821 εκατ. άνθρωποι στον κόσμο πεινάνε

-- 821 εκατ. άνθρωποι στον κόσμο πεινάνε
-- 2208 δισεκατομμυριούχοι κατέχουν 9,1 τρισ. δολ.
-- Αποτέλεσμα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και βαρβαρότητας

Ολοένα και περισσότερο στον κόσμο μεγαλώνουν οι κοινωνικές αντιθέσεις, αποτέλεσμα της άγριας εκμετάλλευσης των εργαζομένων, της ληστείας των πλουτοπαραγωγικών πηγών ολόκληρων χωρών από της πολυεθνικές εταιρίες, της βαρβαρότητας του καπιταλισμού. Εκατομμύρια εργαζόμενοι στον κόσμο βιώνουν την ανεργία, φτώχεια, απόλυτη εξαθλίωση (χειροτέρευση των συνθηκών ζωής κτλ.) πείνα και θανάτους και το σύνολο των κοινωνικών προβλημάτων, εγκληματικότητα, ναρκωτικά, πορνεία, κτλ., αλλά και πολέμους με σκοτωμούς, καταστροφές ξεριζωμούς και προσφυγιά. Η εικόνα αυτή για μια ακόμη φορά αποτυπώνετε στην αύξηση της πείνας, των εκατομμυρίων πεινασμένων στον κόσμο. Για τρίτη συνεχή χρονιά, το 2017 αυξήθηκαν στον κόσμο οι άνθρωποι που πεινάνε, πείνα που ενισχύεται και μεγαλώνει, πέρα από άλλα αίτια και από τους πολέμους και την κλιματική αλλαγή. Το 2017, 821 εκατ. άνθρωποι δεν είχανε αρκετό φαγητό στη διάθεση τους, υποσιτίζονταν, πεινούσαν και συνεχίζουν να πεινάνε. Το 2015 ο αριθμός των πεινασμένων στον κόσμο ήταν 795 εκατ. άνθρωποι. Στην υποσαχάρια Αφρική το 2017, περισσότεροι από ένας στους τέσσερις, περίπου 236 εκατ. άνθρωποι, πιθανόν να έπασχαν από χρόνια πείνα. Στην Ασία 515 εκατ. άνθρωποι υποσιτίζονταν. Σχεδόν 151 εκατ. παιδιά κάτω των πέντε ετών είναι υποανάπτυκτα σωματικά και πνευματικά, εξαιτίας του υποσιτισμού, της πείνας, σύμφωνα με την έκθεση του ΟΗΕ που δόθηκε στη δημοσιότητα στις 11/9/2018. Παράλληλα η μόλυνση και ρύπανση του φυσικού περιβάλλον, και η άγρια εκμετάλλευσή του από τις πολυεθνικές εταιρίες των ιμπεριαλιστικών χωρών για ολοένα και περισσότερα κέρδη, στο σκληρό και ανελέητο ανταγωνισμό μεταξύ τους, έχει σαν αποτέλεσμα την υπέρ θέρμανση του πλανήτη και την κλιματική αλλαγή. Σχεδόν το 36% των χωρών που βίωσαν μια αύξηση των ποσοστών της πείνας από το 2005 βίωσαν και ακραία ξηρασία. Αλλά και οι πλημμύρες προκαλούν τις περισσότερες σχετιζόμενες με το κλίμα καταστροφές στον κόσμο σε σχέση με άλλα ακραία κλιματικά φαινόμενα. Το διάστημα 2011-2016, 51 χώρες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος βιώσαν είτε πρώιμη, είτε καθυστερημένη , έλευση των εποχών. Παράλληλα στην εικόνα της ανεργίας, της φτώχειας, της πείνας εξαθλίωσης των εργαζομένων, των λαών, μια άλλη εικόνα προβάλει στον κόσμο που δείχνει έντονα τις κοινωνικές αντιθέσεις. Είναι η εικόνα του πλούτου και της χλιδής, σύμφωνα με το περ. Forbes, το 2018 στον κόσμο υπάρχουν 2208 δισεκατομμυριούχοι (ιδιοκτήτες πολυεθνικών εταιριών κτλ. ) με περιουσία ύψους 9,1 τρισ. δολ., το 2015 υπήρχαν 1826 δισεκατομμυριούχοι, οι οποίοι συνολικά κατείχαν 7,05 τρις δολάρια. Συνολικά όλη αυτή η εικόνα, είναι η βαρβαρότητα του καπιταλισμού, στον οποίο οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι από τις πλάτες των φτωχών και οι φτωχοί φτωχότεροι.

Διαβάστε Περισσότερα »

795 εκατ. άνθρωποι στον κόσμο πεινάνε / 1.826 δισεκατομμυριούχοι κατέχουν 7,05 τρις δολάρια

- 795 εκατ. άνθρωποι στον κόσμο πεινάνε

- 1.826 δισεκατομμυριούχοι κατέχουν 7,05 τρις δολάρια

- Αποτέλεσμα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και βαρβαρότητας

Ένα από τα αποτελέσματα της άγριας καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και βαρβαρότητας είναι ολοένα και περισσότερο να μεγαλώνουν οι κοινωνικές αντιθέσεις, τις οποίες βιώνουν έντονα στην καθημερινότητα τους εκατομμύρια εργαζόμενοι. Εκατομμύρια εργαζόμενοι στον κόσμο βιώνουν την ανεργία, φτώχεια, απόλυτη εξαθλίωση (χειροτέρευση των συνθηκών ζωής, κλπ), πείνα και θανάτους και το σύνολο των κοινωνικών προβλημάτων, εγκληματικότητα, ναρκωτικά, πορνεία κλπ., αλλά και πολέμους με σκοτωμούς, καταστροφές ξεριζωμούς και προσφυγιά. Το 2015, 795 εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο υποσιτίζονταν, πεινούσαν και συνεχίζουν να πεινάνε, σύμφωνα με την ετήσια έκθεση πείνας του ΟΗΕ για το 2015. Την ίδια χρονιά, το 2015 πάνω από 60 εκατομμύρια υπολογίζονται οι εκτοπισμένοι και πρόσφυγες από τις συγκρούσεις και τους πολέμους στον κόσμο. Λίγο πριν, το 2014, καταγράφτηκε «εντυπωσιακά ταχύτατη αύξηση του αριθμού των ανθρώπων που αναγκάστηκαν να διαφύγουν» από εμπόλεμες περιοχές, «με 59,5 εκατομμύρια ξεριζωμένους στα τέλη του 2014, σε σχέση με 51,2 εκατομμύρια το 2013», σύμφωνα με την ετήσια έκθεση της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR).

Παράλληλα, ένα ακόμη στοιχείο το οποίο επιδεινώνει το βιοτικό και πολιτιστικό επίπεδο των εργαζομένων έρχεται να προστεθεί στη ζωή τους είναι η ανεργία. Από την έναρξη της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης υπερπαραγωγής (και όχι υπερσυσσώρευσης όπως ισχυρίζονται οι ρεφορμιστές ηγέτες του «Κ»ΚΕ κλπ.) χάθηκαν παγκοσμίως περισσότερες από 61 εκατ. θέσεις εργασίας, σύμφωνα με τα «ψαλιδισμένα» στοιχεία της αστικής στατιστικής που δεν περιλαμβάνουν όλους τους ανέργους. Ο αριθμός των εργαζομένων που έχουν μείνει χωρίς δουλειά θα συνεχίσει να αυξάνεται τουλάχιστον για τα επόμενα πέντε χρόνια. Σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Εργασίας (ΔΕΑ), προβλέπεται ότι μέχρι το 2019, 212 εκατ. εργαζόμενοι θα χάσουν την εργασία τους.

Παράλληλα, στον κόσμο, στη σκληρή εικόνα αυτή της ανεργίας, της φτώχειας και της απόλυτης εξαθλίωσης, μια άλλη προβάλει: η εικόνα της χλιδής και του πλούτου. Το 2015, σύμφωνα με το περιοδικό Forbes καταγράφονται 1.826 δισεκατομμυριούχοι, οι οποίοι συνολικά κατέχουν 7,05 τρις δολάρια, από 6,4 τρις το 2014. Η ίδια λίστα το προηγούμενο έτος, το 2014 συμπεριελάμβανε 1.645 δισεκατομμυριούχους. Ο Μπιλ Γκέιτς για 16η φορά είναι ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο. Η περιουσία του ανέρχεται στα 79,2 δις δολάρια και το 2015 παρουσιάζεται πλουσιότερος κατά 3,2 δις. Ο πλούτος αυτός των 7,05 τρις δολαρίων που ξεπερνά και τον προϋπολογισμό δεκάδων χωρών στον κόσμο, είναι αποτέλεσμα της εκμετάλλευσης και καταπίεσης εκατομμυρίων εργαζόμενων, αλλά και τη καταλήστευσης των πλουτοπαραγωγικών πηγών δεκάδων χωρών από τα μονοπώλια και τις πολυεθνικές, που ιδιοκτήτες και μέτοχοι τους συγκαταλέγονται ανάμεσα σ’ αυτούς που κατέχουν τα 7,05 τρις δολάρια.

Ένα ακόμη χαρακτηριστικό έρχεται να προστεθεί ως καθοριστική συμβολή στη διασφάλιση και την συνέχισή του πλουτισμού όλων αυτών. Οι εκάστοτε αστικές κυβερνήσεις των χωρών και τα κόμματα της αντιπολίτευσης που εναλλάσσονται στις αστικές κυβερνήσεις, δεν είναι τίποτα άλλο παρά υψηλόμισθοι υπάλληλοι των καπιταλιστών, υπάλληλοι και εκπρόσωποι της αστικής τάξης της κάθε χώρας, στην εξυπηρέτηση των δικό της συμφερόντων σε βάρος των εργαζομένων, με μια σειρά μηχανισμούς, πέρα από την ωμή βία, ΜΑΤ, τα ΜΜΕ, εκπαίδευση κλπ. Τον ίδιο ρόλο έχουν και τα χιτλερικά φασιστικά, ρατσιστικά εθνικιστικά κόμματα, αλλά και εκείνα που αυτοαποκαλούνται «αριστερά, εργατικά, λαϊκά» κλπ. με σκοπό να συμβάλουν στον έλεγχο και να υπονομεύουν συστηματικά και να δηλητηριάζουν την ταξικής συνείδησης της εργατικής τάξης και όλων των εργαζομένων μπολιάζοντάς την με αστικές ρεφορμιστικές εθνικιστικές ρατσιστικές αντιλήψεις, στην υπηρεσία του μεγάλου κεφαλαίου, με στόχο την παραίτηση από κάθε αντίσταση και διεκδίκηση και στην κατεύθυνση της διαιώνισης του βάρβαρου εκμεταλλευτικού καταπιεστικού κοινωνικού συστήματος, του καπιταλισμού.

Ένα αποτέλεσμα όλων αυτών, είναι οι πλούσιοι να γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι με οδυνηρές και καταστροφικές συνέπειες για τη ζωή τους.

Διαβάστε Περισσότερα »

Νεκροί 450 Ινδοί μετανάστες που εργάζονταν τη διετία 2012-13 στο Κατάρ για το Μουντιάλ του 2022

-- Αποτέλεσμα της βαρβαρότητας του καπιταλισμού για ολοένα και περισσότερα κέρδη

Περισσότεροι από 450 Ινδοί μετανάστες που εργάζονταν στο Κατάρ σκοτώθηκαν τα τελευταία δύο χρόνια (2012-2013), σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία που δημοσιεύθηκαν από την ινδική πρεσβεία. Πρόκειται για εργαζόμενους που σκοτώθηκαν στις κατασκευές των έργων που σχετίζονται με τη διοργάνωση του Μουντιάλ, το Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου του 2022 στο Κατάρ. Κατά μέσο όρο, 20 μετανάστες έχαναν τη ζωή τους κάθε μήνα, με χειρότερο τον Αύγουστο του 2013, όταν ο αριθμός των θυμάτων ανήλθε σε 27. Συνολικά έχασαν τη ζωή τους στα έργα 218 εργάτες το 2012 και άλλοι 218 μέχρι τις 5 Δεκεμβρίου 2013.

Το μέλος της εκτελεστικής επιτροπής της FIFA, Τέο Τσβάντσιγκερ, παραδέχθηκε προ ημερών ότι οι συνθήκες εργασίας των μεταναστών εργατών στις αθλητικές εγκαταστάσεις που κατασκευάζονται για το Μουντιάλ είναι «απαράδεκτες και φρικτές», αλλά, δεδομένης της κατάστασης, δεν είναι εφικτό να αφαιρεθεί η διοργάνωση από το Κατάρ.Η βρετανική εφημερίδα «The Guardian» δημοσίευσε μια έρευνα στα τέλη Σεπτεμβρίου, στην οποία κατήγγειλε ότι 44 εργάτες έχασαν τη ζωή τους μεταξύ Ιουνίου και Αυγούστου σε μια τοποθεσία του Κατάρ, γεγονός που οι αρχές της χώρας αρνήθηκαν. Επιπλέον, έγραψε ότι 400 μετανάστες από το Νεπάλ έχασαν τη ζωή τους σε εργοτάξια στο Κατάρ, χωρίς όμως να δώσει λεπτομέρειες σχετικά με τη χρονική διάρκεια που σημειώθηκαν οι θάνατοι.

Στην αστική νομοθεσία και δημοσιογραφία οι θάνατοι αυτοί αναφέρονται και καταγράφονται ως «εργατικά ατυχήματα». Ουσιαστικά όμως πρόκειται για δολοφονίες εργαζομένων κύρια ως αποτέλεσμα της εντατικοποίησης της εργασίας και της έλλειψης μέτρων ασφάλειας στους χώρους εργασίας με στόχο τη μεγιστοποίηση των κερδών των αφεντικών, στα πλαίσια της εκμετάλλευσης και καταπίεσης των εργαζομένων, από την βαρβαρότητα των καπιταλιστών και του χαρακτήρα του κοινωνικού τους συστήματος τον καπιταλισμό.

Διαβάστε Περισσότερα »

Καπιταλιστική βαρβαρότητα: Το 0,6% του πληθυσμού κατέχει το 33,9% του παγκόσμιου πλούτου

Η παραπάνω είδηση από το ΕΘΝΟΣ της Κυριακής (27-28/10/2012).

Διαβάστε Περισσότερα »

Ανεργία, φτώχεια και εξαθλίωση -αναπόφευχτα φαινόμενα και μόνιμοι συνοδοιπόροι του καπιταλισμού

«Φωνή της Αλήθειας», φύλ. 48, 1-31 Δεκέμβρη 1995

Η ανεργία, η φτώχεια και η εξαθλίωση που αγκαλιάζουν εκατοντάδες εκατομμύρια εργαζομένων των καπιταλιστικών χωρών δεν είναι ούτε τυχαία ούτε «αιώνια» φυσικά φαινόμενα. Είναι ιστορικά οικονομικο-κοινωνικά φαινόμενα σύμφυτα στον καπιταλισμό, απορρέουν αναπόφευχτα από τις σχέσεις παραγωγής του και όχι από τούτη ή εκείνη τη λαθεμένη οικονομική πολιτική των αστικών κυβερνήσεων, όπως ισχυρίζονται αστοί οικονομολόγοι και πολιτικοί. Ταυτόχρονα αποτελούν αναγκαίους όρους ύπαρξης, αναγκαίες προϋποθέσεις αυτού του εκμεταλλευτικού συστήματος. Συνοδεύουν μόνιμα τον καπιταλισμό και μπορούν να εξαλειφθούν μόνο με την επαναστατική ανατροπή-κατάργησή του.

Το φαινόμενο της ανεργίας έχει αναλυθεί και εξηγηθεί επιστημονικά από τους Μαρξ-Ενγκελς–Λένιν-Στάλιν, οι αναλύσεις των οποίων έχουν επιβεβαιωθεί στο παρελθόν και επιβεβαιώνονται από τη σημερινή καπιταλιστική πραγματικότητα: τη μαζική χρόνια ανεργία, τη φτώχεια και την εξαθλίωση εκατοντάδων εκατομμυρίων εργαζομένων σ' όλο τον κόσμο.

Ο Μαρξ, αναλύοντας επιστημονικά την ανάπτυξη του καπιταλισμού, απέδειξε, ότι η ανεργία έχει τη ρίζα της στις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, στην ύπαρξη και δράση του οικονομικού νόμου της καπιταλιστικής συσσώρευσης, ότι είναι ένας αναπόφευχτος και μόνιμος συνοδοιπόρος του καπιταλισμού που το μέγεθός της επηρεάζει άμεσα την κατάσταση της εργατικής τάξης. Το ύψος της ανεργίας είναι, μαζί μ' άλλους παράγοντες, χαρακτηριστικό για το μέγεθος της εξαθλίωσης της εργατικής τάξης. Η σχετική και η απόλυτη εξαθλίωση της εργατικής τάξης καθορίζεται τόσο από τη δράση του βασικού οικονομικού νόμου του μονοπωλιακού καπιταλισμού όσο και από τη δράση του γενικού νόμου της καπιταλιστικής συσσώρευσης, θέμα με το οποίο δε θα ασχοληθούμε εδώ.

Ο Μαρξ, μελετώντας και αναλύοντας το προτσές της καπιταλιστικής συσσώρευσης, αποκάλυψε τις αιτίες εμφάνισης της ανεργίας. Κατέδειξε ότι η ανεργία προκαλείται από το προτσές της καπιταλιστικής συσσώρευσης, που συνοδεύεται από αύξηση της οργανικής σύνθεσης του κεφαλαίου, και ότι η αύξηση του πλούτου που ιδιοποιείται το κεφάλαιο δεν οδηγεί στη μείωση της ανεργίας αλλά αντίθετα στην αύξησή της, δηλ. σε αύξηση του βιομηχανικού εφεδρικού στρατού.

Ο γενικός νόμος της καπιταλιστικής συσσώρευσης, που ανακάλυψε ο Μαρξ και που δρα ανεξάρτητα από τη θέληση και τη συνείδησή μας, όπως και κάθε οικονομικός νόμος, διατυπώνεται στο "Κεφάλαιο" ως εξής:

«Οσο μεγαλύτερος είναι ο κοινωνικός πλούτος, το κεφάλαιο που λειτουργεί, η έκταση και η ένταση της αύξησής του, επομένως και το απόλυτο μέγεθος του προλεταριάτου και η παραγωγική δύναμη της εργασίας του, τόσο μεγαλύτερος είναι ο βιομηχανικός εφεδρικός στρατός. Η αύξηση της διαθέσιμης εργατικής δύναμης προκαλείται από τις ίδιες αιτίες που προκαλούν την αύξηση της επεκτατικής δύναμης του κεφαλαίου. Επομένως, το σχετικό μέγεθος του βιομηχανικού εφεδρικού στρατού αυξάνει μαζί με τις δυνάμεις του πλούτου. Όσο μεγαλύτερος όμως είναι αυτός ο εφεδρικός στρατός σε σχέση με τον εν ενεργεία εργατικό στρατό, τόσο μαζικότερος είναι ο σταθεροποιημένος υπερπληθυσμός, που η φτώχεια του είναι αντίστροφος ανάλογη προς τα βάσανα της δουλειάς του. Τέλος, όσο πιο μεγάλο είναι το εξαθλιωμένο στρώμα της εργατικής τάξης και ο βιομηχανικός εφεδρικός στρατός, τόσο πιο μεγάλος είναι ο επίσημος παουπερισμός. Αυτός είναι ο απόλυτος, γενικός νόμος της καπιταλιστικής συσσώρευσης. Όπως όλοι οι άλλοι νόμοι, έτσι κι αυτός τροποποιείται από πολλαπλά περιστατικά, που η ανάλυσή τους δεν μπορεί να γίνει εδώ» (Κ Μαρξ: "Το Κεφάλαιο", τόμος 1ος, σελ. 667).

Στην καπιταλιστική κοινωνία, και ιδιαίτερα σε συνθήκες κρίσης και χρόνιας μαζικής ανεργίας, η αύξηση και συγκέντρωση πλούτου στα χέρια των καπιταλιστών, που προκαλεί χειροτέρευση της κατάστασης των εργαζομένων οι οποίοι δημιουργούν αυτόν τον πλούτο, σημαίνει ταυτόχρονα αύξηση της εξαθλίωσής τους: «στο μέτρο που συσσωρεύεται το κεφάλαιο χειροτερεύει υποχρεωτικά η κατάσταση του εργάτη, αδιάφορο αν είναι καλή ή κακή n πληρωμή του... η συσσώρευση πλούτου στον ένα πόλο είναι ταυτόχρονα συσσώρευση αθλιότητας, βασάνου εργασίας, σκλαβιάς, αμάθειας, αποκτήνωσης και ηθικής κατάπτωσης στον αντίπολο, δηλ. για την εργατική τάξη που παράγει με τη μορφή κεφαλαίου το δικό της προϊόν» (Κ Μαρξ: "Το Κεφάλαιο", τόμος 1ος, σελ. 668-669).

Το τμήμα εκείνο της εργατικής τάξης που είναι περιττό για τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, για τη διευρυμένη καπιταλιστική αναπαραγωγή, ονομάζεται «σχετικός υπερπληθυσμός» δηλ. είναι περιττό μόνο σε σχέση με τις ανάγκες αξιοποίησης του κεφαλαίου που καθορίζονται από το κέρδος: «η καπιταλιστική συσσώρευση παράγει ακόμα περισσότερο διαρκώς, και μάλιστα σε σχέση με την ένταση και την έκτασή της, ένα σχετικό, επομένως περιττό ή πρόσθετο εργατικό πληθυσμό» (Κ Μαρξ: "Το Κεφάλαιο", τόμος 1ος, σελ. 653).

Η αύξηση της ανεργίας και το υψηλό ποσοστό της είναι για τους καπιταλιστές και ένα εντελώς απαραίτητο μέσο για τη συσσώρευση πλούτου, για την επιτάχυνση της συσσώρευσης του κεφαλαίου: «η υπερβολική εργασία του απασχολημένου μέρους της εργατικής τάξης πληθαίνει τις γραμμές της εφεδρείας της, ενώ αντίθετα η αυξημένη πίεση, που η εφεδρεία ασκεί με το συναγωνισμό της στους απασχολημένους εργάτες, τους υποχρεώνει να εργάζονται υπερβολικά και να υποτάσσονται στις προσταγές του κεφαλαίου. Η καταδίκη ενός μέρους της εργατικής τάξης σε αναγκαστική αργία εξαιτίας της υπερβολικής εργασίας του άλλου μέρους, και αντίστροφα, μετατρέπεται σε μέσο πλουτισμού του ξεχωριστού κεφαλαιοκράτη και επιταχύνει ταυτόχρονα τη δημιουργία του βιομηχανικού εφεδρικού στρατού σε κλίμακα που ν' ανταποκρίνεται στην πρόοδο της κοινωνικής συσσώρευσης» (Κ Μαρξ: "Το κεφάλαιο", τόμος 1ος, σελ. 659).

Η ανεργία, και μάλιστα το υψηλό ποσοστό της, είναι επίσης ένας αναγκαίος όρος ύπαρξης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής για δυο λόγους. Πρώτο, για να υπάρχουν αρκετές εργατικές δυνάμεις διαθέσιμες που θα απαιτηθούν σε περίπτωση επέκτασης της καπιταλιστικής παραγωγής, και δεύτερο, οι καπιταλιστές χρειάζονται τους άνεργους εργάτες ώστε να ασκούν πίεση στο τμήμα εκείνο των εργαζομένων που εξακολουθεί να δουλεύει, πίεση που αποσκοπεί στη μείωση των μισθών τους, στην εντατικοποίηση της εργασίας, στην πτώση του βιοτικού επιπέδου και στη χειροτέρευση των όρων - συνθηκών εργασίας. Γι' αυτούς τους λόγους, εκτός του ότι η εξάλειψη της ανεργίας στα πλαίσια του καπιταλισμού είναι αδύνατη, οι καπιταλιστές δεν ενδιαφέρονται για την εξάλειψή της: «...κανένας καπιταλιστής... δεν είναι ποτέ για πλήρη εξάλειψη της ανεργίας, με κανένα αντάλλαγμα δεν θα δέχονταν μια κατάργηση της στρατιάς των ανέργων, της οποίας η επιδίωξη είναι η πίεση στην αγορά εργασίας, για φτηνές εργατικές δυνάμεις» (Στάλιν: "Ζητήματα Λενινισμού", σελ. 820, Μόσχα 1938).

Η πάλη της εργατικής τάξης: Φυσικά η εργατική τάξη δεν είναι δυνατό να σπάσει ή να σταματήσει-εξαλείψει τη δράση του νόμου της καπιταλιστικής συσσώρευσης, όμως μπορεί και πρέπει να αντισταθεί στις συνέπειες και στον καταστροφικό του χαρακτήρα:

«μόλις οι εργάτες ανακαλύψουν το μυστικό του πως συμβαίνει ώστε, όσο περισσότερο εργάζονται, όσο περισσότερο ξένο πλούτο παράγουν κι όσο περισσότερο αυξάνει η παραγωγική δύναμη της εργασίας τους, τόσο πιο επισφαλής να γίνεται γι' αυτούς ακόμα και η λειτουργία τους σαν μέσο αξιοποίησης του κεφαλαίου, μόλις ανακαλύψουν πως ο βαθμός εντατικότητας του συναγωνισμού μεταξύ τους εξαρτιέται ολότελα από την πίεση του σχετικού υπερπληθυσμού, επομένως, μόλις επιχειρήσουν με τα εργατικά σωματεία κλπ. να οργανώσουν μια σχεδιασμένη συνεργασία εργαζομένων και ανέργων για να σπάσουν ή να εξασθενήσουν τις καταστρεπτικές για την τάξη τους συνέπειες αυτού του φυσικού νόμου της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής, - βάζουν τις φωνές το κεφάλαιο και ο συκοφάντης οικονομολόγος του για καταπάτηση του «αιώνιου» και σαν να λέμε «ιερού» νόμου της ζήτησης και της προσφοράς. Γιατί κάθε αλληλεγγύη ανάμεσα στους εργαζόμενους και τους άνεργους διαταράζει το «καθαρό» παιχνίδι αυτού του νόμου» (Κ Μαρξ: "Το Κεφάλαιο", τόμος 1ος, σελ. 663).

Επομένως για την υπεράσπιση των συμφερόντων της εργατικής τάξης συνολικά και για να μην «ξεπέσει σε μια άμορφη μάζα αφανισμένων φτωχοδιαβόλων» έχει σπουδαία σημασία η κοινή σχεδιασμένη συνεργασία και πάλη των εργαζομένων και των άνεργων εργατών ενάντια στο κεφάλαιο για να εξασθενήσουν τις καταστροφικές γι' αυτούς συνέπειες της δράσης του γενικού νόμου της καπιταλιστικής συσσώρευσης. Αυτή η πάλη όσο ισχυρή κι' αν είναι δε μπορεί να εξαλείψει τη δράση των οικονομικών νόμων του καπιταλισμού και να τους καταργήσει. Οι νόμοι αυτοί μπορεί να εξαλειφθούν μόνο με την κατάργηση του ίδιου του συστήματος: «Επειδή όμως είναι τέτοια η τάση των πραγμάτων στο σημερινό σύστημα, μήπως αυτό πάει να πει ότι η εργατική τάξη θα έπρεπε να παραιτηθεί από την αντίστασή της ενάντια στους ληστρικούς σφετερισμούς του κεφαλαίου και να εγκαταλείψει τις προσπάθειες της να επωφεληθεί με τον καλύτερο τρόπο από τις ευνοϊκές περιστάσεις για την πρόσκαιρη καλυτέρεψη της θέσης της; Αν το έκανε αυτό θα ξέπεφτε σε κατάσταση μιας άμορφης μάζας από αφανισμένους φτωχούς διαβόλους που τίποτε δε μπορεί να τους σώσει... Αν υποχωρούσαν άνανδρα στην καθημερινή σύγκρουσή τους με το κεφάλαιο, θ' αποδείχνονταν ανίκανοι να επιχειρήσουν ένα οποιοδήποτε πλατύτατο κίνημα» (Κ Μαρξ: "Μισθός, τιμή και κέρδος", σελ. 79-80).

Η εργατική τάξη και οι επαναστατικές συνδικαλιστικές οργανώσεις (οι σημερινές στη χώρα μας είναι εξολοκλήρου όλες ρεφορμιστικές) δεν πρέπει να περιορίζουν την πάλη τους μόνο στην απόκρουση των βίαιων επιθέσεων του κεφαλαίου και ενάντια στα αποτελέσματα του καπιταλιστικού συστήματος: «Αποτυχαίνουν ολοκληρωτικά στο σκοπό τους όταν περιορίζονται σ' ένα μικροπόλεμο ενάντια στα αποτελέσματα του σημερινού συστήματος, αντί να προσπαθούν ταυτόχρονα να το αλλάξουν, αντί να χρησιμοποιούν τις οργανωμένες δυνάμεις τους σαν ένα μοχλό για την τελική απελευθέρωση της εργατικής τάξης, δηλαδή για την οριστική κατάργηση του συστήματος της μισθωτής εργασίας» (Κ Μαρξ: "Μισθός, τιμή και κέρδος", σελ. 81).

Από τα παραπάνω είναι φανερό ότι τα προβλήματα της φτώχειας, της εξαθλίωσης και της ανεργίας δε μπορούν να λυθούν στα πλαίσια του καπιταλισμού και ότι οι θεωρίες των αστών πολιτικών και οικονομολόγων που προβάλλουν τέτοιου είδους αξιώσεις δεν έχουν καμιά απολύτως επιστημονική βάση, υπηρετούν το κεφάλαιο και διαδίδονται για εξαπάτηση των εργαζομένων. Τα φαινόμενα της φτώχειας, της εξαθλίωσης και της ανεργίας ως σύμφυτα στον καπιταλισμό φαινόμενα θα εξαλειφθούν μαζί με την εξαφάνισή του. Ως προβλήματα της καπιταλιστικής κοινωνίας μπορούν να λυθούν μόνο στο σοσιαλισμό όπως έδειξε η ιστορική πείρα της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ένωση των Λένιν-Στάλιν.

Διαβάστε Περισσότερα »

46 εκατομμύρια Αμερικανοί στη φτώχεια και στην εξαθλίωση

46 εκατομμύρια Αμερικανοί στη φτώχεια και στην εξαθλίωση

Αποτέλεσμα της βαρβαρότητας του καπιταλισμού

Στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, την ισχυρότερη δύναμη στον κό­σμο, στη χώρα των φονιάδων των λαών, στη χώρα των πολέμων (Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανι­στάν, Λιβύη) για την εξυπηρέ­τηση των οικονομικών συμφε­ρόντων των πολυεθνικών εται­ριών και τον μονοπωλίων, η α­νεργία, η φτώχεια και η εξα­θλίωση εξαπλώνεται και αυξά­νεται.

Παράλληλα ολοένα και πε­ρισσότερο και εν μέσο κρίσης υπέρ παρα­γωγής, αυξάνουν τα πλούτη των πολυε­θνικών, των καπιταλιστών.

Περισσότερα από 46 εκατομμύρια Α­μερικανοί δηλαδή το 15% του πληθυσμού των Η.Π.Α. βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας, με αποτέλεσμα να ζούνε με κουπόνια που λαμβάνουν για την αγο­ρά τροφίμων, σύμφωνα με πρόσφατα επί­σημα στοιχεία του Υπουργείου Υγείας των ΗΠΑ.

Πρόκειται για αριθμό ρεκόρ ο οποίος από το Μάιο του 2010 αυξήθηκε τον Α­πρίλιο του 2011 κατά 2,5%.

Παράλληλα ο αριθμός των Αμερικα­νών που δεν έχουν κανενός είδους ιατρι­κή περίθαλψη έχει φτάσει σχεδόν τα 50 εκατομμύρια ανθρώπους.

Η ίδια εικόνα παρατηρεί­ται και στην ανεργία για την οποία δεν διαφαίνεται σύ­ντομα η μείωση της.

Οι πολιτείες που χορηγούν τα περισσότερα επιδόματα διατροφή, κουπόνια τα οποία κατά μέσω όρο φτά­νουν τα 300 δολάρια και ανταλλάσσονται στα Super Market με τρόφιμα είναι:

Το Τέξας με 3,9 εκατομμύρια ανθρώ­πους, η Καλιφόρνια με 3,7 εκατομμύρια, η Φλόριντα και η Νέα Υόρκη με 3 εκατομ­μύρια και η Αλαμπάμα με 1,7 εκατομμύ­ρια.

Η εικόνα αυτή της φτώχειας και της εξαθλίωσης είναι αποτέλεσμα της βαρβα­ρότητας του καπιταλισμού.

Είναι αποτέλεσμα της δράσης των κοινωνικών νόμων του καπιταλισμού στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων των πλουσίων μέσα από την εκμετάλλευ­ση και την καταπίεση των εργαζομένων.

Διαβάστε Περισσότερα »

Σχόλιο

Είναι η πρώτη φορά που τόσο έντονα, επίσημα στοιχεία κεφαλαιοκρατικών οργανισμών καταδεικνύουν την έκταση της απόλυτης εξαθλίωσης που επιταχύνεται σε μεγάλο βαθμό στην Ελλάδα της χρεοκοπίας. Όπως συμβαίνει πάντα τα βασικά θύματα είναι τα παιδιά και οι έφηβοι, αφού στην Ελλάδα του 2010, διπλάσιο ποσοστό -από το έτσι κι  αλλιώς απαράδεκτα υψηλό ποσοστό της ΕΕ- ζούν σε συνθήκες φτώχειας.
''Σύμφωνα με στοιχεία που παρέθεσε ο Ούγγρος Επίτροπος για θέματα Απασχόλησης, Κοινωνικών Υποθέσεων και Κοινωνικής Ένταξης, κ. Λ. Αντόρ, ο 23% παιδιών και εφήβων, κινδυνεύει από τη φτώχεια. Συνολικά στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τονίζει ο Επίτροπος, από τα 100 εκατ παιδιά και νέους, ως 18 ετών, τα 20 αντιμετωπίζουν το ενδεχόμενο της φτώχειας.
Οι μόνες χώρες, στις οποίες μειώθηκε η παιδική φτώχεια το 2010 είναι η Τσέχικη Δημοκρατία, η Εσθονία, η Ιρλανδία, η Λετονία και η Πολωνία.
Στα υπόλοιπα κράτη-μέλη, η φτώχεια στα παιδιά και νέους μέχρι 18 ετών, είτε παρέμεινε σταθερή είτε αυξήθηκε.
Για την Ελλάδα 4 στα 10 παιδιά κινδυνεύουν από την πείνα, με κύριους παράγοντες κινδύνου της παιδικής φτώχειας την ηλικία του επικεφαλής της οικογένειας, τη τρέχουσα κατάστασή του στην αγορά εργασίας, το εκπαιδευτικό επίπεδο των γονέων, το βαθμός αστικοποίησης, τις ανεπαρκείς υποδομές παιδικής φροντίδας και το χαμηλό αντίκτυπο των κοινωνικών παροχών, ιδιαίτερα σήμερα σε περίοδο κρίσης.''
( Από το ΑΠΕ)

Διαβάστε Περισσότερα »

ΠΕΘΑΙΝΟΝΤΑΣ Σ' ΕΝΑ ΚΑΔΟ

Τραγικό θάνατο βρήκε ένας άστεγος στον Ταύρο, ο οποίος διαμελίστηκε από απορριμματοφόρο του Δήμου.
Ο άτυχος άνδρας είχε βρει προσωρινό καταφύγιο σε έναν κάδο σκουπιδιών.
Τα ξημερώματα της Κυριακής, ωστόσο, την ώρα αποκομιδής των σκουπιδιών απορριμματοφόρο του Δήμου άδειασε το περιεχόμενο του κάδου στο φορτηγό, με αποτέλεσμα ο άστεγος να βρει ακαριαίο θάνατο, καθώς το σώμα του διαμελίστηκε από τις δαγκάνες του μηχανήματος.

(Newsroom ΔΟΛ, 10 Νοέμβρη 10)

Κάποιοι δεν βλέπουν την απόλυτη εξαθλίωση στην οποία οδηγείται το προλεταριάτο, κάποιοι στρογγυλεύουν μιαν αιχμηρή απάνθρωπη πραγματικότητα γιατί φοβούνται την κατάληξή της, γιατί είναι αμήχανοι μπροστά στον κάθετο ταξικό διαχωρισμό των πολλών που απλά ''επιβιώνουν'' ή μάταια προσπαθούν γι' αυτό και των λίγων που συνεχίζουν να πλουτίζουν από την εκμετάλλευση αυτών των πολλών.
Πεθαίνοντας μια τελευταία προεκλογική βδομάδα, ενώ ο χειμώνας -ήπιος ακόμη- δεν επιτρέπει πάντως να κοιμάσαι στο παγκάκι, ενώ το ''άνθρωποι και ποντίκια''του  Steinbeck δεν είναι μνήμες μιας μακρινής Αμερικής των αρχών του 20ου αιώνα.
Ζούν μέσα στα σκουπίδια, τρώνε μέσα απ' αυτά, κοιμούνται σε κάδους, σαπίζουν από αρρώστειες, είναι οι απόλυτα φτωχοί , κάθε μέρα και περισσότεροι , τα απόλυτα θύματα μιας καπιταλιστικής Ελλάδας χρεοκοπημένης στα πάντα. Τα τρυκάκια και οι αφίσσες των εκλογών είναι λιγότερα από καθε άλλοι φορά, οι υποψήφιοι τάζουν νοικοκιρίστικα πρώτα απ' όλα : ''λιγότερα σκουπίδια''................κάποιος άνθρωπος που τον έκαναν σκουπίδι, τέλειωσε σαν σκουπίδι και είναι η συγκλονιστικότερη είδηση των αδιάφορων αυτών εκλογών , όπως θάλεγε ο Χιχμέτ.

Κι όμως το σύνθημα είναι αυτό:
Λιγότερα σκουπίδια......................με την ώριμη οργή μας, όχι τον ''ανθρωπισμό'' μας

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΦΥΤΟΣ ΜΕ ΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΥΠΕΡΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΤΟ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟ ΤΩΝ ΗΠΑ ΧΤΥΠΙΕΤΑΙ ΣΥΝΟΛΙΚΑ, ΜΕ ΕΜΦΑΣΗ ΣΤΟ ΒΑΘΑΙΜΑ ΤΩΝ ΦΥΛΕΤΙΚΩΝ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ

Με πρόεδρο  τον αφροαμερικάνο εκλεκτό των  επιθετικών μονοπωλίων των ΗΠΑ, η εικόνα των φυλετικών διακρίσεων φτάνει πάλι στα επίπεδα του 1960. Ισπανόφωνοι και αφροαμερικάνοι πλήττονται βαριά από τη παγκόσμια κρίση υπερπαραγωγής που μαστίζει το σύνολο της εργατικής τάξης και φορτώνονται στις πλάτες τους τα αδιέξοδα του ιμπεριαλισμού που σαπίζει.

Συνολικά η  εικόνα της φτώχειας στην ιμπεριαλιστική μητρόπολη με βάση τα επίσημα  στοιχεία του 2009, φτάνει στα επίπεδα  του 15%, ή για την ακρίβεια 47 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν κάτω απ’ τα όρια της φτώχειας, όπως μάλιστα αυτή προσδιορίζεται από το επίσημο κράτος που στην ουσία περισσότερο σημαίνει κάτω απ’ τα ελάχιστα όρια επιβίωσης.

Κάτω απ’  τη προεδρία Ομπάμα αφ’ ενός παρατηρείται η μεγαλύτερη αύξηση της φτώχειας από το 1959 και αφ’ ετέρου η απόλυτη εξαθλίωση του προλεταριάτου με έμφαση στο «μη λευκό» κομμάτι του, φτάνει σε επίπεδα πραγματικής «προϊστορίας» για τις ιμπεριαλιστικές ΗΠΑ.

Ας κοιτάξουμε κάποια συγκεκριμένα στοιχεία κύρια για τους αφροαμερικάνους, που αποτελούν μια πιο συμπαγή πλέον ομάδα σε σχέση με τους ισπανόφωνους που αυξάνονται συνέχεια και η μέτρηση δεν είναι απόλυτα ακριβής, τονίζοντας πως και για τους ισπανόφωνους τα στοιχεία είναι στην καλύτερη περίπτωση παρόμοια – για την ακρίβεια χειρότερα – από αυτά που θα αναφέρουμε. Θα αποφύγουμε μια πλήρη αναφορά που θα έπρεπε να περιλαμβάνει και στοιχεία εκπαίδευσης, αναλυτικών στοιχείων απασχόλησης και άλλα, αφού στόχος δεν είναι μια πλήρης αναφορά στη κατάσταση του μαύρου κύρια κομματιού του προλεταριάτου στις ΗΠΑ σήμερα..

Βρεφική-μητρική-παιδική θνησιμότητα: Με βάση πρόσφατα στοιχεία από το Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Ασθενειών των ΗΠΑ η βρεφική θνησιμότητα στις μαύρες γυναίκες είναι 2,4 φορές μεγαλύτερη από την αντίστοιχη των λευκών, ενώ την ίδια ώρα η μητρική θνησιμότητα την ώρα της γέννας είναι 3,3 φορές μεγαλύτερη, μ’ αποτέλεσμα οι φτωχές μαύρες γυναίκες να γεννούν σε άθλιες συνθήκες , όχι σε οργανωμένα μαιευτήρια και χωρίς τήρηση συνθηκών υγιεινής. Το ποσοστό της βρεφικής θνησιμότητας για τα μαύρα παιδιά είναι ποσοστιαία ακριβώς το ίδιο που έχει καταγραφεί από το 2005 στη Μαλαισία, σύμφωνα με ετήσια έκθεση «Human Development Report». Άλλωστε με βάση τα επίσημα στοιχεία το ασφαλιστικό σύστημα των ΗΠΑ και μετά τις ψευτομεταρυθμίσεις Ομπάμα αφήνει ένα τεράστιο αριθμό ανασφάλιστων εργαζόμενων και φτωχών, χωρίς νοσοκομειακή πρόσβαση. Το 13% των λευκών Αμερικανών είναι ανασφάλιστοι, συγκριτικά με το 21% των μαύρων και το 34% των ισπανόφωνων Αμερικανών. Το να γεννηθεί ένα παιδί σε μια ανασφάλιστη οικογένεια αυξάνει τις πιθανότητες θανάτου πριν από την ηλικία του ενός έτους περίπου κατά 50%.

Ιατρική περίθαλψη-προσδόκιμο ζωής: Με βάση τα στοιχεία που προαναφέρθηκαν και τις εκθέσεις από το Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Ασθενειών των ΗΠΑ οι ανασφάλιστοι δεν έχουν τη δυνατότητα να επισκεφθούν νοσοκομείο ούτε να αγοράσουν φάρμακα, με αποτέλεσμα να καταγράφονται θάνατοι που οφείλονται αποκλειστικά στη φτώχεια και το ρατσιστικό διαχωρισμό. Περισσότερο από το 4% των ανασφάλιστων δεν πηγαίνει καθόλου όταν αρρωστήσει σε κάποιο συγκεκριμένο μέρος για να δεχτεί ιατρική θεραπεία. Περισσότερο από το 1/3 στερείται της απαιτούμενης ιατρικής φροντίδας, συμπεριλαμβανομένης της συνταγογράφησης φαρμάκων, ( στοιχεία 2008), διότι δεν είχε χρήματα για να πληρώσει .Εάν εξαλειφόταν το χάσμα μεταξύ μαύρων και λευκών Αμερικανών στον τομέα της υγείας, θα σώζονταν σχεδόν 85.000 ζωές το χρόνο, σύμφωνα με τη συγκεκριμένη έρευνα. Ειδικά για τις μαύρες γυναίκες, μελέτη του Κέντρου Καρκίνου του Τέξας, έδειξε ότι οι γιατροί είναι λιγότερο πιθανό να δώσουν θεραπεία με ακτινοβολία σε μαύρες γυναίκες μετά από χειρουργική επέμβαση για την αντιμετώπιση καρκίνου του μαστού σε αρχική φάση, από ότι σε λευκές. Το αποτέλεσμα είναι το προσδόκιμο ζωής των μαύρων στις ΗΠΑ να είναι 5,1 χρόνια λιγότερο από το αντίστοιχο των λευκών, διαφορά τεράστια για μια υποτιθέμενη «ενιαία χώρα».

Καταστολή-φυλάκιση-εκτελέσεις:  Σύμφωνα με έρευνα των New York Times 1 στους 36 Ισπανόφωνους άντρες, 1 στους 15 μαύρους άντρες και 1 στους 9 μαύρους άντρες ηλικίας 20-34 είναι στη φυλακή. Το στοιχείο δείχνε, όχι μόνο μια «αφύσικη» εικόνα αναλογικά με τον φυλετικό διαχωρισμό στη χώρα, όχι μόνο πως καταστέλλονται κύρια οι φτωχοί νεολαίοι χωρίς αύριο που βέβαια δεν έχουν πρόσβαση στη ζωή και στην εκπαίδευση, αλλά και το ότι οι περισσότερες από αυτές τις συλλήψεις γίνονται στην ουσία «χωρίς αδίκημα». Κι αυτό γιατί όταν δούμε τα στοιχεία των θανατοποινιτών (έρευνα του 2008 από το Γραφείο Στατιστικών Δικαιοσύνης - Bureau of Justice Statistics), το 55,8% των θανατοποινιτών είναι λευκοί, το 41,9% μαύροι, και ένα 2,3% ανήκει σε κάποια άλλη φυλή. Δηλαδή αν και η συντριπτική πλειοψηφία των φυλακισμένων είναι μαύροι, αν και με σκευωρίες τους φορτώνουν πολύ πιο εύκολα τη θανατική ποινή, περίπου ένας στους 6 με την ανώτατη ποινή που εξακολουθεί να ισχύει και να εφαρμόζεται στη πλειοψηφία των Πολιτειών, είναι λευκός. Σύμφωνα με την ίδια έρευνα , το 2008 εκτελέστηκαν 37 θανατοποινίτες. Από αυτούς, οι 20 ήταν λευκοί, και οι 17 μαύροι. Ενδιαφέρον για τις κοινωνικές συνθήκες που ισχύουν για το απώτατο άκρο της καταστολής είναι πως αυτοί, όπως προαναφέρθηκε, είναι νέα παιδιά: Οι μισοί ήταν από 20-29 τη στιγμή της σύλληψής τους, το 11% ήταν μέχρι 19, ενώ μόλις ένα 1% ήταν από 55 και άνω. Η μέση ηλικία τη στιγμή της σύλληψης υπολογίζεται στα 28 χρόνια.

Ανεργία-μέσο ετήσιο εισόδημα: Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση υπερπαραγωγής ,έχει εκτινάξει σε δυσθεώρητα ύψη την ανεργία στις ΗΠΑ. Από το 6,3% το 2008, η ανεργία τρέχει με ρυθμούς που τον Αύγουστο ήταν στα επίπεδα του 9,6% και που οι σημερινοί 8.400.000 επίσημοι άνεργοι προβλέπονται πως θ’ αυξηθούν δραματικά, αφού οι ίδιοι οι καπιταλιστές οικονομολόγοι δεν προβλέπουν κάτι καλύτερο από το 11% για το 2011. Αυτή η αύξηση είναι ακόμη πιο δραματική για τους μαύρους των ΗΠΑ και επιδεινώνει την ήδη οικτρή κατάσταση της μεγάλης πλειοψηφίας τους. Το Μάρτιο του 2010, ενώ το γενικό ποσοστό ανεργίας για τη χώρα ήταν 9,7%, για τους αφροαμερικανούς ήταν σχεδόν διπλάσιο, φτάνοντας στο 16,6%. Πρόκειται για δραματική επιδείνωση σε σχέση με το ότι σχεδόν ένας στους πέντε είναι επίσημα εγγεγραμμένος σαν άνεργος και τραγική αύξηση από το αντίστοιχο 11,4% του 2008 ( Στοιχεία από το Γραφείο Στατιστικών Εργασίας των ΗΠΑ). Σε ευθεία αντιστοίχιση με αυτά τα γενικά στοιχεία σύμφωνα με το Ινστιτούτο Οικονομικής Πολιτικής, ενδεικτικά τα ποσοστά ανεργίας των μαύρων στο ίδιο διάστημα  ήταν στο Μίσιγκαν 22,3%,στην  Καλιφόρνια 15,5% και στη Νέα Υόρκη 14,6%. Όσον αφορά τη διαμόρφωση του μέσου οικογενειακού εισοδήματος από τα συγκριτικά στοιχεία της Απογραφής του 2007, δείχνουν πως , οι «λευκές οικογένειες», έχουν συρρικνωμένο εισόδημα όπως θα δούμε παρακάτω, αλλά κατά 62% μεγαλύτερο από ό,τι οι μαύρες οικογένειες. Συγκεκριμένα το μέσο οικογενειακό εισόδημα για τις οικογένειες λευκών ήταν 54.920 δολάρια, ενώ το αντίστοιχο εισόδημα για τις οικογένειες μαύρων ήταν 33.916 δολάρια. Ας σημειώσουμε πως οι αντίστοιχοι αριθμοί ήταν το 2007 αυξημένοι κατά 15%, που σημαίνει πως συνολικά το προλεταριάτο που διαμορφώνει τη μείωση σε συντριπτικό βαθμό, έχασε κοντά στο 25% των εισοδημάτων του σε λιγότερο από 2 χρόνια. Χτύπημα δέχτηκε και η παραδοσιακή ιδιοκατοίκηση των ΗΠΑ (κάτι αντίστοιχο της δικής μας ιδιοκατοίκησης της εργατικής τάξης, βασισμένη στα δάνεια που άνοιξαν τους ασκούς του Αιόλου της κρίσης) που μειώνεται σταθερά και αναμένεται να μειωθεί κατά 10% από τα δεδομένα του 2007, όταν σε ιδιοκατοίκηση ζούσε  το 72% των λευκών αλλά μόνο το 46% των αφροαμερικανών.

Ο ιμπεριαλισμός  που σαπίζει σε συνθήκες  μεγάλης  κρίσης του, επακόλοθου των ανυπέρβλητων αντιφάσεων και του ιστορικού  του τέλους, χτυπάει αλύπητα την εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα, τόσο στις ιμπεριαλιστικές, όσο και στις εξαρτημένες χώρες. Το προλεταριάτο είναι πάντα ενιαίο, αλλά οι καπιταλιστές χτυπούν ρατσιστικά το πιο αδύνατο κάθε φορά κομμάτι του, για να διασπάσουν την ενότητα της εργατικής τάξης. Όμως οι εποχές δεν σηκώνουν παραμύθια: ο χθεσινός «ιδιοχτήτης σπιτιού, αυτοκίνητου, εξοχικού» εργάτης που για να τα αποχτήσει υποθήκευσε δυο ζωές, μπαίνει σιγά-σιγά σε συσσίτια και τα χάνει όλα. Έρχεται λοιπόν κοντύτερα στον μαύρο σύντροφό του που ζει στην ίδια χώρα εδώ και χρόνια σε τριτοκοσμικές συνθήκες και αυτή η συνάντηση, δεν πρέπει να σταματήσει μόνο στην αλληλοκατανόηση. Πρέπει να ξαναγίνει δύναμη αντίστασης και κοινού αγώνα. 

Διαβάστε Περισσότερα »

Καπιταλιστική βαρβαρότητα: Σε παραγκουπόλεις ζουν ένα δισ. άνθρωποι

Από ανακοίνωση Διεθνής Ομοσπονδία του Ερυθρού Σταυρού:
«Περίπου ένα δισεκατομμύριο πολίτες ζουν σε τελείως ανθυγιεινά σπίτια, σε πολύ επικίνδυνες περιοχές, χωρίς να υπάρχει καμία υποδομή ούτε και οι αναγκαίες υπηρεσίες που θα βοηθούσαν να μειωθούν οι καθημερινοί κίνδυνοι που αντιμετωπίζουν»

Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ, σήμερα περίπου 828 εκατομμύρια πολίτες ζουν σε προσωρινά καταλύματα, σκηνές ή παράγκες και σύμφωνα με στοιχεία έως το 2000 ο αριθμός τους ήταν 776,7 εκατομμύρια.

Διαβάστε Περισσότερα »

Καπιταλιστική βαρβαρότητα: 22.000 παιδιά πεθαίνουν καθημερινά στον κόσμο

Σύμφωνα με τη φετινή έκθεση της UNICEF:

22.000 παιδιά πεθαίνουν καθημερινά σε ολόκληρο τον κόσμο πριν συμπληρώσουν τα πέντε χρόνια τους.

Περίπου το 70% από τα 8,1 εκατομμύρια παιδιά πέθαναν πριν γιορτάσουν τα πρώτα τους γενέθλια.

Διαβάστε Περισσότερα »

Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ: ΠΕΙΝΑ, ΑΡΡΩΣΤΙΕΣ ,ΡΕΜΟΥΛΕΣ, ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ, ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

Οι φιέστες των Ολυμπιάδων και των μουντιάλ,δεν είναι μόνον το μεγάλο φαγοπότι των πολυεθνικών κύρια στον τομέα των κατασκευών, των τηλεπικοινωνιών και του στρατιωτικού υλικού σε βάρος πολιτών (''ασφάλεια''). Για τις εξαρτημένες καπιταλιστικές  χώρες-διοργανώτριες, σημαίνουν τη διόγκωση του τεράστιου χρέους τους, την επιδείνωση της εξαθλίωσης των εργαζόμενων, το όργιο ρεμούλας των ντόπιων καπιταλιστών μεσαζόντων/υπεργολάβων, καθώς και των πουλημένων αστών πολιτικών διαχειριστών-υπηρετών των μονοπωλίων..
Σαν συνέπεια όλων αυτών, ακολουθεί πάντα ένα κρεσέντο φασιστικοποίησης , στο όνομα της ασφάλειας και στη προσπάθεια να φιμωθεί, η λαϊκή φωνή της απόγνωσης.
Τα βιώσαμε και στην Ελλάδα όλα αυτά και θα βιώνουμε για δεκαετίες ακόμη τις συνέπειες της Ολυμπιάδας της ντροπής.
Στη Νότια Αφρική -αιχμή του δόρατος για την εκμετάλλευση ολόκληρης της Αφρικής- με τη μετάβασή της από το καθαρόαιμο ναζιστικό απαρτχάιντ στην πιο ήπια και κύρια οικονομική πια εκδοχή του, η διοργάνωση του μουντιάλ, κόστισε τουλάχιστον 3,5 δις ευρώ*
Η χώρα φορτώθηκε ένα δυσβάσταχτο χρέος που ξοδεύτηκε για γήπεδα, ξενοδοχεία και άλλες τουριστικές ''υποδομές'', βελτίωση των συγκοινωνιών και των τηλεπικοινωνιών μόνο για το προσβάσιμο από τη ντόπια αστική τάξη και τους ξένους καπιταλιστές τμήμα της χώρας ( κύρια στο νότο) και βέβαια για συστήματα παρακολούθησης και καταστολής ενάντια στον ''εχθρό λαό''.
Η χώρα με το 43% των κατοίκων ( που φυσικά αποτελείται όλο από μαύρους), κάτω από το όριο φτώχειας, με το 65% χωρίς πρόσβαση σε καθαρό νερό, αποχέτευση και περίθαλψη , με αιχμή του δόρατος τα εκατομμύρια αβοήθητων προσβεβλημμένων από το AIDS, ( στοιχεία της Υ.Α του ΟΗΕ του 2004), κυριολεκτικά -όπως και ολόκληρη η  Αφρική- αφανίζεται.
Οι τηλεθεατές ''κάτι καταλαβαίνουν'', βλέποντας τις άδειες από ντόπιους εξέδρες σε μιαν απέραντη χώρα, δείγμα της φτώχειας και της ανέχειας.
Οι επισκέπτες ''κάτι βλέπουν η μαθαίνουν'', για τις καθημερινές βίαιες κι αιματηρές διαδηλώσεις στο Ντέρμπαν, τη Πρετόρια, το Κέιπ Τάουν, το Γιοχάνεσμπουργκ. Καθημερινές διαδηλώσεις για πληρωμή των δεδουλευμένων μηνών,  από μακροχρόνια άνεργους που ειδικά αυτή τη περίοδο προσλήφθηκαν για την ασφάλεια των γηπέδων και τώρα τους ξηλώνουν απλήρωτους , βάζοντας στη θέση τους, το στρατό και την αστυνομία. Μόλις στις 17 του Ιούνη μια ακόμη γυναίκα διαδηλώτρια στο Κέιπ Τάουν, δολοφονήθηκε εν ψυχρώ έξω από τα γραφεία της ιδιωτικής εταιρίας σεκιούριτι, κατά τη διάρκεια μεγάλης διαδήλωσης από σφαίρα αστυνομικού. Τα διεθνή μέσα ενημέρωσης περνάνε ''στα ψιλά'', πως οι εξεγέρσεις εντείνονται, πως οι συλλήψεις είναι καθημερινό φαινόμενο, όπως είναι και οι νυχτερινές επιδρομές μέσα στα σπίτια των πεινασμένων, με συχνές τις επιτόπου μαζικές εκτελέσεις από στρατιωτικές και παραστρατιωτικές δυνάμεις.
.............η Αφρική η μήτρα όλης της γης και στις φιέστες των κεφαλαιοκρατών που γίνονται τάχατες για την ανάπτυξή της, ΠΟΝΑΕΙ
*Τα 3,5 δις ευρώ αρκούσαν για ν αποκτήσουν αρχική πρόσβαση σε φτηνά αλλά συνεχούς θεραπείας φάρμακα, τα εκατομμύρια ασθενών της χώρας  που έχουν προσβληθεί από AIDS.

Διαβάστε Περισσότερα »

ΠΑΙΔΙΑ, ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙ ΚΑΙ ''ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ'' ΣΤΗΝ ΑΠΟΛΥΤΗ ΦΤΩΧΕΙΑ!

Δόθηκε στη δημοσιότητα, η ετήσια έκθεση της Eurostat για τη κατάσταση της ‘’φτώχειας’’ στην Ενωμένη Ευρώπη. Πέρα από τα αυθαίρετα και χαλκευμένα στοιχεία υπολογισμού της από τις υπηρεσίες της ιμπεριαλιστικής ΕΕ, πέρα απ’ το ότι αυτά τα στοιχεία είναι πια ‘’το καλύτερο χτες’’ σε σχέση με τι έχει διαμορφωθεί μέσα στο 2009, είναι επιτακτικό να σημειώσουμε ιδιαίτερα τέσσερα σημεία:

• Η ουσιαστική χρεοκοπημένη Ελλάδα, εμφανίζεται με το 20% του πληθυσμού κάτω από το όριο φτώχειας, με τις Λετονία, Ρουμανία, Βουλγαρία να είναι οι μόνες που βρίσκονταν σε χειρότερη θέση σ’ αυτή τη λίστα της ντροπής. Και μάλιστα βρίσκεται στη πρώτη θέση στην Ευρωζώνη, με το 14% των εργαζόμενων να ζουν κάτω απ’ το όριο φτώχειας.
• Το 23% των παιδιών 0-17 ετών βρίσκεται στη κορυφή της ηλικιακής διαστρωμάτωσης, δείχνοντας τη τραγική δυναμική εξέλιξη της φτώχειας. Αυτό σημαίνει ότι ένα στα τέσσερα παιδιά, δεν έχουν πρόσβαση σε ανθρώπινες συνθήκες στέγασης, θέρμανσης, ιατρικής φροντίδας, κατάλληλης διατροφής και φυσικά εκπαίδευσης.
• Το 22% των άνω των 65 ετών, βρίσκεται να ζει σ’ αυτές τις συνθήκες. Το στοιχείο αυτό, είναι για να ‘’τριφτεί στη μούρη’’ των αστών κεφαλαιοκρατών που πιέζουν και ετοιμάζουν ‘’μεταρρυθμίσεις’’ του ασφαλιστικού, ετοιμάζονται ν’ ‘’αφαιρέσουν’’ και άλλα δικαιώματα, για να θίξουν τα τάχατες αφύσικα προνόμια του ασφαλιστικού συστήματος της ντροπής!
• Το 15% των Ελλήνων δεν έχουν επαρκή θέρμανση, το 7% δεν διατρέφεται σωστά και το 22% αδυνατεί να ανταποκριθεί σε ‘’απρόβλεπτες δαπάνες’’ που στη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι ασθένειας.

Παραθέτουμε αυτούσια την αναφορά όπως, αναπαράχθηκε από τη ‘’Ναυτεμπορική’’ της 19/01

‘’ Πρώτη σε εργαζόμενους που ζούσαν κάτω από το όριο της φτώχειας στην Ε.Ε. ήταν η Ελλάδα το 2008, σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε χθες στη δημοσιότητα η Eurostat Πρώτη σε φτωχούς και επί του συνόλου του πληθυσμού ήταν η χώρα μας στην Ευρωζώνη μαζί με την Ισπανία.

Οπως προκύπτει από τα κοινοτικά στοιχεία, το 2008 ένας στους πέντε Ελληνες ζούσε κάτω από το όριο της φτώχειας, όπως αυτό ορίζεται από την Κοινότητα, δηλαδή με εισόδημα χαμηλότερο από το 60% του μέσου διαθέσιμου εισοδήματος.

Στην Ελλάδα δεν φτάνει να εργάζεται κάποιος για να μην είναι φτωχός. Κι αυτό γιατί η έλλειψη σοβαρών κοινωνικών παροχών (οικογενειακών επιδομάτων κ.λπ.), οδηγεί σε καθεστώς φτώχειας και εργαζόμενους. Το 14% των Ελλήνων εργαζόμενων επιβιώνουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Ηταν το ψηλότερο ποσοστό στην Ευρωζώνη το 2008, ενώ ο μέσος όρος στην Ε.Ε. ήταν 8%. Εκτός της Ελλάδας σημαντικός αριθμός εργαζομένων-φτωχών καταγράφεται στην Πορτογαλία (12%) και την Ισπανία (11%).

Η φτώχεια στα ελληνικά νοικοκυριά πλήττει, όπως είναι φυσικό, και τα ανήλικα μέλη της οικογένειας. Το 23% των Ελληνόπουλων μεταξύ 0 και 17 ετών, δηλαδή περίπου ένα στα πέντε, ζει σε συνθήκες φτώχειας. Πρόκειται για το δεύτερο ψηλότερο ποσοστό στην Ευρωζώνη μετά την Ισπανία (24%).

Περίπου ένας στους πέντε Ελληνες (22%) ηλικίας άνω των 65 ετών, ζούσε κάτω από το όριο της φτώχειας με μέσο όσο στην Ε.Ε. 19%.

Περίπου ένας στους πέντε Ελληνες (22%) στερείται βασικών υλικών αγαθών, ποσοστό που είναι μεταξύ των τεσσάρων ψηλότερων στην Ευρωζώνη. Πρόκειται, μεταξύ άλλων, για τη δυνατότητα αποπληρωμής δανείων, πληρωμή ενοικίου, τηλεόραση, πλυντήριο και απρόβλεπτες δαπάνες.

Το 15% των Ελλήνων δεν έχει τα απαραίτητα υλικά μέσα για επαρκή θέρμανση, το 7% δεν έχει τη δυνατότητα για μια ισορροπημένη διατροφή (τουλάχιστον κάθε δυο μέρες κρέας ή ψάρι), ενώ το 9% δεν μπορεί να αγοράσει αυτοκίνητο. Ευτυχώς, που υπάρχει και το... χωριό καταγωγής, που επιτρέπει στο 50% του πληθυσμού να κάνει μια εβδομάδα διακοπές το χρόνο.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι όταν έγινε η επεξεργασία των στοιχείων από την κοινοτική στατιστική υπηρεσία, η κρίση δεν είχε πλήξει ακόμη καίρια την ευρωπαϊκή οικονομία, δεδομένου ότι μέχρι το τέλος του 2008 η Ευρώπη συνέχιζε να δημιουργεί νέες θέσεις απασχόλησης.

Τους τελευταίους 12 μήνες χάθηκαν περισσότερες από 5 εκατ. θέσεις εργασίας στην Ε.Ε., ενώ μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2010 άλλα 3 εκατ. εργαζόμενοι θα βρεθούν στην ανεργία, που σημαίνει ότι θα υπάρξει ανάλογη έκρηξη της φτώχειας στο σύνολο της Κοινότητας.

Πάντως, υπάρχουν χώρες μέλη της Ανατολικής Ευρώπης που οι πολίτες τους ζουν σε χειρότερες συνθήκες από τους Ελληνες, όπως στις γειτονικές Βουλγαρία (21% του πληθυσμού είναι φτωχοί), Ρουμανία (23%) και Λετονία (26%).

Διαβάστε Περισσότερα »

Η ανθρώπινη προιστορία σε μεγενθυντικό φακό

[Φωτογραφία: Reuters / Carlos Barria]

Ο σεισμός στην Αιτή, είναι μια από τις μεγαλύτερες φυσικές καταστροφές των τελευταίων δυο αιώνων. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει που θα φτάσει ο μακάβριος απολογισμός. Η ίδια η ντόπια χούντα, μιλάει πια για 500.000 νεκρούς που μάλλον είναι περισσότεροι, σε μια χώρα που δεν υπάρχει ούτε υποδομή καταγραφής των θυμάτων.
Η χώρα των 9.000.000 και ειδικά η πρωτεύουσα Port-au-Prince, έχει ισοπεδωθεί τελείως. Ο φοβερός επιφανειακός σεισμός των 7,3R, ‘’χτύπησε’’ κυρίως εκεί που ζει η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων. Τις παραγκουπόλεις από ελλενίτ και τσιμεντόλιθους, όπως φαίνεται καθαρά σε όλες τις φωτογραφίες της φρίκης.
Η παλιά γαλλική αποικία, από το 1915 μετά την εισβολή των αμερικάνων ιμπεριαλιστών, έχει μετατραπεί σε αμερικάνικη αποικία, με κωμική επίφαση ανεξάρτητης χώρας. Είναι αμέτρητα τα στρατιωτικά πραξικοπήματα με εντολή από τις ΗΠΑ και έχουν μείνει στην ιστορία οι λογής-λογής κτηνώδεις δολοφόνοι διχτάτορες, που σφαγίασαν τον δυστυχισμένο αυτό λαό της Καραιβικής ( πατέρας και υιός ‘’Ντοκ’’ και μια σειρά ακόμη, μακελάρηδες ).Τελευταίο πραξικόπημα που ματοκύλισε πάλι τη χώρα, είναι  αυτό που καθαίρεσε για δεύτερη φορά το 2004, τον εκλεγμένο πρόεδρο Αρισίντ, σαν επικίνδυνο ‘’δημοκράτη’’ που προσέγγιζε χωρίς την ιμπεριαλιστική έγκριση τις υπόλοιπες χώρες της Καραιβικής.
Η Αιτή, σύμφωνα και με τα πρόσφατα στοιχεία του 2009, είναι η φτωχότερη χώρα του δυτικού ημισφαίριου, με ετήσιο κατά κεφαλή εισόδημα 772$ (!) και το 80% του πληθυσμού της να ζει σε συνθήκες απόλυτης εξαθλίωσης.
Οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές αντιμετωπίζοντας τη χώρα σαν  αποικία που πρέπει να καταστέλλουν συνέχεια, τις αναπόφευκτες λαικές αντιδράσεις, έχουν επιβάλλει μόνιμη ισχυρή παρουσία κυανόκρανων του ΟΗΕ, σαν δήθεν εγγυητές της ομαλότητας(!) και έχουν εγκαταστήσει σημαντικές κεντρικές υπηρεσίες του ΔΝΤ, μόνιμα στη χώρα. Το μακάβριο είναι πως τόσο το ‘’Προεδρικό Μέγαρο’’, όσο και οι εγκαταστάσεις του ΔΝΤ κατέρρευσαν και αυτά σε μεγάλο βαθμό, ενώ οι περισσότεροι κυανόκρανοι είναι νεκροί η τραυματισμένοι.
Η Ουνέσκο ανέφερε ήδη, πως με τον ένα η τον άλλο τρόπο έχει σοβαρά πληγεί το ένα τρίτο του πληθυσμού βραχυπρόθεσμα και πως ανεξάρτητα του τελικού απολογισμού των θυμάτων, το προσδόκιμο ζωής θα μειωθεί μεσοπρόθεσμα κατά 20 χρόνια.
Η ανθρώπινη προιστορία σε μεγενθυντικό φακό.
Δεν είναι ιστορίες της φύσης ‘’ενάντια στον άνθρωπο’’, είναι εκδηλώσεις της εναντίωσης του σαπισμένου κεφαλαιοκρατικού συστήματος στον άνθρωπο και τη φύση.

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο «ΓΕΡΑΣΜΕΝΟΣ», ΣΕ ΣΗΨΗ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΕΙ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ

Έμπορος ναρκωτικών……μέλος ένοπλης συμμορίας……. είναι ο κάθε ένας πάνω από τα 10 του χρόνια νέγρος πιτσιρίκος, που  ζει σαν ποντίκι στις ανθρώπινες αποθήκες, στις φαβέλες του Ριο  στη Βραζιλία.

Σε απομονωμένα από τις πόλεις σκουπιδοχώρια στα υψώματα, ζώντας χωρίς μόρφωση, χωρίς δουλειά αυτός και οι γονείς του, με τροφή που δίνουν τα «χρήματα» της συμμορίας, γεμάτος μολυσματικές αρρώστιες χωρίς καμιά ιατρική περίθαλψη.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε το συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ του «Εξάντα» του Αυγερόπουλου δυο χρόνια πριν στην κρατική τηλεόραση, με τους δεκάχρονους να λένε μπροστά στο φακό: «το ξέρω πως θα σκοτωθώ, σε ένα-δυο χρόνια, αλλά δεν με νοιάζει έτσι και αλλιώς δεν υπάρχει ζωή για μας».

Τα «σκουπίδια»  του Ριο, που μπαίνουν υποχρεωτικά στις συμμορίες για να ανήκουν κάπου, που γίνονται έρμαια των εμπόρων ναρκωτικών που είναι οι ουσιαστικοί γονείς τους, δολοφονούνται από την επίσημη και «ανεπίσημη» αστυνομία με τα παρακρατικά της παρακλάδια (τα φασιστικά «τάγματα θανάτου» που είναι αστυνομικοί με πολιτικά που συγκροτούν ειδικό σώμα, έχουν επίσημα δολοφονήσει πάνω από 3000 παιδιά το πολύ εφηβικής ηλικίας, μέσα και έξω απ΄ τις φαβέλες τα τελευταία δέκα χρόνια, και ο αριθμός δεν είναι ακριβής για το ναζιστικό έγκλημα).

Τώρα  η τεράστια πεινασμένη χώρα των 160 εκατομμυρίων κατοίκων με το ένα τρίτο να είναι  «γεννημένοι για να πεθάνουν», ετοιμάζεται  για τις φιέστες των επόμενων μουντιάλ και Ολυμπιακών. Τα πολυεθνικά μονοπώλια χρησιμοποιούν τις  «υποδομές» των μεγάλων αγώνων, όταν πρόκειται για εξαρτημένες χώρες- «μεγάλες αγορές», που η τωρινή τους κατάσταση δεν διευκολύνει το παραπέρα ληστρικό τους ξεζούμισμα ( βλέπε Νότια Αφρική το 2010).

Πριν  τις φιέστες και τις υποδομές της παραπέρα χρέωσης και του  βαθέματος της εξάρτησης, επιταχύνονται οι διαδικασίες «απολύμανσης» από τους ναζίδες των κατασταλτικών μηχανισμών. Άλλωστε οι φαβέλες τροφοδοτούν συνέχεια, μια υπερσυσσώρευση φυλακισμένων ανηλίκων, που είναι η μεγαλύτερη στο κόσμο. (Και βέβαια είναι συνεχές το φαινόμενο των μαζικών δολοφονιών και μέσα στις φυλακές, για να τις «αδειάζουν» περιοδικά,  όπως έχουν καταγράψει μουσικά οι σπουδαίοι, προοδευτικοί ροκ βραζιλιάνοι των Sepultura ) .

Ίσως  είναι χρήσιμο να δούμε κάποια στίγματα της πραγματικότητας από  τα διεθνή πρακτορεία ειδήσεων: «Αστυνομικοί σκότωσαν επτά υπόπτους ως λαθρέμπορους ναρκωτικών στο Ρίου ντε Ζανέιρο χθες Τετάρτη, αυξάνοντας στους 33 νεκρούς τον απολογισμό των θανάτων που οι περισσότεροι αφορούν νεαρά άτομα ……….

στο ξέσπασμα, το Σαββατοκύριακο, του χειρότερου κύματος βίας που έχει καταγραφεί πρόσφατα στις φαβέλες με κινητοποίηση χιλιάδων αστυνομικών, που εντάθηκε μετά την ανάληψη των Ολυμπιακών Αγώνων του 2016……………»

Παραλειπόμενα της ανθρώπινης «προϊστορίας». Η  έκφραση του αγριανθρωπισμού  ενός συστήματος που δεν είναι ανήθικος γιατί έτσι γεννήθηκε, αλλά που γίνεται κάθε μέρα πιο ανήθικος όντας στο ιστορικό του τέλος που στην προσπάθειά του να το αποφύγει, οδηγείται στην πλήρη εναντίωση, με κάθε τι ανθρώπινο.

Γι’ αυτό ο μετασχηματισμός της οργής  σε συνείδηση και επαναστατική πράξη, είναι η μόνη αποκατάσταση του έμπραχτου σεβασμού στον άνθρωπο.

Διαβάστε Περισσότερα »

Δε θα πληρώσουμε την Κρίση του Καπιταλισμού: θα παλέψουμε για το Σοσιαλισμό

Τα κόμματα και οι οργανώσεις μας στην Ευρώπη, που είναι μέλη της Διεθνούς Σύσκεψης Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (ICMLPO), συγκεντρώθηκαν στην Ιταλία για να συζητήσουν για την πολιτική κατάσταση, την κρίση του καπιταλιστικού συστήματος, για τους αγώνες των εργατών και των λαών για να μην πληρώσουν την κρίση και να χαράξουν τις προοπτικές για τη ρήξη με αυτό το σύστημα, που βρίσκεται σε βαθιά κρίση, για να ανοίξουν το δρόμο της επαναστατικής ανατροπής προς το σοσιαλισμό, που είναι η μοναδική διέξοδος από την κρίση του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος.
Για την κρίση του καπιταλιστικού συστήματος
Παρά τις διαβεβαιώσεις της αστικής τάξης, η οποία μας θέλει να πιστέψουμε ότι αυτή είναι μόνο μια προσωρινή κρίση την οποία πρέπει να «βάλουμε σε τάξη», η παρούσα κρίση είναι βασικά μια κρίση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής γενικότερα, και ιδιαίτερα είναι μια κρίση σχετικής υπερπαραγωγής. Το καπιταλιστικό σύστημα χαρακτηρίζεται από τον υπέρμετρο πλουτισμό της ισχνής μειοψηφίας των κερδοσκόπων και την εξαθλίωση των πλατιών μαζών. Έχει δημιουργηθεί τεράστιο πλεόνασμα (αποθέματα) εμπορευμάτων (αυτοκίνητα, κατοικίες, καταναλωτικά αγαθά, αγροτικά προϊόντα…) τα οποία μένουν αδιάθετα, ενώ ένα μεγάλο μέρος των εξαθλιωμένων μαζών με το ζόρι επιβιώνει.
Η κρίση του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος έχει βαθύνει και έχει γενικευθεί, μαστίζοντας ολόκληρο τον κόσμο.
Είναι μια κρίση που φανερώνει τον παρασιτικό, εκμεταλλευτικό και ληστρικό χαρακτήρα του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος: αυτή η κρίση καταδεικνύει ότι αυτό το σύστημα έχει φτάσει στο τέλος του.
«Αυτή είναι μόνο η αρχή της κρίσης» λένε οι ειδήμονες του καπιταλισμού, αυτό σημαίνει, αν και δεν έχει ειπωθεί καθαρά, μια χωρίς όρια επέκταση της κρίσης. Αλλά αυτή η κρίση οξύνει τις θεμελιώδεις αντιθέσεις του καπιταλιστικού συστήματος: την αντίθεση κεφαλαίου-εργασίας, τις αντιθέσεις μεταξύ των μονοπωλίων και τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, την αντίθεση ιμπεριαλισμού-λαών.
Ο καπιταλισμός και το κυνήγι του μέγιστου κέρδους, μετατρέπει τα πάντα σε εμπορεύματα. Το κέρδος μπαίνει πάνω από όλα, ιδιαίτερα πάνω από το περιβάλλον και την υγεία των λαών και των εργαζομένων. Η τεράστια μόλυνση, η καταστροφή της φύσης, η γενετική χειραγώγηση των αγροτικών προϊόντων, της βιολογίας, κλπ. είναι πηγές ανησυχίας και κινητοποίησης για τα πλατιά στρώματα των λαϊκών μαζών.
Το κεφάλαιο προσπαθεί να «λύσει» την οικολογική κρίση μέσω της ελευθερίας της αγοράς, δηλαδή με τους ίδιους νόμους που οδήγησαν στην παρούσα κρίση. Επιλέγουν την ανάπτυξη της πυρηνικής ενέργειας για να «λύσουν» την ενεργειακή κρίση. Αλλά οι μόνοι που επωφελούνται είναι τα «λόμπυ» της παραγωγής πυρηνικής ενέργειας, που είναι υπογείως συνδεδεμένα με το στρατιωτικο-βιομηχανικό δίκτυο, δηλαδή τα μονοπώλια που ελέγχουν τόσο το πετρέλαιο όσο και την παραγωγή πυρηνικής ενέργειας (ENI, Total, Repsol, Suez, κλπ.)
Το παραπάνω έχει να κάνει με την ενίσχυση του ελέγχου από τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις των ορυχείων ουρανίου, πολλά από τα οποία βρίσκονται στην Αφρική (ιδιαίτερα στη Νιγηρία). Και σ’ αυτές τις χώρες οι μεγάλες δυνάμεις θέλουν να «εξάγουν» τα απόβλητα της πυρηνικής, χημικής βιομηχανίας κλπ. με τη συνέργια των αντιδραστικών καθεστώτων.
Οι κυβερνήσεις έχουν ξοδέψει δισεκατομμύρια δημόσιου χρήματος για να διασώσουν τα κέρδη των τραπεζιτών και των μεγάλων αφεντικών. Σπεύδουν σε βοήθεια της ολιγαρχίας προκειμένου να πληρώσουν την κρίση η εργατική τάξη, οι εργαζόμενοι του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, οι αγρότες, οι λαοί. Εντείνουν την πολιτική της ιδιωτικοποίησης του τομέα της υγείας και της παιδείας, εξαλείφοντας τα δικαιώματα που κατακτήθηκαν εδώ και γενιές εργαζομένων.
Αλλά οι κυβερνήσεις δεν είναι ικανοποιημένες μόνο με τη διασφάλιση των κερδών των αφεντικών: εφαρμόζουν την πολιτική της προώθησης των απολύσεων, της αύξησης της εργασιακής ελαστικότητας και ανασφάλειας, της μείωσης των μισθών και της αύξησης των ωρών εργασίας. Οι νέοι εργάτες είναι τα πρώτα θύματα αυτής της πολιτικής της ελαστικοποίησης και της υπερεκμετάλλευσης.
Προκειμένου να επιβάλλουν αυτά τα μέτρα της κοινωνικής οπισθοδρόμησης, εφαρμόζουν συστηματικά μια πολιτική αποδυνάμωσης, διάσπασης και διάλυσης των οργάνων της προλεταριακής ταξικής πάλης, ιδιαίτερα των ταξικών συνδικάτων. Ευνοούν το συνδικαλισμό της ταξικής συνεργασίας, της συνδιαχείρισης της κρίσης, τον συνδικαλισμό που αποδέχεται να πληρώσουν την κρίση οι εργάτες και οι εργαζόμενες μάζες.
Η κρίση επιταχύνει και ενισχύει το φαινόμενο της συγκεντροποίησης του κεφαλαίου: οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις εξαφανίζονται, υπάρχουν μονοπώλια που απορροφώνται από άλλα μεγαλύτερα, μ’ ένα σκληρό ανταγωνισμό που έχει ως αποτέλεσμα τις μαζικές απολύσεις, το κλείσιμο εταιριών, και την απώλεια εκατοντάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας. Ολόκληρες πόλεις και περιοχές επηρεάζονται από αυτή την πολιτική της «μαζικής καταστροφής».
Η συγκεντροποίηση του κεφαλαίου σε όφελος της οικονομικής ολιγαρχίας, μεταφράζεται σε πολιτικό επίπεδο στην ενίσχυση της συγκέντρωσης της εξουσίας στα χέρια της εκτελεστικής αρχής, στην εγκαθίδρυση του αστυνομικού κράτους, στην ενίσχυση της αντίδρασης, στην εφαρμογή νόμων που ποινικοποιούν κάθε μορφή κοινωνικής διεκδίκησης και «εγκαθιστούν την τάξη».
Το φαινόμενο της φασιστικοποίησης γίνεται έντονο σε πολλά κράτη, όπως στην Ιταλία του Μπερλουσκόνι και τη Γαλλία του Σαρκοζί, καθώς επίσης και σε χώρες της ανατολικής Ευρώπης, όπου υπάρχουν αντιδραστικές, λαϊκίστικες και ξενοφοβικές κυβερνήσεις, όπως επίσης και ξεκάθαρα φασιστικές ομάδες και κόμματα.
Αυτές οι πολιτικές προωθούνται επί χρόνια από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία αποτελεί τη δύναμη κρούσης της νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Η απόρριψη αυτής της πολιτικής από τους εργαζόμενους και τους λαούς, έχει εκδηλωθεί σε πολλές περιπτώσεις, σε σημαντικό βαθμό με το «ΟΧΙ» στο Ευρωπαϊκό Σύνταγμα στη Γαλλία και την Ολλανδία και ύστερα με το ιρλανδικό «ΟΧΙ» στη Συνθήκη της Λισσαβόνας, που ήταν κλώνος του Ευρωπαϊκού Συντάγματος. Κυβερνήσεις, Ευρωκοινοβούλιο, όλοι οι υπερασπιστές των μονοπωλίων και της αντίδρασης ήταν πολύ διστακτικοί στο να ζητήσουν τη γνώμη των λαών για τις Ευρωσυνθήκες επειδή γνωρίζουν ότι η απάντηση θα είναι η ίδια. Αυτό αποτελεί τρανή απόδειξη της αντιδημοκρατικής φύσης των Ευρωπαϊκών οργανισμών την οποία έχουν ως στόχο να ενισχύσουν και σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς των υποστηριχτών της ΕΕ, η συνθήκη της Λισσαβόνας δεν «εκδημοκρατίζει» αυτούς τους οργανισμούς.
Αυτή η μαζική απόρριψη εκδηλώθηκε και πάλι στις πρόσφατες εκλογές για την ευρωβουλή, στις οποίες η αποχή στα λαϊκά στρώματα ήταν πολύ υψηλή. Και αυτό διατυπώνει ξεκάθαρα το ζήτημα της αντιπροσώπευσης σε αυτούς τους οργανισμούς.
Τέσσερα παραδείγματα που φωτίζουν τον αντεργατικό, αντιλαϊκό χαρακτήρα της οικοδόμησης της ΕΕ, που η καπιταλιστική και ιμπεριαλιστική της φύση είναι έκδηλη:
Η Κομισιόν (Ευρωπαϊκή Επιτροπή) συνεχίζει, μέσω των «λευκών βίβλων» της και των άλλων οδηγιών της, την πολιτική της ιδιωτικοποίησης και της διάλυσης του δημόσιου τομέα, της κατάργησης των περιορισμών προς αυτή την κατεύθυνση σε κάθε χώρα, της εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης για να προωθήσει τον «ελεύθερο ανταγωνισμό χωρίς όρια».
Είναι το απερχόμενο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο που ψήφισε τη «ντιρεκτίβα του αίσχους», η οποία οργανώνει τη δίωξη των «παράνομων» μεταναστών και μετατρέπει την Ευρώπη σε ένα «φρούριο» που φρουρείται από αστυνομικά τάγματα και πολεμικά πλοία που περιπολούν στη Μεσόγειο. Τα θύματα αυτού του σιωπηλού πολέμου είναι οι εκατοντάδες άντρες και γυναίκες που φεύγουν μακριά από τη φτώχεια, τους πολέμους και τις συγκρούσεις, που είναι αποτέλεσμα της ιμπεριαλιστικής πολιτικής της λεηλασίας, και του αγώνα για τον έλεγχο των πρώτων υλών, του πετρελαίου και των αγορών. Σήμερα, η ΕΕ έχει ως υπεργολάβους αυτού του βρώμικου πολέμου ενάντια στους φτωχούς, τις αντιδραστικές κυβερνήσεις της Αφρικής, της Λιβύης, του Μαρόκο, της Τυνησίας…
Επίσης, το απερχόμενο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο ψήφισε, με υποκρισία και εξαπατώντας, μια ντιρεκτίβα ποινικοποίησης του κομμουνισμού τον οποίο εξισώνει με τον ναζισμό, μια ντιρεκτίβα για την ενίσχυση της αντικομουνιστικής και αντεργατικής εκστρατείας, η οποία εκδηλώνεται με ολοένα και μεγαλύτερη επιθετικότητα σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες.
Τέλος, η ΕΕ συνολικά, έχει διακηρύξει τον επιθετικό χαρακτήρα της πολιτικής της μαζί με το ΝΑΤΟ, την πολεμική πτέρυγα των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που διεξάγει πόλεμο ενάντια στο λαό του Αφγανιστάν. Είναι η ΕΕ που συνεχίζει τη συνεργασία με το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ, παρά την πολιτική του πολέμου και της σφαγής ενάντια στη Γάζα και στον παλαιστινιακό λαό.
Η ανάπτυξη της αντίστασης των εργατών και του λαού
Σε όλες τις χώρες της Ευρώπης, οι εργαζόμενες μάζες βγαίνουν στο δρόμο για να φωνάξουν: «δεν είναι δικιά μας η κρίση. Αρνούμαστε να πληρώσουμε για αυτή». Γίνεται εντονότερο το αίσθημα του ενωτικού αγώνα. Οι αγώνες πολλαπλασιάζονται και ριζοσπαστικοποιούνται: ομηρίες αφεντικών, αποκλεισμοί των επιχειρήσεων, θεαματικές ενέργειες οι οποίες ταλαιπωρούν τους μετόχους, επιχειρήσεις πυγμής ενάντια σε σύμβολα της εξουσίας και της διοίκησης, μαζικές διαδηλώσεις των εργατών που απειλούνται με απόλυση και των άλλων στρωμάτων του πληθυσμού που επίσης υποφέρουν από τις συνέπειες της κρίσης.

Σημαντικά τμήματα των εργατών είναι πρόθυμα να ανεβάσουν την πάλη σε υψηλότερα επίπεδα. Αντιμετωπίζουν την κρατική καταστολή και την πολιτική των ρεφορμιστών ηγετών οι οποίοι εμποδίζουν τις κινητοποιήσεις και προσπαθούν να εγκλωβίσουν σε «λύσεις» για τη διαχείριση της κρίσης, έτσι ώστε οι αντιδράσεις να μη συμπεριλάβουν ολόκληρο το σύστημα.
Ανάμεσα σε αυτούς τους αγώνες, υπογραμμίζουμε τη σπουδαιότητα των αγώνων που διεξήχθησαν από τους εργαζόμενους των αυτοκινητοβιομηχανιών SEAT, Fiat, Opel-GM, κλπ., και των θυγατρικών τους εταιριών, όπως ο αγώνας των εργαζομένων της Continental.

Οι εργαζόμενοι της Continental πήραν σημαντικές αποζημιώσεις από τα καπιταλιστικά κέρδη («50.000 ευρώ για όλους»), γεγονός που εδραίωσε την ενότητα των εργαζομένων, παλιών και νέων. Επίσης, έδωσαν το παράδειγμα της διεθνιστικής αλληλεγγύης όταν δήλωσαν ότι στέκονται δίπλα στους γερμανούς συναδέλφους τους που θίγονται από το ίδιο σχέδιο του μονοπωλίου της Continental: «μιλάμε την ίδια γλώσσα, αυτή των εργατών!».

Η αντίσταση στον κόσμο της εκπαίδευσης αναπτύσσεται. Η σπουδάζουσα νεολαία, οι καθηγητές, το διοικητικό προσωπικό αγωνίζονται ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του δημόσιου πανεπιστημίου, την ολοένα και μειούμενη κρατική χρηματοδότηση των δημοσίων πανεπιστημίων, ενώ η χρηματοδότηση των ιδιωτικών πανεπιστημίων από το κράτος αυξάνεται, υποτάσσοντας τα πανεπιστήμια στα συμφέροντα των εθνικών και ευρωπαϊκών μονοπωλίων. Όλες αυτές οι μεταρρυθμίσεις αντιστοιχούν στην εφαρμογή της ευρωπαϊκής ντιρεκτίβας της «Μπολόνια».

Οι φτωχοί αγρότες, οι ναυτεργάτες και οι ψαράδες, οι τεχνίτες και οι μικροί έμποροι παλεύουν να επιβιώσουν, συνθλιμμένοι από τα μονοπώλια της βιομηχανίας διατροφής και τις αλυσίδες καταστημάτων, όπως τα Carrefour, Auchan, Corte Inglιs. Nestlι, Benetton, κλπ., κλπ.

Η απόρριψη της πολιτικής του πολέμου στην οποία συμμετέχει και η ΕΕ εκδηλώθηκε δυναμικά στην σύνοδο του ΝΑΤΟ που έλαβε χώρα στο Στρασβούργο τον Απρίλιο. Συγκεντρώθηκαν διαδηλωτές από όλες τις χώρες της ΕΕ, όπως επίσης από τις ΗΠΑ, τη Ρωσία, την Τουρκία, την Ουκρανία, κλπ. οι οποίοι κατήγγειλαν το ΝΑΤΟ και την ευθυγράμμιση της ΕΕ με αυτό. Οι διαδηλώσεις έλαβαν χώρα στην πόλη, η οποία ήταν στρατοκρατούμενη, σε κατάσταση πολιορκίας. Οι διαδηλωτές απαίτησαν την αποχώρηση των στρατευμάτων από τα διάφορα μέτωπα του πολέμου (Αφγανιστάν, Ιράκ, κλπ.), κατήγγειλαν την προετοιμασία των νέων πολέμων ενάντια σε άλλες χώρες, όπως το Ιράν, την υποστήριξη της ΕΕ στην τρομοκρατική πολιτική του σιωνισμού, τις μηχανορραφίες για την αποσταθεροποίηση των Βαλκανίων και του Καυκάσου, την επέκταση του ΝΑΤΟ στις χώρες της Ανατολής (Γεωργία, Ουκρανία), και την εγκατάσταση των πυραύλων στην Τσεχία και την Πολωνία. Αυτή η διαδήλωση δείχνει τη διεθνή αλληλεγγύη μεταξύ των λαών ενάντια στις πολεμοκάπηλες πολιτικές που εφαρμόζουν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Σε αυτή την κινητοποίηση, τα μαρξιστικά-λενινιστικά κόμματα, μαζί με άλλες δυνάμεις, επέμειναν στη σύνδεση της πολιτικής του πολέμου με την κρίση, που διακηρύχθηκε με το σύνθημα: «δε θα πληρώσουμε για την κρίση σας, δε θα πληρώσουμε για τους πολέμους σας!».

Η κινητοποίηση ενάντια στην οχυρωμένη Ευρώπη, ενάντια στους ρατσιστικούς και ξενοφοβικούς αντι-μεταναστευτικούς νόμους συνεχίζεται και διευρύνεται. Η νίκη του συνδικαλιστικού αγώνα των μεταναστών «χωρίς χαρτιά» στη Γαλλία, που απέργησαν με την υποστήριξη των γάλλων συναδέλφων τους για να πετύχουν τη νομιμοποίηση τους, ήταν ένα καλό αντίδοτο ενάντια στην διασπαστική εκστρατεία της αστικής τάξης, των αφεντικών και της αντίδρασης, που πραγματοποιήθηκε σε ένα ρατσιστικό φόντο. Οι μετανάστες, με ή χωρίς χαρτιά, αποτελούν εναλλακτική λύση για τις επιχειρήσεις που δε μπορούν να μεταφέρουν την παραγωγή τους σε άλλη χώρα. Αυτοί οι εργαζόμενοι, που ενσωματώνονται στη μάχη ολόκληρης της εργατικής τάξης, ενισχύουν το μέτωπο του αγώνα ενάντια στο κεφάλαιο και για να μην πληρώσουν οι εργαζόμενοι την κρίση: «δουλεύουν εδώ, ζουν εδώ, μένουν εδώ».
Εμείς, τα μέλη της Διεθνούς Σύσκεψης Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (ICMLPO), εκφράζουμε τη δέσμευσή μας στην ανάπτυξη των μετώπων του αγώνα και της αντίστασης στις χώρες μας, εργαζόμαστε για την ενότητα της εργατικής τάξης και την ενότητα όλων των θυμάτων της κρίσης του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος, αναπτύσσουμε τη συνεργασία και την αλληλεγγύη των αγώνων μας.
Με αυτό τον τρόπο, επιδιώκουμε να ενωθούν σε ένα πλατύ μέτωπο όλες οι δυνάμεις που αρνούνται να πληρώσουν οι εργαζόμενοι και ο λαός την κρίση. Είναι μια πολιτική ενότητας ενάντια στην επίθεση του μεγάλου κεφαλαίου, ενάντια στην αντίδραση και στην πολιτική του πολέμου του ιμπεριαλισμού, για την αλληλεγγύη ανάμεσα στους λαούς.

Ένα από τα καθήκοντα μας είναι να αναπτύξουμε, μέσα σε αυτούς τους αγώνες, τη συνειδητότητα των εργατών, των εργαζομένων και των μαζών, προκειμένου να αντιληφθούν ότι αυτή η κρίση είναι κρίση του καπιταλιστικού συστήματος και ότι δεν πρέπει να ψάχνουμε για λύσεις μέσα στο πλαίσιο του συστήματος. Σε αυτούς τους αγώνες αναπτύσσουμε την δικιά μας εναλλακτική για την επαναστατική ανατροπή, για το σοσιαλισμό.

Καλούμε τους εργαζόμενους, τους νέους, τους αντι-ιμπεριαλιστές αγωνιστές, τους επαναστάτες να συμμετάσχουν σε κάθε χώρα στην οικοδόμηση γνήσιων κομμουνιστικών κομμάτων ή να ενισχύσουν τις γραμμές των ήδη υπαρχόντων, γιατί το κομμουνιστικό κόμμα αποτελεί απαραίτητο όργανο για την καθοδήγηση μέχρι τη νίκη των αγώνων του εργατικού και λαϊκού κινήματος. Αυτή η διαδικασία οικοδόμησης νέων κομμάτων και ενίσχυσης των υπαρχόντων πραγματοποιείται από τη Διεθνή Σύσκεψη Μαρξιστικών Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων, η οποία αποτελεί σήμερα το οργανωτικό σχήμα του προλεταριακού διεθνισμού.
Ιταλία, Ιούνιος 2009
Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Δανίας (APK)
Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (Μ-Λ)
Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Γαλλίας (PCOF)
Κομμουνιστική Πλατφόρμα ΙΤΑΛΙΑ
Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας (TDKP)
Το κείμενο συνυπογράφει η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 η οποία δε μπόρεσε να παρευρεθεί στη σύσκεψη.

Διαβάστε Περισσότερα »

Πάνω από 1.000.000.000 οι πεινασμένοι στον κόσμο

Αποτέλεσμα της υπερεκμετάλλευσης και βαρβαρότητα του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού

Σε 1,20 δισεκατομμύριο ανθρώπους αναμένεται να φτάσει ο αριθμός των υποσιτιζόμενων, δηλ. το 1/6 του πληθυσμού της γης στο τέλος του 2009, σύμφωνα με έκθεση του Παγκόσμιου Οργανισμού Τροφίμων (FAO) θα υποσιτίζεται, θα πεινά.
Σύμφωνα με την έκθεση του FAO στα τέλη του 2009, 1,20  δισεκατομμύριο άνθρωποι θα υποφέρουν από την πείνα, λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης του καπιταλισμού, η οποία προκάλεσε ελάττωση των εισοδημάτων, απώλειες θέσεων εργασίας και μείωση στην πρόσβαση των φτωχών στα τρόφιμα, παράλληλα με τη συνεχή αύξηση των τιμών στα είδη διατροφής.
Ο αριθμός των θυμάτων της πείνας αναμένεται να αυξηθεί κατά 11% σύμφωνα με τις προβλέψεις του FAO, οι οποίες στηρίζονται σε μελέτη της υπηρεσίας Οικονομικών Ερευνών του υπουργείου Γεωργίας των ΗΠΑ.
Σύμφωνα με τον FAO «σχεδόν το σύνολο των ανθρώπων που υποσιτίζονται ζουν στις αναπτυσσόμενες χώρες».
Ο αριθμός των ανθρώπων που υποφέρουν απ’ την πείνα υπολογίζεται σε «642 εκατομμύρια στην περιοχή Ασίας-Ειρηνικού, 265 εκατομμύρια στην υποσαχάρεια Αφρική, 53 εκατομμύρια στη Λατινική Αμερική και την Καραβαϊκή, 42 εκατομμύρια στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική και σε 15 εκατομμύρια στις αναπτυγμένες χώρες».
Η γενική εικόνα των ανθρώπων που υποσιτίζονται στον κόσμο αυξήθηκε από 825 εκατομμύρια  την περίοδο 1995-1997 σε 873 εκατομμύρια την περίοδο 2004-2006 σύμφωνα με το FAO.
Η εικόνα αυτή της φτώχειας, της εξαθλίωσης, της πείνας και του θανάτου εκατομμυρίων ανθρώπων στον κόσμο είναι αποτέλεσμα της βαρβαρότητας των καπιταλιστών και των εκάστοτε κυβερνήσεων των διαφόρων χωρών με κύριο χαρακτηριστικό την εκμετάλλευση και την καταπίεση των εργαζομένων και γενικότερα των λαών, αλλά και το αιματοκύλισμά τους (Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν, Ιράκ κλπ.) με πολέμους, με ρύπανση και μόλυνση του περιβάλλοντος, με ανεργία, με αύξηση των τιμών, κλπ., όλα για την αύξηση των κερδών των καπιταλιστών και των πολυεθνικών.
Στην εικόνα αυτή της φτώχειας, της εξαθλίωσης, της πείνας και του θανάτου προστίθεται ακόμα το σύνολο των κοινωνικών προβλημάτων που ζουν και βιώνουν οι εργαζόμενοι και γενικότερα οι λαοί, αποτέλεσμα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας την ίδια στιγμή που τα ταμεία των καπιταλιστών αυξάνουν ολοένα και περισσότερο τα κέρδη τους.

Διαβάστε Περισσότερα »

Πάνω από ένα δισ. οι υποσιτιζόμενοι στον κόσμο

από σημερινή ελευθεροτυπία

Ο αριθμός των υποσιτιζόμενων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο ξεπέρασε για πρώτη φορά το ένα δισεκατομμύριο, αυξανόμενος κατά σχεδόν 100 εκατομμύρια από πέρσι, επισημαίνει ο ΟΗΕ, σημαίνοντας συναγερμό για τους κινδύνους της «σιωπηρής κρίσης της πείνας».

«Ενας στους έξι ανθρώπους δεν έχει επαρκή πρόσβαση σε τρόφιμα», δήλωσε ο επικεφαλής του Οργανισμού Γεωργίας και Τροφίμων του ΟΗΕ (FAO), Ζακ Ντιουφ, ανακοινώνοντας τις εκτιμήσεις του οργανισμού για το 2009, που ανεβάζουν τον αριθμό των πεινασμένων από 915 εκατομμύρια το 2008 σε 1,02 δισ. φέτος. Από αυτούς, περίπου 642 εκατ. ζουν στην περιοχή της Ασίας - Ειρηνικού, 265 εκατ. στην υποσαχάρια Αφρική, 53 εκατ. στη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική και 52 στη Μέση Ανατολή και τη βόρεια Αφρική. Εντύπωση προκαλεί, επίσης, το ότι 15 εκατομμύρια υποσιτιζόμενοι άνθρωποι ζουν στις αποκαλούμενες αναπτυγμένες χώρες. Ο FAO τονίζει ότι η πρόσφατη αύξηση της πείνας δεν οφείλεται στις κακιές σοδειές αλλά στην παγκόσμια οικονομική κρίση, που οδήγησε σε χαμηλότερα εισοδήματα και άνοδο της ανεργίας, σε συνδυασμό με τις υψηλές τιμές των τροφίμων που αναγκάζουν τους φτωχούς καταναλωτές να ξοδεύουν μέχρι και το 60% του εισοδήματός τους σε βασικά διατροφικά προϊόντα. Με το βλέμμα στην προσεχή σύνοδο του G8 στην Ιταλία, ο FAO ζητεί άμεση κινητοποίηση για την εξασφάλιση του «δικαιώματος στην τροφή και κατά συνέπεια του δικαιώματος ύπαρξης». Την ίδια ώρα το Παγκόσμιο Επισιτιστικό Πρόγραμμα του ΟΗΕ (WFP) φροντίζει να προβάλλει τη σχέση μεταξύ πείνας και κοινωνικής αναταραχής. «Η επισιτιστική ασφάλεια είναι ένα από τα πιο κρίσιμα ζητήματα για την ειρήνη και την ασφάλεια στην εποχή μας», δήλωσε η επικεφαλής του Προγράμματος, Τζοζέτ Σίραν, θυμίζοντας τις ταραχές της πείνας του 2008: «Ενας πεινασμένος κόσμος είναι ένας επικίνδυνος κόσμος».

ΛΗΔΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ (Πηγές: Γαλλικό-www.ft.com)

Διαβάστε Περισσότερα »

«Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα» και η πολλαπλή επικαιρότητά του

«Ο Friedrich Engels είπε κάποτε: η αστική κοινωνία βρίσκεται μπροστά σ’ ένα δίλημμα: ή πέρασμα στο Σοσιαλισμό ή επιστροφή στη Βαρβαρότητα. Τι σημαίνει «επιστροφή στη Βαρβαρότητα» στο επίπεδο του ευρωπαϊκού πολιτισμού μας; Διαβάσαμε μέχρι τώρα αυτά τα λόγια και τα επαναλαμβάνομε χωρίς να κατανοούμε το βάθος τους, χωρίς να αντιλαμβανόμαστε την τρομερή σοβαρότητά τους. Μια ματιά γύρω μας αυτή τη στιγμή δείχνει, τι σημαίνει επιστροφή της αστικής κοινωνίας στη Βαρβαρότητα. Ο παγκόσμιος πόλεμος – ακριβώς αυτό σημαίνει επιστροφή στη Βαρβαρότητα. Ο θρίαμβος του ιμπεριαλισμού οδηγεί στην καταστροφή του πολιτισμού» (Rosa Luxemburg, Απρίλης 1915)

Η προβολή ενόψει ευρωεκλογών του περίφημου και πάντα διαχρονικά επίκαιρου – όσο υπάρχει καπιταλισμός-ιμπεριαλισμός – ιστορικο-φιλισοφικο-πολιτικού συνθήματος-διλήμματος του διεθνούς επαναστατικού εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα» (μ’ εξαίρεση την σε αντιδραστική κατεύθυνση παραποίησή του απ’ την αντικομμουνιστική τροτσκιστική ομάδα Καστοριάδη)  απ’ τον αρχηγό του μεγαλοαστικού κόμματος του ΠΑΣΟΚ, Γ.Παπανδρέου, κυριάρχησε για μέρες στην πολιτική προεκλογική αντιπαράθεση, προκαλώντας ποικίλες αντιδράσεις με πιο χαρακτηριστική εκείνη του μοναχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ που ξεπέρασε κάθε όριο αντιδραστικότητας αλλά και γελοιότητας και αγραμματοσύνης.

Η ηγεσία της ΝΔ με πρωτοστάτες το «σοφό-ιστορικό» αλλά και πολύ ταιριαστό δίδυμο των Καραμανλή-Αντώναρου ερμήνευσε τη «Βαρβαρότητα» ως εξύβριση των ψηφοφόρων της ΝΔ (εξαιρετικά «πρωτότυπη και ιστορικού χαρακτήρα» ερμηνεία – συνοδευόμενου και απ’ το φλύαρο, υπερφίαλο και προκλητικό φασιστοειδές Π.Παναγιωτόπουλο που κορδωτός-κορδωτός, διαφημίζοντας την κραυγαλέα αγραμματοσύνη του, απέδωσε, σε τηλεοπτική συζήτηση, στο Μαρξ το σύνθημα και όχι στους Εγκελς-Λούξεμπουργκ (παλιότερα μιλούσε για τις «γάτες του Μάο» αντί του Τενγκ, κλπ.,κλπ.).

Η αναφορά του Γ.Παπανδρέου στο σύνθημα-δίλημμα «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα» έχει καθαρά δημαγωγικό χαρακτήρα με στόχο την εξαπάτηση των πλατιών λαϊκών μαζών, γιατί το ΠΑΣΟΚ ήταν απ’ την ίδρυσή του, παρά την αναφορά στα συνθήματα της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας μα ακόμα και σ’ εκείνα της νέας χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας, και εξακολουθεί να είναι ένα μεγαλοαστικό κόμμα (και όχι σοσιαλδημοκρατικό όπως ισχυρίζονται οι χρουστσοφικοί σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ) που υπερασπίζεται τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου, και κατά συνέπεια ο «Σοσιαλισμός» του δεν έχει καμία σχέση με το Σοσιαλισμό των Μαρξ-Ενγκελς-Λένιν-Στάλιν που οικοδομήθηκε στη Σοβιετική Ένωση τη λενινιστική-σταλινιστική περίοδο (1917-1953).

Η σοσιαλδημοκράτισσα Α.Παπαρήγα απαντώντας στο Γ.Παπανδρέου δήλωσε (21 Μάη 2009) σχετικά με αυτό το ζήτημα: «όση σχέση έχει ο φάντης με το ρετσινόλαδο, άλλη τόση έχει το ΠΑΣΟΚ με το Σοσιαλισμό» (       ), «ξεχνώντας προφανώς:

πρώτο, πως μια ολόκληρη και πλέον δεκαετία το σοσιαλδημοκρατικό «Κ»ΚΕ προπαγάνδιζε σ’ όλους τους τόνους, ότι από κοινού με το ΠΑΣΟΚ θα έφερναν την «Αλλαγή» και το «Σοσιαλισμό» στον τόπο,

δεύτερο, ότι τα χρουστσοφικά κόμματα, μαζί και το «Κ»ΚΕ, θα εγκαθίδρυαν στον κόσμο από κοινού με τα σοσιαλιστικά-σοσιαλδημοκρατικά κόμματα το «Σοσιαλισμό»: «οι κομμουνιστές (σ.σ. οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές), που αποδίδουν αποφασιστική σημασία στην ενότητα της εργατικής τάξης, τάσσονται υπέρ της συνεργασίας με τους σοσιαλιστές και τους σοσιαλδημοκράτες, για να εγκαθιδρύσουν σήμερα ένα προοδευτικό δημοκρατικό καθεστώς και στο μέλλον τη σοσιαλιστική κοινωνία» («Διεθνής Σύσκεψη των κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων, 5-17 Ιούνη 1969, Μόσχα», σελ. 29, «Verlag Frieden und Sozialismus», Prag 1969),

τρίτο, και τελευταίο, ο «Σοσιαλισμός» των χρουστσοφικών σοσιαλδημοκρατών ηγετών του «Κ»ΚΕ δεν έχει κι’ αυτός καμία απολύτως σχέση με το Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό των Μαρξ-Ενγκελς-Λένιν-Στάλιν που οικοδομήθηκε στη Σοβιετική Ένωση τη λενινιστική-σταλινιστική περίοδο (1917-1953), αφού και στο τελευταίο 18^ο Συνέδριό τους διατηρούν τη θέση της διεθνούς χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας, ότι στη Σοβιετική Ένωση και της περιόδου 1953-1990 υπήρχε τάχα και «οικοδομούνταν ο Σοσιαλισμός» – παρά την απουσία επαναστατικού κομμουνιστικού κόμματος και προπαντός την ανατροπή της Διχρατορίας του Προλεταριάτου και την αντικατάστασή της με το λεγόμενο «κράτος όλου του λαού» (=διχτατορία της νέας αστικής τάξης) αλλά και την εφαρμογή των καπιταλιστικών οικονομικών μεταρρυθμίσεων που διέλυσαν ολοσχερώς τις σοσιαλιστικές-κομμουνιστικές σχέσεις παραγωγής και οδήγησαν στην πλήρη παλινόρθωση του καπιταλισμού που ολοκληρώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ΄60 – και επομένως προβάλλουν  και προπαγανδίζουν ως «Σοσιαλισμό» τον παλινορθωμένο καπιταλισμό της χρουστσο-μπρεζνιεφο-γκορμπατσοφικής περιόδου.

Πέρα απ΄τις ψευτοδιαμάχες των αστικών και σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων αλλά και των άλλων αντεπαναστατικών ομάδων (τροτσκιστών, κλπ.), το επαναστατικό ιστορικο-φιλοσοφικο-πολιτικό σύνθημα «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα», που βρέθηκε στο επίκεντρο της ιδεολογικο-πολιτικής αντιπαράθεσης εξαιτίας ιδιαίτερα του πρώτου παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού πολέμου, είχε και θα έχει και στο μέλλον μια διαχρονική και πολλαπλή επικαιρότητα όσο υπάρχει καπιταλισμός-ιμπεριαλισμός, επειδή συνδέεται με σειρά άλυτα στα πλαίσια του καπιταλισμού προβλήματα:

πρώτο, εκφράζει τη διαρκή αντιπαράθεση μεταξύ καπιταλισμού – σοσιαλισμού-κομμουνισμού, δηλ. την αντιπαράθεση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας (άγρια εκμετάλλευση και καταπίεση, μόνιμη ανεργία, φτώχεια και απόλυτη εξαθλίωση του προλεταριάτου, κλπ.,κλπ.) και του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού ως αναγκαία ιστορικά και αναπόφευκτη προοπτική λύσης των προβλημάτων της εργατικής τάξης και των λαών, διατηρώντας έτσι μόνιμα στην επικαιρότητα την επαναστατική ταξική πάλη για τη βίαιη-ένοπλη ανατροπή του καπιταλισμού,

δεύτερο, εκφράζει και «κρατάει» στην επικαιρότητα και στο κέντρο την καθημερινή και διαρκή πολιτικο-οικονομική ταξική πάλη της εργατικής τάξης για την υπεράσπιση των ταξικών της συμφερόντων απ’ τις μόνιμες επιθέσεις του κεφαλαίου, εναρμονισμένης-υποταγμένης πάντα στην πάλη για την προώθηση της βίαιης προλεταριακής επανάστασης,

τρίτο, σε περιόδους ιμπεριαλιστικών πολέμων εκφράζει και τοποθετεί στο κέντρο των καθηκόντων του προλεταριάτου και των λαών την πάλη κατά της αιματηρής βαρβαρότητας των πολέμων που μπορούν να εξαλειφθούν μόνο με την ανατροπή-κατάργηση του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού,

τέταρτο, σε περιόδους φασισμού εκφράζει και θέτει στο κέντρο της ταξικής πάλης του προλεταριάτου και των λαών, όλων των αντιφασιστικών δυνάμεων, την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών,

πέμπτο, σε περιόδους οικονομικών κρίσεων υπερπαραγωγής, φασιστικοποίησης και ανόδου των εθνικιστικών-ρατσιστικών δυνάμεων,  όπως σήμερα, θέτει στο κέντρο των καθηκόντων του προλεταριάτου και των λαών την ταξική πάλη κατά της νέας πρωτοφανούς Βαρβαρότητας του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού: της Βαρβαρότητα των πολέμων, της μαζικής ανεργίας, της φτώχειας, της πείνας και εξαθλίωσης, της φασιστικοποίησης και του φασισμού αλλά και του εθνικισμού-ρατσισμού, κλπ.,κλπ.

«Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα»! Να το πάντα και μόνιμα επίκαιρο σύνθημα όσο υπάρχει καπιταλισμός-ιμπεριαλισμός.

Διαβάστε Περισσότερα »

Η ΚΕΦΑΛΑΙΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ-ΟΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ-Η ΕΞΑΡΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΦΑΣΙΣΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ

Το γεγονός πως η φασιστικοποίηση που καθημερινά εντείνεται ξεκινά από την ανάγκη των κεφαλαιοκρατών να αντιμετωπίσουν την αναμενόμενη αντίδραση της εργατικής τάξης και ιδιαίτερα της «νέας εργατικής βάρδιας», δεν χρειάζεται πολλές αποδείξεις.(Οι θλιβεροί αναθεωρητές που στην αγραμματοσύνη τους και για να δικαιολογήσουν την πρόσφατη φιλοφασιστική τους στάση, θεωρούν αταξικό τον όρο «νεολαία», ας θυμηθούν λίγο τον ακριβή όρο του Λένιν).

Έχει όμως σημασία να καταδειχτεί πως το μέγεθος της βαθιάς κρίσης την οποία οι χρουστσωφικοί και λοιποί αναθεωρητές κατ’ αρχήν υποτιμούσαν, μετά μας έλεγαν πως δεν «έχει χτυπήσει ακόμη τη πόρτα της Ελλάδας» (ανεκδιήγητη Παπαρήγα μέσα Οχτώβρη αλλά και πρόσφατα), ύστερα περιόριζαν τις αναφορές τους μόνο στην «ακρίβεια» λέγοντας μάλιστα πως οφείλεται αποκλειστικά σε εσωτερική κερδοσκοπία, είναι σύμφωνα με τα πιο επίσημα στοιχεία των ιμπεριαλιστών της ΕΕ, σε επίπεδα που κάνουν ασφυχτική την καθημερινότητα και ζοφερό το μέλλον  για το προλεταριάτο.

Καταγράφουμε αυτούσια την παρουσίαση των εκτιμήσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την ελληνική οικονομία, όπως την παρουσιάζει το κατεξοχήν δημοσιογραφικό όργανο των κεφαλαιοκρατών, «Ναυτεμπορική» στις 20 Γενάρη:

«…Η έκθεση της  Κομισιόν προβλέπει για την Ελλάδα ότι το έλλειμμα θα κινηθεί σαφώς πάνω από το απαγορευτικό όριο του 3% του ΑΕΠ, το δημόσιο χρέος θα αυξηθεί, η ανάπτυξη θα είναι σχεδόν μηδενική, η ανεργία θα αυξηθεί σημαντικά, ενώ προβλέπεται δραματική μείωση των επενδύσεων και της εσωτερικής κατανάλωσης.

Ειδικότερα, το 2008 το δημόσιο έλλειμμα αυξήθηκε στην Ελλάδα στο 3,4% του ΑΕΠ, ενώ με τα σημερινά δεδομένα, δηλαδή χωρίς πρόσθετα διορθωτικά μέτρα, το έλλειμμα θα αυξηθεί στο 3,7% φέτος και στο 4,2% του χρόνου. Επιδείνωση προβλέπεται και για το δημόσιο χρέος το οποίο από 94% του ΑΕΠ το 2008 θα αυξηθεί στο 98,4% το 2010.

Σημαντική υποχώρηση καταγράφεται και στην ανάπτυξη, όπου η αύξηση του ΑΕΠ από 2,9% το 2008 θα πέσει στο 0,2% φέτος και στο 0,7% το 2010. Υπενθυμίζεται ότι τον περασμένο Νοέμβριο η Κομισιόν προέβλεπε ανάπτυξη στην Ελλάδα της τάξης του 2,5% για φέτος και 2,6% του χρόνου.

Αύξηση, ύστερα από πέντε χρόνια, θα καταγράψει και ο δείκτης της ανεργίας, η οποία από 8,3% του ενεργού πληθυσμού το 2008 θα ανέλθει στο 9,4% το 2010 και αυτό οφείλεται στην αρνητική εξέλιξη της απασχόλησης το 2009 (-0,1%) και στην οριακή αύξηση το 2010 (0,21%).

Η κρίση συρρικνώνει και την ιδιωτική κατανάλωση η οποία τα τελευταία χρόνια είχε κατέγραφε σημαντική αύξηση (μεταξύ 2,5 και 4% ετησίως), ενώ φέτος και του χρόνου θα περιοριστεί σε μια αύξηση της τάξης του 0,7%. Η εξέλιξη αυτή οφείλεται στις δυσμενέστερες πιστωτικές συνθήκες, δηλαδή στη δυσκολία δανεισμού από τις τράπεζες.

Συρρίκνωση καταγράφεται και στις επενδύσεις, οι οποίες από αυξήσεις άνω του 4,5% τα τελευταία χρόνια, θα κινηθούν φέτος αρνητικά (1,4%) και του χρόνου οριακά θετικά (0,5%).

Παρά την ύφεση και τη μείωση της εσωτερικής ζήτησης το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών θα συνεχίσει να κινείται σε επίπεδα της τάξης του 13% τους ΑΕΠ, προϊόν της έλλειψης ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας.

Το μόνο θετικό στοιχείο είναι ο αναμενόμενος σχετικά χαμηλός πληθωρισμός, ο οποίος από 4,2% το 2008 θα κυμανθεί στο 2,5% φέτος και στο 2,7% το 2010»

Οι ιμπεριαλιστές τεχνοκράτες παρουσιάζουν βέβαια τους δείχτες απομονωμένους, φλυαρούν μένοντας στα επιμέρους και κυρίως συσκοτίζουν τις «αιτίες» και οτιδήποτε καταδείχνει τα δομικά χαραχτηριστικά των οικονομικών φαινομένων.

Η αύξηση του ελλείμματος, μαζί με τη παραπέρα επιδείνωση του χρόνιου δημόσιου χρέους-μαμούθ , και όλα αυτά με παράλληλη πτώση της ανάπτυξης ακόμη και αυτής που χαραχτηρίζει τις εξαρτημένες χώρες ( παροχή υπηρεσιών ), δείχνουν απλά πως η κεφαλαιοκρατική Ελλάδα , εξαρτημένη και με μέσο επίπεδο ανάπτυξης όντας σε πορεία συνεχούς αποβιομηχάνισης, έρχεται αντιμέτωπη της κρίσης με όρους ‘’αδύνατου κρίκου’’ και με ορατό το φόβο η σημερινή φτώχεια ,( που οι χρουστσωφικοί αποφεύγουν και ν΄αναφέρουν ),να μετατραπεί σε πείνα.

Οι χώρες υπηρέτες των διεθνών μονοπωλίων, ακριβώς επειδή ο καπιταλιστικός καταμερισμός εργασίας της οδηγεί  (όπως απέδειξαν ο Δημήτρης Μπάτσης και ο Νίκος Κιτσίκης από τη θέση των κομμουνιστών επιστημόνων στην υπηρεσία ενός μπολσεβίκικου κόμματος) σε «απαγόρευση» ανάπτυξης βαριάς βιομηχανίας και κύρια παραγωγής μέσων παραγωγής, μένουν σε «στρεβλή ανάπτυξη» που σε συνθήκες σχετικής ηρεμίας είναι για την εξυπηρέτηση των μονοπωλίων (μεταφορές, επικοινωνίες, εμπόριο, απλές κατασκευές, τουρισμός και βέβαια ανάπτυξη της τοκογλυφικής καταναλωτικής πίστης),  «ανάπτυξη» που καταρρέει ακόμη πιο εύκολα σε συνθήκες κρίσης και παγκόσμιας ύφεσης.

Εδώ ας σημειώσουμε πως υπάρχει μια διαφορά στο επίπεδο ανάπτυξης των εξαρτημένων καπιταλιστικών χωρών, με βάση το σημείο απ΄ το οποίο «ξεκινούν», στη λογική  του  παγκόσμιου καπιταλιστικού καταμερισμού εργασίας.

Είναι λογικό η ανάπτυξη της Λετονίας ή της Ουγγαρίας να παρουσιάζουν υψηλούς ρυθμούς ακριβώς γιατί υποχρεώνονται να ξεκινήσουν από μηδενική σχεδόν βάση, την «υποδομή» καλύτερης εξυπηρέτησης των ιμπεριαλιστών. Πρέπει να φτιάξουν τηλεπικοινωνίες, δρόμους, λιμάνια, αποθηκευτικούς χώρους που θα κάνουν το ξεζούμισμά τους πιο αποτελεσματικό για το μέγιστο μονοπωλιακό κέρδος και έτσι παρουσιάζουν για μια σχετικά μακρά περίοδο, τη λεγόμενη «χάρτινη ανάπτυξη». Τόσο «χάρτινη», που χώρες με ρυθμούς ανάπτυξης του 8-9% πέφτουν εν μια νυχτί , στην καθαρά αποικιακή αγκαλιά του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (βλέπε Ουγγαρία και άλλες),με την πείνα και τη φασιστική πολιτική καταστολής, που αυτό συνεπάγεται.

Έτσι η Ελλάδα, με τη δική της, πάνω του μέσου όρου της ΕΕ «ανάπτυξη», τη βλέπει να γκρεμίζεται στο 10% της περσινής, σε ένα μόνο χρόνο. Και είναι λογικό όταν χώρες βαριάς βιομηχανικής παραγωγής σε συνθήκες κρίσης  θα παρουσιάσουν πτώση 40-50% ,η Ελλάδα («μικροιμπεριαλιστική» σύμφωνα με το θλιβερό σοσιαλδημοκρατικό «Κ»ΚΕ ), να βουλιάζει αναπτυξιακά κατά 93%.

Ας δούμε πάλι από τη «Ναυτεμπορική» την ακριβή αναφορά του κορακιού Αλμούνια  για την Ελλάδα, πριν καταλήξει στη απειλή της «επιτήρησης» :

«…Η οικονομική δραστηριότητα συνέχισε να αναπτύσσεται πάνω από το μέσο όρο της Ευρωζώνης, με ρυθμούς κοντά στο 3% το 2008. Πάντως, η οικονομική δραστηριότητα επιβραδύνθηκε το 2008, ειδικότερα στο δεύτερο μισό του έτους, με κύρια αιτία την πτώση της εσωτερικής ζήτησης, ενώ οι εξαγωγές υπηρεσιών, ειδικότερα στον τομέα των μεταφορών, παρουσίασαν μεγάλη μείωση.

Η δραστηριότητα αναμένεται να επηρεαστεί ιδιαίτερα από τη διεθνή οικονομική κρίση και παρά τα θετικά πρόσημα, η οικονομική ανάπτυξη θα είναι βραδεία το 2009 και θα στηρίζεται απόλυτα στην εσωτερική ζήτηση. Σε ένα περιβάλλον αβεβαιότητας στις διεθνείς αγορές, η επιδείνωση των πιστωτικών όρων αναμένεται να μειώσει την ιδιωτική κατανάλωση, ενώ οι επενδύσεις θα περιοριστούν ακόμα περισσότερο.

Η επιδείνωση του οικονομικού περιβάλλοντος στην Ευρωζώνη και στη Νοτιο-Ανατολική Ευρώπη, σε συνδυασμό με την αύξηση του κόστους της μονάδας εργασίας πάνω από το μέσο όρο της Ευρωζώνης, θα επηρεάσει τις εμπορικές εξαγωγές, οι οποίες αναμένεται να μειωθούν το 2009.

Επίσης, οι υπηρεσίες στον τομέα των μεταφορών και του τουρισμού είναι όλο και περισσότερο ευάλωτες στο αντίξοο διεθνές περιβάλλον και προβλέπεται ότι θα περιοριστούν, γεγονός που συνεπάγεται τη μηδενική συνεισφορά των καθαρών εξαγωγών στην αύξηση του ΑΕΠ. Το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου αναμένεται να παραμείνει ανώτερο του 12,50 % του ΑΕΠ σε όλη την εξεταζόμενη περίοδο».

Όσο για τη περίφημη ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, που ως συνήθως καταγράφεται αρνητική και διαρκώς επιδεινώνεται, αυτός είναι ο εξαρτημένος ελληνικός καπιταλισμός, όσο κι αν προσπαθούν να μας παραμυθιάζουν. Οι εργάτες υφίστανται άγρια ληστρική εκμετάλλευση, με μισθούς κατά 40% μικρότερους του μέσου όρου της ΕΕ.(Το αυξημένο κόστος «της μονάδας εργασίας» κατά τον Αλμούνια, δεν οφείλεται βέβαια στους μισθούς, αλλά στην υστέρηση της χρήσης προωθημένης τεχνολογίας, χαραχτηριστικό εξαρτημένης καπιταλιστικής χώρας). Τα καπιταλιστικά κέρδη ιδίως κάποιων  κλάδων όπως οι Τράπεζες-τοκογλύφοι, φτάνουν σε επίπεδα ρεκόρ, ετήσιας αύξησης του 200%, αλλά οι ελληνικές επιχειρήσεις  δεν είναι ανταγωνιστικές. Και αυτό είναι αλήθεια: το ποσοστό της εκμετάλλευσης, η απόλυτη υπεραξία, σε συνθήκες σαπισμένου ιμπεριαλισμού, δεν σε καθιστούν «ανταγωνιστικό». Όσο και να εξαθλιώσει μια εξαρτημένη αστική τάξη το προλεταριάτο της, δεν θα «αφεθεί» να κερδίσει αγορές και αυτονομία από τα μονοπώλια τα οποία υπηρετεί και από τα οποία είναι ελεγχόμενη πλέρια.

Τα αποτελέσματα της κρίσης στη χώρα, η εργατική τάξη τα βιώνει ήδη. Η ανεργία δεν «έρχεται», είναι εφιαλτικά ήδη παρούσα και χτυπάει εξοντωτικά, κύρια  τους «προβοκάτορες» κατά την Παπαρήγα και το σινάφι της, δηλαδή τη «νέα εργατική βάρδια»

‘Όταν το ιμπεριαλιστικό «διευθυντήριο» μιλάει για ανεργία 9,4% αλλά κυρίως για αρνητική πορεία της απασχόλησης, με δεδομένο πως η απασχόληση στη χώρα  δεν παρά κατά  ένα 60% «ελεγχόμενη και μετρήσιμη» – βλέπε «μπλοκάκια», ανασφάλιστη εργασία, μη μέτρηση μεταναστών προλετάριων – αυτό σημαίνει πως η ζοφερή σημερινή κατάσταση φέρνει τον αυριανό εφιάλτη που ζει ήδη η Ισπανία, με πραγματική ανεργία κοντά στο 30%.

Τέλος αξίζει να αναφέρουμε πως αυτό που για τους αστούς τεχνοκράτες θεωρείται το μόνο θετικό της περιόδου, σε συνθήκες ύφεσης και παρατεταμένης κρίσης σημαίνει το ακριβώς αντίθετο. Η κάποια μείωση του πληθωρισμού, δεν είναι παρά απότοκο της αναγνωρισμένης δραματικής πτώσης της κατανάλωσης, λόγω της συμπίεσης της αγοραστικής δύναμης των εργαζόμενων στα κατώτερα δυνατά επίπεδα επιβίωσης. Δεν πρόκειται για έλεγχο του πληθωρισμού αλλά για ένδειξη πως το φάσμα του «αντιπληθωρισμού» είναι πια ορατό, όπως αναγνωρίζουν κορυφαίοι Αμερικανοί οικονομολόγοι. Και αντιπληθωρισμός σημαίνει το τελευταίο στάδιο της ύφεσης.( ας θυμηθούμε πως εμφανίστηκε στη προπολεμική Γερμανία, στη Χιλή του Πινοσέτ κλπ).

Η εργατική τάξη ασφυχτιά και το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ ξέρει καλά πως αυτά που θα ακολουθήσουν σαν αυθόρμητα κατ΄ αρχήν ξεσπάσματα – όπως ο μαχητικός νεολαιίστικος ξεσηκωμός του Δεκέμβρη- θα είναι και «εκτός των τοιχών» του αστικού πολιτικού παιχνιδιού και φοβάται πως θα ανατρέψουν αντεπαναστατικά «δεδομένα» που κυριαρχούν χρόνια.

Αυτός είναι ο λόγος που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη η πιο απροκάλυπτη καταστολή, βαθαίνει η φασιστικοποίηση της πολιτικής ζωής, ποινικοποιείται η αντικαπιταλιστική στάση «προληπτικά».

Το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ με τη συμμαχία των ναζιφασιστών του ΛΑΟΣ  και των αναίσχυντων προδοτών του «Κ»ΚΕ, έχοντας εξασφαλίσει την ανοχή των άλλων αστικών και αναθεωρητικών κομμάτων που οι αντιφάσεις και παλινωδίες τους τα καθιστούν αναποτελεσματικό αντίπαλο δέος, προχωρά στο δρόμο της άρσης ακόμη και στοιχειωδών αστικοδημοκρατικών καταχτήσεων.

Δεν είναι όμως μόνοι τους, η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της δεν θα κάτσουν σα σφαχτάρια. Οι επαναστάτες κομμουνιστές χωρίς αυταπάτες και μικρομεγαλισμούς αλλά με επίγνωση του επαναστατικού τους χρέους, θα είναι παρόντες.

Διαβάστε Περισσότερα »