Περιφερειακή συνάντηση ICMLPO: ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΜΑΣ

Περιφερειακή Σύσκεψη των μαρξιστικών-λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων, μέλη της ICMLPO

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΜΑΣ

Εμείς, τα μαρξιστικά-λενινιστικά Κόμματα και Οργανώσεις της Ευρώπης συναντηθήκαμε στην Ισπανία ως φιλοξενούμενοι του αδελφού Κόμματος PCE(m-l). Συζητήσαμε σε βάθος για τη σημερινή κατάσταση στην Ευρώπη και για τα καθήκοντά μας.

Το προτσές της ευρωπαϊκής οικοδόμησης συντελείται στο γενικότερο πλαίσιο της κρίσης του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος: η ΕΕ είναι ολοκληρωτικά ενσωματωμένη σ’ αυτό το σύστημα και αποτελεί μέρος του.

Η κρίση της ευρωπαϊκής οικοδόμησης είναι μια έκφραση των σύμφυτων εσωτερικών Αντιφάσεων (=Widerspruch) του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος:

– της Αντίφασης μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας,

– των Αντιφάσεων μεταξύ των μονοπωλίων και των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων,

– των Αντιφάσεων μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων από τη μια και των καταπιεσμένων εθνών από την άλλη.

Η οικοδόμηση της Ευρώπης είναι ένα πεδίο μάχης μεταξύ των κύριων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων ΗΠΑ, Κίνας και Ρωσίας, οι οποίες ανταγωνίζονται μεταξύ τους και συγκρούονται η μια με την άλλη: αναμειγνύονται επίσης στην ΕΕ, για να παρεμποδίσουν την ανάπτυξή της ως ιμπεριαλιστή ανταγωνιστή.

Σήμερα η εθνικιστική πολιτική και ο προστατευτισμός (=Protektionismus), που εφαρμόζονται από τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ, ακόμα σήμερα είναι η πιο ισχυρή και πιο επιθετική δύναμη, αποσταθεροποιεί τον κόσμο ολόπλευρα και βαθαίνει τις Αντιφάσεις μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Συνεχίζει και δυναμώνει τις εντάσεις μεταξύ των ευρωπαϊκών συμμάχων στην Ευρώπη, που είναι μέλη του ΝΑΤΟ, και της Ρωσίας, με το να περικυκλώνει στρατιωτικά μέσω της εγκατάστασης πυραύλων, την αύξηση στρατευμάτων και των μεγάλων στρατιωτικών γυμνασίων στις Βόρειες χώρες.

Η οικονομική και πολιτική σύγκρουση με τον κινέζικο ιμπεριαλισμό πλήττει βαθιά την ΕΕ.

Η Κίνα αναπτύσσει μια δραστήρια οικονομική πολιτική με πολιτικές και γεωστρατηγικές φιλοδοξίες με σκοπό να επεκτείνει την επιρροή της στην Ευρώπη και να ανοίξει νέες αγορές για τα μονοπώλιά της. Ο λεγόμενος «νέος δρόμος του μεταξιού» συγκεκριμενοποιεί αυτούς τους σκοπούς. Εκμεταλλευόμενη τις εσωτερικές Αντιφάσεις της ΕΕ, η Κίνα προτείνει «deals” για επενδύσεις με διάφορες κυβερνήσεις – Ελλάδας, Ιταλίας, Ουγγαρίας, αλλά και Γαλλίας, Ολλανδίας, αλλά και τις υποσχέσεις για δυνατότητες εξαγωγών στην ίδια την αγορά της. Αυτή η πολιτική προκαλεί διάσπαση και πολιτικές αλλά και οικονομικές συγκρούσεις μεταξύ των διαφόρων κρατών της ΕΕ, άλλα και με τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ.

Η Κίνα επεκτείνει την επιρροή της και προς την Αφρική, με τον ισχυρισμό, μιας «δίκαιης» συμβολής στην οικονομική ανάπτυξη αυτών των χωρών, ιδιαίτερα στον τομέα των Υποδομών (δρόμους, σιδηροδρόμους, γέφυρες, κλπ.). Η Κίνα αναλαμβάνει τον έλεγχο των ορυκτών, πετρελαίου, γης σε βάρος των αγροτών και των επαρχιακών Κοινοτήτων. Οι λεγόμενες «ισότιμες σχέσεις» δεν είναι καθόλου ισότιμες και αποτελούν στην πραγματικότητα πρόσχημα για την ιμπεριαλιστική ληστρική πολιτική της και για την κατάκτηση νέων αγορών για τα εμπορεύματά της. Υπό το πρόσχημα της «μη ανάμιξης στις εσωτερικές υποθέσεις» στηρίζει αντιδραστικές κυβερνήσεις, που καταπιέζουν τους λαούς τους.

Η Ρωσία εκμεταλλεύεται επίσης πολύ δραστήρια τις Αντιφάσεις μεταξύ των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών και των καπιταλιστών, ιδιαίτερα στο ζήτημα της εξαγωγής του φυσικού αέριου.

Εξαιτίας του χαρακτήρα της και της δομής από τα διαφορετικά ιμπεριαλιστικά και καπιταλιστικά κράτη, η ΕΕ υπόκειται κι αυτή στη δράση του νόμου της ανισόμετρης ανάπτυξης, που είναι σύμφυτος στο καπιταλιστικό και ιμπεριαλιστικό σύστημα. Όλες αυτές οι Αντιφάσεις αναπτύσσονται και δρουν μαζί. Εμφανίστηκαν σαν παράδειγμα στο πρόβλημα του Brexit, που ως τα σήμερα δεν έχει ακόμα λυθεί. Σε κάθε περίπτωση το Brexit, είτε πραγματοποιηθεί ή όχι, αδυνατίζει την οικοδόμηση της Ευρώπης.

Όμως η κρίση, που επιδρά στην ΕΕ, δεν σταματά την εφαρμογή των υπερεθνικών εγκαταστάσεων όπως ευρωπαϊκών πρακτορείων (ενέργειας, μεταφορών, παροχής υπηρεσιών…), ντιρεκτίβες, διατάγματα και νόμους που εκδίδονται από την ευρωπαϊκή Κομισιόν και το ευρωπαϊκό Συμβούλιο (αποτελείται από τις κυβερνήσεις των κρατών μελών), τα οποία συνεχίζονται με την προώθηση και εφαρμογή της νέο-φιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής προς όφελος των μεγάλων μονοπωλίων.

Αυτοί οι μηχανισμοί περιορίζουν τον εθνικό έλεγχο και την ικανότητα ρύθμισης των κρατών σε σπουδαίους τομείς, όπως ενέργεια, μεταφορές, κλπ., και μάλιστα τους καταπιέζουν.

Τα αντεργατικά και αντιλαϊκά μέτρα θα εφαρμόζονται παραπέρα και θα πολλαπλασιάζουν τον κοινωνικό ανταγωνισμό, τον ανταγωνισμό «όλοι εναντίον όλων» και τον ανταγωνισμό μεταξύ των εργατών …

Ο γερμανικός και γαλλικός ιμπεριαλισμός καθοδηγούν το προτσές της ευρωπαϊκής οικοδόμησης – προς το συμφέρον των δικών τους μονοπωλίων. Αλλά ανταγωνίζονται και μεταξύ τους. Σήμερα προτείνουν να ξεπεράσουν την κρίση μέσω της προώθησης-επέκτασης της στρατιωτικο-βιομηχανικής βάσης (αεροπλάνα, τανκς, ντρόουνς, πυραύλους…) με τη βοήθεια της ανάπτυξης μιας ευρωπαϊκής «αμυντικής πολιτικής». Ως τώρα η πολιτική αυτή είναι σε συμφωνία με το ΝΑΤΟ, ιδιαίτερα με την απόφαση-υπαγόρευση να δίνεται το 2% του ΑΕΠ για τον πολεμικό Προϋπολογισμό, προφανώς σε βάρος ιδιαίτερα του κοινωνικού Προϋπολογισμού. Αυτό οδηγεί τα «ουδέτερα κράτη» της ΕΕ με τη συμμετοχή τους στην PESCO (Permanent Structured Cooperation = μόνιμη διαρθρωμένη στρατιωτική συνεργασία) να προσδεθούν στη στρατιωτικοποίηση.

Αυτή η τάση προς τη στρατωτικοποίηση ξαπλώνεται σε ολόκληρο τον κόσμο και η ΕΕ συμμετέχει σ’αυτή. Η ΕΕ δεν είναι παράγοντας ειρήνης, αντίθετα είναι παράγοντας πολέμου.

Οι μπουρζουαζίες των ευρωπαϊκών κρατών για να προωθήσουν τις αντιδραστικές επιθέσεις στους εργάτες και στους λαούς ακολουθούν μια πολιτική καταπίεσης των κοινωνικών διαμαρτυριών. Αστυνομικό κράτος, πάντοτε καταπιεστικοί νόμοι, όλο και λιγότερα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, συνεχής περιορισμός τους.

Συλλήψεις μαχητικών εργατών… ταυτόχρονα προώθηση αντιδραστικών, φασιστικών κινημάτων και κομμάτων που συμμετέχουν σε εκλογές. Εκμεταλλεύονται την κρίση της παραδοσιακής Δεξιάς και των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, που όλοι τους υποστη-ρίζουν την ΕΕ και την νεο-φιλελεύθερη πολιτική. Ο σκοπός αυτών των δεξιών εξτρεμιστών και μάλιστα φασιστικών κομμάτων είναι η προώθηση της διάσπαση, του ρατσισμού και της εχθρότητας προς τους ξένους και η εξάπλωση του αντιδραστικού εθνικισμού.

Η «Αφρική είναι το μέλλον μας» διακηρύσσουν ορισμένοι απ’ τους πρωθυπουργούς και οι ηγέτες της ΕΕ. Εννοούν μ’ αυτό ότι η Αφρική αποτελεί την αποκλειστική αγορά για τα προϊόντα τους, ότι ο ορυκτός πλούτος, το νερό, τα τρόφιμα, η γη, οι ενεργειακές πηγές… των Αφρικανικών χωρών υπάρχουν για τα μονοπώλια τους. Μάλιστα θεωρούν δικαίωμά τους να εξάγουν όλων των ειδών απόβλητα (βιομηχανικά, χημικά και πυρηνικά απόβλητα…). Εν συντομία θεωρούν την Αφρική ως δική τους ιδιοκτησία και την υπερασπίζουν ενάντια στην απληστία άλλων ιμπεριαλιστών δυνάμεων.

Η στρατιωτική παρουσία μερικών ευρωπαϊκών κρατών στην Αφρική αυξάνεται. Ο γαλλικός ιμπεριαλισμός είναι η πιο σπουδαία στρατιωτική δύναμη που είναι παρούσα με χιλιάδες στρατιώτες, στρατιωτικές βάσεις κλπ. στη ζώνη Sahel – Subsahara. Ασκεί πίεση στην ΕΕ και στα κράτη μέλη της να στείλουν λογιστική υποστήριξη και να δώσουν ολοένα και περισσότερα χρήματα στο λεγόμενο «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας».

Το σύνολο αυτής της πολιτικής είναι η ουσιαστική αιτία για την εξάπλωση της εξαθλίωσης της οικονομικής κρίσης, που πλήττει τις Αφρικανικές χώρες με καταστροφικές συνέπειες για τους εργάτες, αγρότες και τους λαούς της Αφρικής.

Αυτή είναι η βασική αιτία για τα μεγάλα μεταναστευτικά ρεύματα που έχουν αγκαλιάσει εκατομμύρια ανθρώπους πρωταρχικά στην ίδια την Αφρική. Ένα μικρό μέρος από αυτούς καταφέρει να διασχίσει τη Μεσόγειο για να φτάσει στην Ευρώπη. Η ΕΕ αναπτύσσει μια επιθετική πολική εναντίον αυτών των μεταναστών και μετατρέπεται σε «φρούριο», με το να οργανώνει στρατιωτικό έλεγχο της θάλασσας και έτσι να προκαλούνται χιλιάδες νεκροί. Δυναμώνει επίσης τη συστηματική καταπίεση ενάντια στους μετανάστες στο εσωτερικό της Ευρώπης. Αυτή είναι η «ευρωπαϊκή πολιτική της αλληλεγγύης».

Η αντίσταση σε όλη την Ευρώπη δυναμώνει

Παρακολουθούμε την ανάπτυξη της αντίστασης των εργατών και των λαών, την αντίσταση των γυναικών, της νεολαίας ενάντια στην πολιτική της φτώχιας, η οποία προωθείται τόσο από την κάθε ξεχωριστή μπουρζουαζία όσο και από την ΕΕ ως σύνολο. Οι αγώνες για την αύξηση των μισθών και των συντάξεων, που σημείωσαν μεγάλη μείωση από τη νεοφιλελεύθερη πολιτική, για την υπεράσπιση των δημοσίων υπηρεσιών (υγεία, παιδεία, δημόσιες συγκοινωνίες, κοινωνική ασφάλεια…) που έχουν γίνει στόχος της πολιτικής των ιδιωτικοποιήσεων, ενάντια στη μείωση του κοινωνικού Προϋπολογισμού, τους αγώνες ενάντια στις απολύσεις, ενάντια στην επέκταση της μερικής απασχόλησης και εργασίας (χωρίς συμβάσεις, ασφαλίσεις, ωράρια, κλπ., κλπ.) που αυξάνονται συνεχώς. Αναπτύσσονται συνεχώς αγώνες ενάντια στην πολιτική που επιδιώκει να περιορίσει τα δικαιώματα των εργατών όπως αυτονομία διαπραγματεύσεων, το δικαίωμα της απεργίας, το δικαίωμα των διαδηλώσεων, κλπ.

Νέα τμήματα του λαού, που αγωνίζονται ενάντια στις συνέπειες της πολιτικής της λιτότητας, την αύξηση των φόρων, που κύρια πληρώνονται από τους εργάτες και τα χαμηλά στρώματα, συμμετέχουν σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις, όπως βλέπουμε στη Γαλλία με τα «κίτρινα γιλέκα». Το οργανωμένο εργατικό κίνημα ενδιαφέρεται να υιοθετήσει αυτά τα κοινωνικά αιτήματα αυτού του κινήματος για να δυναμώσει το κίνημα ενάντια στο κεφάλαιο και την κυβέρνηση που βρίσκεται στην υπηρεσία των μεγάλων μονοπωλίων.

Οι αγώνες βρίσκονται αντιμέτωποι με μια επιθετική αστυνομική και δικαστική καταπίεση: η ουσία του κράτους και ο ταξικός χαρακτήρα της βίας, που χρησιμοποιείται ενάντια στο εργατικό και λαϊκό κίνημα, γίνεται ολοένα πιο φανερός. Ταυτόχρονα είναι αυτονόητη και η νομιμότητα της αντίστασης των εργατών, τις νεολαίας και των ανθρώπων σ’ όλες τις μορφές.

Αναπτύσσεται η κινητοποίηση των γυναικών για ίσους και καλύτερους μισθούς, ίδια δικαιώματα, ενάντια στη σεξουαλική παρενόχληση, όπως έδειξε η μεγαλύτερη συμμετοχή των εργατών, ανδρών και γυναικών, στην ισχυρή κινητοποίηση της 8ης Μάρτη.

Η νεολαία, ιδιαίτερα στην Ευρώπη, έθεσε το ζήτημα της ευθύνης των κυβερνήσεων και της πολιτικής των, επίσης και των μεγάλων μονοπωλίων για την αλλαγή του κλίματος και τις καταστροφικές συνέπειες ιδιαίτερα για τους λαούς των φτωχών χωρών. Τμήματα της νεολαίας εκπροσωπούν την άποψη «δεν πρέπει να αλλάξει το κλίμα, αλλά το σύστημα». Φυσικά αυτό είναι ένα πρώτο βήμα συνειδητοποίησης, ότι το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα ευθύνεται κύρια για την καταστροφή του περιβάλλοντος.

Μεγαλώνει επίσης και η αντίσταση ενάντια στην εξάπλωση των ρατσιστικών και φασιστικών δυνάμεων σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Αυτή η αντίσταση εκφράζεται με διαφορετικές μορφές και αναπτύσσεται με ιδιαίτερη δύναμη στ τμήματα της νεολαίας.

Ο κίνδυνος ενός ιμπεριαλιστικού πολέμου προκαλεί μεγαλύτερη κινητοποίηση των λαών. Το αντι-ΝΑΤΟικό κίνημα, το κίνημα ενάντια στις αμερικάνικες βάσεις στην Ευρώπη, ενάντια στα πυρηνικά όπλα στην Ευρώπη γίνεται ισχυρότερο. Είναι σημαντικό να διευρυνθεί η αντιπολίτευση ενάντια σ’ όλα τα είδη της ευρωπαϊκής «Αμυντικής Πολιτικής», η οποία εξυπηρετεί μόνο τα συμφέροντα των μονοπωλίων, ιδιαίτερα το στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα, που στρέφεται ενάντια στους λαούς. Ταυτόχρονα πρέπει να αποκαλύπτεται η ουσία της πολιτικής των άλλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων όπως Ρωσίας και Κίνας, που και αυτές αποτελούν τμήμα του ενδοιμπεριαλιστικού αγώνα. Δεν είναι «ειρηνικές» ή «ενδεχόμενοι σύμμαχοι» του κινήματος ενάντια στον πόλεμο και ενάντια στον ιμπεριαλισμό.

Σε αυτό το γενικό πλαίσιο της όξυνσης της ταξικής πάλης και του βαθέματος των κύριων Αντιφάσεων της εποχής, εμείς τα μαρξιστικά-λενινιστικά Κόμματα και Οργανώσεις προτείνουμε τα ακόλουθα σπουδαία καθήκοντα:

– ανάπτυξη μιας δραστήριας πολιτικής για την ενότητα των εργατών στη βάση των ταξικών τους συμφερόντων και για την ενότητα και των αγώνα των εργατών και των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων ενάντια στην επίθεση των μονοπωλίων και των καπιταλιστών, την Αντίδραση και την πολιτική πολέμου του ιμπεριαλισμού.

– ανάπτυξη δραστήριας αλληλεγγύης με τους εργάτες και τους λαούς του κόσμου, ιδιαίτερα εκείνους οι οποίοι υποφέρουν από την ιμπεριαλιστική καταπίεση, την επίθεση και τη λεηλασία, καταπολεμώντας τους εχθρούς των καταπιεσμένων.

– δυνάμωμα της υπεράσπισής μας του Παλαιστινιακού λαού και τις Οργανώσεις του στην πάλη για τα εθνικά του δικαιώματα. Ενάντια στο Σιωνισμό και τον ιμπεριαλισμό.

– Συνέχιση και ενίσχυση της αλληλεγγύης προς τους λαούς της Τουρκίας που αγωνίζονται ενάντια στην αντιδραστική κυβέρνηση Ερντογκάν και προς τις δημοκρατικές και επαναστατικές δυνάμεις. Καταδικάζουμε τις επιδιώξεις της κυβέρνησης Ερντογκάν να φιμώσουν τους ηγέτες του EMEP μέσω νομικών και οικονομικών κυρώσεων.

– αγώνα ενάντια στα τείχη σιωπής για το νόμιμο αγώνα του λαού των Sahauri για Αυτοδιάθεση.

Λαμβάνομε υπόψη και στηρίζομε ιδιαίτερα τους λαούς και τις επαναστατικές Οργανώσεις που αγωνίζονται για να εξαλείψουν τις αντιδραστικές κυβερνήσεις και αγωνίζονται για ψωμί, ελευθερία, και λαϊκή κυριαρχία όπως συμβαίνει τώρα στις περιπτώσεις της Αλγερίας και στο Σουδάν. Καταδικάζουμε τα χτυπήματα και τις επεμβάσεις των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και των αντιδραστικών κυβερνήσεων και δυνάμεων, που προσπαθούν να καταπιέσουν αυτά τα ισχυρά λαϊκά κινήματα.

Στηρίζομε τα αδελφά Κόμματα στην Αφρική (ιδιαίτερα στην Τυνησία, Μαρόκο, Μπουρκίνα, Ακτή Ελεφαντοστού και Μπενίν) που αγωνίζονται για να δώσουν στους αγώνες των λαών τους επαναστατικό χαρακτήρα και να τους οδηγήσουν σε εθνική και κοινωνική απελευθέρωση.

Ένα ιδιαίτερο καθήκον μας είναι η οικοδόμηση των Οργανώσεων μας, η οικοδόμηση των Κομμάτων εμπροσθοφυλακή της εργατικής τάξης, η βοήθεια στη δημιουργία μαρξιστικών-λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων στην Ευρώπη και δυνάμωμα της διεθνούς αλληλεγγύης.

Ενισχύουμε τη δράση μας στον επαναστατικό αγώνα για μια επαναστατική ανατροπή του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος, για το Σοσιαλισμό.

Ισπανία, Μάης 2019

Κομμουνιστικό Κόμμα των Εργατών της Δανίας, (APK)

Κομμουνιστικό Κόμμα των Εργατών της Γαλλίας, (PCOF)

Οργάνωση για την Οικοδόμηση του Κομμουνιστικού Κόμματος των Εργατών στην Γερμανία (Arbeit Zukunft)

Κίνηση για Ανασύνταξη του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας (ΚΚΕ 1918-1955)

Κομμουνιστική Πλατφόρμα – για το Κομμουνιστικό Κόμμα του Προλεταριάτου της Ιταλίας

Μαρξιστική-Λενινιστική Οργάνωση Επανάσταση της Νορβηγίας

Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (Μαρξιστικό-Λενινιστικό), (PCE /m-l)

Κόμμα Εργασίας Τουρκίας, (EMEP)

Διαβάστε Περισσότερα »

Πραγματοποιήθηκε η περιφερειακή συνάντηση των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων της Ευρώπης στη Γερμανία (Ιούνης 2017)

Τον Ιούνη πραγματοποιήθηκε σε πόλη της Γερμανίας συνάντηση των μαρξιστικών-λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων ευρωπαϊκών χωρών. Σε αυτή συμμετείχαν κόμματα και οργανώσεις από Γαλλία, Γερμανία, Δανία, Ισπανία, Ιταλία, Νορβηγία, Τουρκία και Ελλάδα. 

 

 Εκδόθηκε κοινό ανακοινωθέν και ανακοίνωση για την κατάσταση στην Τουρκία. 

 

Η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 συμμετείχε στη συνάντηση με αντιπροσωπεία της.

 

Θυμίζουμε ότι η σύσκεψη του 2016 έγινε στη Γερμανία, αυτή του 2015 στη Γαλλία και οι δυο προηγούμενες Συσκέψεις έγιναν στη Γερμανία, αυτή του 2012 στο Παρίσι, αυτή του 2011 στην Κοπεγχάγη και αυτή του 2010 στο Παρίσι.

Διαβάστε Περισσότερα »

Για την άρση των κυβερνητικών διαταγμάτων και για τον τερματισμό της κατάστασης εκτάκτου ανάγκης!

Στην Τουρκία η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, που επιβλήθηκε απ’ την κυβέρνηση Ερντογκάν μετά την απόπειρα πραξικοπήματος τον τελευταίο χρόνο με το πρόσχημα «του αγώνα κατά των πραξικοπηματιών», εφαρμόζεται ακόμα σήμερα πλήρως. Τα ως τώρα κυβερνητικά διατάγματα δείχνουν, ότι αυτός ο «αγώνας» δεν περιορίζεται μόνο στους πραξικοπηματίες – ο Ερντογκάν ονόμασε το πραξικόπημα «δώρο θεού» – αλλά η κατάσταση έκτακτης ανάγκης πραγματοποιήθηκε και ως ένα αντιπραξικόπημα ενάντια στις προοδευτικές δημοκρατικές και επαναστατικές δυνάμεις στη χώρα. Είναι ολοφάνερο, ότι η κυβέρνηση Ερντογκάν θέλει να επιβάλλει την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης ως κανονική κατάσταση ή τουλάχιστον  να την παρέτεινε ώσπου να εγκαθιδρυθεί πλήρως η προεδρική κυβέρνηση, για να νομιμοποιήσει τις αυθαίρετες πράξεις του, επειδή ο Ερντογκάν απαλλάσσεται από κάθε ευθύνη.

Ως ευρωπαϊκά μέλη της ICMLPO απαιτούμε την άρση όλων των κυβερνητικών διαταγμάτων έκτακτης ανάγκης, τα οποία οδήγησαν στην απόλυση 5000 καθηγητών Πανεπιστημίου και εκατοντάδων χιλιάδων υπαλλήλων, στη σύλληψη δεκάδων χιλιάδων, καθώς και στο κλείσιμο πολλών δεκάδων εφημερίδων, περιοδικών και καναλιών τηλεόρασης-ραδιοφώνου. Συμπαραστεκόμαστε στους αγώνες των δημοκρατικών δυνάμεων της Τουρκίας, που απαιτούν τον τερματισμό της κατάστασης εκτάκτου ανάγκης, και συμμετέχουμε στις καμπάνιες για την επίτευξη αυτού του σκοπού.

Γερμανία, Ιούνης 2017

Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Δανίας (APK)
Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Γαλλίας (PCOF)
Οργάνωση για την κατασκευή του Κομμουνιστικού Κόμματος Εργατών της Γερμανίας (Arbeit Zukunft)
Κίνηση για την Ανασύνταξη του ΚΚΕ (1918-55)
Κομμουνιστική πλατφόρμα - για το Κομμουνιστικό Κόμμα του Προλεταριάτου της Ιταλίας
Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (Μαρξιστικό-Λενινιστικό) (PCE/ ML)
Κόμμα Εργασίας Τουρκίας (EMEP)

Διαβάστε Περισσότερα »

Διακήρυξη των Ευρωπαϊκών Κομμάτων της ICMLPO

Να δυναμώσει η ταξική πάλη!

Η εργατική τάξη και οι λαοί πρέπει να πάρουν τη μοίρα τους στα δικά τους χέρια! 

Στον καπιταλιστικο-ιμπεριαλιστικό κόσμο, επομένως και στην ΕΕ, εξαιτίας των καταστροφικών συνεπειών της διεθνούς οικονομικής κρίσης και της όξυνσης όλων των κύριων αντιφάσεων αυτού του συστήματος, έγιναν σημαντικές αλλαγές μεταξύ των χωρών αλλά και μέσα στις χώρες.

Οι διαφορετικές προκλήσεις της άρχουσας τάξης και του συστήματός της παράγουν μια επιθετική και συγκεντρωτική πολιτική εναντίον της εργατικής τάξης και των καταπιεσμένων λαών.

Αυτή η πολιτική, με τις διαφορετικές πτυχές και τις μορφές της, οδηγεί την ΕΕ να γίνεται ολοένα και περισσότερο εκμεταλλευτική, πιο αντιδραστική, πιο πολεμοκάπηλη και εντείνει τη νεο-αποικιοκρατική λεηλασία, ειδικά στις αφρικανικές χώρες.

Για την ενότητα των εργατών και την αλληλεγγύη ενάντια στην καπιταλιστική επίθεση!

Στην Ευρώπη, ενώ η εκμετάλλευση της εργατικής τάξης αυξάνεται, τα εκατομμύρια των νέων, δεν έχουν μέλλον, εκτός από την ανασφάλεια και τη μετανάστευση. Εκατομμύρια άνθρωποι στερούνται κοινωνικών υπηρεσιών και ιδιαίτερα οι γυναίκες υφίστανται διακρίσεις. Η φτώχεια επηρεάζει τη θέση των πλατιών μαζών με ιδιαίτερη οξύτητα, ενώ ο πλούτος και η εξουσία μιας μειονότητας αυξάνονται ολοένα και περισσότερο.

Σ’ αυτή την κατάσταση των πολλών δυσκολιών, οι καπιταλιστές διεξάγουν μια ακραία επιθετική πολιτική εναντίον της εργατικής τάξης. Η επίθεση στα ζωτικά συμφέροντα και τα βασικά δικαιώματα των εργατών εκτυλίσσεται σε κάθε ευρωπαϊκή χώρα. Τα σχέδια απόλυσης χιλιάδων εργαζομένων είναι μια σκληρή πραγματικότητα σε πολλά εργοστάσια και επιχειρήσεις. Υπάρχει αυξανόμενη πίεση στους εργαζόμενους να παράγουν περισσότερα για μικρότερες αμοιβές. Οι συλλογικές εθνικές διαπραγματεύσεις και οι κώδικες εργασίας δέχονται επίθεση. Τα αφεντικά θέλουν να επιβάλουν τι, πότε και πώς να διαπραγματευτούν με σκοπό να αυξήσουν την εκμετάλλευση και να επιδεινώσουν την κατάσταση των εργατών και να καταστρέψουν τις οργανώσεις τους. Και με την υποστήριξη των κυβερνήσεων είναι πρόθυμοι να παρατείνουν τις ώρες εργασίας και να μειώσουν όλο και περισσότερο τις συντάξεις.

Αυτή η επίθεση διεξάγεται με τη συνέργεια της οπορτουνιστικής και της "κίτρινης" συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Ενάντια σε αυτή την πολιτική, οι εργάτες και οι εργαζόμενες μάζες δεν σταμάτησαν ποτέ να αγωνίζονται, συμμετείχαν σε μια σκληρή σύγκρουση με το κράτος και αντιμετώπισαν την ταξική του βία. Το μεγάλο κίνημα κατά της μεταρρύθμισης της εργατικής νομοθεσίας στη Γαλλία, των ωρών εργασίας (Νόμος El Khomri), οι απεργίες και οι κινητοποιήσεις που έγιναν σε διάφορες χώρες δείχνουν ότι οι εργάτες δεν αποδέχονται την εξάλειψη των δικαιωμάτων τους, αλλά ζητούν να σταματήσουν τα αντιδραστικά και αντιλαϊκά μέτρα και οι νόμοι, και τονίζουν ότι αυτή η αντίσταση πρέπει να αναπτυχθεί παντού.

Τώρα κινητοποιούνται ξανά για να υπερασπιστούν τα συμφέροντά τους ενάντια στις επιθετικές καπιταλιστικές και νεοφιλελεύθερες πολιτικές των κυβερνήσεων, που θέλουν να διαλύσουν τους χώρους εργασίας τους, τις κοινωνικές κατακτήσεις και τα δικαιώματα, καθώς και τις προσπάθειες των αφεντικών που θέλουν να αποφύγουν νόμους και συλλογικές συμφωνίες που περιορίζουν τη βουλιμία των κερδών τους.

Οι εργάτες πιέζουν τους ηγέτες των οργανώσεών τους, αποκαλούν «προδότες!» εκείνους τους συνδικαλιστές ηγέτες που συνεργάζονται με το κεφάλαιο. Προσπαθούν να οργανωθούν σε πλατφόρμες με βάση την τάξη και να απαιτήσουν μια διαφορετική πολιτική, βασισμένη στην ταξική πάλη, και όχι στην ταξική συνεργασία. Απαιτούν την αποκατάσταση της ενότητας δράσης στον αγώνα κατά του καπιταλισμού και του κράτους του.

Υποστηρίζουμε τον αγώνα των εργατών και αγωνιζόμαστε μαζί τους να μεταφερθεί το βάρος της κρίσης στις πλάτες της κυρίαρχης τάξης, για την υπεράσπιση των ελευθεριών της εργατικής τάξης και των οργανώσεών της.

Λέμε να σταματήσουν οι  απολύσεις για κέρδη, απαιτούμε τη μείωση του ωραρίου εργασίας χωρίς μείωση μισθών, αύξηση των μισθών για χαμηλόμισθες θέσεις εργασίας, αύξηση της σύνταξης και μείωση της ηλικίας συνταξιοδότησης. Ζητούμε την ίση αμοιβή για ίση εργασία για κάθε εργαζόμενο. Ζητούμε την ισότητα αμοιβής για άνδρες και γυναίκες εργαζόμενους. Απαιτούμε την ισότητα αμοιβής και τα ίδια δικαιώματα για τους ντόπιους και τους μετανάστες εργαζομένους!

Δεν έχουμε καμία αμφιβολία ότι η οργάνωση ενός ισχυρού ενιαίου μετώπου της εργατικής τάξης ενάντια στην αστική πολιτική θα προσελκύσει ευρύτερα στρώματα των καταπιεσμένων εργατών που, λόγω της φιλομονοπωλιακής πολιτικής της σοσιαλδημοκρατίας και της επιρροής της αντιδραστικής και εθνικιστικής πολιτικής, οδηγήθηκαν στο πλευρό της αντίδρασης σε μια σειρά καπιταλιστικέ χώρες.


"Ενωμένη Ευρώπη": Ευρώπη της αντίδρασης και της στρατιωτικοποίησης

Σε όλη την Ευρώπη τα αντιδραστικά και αντιδημοκρατικά μέτρα και τάσεις αυξάνονται. Εκδηλώνονται όχι μόνο στη διαρθρωτική συγκέντρωση της ΕΕ - όπως στην περίπτωση μιας σειράς κεντρικών χωρών της ευρωζώνης, που προσανατολίζονται προς μια πιο αποκλειστική και συγκεντρωτική συνεργασία - αλλά και στις αντεργατικές μεταρρυθμίσεις για την ενίσχυση της εξουσίας των κυβερνήσεων και την αποδυνάμωση της λαϊκής κυριαρχίας, στη στρατιωτικοποίηση των κρατών και της κοινωνίας, και τελικά σε μέτρα και πολιτικές που πυροδοτούν και ενισχύουν εθνικιστικές, σοβινιστικές, ρατσιστικές και φασιστικές τάσεις.

Η ηγεσία της ΕΕ και των ιμπεριαλιστικών κρατών προσπαθούν να επαναπροσανατολίσουν την εφαρμογή πιο επιθετικών και επεκτατικών πολιτικών σε μια περίοδο ταχείας αλλαγής των σχέσεων και των συνθηκών του παγκόσμιου καπιταλισμού (δηλ. αύξηση του προστατευτισμού, εμπορικές συγκρούσεις, πόλεμος τιμών και οικονομικές κυρώσεις).

Για να νομιμοποιήσουν αυτά τα βήματα, χειραγωγούν τους αυξανόμενους φόβους και τις ανησυχίες των ευρωπαϊκών λαών σχετικά με την πορεία των γεγονότων στον κόσμο.

Η προβολή μιας «Ευρώπης που θα πάρει τη μοίρα της στα χέρια της» θα επιφέρει τη νομιμοποίηση και την εφαρμογή πιο επιθετικών και παρεμβατικών πολιτικών, τη μετατροπή των έκτακτων μέτρων σε συνηθισμένα, την οικοδόμηση αστυνομικών κρατών. Οδηγούν σε αύξηση της ξενοφοβικής κινητοποίησης ενάντια στους πρόσφυγες και στο δυνάμωμα των φασιστικών κινημάτων.

Μια Ευρώπη στην οποία θα ενισχυθούν οι αντιδραστικές δυνάμεις θα συνεπάγεται την αντίληψη των εργατών και των εργαζόμενων της να θεωρούν τα ταξικά αδέλφια και αδελφές των άλλων χωρών ως αντιπάλους, οδηγώντας τους σε κατάσταση να μην δείχνουν καμία ανησυχία για την αποδυνάμωση της φιλίας και της αλληλεγγύης μεταξύ τους.

Ωστόσο, η αιματηρή ιστορία της Ευρώπης αποδεικνύει ότι αυτός ο δρόμος είναι αδιέξοδο, ειδικά για τους εργαζόμενους και τους λαούς. Σήμερα οι εργάτες, τα λαϊκά στρώματα και οι νέοι που βγαίνουν στους δρόμους ενάντια στους αντιδραστικούς νόμους, τους περιορισμούς των δικαιωμάτων, ενάντια στα ρατσιστικά και φασιστικά κόμματα και κινήματα, για την αλληλεγγύη με τους πρόσφυγες, ενάντια στις πολεμικές δαπάνες, της G7, του ΝΑΤΟ και τη συγκρότηση του ευρωπαϊκού στρατού, δείχνουν την μόνη στάση που πρέπει να ληφθεί και να ενισχυθεί. Πρέπει επίσης να ενισχυθεί η αλληλεγγύη, η συνεργασία και ο συντονισμός, καθώς και η μαζική οργάνωσή τους.

Σταματήστε την πολεμική πολιτική! Έξω ΤΏΡΑ από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ!

Η ευρωπαϊκή μας ήπειρος, η οποία έχει ήδη υποστεί τις συνέπειες δύο παγκοσμίων πολέμων, η οποίοι ξεκίνησαν από επιθετικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, είναι τώρα μάρτυρας μιας τεράστιας στρατιωτικής συσσώρευσης για έναν νέο πόλεμο όπου θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν πυρηνικά όπλα. Από τη Σκανδιναβία και τη Βαλτική Θάλασσα έως τη Μεσόγειο και τη Μαύρη Θάλασσα παρατηρούμε ότι οι προετοιμασίες για τον πόλεμο εντάθηκαν, ενώ νέα όπλα, πύραυλοι, μαχητικά αεροπλάνα και στρατεύματα που σταθμεύουν εκεί, προωθούνται κυρίως από το ΝΑΤΟ και τις χώρες μέλη του. Είναι ένα επιθετικό βήμα, που στρέφεται κατά της Ρωσίας. Αυτό είναι μέρος των παγκόσμιων προετοιμασιών πολέμου των τεσσάρων σημερινών βασικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων – των ΗΠΑ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Ρωσίας και της Κίνας, ιδιαίτερα όμως του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, ως του πιο επιθετικού και πιο επικίνδυνου.

Ενώ χιλιάδες διαμαρτυρήθηκαν στους δρόμους των Βρυξελλών και σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις ενάντια στον Τραμπ και τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στις 25 Μαΐου, ο Ντόναλντ Τράμπ, η Άνγκελα Μέρκελ και οι άλλοι ηγέτες των κρατών μελών επιβεβαίωσαν ομόφωνα την απόφασή τους που έλαβαν στη Βαρσοβία για να εφαρμόσουν στην πράξη μία τεράστια αύξηση των στρατιωτικών δαπανών στο 2% του ΑΕΠ έως το 2025, σχεδόν διπλασιάζοντας τις πραγματικές εξοπλιστικές στρατιωτικές δαπάνες. Επέλεξαν το δρόμο του πολέμου, της επιθετικότητας και της στρατιωτικοποίησης προς όφελος των μεγάλων αμερικανικών και ευρωπαϊκών μονοπωλιακών παραγωγών όπλων. Για τους εργάτες, τους νέους, τους συνταξιούχους και τις μελλοντικές γενιές, αυτό σημαίνει κοινωνικές περικοπές και μια νέα πίεση για μείωση μισθών, αύξηση των ωρών εργασίας την καταστροφή των απομεινάριων των κατακτήσεων των εργατικών και λαϊκών αγώνων καθώς και περισσότερη πίεση προς τη νεολαία για ένταξή της στο στρατό.

Οι σημερινοί και προγραμματισμένοι πόλεμοι σημαίνουν την καταστροφή και λεηλασία ολόκληρων εθνών και λαών άλλων ηπείρων, από την Αφρική και την Ασία έως τη Λατινική Αμερική.

Η δήλωση εναντίον της συνόδου κορυφής, η οποία υπογράφηκε από τα ευρωπαϊκά μέλη της Διεθνούς Διάσκεψης Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων, με τίτλο "Ας ενωθούμε και να διαδηλώσουμε ενάντια στην πολιτική του πολέμου! Έξω τώρα από τις αντιλαϊκές και πολεμοκάπηλες συμμαχίες του ΝΑΤΟ και της ΕΕ " που μοιράστηκε σε κάθε χώρα μας, είναι μια έκκληση για την ενότητα της εργατικής τάξης και των λαϊκών δυνάμεων ενάντια στον πόλεμο και τη στρατιωτικοποίηση.

Αυτός ο κοινός αγώνας και ένα ενωμένο μέτωπο είναι απαραίτητο για όλα τα έθνη και τους λαούς που αγαπούν την ειρήνη.

Λίγο μετά τη διάσκεψη κορυφής του ΝΑΤΟ, η Μέρκελ και ο Μακρόν, η νέα παράταξη του οικοδομήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δήλωσαν, ότι ένας «Ευρωπαϊκός Στρατός» βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη. Αυτό σημαίνει ότι η ΕΕ προβάλλεται ως παγκόσμια ιμπεριαλιστική υπερδύναμη, σε συνεργασία και ανταγωνισμό με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Τα μαρξιστικά-λενινιστικά Κόμματα και Οργανώσεις καλούν τους εργάτες και τους λαούς της Ευρώπης να σταματήσουν την επικίνδυνη στρατιωτική συσσώρευση, κατανοώντας ότι ο κύριος εχθρός των εργατών και των λαών είναι στο σπίτι τους, βρίσκεται στις χώρες τους: είναι η μπουρζουαζία!

Απευθύνουμε έκκληση να συνεχίσετε τον αγώνα για να σταματήσουν οι πόλεμοι και οι εξοπλισμοί, να αποσυρθούν όλα τα στρατεύματα από τους πολέμους ενάντια σε άλλα έθνη, να εγκαταλειφθούν οι φιλοπόλεμες συμμαχίες του ΝΑΤΟ και της ΕΕ και να διαλυθούν αυτά τα όργανα του ιμπεριαλισμού.


Η πραγματικότητα δείχνει: ο καπιταλισμός δεν είναι το μέλλον μας!
Ο καπιταλισμός είναι ένα ετοιμοθάνατο σύστημα, η γενική «κατάσταση της υγείας του» συνεχώς επιδεινώνεται, αν και, κατά καιρούς, φαίνεται να αναρρώνει.

Οι εργάτες, οι εργαζόμενες μάζες, οι νέοι, οι γυναίκες, οι καταπιεζόμενοι λαοί – δεν μπορούν να αντέξουν περισσότερο αυτό το βάρβαρο σύστημα, που φέρνει μόνο δυστυχία, ανεργία, ανασφάλεια και Αντίδραση και βαδίζει προς μια νέα περίοδο πολέμων.

Προκειμένου να ζήσουν, να έχουν μέλλον, να προχωρήσουν, πρέπει να ενωθούν, να αναπτύξουν διεθνή αλληλεγγύη, να επεκτείνουν τον αγώνα και μέσω μιας επιθετικής πολιτικής εναντίον του καπιταλιστικού συστήματος, με σκοπό μια επαναστατική ρήξη που είναι απαραίτητη για το άνοιγμα του δρόμου προς μια νέα κοινωνία.

Η νίκη της επανάστασης δεν εξαρτάται μόνο από τις αντικειμενικές συνθήκες που τη διευκολύνουν, αλλά και από τους εργάτες και τους λαούς που πραγματοποιούν αυτήν την επανάσταση. Η διεθνής κατάσταση μας προκαλεί να ενισχύσουμε τα υπάρχοντα Μαρξιστικά-Λενινιστικά Κόμματα και Οργανώσεις, να ενθαρρύνουμε την οικοδόμηση νέων κομμάτων του επαναστατικού προλεταριάτου, να αναπτύξουμε την ταξική συνείδηση, να οδηγήσουμε τον αγώνα της εργατικής τάξης και των λαϊκών μαζών στην πρώτη γραμμή του μετώπου, να ενισχύσουμε τους διεθνείς δεσμούς και την αλληλεγγύη μας για να δημιουργηθεί μια επαναστατική διέξοδος απ’ την παρούσα εποχή. Αυτό είναι το κύριο καθήκον μας στο έτος της εκατονταετηρίδας της Μεγάλης Οχτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης!

Γερμανία, Ιούνης 2017

Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Δανίας (APK)
Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Γαλλίας (PCOF)
Οργάνωση για τη δημιουργία του Κομμουνιστικού Κόμματος Εργατών της Γερμανίας (Arbeit Zukunft)
Κίνηση για την Ανασύνταξη του ΚΚΕ (1918-55)
Κομμουνιστική πλατφόρμα - για το Κομμουνιστικό Κόμμα του Προλεταριάτου της Ιταλίας
Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (Μαρξιστικό-Λενινιστικό) (PCE/ ML)
Κόμμα Εργασίας Τουρκίας (EMEP)

Διαβάστε Περισσότερα »

Η «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» για το Brexit

Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στη Μ. Βρετανία στις 23/6/2016 ανέδειξε με 51,9% την έξοδο της χώρας από την ιμπεριαλιστική ΕΕ. Το μήνυμα του Βρετανικού λαού δεν μπορεί παρά να είναι ελπιδοφόρο. Ένα ισχυρό πλήγμα στο οικοδόμημα της ιμπεριαλιστικής ΕΕ που έχει καταδικάσει τους την εργατική τάξη και ευρύτερα τους Ευρωπαϊκούς λαούς σε χρόνια λιτότητα προς όφελος κυρίως των ισχυρών ιμπεριαλιστικών κρατών της Ένωσης.

Όχι, η Μ.Βρετανία δεν έγινε σοσιαλιστική. Η ταξική εκμετάλλευση των εργαζομένων εκεί δεν θα αλλάξει, ίσως ακόμα και να ενταθεί. Όμως η ταξική απελευθέρωση των λαών περνά από το δικαίωμα των λαών να αποφασίζουν και να διεκδικούν την έξοδο των κρατών τους από ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς (όπως η ΕΕ) και η γενναία απόφαση του λαού της Μ. Βρετανίας (παρά την τρομοκρατία) βοηθά τους μικρότερους λαούς και τα εξαρτημένα κράτη της Ευρώπης.

Καθήκον των αντιφασιστών είναι να διαφυλάξουν αυτή την έξοδο από την εκμετάλλευση και – πιθανότατα – ενίσχυση ξενοφοβικών, ρατσιστικών και εθνικιστικών δυνάμεων.

Στην Διακήρυξη της περιφερειακής συνάντησης των Ευρωπαϊκών μελών της ICMLPO που έλαβε χώρα αρχές Μάη 2016 αναφέρεται:

Υποστηρίζουμε ανεπιφύλακτα τις δημοκρατικές και προοδευτικές δυνάμεις που κάνουν εκστρατεία υπέρ του «Brexit». Εάν συμβεί, θα δημιουργήσει μια νέα πολιτική κατάσταση, βάθεμα της κρίσης της ΕΕ και θα αφυπνίσει την αντίθεση στην ΕΕ στις άλλες χώρες. Υποστηρίζουμε πλέρια το δικαίωμα των λαών για αποχώρηση από την ΕΕ. Υποστηρίζουμε τους λαούς που ζητούν δημοψήφισμα για να αποχωρίσουν από την ΕΕ.

Διαβάστε Περισσότερα »

Ας αναπτυχτεί η αντίσταση ενάντια στην επίθεση του κεφαλαίου, στην αντίδραση και στον πόλεμο !

Μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα η κατάσταση στην Ευρώπη χειροτέρεψε σε εξαιρετικό βαθμό. Αν και υπάρχουν ευνοϊκές συνθήκες για καπιταλιστική οικονομική ανάπτυξη όπως ευνοϊκές πιστώσεις, χαμηλή τιμή του Ευρώ, χαμηλές τιμές του πετρελαίου, δισεκατομμύρια Ευρώ ξοδεύτηκαν από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οικονομία παραμένει σε κατάσταση στασιμότητας και νέα κρίση πλησιάζει εξαιτίας των αντιθέσεων του καπιταλισμού που είναι αδύνατον να λυθούν. Εξαιτίας αυτής της εξέλιξης ο πλούτος μιας πολύ μικρής ομάδας πλούσιων μεγαλώνει, ενώ οι φτωχοί γίνονται ολοένα φτωχότεροι. Δίνονται άφθονα χρήματα για όπλα και πόλεμο, ενώ για κοινωνικούς σκοπούς δίνονται όλο και λιγότερα.

Σ’ αυτές τις συνθήκες η κυρίαρχη τάξη και τα κόμματά της – συντηρητικά, σοσιαλδημοκρατικά και οι κυβερνήσεις τους – επιτίθενται στις καταχτήσεις της εργατικής τάξης όπως στις εθνικές συλλογικές Συμβάσεις, ενώ θέλουν να διευκολύνουν τις απολύσεις εργαζόμενων. Αυτά συνοδεύονται από μειώσεις στους μισθούς, μειώσεις στις δαπάνες για κοινωνικές υπηρεσίες, απόπειρες μείωσης των συντάξεων και αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης. Αυτά έχουν σαν αποτέλεσμα την αύξηση της δυσπιστίας προς το κράτος, τα ιδρύματά του και τα διάφορα αστικά κόμματα, είτε τα παλιά δεξιά, συντηρητικά, σοσιαλδημοκρατικά είτε τα φιλελεύθερα.

Σ’ αυτό το πλαίσιο τα κράτη μετατρέπονται σταδιακά σε αστυνομικά κράτη με αυταρχικές κυβερνήσεις, που συνοδεύονται με άνοδο της Δεξιάς, του εθνικισμού, του ρατσισμού και σε κάποιο βαθμό των φασιστικών κινημάτων και κομμάτων, που παρουσιάζονται δημαγωγικά ως “κοινωνικά” και υποστηρίζουν αυτή την εξέλιξη των αστυνομικών κρατών. Με πρόσχημα του “αγώνα ενάντια στην τρομοκρατία”, περιορίζονται τα δημοκρατικά δικαιώματα.

Ταυτόχρονα εντατικοποιείται όλο και περισσότερο η φιλοπόλεμη πολιτική. Κάτω από την ηγεσία και στα πλαίσια του ΝΑΤΟ, η ΕΕ [Ευρωπαϊκή Ένωση] και τα μέλη της – ιδιαίτερα η Βρετανία, η Γαλλία και η Γερμανία – επεμβαίνουν στρατιωτικά στη Συρία, τη Λιβύη, το Αφγανιστάν, τη Σομαλία, το Μαλί, κλπ. Αυτή είναι η κύρια αιτία του μεγάλου αριθμού προσφύγων που θέλουν να έρθουν στην Ευρώπη. Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις χρησιμοποιούν το αποτέλεσμα της ίδιας της δικιάς τους επιθετικής, ιμπεριαλιστικής πολιτικής σαν πρόσχημα να επεμβαίνουν όλο και πιο πολύ και να ενισχύουν το Ευρωπαϊκό οχυρό, για να εμποδίσουν τα θύματα της πολιτικής τους από το να βρουν ασφαλή τόπο για να μπορέσουν να επιβιώσουν και να ζήσουν. Σε αυτό το πλαίσιο έγινε η συμφωνία μεταξύ ΕΕ και Τουρκίας. Είναι συμφωνία ενάντια στον ανθρωπισμό. Είναι συμφωνία με ένα καθεστώς που περιφρονεί στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες, ποδοπατεί και τσακίζει κάθε δημοκρατική αντίδραση εν τη γενέσει της και προσπαθεί να συντρίψει την εθνικοαπελευθερωτική πάλη του Κουρδικού λαού με στρατιωτικά μέσα.
Αλλά το ζήτημα των προσφύγων έδειξε επίσης και βάθυνε τις αντιθέσεις μέσα στην ΕΕ και τους διαφορετικούς στόχους των κυρίαρχων τάξεων. Βάθυνε την πολιτική κρίση της ΕΕ και των θεσμών της.

Χρησιμοποιούν επίσης τους πρόσφυγες για να εντείνουν και επεκτείνουν το αστυνομικό κράτος – πάντα με πρόσχημα την “πάλη ενάντια στην τρομοκρατία”. Αυτό ανοίγει το δρόμο για τα δεξιά, ακόμη και για τα φασιστικά κινήματα, με κάποια υποστήριξη από την αστική τάξη, το αστικό κράτος και τα ΜΜΕ. Όλα αυτά τα δεξιά κινήματα βοηθούν την αστική τάξη στη διάσπαση των εργατικών και λαϊκών κινημάτων, στρέφοντας το ένα ενάντια στο άλλο αντί να αγωνίζονται μαζί ενάντια στην κυρίαρχη τάξη και τις κυβερνήσεις της.

Όμως όλα αυτά τα μέτρα της μπουρζουαζίας δεν λύνουν τα προβλήματα αλλά αντίθετα τα διογκώνουν.

Η αντίσταση της εργατικής τάξης και των εργαζομένων ενάντια στις επιθέσεις των αφεντικών και των κυβερνήσεων όλων των αποχρώσεων (δεξιοί, σοσιαλδημοκράτες, μόνοι τους ή σε συμμαχίες) εντείνεται σε όλες τις χώρες.

Οι τωρινές επιθέσεις επικεντρώνονται στους εργατικούς νόμους, όπως το βλέπουμε σήμερα στην Γαλλία. Ένα τεράστιο κίνημα κινητοποιεί εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους, τα συνδικάτων, τη νεολαίας, κλπ. που παλεύουν για την απόσυρση αυτού του σχεδίου με διαδηλώσεις, απεργίες, κλπ., σε τοπικό και εθνικό επίπεδο. Είναι μια αντιμεταρρύθμιση που έρχεται μετά από αρκετές άλλες, που ικανοποίησαν τις κύριες απαιτήσεις των αφεντικών: ευκολότερη απόλυση εργαζομένων, επιβολή ακόμα ελαστικότερων σχέσεων εργασίας, χαμηλότερους μισθούς και μεγαλύτερη εκμετάλλευση.

Ίδιες επιθέσεις γίνονται και σε άλλες χώρες, όπως στην Ιταλία, τη Γερμανία, τη Νορβηγία και την Ισπανία – παντού  τα εργατικά δικαιώματα και οι συλλογικές διαπραγματεύσεις υπονομεύονται ή καταπνίγονται. Μ' αυτό προσπαθούν να περιορίσουν την δυνατότητα των εργαζομένων να δράσουν ενωμένοι.

Αντίσταση αναπτύσσεται και ενάντια στην ποινικοποίηση των απεργιών, ειδικά ενάντια στους μαχητικούς συνδικαλιστές ιδιαίτερα όταν αντιπαραθέτουν τη βία της εργατικής τάξης στη βία του κεφαλαίου και του κράτους του. Ο αριθμός των φυλακισμένων συνδικαλιστών αυξάνεται. Αναπτύχθηκαν διεθνώς κάποια κινήματα αλληλεγγύης, ειδικά όταν αφορά μονοπωλιακές εταιρίες με επιχείρησες σε διάφορες χώρες. Αυτού του είδους η αλληλεγγύη είναι ακόμα περιορισμένη και πρέπει να αναπτυχθεί.

Ο ιμπεριαλισμός και το μονοπωλιακό κεφάλαιο επιτίθενται στην εθνική κυριαρχία και τα εκλεγμένα θεσμικά όργανα και τα περιφρονούν. Αυτό δεν συμβαίνει μόνο στις λιγότερο αναπτυγμένες χώρες αλλά ακόμα και στις αναπτυγμένες ιμπεριαλιστικές χώρες.

Εντείνεται επίσης σε όλες τις χώρες η αντίσταση και η πάλη ενάντια στην ΕΕ και στη νεοφιλελεύθερη πολιτική της – στην αντιδραστική και απάνθρωπη πολιτική της ενάντια στους πρόσφυγες και τους μετανάστες, ενάντια στην πολιτική της του πολέμου, της εντεινόμενης κρίσης με τη Ρωσία, σε στενή συνεργασία με το ΝΑΤΟ. Στην Ελλάδα, αλλά και σε άλλες χώρες επίσης, ξεσκεπάστηκαν η υπαγόρευση του Ευρώ και οι συνέπειές της.

Η αντίθεση στην ΕΕ αυξάνεται στη Δανία και στην Ολλανδία, όπου οργανωθήκαν δημοψηφίσματα για το ζήτημα της ΕΕ. Σε κάθε περίπτωση, η απόρριψη της ΕΕ δυναμώνει και καταχτά όλο και πιο πολύ την πλειοψηφία των λαών, ιδιαίτερα μέσα στους εργάτες και τις λαϊκές μάζες.

Η επόμενη ευκαιρία θα είναι το δημοψήφισμα στη Βρετανία: η προοπτική ενός “Brexit” [αποχώρηση της Βρετανίας] είναι πιθανή και αυτό εξοργίζει τη χρηματιστική ολιγαρχία, τους ηγέτες των δεξιών και σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, τα μεγάλα αφεντικά καπιταλιστές, τους υπερασπιστές της ΕΕ στις άλλες χώρες, ακόμα και τον Ομπάμα που επέμβηκε υπέρ της παραμονής της Βρετανίας στην ΕΕ.

Υποστηρίζουμε ανεπιφύλακτα τις δημοκρατικές και προοδευτικές δυνάμεις που κάνουν εκστρατεία υπέρ του “μπρέξιτ”. Εάν συμβεί, θα δημιουργήσει μια νέα πολιτική κατάσταση, βάθεμα της κρίσης της ΕΕ και θα αφυπνίσει την αντίθεση στην ΕΕ στις άλλες χώρες. Υποστηρίζουμε πλέρια το δικαίωμα των λαών για αποχώρηση από την ΕΕ. Υποστηρίζουμε τους λαούς που ζητούν δημοψήφισμα για να αποχωρίσουν από την ΕΕ.

Διάφορα διεθνή Σύμφωνα συζητούνται και διαπραγματεύονται μυστικά ανάμεσα στους εκπροσώπους της ΕΕ και των ΗΠΑ: ένα από αυτά τα σύμφωνα είναι το Tafta/TTIP του οποίου οι συνέπειες είναι τεράστιες και επικίνδυνες. Θα μεγαλώσει την εξουσία των μονοπωλίων, και των ΗΠΑ και της ΕΕ, ενάντια σε όλους τους εργαζόμενους και τους λαούς. Υπάρχουν και άλλα Σύμφωνα όπως το TISA, που είναι ένα αντιδημοκρατικό σχέδιο που στοχεύει στην μόνιμη ιδιωτικοποίηση των δημοσίων υπηρεσιών και πλουτοπαραγωγικών πηγών, συζητιέται για ειδικούς τομείς. Οι σκοποί είναι παντού οι ίδιοι: άνοιγμα των αγορών για τα μονοπώλια και μεγαλύτερος ανταγωνισμός ανάμεσα στους εργάτες προς όφελος του κεφαλαίου, επιβολή της υπαγόρευσης των μονοπωλίων, χρησιμοποίηση των Κρατών σαν τους καλύτερους υπερασπιστές των ιδιωτικών τους συμφερόντων.

Σε εξέλιξη είναι μεγάλες διαδηλώσεις στη διάρκεια του τελικού γύρου αυτών των διαπραγματεύσεων. Τίποτα δεν τελείωσε: η νίκη του λαϊκού κινήματος είναι κοντά. Πρέπει να εντείνουμε την κινητοποίηση για το σταμάτημα των διαπραγματεύσεων, για την αποτυχία τους.

Η επιθετική πολιτική του ΝΑΤΟ είναι αντιμέτωπη με το διογκούμενο κίνημα αντίστασης που λέει “όχι στον πόλεμο, όχι στο ΝΑΤΟ”, που διακηρύσσει την ανάγκη της διάλυσής του και που διεκδικεί την έξοδο από το ΝΑΤΟ των χωρών που είναι μέλη αυτής της πολιτικής και στρατιωτικής συμμαχίας, με επικεφαλής τον Αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Αυτό το κίνημα καταγγέλλει τους δεσμούς ανάμεσα στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ.
Μια άλλη πλευρά της πολιτικής του ΝΑΤΟ είναι η πίεση που ασκεί στις κυβερνήσεις για αύξηση των πολεμικών δαπανών τους, για την αγορά όλο και περισσότερων όπλων που παράγονται από τα μονοπώλια των ΗΠΑ και της Ευρώπης, που ανταγωνίζονται γι’ αυτήν την αγορά.

Ενώνουμε τις φωνές μας στην καταγγελία της αυξανόμενης στρατιωτικοποίησης των Κρατών, ολόκληρης της κοινωνίας, της αυξανόμενης πολιτικής και οικονομικής εξουσίας των μονοπωλίων της στρατιωτικής βιομηχανίας.
Ενώνουμε τις φωνές μας με το κίνημα που λέει “χρήματα για την εκπαίδευση και την υγεία, όχι για όπλα και πόλεμο”.

Εργαζόμαστε για την ανάπτυξη ενός ισχυρού διεθνούς αντιπολεμικού κινήματος.

Ένα κίνημα που παλεύει για τον τερματισμό των πολέμων στο Ιράκ, στη Συρία και το Αφγανιστάν.

Ένα κίνημα που λέει “όχι στην επίθεση ενάντια στην Λιβύη”.

Ένα κίνημα που καταδικάζει τον “πόλεμο ενάντια στην τρομοκρατία στην Αφρική” που διεξάγεται από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, ειδικά από τη Γαλλία και τη Γερμανία, σε στενή συνεργασία με τον Αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Ενώνουμε τις φωνές μας με τους λαούς και τις Οργανώσεις αυτών των χωρών, που παλεύουν για την αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων, για την εθνική κυριαρχία τους, ειδικά στο Μαλί. Ιδιαίτερα υποστηρίζουμε την επαναστατική πάλη του λαού της Μπουρκίνα Φάσο και άλλων νεοαποικιακών χωρών, που αντιμετωπίζουν τη Γαλλία, τις ΗΠΑ και άλλες ιμπεριαλιστικές χώρες.

Το καπιταλιστικό σύστημα και ο ιμπεριαλισμός φέρνουν μόνο δυστυχία, φτώχεια, και πόλεμο για τη μεγάλη πλειοψηφία των εργαζόμενων και των λαών. Αυτό το σύστημα δεν μπορεί να μεταρρυθμιστεί  προς το συμφέρον των εργαζόμενων και των λαών και δεν έχει μέλλον για τους λαούς και τη νεολαία. Εκφράζουμε την ισχυρή πεποίθησή μας ότι είναι αναγκαία η επαναστατική αλλαγή, ότι είναι αναγκαίος ο σοσιαλισμός. Αυτό θα είναι το μήνυμα που εμείς ως Μαρξιστικά-Λενινιστικά Κόμματα και Οργανώσεις θα προπαγανδίσουμε σ’ όλο τον κόσμο μέσα στους εργαζόμενους και τους λαούς με την ευκαιρία της 100^ης  επετείου της Οκτωβριανής Επανάστασης.

Το μέλλον είναι ο σοσιαλισμός !

Διακήρυξη της περιφερειακής συνάντησης των Ευρωπαϊκών μελών της ICMLPO

Στουτγάρδη - Γερμανίας, Μάης 2016

Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Δανίας

Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Γαλλίας

Οργάνωση για την Οικοδόμηση του Κομμουνιστικού Κόμματος Εργατών Γερμανίας

Κίνηση για την Ανασύνταξη του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας (1918-1955)

Κομμουνιστική Πλατφόρμα για το Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Ιταλίας

Μαρξιστική-Λενινιστική Επαναστατική Ομάδα, Νορβηγία

Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας - Μαρξιστικό-Λενινιστικό

Κόμμα Εργασίας Τουρκιάς (EMEP)

Διαβάστε Περισσότερα »

Πραγματοποιήθηκε η περιφερειακή συνάντηση των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων της Ευρώπης στη Στουτγκάρδη (Μάης 2016)

Τον Μάη πραγματοποιήθηκε στη Στουτγάρδη (Γερμανία) συνάντηση των μαρξιστικών-λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων ευρωπαϊκών χωρών. Σε αυτή συμμετείχαν κόμματα και οργανώσεις από Γαλλία, Γερμανία, Δανία, Ισπανία, Ιταλία, Νορβηγία, Τουρκία και Ελλάδα.

Εκδόθηκε κοινό ανακοινωθέν το οποίο θα δημοσιεύσουμε στις επόμενες ημέρες.

Θυμίζουμε ότι η περσινή Σύσκεψη έγινε στη Γαλλία και οι δυο προηγούμενες Συσκέψεις έγιναν στη Γερμανία, αυτή του 2012 στο Παρίσι, αυτή του 2011 στην Κοπενχάγη και αυτή του 2010 στο Παρίσι. Η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 συμμετείχε στη συνάντηση με αντιπροσωπεία της.

Διαβάστε Περισσότερα »

Πραγματοποιήθηκε η περιφερειακή συνάντηση των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων της Ευρώπης στο Παρίσι (Ιούνιος 2015)

Πραγματοποιήθηκε η περιφερειακή συνάντηση των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων της Ευρώπης στο Παρίσι (Ιούνιος 2015)

Τον περασμένο Ιούνιο, το Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών της Γαλλίας είχε την χαρά και την τιμή να είναι ο οργανωτής της περιφερειακής συνάντησης των Κομμάτων και Οργανώσεων της Ευρώπης, που είναι μέλη της Διεθνούς Συνδιάσκεψης των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων.

Εντατικές συζητήσεις και ανταλλαγή απόψεων μας επέτρεψαν να διαμορφώσουμε και να υιοθετήσουμε μια πολιτική απόφαση για την κατάσταση στην Ευρώπη, τα καθήκοντα και τις κινητοποιήσεις την ανάπτυξη των οποίων τα κόμματά μας σκοπεύουν να ενθαρρύνουν.

Σημαντικό μέρος της συζήτησης επικεντρώθηκε στην επίθεση των φιλελεύθερων και σοσιαλ- φιλελεύθερων κυβερνήσεων εναντίον της εργατικής τάξης και των λαϊκών μαζών και στην ανάπτυξη αντίστασης. Ιδιαίτερη προσοχή δόθηκε στην ολοένα και αυξανόμενη αλληλεγγύη προς την εργατική τάξη και το λαό της Ελλάδας που σκοπό έχει να σπάσει τον εκβιασμό της τρόϊκας (ΔΝΤ, ΕΚΤ και ΕΕ) και των κυβερνήσεων των κρατών της ΕΕ που έχουν ενωθεί εναντίον του ελληνικού λαού.

Μας απασχόλησε επίσης και το ζήτημα της εγκληματικής πολιτικής που ακολουθείται από τα όλα σχεδόν τα κράτη και την ΕΕ εναντίον των προσφύγων και των μεταναστών.

Αναλύσαμε τις εντάσεις, τις ένοπλες συγκρούσεις και την στρατιωτικοποίηση των οικονομιών αρκετών κρατών της ΕΕ, ιδιαίτερα των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, που συνδέονται με το ΝΑΤΟ.

Σ' όλα αυτά τα θέματα, συζητήσαμε σχέδια ανάπτυξής κοινής δουλειάς μεταξύ των Κομμάτων και Οργανώσεων μας με σκοπό είτε τη συμμετοχή στις τρέχουσες κινητοποιήσεις προβάλοντας τις αναλύσεις και τις προτάσεις μας είτε την δημιουργία κινητοποιήσεων με στόχο την προσέλκυση άλλων δυνάμεων.

Ακολουθούν τα κείμενα που εγκρίθηκαν από την περιφερειακή συνάντηση.

Ανακοίνωση

Τον Ιούνιο του 2015, η περιφερειακή συνάντηση των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων της Ευρώπης, μελών της Διεθνούς Συνδιάσκεψης των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (ICMPLO), πραγματοποιήθηκε με επιτυχία στη Γαλλία σε ατμόσφαιρα αδελφοσύνης και διεθνούς αλληλεγγύης.

Στην αρχή της συνάντησης, οι συμμετέχοντες απέδωσαν φόρο τιμής στη μνήμη των συντρόφων που πέθαναν πρόσφατα, Frede Klitgard από το Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών της Δανίας (APK) και του Juan Marte από το Κομμουνιστικό Κόμμα Εργασίας (PCT) της Δομινικανής Δημοκρατίας. Η συνάντηση αφιερώθηκε σ’ αυτούς τους δύο αλύγιστους Μαρξιστές-Λενινιστές και δεσμεύτηκε να ακολουθήσει το παράδειγμά τους.

Τα κόμματα και οι οργανώσεις συνεχάρησαν το Κόμμα Εργασίας της Τουρκίας (EMEP) για την εκλογική επιτυχία που σημείωσε λόγω της συμμαχίας του με το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα (HDP).

Οι συμμετέχοντες αντάλλαξαν απόψεις σχετικά με την κατάσταση και τις εμπειρίες της δουλειάς που έγινε στις διάφορες χώρες. Συζήτησαν για την καπιταλιστική κρίση στην Ευρώπη, την αυξανόμενη απόρριψη των νεοφιλελεύθερων πολιτικών και πολιτικών λιτότητας στην ΕΕ, την απειλή ιμπεριαλιστικού πολέμου και τις συνέπειές του.

Έπειτα από μακρές και εποικοδομητικές συζητήσεις, υιοθετήθηκε ομόφωνα μια σημαντική πολιτική διακήρυξη στην οποία διακηρύσσουμε την αλληλεγγύη μας στον αγώνα των Ελλήνων εργατών και λαού ενάντια στον εκβιασμό της ΕΕ, του ΔΝΤ και των φιλελεύθερων και σοσιαλ- φιλελεύθερων κυβερνήσεων της ΕΕ. Καλούμε όλους σε όλες τις χώρες να πάρουν μέρος στις πρωτοβουλίες αλληλεγγύης προς τους εργάτες και το λάο της Ελλάδας και στις διαδηλώσεις της 20^ης Ιουνίου.

Εγκρίναμε επίσης ψήφισμα αλληλεγγύης προς τους Νορβηγούς λιμενεργάτες.

Καλούμε όλους τους εργάτες και λαούς της Ευρώπης να κάνουν πράξη, και να αναπτύξουν παραπέρα, τις κατευθύνσεις που περιέχονται στην παρούσα πολιτική διακήρυξη.

Οι συμμετέχοντες καταλήξαμε σε κοινά καθήκοντα και πολιτικές δράσεις στους ερχόμενους μήνες με σκοπό να προχωρήσει ο αγώνας για τον επαναστατικό μετασχηματισμό της κοινωνίας και την ανάπτυξη του προλεταριακού διεθνισμού.

Γαλλία, Ιούνιος 2015

Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Δανίας – APK

Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Γαλλίας – PCOF

Οργάνωση για την οικοδόμηση του Κομμουνιστικού Κόμματος Εργατών Γερμανίας

Κίνηση για την Ανασύνταξη του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας (1918-1955)

Κομμουνιστική Πλατφόρμα για το Κομμουνιστικό Κόμμα του προλεταριάτου της Ιταλίας

Μαρξιστική-Λενινιστική Οργάνωση Νορβηγίας Revolusjon

Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (Μαρξιστικό-Λενινιστικό) – PCE (ML)

Κόμμα Εργασίας Τουρκίας – EMEP

Πολιτική απόφαση

Να κινητοποιηθούμε ενάντια στις πολιτικές της λιτότητας και του πολέμου

Ζήτω η διεθνής αλληλεγγύη!

Για χρόνια η ΕΕ και οι κυβερνήσεις διαφόρων χωρών έχουν επιβάλλει πολιτικές λιτότητας στου εργάτες και τις λαϊκές μάζες. Το αποτέλεσμα της κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος, που επιτείνεται από αυτές τις πολιτικές, είναι περισσότεροι από 25 εκατομμύρια άνεργοι στην ΕΕ, μια τεράστια ανεργία η οποία πλήττει κυρίως τους νέους, καταδικάζοντάς τους στην ανασφάλεια, αλλά και τους μεγαλύτερους εργάτες που απειλούνται διαρκώς να βυθιστούν στην φτώχεια. Η φτώχεια απλώνεται παντού, στις πόλεις και στην ύπαιθρο. Με αυτές τις πολιτικές λιτότητας, η «ανάπτυξη» εξαφανίζει όλο και περισσότερες θέσεις εργασίας και αποφέρει επιπλέον κέρδη στους πλούσιους και τους μεγάλους μετόχους. Σημαίνει περισσότερη ανασφάλεια, μικρότερες αμοιβές, και δραστικές περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες: υγειονομική περίθαλψη, εκπαίδευση, δημόσιες συγκοινωνίες κλπ.

Αυτές οι φιλελεύθερες πολιτικές εφαρμόζονται από κυβερνήσεις που ακολουθούν τον «οδικό χάρτη» των μεγάλων επιχειρήσεων, της χρηματοπιστωτικής ολιγαρχίας, οι οποίες θέλουν να καταργήσουν τα κοινωνικά και πολιτικά ωφέλη που η εργατική τάξη κατέκτησε μετά από χρόνια αγώνων και που τώρα αγωνίζεται να διατηρήσει. Οι διάφορες συνθήκες και οδηγίες, ιδιαίτερα μετά την συνθήκη του Μάαστριχτ (και των «κριτηρίων σύγκλισης» που καθιέρωσαν το ευρώ) συνεχίζουν αυτήν την αντεργατική και αντιλαϊκή πολιτική στο όνομα του δόγματος του «ελεύθερου και ανόθευτου ανταγωνισμού», που σημαίνει τον οργανωμένο ανταγωνισμό όλων εναντίον όλων και την φτηνή εργασία, της «απελευθέρωσης της αγοράς εργασίας», που σημαίνει ελευθερία των εργοδοτών να απολύουν, υπερεκμετάλλευση των εργατών και ανασφάλεια. Είτε ονομάζεται «νόμος κινητικότητας» από τον Ραχόι, είτε «εργατικός νόμος» από τον Ρέντσι, είτε «νόμος Χάρτζ» στην Γερμανία, είτε «νόμος Μακρόν» στη Γαλλία, όλες αυτές οι αντι-μεταρρυθμίσεις στοχεύουν στην μείωση του κόστους της εργατικής δύναμης, στην διευκόλυνση των απολύσεων, στην καθιέρωση όλο και μεγαλύτερης ευελιξίας και στην αμφισβήτηση των συλλογικών δικαιωμάτων των εργατών.

Στα πρόσφατα χρόνια, η «κρίση χρέους» προσφέρει την δικαιολογία για τις πολιτικές ιδιωτικοποίησης, τις δραστικές περικοπές στους κοινωνικούς προϋπολογισμούς, την εξάλειψη μέτρων κοινωνικής προστασίας, την στιγμή που αυτά είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαία για τον εξαθλιωμένο πληθυσμό.

Δεν είναι οι λαϊκές μάζες που ευθύνονται για αυτά τα χρέη δισεκατομμυρίων δημοσίου χρήματος που χρησιμοποιήθηκαν για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, για να βοηθήσουν τα μεγάλα μονοπώλια να γίνουν ακόμα ισχυρότερα και για να χρηματοδοτηθούν οι εξοπλισμοί, «μεγάλα έργα» που είναι άχρηστα για το λαό αλλά πολύ προσοδοφόρα για τα μονοπώλια που τα πραγματοποιούν και τα διαχειρίζονται.

Η απόρριψη των εθνικών και Ευρωπαϊκών πολιτικών λιτότητας είναι γενική. Αυτό φαίνεται από την εργατική και λαϊκή αντίσταση, τις διαδηλώσεις, τις απεργίες που προκαλούνται από τις συγκεκριμένες πολιτικές. Φαίνεται, επίσης, και από τις εκλογές και, ειδικότερα, από το πολύ υψηλό ποσοστό αποχής στα λαϊκά στρώματα και την αποδοκιμασία των κομμάτων εξουσίας είτε δεξιών είτε σοσιαλδημοκρατικών.

Τα δεξιά, λαϊκίστικα κόμματα, τα κόμματα της άκρας δεξιάς καταφέρνουν να χρησιμοποιήσουν το εκλογικό τους κεφάλαιο σ’ ένα τμήμα αυτού του κινήματος διαμαρτυρίας και να το παρασύρουν σε «λύσεις» που αποφεύγουν την σύγκρουση με το καπιταλιστικό σύστημα και προάγουν τον εθνικισμό, την διχόνοια και την ξενοφοβία. Ενώ μερικά δεν κρύβουν τις φασίζουσες ή, ακόμα, και τις φασιστικές τους αναφορές, άλλα τις καλύπτουν πίσω από μια όλο και περισσότερο «κοινωνική» ρητορική.

Αλλά αυτή η απόρριψη εκφράζεται επίσης και με προοδευτικό τρόπο, ιδιαίτερα διαμέσου της στήριξης στις δυνάμεις που υιοθετούν μια καθαρή στάση ενάντια στις πολιτικές λιτότητας, την εφ΄όρου ζωής αποπληρωμή του χρέους και τα κελεύσματα του ΔΝΤ, της ΕΚΤ, της ΕΕ και των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων της Ευρώπης.

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στον αγώνα του ελληνικού λαού και καταγγέλλουμε τον εκβιασμό των ηγετών της ΕΕ

Στην Ελλάδα μετά τη νίκη του Σύριζα στις εκλογές του Ιανουαρίου και μόνο η πρόσκληση για «επαναδιαπραγμάτευση» του χρέους και η ανακοίνωση του τέλους της λιτότητας που επέβαλε η τρόϊκα έχει ξεσηκώσει μια τεραστία εκστρατεία πιέσεων, εκβιασμών από τους ηγέτες όλων των κρατών της ΕΕ, τους αξιωματούχους του ΔΝΤ με στόχο την επιβολή την συνέχιση της πολιτικής λιτότητας.

Το μίσος αυτών των ηγετών εξηγείται από το γεγονός ότι, σε καμία περίπτωση, δεν θέλουν ένας λαός να αρνηθεί να συνεχίσει να υποφέρει τις πολιτικές λιτότητας που αυτοί οι ίδιοι έχουν επιβάλλει στους λαούς «τους». Δεν θέλουν ο αγώνας του λαού, των εργατών και της νεολαίας της Ελλάδας να αποτελέσει παράδειγμα για άλλους λαούς. Θέλουν να αποφύγουν την «μεταδοτική επίδραση» που μπορεί να έχει αυτή η αντίσταση. Επομένως, θέλουν να αναγκάσουν την ελληνική κυβέρνηση να συνθηκολογήσει.

Είναι αδύνατη η αντίσταση σ’ αυτές τις πιέσεις χωρίς την κινητοποίηση του ελληνικού λαού. Αυτό είναι που πρέπει να αναπτυχθεί. Αλλά υπάρχει, επίσης, η ανάγκη να αναπτυχθεί η αλληλεγγύη των λαών και των εργατών, ιδιαίτερα, της Ευρώπης. Αυτός είναι ο λόγος που δουλεύουμε με όλες εκείνες τις πολιτικές, συνδικαλιστικές και κοινωνικές δυνάμεις οι οποίες αποδέχονται τον παραπάνω στόχο.

Πρέπει να καταγγείλουμε και να πιέσουμε τις κυβερνήσεις των κρατών της ΕΕ, ιδιαίτερα των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων όπως η Γερμανία και η Γαλλία, να σταματήσουν την πολιτική εκβιασμού εναντίον της Ελλάδας. Πρέπει να απαιτήσουμε τη διαγραφή του ελληνικού χρέους. Πρέπει να κλιμακώσουμε τον αγώνα ενάντια στην πολιτική λιτότητας που εφαρμόζεται σ΄όλες τις χώρες.

Κάτω η «Ευρώπη-φρούριο»

Κάθε μέρα, βάρκες με πρόσφυγες από την Αφρική και την Μέση Ανατολή ανατρέπονται προκαλώντας δεκάδες θανάτους. Αν κατορθώσουν να μπουν στην ΕΕ, η οποία συνεχίζει να χτίζει τείχη και να ορθώνει αστυνομικά και στρατιωτικά αναχώματα, βρίσκονται αντιμέτωποι με διώξεις και παρενοχλήσεις από τις αστυνομίες όλων των χωρών της ΕΕ. Είναι αναγκασμένοι να κρύβονται και να ζουν σε απάνθρωπες συνθήκες. Γίνονται, επίσης, στόχος κομμάτων και οργανώσεων της άκρας δεξιάς και φασιστών που πραγματοποιούν μια ρατσιστική και ξενοφοβική εκστρατεία με σύνθημα τους κινδύνους από την «εισβολή» των προσφύγων.

Αυτοί οι πρόσφυγες, άνδρες, γυναίκες και παιδιά, προσπαθούν να βρουν καταφύγιο από τη φτώχεια και τους πολέμους. Έρχονται από τη Συρία, το κέρας της Αφρικής, τις χώρες του Σαχέλ κλπ, κοντολογίς από χώρες που μαστίζονται από πολέμους που έχουν εξαπολύσει οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Πίσω από τη «μάχη ενάντια τρομοκρατία», βρίσκεται ο πόλεμος για τον έλεγχο του ορυκτού και πετρελαϊκού πλούτου, τον έλεγχο στρατηγικών ζωνών, οι αντιπαραθέσεις μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων και των κατά τόπους συμμάχων τους.

Μ’ άλλα λόγια, οι πολεμοκάπηλοι είναι αυτοί που ευθύνονται για την μετανάστευση.

Τη στιγμή που οι λαοί δείχνουν την αλληλεγγύη τους, όπως στην Ιταλία, καλωσορίζοντας τους πρόσφυγες, οι κυβερνήσεις ασκούν ολοένα και πιο αντιδραστικές πολιτικές που αποσκοπούν στην «ανακοπή της μετανάστευσης» και στην ποινικοποίηση των μεταναστών και όσων τους συμπαραστέκονται.

Όχι στην πολιτική της έντασης και του πολέμου

Αρκετά κράτη της ΕΕ συμμετέχουν στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή.

Η απόφαση των ηγετών των Ευρωπαϊκών ιμπεριαλιστικών κρατών να ενσωματώσουν την Ουκρανία στην οικονομική και πολιτική σφαίρα επιρροής της ΕΕ, η άμεση ανάμειξη του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού διαμέσου της ενίσχυσης του ΝΑΤΟ στα σύνορα της Ρωσίας και η στήριξη που δίνεται στην αντιδραστική κυβέρνηση του Κιέβου και στις αντιδραστικές και φασιστικές δυνάμεις στην Ουκρανία, έχουν οδηγήσει σε μια κατάσταση μεγάλης έντασης στα ίδια τα σύνορα της ΕΕ.

Παρατηρούμε την επαναδραστηριοποίηση του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, με τη σθεναρή στήριξη αρκετών ανατολικοευρωπαϊκών χωρών και ιδιαίτερα της Πολωνίας και των χωρών της Βαλτικής που συνοδεύεται και από την αύξηση των στρατιωτικών τους δαπανών.

Για πολλά χρόνια, ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός πιέζει τους συμμάχους του να «μοιραστούν το βάρος της άμυνας».

Ο κίνδυνος πολέμου στην Ευρώπη είναι αληθινός.

Απαιτούμε την ακύρωση της συνθήκης σύνδεσης της Ουκρανίας-ΕΕ, μια συνθήκη που θα θέσει τους εργάτες και τους λαούς της Ουκρανίας στην οικονομική και πολιτική εξουσία της ΕΕ.

Καταγγέλλουμε την πολιτική αντιπαράθεσης με τη Ρωσία και απαιτούμε την απόσυρση όλων των όπλων που έχει εγκαταστήσει το ΝΑΤΟ σε αυτή τη περιοχή.

Καλούμε σε κινητοποιήσεις με αίτημα την απόσυρση από το ΝΑΤΟ, την ένοπλη πτέρυγα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και των συμμάχων τους, ως ένα σημαντικό βήμα προς τη διάλυσή του.

Καλούμε όλους του λαούς να κλιμακώσουν τη κινητοποίηση ενάντια στους αυξανόμενους πολεμικούς προϋπολογισμούς.

Καταγγέλλουμε την αυξανόμενη αστυνομοκρατία

Η ανάμειξη αρκετών ευρωπαϊκών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στον «πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας» στη Μέση Ανατολή και το Σαχέλ συνοδεύεται από την εγκαθίδρυση μηχανισμών παρακολούθησης και μαζικού ελέγχου καθώς και τον στενότερο συντονισμό μεταξύ της αστυνομίας, των πολιτικών και στρατιωτικών υπηρεσιών πληροφοριών, που συνδέονται με τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες, ιδιαίτερα μέσω του ΝΑΤΟ.

Σ’ όλες τις χώρες μπορεί κανείς να δει ότι εντείνεται η ποινικοποίηση της «κοινωνικής διαμαρτυρίας», η αμφισβήτηση των δημοκρατικών ελευθεριών και ιδιαίτερα του δικαιώματος στην απεργία και στις διαδηλώσεις. Αυτές οι επιθέσεις έχουν στόχο τις μαχητικές οργανώσεις και συνδικαλιστές που καταγγέλλουν την γραμμή ταξικής συνεργασίας των συνδικαλιστικών ηγεσιών που «διαπραγματεύονται» με τους εργοδότες και την κυβέρνηση την εφαρμογή των πολιτικών λιτότητας.

Καλούμε όλους τους λαούς να καταγγείλουν και να αγωνιστούν ενάντια στην άνοδο του φασισμού στις χώρες όπου αυτό εξελίσσεται.

Καταρρέει ο μύθος της Ευρώπης της ειρήνης και της κοινής ευημερίας

Η κρίση στην Ευρώπη οξύνει τις αντιθέσεις στο εσωτερικό της, μεταξύ των κρατών, καθώς μέσα σε κάθε χώρα ξεχωριστά και, γενικότερα, μεταξύ των κοινωνικών τάξεων. Οι ανισότητες βαθαίνουν και οι εντάσεις κορυφώνονται

Οι οικονομικοί μηχανισμοί που έχουν οικοδομηθεί από την ΕΕ και την ευρωζώνη επιτείνουν την ανισόμετρη ανάπτυξη και θέτουν επαλειμμένα και δημόσια το ερώτημα για τη διατήρηση της ευρωζώνη στη σημερινή της μορφή.

Στις χώρες στις οποίες οι λαοί έχουν εκφραστεί την ενάντια στην ένταξη είτε στην ευρωζώνη είτε στην ΕΕ, η αμφισβήτηση της ΕΕ συνεχίζει να αυξάνεται.

Κάποιες χώρες, όπως η Ισλανδία, απέσυραν την αίτηση που είχαν κάνει αρχικά να ενταχθούν στην ΕΕ.

Παντού αυξάνεται η αμφισβήτηση της ΕΕ, των πολιτικών της, του αντιδημοκρατικού τρόπου λειτουργίας της και, σε ολοένα και πιο σημαντικούς τομείς, αυτή η αμφισβήτηση αφορά την απόφασή της να εδραιωθεί ως ιμπεριαλιστικό μπλοκ που θα έρθει σε ακόμα ποιο σκληρό ανταγωνισμό με τις άλλες μεγάλες δυνάμεις και την ακόμα μεγαλύτερη επιθετικότητά της, σε οικονομικό και πολιτικό επίπεδο, εναντίον των εξαρτημένων χωρών της Αφρικής, της Ασίας, της Λατινικής Αμερικής και άλλων.

Παντού διαμορφώνεται η συνείδηση ότι δεν είναι δυνατό να αλλάξει από τα μέσα η ΕΕ σε ένα υποτιθέμενο προοδευτικό οργανισμό στην υπηρεσία των λαών.

Επομένως, υπερασπιζόμαστε χωρίς όρους το δικαίωμα των λαών να διαλύσουν την ΕΕ, το ευρώ και όλους τους πολιτικούς και οικονομικούς της μηχανισμούς.

Παρίσι, Ιούνιος 2015

Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Δανίας – APK

Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Γαλλίας – PCOF

Οργάνωση για την οικοδόμηση του Κομμουνιστικού Κόμματος Εργατών Γερμανίας

Κίνηση για την Ανασύνταξη του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας (1918-1955)

Κομμουνιστική Πλατφόρμα για το Κομμουνιστικό Κόμμα του προλεταριάτου της Ιταλίας

Μαρξιστική-Λενινιστική Οργάνωση Νορβηγίας Revolusjon

Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (Μαρξιστικό-Λενινιστικό) – PCE (ML)

Κόμμα Εργασίας Τουρκίας – EMEP

Μέλη της Διεθνούς Συνδιάσκεψης των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων

Ψήφισμα αλληλεγγύης προς τους Νορβηγούς λιμενεργάτες

Έκκληση για στήριξη των Νορβηγών λιμενεργατών

Οι λιμενεργάτες είναι παγκόσμια γνωστοί για τον διεθνισμό και την αλληλεγγύη τους προς όλους τους εργάτες και τους ναυτικούς που παλεύουν για τα δικαιώματά τους. Τώρα, οι λιμενεργάτες έχουν οι ίδιοι επείγουσα ανάγκη την διεθνή στήριξη και αλληλεγγύη.

Οι λιμενεργάτες της Νορβηγίας βρίσκονται σε σύγκρουση από τον Νοέμβριο του 2013, δηλαδή για 12 σχεδόν μήνες. Αντιμετωπίζουν διώξεις και συλλήψεις από την αστυνομία. Το μόνο τους αίτημα είναι η επικύρωση από τους εργοδότες της συλλογικής συμφωνίας και η εφαρμογή της Συνθήκης 137 της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Εργασίας που δίνει στους συνδικαλισμένους λιμενεργάτες το αποκλειστικό δικαίωμα φορτο-εκφόρτωσης πλοίων. Αλλά στερούνται αυτό το δικαίωμα συμπεριλαμβανομένου του λιμανιού του Όσλο.

Στο λιμάνι του Όσλο, αυτός ο αγώνας έχει αποκτήσει ένα ακόμα διεθνές χαρακτηριστικό γιατί η τουρκική εταιρεία Yiliport απέκτησε το αποκλειστικό δικαίωμα διαχείρισης του λιμανιού για τα επόμενα είκοσι χρόνια. Η Yiliport όμως όχι μόνο αρνείται να αρχίσει διαπραγματεύσεις για συλλογική σύμβαση αλλά αρνείται κάθε συζήτηση με το συνδικάτο των λιμενεργατών. Η Yiliport προσλαμβάνει επίσης ανειδίκευτους εργάτες από εταιρείες απασχόλησης με αποτέλεσμα οι λιμενεργάτες να μένουν χωρίς δουλειά. Αυτή η προσπάθεια να εξαλειφθεί το συνδικάτο των λιμενεργατών και να υπονομευτούν οι συλλογικές συμβάσεις είναι τελείως απαράδεκτη. Στην ουσία, πρόκειται για μια επίθεση εναντίον όλων των εργατών από όλες τις χώρες και όλους τους κλάδους.

Τα Μαρξιστικά-Λενινιστικά κόμματα και οργανώσεις της Ευρώπης καλούν τους εργάτες, τα συνδικάτα και τις δημοκρατικές δυνάμεις να δείξουν την αλληλεγγύη τους και να μποϊκοτάρουν την Yiliport έως ότου επαναπροσλάβει τους συνδικαλισμένους λιμενεργάτες στο λιμάνι του Όσλο και υπογράψει μαζί τους συλλογικές σύμβαση.

Εργάτες όλου του κόσμου, ενωθείτε.

Διαβάστε Περισσότερα »

Συνάντηση των μαρξιστικών-λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων ευρωπαϊκών χωρών στο Παρίσι

Τον Μάη πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι (Γαλλία) συνάντηση των μαρξιστικών-λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων ευρωπαϊκών χωρών. Σε αυτή συμμετείχαν κόμματα και οργανώσεις από Γαλλία, Γερμανία, Δανία, Ισπανία, Ιταλία, Νορβηγία, Τουρκία και Ελλάδα.

Εκδόθηκαν κοινό ανακοινωθέν, πολιτική απόφαση και άλλα υλικά τα οποία θα δημοσιεύσουμε σε επόμενο φύλλο.

Θυμίζουμε ότι οι δυο προηγούμενες Συσκέψεις έγιναν στη Γερμανία, αυτή του 2012 στο Παρίσι, αυτή του 2011 στην Κοπενχάγη και αυτή του 2010 στο Παρίσι. Η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 συμμετείχε στη συνάντηση με αντιπροσωπεία της.

Διαβάστε Περισσότερα »

Όχι στην αντικοινωνική, την αντιδημοκρατική και μιλιταριστική ΕΕ!

Διακήρυξη της Ευρωπαϊκής Περιφερειακής Συνάντησης Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων

Όχι στην αντικοινωνική, την αντιδημοκρατική και μιλιταριστική ΕΕ!

Στην παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία το τέλος της κρίσης δεν βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη. Η ανάκαμψη που διαρκώς ανακοινώνεται δεν υπάρχει γιατί στις περισσότερες χώρες κυριαρχεί στασιμότητα ή ακόμα και η κρίση. Οι λεγόμενες αναπτυσσόμενες χώρες επίσης έχουν παρασυρθεί στην κρίση.

Οι κυβερνήσεις των χωρών της ΕΕ, είτε συντηρητικές είτε σοσιαλδημοκρατικές είτε κυβερνήσεις συνεργασίας, επιβάλλουν μια σκληρή πολιτική λιτότητας και φτώχιας και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Κομισιόν) έχει αναλάβει να εφαρμόσει αυστηρά αυτή τη πολιτική. Στην Ευρωζώνη η Κομισιόν ελέγχει τους προϋπολογισμούς των διαφόρων κυβερνήσεων εκ των προτέρων για να διασφαλίσει ότι αυτές οι κυβερνήσεις θα εφαρμόσουν τα νεοφιλελεύθερα μέτρα περικοπής των δαπανών και μείωσης των κρατικών χρεών.

Το νεοφιλελεύθερο δόγμα, της μείωσης των κρατικών χρεών έως το 3% του ΑΕΠ, έχει μετατραπεί σε σιδερένια κανόνα. Αυτό το δόγμα αποτελεί τον πυρήνα της οικονομικής συμφωνίας Μέρκελ – Σαρκοζί και είναι το μόνιμο όπλο ενάντια στα κοινωνικά δικαιώματα, την κοινωνική ασφάλιση και τις δημόσιες υπηρεσίες.

Η επίθεση των αφεντικών, των κυβερνήσεων και της Κομισιόν συγκεντρώνει τα πυρά της παράλληλα με τη δραστική μείωση των μισθών και την αύξηση της παραγωγικότητας, που συνδυασμένα επιτρέπουν την αύξηση των κερδών των μονοπωλίων. Η κρίση χρησιμοποιείται σαν μεγάλη πρόφαση για την επέκταση της ευέλικτης εργασίας και για την παραβίαση των εργασιακών δικαιωμάτων και το χτύπημα του εργατικού κινήματος. Αυτή η γενικευμένη πολιτική λιτότητας και φτώχιας επιβλήθηκε στην Ελλάδα από την Τρόικα (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα – Ευρωπαϊκή Ένωση – Διεθνές Νομισματικό Ταμείο). Η πολιτική η οποία επιβάλλεται από τις κυβερνήσεις συνεργασίας συντηρητικών και σοσιαλδημοκρατών προκαλεί τεράστια κοινωνικά προβλήματα, μια χωρίς προηγούμενο μείωση του βιοτικού επιπέδου καθώς και μείωση των γεννήσεων και χειροτέρευση της υγείας ολόκληρου του πληθυσμού. Η χώρα ματώνει, χάνει την νεολαία και τους ειδικευμένους εργάτες της, οι οποίοι με την ελπίδα να βρουν δουλειά σε κάποια άλλη χώρα υποχρεώνονται να μεταναστεύουν. Το ίδιο συμβαίνει στην Ισπανία, την Ιταλία και την Πορτογαλία, όπου το ποσοστό των ανέργων φθάνει στα ύψη, ιδιαίτερα ανάμεσα στους νέους εργάτες, ενώ εκατομμύρια οικογένειες ζουν κάτω από το επίσημο όριο της φτώχιας.

Για τους εργάτες και τους λαούς, για τη νεολαία, τις γυναίκες και τις πλατιές λαϊκές μάζες η πολιτική αυτή της λιτότητας και της φτώχιας σημαίνουν ένα κοινωνικό πισωγύρισμα, ένταση του ανταγωνισμού, του ατομισμού, μαζική ανεργία και εξαθλίωση. Σε όλες τις χώρες οι εργαζόμενοι αποτελούν το πυρήνα της αντίστασης ενάντια σε αυτή τη πολιτική… μια μαζική αντίσταση με απεργίες και διαδηλώσεις, κινητοποιήσεις που συνενώνουν εκατομμύρια ανθρώπους, εργάτες της πόλης και της υπαίθρου και συνταξιούχους, που όλοι τους είναι θύματα αυτής της πολιτικής. Τα ΜΜΕ που ελέγχονται από τα μονοπώλια σιωπούν για αυτά τα ζητήματα, διότι φοβούνται το ξέσπασμα αγώνων ενάντια σε αυτή τη πολιτική, που θα ενταθούν και θα συντελέσουν στο δυνάμωμα της πάλης των εργαζομένων, οι οποίοι ολοένα και πιο συνειδητά παλεύουν για τα συμφέροντά τους, συνενώνονται και κινούνται στην ίδια κατεύθυνση με άλλα τμήματα του πληθυσμού που πλήττονται από την πολιτική της λιτότητας και της φτώχιας. Για να εφαρμόσουν αυτή τη πολιτική των περικοπών, της φτώχιας και του ανταγωνισμού η οικονομική ολιγαρχία, τα μονοπώλια, οι τράπεζες κλπ δε διστάζουν να συγκροτούν κυβερνήσεις μη-εκλεγμένες και συμμαχίες με ακροδεξιά κόμματα τις οποίες επιβάλλουν ώστε να εφαρμοστούν οι κανόνες και οι εντολές της ΕΕ, που έχουν την ισχύ νόμων και οι οποίες ακολουθούνται απ’ τις κυβερνήσεις, τα κοινοβούλια και κάθε εθνικό θεσμό. Έτσι επέβαλε η Τρόικα στη Ιταλία την πρώτη μη εκλεγμένη κυβέρνηση και στήριξε ήδη την τρίτη κατά σειρά μη εκλεγμένη κυβέρνηση. Καθοδηγείται από έναν φιλελεύθερο ρεφορμιστή ο οποίος παίρνει μέτρα ενάντια στην εργατική τάξη και μέτρα σκληρά ενάντια στους εργάτες και θέλει να επιβάλει ένα αυταρχικό προεδρικό σύστημα όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Η πολιτική της λιτότητας συνοδεύεται από μεγαλύτερη αντίδραση και μεγαλύτερη καταπίεση ενάντια στους αντιπάλους, και εντεινόμενη ποινικοποίηση των κοινωνικών διαμαρτυριών.

Όλα αυτά αποκαλύπτουν τον αντιδημοκρατικό και αντικοινωνικό χαρακτήρα της ΕΕ. Η πραγματική εξουσία βρίσκεται στα χέρια των κυβερνόντων και στην μη εκλεγμένη Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία επεξεργάζεται ντιρεκτίβες και μέτρα, τα οποία επιβάλλει στα κράτη που βρίσκονται κάτω από την πίεση των εκπροσώπων των μονοπωλίων. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο συζητάει μεν, όμως οι αποφάσεις του έχουν μικρή αποτελεσματικότητα. Χρησιμοποιείται ως «δημοκρατικός» μανδύας της ΕΕ, που και η ίδια δεν είναι δημοκρατική.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση με τη βοήθεια νόμων, στρατιωτικών πλοίων και τοίχων προσπαθεί να εμποδίσει τους μετανάστες, που προσπαθούν να περάσουν τα σύνορα στοιβαγμένοι σε βάρκες. Χιλιάδες από αυτούς έχουν πνιγεί στη Μεσόγειο. Με τη βοήθεια της FRONTEX και με άλλους τρόπους, όπως έγινε στη Λαμπεντούζα, και αλλού με συρματοπλέγματα, προσπαθεί να δημιουργήσει ένα φρούριο ενάντια στους άνδρες και τις γυναίκες, που προσπαθούν να ξεφύγουν από την αθλιότητα και τους πολέμους για τους οποίους είναι υπεύθυνη η ίδια η ΕΕ. Η πραγματικότητα είναι ότι η ΕΕ επεμβαίνει σήμερα στην Κεντρική Αφρική. Μια επέμβαση η οποία έχει αποφασισθεί και πραγματοποιείται από τον γαλλικό ιμπεριαλισμό, ο οποίος έχει ζητήσει βοήθεια από τους συμμάχους του στην ΕΕ. Μερικές κυβερνήσεις έχουν αποστείλει στρατεύματα και άλλες βοηθούν με διάφορους τρόπους. Όμως κανένας δεν έχει καταδικάσει αυτή την επέμβαση, η οποία, όπως και οι άλλες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στην Αφρική, θα καταλήξουν σε πανωλεθρία. Ο βασικός σκοπός τους βρίσκεται στη διατήρηση της νεοαποικιακής κυριαρχίας και στον έλεγχο των πρώτων υλών, ιδιαίτερα του ουρανίου. Οι πιο επιθετικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της ΕΕ, ιδιαίτερα ο γαλλικός ιμπεριαλισμός, ο αγγλικός ιμπεριαλισμός και αυξανόμενα ο γερμανικός ιμπεριαλισμός, παίζουν έναν επικίνδυνο αντιδραστικό ρόλο και σύρουν σε ολοένα και μεγαλύτερο βαθμό την ΕΕ σε στρατιωτικές επεμβάσεις για την υπεράσπιση των συμφερόντων τους στην Αφρική, την οποία βλέπουν σαν αυλή του σπιτιού τους. Αυτή η πολιτική η οποία εφαρμόζεται σε στενή συνεργασία με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό κατασπαταλά δισεκατομμύρια ευρώ και προωθεί τη στρατιωτικοποίηση των κρατών μελών της ΕΕ. Στρέφεται ενάντια στους αγώνες των αφρικανικών λαών, που προσπαθούν να ξεφύγουν από την ιμπεριαλιστική κυριαρχία και τις κυρίαρχες αντιδραστικές κλίκες που αποτελούν όργανα αυτής της πολιτικής.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή διαπραγματεύεται μυστικά εδώ και μήνες με εκπροσώπους της αμερικανικής κυβέρνησης, το υπουργείο εμπορίου και τα μεγάλα κοντσέρν τη Διατλαντική Εμπορική και Επενδυτική Συνεργασία (Transatlantic Trade and Investment Partnership - ΤΤΙΡ). Είναι η λεγόμενη «συμφωνία ελεύθερου εμπορίου», σε σαφή νεοφιλελεύθερη βάση, και αποσκοπεί στην απελευθέρωση των ειδών διατροφής και στα περιβαλλοντικά πρότυπα. Αποσκοπεί στη φιλελευθεροποίηση των αγορών, ιδιαίτερα του κρατικού και δημόσιου τομέα, τα οποία επιδιώκεται να ανοιχτούν στα ιδιωτικά μονοπώλια. Αυτή η συμφωνία θα διευκολύνει τα μεγάλα μονοπώλια, να διεξάγει δίκες ενάντια σε κράτη, τα οποία θα μπορούσαν να καταδικαστούν ότι εμπόδισαν τον «ελεύθερο» ανταγωνισμό. Αυτή η συμφωνία παρουσιάζεται από τον Ομπάμα σαν «ΝΑΤΟϊκή οικονομική συμφωνία» για να αντιπαρατεθεί στην οικονομική ισχύ της Κίνας και των άλλων ανταγωνιστών της συμμαχίας ΗΠΑ-ΕΕ, και ακολουθεί το σύνθημα: «Εμείς πρέπει να συνασπιστούμε ενάντια στον υπόλοιπο κόσμο και να συμμετέχουμε στον οικονομικό πόλεμο για την κατάληψη των αγορών, τον έλεγχο των πρώτων υλών και των πηγών ενέργειας». Μέσω του ανταγωνισμού, «όλοι εναντίον όλων», αυτή η συμφωνία αποτελεί ένα όπλο ενάντια στους λαούς και τους εργάτες σε παγκόσμια κλίμακα. Οι μόνοι που κερδίζουν απ’ αυτόν τον «ελεύθερο» και χωρίς περιορισμούς συναγωνισμό είναι τα πιο ισχυρά μονοπώλια. Είναι επείγον και αναγκαίο να αναπτυχθεί σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες ένα μαζικό κίνημα για τον τερματισμό αυτών των διαπραγματεύσεων.

Αυτή η πολιτική έχει οδηγήσει σε μία επικίνδυνη κατάσταση, η οποία προς το παρόν ξεδιπλώνεται στην Ουκρανία και στην ευρύτερη περιοχή. Αυτή η κατάσταση μπορεί να ξεφύγει από τον έλεγχο και να μετεξελιχθεί σε γενικευμένη στρατιωτική κλιμάκωση. Η σύγκρουση έχει τη ρίζα της στις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και στην επεκτατική πολιτική της ΕΕ προς τα ανατολικά. Πίσω από αυτή την επεκτατική πολιτική βρίσκεται ο γερμανικός ιμπεριαλισμός, ο οποίος προσπαθεί να δυναμώσει τον ηγετικό του ρόλο στα πλαίσια της ΕΕ, για να μπορέσει να διασφαλίσει μια καλύτερη αφετηρία για τον ανταγωνισμό με τις άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις σε παγκόσμια κλίμακα.

Η Ουκρανία είναι μια μεγάλη χώρα με σημαντικές πηγές πρώτων υλών. Για τη Ρωσία η Ουκρανία έχει γεωστρατηγική σημασία. Η ενσωμάτωση της Ουκρανίας στη σφαίρα επιρροής της ΕΕ είναι ένα μεγάλο χτύπημα ενάντια στη Ρωσία και στις φιλοδοξίες των ηγετών της, που προσπαθούν να επιβάλουν την Ρωσία ως μεγάλη ιμπεριαλιστική δύναμη. Και κανένας δεν μπορεί να παραβλέψει ότι οι ηγέτες της ΕΕ αυτό έπραξαν. Δε δίστασαν να στηρίξουν σ’ αυτή τη προσπάθεια τις αντιδραστικές δυνάμεις, μαζί και τις ανοιχτά φασιστικές δυνάμεις, που κατέλαβαν την εξουσία με πραξικόπημα.

Ο Πούτιν αντέδρασε αμέσως. Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός αναμείχθηκε ανοιχτά για να ελέγξει τη κρίση στη περιοχή καθώς και να αποσπάσει την ηγεσία από τους ευρωπαίους συμμάχους, οι οποίοι επί δεκαετίες προωθούσαν τις εμπορικές τους σχέσεις με τη Ρωσία. Οι γάλλοι ιμπεριαλιστές πουλάνε στη Ρωσία όπλα. Ο γερμανικός ιμπεριαλισμός εξαρτάται εν μέρει από το ρωσικό φυσικό αέριο. Ο αγγλικός ιμπεριαλισμός χρειάζεται τη ροή κεφαλαίου των ρώσων ολιγαρχών… κι ένα μεγάλο μέρος των κρατών μελών της ΕΕ καταναλώνουν φυσικό αέριο που ρέει μέσω των ουκρανικών αγωγών. Μέσω της εκμετάλλευσης της κρίσης, το ΝΑΤΟ επεκτάθηκε προς ανατολάς και κινείται ολοένα περισσότερο προς τα ρώσικα σύνορα, γεγονός που προκαλεί εντάσεις. Οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις αναμειγνύονται άμεσα και βρίσκονται κατευθείαν αντιμέτωπες. Παρόλο που ως τα σήμερα καμιά δεν έχει προχωρήσει σε απευθείας στρατιωτική σύγκρουση, ωστόσο μεγαλώνει η αστάθεια στην περιοχή. Αυτό τροφοδοτεί την στρατιωτικοποίηση. Η ΕΕ παρουσιάζεται ολοένα και σαφέστερα ως ιμπεριαλιστικό μπλοκ, οι δραστηριότητες του οποίου απειλούν την ειρήνη. Βέβαια δεν υπάρχει πλήρης ενότητα σε αυτό το ζήτημα μεταξύ των μελών της ΕΕ, αλλά η κατεύθυνση είναι αυτή των κυρίαρχων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, που ενεργούν στο όνομα ολόκληρης της ΕΕ.

Σ’ αυτό το σημείο επιθυμούμε να επισημάνουμε τη συμφωνία των απόψεων των σοσιαλδημοκρατικών και συντηρητικών κομμάτων. Και τα δυο συνασπίστηκαν με την αντίδραση και βοήθησαν τους ακροδεξιούς στη Ουκρανία και επικροτούν θερμά το ρόλο του ΝΑΤΟ. Ο τρόπος υποδοχής που έγινε από αυτές τις δυνάμεις στον Στόλτενμπεργκ – έναν σοσιαλδημοκράτη ηγέτη – ήταν σαν να ήταν γραμματέας του ΝΑΤΟ. Ολόκληρη αυτή η πολιτική βρίσκει αντιμέτωπους τους εργάτες και τους λαούς, που αποφασιστικά την απορρίπτουν. Η δυσαρέσκεια αυξάνεται παντού. Οι προοδευτικές, οι επαναστατικές και οι αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις, τα μαρξιστικά – λενινιστικά κόμματα και οργανώσεις έχουν καθήκον να βρεθούν στη πρώτη γραμμή αυτών των γιγαντιαίων διαμαρτυριών – μιας διαμαρτυρίας που συμπεριλαμβάνει όλα τα στρώματα του πληθυσμού, ιδιαίτερα όμως την εργατική τάξη. Το να βρίσκεται κανείς στη πρώτη γραμμή αυτών των διαμαρτυριών σημαίνει να αντιπαλέψει αποφασιστικά την πολιτική λιτότητας της ΕΕ και των κυβερνήσεων που προσπαθούν να την εφαρμόσουν. Σημαίνει να αγωνιστεί και να ενισχύσει την πάλη των εργατών και των λαών ενάντια στον αντιδημοκρατικό χαρακτήρα της ΕΕ, ενάντια στον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της πολιτικής της και ενάντια στην καταπάτηση των δικαιωμάτων των λαών, που θέλουν να καθορίσουν οι ίδιοι το μέλλον τους.

Οι αντιδραστικές και ακροδεξιές δυνάμεις, τα ανοιχτά φασιστικά κόμματα και ομάδες προσπαθούν αυτή τη δυσαρέσκεια να την εκμεταλλευτούν και να τη στρέψουν προς την επικίνδυνη κατεύθυνση του εθνικισμού, της διάσπασης και της εχθρότητας προς τους ξένους. Γι’ αυτές τις δυνάμεις ο εχθρός δεν είναι το καπιταλιστικό σύστημα αλλά οι άλλοι λαοί, «οι ξένοι». Αυτές οι δυνάμεις προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τις ευρωπαϊκές εκλογές για να δυναμώσουν, για να εκλέξουν βουλευτές και για να εκμεταλλευτούν την οικονομική βοήθεια της ΕΕ, για να μπορέσουν έτσι να προωθήσουν τους σκοπούς τους. Εμείς, τα μαρξιστικά – λενινιστικά κόμματα και οργανώσεις, που υπογράφουμε αυτή τη δήλωση, θα προωθήσουμε την ανάλυσή μας για το χαρακτήρα της ΕΕ και την πολιτική της και θα τη διαδώσουμε κατά τη διάρκεια αυτών των εκλογών. Αυτές οι εκλογές, όπως και η ίδια η δημιουργία της ΕΕ, αποτελούν καρικατούρα της δημοκρατίας.

Σε εκείνες τις χώρες που υπάρχουν δυνάμεις και προβάλλονται ψηφοδέλτια που στρέφονται ενάντια στην πολιτική της λιτότητας και της φτώχιας της ΕΕ και αγωνίζονται ενάντια στην αντίδραση και τον πόλεμο, καλούμε να υπερψηφιστούν αυτά τα ψηφοδέλτια.

Στις χώρες, στις οποίες καλείται κανείς να αποφασίσει μεταξύ δυνάμεων που υπερασπίζουν την ΕΕ και δυνάμεις που ασκούν κριτική μόνο σε μερικές πλευρές αλλά δεν θίγουν τις βάσεις και τους σκοπούς αλλά και τις αυταπάτες που προκύπτουν από μια πολιτική μεταρρύθμισης της ΕΕ καλούμε σε μια δραστήρια και μαχητική πολιτική ενάντια και αποχή.

Σε εκείνες τις χώρες στις οποίες υπάρχουν προοδευτικές δυνάμεις οι οποίες τάσσονται και αγωνίζονται υπέρ της εξόδου της χώρας τους από την ΕΕ, όπου υπάρχει μια μαζική βάση και μπορούν να σχηματιστούν συμμαχίες και λίστες ψηφοδελτίων καλούμε σε υπερψήφιση αυτών των ψηφοδελτίων. Τέτοιες λίστες ψηφοδελτίων θα τις προπαγανδίσουμε ευρύτερα και θα υπερασπιστούμε το δικαίωμα των λαών να καθορίσει μόνος το μέλλον του. Καταδικάζουμε κάθε μορφή καταπίεσης και όλων των προσπαθειών που γίνονται για να αποκρύψουν και να παραποιήσουν τους σκοπούς των αγώνων.

Σ’ αυτή τη περίπτωση προβάλλουμε τα παρακάτω αιτήματα:

Κάτω η ιμπεριαλιστική ΕΕ!

Κάτω η πολιτική λιτότητας της ΕΕ!

Κάτω η ποινικοποίηση των κοινωνικών αγώνων!

Όχι στην φιλοπόλεμη πολιτική της ΕΕ!

Όχι στη διατλαντική εμπορική και επενδυτική συνεργασία (TTIP)!

Όχι στην ένωση τραπεζών!

Όχι στις Ηνωμένες πολιτείες της Ευρώπης!

Όχι στην ιμπεριαλιστική Ευρώπη!

Για την διεθνιστική αλληλεγγύη των εργατών και των λαών!

Περιφερειακή συνδιάσκεψη των κομμάτων και οργανώσεων τα οποία ανήκουν στη Διεθνή Σύσκεψη Μαρξιστικών – Λενινιστικών κομμάτων και οργανώσεων.

Γερμανία, Απρίλης 2014

Συμμετείχαν τα κόμματα: Γερμανίας [Οργάνωση για την Οικοδόμηση ενός Κομμουνιστικού Εργατικού Κόμματος στη Γερμανία], Δανίας [Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Δανίας – APK], Ισπανίας [Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας / Μαρξιστικό-Λενινιστικό – PCEml], Γαλλίας [Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Γαλλίας– PCOF], Ιταλίας [Κομμουνιστική Πλατφόρμα], Νορβηγίας [Μ-Λ Ομάδα Επανάσταση] και Τουρκίας [Κόμμα Εργασίας – EMEP].

Διαβάστε Περισσότερα »