρα μια πολλή μικρή επιλογή-καταγραφή και ένας εντελώς σύντομος σχολιασμός από τα άπειρα αντιμαρξιστικά “μαργαριτάρια” και τις λασπολογίες του Χρ. Κεφαλή και του λασπολογικού του “εντύπου”:

1.ΛΕΝΙΝ-ΤΡΟΤΣΚΙ. Καταρχήν ας αναφερθεί μόνο ένα απ’ τα άπειρα χονδροειδή ΨΕΥΔΗ του Χ. ΚΕΦΑΛΗ που αφορά τη σχέση ΛΕΝΙΝ-ΤΡΟΤΣΚΙ και τη στάση του ΤΡΟΤΣΚΙ στον πρώτο ιμπεριαλιστικό παγκόσμιο πόλεμο σ’ αντιπαράθεση με την μοναδικά μαρξιστική θέση-στάση του ΛΕΝΙΝ.

Στο πρώτο κιόλας «τεύχος» ο τροτσκιστής χρουστσοφικός σοσιαλδημοκράτης γράφει: «Με το ξέσπασμα του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού πολέμου ο Τρότσκι πήρε» τάχα «διεθνιστική θέση, όντας ένας από τους λίγους μαρξιστές (μαζί τον Λένιν, την Λούξεμπουργκ, τον Λίμπκνεχτ, κλπ)» («Μ.Σ.», τ. 1 / ΙΑΝ.- ΑΠΡ. 2011, σελ. 12).

Τρεις σχετικές παρατηρήσεις:

Πρώτο, ο παραπάνω ισχυρισμός αποτελεί χονδροειδέστατο ΨΕΥΔΟΣ δηλ. ότι ο Τρότσκι είχε τάχα την ίδια θέση με τον Λένιν στο ζήτημα του τότε ιμπεριαλιστικού πολέμου και τα καθήκοντα του προλεταριάτου σ’ εκείνη την περίοδο.

Δεύτερο, ο Λένιν, την ίδια περίοδο, αποκαλούσε τον Τρότσκι Μενσεβίκο σοσιαλδημοκράτη και «Καουτσκιστή Τρότσκι» (LENIN: Bd. 23, σελ. 107, Berlin-DDR 1968), επειδή ανήκε από το 1903 στους δεξιούς οπορτουνιστές μενσεβίκους σοσιαλδημοκράτες, ενώ τη θέση-πρότασή του για «Ειρήνη» χαρακτηρίζει, όπως αναφέρει ο Λιθουανός A. Litwak «σύνθημα παππαδίστικο» (W. Gautschi: «Lenin als Emigrant in der Schweiz», σελ. 110, Bennziger Verlag Zuerich-Koeln 1973). Ας δοθεί όμως καλύτερα ο λόγος στον ίδιο τον Λένιν: «οι οπαδοί της ΟΕ, μαζί με τον Μπανκβογεντ και τον Τρότσκι, τάσσονται ολοκληρωτικά με την άποψη του Ντάβιντ όταν υπερασπίζονται το σύνθημα: ούτε νίκη, ούτε ήττα» (Λένιν: τ. 26, σελ. 295, Αθήνα), και: «αυτό είναι ένα μάθημα για τους ερασιτέχνες της φράσης που, όπως ο Τρότσκι (βλ. τη «Νάσε Σλόβο», αρ. Φύλλου 105) υπερασπίζουν ενάντιά μας το σύνθημα της ειρήνης» (Λένιν: τ.26, σελ.305, Αθηνα), κι αυτά σε πλήρη αντίθεση με την μαρξιστική θέση του Λένιν για «μετατροπή του ιμπεριαλιστικού πολέμου σε εμφύλιο»: «το σύνθημα της ειρήνης ... είναι μικροαστικό, παπαδίστικο σύνθημα. Το προλεταριακό σύνθημα πρέπει να είναι: εμφύλιος πόλεμος» (Λένιν: τ. 49, σελ.15, Αθήνα). Αυτή ήταν η επαναστατική γραμμή «του εμφυλίου πολέμου του προλεταριάτου ενάντια στην αστική τάξη» (Λένιν: τ. 49,σελ. 43, Αθήνα).

Τρίτο, εκ νέου «συλλαμβάνεται» ο ΚΕΦΑΛΗΣ, και σε αυτό το ζήτημα, ως συνήθως, αδιάβαστος και αποδεικνύεται ότι δεν γνωρίζει το έργο του ΛΕΝΙΝ, αλλά μόνο το χρώμα των εξώφυλλων, κι αυτό «ελέω Θεού – internet».

 2.ΦΙΛΟ-ΧΙΤΛΕΡΙΚΗ ΣΤΑΣΗ: α. ΣΤΑΛΙΝ: «φιλοναζιστική προπαγάνδα» (!). Ο επαγγελματίας λασπολόγος δεν περνάει στιγμή που να μην διαφημίζει τη φιλο-χιτλερική του στάση. Παλιότερα, το 2012, όπως σημειώνονταν τότε από μας, ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΕΦΑΛΗΣ, απ’ τους πιο αδίστακτους και η πιο ακραία περίπτωση χυδαιότητας επαγγελματία λασπολόγου σ’ ολόκληρη ίσως την Ευρώπη, έγραφε «ευφυώς» και «θριαμβευτικά» φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΑ αντιδραστικά-σχιζοφρενείς ΠΑΛΑΒΡΕΣ: «ο Στάλιν επιδίδεται ουσιαστικά σε φιλο-ναζιστική προπαγάνδα, την ώρα που οι ναζί βρίσκονται έξω από τη Μόσχα» (!) και παρακάτω ότι δήθεν «ο Στάλιν και οι συνεργάτες του εκτιμούσαν τότε την επικράτηση των ναζί ως εξέλιξη θετική για την ΕΣΣΔ επειδή όξυνε τις ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις, και αυτό επιχειρείται να δικαιωθεί βεβαιώνοντας ότι ο ναζισμός ήταν ως το 1938 προοδευτικός και έγινε αντιδραστικός μόνο στη συνέχεια»(!)  («ΜΣ», τ. 6 / ΙΟΥΛ. - ΣΕΠΤ. 2012, σελ. 126). Δεν χρειάζεται σχολιασμός.

β. ΚΑΤΥΝ. Τώρα τελευταία (ίσως και άλλες φορές) έρχεται, μαζί με τον Γκέμπελς – ως ηχηρό φερέφωνό του – να μιλήσει «για το σταλινικό έγκλημα του Κατύν» («Μ.Σ.», τ.19 / ΙΑΝ.-ΜΑΡ. 2016, σελ. 227). Έτσι, ο έξαλλος αντισταλινικός αποδίδοντας το αποτρόπαιο αυτό Ναζι-φασιστικό έγκλημα στον επαναστατικό Κόκκινο Στρατό, απελευθερωτή των Ευρωπαϊκών λαών απ’ τη χιτλερική ναζι-φασιστική πανούκλα,  αυτοαναγορεύεται σε ένα κατάπτυστο περιφερόμενο φιλο-Χιτλερικό Ναζι-φασιστικό φερέφωνο του Γκέμπελς.

Απίστευτες φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΕΣ απόψεις και αθλιότητες, κι όμως υπαρκτές, ενός έξαλλου, αχαλίνωτου και γελοίου αντισταλινικού λασπολόγου του οποίου ο εκτραχηλισμός και η φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΗ κατρακύλα δεν γνωρίζουν όρια. (Θα επανέλθουμε στο ναζι-φασιστικό έγκλημα του ΚΑΤΥΝ άλλη φορά ξεχωριστά).

 3.ΠΛΑΤΩΝΑΣ–ΝΙΤΣΕ–ΝΑΖΙ-ΦΑΣΙΣΜΟΣ. Τώρα τελευταία αποφάσισε, επιχειρώντας, έμμεσα βέβαια και από άλλη πλευρά, να συναντήσει και να προπαγανδίσει τις υπεραντιδραστικές φιλο-Χιτλερικές απόψεις, μέσω του γνωστού αρχικού  μα ισχυρού κρίκου τους (όπως προαναφέρθηκε) δηλ. του ΠΛΑΤΩΝΑ. Η επιλογή και απόφασή του να μεταφράσει τον περασμένο χρόνο το αντιδραστικό βιβλίο του Sean Sayers (Σον Σέγιερς): «Πλάτωνος Πολιτεία» (Αθήνα 2015) έχει σαφέστατα προγραμματικό χαρακτήρα: επιχειρεί μέσω ενός δήθεν «αποαντιδραστικοποιημένου»(!) ΠΛΑΤΩΝΑ (δηλ. «ξεπλυμένο στο πλυντήριο» τύπου Σέγιερς) να καταστήσει ελκυστικές τις υπεραντιδραστικές αντιλήψεις του ΠΛΑΤΩΝΑ στην ανυποψίαστη νεολαία δηλ. να τη δηλητηριάσει καταστροφικά, οδηγώντας την σε Ναζι-φασιστική κατεύθυνση, απ’ τις οποίες, ως γνωστόν, τροφοδοτήθηκαν πλούσια όλοι οι αντιδραστικοί διανοητές της Γερμανίας, κυρίως το 19^ο αιώνα (αλλά και το πρώτο μισό του 20ου), με γνωστότερο τον υπεραντιδραστικό ιδεολογικο-πολιτικό πρόδρομο του Ναζι-φασισμού αντισημίτη διανοητή FRIEDRICH NIETZSCHE («υπεράνθρωπος», κλπ.: «ο ισχυρός πρέπει να κυριαρχεί στον αδύναμο και πρέπει να έχει περισσότερα από ότι αυτός», «δίκαιο είναι ο καλύτερος να έχει περισσότερα από τον χειρότερο και ο δυνατότερος περισσότερα από τον αδυνατότερο», κλπ.) – φιλόλογος-ποιητής παρά φιλόσοφος, επηρεασμένος απ’ τον επίσης αντιδραστικό A. SCHOPENHAUER (είναι γνωστό ότι όταν θέλησε ο Νίτσε να μεταπηδήσει απ’ την έδρα της Φιλολογίας σ’ εκείνη της Φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο της Βασιλείας κρίθηκε ανεπαρκής απ’ τις πανεπιστημιακές αρχές και απορρίφθηκε η υποψηφιότητά του.

Η προγραμματικού χαρακτήρα αυτή επιλογή, μετάφρασης και έκδοσης  αυτού του έργου απ’ τον ίδιο τον Κεφαλή, αποτελεί, προφανώς, κουτοπόνηρη τακτική, ακριβώς επειδή αφορά μια πασίγνωστη περίπτωση – μα πρώτα απ’ όλα αποκρύβει τον πραγματικό αντιδραστικό σκοπό – συνάντησης και διάδοσης Ναζι-φασιστικών απόψεων μέσω του ΠΛΑΤΩΝΑ αντί να αναφερθεί ευθέως στη σύνδεση του «Mein Kampf» του Χίτλερ με την πολιτική φιλοσοφία του ΠΛΑΤΩΝΑ, όπως έκαναν πολλοί Ναζι-φασίστες θεωρητικοί, μεταξύ των οποίων, ο Joachim Bannes: «Platon, die Philosophie des heroischen Vorbildes» 1930 (=Πλάτων, η φιλοσοφία του ηρωϊκού υποδείγματος») και «Platons Staat und Hitlers Kampf» 1933 (= η Πολιτεία του Πλάτωνα και ο Αγώνας του Χίτλερ).

Από τον ΠΛΑΤΩΝΑ δεν δανείστηκε απευθείας μόνο ο NIETZSCHE αντιδραστικές απόψεις, αλλά και το σύνολο των Ναζι-φασιστών θεωρητικών (απόψεις «υπερανθρώπου», ευγονική, θεωρία κυριαρχίας των ελίτ, επιλογή των «καλύτερων και ισχυρών», αντίληψη του “Fuehrer”, κλπ.) που τον εκθειάζουν στα έργα τους, και αποτελεί το ίνδαλμα τους, μεταξύ των οποίων, οι: F.K.Guenther (1935), K.Hildebrandt (1930 & 1933), J. Bannes  (1933), A. Rusch (1933), E. Krieck (1933), H. Heyse (1933), W. Jaeger (1933), κλπ. με ανάλογους χαρακτηριστικούς τίτλους.

Ο ΠΛΑΤΩΝΑΣ, θαυμαστής και υμνητής της αντίδρασης της εποχής του, εκθειάζει και εξιδανικεύει το αντιδημοκρατικό βάρβαρο στρατοκρατικό δουλοκτητικό καθεστώς της ΣΠΑΡΤΗΣ – ιδανικό υπόδειγμα οργάνωσης του Ναζι-φασιστικού κράτους της Χιτλερικής Γερμανίας.

Ο Χ. ΚΕΦΑΛΗΣ, μέσω Sayers, προσπαθεί να παρουσιάσει έναν Πλάτωνα «αποαντιδραστικοποιημένο» ή αλλιώς «αποναζιστικοποιημένο», όπως έπραξαν οι ομοϊδεάτες του «ευρωκομμουνιστές» MASSIMO MONTINARI – GIORGIO COLLI με το Fr.Nietzsche.

Οι δυο Ιταλοί επιχείρησαν να «αποναζιστικοποιήσουν» τον υπεραντιδραστικό και αντισημίτη FRIEDRICH NIETZSCHE, αναλαμβάνοντας το αντιδραστικό τους «έργο» τον Απρίλη του 1961 (M. Riedel: «Nietzsche in Weima»r, σελ. 304, Reclam Verlag, Leipzig 1997) στο Nietzsche-Archiv που βρίσκονταν στη Weimar-DDR με την ΑΔΕΙΑ, προφανώς, της φιλοχιτλερικής κλίκας των ΧΡΟΥΣΤΣOΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ και του ρεβιζιονιστή σοσιαλδημοκράτη WALTER ULBRICHT, χωρίς να γίνει τότε γνωστό ποιος ήταν ο «υψηλός φιλοξενούμενος» στη Βαϊμάρη, ούτε η εκεί αντιδραστική του δραστηριότητα, κρατήθηκαν τα πάντα επτασφράγιστο μυστικό. Έγινε γνωστός στους ντόπιους κατοίκους ο M. MONTINARI, όταν η γυναίκα του Siegrid γέννησε τρίδυμα, από ένα συγχαρητήριο τηλεγράφημα του αποστάτη WALTER ULBRICHT, αλλά όχι όμως και η ενασχόλησή του με το Nietzsche, η οποία κρατήθηκε απολύτως μυστική, δηλ. «κανείς δεν ήξερε ότι αυτός ασχολούνταν με το Nietzsche» (Cesare Cases: «Der Grossherzog von Weimar», Nietzsche Studien Bd. 18/1989 σελ. 23-24).

Έτσι οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές ΔΕΝ εγκατέλειψαν μόνο τη μαρξιστική εκτίμηση για το έργο του υπεραντιδραστικού Nietzsche, αλλά εγκατέλειψαν επίσης και την αντιφασιστική στάση, πλησιάζοντας-προπαγανδίζοντας, μέσω Nietzsche, και τις Ναζι-φασιστικές απόψεις. Λίγο αργότερα, αλλά τον ίδιο χρόνο, αρχές Νοέμβρη, μετά την έναρξη της προετοιμασίας μιας «αποναζιστικοποιημένης» έκδοσης των απάντων του Nietzsche, οι ΧΡΟΥΣΤΣΩΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ προχώρησαν στη μετονομασία του «STALINGRAD» σε «VOLGOGRAD» – μια ανοιχτά προκλητικότατη φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΗ πράξη, ξεπερνώντας ακόμα κατά πολύ και τους δυτικούς ιμπεριαλιστές που σεβάστηκαν τη μεγάλη και αποφασιστική συμβολή του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ στην ΗΤΤΑ του ΧΙΤΛΕΡΟ-ΦΑΣΙΣΜΟΥ διατηρώντας τις σχετικές ονομασίες στις χώρες τους.

Οι ΠΛΑΤΩΝ-ΝΙΤΣΕ ήταν ήδη και στην εποχή τους αντιδραστικοί, όμως μετά τις βαρύτατες και ανυπολόγιστες αιματηρές καταστροφές του Ναζι-φασισμού στο Β’ παγκόσμιο πόλεμο και την αποφασιστική επίδραση των αντιδραστικών τους ιδεών στη διαμόρφωσή του δεν είναι πλέον απλά αντιδραστικοί, αλλά ΥΠΕΡΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟΙ διανοητές. Για τον Πλάτωνα ας αναφερθεί μόνο η γνώμη του Άγγλου δημοκράτη αντιφασίστα, προοδευτικού διανοητή Geoffrey St. de Croix: «οι μεγαλύτεροι εχθροί της ανθρωπότητας στο ιδεολογικό επίπεδο είναι ο Πλάτωνας και ο απόστολος Παύλος. Στον Πλάτωνα αξίζει μάλλον η πρώτη θέση, μια και ήταν πολύ πιο ιδιοφυής από τον απόστολο Παύλο», για να σημειώσει στη συνέχεια τη γνωστή, σε όσους διάβασαν τους «Νόμους», εξοργιστική και πιο ακραίας μορφής βαρβαρότητας περίπτωση ότι οι πολίτες έπρεπε να καταδίνουν τους αθεϊστές, να συλλαμβάνονται και να φυλακίζονται, και αν επιμένουν στις απόψεις τους τότε ο φυλακισμένος να εκτελείται («ΟΥΤΟΠΙΑ», τ. 44/ Μάρτιος-Απρίλιος 2011, σελ. 166), για την οποία δικαιολογημένα ο St. de Croix αναφωνεί: «πραγματικά ανατριχιαστικό!».

4. ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΑ: α. ΕΝΓΚΕΛΣ. Ο λασπολόγος ρεφορμιστής αντιμαρξιστής Χ. ΚΕΦΑΛΗΣ, και ολωσδιόλου αγράμματος σε φιλοσοφικά και οικονομικά θέματα, με το απύθμενο αλλά πολύ γνώριμο «θράσος της ημιμάθειας» των πολυπληθών «πνευματικών ζοντόβολων» του τόπου, δεν διστάζει να επιτεθεί («Μ.Σ.», τ.15 / ΟΚΤ.-ΔΕΚ. 2014, σελ. 294-297) ακόμα και στα έργα του ΕΝΓΚΕΛΣ (Anti-Duehring–Dialektik der Natur), και ξέρετε για ποιο λόγο; Επειδή, λέει – άκουσον-άκουσον – ο «Σταλινισμός» και «δογματισμός» παγίωσαν τα δήθεν «λάθη» του ΕΝΓΚΕΛΣ ή αλλιώς η «παρασιτική αναπαραγωγή και αναμάσημα των λαθεμένων θέσεων του ΕΝΓΚΕΛΣ» που τάχα «ζημίωσαν σοβαρά την εξέλιξη του μαρξισμού» (στο ίδιο, σελ. 296) για να μας «πληροφορήσει» παρακάτω ότι «στο φως της επιστήμης» της κεφαλής(!) του ΚΕΦΑΛΗ, «ο σταλινισμός αποκαλύπτεται εδώ ως μια μορφή σκοταδισμού, που πρέπει να ξεπεραστεί» (σελ. 297), ενώ αλλού υιοθετεί τη φασιστική θεωρία του «Ολοκληρωτισμού»: «ο 20^ος αιώνας γνώρισε δυο ιστορικές τερατωδίες, το φασισμό και το σταλινισμό» (σελ. 292)!!! Οι «φιλοσοφικές» ανοησίες του ΚΕΦΑΛΗ φτάνουν στο αποκορύφωμά τους με τον ισχυρισμό ότι οι δήθεν «λαθεμένες» θέσεις του ΕΝΓΚΕΛΣ «συγκρούονται» μ’ εκείνες του ΛΕΝΙΝ, τη στιγμή που ο ΛΕΝΙΝ είναι κατά πολύ μεταγενέστερός του (το αντίστροφο θα μπορούσε να συμβεί, αλλά ούτε αυτό αληθεύει). Φαίνεται πως ο αντιμαρξιστής αλλά αγράμματος «ξερόλας» που επιτίθεται λάβρος στον ΕΝΓΚΕΛΣ να μην έχει ποτέ «ακούσει» ότι πρώτο, ο ΜΑΡΞ έγραψε κάποτε πως «ερωτοτρόπησα μάλιστα που και που με τον τρόπο έκφρασης που τον χαρακτηρίζει» (εννοεί το HEGEL) (K.Marx/F.Engels: Werke, Bd.23, σελ. 27, Berlin-DDR 1970), δεύτερο, είναι γνωστό ότι ο Μαρξ διάβασε το έργο του Ένγκελς «Anti Duehring» (1878) πριν δημοσιευθεί, και τρίτο, έγραψε μάλιστα ο ίδιος το «κεφάλαιο» της κριτικής στις απόψεις του Eugen Duehring για την Ιστορία της Πολιτικής Οικονομίας, γι αυτό το έργο εκφράζει τις κοινές απόψεις και των δυο κλασικών, επομένως η αισχρότατη αντιμαρξιστική αντικομμουνιστική επίθεση ενάντια στον ΕΝΓΚΕΛΣ στρέφεται ΑΜΕΣΑ και κατά του ΜΑΡΞ, (μόνο ο ΛΕΝΙΝ αφήνεται τυπικά και σκόπιμα στο «απυρόβλητο» για να χρησιμοποιείται ως μόνιμο μαρξιστικό «δεκανίκι» του αντεπαναστάτη σοσιαλδημοκράτη μενσεβίκου Τρότσκι, τον οποίο ο Λένιν αποκαλούσε «Καουτσκιστή»). Αλλά ο τροτσκιστής σοσιαλδημοκράτης Χ.Κεφαλής προτιμά να αυτοδιασύρεται αυτογελοιοποιούμενος.    

Σε άλλο σημείο χαρακτηρίζει «τσαρλατάνους τους Λυσένκο, Μιτσούριν και τη «μιτσουρινική θεωρία»»  (σελ. 296), αλλά αλήθεια με ποιές «ειδικές» γνώσεις του αντικειμένου; Μήπως με το φιλοσοφικό «κύρος» του «βαθυστόχαστου»(=ασχετοσύνης) προλόγου του L. Althuser στο D. Lecourt: «Proletarische Wissenschaft?» West Berlin1976 ή μήπως με τη νέα «πνευματική του κατάκτηση»(!), τη «μαρξιστική» αισθητική: «μια μαρξιστική ματιά στον Καβάφη» («Μ.Σ.», τ. 12/ ΙΑ.-ΜΑΡΤ. 2014, σελ. 244-293), ισάξιας, αν όχι μεγαλύτερης, εκείνης της «ανασκευής» του έργου του ΣΤΑΛΙΝ: «Οικονομικά προβλήματα του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ» με τη βοήθεια του «κύρους» του «μεγάλου οικονομολόγου» (!) Ούγγρου Georg Lukacs (η κραυγαλέα αγραμματοσύνη του ρεφορμιστή Κεφαλή, σε φιλοσοφικά και οικονομικά θέματα, εκφράζεται στη μόνιμη και εντελώς εξόφθαλμη «αρπαγή» και παράθεση «αποσπασμάτων» από «δεύτερα χέρια» χωρίς άμεση γνώση από διάβασμα-μελέτη του έργου των διαφόρων διανοητών, με πιο ακραία περίπτωση (απ’ τις άπειρες) την παράθεση αποσπάσματος του Μαρξ παρμένου απ’ το περιοδικό «Θέσεις» που είναι ανύπαρκτο στην αντίστοιχη σελίδα του 3^ου τόμου του «Κεφαλαίου», όπως αναφέρεται στη σημείωση «4. Κ.Μαρξ, το Κεφάλαιο, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, τομ. 3, σελ. 213, όπως παρατίθεται στο Γ.Καλαμπόκα, «Τεχνολογική καινοτομία και ποσοστό κέρδους», Θέσεις, τευχ. 110, σελ. 76» («ο Οκτώβρης και η εποχή του», σελ. 547, Αθήνα 2010). Εδώ ο ταλαίπωρος «χημικός, συγγραφέας και αρθρογράφος»(!), έτσι αυτοσυστήνεται, «συλλαμβάνεται» εκ νέου να μην γνωρίζει ούτε καν το χρώμα των εξώφυλλων του «Κεφαλαίου»). 

β. ΛΕΝΙΝ. Τον περασμένο χρόνο «καταπιάστηκε» και με την υλιστική Διαλεκτική στο έργο του ΛΕΝΙΝ και στα πλαίσια υποτίθεται της «φιλοσοφικής κληρονομιάς του» («ΜΣ», τ. 18/ΟΚΤ.–ΔΕΚ. 2015, σελ. 316–351). Παλιότερα ισχυρίζονταν ότι ο Λένιν στα «Φιλοσοφικά Τετράδια» ορίζει απλά και μόνο τη Διαλεκτική ως τη «διδασκαλία για την ενότητα των αντιθέσεων» (εννοεί προφανώς των «Αντιθέτων», άλλη αγραμματοσύνη εδώ, αυτή τη φορά «ορολογίας») («Μ.Σ.», τ.15/ΟΚΤ.-ΔΕΚ. 2014, σελ.695), ενώ η ΟΥΣΙΑ της συνίσταται στην «πάλη των Αντιθέτων» ως πηγή της ανάπτυξης και κίνησης. Ο Λένιν, ως γνωστόν, ΔΕΝ περιόριζε τη Διαλεκτική μόνο στην «ενότητα», αλλά καθόριζε την «πάλη των Αντιθέτων» ως τον Πυρήνα και την ΟΥΣΙΑ της μαρξιστικής επαναστατικής Διαλεκτικής – πάλη των Αντιθέτων απ’ την οποία πηγάζει κάθε ανάπτυξη. Ο Λένιν σημειώνει σχετικά: «η ενότητα… των Αντιθέτων είναι μερική, προσωρινή, παροδική, σχετική, η πάλη των αλληλοαποκλειόμενων Αντιθέτων είναι απόλυτη, όπως απόλυτη είναι η ανάπτυξη, η κίνηση» (LENIN: Bd.38, σελ.339, Berlin-DDR 1968). Ακριβώς γι’ αυτό το νόμο ασκούσαν κριτική στο ΣΤΑΛΙΝ οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές, που τον απέδιναν σ’ αυτόν, ενώ είχε διατυπωθεί από το ΛΕΝΙΝ («DZfPhil.», 5/1962, σελ. 519, Berlin-DDR), τους οποίους όψιμα αντιγράφει ο Κεφαλής με τη διαστρέβλωση του συγκεκριμένου νόμου της υλιστικής Διαλεκτικής.

Ο «θαρραλέος» ρεφορμιστής διαστρεβλώνοντας τη μαρξιστική Διαλεκτική σε ιδεαλιστική κατεύθυνση τη μετατρέπει σε μια ιδεαλιστική κατασκευή δικαιολόγησης των «μεταρρυθμιστικών δυνατοτήτων» που «παρουσιάστηκαν με το 20^ο Συνέδριο και την Περεστρόικα» (στο ίδιο, σελ. 348) δηλ. δικαιολόγηση της Χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης με κορυφαία στιγμή το αντεπαναστατικό αστικό σοσιαλδημοκρατικό 20^ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956), οι αντιμαρξιστικές απόψεις του οποίου συνιστούν: 1. Απόρριψη της βίαιης-ένοπλης Προλεταριακής Επανάστασης, 2. Άρνηση της μαρξιστικής αντίληψης του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού, και αποτελούν: 3. Ανοιχτή επισφράγιση της βίαιης πραξικοπηματικής ανατροπής της Διχτατορίας του Προλεταριάτου και επικράτηση της ρεβιζιονιστικής χρουστσοφικής αντεπανάστασης στη Σοβ.Ένωση, 4.  Απαρχή της εξάλειψης του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού και ταυτόχρονα 5. Έναρξη του πισωδρομικού προτσές της παλινόρθωσης του καπιταλισμού με τη σταδιακή εφαρμογή οικονομικών μεταρρυθμίσεων καπιταλιστικού χαρακτήρα, που ολοκληρώθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1960 (καπιταλιστικές οικονομικές μεταρρυθμίσεις της Ολομέλειας του Σεπτέμβρη 1965), συγκαλύπτοντας ταυτόχρονα και την ύπαρξη του καπιταλισμού της περιόδου 1953-1991 σ’ αυτή και προβάλλοντας-διαφημίζοντας, για πολλές δεκαετίες μα ακόμα και ΣΗΜΕΡΑ, τον παλινορθωμένο καπιταλισμό ως «σοσιαλισμό» (!).

Η αντεπαναστατική στρατηγική του ΑΝΤΙΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΥ του 20^ου Συνεδρίου ήταν και παραμένει μια αστική-ιμπεριαλιστική στρατηγική: καταστροφής του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού, των επαναστατικών κομμουνιστικών κομμάτων όλων των χωρών και της προλεταριακής επαναστατικής ταξικής συνείδησης του διεθνούς προλεταριάτου.

Αλλού, αερολογώντας μιλά για «νεοσταλινική ηγεσία του ΚΚΕ και για την πλήρη ρήξη της με τη διαλεκτική μεθοδολογία» και πως ΤΑΧΑ αυτή η ρήξη (πέραν του αστικού σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ που δεν μας αφορά), αποτελεί «το πιο περίοπτο γνώρισμα του Σταλινισμού συνολικά» («ΜΣ», τ. 18/ ΟΚΤ.– ΔΕΚ. 2015, σελ. 345). Ουρανομήκεις αναπόδεικτες ανοησίες που δεν χρειάζονται σχολιασμό, αφού διαψεύδονται από ολόκληρη την επαναστατική δράση και πορεία των κομμουνιστικών κομμάτων της Γ’ ΚΔ και του κόμματος των Μπολσεβίκων με επικεφαλής τους ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ, με τις γνωστές τεράστιες επιτυχίες ως το πρώτο μισό του 20^ου αιώνα.

γ. ΜΑΡΞ: «Οικονομικο-φιλοσοφικά χειρόγραφα». Θεωρεί τα «οικονομικο-φιλοσοφικά χειρόγραφα του 1844» πλήρως απαλλαγμένα από υπολείμματα ιδεαλιστικών αντιλήψεων, όταν ισχυρίζεται ότι δήθεν σ’ αυτά «διατυπώθηκαν για πρώτη φορά οι βάσεις του επιστημονικού σοσιαλισμού και του κομμουνισμού» (αλήθεια στα μετέπειτα έργα τι διατυπώθηκε;) («Μ.Σ.», τ.18/ΟΚΤ.-ΔΕΚ. 2015, σελ 317), παρόλο που πρώτο, είναι πασίγνωστο ότι αυτή είναι η άποψη των διαφόρων αντιδραστικών αστών θεωρητικών, και δεύτερο, αυτά αποτέλεσαν, μόλις δημοσιεύτηκαν το 1932 απ’ τους L.Landshut/ J.P.Meyer, ακριβώς γι’ αυτό, αμέσως την «ίδια» μέρα αλλά και για τις μετέπειτα δεκαετίες, τη βάση για τη διαστρέβλωση του επαναστατικού μαρξισμού, με τα γνωστά πρώτα άρθρα του H. de Mann με το χαρακτηριστικό τίτλο: «Der neu entdeckte Marx» («Der Kampf» (Wien), Η.6/1932 σελ. 276) και του H.Marcuse: «Neue Quellen zur Grundlegung des historischen Materialismus» («Die Gesellschaft» (Berlin)  , Bd. 68, H.8/1932, σελ. 136), κλπ. – αργότερα ο Ναζι-φασίστας E.Thier αναφωνεί: «ο νέος Μαρξ είναι μια ανακάλυψη της εποχής μας» (E.Thier: «Das Menschenbild des jungen Marx», σελ. 3, Goettingen 1957) – αλλά και του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού σ’ Ανατολή και Δύση, κυρίως τις δεκαετίες 1950-1970, με πιο χαρακτηριστική περίπτωση την έννοια της «Entfremdung» (=«Αλλοτρίωση») κλπ, που από πολλούς χρουστοφικούς θεωρητικούς θεωρείται «βάση του μαρξισμού» (!), μια έννοια πολλαπλά επιβαρυμένη ιδεαλιστικά και ξεπερασμένη αργότερα απ’ το Μαρξ που τη βάζει σε «εισαγωγικά» στο έργο του «Γερμανική Ιδεολογία» (Marx/Engels: «Deutsche Ideologie» σελ. 31, Berlin-DDR 1953). Οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές σοσιαλδημοκράτες προχώρησαν παραπέρα, αφού όχι μόνο την υιοθετούν αλλά θεωρούν την «Entfremdung» «πυρήνα του ιστορικού υλισμού» (L.Seve), «βάση του μαρξισμού» (H.Lefebvre), «οι βασικές έννοιες του Κεφαλαίου βασίζονται στη θεωρία της αλλοτρίωσης» (A.Schaff), «στην ανάλυση της αλλοτρίωσης τέθηκε το επιστημονικό θεμέλιο… του μαρξισμού» (Α.Π. Ογκουρτσοφ), κλπ., ξεπερνώντας έτσι, σ’ αυτό το ζήτημα, και την παλιά ρεφορμιστική σοσιαλδημοκρατία, αφού κάποιοι απ’ τους θεωρητικούς της απέρριπταν αυτή τη διαστρέβλωση όπως π.χ. ο P.Decker: «Marx als Forscher und Politiker» («Die Gesellschaft» 1933 σελ. 206): «ο Μαρξ μιλάει βέβαια ακόμα στη «Deutsche Ideologie» για την «Entfremdung» αλλά θέτοντας την ήδη σε εισαγωγικά».

Όσον αφορά την εμφάνιση και διαμόρφωση του μαρξισμού ο ρεφορμιστής Χρ. Κεφαλής, βαδίζοντας στα χνάρια των αντιδραστικών αστών διαστρεβλωτών του μαρξισμού, θεωρεί το μαρξισμό απλή συνέχεια της ιδεαλιστικής φιλοσοφίας, αρνούμενος τη μεγάλη επανάστατική ανατροπή που αυτός προκάλεσε στις κοινωνικές επιστήμες όταν γράφει: «ο Αλεξαντρόφ κατηγορήθηκε από τον Ζντάνοφ το 1937 ότι η Ιστορία της Δυτικοευρωπαϊκής Φιλοσοφίας εξωράιζε την προμαρξιστική, απέναντι στην οποία ο μαρξισμός αντιπροσώπευε δήθεν κάτι εντελώς νέο» («ΜΣ», τ.14/ΙΟΥΛ.-ΣΕΠΤ. 2014, σελ. 253).             

5. «ΑΝΑΠΤΥΞΗ» ΤΟΥ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ στην καπιταλιστική ΕΣΣΔ (1953-1991) και τις άλλες Ανατολικο-ευρωπαϊκές χώρες του παλινορθωμένου καπιταλισμού; Ο ισχυρισμός του τροτσκιστή σοσιαλδημοκράτη Χ. ΚΕΦΑΛΗ ότι «από τη δεκαετία του 1960-70 άρχισε στην ΕΣΣΔ μία αναβίωση του μαρξισμού, με σημαντικούς εκπροσώπους όπως Ιλιένκοφ, Όιζερμαν, Λεκτόρσκι, Σεπτούλιν Μπογκομόλοφ, Ναλέτοφ, Ομελιανόφσκι, Λεόντιεφ, κ.α…. ήταν όμως στην ουσία τους μαρξιστική και βαθμιαία έγινε κυρίαρχη προετοιμάζοντας την περεστρόικα…» («ΜΣ», τ. 8 /ΙΑΝ.-ΜΑΡΤ. 2013, σελ. 381 και τ. 13/2014, σελ. 13-14, 24) δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα, όμως αποτελεί μια πολύ αποκαλυπτική θέση, που εκφράζει την εκ μέρους του υπεράσπιση, σε φιλοσοφικό επίπεδο, του αντεπαναστατικού χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού (=παραλλαγή της αστικής ιδεολογίας).

Όμως, σε πλήρη αντίθεση με τον παραπάνω ανυπόστατο ισχυρισμό, όποιος έχει έστω και ελάχιστα παρακολουθήσει την πορεία των κοινωνικών επιστημών της χρουστσο-μπρεζνιεφο-γκορμπατσοφικής περιόδου (1953-1991) του παλινορθωμένου καπιταλισμού, γνωρίζει ότι στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες χώρες του παλινορθωμένου καπιταλισμού είχαν ανθίσει όλα τα «λουλούδια» των αντιδραστικών ιδεαλιστικών φιλοσοφικών ρευμάτων, από τον υπαρξισμό, πραγματισμό, φαινομενολογία, αστική φιλοσοφική ανθρωπολογία, ερμηνευτική, φροϋδισμό, νεοθετικισμό, κλπ. ως τους υπεραντιδραστικούς αντισημίτες διανοητές Friedrich Nietzsche (ιδεολογικο-πολιτικός πρόδρομος του Ναζι-φασισμού) και Martin Heidegger (αμετανόητος Ναζί ως το θάνατό του) για το έργο του οποίου ο Γάλλος διανοητής Emmanuel Faye δικαιολογημένα και πολύ ορθά σημειώνει ότι αποτελεί «Εισαγωγή του Εθνικοσοσιαλισμού στη Φιλοσοφία» (E.Faye: «HEIDEGGER, Die Einfuehrung des Nationalsozialismus in die Philosophie», Mathes & Seitz, Berlin 2009). Μόνο ο αγράμματος φιλοσοφικά αντιμαρξιστής Χ. ΚΕΦΑΛΗΣ δεν γνωρίζει αυτή την αντιδραστική πορεία, γιατί αλλιώς θα ήξερε πχ., για να αναφερθούν μόνο δυο περιπτώσεις, ότι ο Ανατολικο-γερμανός Robert Havemann είχε αναπτύξει-υιοθετήσει νεοθετικιστικές απόψεις, ενώ ο σοβιετικός Theodor I. Oiserman πρωτοστάτησε, πέραν των άλλων, στην επανεισαγωγή στο «μαρξισμό του» του πασίγνωστου χωρισμού-αντιπαράθεσης «Οντολογίας»–«Γνωσιοθεωρίας» – βασικό χαρακτηριστικό γνώρισμα της προμαρξιστικής ιδεαλιστικής φιλοσοφίας, που, ως γνωστόν, έχει ξεπεράσει ο μαρξισμός, και επιπλέον χρησιμοποιεί-υιοθετεί την αντιμαρξιστική ιδεαλιστική έννοια της «Οντολογίας», ασυμβίβαστη με τον επαναστατικό μαρξισμό που απορρίπτεται ακόμα και από ρεβιζιονιστές θεωρητικούς (βλ. T.I.Oiserman: «Die philosophischen Grundrichtungen”, Berlin-DDR 1976, «Probleme der Philosophie und der Philosophiegeschichte», Berlin-DDR 1972, «Dialektischer Materialismus und Geschichte der Philosophie», Berlin-DDR 1982).

Οι παραπάνω απόψεις δεν μπορούν να χαρακτηριστούν «ανάπτυξη» του μαρξισμού, ούτε οι ρεβιζιονιστές οικονομολόγοι Βάργα-Λεόντιεφ, κλπ. είναι μαρξιστές, αφού διατυπώνουν αστικο-ρεβιζιονιστικές απόψεις σε βασικά ζητήματα του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού και σοσιαλισμού-κομμουνισμού μα ούτε βέβαια και το τελευταίο ογκωδέστατο έργο του Georg Lukacs: «Zur Ontologie des gesellschaftlichen Seins» (1. Halbband, Band 13, 1984, σελίδες 692, 2.Halbband, Band 14, 1986, σελίδες 767, Hermann Luchterhand Verlag, Darmstadt und Neuwied) συνιστά «ανάπτυξη» του μαρξισμού, επειδή αυτό, πέρα από την ορατή ύπαρξη-επαναφορά σ’ αυτό των παλιότερων γνωστών ιδεαλιστικών επιδράσεων (χεγγελιανισμού, κλπ.), είναι επιπλέον «εμπλουτισμένο» με την αντιδραστική «φιλοσοφική ανθρωπολογία» του Ναζι-φασίστα A.GEHLEN, τη λεγόμενη «μαρξιστική Οντολογία» (η «ωραία λέξη Οντολογία» όπως λέει ο ίδιος), μια έννοια μεταφυσική και αντιδιαλεκτική, πολλαπλά ισχυρά επιβαρυμένη ιδεαλιστικά φιλοσοφικο-ιστορικά που «χρησιμοποιείται πάντοτε από τους αντιδραστικούς», όπως πολύ ορθά σημειώνει, και ο Ernst BLOCH στο: E.Bloch und G.Lukacs, Dokumente, zum 100. Geburtstag, σελ. 317, Lukacs Archivum, Budapest 1984 και την ιδεαλιστική «νέα Οντολογία» του NIKOLAI HARTMANN, ο οποίος προσαρμοζόμενος στη Ναζι-φασιστική περίοδο χαρακτήρισε τον ΠΛΑΤΩΝΑ ως τον «κλασικό όλων τον εποχών» και μίλησε για «γνήσιο Fuehrertum» στην ομιλία του «Neuordnung von Wert und Sinn» στο συνέδριο της «Deutsche Philosophische Gesellschaft» (2-5 Οκτώβρη Magdenburg 1933).  

Τα ιδεαλιστικά αυτά ρεύματα εμφανίστηκαν και αναπτύχθηκαν στο εύφορο έδαφος του πισωδρομικού προτσές της παλινόρθωσης του καπιταλισμού στις τότε ρεβιζιονιστικές χώρες (1953-1990) και κινήθηκαν χέρι-χέρι με τη σταδιακή εφαρμογή των καπιταλιστικού χαρακτήρα οικονομικών μεταρρυθμίσεων σ’ αυτές.  

Για την ανάπτυξη και ύπαρξη αυτή την περίοδο, αντιδραστικών φιλοσοφικών ρευμάτων σ’ αυτές τις χώρες, δεν θα επικαλεστούμε επαναστάτες μαρξιστές, αλλά μόνο κάποιους ρεβιζιονιστές όπως το Georg Lukacs που στις «Συνομιλίες» με τον Hans Heinz Holz αναφέρει-παραδέχεται την επίδραση του Carnap και άλλων νεοθετικιστών στη λεγόμενη «μαρξιστική φιλοσοφία» των ρεβιζιονιστικών καπιταλιστικών χωρών, όπως στον Georg Klaus (DDR) κλπ. («Gespraeche mit Georg Lukacs» (Hrsg.) von Theo Pinkus, σελ. 123, Rowohlt-Verlag Reinbeck bei Hamburg 1967), τον A. Schaff που παραδέχεται-ομολογεί το «ξαφνικό φούντωμα του υπαρξισμού» στην Πολωνία (A.Schaff: «Philosophie des Menschen», σελ 11, Frankfurt 1966), τo H.H.Holz που σημειώνει, μεταξύ άλλων, ότι στην «Τσεχοσλοβακία, Ουγγαρία, Πολωνία και Ρουμανία διαμορφώνεται ένα ιδεολογικό κίνημα που αναπτύσσει το μαρξισμό μιας ατομικιστικής ανθρωπολογίας»( H.H.Holz: «Stroemungen und Tendenzen im Neomarxismus», σελ. 50, C.Hanser Verlag Muenchen 1972) και τέλος τον αμετανόητο δυτικογερμανό χρουστσοφικό σοσιαλδημοκράτη θεωρητικό του D”K”P Robert Steigerwald που σημειώνει-ομολογεί πολύ αργότερα, ανοιχτά πλέον το 1989, έστω και «κατόπιν εορτής», ότι στη Σοβιετική Ένωση «ορισμένοι φιλόσοφοι αυτομόλησαν προς την πλευρά των Heidegger, Popper, Gadamer (ορισμένοι μάλιστα προς το Nietzsche!) ή άλλοι περιόριζαν τη θεωρία σε κοινωνιολογική και θετικιστική ανάλυση γεγονότων» («Neues Denken und marxistische Philosophie», σελ. 68, Edition Marx-Engels-Stiftung, Wuppertal 1991).

6. ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ: Απόλυτη ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ. Είχαμε «ελπίσει» πως βάζοντας το όνομά του δίπλα σ’ εκείνο του Γ.Τόλιου-ΣΥΡΙΖΑ (Γ.Τόλιος / Χ.ΚΕΦΑΛΗ: «Το καπ….», «ΜΣ», τ. 16/ΙΑΝ.-ΜΑΡΤ. 2015, σελ. 103) ότι θα είχε «βελτιώσει» κάπως τις οικονομικές του γνώσεις και κάτι θα είχε διδαχθεί έστω και από ένα ρεβιζιονιστή σοσιαλδημοκράτη οικονομολόγο, αυτός όμως φρόντισε να μας διαψεύσει απορρίπτοντας ανοιχτά τη μαρξιστική θεωρία της απόλυτης εξαθλίωσης του προλεταριάτου, αναμασώντας τη γνωστή άποψη των χυδαίων αστών οικονομολόγων. Χαρακτηρίζει «δογματικές φόρμουλες» του σταλινισμού τις «θεωρίες για την απόλυτη εξαθλίωση, το απόλυτο αδιέξοδο του καπιταλισμού και την αναγκαιότητα του σοσιαλισμού» που ΤΑΧΑ «απορρίπτονται προκαταβολικά από τον Λένιν», καταλήγοντας πάντα με τη γνωστή επωδό: τα δήθεν «εγκλήματα του Στάλιν»(!) («ΜΣ», τ. 18 /ΟΚΤ.-ΔΕΚ. 2015, σελ. 346).

Και στο ζήτημα της θεωρίας της «απόλυτης εξαθλίωσης του προλεταριάτου» ο ρεφορμιστής Χρ.Κεφαλής «συλλαμβάνεται» εκ νέου για πολλοστή φορά εντελώς αδιάβαστος, αλλιώς θα ήξερε ότι ο ΛΕΝΙΝ – γνωρίζει και σε αυτό το θέμα μόνο το χρώμα του εξώφυλλου των έργων του ΛΕΝΙΝ, όπως αυτό εμφανίζεται στις οθόνες των υπολογιστών στις οποίες ξημεροβραδιάζεται αντιγράφοντας – έχει γράψει σύντομο σχετικό άρθρο και δε θα ξεφούρνιζε την ουρανομήκη κοτσάνα πως δήθεν «απορρίπτεται» (!), μεταξύ άλλων, και μάλιστα «προκαταβολικά» (!) απ’ το Λένιν η μαρξιστική θεωρία της απόλυτη εξαθλίωσης. Να τι γράφει: «ο εργάτης εξαθλιώνεται α π ό λ υ τ α, δηλ. γίνεται πραγματικά φτωχότερος από πριν, είναι υποχρεωμένος να ζει χειρότερα, να τρέφεται λιγότερο, νε υποσιτίζεται περισσότερο, να στεγάζεται στα υπόγεια και τις σοφίτες»  (Lenin: Bd. 18, σελ. 428, Berlin-DDR 1965). Επιπλέον, η θεωρία της απόλυτης εξαθλίωσης του προλεταριάτου δεν είναι «δογματική φόρμουλα» του Σταλινισμού, αλλά θεωρία των κλασικών ΜΑΡΞ-ΕΝΓΚΕΛΣ-ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ, που η ορθότητά της επιβεβαιώνεται εκ νέου από τη σημερινή αντικειμενική καπιταλιστική ζοφερή πραγματικότητα υποσιτισμού, μαζικής ανεργίας, φτώχειας και απόλυτης εξαθλίωσης (χειροτέρευση του συνόλου των συνθηκών διαβίωσης) πολλών εκατομμυρίων – αν όχι δισεκατομμυρίων – του πλανήτη, παρόλο που οι αστοί οικονομολόγοι και μαζί τους οι ρεφορμιστές απ’ τους Bernstein ως τους χρουστσοφικούς, τους τροτσκιστές κλπ. την κηρύσσουν μόνιμα πάνω από έναν αιώνα, επανειλημμένα ως «ξεπερασμένη».  Η απόρριψή της ΣΗΜΕΡΑ απ’ την αντιδραστική αστική τάξη και τους σοσιαλδημοκράτες τύπου ΚΕΦΑΛΗ, εν μέσω παρατεταμένης κρίσης, αποτελεί τη μεγαλύτερη και πιο ξετσίπωτη πρόκληση, επαίσχυντο εξωραϊσμό του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικο-ιμπεριαλιστικού συστήματος (οι τροτσκιστές χρουστσοφικοί σοσιαλδημοκράτες Χ.ΚΕΦΑΛΗΣ–Μ.ΜΑΪΛΗΣ, οι «μεγαλύτερες» φυσιογνωμίες στο οικονομικό στερέωμα του πλανήτη στο δεύτερο μισό του 20^ου–αρχές του 21^ου αιώνα, πρέπει για τις «πρωτότυπες» οικονομικές τους γνώσεις, να «τιμηθούν» όχι απλά με το ετήσιο βραβείο Νόμπελ Οικονομίας αλλά μ’ ένα ειδικό βραβείο ολόκληρου αιώνα, ο μεν πρώτος για την «επιτυχή ανασκευή» του έργου του ΣΤΑΛΙΝ: «Οικονομικά προβλήματα του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ» και για την πρότασή του «σωτηρίας της ΕΣΣΔ» το 1990-91 με επιστροφή της στη «ΝΕΠ»(!), ο δε δεύτερος για την «ανάλυση» του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού στον 20^ο αιώνα, κάτι που «δεν μπόρεσε να αναλύσει», για έναν και πλέον αιώνα, το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα («Ρ» 7-8/1/2012, σελ.13) αλλά και για τα περί «ιμπεριαλιστικής Ελλάδας» μ’ εκείνα τα περίφημα ντόπια «ισχυρά μονοπώλια» πορτοκαλο-λεμονιών, σταφιδο-ελαιόλαδου, κλπ.).     

7. ΕΣΣΔ (1953-1991): «Σοσιαλισμός» ή παλινορθωμένος καπιταλισμός; Ο ΣΗΜΕΡΙΝΟΣ, αλλά και ολόκληρης της προηγούμενης 65ετίας σχεδόν από το 1953 και δώθε, ισχυρισμός-θέση των σοσιαλδημοκρατών χρουστσοφικών ηγετών των Κ»Κ»Ε-ΣΥΡΙΖΑ και της τροτσκιστο-χρουστσοφικής ομάδας του λασπολογικού «εντύπου» «Μ.Σ.» («κατάρρευση του σοσιαλιστικού στρατοπέδου 1989-91», «ΜΣ», τ. 16/ΙΑΝ.-ΜΑΡΤ. 2015, σελ. 145 και σελ. 147: «διάλυση της ΕΣΣΔ και του υπαρκτού σοσιαλισμού στα 1989-1991»), ότι στη Σοβιετική Ένωση, μετά το θάνατο-δολοφονία του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ, διατηρήθηκε, και μάλιστα «οικοδομούνταν»(!) σ’ αυτή ο «σοσιαλισμός» ως το 1990, είναι-ήταν ευθύς εξαρχής ένας ολωσδιόλου αστήρικτος, παντελώς ατεκμηρίωτος αντιμαρξιστικός ισχυρισμός που διαψεύδονταν καθημερινά απ’ την πορεία της εμπορευματικής οικονομίας της Σοβ. Ένωσης των μετά το 1953 δεκαετιών, την πλήρη παλινόρθωση του καπιταλισμού στα μέσα της δεκαετίας του 1960, την ανοιχτή κατάρρευσή του και τελικά διαψεύστηκε οριστικά με τη διάλυση της καπιταλιστικής-ιμπεριαλιστικής Σοβιετικής Ένωσης, και ως χώρας, το 1991.

Πρέπει όμως εδώ να υπογραμμιστεί, ότι στα ερείπια της αναπόφευκτης διάλυσης της καπιταλιστικής Σοβ. Ένωσης της χρουστσο-μπρεζνιεφο-γκορμπατσοφικής περιόδου (1953-1990) δε θάφτηκαν μόνο οριστικά οι αντιμαρξιστικές αστικο-ρεβιζιονιστικές αντιλήψεις της χρουστσοφικής-τροτσκιστικής σοσιαλδημοκρατίας περί ύπαρξης δήθεν «σοσιαλισμού» στη Σοβιετική Ένωση (1953-1991) αλλά συνάμα αποδείχθηκε και η πλήρης χρεοκοπία της αστικής χρουστσοφικής αντίληψης ταύτισης σοσιαλισμού-κομμουνισμού με τον καπιταλισμό, με τη μορφή κοινών ΤΑΧΑ βασικών οικονομικών γνωρισμάτων (καπιταλιστικές Κατηγορίες: εμπορευματο-χρηματικές σχέσεις, Κέρδος, Τιμή, Τόκος, Πρόσοδος, κλπ.) του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού» (=παλινορθωμένος καπιταλισμός), αντίληψη που έχει τη ρίζα της στο μακρινό ιστορικό παρελθόν ενός ρεύματος της χυδαίας αστικής πολιτικής οικονομίας (π.χ. F.v.Wieser (1889), κλπ. όπως ομολογεί ανοιχτά και ο χρουστσοφικός S.R.Kirrilov (Μόσχα 1974): «ο Wieser σημείωνε ορθά, ότι τέτοιες κατηγορίες, όπως Τιμή, Τόκος, Πρόσοδος, κλπ., μπορούν να υπάρχουν και στη σοσιαλιστική οικονομία»).

Οι επαναστάτες μαρξιστές των διαφόρων χωρών είχαν ήδη απ’ την αρχή κατηγορηματικά και με σαφήνεια επισημάνει και προβλέψει αυτή την αναπόφευκτη καταστροφική πορεία της Σοβ. Ένωσης και των άλλων ανατολικο-ευρωπαϊκών χωρών προς τον καπιταλισμό – ήταν ο γνώριμος δρόμος της καπιταλιστικής Γιουγκοσλαβίας του Τίτο – με την εφαρμογή σ’ αυτές των καπιταλιστικού χαρακτήρα μεταρρυθμίσεων (Εμπορευματο-Χρηματικές-Σχέσεις, δράση του νόμου της Αξίας, Κέρδος, κλπ.) μεταξύ των οποίων και ο Ernesto Che GUEVARA που χαρακτήριζε το 1964 «τη χρήση του νόμου της Αξίας λαθραία εισαγωγή του καπιταλισμού», ότι «ισοδυναμεί με τον καπιταλισμό», κλπ.

Στη Σοβιετική Ένωση (1953-1991) ΔΕΝ υπήρχε σοσιαλισμός-κομμουνισμός, επειδή: πρώτο, στον ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΤΟΜΕΑ, ΔΕΝ υπήρχε Διχτατορία του Προλεταριάτου μετά την επικράτηση της χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης – αυτή είχε ανατραπεί και αντικατασταθεί από το λεγόμενο «κράτος όλου του λαού» (!) δηλ. τη δικτατορία της νέα μπουρζουαζίας. Ορθά σημειώνει, το 1971, ο διάσημος άγγλος μαρξιστής GEORGE THOMSON: «ο μαρξισμός διδάσκει ότι η μοναδική εναλλακτική απέναντι στη Δικτατορία του Προλεταριάτου στη σημερινή κοινωνία είναι η δικτατορία της μπουρζουαζίας, και ακριβώς αυτό είναι στην πραγματικότητα το «κράτος όλου του λαού» του Χρουστσόφ» (George Thomson: «Von MARX zu MAOTSETUNG», σελ 171, Tuebingen 1973), δεύτερο, στον ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ ΤΟΜΕΑ, στην κοινωνία της Σοβιετικής Ένωσης και στις άλλες ρεβιζιονιστικές χώρες ΔΕΝ ήταν πλέον κυρίαρχη ιδεολογία ο επαναστατικός μαρξισμός, αλλά το αντεπαναστατικό ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού (= παραλλαγή της αστικής ιδεολογίας), ενώ ταυτόχρονα είχαν ανθίσει στην τότε αστική Σοβιετική κοινωνία όλα τα αντιδραστικά ιδεαλιστικά φιλοσοφικά ρεύματα, ακόμα και υπεραντιδραστικά  ανορθολογικά ρεύματα (Νιτσεϊσμός-γερμανικός ρομαντισμός), που, όπως παραπάνω αναφέρθηκε, γίνεται παραδεκτό- ομολογείται από σειρά ρεβιζιονιστές θεωρητικούς, τρίτο, στον ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΤΟΜΕΑ, με την ανατροπή και την αντικατάσταση του κράτους της Διχτατορίας του Προλεταριάτου με το κράτος της νέας «σοβιετικής» μπουρζουαζίας (=«κράτος όλου του λαού») και την εφαρμογή, μετά το 1953, των καπιταλιστικού χαρακτήρα οικονομικών μεταρρυθμίσεων (πλήρης επέκταση των Εμπορευματο-Χρηματικών-Σχέσεων, επέκταση της σφαίρας δράσης του νόμου της Αξίας σ’ ολόκληρη την οικονομία, Κέρδος, Τόκος, Πρόσοδος, καπιταλιστική «τιμή Παραγωγής», «πλήρης Οικονομική Ιδιοσυντήρηση», νόμος της Αξίας ρυθμιστής της παραγωγής, κλπ.) στη Σοβιετική Ένωση, μ’ αποτέλεσμα να εξαλειφθούν οι σοσιαλιστικές-κομμουνιστικές Σχέσεις Παραγωγής και να διαμορφωθεί βαθμιαία μια πλήρης και ολοκληρωμένη ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ στην οποία τόσο τα Μέσα Παραγωγής όσο και η Εργατική Δύναμη είχαν μετατραπεί πλέον σε ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΑ, οι κρατικές επιχειρήσεις, πέραν της αλλαγής του χαρακτήρα τους εξαιτίας της αλλαγής του ταξικού χαρακτήρα του κράτους (από κρατικές σοσιαλιστικές έγιναν κρατικές καπιταλιστικές αλλά και οι συνεταιρισμοί) είχαν μετατραπεί στους λεγόμενους «σοσιαλιστικούς» (=μύθος χρουστσοφικός) ανεξάρτητους εμπορευματοπαραγωγούς με «πλήρη οικονομική αυτοτέλεια» που λειτουργούσαν στη βάση της Αρχής της «πλήρους Οικονομικής Ιδιοσυντήρησης» με πυρήνα τη μεγιστοποίηση του Κέρδους, που όλα μαζί είχαν οδηγήσει αναπόφευκτα στην ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ του Κεντρικού Σχεδιασμού της Οικονομίας. Σκοπός της παραγωγής και κριτήριο της Αποδοτικότητας των επιχειρήσεων αλλά και γενικότερα της παραγωγής του συνόλου της οικονομίας ήταν το Κέρδος. (I.N.Busdalow 1966: «το Κέρδος είναι βασικός σκοπός της σοσιαλιστικής παραγωγής»). Ρυθμιστής της παραγωγής στην καπιταλιστική εμπορευματική οικονομία της Σοβ. Ένωσης ήταν ο νόμος της Αξίας.         

Έτσι, ο λεγόμενος «υπαρκτός σοσιαλισμός»(!) της χρουστσο-μπρεζνιεφο-γκορμπατσοφικής περιόδου (1953-1990) δεν ήταν παρά ένας υπαρκτός κρατικο-μονοπωλιακός καπιταλισμός ιδιαίτερου τύπου, που προήλθε απ’ την κατάργηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, με την εφαρμογή των καπιταλιστικού χαρακτήρα οικονομικών μεταρρυθμίσεων, την οποία οργάνωσε και καθοδήγησε η ηγετική αντιδραστική αντικομμουνιστική ομάδα των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ του αστικού πλέον σοσιαλδημοκρατικού ΚΚΣΕ.

Και ενώ η καπιταλιστική, μετά το 1953, Σοβιετική Ένωση έχει ήδη κιόλας πριν πολλά χρόνια, το 1991, διαλυθεί – και κατέρρευσε ΑΚΡΙΒΩΣ εξαιτίας δεκαετιών επιστροφής στον καπιταλισμό – η «σοφή κεφαλή» του ρεφορμιστή «μεγάλου οικονομολόγου»(!) Χρ.Κεφαλή προτείνει, μετά σχεδόν μια 15ετία, ότι θα μπορούσε υποτίθεται τότε, το 1990-91(!), να «σωθεί» η Σοβ. Ένωση αν επέστεφε στη «ΝΕΠ»(!): «η σωτηρία της ΕΣΣΔ ήταν εφικτή, μόνο με μια ισχυρή υποχώρηση προς τον καπιταλισμό αντίστοιχη εκείνης της ΝΕΠ» !!! («Μ.Σ.», τ.8/ΙΑΝ.-ΜΑΡΤ. 2013, σελ. 390). Αστικές ρεφορμιστικές ΠΑΛΑΒΡΕΣ που, προφανώς, δεν αξίζουν σχολιασμό.  

8. ΛΑΣΠΟΛΟΓΙΑ – ΔΙΑΣΥΡΜΟΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ ΤΗΣ Γ΄ ΚΔ. Ο αχαλίνωτος λασπολόγος Χ.ΚΕΦΑΛΗΣ δεν διστάζει να λασπώνει συστηματικά επαναστάτες κομμουνιστές ηγέτες της Γ΄ ΚΔ, ανάμεσα στους οποίους, ακόμα και τη μεγάλη επαναστάτρια CLARA ZETKIN, παρουσιάζοντάς την ως «αντίπαλο» του ΣΤΑΛΙΝ, τον οποίο είχε τάχα χαρακτηρίσει κάποτε με χυδαίες εκφράσεις, παρόλο που είναι γνωστή η στάση της απέναντι στη ΚΔ και στο ΣΤΑΛΙΝ και είναι γνωστό ότι το φέρετρό της μετέφεραν στον ώμο τους οι ΣΤΑΛΙΝ-ΜΟΛΟΤΩΦ. Οι αντεπαναστάτες λασπολόγοι τροτσκιστές εκδικούνται προφανώς την CLARA ZETKIN για τη μπροσούρα της κατά του Τρότσκι και της σοσιαλδημοκρατίας: «Trotzkis Verbannung und die Sozialdemokratie» (Berlin 1928). Στον τελευταίο τόμο της «Μ.Σ.» αφιερωμένο στο «Εθνικό Ζήτημα» (συνονθύλευμα αστικο-ρεβιζιονιστικών απόψεων) επιχειρείται κατασυκοφάντηση και λασπώνεται ο γνωστός σ’ ολόκληρο τον κόσμο, μεγάλος αφροαμερικανός αλύγιστος επαναστάτης κομμουνιστής σταλινικός PAUL ROBESON, και αυτή τη φορά δια στόματος του γιου του Paul Robeson Jr. («Μ.Σ.» τ. 19/ ΙΑΝ.-ΜΑΡΤ. 2016 σελ. 161) (θα γίνει αργότερα ξεχωριστή αναφορά).

Τέλος κλείνοντας ας σημειωθεί πως το διεθνές προλεταριάτο και οι λαοί όλων των χωρών, μα πρώτα απ’ όλα οι σκλαβωμένοι στο Χιτλερικό Ναζι-φασισμό ευρωπαϊκοί λαοί, γνωρίζουν ότι στο φασιστικό Βερολίνο μπήκε ο επαναστατικός Κόκκινος Στρατός του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ και όχι οι παλιότεροι και σημερινοί φιλο-χιτλερικοί λασπολόγοι του, προδότες χρουστσοφικοί-τροτσκιστές τύπου ΚΕΦΑΛΗΔΟ-ΜΑΪΛΗΔΩΝ, κλπ. που βρέθηκαν αντικειμενικα-υποκειμενικά στην υπηρεσία των χιτλερικών Ναζι-φασιστών: «το όνομα του Στάλιν είναι συνδεδεμένο με κάθε επιτυχία, με κάθε επίτευγμα και το σοβαρότερο απ’ όλα με τη συντριβή του ναζισμού. Λέμε λοιπόν σ’ όλους αυτούς τους συκοφάντες, ότι στον Στάλιν δεν κολλάει καμιά συκοφαντία, γιατί το έργο του ζει και φωτίζει, είναι μέσα στο νου και στις καρδιές εκατομμυρίων εργαζομένων σ' όλο τον κόσμο». (ΝΤΙΝΟΣ ΡΟΖΑΚΗΣ: «ΣΑΡΑΝΤΟΧΡΟΝΗ ΠΟΡΕΙΑ, ΤΑΫΓΕΤΟΣ – ΓΡΑΜΜΟΣ – ΤΑΣΚΕΝΔΗ, 1936-1976», σελ. 276, Αθήνα 2008).

Διαβάστε Περισσότερα »