10η Συνάντηση των ρεβιζιονιστικών κομμάτων στο Σάο Πάολο

Πραγματοποιήθηκε στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας (21-23/11/2008) η 10η συνάντηση των ρεβιζιονιστικών κομμάτων με θέμα «Νέα φαινόμενα στη διεθνή κατάσταση». Σ’ αυτή πήραν μέρος κόμματα από όλο το φάσμα του ρεβιζιονιστικού βάλτου και φυσικά συμμετείχε και η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ με 3 αντιπροσώπους (Κουτσούμπας, Αγγουράκης¹, Σερετάκης²), κάτι το οποίο φανερώνει και το βάρος που δίνει σ’ αυτές τις συναντήσεις.
Στη σύσκεψη συμμετείχαν 64 κόμματα, λιγότερα δηλαδή από τα 73 του Μινσκ το 2007 και τα 77 της Αθήνας του 2005. Η τελική ανακοίνωση της σύσκεψης, πέρα απ’ τις γνωστές χρουστσοφικές απόψεις, χαρακτηρίζεται από μια χαμηλότερου επιπέδου πολιτική ανάλυση για την οικονομική κρίση και από ένα γενικόλογο περιεχόμενο που ικανοποίησε και τον άλλο πόλο του χρουτσωφικού ρεβιζιονισμού, τον Συνασπισμό, που δια στόματος Γ. Δραγασάκη δήλωσε: «Έγινε πρόσφατα στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας συνάντηση 64 Κομμουνιστικών Κομμάτων, άλλων μικρών άλλων μεγαλύτερων. Έβγαλαν ένα κοινό ανακοινωθέν. Η γραμμή τους είναι γραμμή ΣΥΡΙΖΑ, παράλληλη με τη γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ» («Ριζοσπάστης» 19/2/2008 σελ. 12, η υπογράμμιση δική μας) και «το κοινό ανακοινωθέν που εξέδωσαν και το οποίο φαίνεται να έχει προσυπογράψει και το ΚΚΕ, τάσσεται υπέρ μιας γραμμής παραπλήσιας με εκείνη που έχουμε διαμορφώσει εμείς ως ΣΥΡΙΖΑ». («ΑΥΓΗ» 7/12/2008, η υπογράμμιση δική μας). Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι η πλειοψηφία των Ευρωπαϊκών ρεβιζιονιστικών κομμάτων που συμμετείχαν, συμμετέχουν ή αναπτύσσουν σχέσεις με το λεγόμενο «Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς» στο οποία συμμετέχει ο Συνασπισμός και χρειάζεται πολλές κωλοτούμπες σαν αυτές που επιχείρησε με άρθρο του ο Ν. Σερετάκης («Ρ», 19/2/2008 σελ. 12) για να «αποδείξει» ότι τα κόμματα αυτά κινούνται σε γραμμή διαφορετική(!) απ’ τη γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ.
Η συνάντηση είχε και την αποδοχή και του αστικού κράτους της Βραζιλίας. Την πρώτη μέρα παραβρέθηκε και απεύθυνε χαιρετισμό ο σοσιαλδημοκράτης πρόεδρος της Βραζιλίας Λούλα.
Χαρακτηριστικό του επιπέδου και των στόχων που είχε η σύσκεψη είναι το δελτίο τύπου που εξέδωσε το ΚΚ της Βραζιλίας. Εκεί αναφέρεται ότι: «Κάποια κόμματα υπογράμμισαν τη σημασία της δημιουργίας νέων συμμαχιών των αναπτυσσόμενων χωρών, όπως το IBSA (τριμερές φόρουμ Ινδίας-Βραζιλίας-Νοτίου Αφρικής) και οι ταχτικές συναντήσει του BRIC (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα), ως εκφράσεις μιας επανενδυνάμωσης μιας βόρειας-βόρειας συμμαχίας», αντιλήψεις, δηλαδή που θυμίζουν την παλιότερη «θεωρία των τριών κόσμων» και που ταυτόχρονα τάσσονται υπέρ της δημιουργίας ενώσεων καπιταλιστικών και ιμπεριαλιστικών χωρών.
Είναι αυτονόητο ότι όλες οι τοποθετήσεις στην Σύσκεψη για το θέμα της Οχτωβριανής Επανάστασης δεν έγιναν από τη σκοπιά του επαναστατικού μαρξισμού, δηλ. του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού αλλά από εκείνη του αντεπαναστατικού χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, που αποτελεί παραλλαγή της αστικής ιδεολογίας, ενώ το επίπεδό τους ήταν ιδιαίτερα χαμηλό από πλευράς πολιτικής ανάλυσης.
Τα κόμματα που συμμετείχαν σε αυτή την σύσκεψη είναι όλα αστικά κόμματα σοσιαλδημοκρατικού τύπου και μερικά από αυτά ανοιχτά αντιδραστικά κόμματα που για εξαπάτηση της εργατικής τάξης διατηρούν τον τίτλο «κομμουνιστικό».
Εκτός από κόμματα στα οποία κυριαρχούν ανοιχτά εθνικιστικές και χριστιανικές τάσεις όπως τα «Κ»ΚΕ και ΚΚΡΟ. Θυμίζουμε μόνο χαρακτηριστικά ότι το 2001: «Ο Ρώσος βουλευτής Βίκτορ Ζορκαλτσέβ υποστήριξε τη συνοχή της «ορθόδοξης» και «χριστιανικής» Ευρώπης. Όπως είπε χαρακτηριστικά το μέλος του Κομμουνιστικού κόμματος Ρωσίας «χωρίς την Ορθοδοξία η Ευρώπη δεν θα είναι ένας ενιαίος οργανισμός», ενώ υποστήριξε ότι «ο μη τεκμηριωμένος αντι-θεϊσμός είναι μία διαδικασία που προξένησε μεγάλη ζημιά σε ολόκληρο τον κόσμο» («Ελευθεροτυπία» 29/6/2001).
Κάποιες περυσινές δηλώσεις του Ζιοουγκάνοφ είναι αποκαλυπτικές και για τις επιδιώξεις του ΚΚΡΟ: «Εμείς θυμόμαστε πως επανάσταση σημαίνει δυστυχία. Ήταν πάντα το χάος και συχνά και το αίμα. Ο καλός χειρουργός επιδιώκει να τα καταφέρει χωρίς εγχείρηση. Ο καλός επαναστάτης χωρίς επανάσταση». (ΙΤΑΡ ΤΑΣΣ 7/2/2008). «Υπάρχουν δύο τρόποι επίλυσης των προβλημάτων, με τα τουφέκια και τις πέτρες στο χέρι, είτε με το ψηφοδέλτιο», είπε και πρόσθεσε «εγώ είμαι υπέρ του ψηφοδελτίου, γιατί η εποχή των πολέμων και των επαναστάσεων πέρασε» (ΙΤΑΡ ΤΑΣΣ 22/1/2008 & ΑΠΕ 26/1/2008)
Υπήρχαν και άλλα όπως το Ιρακινό «Κ»Κ που συμμετείχε στην πρώτη συγκροτημένη από τα αμερικανο-αγγλικά στρατεύματα κυβέρνηση ανδρείκελων στο Ιράκ (ξεπερνώντας μ’ αυτό τον τρόπο σε βαθμό προδοσίας του λαού του, το «Κ»ΚΕ που το 1989 συμμετείχε σε κυβέρνηση μαζί με το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ και στη συνέχεια σε «οικουμενική» κυβέρνηση μαζί με τα δυο μεγαλοαστικά κόμματα ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) ή τα «Κ»Κ Ινδίας και «Κ»Κ Ινδίας (Μ) τα οποία πρωτοστάτησαν σε δολοφονικές επιθέσεις και βιασμούς, με τη βοήθεια της αστυνομίας, ενάντια στους εξεγερμένους χωρικούς της Ναντιγκράμ.³
Στη συνάντηση συμμετείχε ακόμη το «Κόμμα των Ιταλών Κομμουνιστών του Κοσούτα» που μαζί με τους Ιταλούς αστούς βομβάρδιζε τους λαούς της Γιουγκοσλαβίας, η «Κομμουνιστική Επανίδρυση» με τις τροτσκιστικές φράξιες αλλά και το «Κόμμα Εργατών Βελγίου» με πρόεδρο τον θαυμαστή του Γκορμπατσώφ και σήμερα prima ballerina του διεθνούς χρουστσωφικού ρεβιζιονισμού Ludo Martens.
Να υπογραμμιστεί επίσης ότι στη συνάντηση συμμετείχε επίσημα και το φιλοκαπιταλιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας ενώ το Κόμμα Εργασίας της Τουρκίας δεν συμμετείχε σε αυτή τη συνάντηση.
Είναι κάτι περισσότερο από προφανές ότι αυτά τα κόμματα αν επιδιώκουν συντονισμό είναι στην κατεύθυνση της παραπέρα διάσπασης του εργατικού κινήματος, της προδοσίας των λαών και υπέρ της διατήρησης-διαιώνισης του καπιταλιστικού εκμεταλλευτικού συστήματος.
____
1. Το Νοέμβρη του 2005 ο Μπ. Αγγουράκης εκ μέρους της ΚΕ του «Κ»ΚΕ έστειλε συλλυπητήρια επιστολή στο Ιρακινό «Κ»Κ για τη δολοφονία μέλους τους-συνεργάτη των Αμερικάνων από την Ιρακινή Αντίσταση με την οποία καταδίκαζε «την πολυπρόσωπη ξένη παρέμβαση που έχει ως στόχο στη νομιμοποίηση και παράταση της κατοχής» («Ανασύνταξη», φύλ. 217, 1-15/12/2005). Έκανε δηλαδή λόγο για ξένα κέντρα που διοργανώνουν τις αντιστασιακές πράξεις, δηλώσεις που μας θυμίζουν τις αντίστοιχες φετινές της Αλ. Παπαρήγα ότι «οι μολότωφ και οι λεηλασίες των κουκουλοφόρων, που το καθοδηγητικό κέντρο τους συνδέεται με μυστικές κρατικές υπηρεσίες και από κέντρα που βρίσκονται στο εξωτερικό» («Ριζοσπάστης» 13/12/2008, σελ.6).
2. Το Μάη του 2004 ο Ν. Σερετάκης εκ μέρους της ΚΕ του «Κ»ΚΕ στο Ελσίνκι υπέγραψε ένα σφόδρα φιλοαμερικανικό κείμενο στο οποίο «κομμουνιστικά» κόμματα δήλωναν ότι «λαμβάνοντας υπ’ όψην την κατάσταση στο Ιράκ, εκφράζουμε την αμέριστη συμπαράστασή μας στο Ιρακινό Κομμουνιστικό Κόμμα και στις Ιρακινές Δημοκρατικές δυνάμεις στο αγώνα τους για τον τερματισμό της κατοχής, την αποκατάσταση της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας, για την δημιουργία ενός νέου ενωμένου δημοκρατικού ομοσπονδιακού Ιράκ»(!!!). («Ανασύνταξη», φύλ. 252 15-30/6/2007, η υπογράμμιση δική μας). Ένα κείμενο δηλαδή κομμένο και ραμμένο στα Αμερικάνικα σχέδια για τη Μέση Ανατολή.
3. Εφημερίδα Ανασύνταξη, φύλ. 264 15-31/12/2007

Διαβάστε Περισσότερα »

9η Συνάντηση των ρεβιζιονιστικών κομμάτων στο Μινσκ

Πραγματοποιήθηκε στο Μινσκ της Λευκορωσίας (3-5/11/2007) η 9η συνάντηση των ρεβιζιονιστικών κομμάτων με θέμα την 90η επέτειο της Οχτωβριανής Επανάστασης. Σ’ αυτή πήραν μέρος κόμματα από όλο το φάσμα του ρεβιζιονιστικού βάλτου και φυσικά συμμετείχε και η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ με 5 αντιπροσώπους (Παπαρήγα, Κουτσούμπας, Αγγουράκης, Βαγενάς, Ποντικός) κάτι το οποίο φανερώνει και το βάρος του δίνει σ’ αυτές τις συναντήσεις. 

Στη σύσκεψη συμμετείχαν 73 κόμματα, κάτι ανάμεσα δηλαδή στα 70 της Λισαβόνας του 2006 και στα 77 της Αθήνας του 2005. Αρχικά αυτό δείχνει ότι ο πυρήνας των κομμάτων που την αποτελούν παγιώνεται την ίδια ώρα που α) η τελική ανακοίνωση της σύσκεψης, πέρα απ΄τις χρουστσοφικές απόψεις, χαρακτηρίζεται από μια χαμηλότερου επιπέδου πολιτική ανάλυση σε σχέση με την διακήρυξη της Αθήνας το 2005 και β) όλο και περισσότερα από τα ευρωπαϊκά κόμματα που συμμετέχουν σ’ αυτές τις συσκέψεις αναπτύσσουν σχέσεις με το λεγόμενο «Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς» στο οποία συμμετέχει ο Συνασπισμός.

Είναι αυτονόητο ότι όλες οι τοποθετήσεις στην Σύσκεψη για το θέμα της Οχτωβριανής Επανάστασης δεν έγιναν από τη σκοπιά του επαναστατικού μαρξισμού, δηλ. του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού αλλά από εκείνη του αντεπαναστατικού χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, που αποτελεί παραλλαγή της αστικής ιδεολογίας, ενώ το επίπεδό τους ήταν ιδιαίτερα χαμηλό από πλευράς πολιτικής ανάλυσης.

Τα κόμματα που συμμετείχαν σε αυτή την σύσκεψη είναι όλα αστικά κόμματα σοσιαλδημοκρατικού τύπου και μερικά από αυτά ανοιχτά αντιδραστικά κόμματα που για εξαπάτηση της εργατικής τάξης διατηρούν τον τίτλο «κομμουνιστικό».

Εκτός από κόμματα στα οποία κυριαρχούν ανοιχτά εθνικιστικές και χριστιανικές τάσεις όπως τα «Κ»ΚΕ και ΚΚΡΟ. Θυμίζουμε μόνο χαρακτηριστικά ότι το 2001: «Ο Ρώσος βουλευτής Βίκτορ Ζορκαλτσέβ υποστήριξε τη συνοχή της «ορθόδοξης» και «χριστιανικής» Ευρώπης. Όπως είπε χαρακτηριστικά το μέλος του Κομμουνιστικού κόμματος Ρωσίας «χωρίς την Ορθοδοξία η Ευρώπη δεν θα είναι ένας ενιαίος οργανισμός», ενώ υποστήριξε ότι «ο μη τεκμηριωμένος αντι-θεϊσμός είναι μία διαδικασία που προξένησε μεγάλη ζημιά σε ολόκληρο τον κόσμο» («Ελευθεροτυπία» 29.6.2001).

Υπήρχαν και άλλα όπως το Ιρακινό «Κ»Κ που συμμετείχε στην πρώτη συγκροτημένη από τα αμερικανο-αγγλικά στρατεύματα κυβέρνηση ανδρείκελων στο Ιράκ (ξεπερνώντας μ’ αυτό τον τρόπο σε βαθμό προδοσίας του λαού του, το «Κ»ΚΕ που το 1989 συμμετείχε σε κυβέρνηση μαζί με το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ και στη συνέχεια σε «οικουμενική» κυβέρνηση μαζί με τα δυο μεγαλοαστικά κόμματα ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) ή τα «Κ»Κ Ινδίας και «Κ»Κ Ινδίας (Μ) τα οποία πρωτοστάτησαν σε δολοφονικές επιθέσεις και βιασμούς, με τη βοήθεια της αστυνομίας, ενάντια στους εξεγερμένους χωρικούς της Ναντιγκράμ.

Στη σύσκεψη συμμετείχε ακόμη το Κόμμα των Ιταλών Κομμουνιστών του Κοσούτα που μαζί με τους Ιταλούς αστούς βομβάρδιζε τους λαούς της Γιουγκοσλαβίας αλλά και το κυβερνητικό «Κόμμα Κομμουνιστών της Δημοκρατίας της Μολδαβίας» του Βορόνιν το οποίο έβαλε τη χώρα του στο ΝΑΤΟ και έστειλε στρατό στο Ιράκ (βλ. «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» αρ.φυλ. 202). Τέλος, δεν πρέπει να παραλείψουμε το «Κόμμα Εργατών Βελγίου» με πρόεδρο τον θαυμαστή του Γκορμπατσώφ και σήμερα prima ballerina του διεθνούς χρουστσωφικού ρεβιζιονισμού Ludo Martens.

Είναι κάτι περισσότερο από προφανές ότι αυτά τα κόμματα αν επιδιώκουν συντονισμό είναι στην κατεύθυνση της παραπέρα διάσπασης του εργατικού κινήματος, της προδοσίας των λαών και υπέρ της διατήρησης-διαιώνισης του καπιταλιστικού εκμεταλλευτικού συστήματος.

Διαβάστε Περισσότερα »

4η Διεθνής συνάντηση των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστικών κομμάτων

Εφημερίδα Ανασύνταξη, Αρ. Φύλ. 115-116 1-31 Αυγούστου 2001

4η Διεθνής συνάντηση των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστικών κομμάτων
τα χρουστσοφικά κόμματα - «επαναστατικά κομμουνιστικά κόμματα» ή αστικά κόμματα σοσιαλδημοκρατικού τύπου

Η ηγεσία του «Κ»ΚΕ κάθε φορά που πραγματοποιείται μια διεθνής συνάντηση των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστικών κομμάτων παρουσιάζει στην εργατική τάξη και το λαό μας αυτές τις διεθνείς συναντήσεις ως συναντήσεις «επαναστατικών κομμουνιστικών κομμάτων». Στην πραγματικότητα όμως είναι συναντήσεις κομμάτων που έχουν εδώ και μισό αιώνα προδώσει τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, της προλεταριακής επανάστασης και του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, έχουν εγκαταλείψει τον επαναστατικό μαρξισμό και ακολουθούν το αντεπαναστατικό ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού γενικά και πιο συγκεκριμένα την αντεπαναστατική σοσιαλδημοκρατική γραμμή του κακόφημου 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956).

Τα χρουστσοφικά ρεβιζιονιστικά κόμματα που συμμετέχουν στις συναντήσεις των Αθηνών έχουν τα πιο πολλά απ' αυτά ή σχεδόν όλα μισό αιώνας ύπαρξης και πολιτικής δράσης, δηλαδή χρόνο επαρκή ώστε να μπορεί να κριθεί ο χαρακτήρας της δράσης τους και η πολιτική τους.

Όλα τα πρώην κομμουνιστικά και εργατικά κόμματα που με τον ένα ή άλλο τρόπο ακολούθησαν την αντεπαναστατική γραμμή του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ μετατράπηκαν από επαναστατικά κομμουνιστικά κόμματα που ήταν σε αντεπαναστατικά αστικά κόμματα σοσιαλδημοκρατικού τύπου, επειδή:

Πρώτο, απομακρύνθηκαν, εγκατέλειψαν και πρόδωσαν την επαναστατική κοσμοθεωρία του προλεταριάτου και δεν καθοδηγούνται πλέον απ' τον επαναστατικό μαρξισμό, δηλαδή το μαρξισμό-λενινισμό-σταλινισμό αλλά από το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό, που αποτελεί παραλλαγή της αστικής ιδεολογίας.

Δεύτερο, επεξεργάστηκαν και υιοθέτησαν ρεφορμιστικά σοσιαλδημοκρατικά προγράμματα στα οποία εγκαταλείπονται λενινιστική-σταλινική θεωρία της βίαιης προλεταριακής επανάστασης, η συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής και η εγκαθίδρυση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου και αντ' αυτών προβάλλεται το διαβόητο

Διαβάστε Περισσότερα »

Η διεθνής συνάντηση των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστικών κομμάτων στην Αθήνα και ο πρακτόρικος ρόλος του Κόμματος Εργατών Βελγίου

Τον τελευταίο καιρό ο «Ριζοσπάστης» δημοσιεύει τις ομιλίες των ρεβιζιονιστικών χρουστσοφικών κομμάτων στη διεθνή συνάντηση της Αθήνας. Αυτές που μέχρι τώρα είδαν το φως της δημοσιότητας στις σελίδες του «Ριζοσπάστη» δείχνουν καθαρά εκ νέου ότι τα κόμματα αυτά κινούνται με συνέπεια στην αντεπαναστατική σοσιαλδημοκρατική ρεφορμιστική γραμμή του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού και η «ενότητα» που επιδιώκουν είναι δεν είναι ενότητα στην βάση του μαρξισμού – λενινισμού – σταλινισμού αλλά αντίθετα ενότητα στον αντεπαναστατικό χρουστσοφικό δρόμο – δρόμος που στην μεν Σοβιετική Ένωση και στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες οδήγησε στην ανατροπή της διχτατορίας του προλεταριάτου, την εξάλειψη του σοσιαλισμού και την σταδιακή παλινόρθωση του καπιταλισμού, στις δε δυτικές καπιταλιστικές χώρες στην υπεράσπιση και διαιώνιση του καπιταλιστικού εκμεταλλευτικού συστήματος εκ μέρους των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστικών κομμάτων (προήλθαν από την μετατροπή των πρώην κομμουνιστικών κομμάτων, με την αποδοχή του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, σ’ αστικά κόμματα σοσιαλδημοκρατικού τύπου).

Στην φετινή συνάντηση πήρε μέρος, όπως ήδη είχαμε σημειώσει (και σ’ άλλες προηγούμενες), και το Κόμμα Εργατών Βελγίου που αυτοδιαφημίζεται ως «επαναστατικό». Στις αρχές του Σεπτέμβρη δημοσιεύτηκε στο «Ριζοσπάστη» (1.9.2000) και η ομιλία της Ν. Ρόσα-Ρόσο, γενικής Γραμματέας αυτού του οπορτουνιστικού κόμματος που έχει πρόεδρό του τον τροτσκίζοντα χρουστσοφικό ρεβιζιονιστή αντισταλινικό Ludo Martens. Η ομιλία αυτής της οπορτουνίστριας στη συνάντηση της Αθήνας είναι πολύ αποκαλυπτική τόσο για το πώς εννοεί την ενότητα αυτό το ρεβιζιονιστικό κόμμα, όσο και για τον ρόλο που έχει αναλάβει να παίξει. Αρχίζει ως εξής: «Εκ μέρους της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος Εργατών του Βελγίου θα ήθελα να ευχαριστήσω το ΚΚΕ για την πρόσκληση του και για την οργάνωση αυτής της μεγάλης διεθνούς συνάντησης, η οποία σίγουρα θα ευνοήσει την ενότητα του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος» («Ρ» 1.9.2000 σελ. 12, υπογρ. δική μας).

Το Κόμμα Εργατών Βελγίου πρώτο, προβάλει ως «διεθνές κομμουνιστικό κίνημα» τα κόμματα που ακολουθούν το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό, δεύτερο, επιδιώκει ενότητα με το διεθνές αυτό προδοτικό αντεπαναστατικό ρεύμα, την οποία εμφανίζει ως «ενότητα του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος», που και τα δύο δείχνουν καθαρά ότι αυτό αποτελεί, και είναι, το «μακρύ χέρι» του διεθνούς χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, αναλαμβάνοντας συνειδητά να παίξει το ρόλο του υπονομευτή και διασπαστή του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος προς όφελος ακριβώς του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού.

Η παραπάνω θέση και η στάση του αυτή «λύνει» οριστικά το «αίνιγμα» για ορισμένους τίμιους και ειλικρινείς, αλλά πολιτικά αφελείς αγωνιστές που διερωτούνταν γιατί η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ εξέδωσε και διαφήμισε το βιβλίο του Ludo Martens «Μια άλλη ματιά στον Στάλιν». Ο ένας λόγος ήταν οι σειρά αντιμαρξιστικές – αντισταλινικές θέσεις του, όπως π.χ. στο ζήτημα της έναρξης της παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση, η αντίληψη του σοσιαλισμού, κόμματος κλπ. και ο άλλος η δέσμευση που ο Ludo Martens είχε αναλάβει, απέναντι στην ηγεσία του «Κ»ΚΕ και τον διεθνή χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό να παίξει το ρόλο διασπαστή του επαναστατικού κινήματος και εκείνον του τελάλη – διαφημιστή του «διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος» που τώρα επάξια παίζει.

Και αυτή η πολιτικο-ιδεολογική θέση του Κόμματος Εργατών Βελγίου για «ενότητα» με το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό, εκτός των άλλων αντισταλινικών τροτσκιστορεβιζιονιστικών θέσεών του, ξεσκεπάζει το ρόλο και των εδώ φανατικών υπερασπιστών του μικροαστών οπορτουνιστών αντιζαχαριαδικών και αντισταλινικών «λαθολόγων» a la Ludo Martens δηλ. του πολιτικού υπεύθυνου της νέας «Μετασοβιετικής Εποχής» ( = εύστοχος αντικομμουνιστικός τίτλος) και του εκδότη του περιοδικού «ΣΤΑΛΙΝ» που θεωρούν – διαφημίζουν τον τροτσκίζοντα ρεβιζιονιστή και πράκτορα του διεθνούς χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού Martens ως «μεγάλο επαναστάτη»(!) και «έξοχο σταλινικό συγγραφέα»(!) και υπερασπίζουν τις αντιμαρξιστικές – αντιλενινιστικές – αντισταλινικές απόψεις του (π.χ. έναρξη παλινόρθωσης καπιταλισμού στις αρχές της δεκαετίας του ’90, διατήρηση των ανταγωνιστικών τάξεων στο σοσιαλισμό, «δύο γραμμές μέσα στο κόμμα» κλπ.).

“Ανασύνταξη”, Αρ. Φύλ. 94 15-30 Σεπτέμβρη 2000

Διαβάστε Περισσότερα »

Διεθνής συνάντηση των χρουστσοφικών και ρεβιζιονιστικών κομμάτων: «Η διεθνής κατάσταση μετά τις 11 Σεπτέμβρη 2001»

Και η φετινή διεθνής συνάντηση των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστικών κομμάτων με θέμα «Η διεθνής κατάσταση μετά τις 11 Σεπτέμβρη 2001» τελείωσε, όπως αναμένονταν, χωρίς εκπλήξεις. Σ' αυτή παρουσιάστηκαν οι γνωστές δεξιές οπορτουνιστικές θέσεις αυτών των κομμάτων σχετικά με το παραπάνω ζήτημα, όμοιες μ' αυτές της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ, στις οποίες έχουμε παλιότερα ασκήσει κριτική και επομένως δεν υπάρχει λόγος να επαναληφθεί εκ νέου η κριτική σ' αυτές.
Με την ευκαιρία ας σημειωθεί:

πρώτο, ότι όλα αυτά τα κόμματα έχουν την ίδια κοινή αντίληψη για το «σοσιαλισμό», δηλ. μια αστικορεβιζιονιστική αντίληψη: θεωρούν ως «σοσιαλισμό» τον παλινορθωμένο καπιταλισμό της περιόδου των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ-Γκορμπατσόφ, το «σοσιαλισμό»(!) της τιτικής καπιταλιστικής Γιουγκοσλαβίας και επιπλέον ακόμα και τα φεουδαστικά καθεστώτα της Αιθιοπίας (Μεγκίστου) και του Αφγανιστάν (Καρμάλ-Νατζιμπουλάχ, κλπ.).

δεύτερο, σε σχέση με το ζήτημα της επανάστασης προπαγανδίζουν και προβάλλουν το λεγόμενο «ειρηνικό κοινοβουλευτικό δρόμο περάσματος στο σοσιαλισμό» του 20ου αντεπαναστατικού χρουστσοφικού Συνεδρίου του ΚΚΣΕ, πασίγνωστη γραμμή της διεθνούς σοσιαλδημοκρατίας που υπηρέτησε και υπηρετεί τη διαιώνιση της εξουσίας της αντιδραστικής αστικής τάξης.
Επιπλέον τα ευρωπαϊκά χρουστσοφικά κόμματα τάσσονται υπέρ της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης πράγμα που αποκαλύπτει ως δημαγωγική τη δήθεν «αντίθεση» του «Κ»ΚΕ απέναντι στην ΕΕ και την «αποδέσμευση» της χώρας απ' αυτή.

Δίπλα στα παραδοσιακά χρουστσοφικά κόμματα συμμετείχαν -ως «αριστερός μαϊντανός» του αντεπαναστατικού χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού- και κάποια που από τις αρχές της τελευταίας 15ετίας «διαφοροποιούνταν», τουλάχιστον στα λόγια, ενώ εδώ και καιρό έχουν οριστικά εκφυλιστεί σε χρουστοφικά αστικορεβιζιονιστικά κόμματα, όπως το «Κ»Κ Αλβανίας, το «Κ»Κ Βραζιλίας, το Κόμμα Εργατών Βελγίου με πρόεδρο τον «έξοχο επαναστάτη»(!) τροτσκίζοντα χρουστσοφικό ρεβιζιονιστή L. Martens.

Με την ευκαιρία ας σχολιάσουμε εντελώς σύντομα 3 κόμματα απ' τα συμμετέχοντα στη φετινή συνάντηση με τα οποία του «Κ»ΚΕ έχει συντροφικές σχέσεις για να φανεί καλύτερα ο αντεπαναστατικός ρόλος και να αποκαλυφθεί ο αστικός χαρακτήρας του «Κ»ΚΕ ως αστικού κόμματος σοσιαλδημοκρατικού τύπου: «Κομμουνιστική» Επανίδρυση Ιταλίας - «Κόμμα των Ιταλών Κομμουνιστών» - ΚΚΡΟ (Ζουγκάνοφ).

Εφημερίδα Ανασύνταξη, Αρ. Φύλ. 137-138 1-31 Ιούλη 2002

Διαβάστε Περισσότερα »