«ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΟ 19Ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ 11-14 ΑΠΡΙΛΗ 2013»

Η σοσιαλδημοκρατικο-τροτσκιστική ηγεσία του «Κ»ΚΕ(΄56) μόνιμα κρεμασμένη απ’ τις «χρυσές» ρεφορμιστικές αλυσίδες του αντεπαναστατικού 20^ου Συνέδριου του ΚΚΣΕ (1956) και σφιχτά δεμένη με τη χοντρή ατσαλένια αλυσίδα της επαίσχυντης ΔΗΛΩΣΗΣ στον Άρειο Πάγο ότι «αι αρχαί του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος αντιτίθενται προς πάσαν ενέργειαν σκοπούσαν εις την βίαιαν κατάληψιν της εξουσίας ή την ανατροπήν του Ελεύθερου Δημοκρατικού Πολιτεύματος» (2 Οκτωβρίου 1974)

Α. Η ΑΝΤΙΣΤΑΛΙΝΙΚΗ-ΑΝΤΙΖΑΧΑΡΙΑΔΙΚΗ ΗΓΕΣΙΑ ΤΟΥ «Κ»ΚΕ: ολοένα και ΔΕΞΙΟΤΕΡΑ ως το οριστικό της ΠΕΡΑΣΜΑ στις θέσεις των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ με την ΑΡΝΗΣΗ, συγκάλυψη, εξωραϊσμό και ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ της ιμπεριαλιστικής ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ της Ελλάδας και τη δήθεν «ισότιμη» συμμετοχή σε ΕΕ

Η σχεδόν 60χρονη ιστορία της ύπαρξης (Μάρτης 1956) και δράσης του αστικού σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ χαρακτηρίζεται από μια ΟΛΟΕΝΑ και ΔΕΞΙΟΤΕΡΗ πορεία – στα πλαίσια της αντεπαναστατικής ρεφορμιστικής σοσιαλδημοκρατικής γραμμής του 20^ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956) – των εκάστοτε δεξιών οπορτουνιστικών ηγεσιών του με κατάληξη το ανοιχτό και οριστικό πλέον ΠΕΡΑΣΜΑ της σημερινής σοσιαλδημοκρατικο-τροτσκιστικής ηγεσίας στις θέσεις των δυο μεγαλοαστικών κομμάτων, της μοναρχοφασιστικής ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ: δηλ. ΑΡΝΗΣΗ της ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ και συνάμα συγκάλυψη, εξωραϊσμό και ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ της οικονομικο-πολιτικο-στρατιωτικής ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ της χώρας απ’ τις διάφορες ισχυρές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις (ΗΠΑ, ΕΕ, κλπ.) αλλά και η δήθεν «ισότιμη»(!) συμμετοχή στο «λάκκο των λεόντων» των μεγάλων μονοπωλίων της ιμπεριαλιστικής ΕΕ ή αλλιώς η ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ της «αλληλεξάρτησης» Ελλάδας–ΕΕ ως «ιμπεριαλιστικής»(!) πλέον χώρας, προχωρώντας επιπλέον ως ΚΑΙ την ΑΡΝΗΣΗ του ΞΕΝΟΔΟΥΛΟΥ-ΕΘΕΛΟΔΟΥΛΟΥ χαρακτήρα της ντόπιας αντιδραστικής αστικής τάξης που συνοδεύτηκε απ’ την εξαπόλυση μιας σφοδρότατης και προκλητικότατης ΕΠΙΘΕΣΗΣ στην ορθότατη επαναστατική γραμμή των ΚΚΕ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, επειδή η αστική τάξη στην εποχή τους «χαρακτηρίστηκε ξενόδουλη από γεννησιμιού της»(«Ρ» 7-8/1/2012, σελ. 13) απ’ το κομμουνιστικό κίνημα.

Μια ΟΛΟΕΝΑ και ΔΕΞΙΟΤΕΡΗ πορεία που τις τελευταίες δεκαετίες πέρασε, στα χρόνια της «μεταπολίτευσης», απ’ τη συνεργασία με το μεγαλοαστικό κόμμα του ΠΑΣΟΚ με σημαία τη διαβόητη «αλλαγή», πιο συγκεκριμένα το «όραμα της Μεγάλης Αλλαγής» (ΠΑΣΟΚ) ή την «πραγματική αλλαγή»(«Κ»ΚΕ) δηλ. μια συνειδητή δημαγωγική πολιτική ΑΠΑΤΗ που θ’ «άνοιγε» ΔΗΘΕΝ «ειρηνικά κοινοβουλευτικά»(!) το δρόμο προς το «σοσιαλισμό» τους (= ένας μεταρρυθμισμένος καπιταλισμός), τη συνεργασία με το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ αργότερα και τη συμμετοχή μαζί του στην κυβέρνηση Τζανετάκη (ΝΔ-ΣΥΝ-«Κ»ΚΕ) το 1989 και ύστερα με τα δυο μεγαλοαστικά κόμματα στην κυβέρνηση Ζολώτα (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ-«Κ»ΚΕ), φτάνοντας στους ΚΟΙΝΟΥΣ υποψηφίους «Κ»ΚΕ-ΝΔ στις Δημοτικές Εκλογές (Χρ. Τέγος Καρδίτσα, κλπ.) – παράλληλα με την κυριαρχία στις γραμμές της ηγεσίας θρησκευτικών, εθνικιστικών και ρατσιστικών απόψεων – για να περάσει ανοιχτά με το μέρος της αντιδραστικής αστικής τάξης καταγγέλλοντας, το 2008, τη μεγαλειώδη εξέγερση της Νεολαίας και να καταλήξει στην επαίσχυντη ΠΕΡΙΦΡΟΥΡΗΣΗ του αστικού κοινοβουλίου και τη μετατροπή των δυνάμεων των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ, κατά τη διάρκεια της απεργίας 20-21 Οκτώβρη 2011, σε δύναμη κρούσης του ντόπιου κεφαλαίου, ενώ σε διεθνή ζητήματα, πέραν των άλλων, πέρασε απ’ την υπεράσπιση της φασιστικής δικτατορίας του αιμοσταγούς αρχιεγκληματία στρατηγού Βιντέλα στην Αργεντινή (δολοφόνησε πάνω από 30.000 αντιφασίστες και κομμουνιστές), στην υπεράσπιση-στήριξη της ΔΙΟΡΙΣΜΕΝΗΣ απ’ τα αμερικανο-αγγλικά ιμπεριαλιστικά στρατεύματα Κατοχής κυβέρνησης ΔΟΣΙΛΟΓΩΝ στο ΙΡΑΚ με τη συμμετοχή του αδελφού χρουστσοφικού ρεφορμιστικού «Κ»Κ Ιράκ που επανειλημμένα προσκάλεσαν στις διεθνείς συναντήσεις των κομμάτων του αντεπαναστατικού ρεύματος της χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας στην Αθήνα, για να καταλήξουν στην εντελώς πρόσφατη, στα μέσα του περασμένου χρόνου (τελευταίο 10ήμερο Αυγούστου 2012), ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ της μεγάλης και πρωτοφανούς μαζικής ΣΦΑΓΗΣ των νοτιοαφρικανών μεταλλωρύχων απ’ την κυβέρνηση της «Νότιας Αφρικής που συμμετέχουν το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο ANC, το Νοτιοαφρικάνικο Κομμουνιστικό Κόμμα και τα συνδικάτα COSATU»(«Ρ» 26/8/2012, σελ. 17) δηλ. το ANC, το χρουστσοφικό σοσιαλδημοκρατικό Ν«Κ»Κ (αδελφό κόμμα του «Κ»ΚΕ) και τα ρεφορμιστικά συνδικάτα COSATU (αδελφό συνδικάτο του ΠΑΜΕ), μετατρεπόμενοι έτσι οι σοσιαλδημοκράτες χρουστσοφικοί ηγέτες, για πρώτη φορά, σε ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ-ΔΗΜΙΟΥΣ του διεθνούς προλεταριάτου.

Ας υπενθυμιστεί ακόμα ότι η παραπάνω αντεπαναστατική πορεία εγκαινιάστηκε στη «μεταπολίτευση» με την επαίσχυντη ΔΗΛΩΣΗ υποταγής στην αντιδραστική αστική τάξη και τη ΔΕΣΜΕΥΣΗ απέναντί της, ότι «αι αρχαί του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος αντιτίθενται προς πάσαν ενέργειαν σκοπούσαν εις την βίαιαν κατάληψιν της εξουσίας ή την ανατροπήν του Ελεύθερου Δημοκρατικού Πολιτεύματος» (Δήλωση στον Άρειο Πάγο 2 Οκτωβρίου 1974) – ΔΗΛΩΣΗ που ισχύει ακόμα και ΣΗΜΕΡΑ και με την οποία το ρεφορμιστικό «Κ»ΚΕ(΄56) διασφάλισε τη νομιμοποίησή του και όχι όπως ψευδέστατα ισχυρίζεται ο αρχιγκαιμπελίσκος σοσιαλδημοκράτης τροτσκιστής Μ.Μαϊλης που υποστηρίζει πως τάχα αυτή «επιβλήθηκε ντε φάκτο» («Ρ» 16-17/3/2013, σελ.13).

Πριν τη σύντομη αναφορά στο ανοιχτό ΠΕΡΑΣΜΑ στις θέσεις των δυο μεγαλοαστικών κομμάτων, δηλ. εκείνες της ΑΡΝΗΣΗΣ και ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ της ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ της χώρας με πρόσχημα ότι η σημερινή Ελλάδα έχει τάχα μετατραπεί σε μια «ιμπεριαλιστική» (!) χώρα, είναι απαραίτητη η απαρίθμηση μιας σειράς τοποθετήσεων-θέσεων των δεξιών οπορτουνιστικών ηγεσιών του «Κ»ΚΕ σε ορισμένα μόνο αλλά καίρια διεθνή και εσωτερικά ζητήματα, επειδή αυτό επιτρέπει σ’ όλους, πρωτίστως στο χώρο της Νεολαίας, τη διαμόρφωση μιας πολύ πιο ολοκληρωμένης εικόνας της ΟΛΟΕΝΑ προς τα ΔΕΞΙΑ αντεπαναστατικής πορείας του «Κ»ΚΕ. Οι τοποθετήσεις-θέσεις αυτές στα παρακάτω αναφερόμενα ζητήματα δε δείχνουν μόνο τη σαφέστατη και ΟΛΟΕΝΑ ΔΕΞΙΟΤΕΡΗ πορεία του «Κ»ΚΕ αλλά αποτέλεσαν-αποτελούν και ΣΗΜΕΡΑ τη βάση της γενικής αντεπαναστατικής πολιτικής γραμμής και δράσης του στην υπηρεσία της ντόπιας αστικής τάξης και της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης.

1.ΔΙΕΘΝΗ ΖΗΤΗΜΑΤΑ

Οι εκάστοτε ΑΝΤΙΣΤΑΛΙΝΙΚΟΙ-ΑΝΤΙΖΑΧΑΡΙΑΔΙΚΟΙ σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ(΄56):

§ χειροκρότησαν και υπεράσπισαν τη μετά το θάνατο-δολοφονια του ΣΤΑΛΙΝ χρουστσοφική ρεβιζιονιστική αντεπανάσταση στη Σοβιετική Ένωση που επίσημα επικυρώθηκε με τις αποφάσεις του σοσιαλδημοκρατικού 20^ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956).

§ υπεράσπισαν όλες τις αντιμαρξιστικές θέσεις του 20^ου Συνεδρίου («ειρηνικός δρόμος», κλπ.) αλλά και των επόμενων Συνεδρίων 21^ο, 22^ο, κλπ (22^ο : «κόμμα όλου του λαού», «κράτος όλου του λαού», κλπ.) και γενικά την προδοτική σοσιαλδημοκρατική γραμμή του – γραμμή προδοσίας της Προλεταριακής Επανάστασης και του Κομμουνισμού, εξάλειψης του σοσιαλισμού-παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση κλπ. και καταστροφής του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος.

§ υπεράσπισαν την κατασυκοφάντηση του σοσιαλισμού της περιόδου των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ, παρουσιάζοντάς τον ως «ανώμαλο και εγκληματικό καθεστώς», ως καθεστώς «ωμής παραβίασης της σοσιαλιστικής νομιμότητας» και των διαβόητων – ανύπαρκτων βέβαια – «εγκλημάτων» του ΣΤΑΛΙΝ.

§ Υπεράσπισαν, πρόβαλαν και συμμετείχαν δραστήρια στην κατασυκοφάντηση όχι μόνο του επαναστατικού κομμουνιστικού έργου του ΣΤΑΛΙΝ αλλά και του αντιφασιστικού του έργου, διαγράφοντας όχι μόνο την τεράστια και αποφασιστική του συμβολή στην ήττα του χιτλεροφασισμού, μα επικρότησαν ακόμα και τη φιλοΧιτλερική ΠΡΑΞΗ της φασιστικής φιλοΧιτλερικής κλίκας των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ μετονομασίας του ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΝΤ σε «ΒΟΛΓΟΓΡΑΝΤ» που ξεπερνάει και τους δυτικούς ιμπεριαλιστές που δεν έπραξαν κάτι ανάλογο, με τους Γάλλους να διατηρούν ακόμα ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ τη στάση «ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ» στο Μετρό του Παρισιού μα και μεγάλη πλατεία στο κέντρο της πόλης με την ονομασία «Πλατεία της μάχης του Στάλινγκραντ»: «place de la bataille de Stalingrad Septembre 1942-Janvier 1943».

§ διέγραψαν τον ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ από ΚΛΑΣΙΚΟ του μαρξισμού, όπως ο δάσκαλός τους, πράκτορας του ιμπεριαλισμού, ΤΙΤΟ.

§ υπεράσπισαν και συμμετείχαν δραστήρια στη λεγόμενη «αποσταλινοποίηση» δηλ. την εξάλειψη του μαρξισμού απ’ το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα στο όνομα καταπολέμησης της διαβόητης «προσωπολατρίας» (ανόητη-γελοία αστική έννοια και ιδεαλιστική αντίληψη της Ιστορίας).

§ εξαπέλυσαν από κοινού μ’ όλα τα χρουστσοφικά-σοσιαλδημοκρατικά κόμματα μια χωρίς προηγούμενο συκοφαντική εκστρατεία – ξεπερνώντας ακόμα και τους ιμπεριαλιστές και τις μυστικές τους υπηρεσίες – ενάντια στο μεγάλο προλετάριο επαναστάτη και ΚΛΑΣΙΚΟ του μαρξισμού ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ.

§ χειροκρότησαν τη φασιστική απαγόρευση των έργων του ΣΤΑΛΙΝ* και την καταστροφή εκατομμυρίων τόμων (κάψιμο-πολτοποίηση à la ΧΙΤΛΕΡ), αλλά και έργα άλλων επαναστατών κομμουνιστών ηγετών, ενώ μερικά υποβλήθηκαν σε φασιστική λογοκρισία (Γκ. Ντιμιτρόφ, κλπ.)

§ χειροκρότησαν και υπεράσπισαν την εξαγωγή της χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης στις άλλες Λαϊκές Δημοκρατίες (Ουγγαρία, Πολωνία, Βουλγαρία, Τσεχοσλοβακία, κλπ.) και την ωμή ανάμιξη-επέμβαση στα εσωτερικά των κομμουνιστικών κομμάτων αλλά και την εξόντωση-δολοφονία των προλετάριων ηγετών K.Gottwald, B.Bierut, M.Rakosi, Ν.Ζαχαριάδη, κλπ. (οι επεμβάσεις άρχισαν την ίδια μέρα της κηδείας του ΣΤΑΛΙΝ, όπως αναφέρει ο μεγάλος Ούγγρος επαναστάτης κομμουνιστής M.Rakosi στις «Αναμνήσεις» του).

§ υπεράσπισαν και στήριξαν δραστήρια τις, μετά τα μέσα του 1953, καπιταλιστικού χαρακτήρα μεταρρυθμίσεις στην Σοβιετική Ένωση απ’ τη χρουστσο-μπρεζνιεφική κλίκα που εξάλειψαν το σοσιαλισμό και οδήγησαν σε πλήρη ΠΑΛΙΝΟΡΘΩΣΗ του καπιταλισμού στα μέσα της 10ετίας του ΄60 με την εφαρμογή της πιο ολοκληρωμένης μεταρρύθμισης του Σεπτέμβρη-Οκτώβρη 1965 και την οριστική διαμόρφωση της λεγόμενης «σοσιαλιστικής εμπορευματικής οικονομίας» του «αναπτυγμένου σοσιαλισμού» (!), ενώ προπαγάνδισαν-προπαγανδίζουν – ακόμα και ΣΗΜΕΡΑ – τον παλινορθωμένο καπιταλισμό ως «σοσιαλισμό» (!), αφού ισχυρίζονται, ότι και κατά τη διάρκεια της χρουστσο-μπρεζνιεφο-γκορμπατσοφικής περίοδο (1953-1991), παρά την ανατροπή της Διχτατορίας του Προλεταριάτου, μετά το θάνατο-δολοφονία του ΣΤΑΛΙΝ, υπήρχε τάχα και «οικοδομούνταν σοσιαλισμός στη Σοβιετική Ένωση» ως το 1990-91.

§ επικρότησαν και στήριξαν δραστήρια τη ρεβιζιονιστική φασιστική καταπίεση σ’ όλες της χώρες του παλινορθωμένου καπιταλισμού, μαζί και τα φασιστικά μέτρα απαγόρευσης έργων του επαναστατικού μαρξισμού, με πρώτα εκείνα του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ που απαγορεύτηκε οριστικά η έκδοσή τους ως τη διάλυση της καπιταλιστικής-ιμπεριαλιστικής Σοβιετικής Ένωσης το 1991 (τα ίδια ίσχυαν σ’ όλες τις τότε ρεβιζιονιστικές χώρες του παλινορθωμένου καπιταλισμού.)

§ στήριξαν και υπεράσπισαν τη στρατιωτική επέμβαση της καπιταλιστικής-ιμπεριαλιστικής Σοβιετικής Ένωσης στην καπιταλιστική Τσεχοσλοβακία (και στις δυο χώρες το 1968 είχε ήδη παλινορθωθεί ο καπιταλισμός).

§ στήριξαν και υπεράσπισαν τη στρατιωτική ιμπεριαλιστική επέμβαση της καπιταλιστικής Σοβιετικής Ένωσης στο Αφγανιστάν.

§ στήριξαν και υπεράσπισαν τη φασιστική δικτατορία του εγκληματία στρατηγού Χ. Βιντέλα (δολοφόνησε πάνω από 30.000 αντιφασίστες και κομμουνιστές), στην Αργεντινή, παρουσιάζοντάς την μάλιστα ως «κεντρώο» καθεστώς.

§ στήριξαν την κυβέρνηση των ΔΟΣΙΛΟΓΩΝ του ΙΡΑΚ – συγκροτημένη απ’ τα ιμπεριαλιστικά αμερικανο-βρετανικά στρατεύματα Κατοχής – στην οποία συμμετείχε και το αδελφό τους κόμμα, το χρουστσοφικό «Κ»Κ ΙΡΑΚ που επανειλημμένα παραβρέθηκε, μετά από πρόσκλησή τους, στις συναντήσεις των χρουστσοφικών κομμάτων στην Αθήνας.

§ αρνήθηκαν να καταδικάσουν και επιδοκίμασαν τη μαζική ΣΦΑΓΗ των νοτιοαφρικανών ανθρακωρύχων απ’ την κυβέρνηση της Νότιας Αφρικής στην οποία «συμμετέχουν το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο ANC, το Νοτιοαφρικάνικο Κομμουνιστικό Κόμμα και τα συνδικάτα COSATU»(«Ρ» 26/8/2012, σελ. 17) δηλ. το ANC, το χρουστσοφικό σοσιαλδημοκρατικό Ν«Κ»Κ (αδελφό κόμμα του «Κ»ΚΕ) και τα ρεφορμιστικά συνδικάτα COSATU (αδελφό συνδικάτο του ΠΑΜΕ). Μ’ αυτή τους την προδοτική στάση οι σοσιαλδημοκράτες χρουστσοφικοί ηγέτες μετατράπηκαν, για πρώτη φορά, σε ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ-ΔΗΜΙΟΥΣ του διεθνούς προλεταριάτου. Όχι μόνο δεν κατάγγειλαν το ANC και τα Ν«Κ»Κ-COSATU, μα αντίθετα επέκτειναν τις σχέσεις τους με την προσχώρηση του COSATU στη ρεφορμιστική ΠΣΟ (με πρωτοβουλία του προδότη ρεφορμιστή γραμματέα της ΠΣΟ Γ.Μαυρίκου, «Ρ» 26/9/2012, σελ. 26).

2.ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ

§ στελέχη της ολιγάριθμης φραξιονιστικής δεξιάς οπορτουνιστικής ομάδας κάλεσαν το 1955 τη σοβιετική προδοτική κλίκα των Χρουστσοφ-Μπρέζνιεφ να επέμβει στο ΚΚΕ για να αντικαταστήσει την επαναστατική ηγεσία ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ και οργάνωσαν το Σεπτέμβρη του ΄55 με την καθοδήγηση των σοβιετικών την επίθεση στα γραφεία της ΚΟΤασκένδης με σκοπό να δολοφονήσουν το σύντροφο ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ (βιβλία: Κ.Καρανικόλα, Π.Τουλούδη, Α.Παπαϊωάννου, κλπ.).

§ στελέχη της ίδιας ομάδας υπέδειχναν και ζητούσαν απ’ τους σοβιετικούς τη σύλληψη επαναστατικών στελεχών του Κόμματος, ανταρτών των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ.

§ στελέχη της ίδιας ομάδας επικρότησαν τις πρώτες φασιστικές χρουστσοφικές δίκες του Φλεβάρη του ΄56 (αλλά και τις άλλες που ακολούθησαν) και κάποια από αυτά κατέθεσαν σ’ αυτές ως ψευδομάρτυρες, δίκες στις οποίες καταδικάστηκαν έλληνες κομμουνιστές, στελέχη και μαχητές του ΔΣΕ, ως «αλήτες» με νόμους για χούλιγκανς (Γ.Καλιανέσης, στρατηγός του ΔΣΕ, Δ.Βύσιος, πολιτικός επίτροπος Ταξιαρχίας, Ν.Φράγκος, ταγματάρχης, κλπ.). και εξορίστηκαν στη Σιβηρία, και μάλιστα επίτηδες κοντά σε στρατόπεδα γερμανών αιχμαλώτων.

§ Τα ίδια στελέχη ζήτησαν απ’ τους σοβιετικούς χρουστσοφικούς προδότες να συγκληθεί η παρασυναγωγή της λεγόμενης «6^ης πλατιάς Ολομέλειας» (Μάρτης 1956) που διέλυσε το επαναστατικό ΚΚΕ που αντικαταστάθηκε απ’ το αστικό σοσιαλδημοκρατικό έκτρωμα «Κ»ΚΕ (΄56) – συγκροτημένο απ’ τους σοβιετικούς που συνάμα οι ίδιοι διόρισαν στην ηγεσία του τα γνωστά δεξιά οπορτουνιστικά στελέχη.

§ η δεξιά οπορτουνιστική ηγεσία του «Κ»ΚΕ (‘56) υιοθέτησε, ως νέα γραμμή, την αντεπαναστατική σοσιαλδημοκρατική γραμμή του 20^ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ («ειρηνικός δρόμος», «σοσιαλισμός» χωρίς Διχτατορία του Προλεταριάτου, «ειρηνική συνύπαρξη», κλπ.).

§ η διορισμένη, ενωμένη τότε, ΑΝΤΙΣΤΑΛΙΝΙΚΗ-ΑΝΤΙΖΑΧΑΡΙΑΔΙΚΗ ηγεσία του «Κ»ΚΕ(’56) των Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη-Γκρόζου-Βαφειάδη-Δημητρίου-Φλωράκη, κλπ. απαίτησε από τους σοβιετικούς τη σύλληψη και εξορία του μεγάλου κομμουνιστή ηγέτη ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ και πολλών άλλων κομμουνιστών.

§ χαρακτήρισε τον επαναστατικό ένοπλο αγώνα του τρισένδοξου ΔΣΕ ως «τυχοδιωκτικό» («7^η Ολομέλεια»: «αριστερίστικη τυχοδιωκτική γραμμή του Ζαχαριάδη στην περίοδο του ένοπλο αγώνα 1946-1949»).

§ εξαπέλυσε, σε συνεργασία με τη χρουστσοφική φασιστική KGB, πρωτοφανές μαζικό φασιστικό πογκρόμ σε βάρος πολλών χιλιάδων ελλήνων κομμουνιστών στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες χώρες του παλινορθωμένου καπιταλισμού (μαζικές διώξεις, αστυνομική τρομοκρατία, φυλακίσεις, δίκες, συλλήψεις, εξορίες στη Σιβηρία και σ’ άλλα μέρη, μαζικές απολύσεις απ’ τη δουλειά, διώξιμο παιδιών απ’ τα σχολεία κλπ., κλπ.), πρωτοστατούντος του «μικρού Παττακού της Τασκένδης» (Ν.Ζαχαριάδης) Κώστα Τσολάκη (ο θρασύδειλος διαβόητος «Ταρζαν», που στις συγκρούσεις της Τασκένδης, το Σεπτέμβρης του ΄55, «τρύπωσε»-κρύφτηκε σε καμινάδα για να γλυτώσει απ’ την ταξική οργή των ελλήνων επαναστατών κομμουνιστών).

§ η σοσιαλφασιστική αντεπαναστατική προδοτική κλίκα των ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΦΛΩΡΑΚΗ δολοφόνησε, μετά 17 χρόνια εξορία, τον Αύγουστο του ΄73 τον εξόριστο στη Σιβηρία ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ γιατί έτρεμαν την επιστροφή του στην Ελλάδα (Ν.Κεπέσης: «Προβληματισμοί γύρω από γεγονότα και πρόσωπα», σελ.45-46, Αθήνα 2006), ενώ τον κράτησαν άλλα 18 χρόνια και ΠΕΘΑΜΕΝΟ στην εξορία απαγορεύοντας τη μεταφορά της σορού του στην Ελλάδα. Οι ΔΙΩΚΤΕΣ και ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ αντί να ΑΠΟΛΟΓΗΘΟΥΝ στην εργατική τάξη, το λαό και τους κομμουνιστές για το μεγάλο ΕΓΚΛΗΜΑ που διέπραξαν – «ένα έγκλημα που δεν τόλμησαν ούτε οι χιτλερικοί κατακτητές», όπως ορθότατα σημειώνει ο σύντροφος ΝΙΚΑΝΔΡΟΣ ΚΕΠΕΣΗΣ – κατέφυγαν, για να σκεπάσουν αυτό το ΜΕΓΑΛΟ έγκλημα σε βάρος της εργατικής τάξης, του λαού και του κομμουνιστικού κινήματος, στην πιο ακραία ενέργεια και τη βαναυσότερη προσβολή της ΜΝΗΜΗΣ του ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ με τη φαρσο-κωμωδία της διαβόητης υποτιθέμενης «αποκατάστασης» – ΜΟΝΑΔΙΚΗ περίπτωση στην ως τώρα παγκόσμια Ιστορία – συνεχίζοντας βέβαια όχι μόνο την κατασυκοφάντισή του μα επιπλέον και μια πρωτοφανή ΛΑΣΠΟΛΟΓΙΑ με τον ΨΕΥΔΕΣΤΑΤΟ ισχυρισμό: «δεν υπάρχει αμφιβολία πως στο σημείο αυτό ο Ν.Ζαχαριάδης έκανε ένα συμβιβασμό» (μπροσούρα «Ριζοσπάστη» «28^η Οκτώβρη του 1940, Τα τρία γράμματα του Νίκου Ζαχαριάδη», σελ.13, εκδ. «Ριζοσπάστη» 29-30 Οκτώβρη 2011) χωρίς καν να κατονομάζεται το σημείο του «Γράμματος» που εκφράζει «συμβιβασμό», γιατί απλούστατα ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ.

§ όλες οι ηγεσίες του «Κ»ΚΕ(’56) εξαπέλυσαν μια χωρίς προηγούμενο στην ιστορία συκοφαντική εκστρατεία λάσπης, κατηγορώντας το ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, πέραν των πολλών άλλων, και ως «συνεργάτη» των Χιτλερο-φασιστών στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του ΝΤΑΧΑΟΥ. Τον κρατούν ακόμα και ΣΗΜΕΡΑ σε πολιτική ομηρία οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ αρνούμενοι να δώσουν στη δημοσιότητα ολόκληρες τις καταθέσεις των αντιφασιστών και κομμουνιστών κρατουμένων των διαφόρων χωρών στο ΝΤΑΧΑΟΥ, που συγκέντρωσε η διαβόητη «Επιτροπή» τους.

§ η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ(΄56) (Φλωράκης-Λουλές-Τσολάκης, κλπ.) τάχθηκε, όπως και τα άλλα κόμματα, κατά της ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ του Πολυτεχνείου.

§ κατέθεσε στον Άρειο Πάγο (2 Οκτωβρίου 1974), για νομιμοποίηση του ρεφορμιστικού «Κ»ΚΕ, ΔΗΛΩΣΗ υποταγής στην αστική τάξη ότι δεν θα ανατρέψει το καπιταλιστικό σύστημα (την οποία ποτέ ως τώρα δεν έχει δημοσιεύσει), ενώ κατέθεσε και δεύτερη δήλωση ως συμμαχικό σχήμα για τη συμμετοχή στις εκλογές με βάση το γνωστό Καραμανλικό φασιστικό νομοθετικό διάταγμα 59/1974 περί «συστάσεως και επαναλειτουργίας πολιτικών κομμάτων».

§ απ’ τα πρώτα χρόνια της «μεταπολίτευσης» εγκατέλειψε κάθε αντιφασιστική πάλη συγκροτώντας στις Δημοτικές Εκλογές, ιδιαίτερα στην επαρχία, εκλογικούς συνδυασμούς στους οποίους συμμετείχαν «μετανοημένοι» υποτίθεται φασίστες τρομοκράτες της περιόδου των δεκαετιών 1945-1963, «δημοκράτες» χαφιέδες και καταδότες της Αστυνομίας, ακόμα και συνταξιούχοι ένοπλοι τρομοκράτες φασίστες Αγροφύλακες της ίδιας περιόδου.

§ η ηγεσία του «Κ»ΚΕ συνεργάστηκε στα πρώτα χρόνια με το μεγαλοαστικό κόμμα του ΠΑΣΟΚ για να προωθήσουν από κοινού την ΑΠΑΤΗ της λεγόμενης «μεγάλης αλλαγής»(ΠΑΣΟΚ) ή της «πραγματικής αλλαγής»(«Κ»ΚΕ) και το «σοσιαλισμό» τους, βαφτίζοντας το μεγαλοαστικό ΠΑΣΟΚ πότε «σοσιαλιστικό» και πότε «σοσιαλδημοκρατικό» (η σοσιαλδημοκράτισσα Παπαρήγα βαφτίζει και τώρα τη μεγαλοαστική μοναρχοφασιστική ΝΔ απλά «φιλελεύθερο κόμμα (ΝΔ)» και το μεγαλοαστικό ΠΑΣΟΚ «σοσιαλδημοκρατία (ΠΑΣΟΚ)» («ΚΟΜΕΠ 2/2013 σελ.16). Οι επαναστάτες μαρξιστές λενινιστές-σταλινιστές σημείωναν τότε για τη συνειδητή πολιτική ΑΠΑΤΗ των ΠΑΣΟΚ-«Κ»ΚΕ: «η εφαρμογή των εκλογικών προγραμμάτων του ΠΑΣΟΚ και του «Κ»ΚΕ, που είναι ίδια στο περιεχόμενο, από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν πρόκειται να οδηγήσει απολύτως σε καμιά «αλλαγή» προς όφελος των εργαζομένων, πολύ περισσότερο αυτά τα προγράμματα δεν «ανοίγουν το δρόμο στο σοσιαλισμό», δεν αποτελούν «αφετηρία για μια αντιμονοπωλιακή δημοκρατική ανάπτυξη με κατεύθυνση το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της χώρας» («ΚΟΜΕΠ», 10-11/1981, σελ. 10) («ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ», Φλεβάρης 1982, σελ.2).

Τίποτε βέβαια το περίεργο δεν υπάρχει στα παραπάνω, αφού αυτή ήταν και η γραμμή της διεθνούς χρουστσο-μπρεζνιεφικής σοσιαλδημοκρατίας που κι’ αυτή θα «έχτιζε», μαζί με την παλιά προδοτική σοσιαλδημοκρατία, τον υποτιθέμενο «σοσιαλισμό» της (!): «οι κομμουνιστές (=οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές σ. «Α»), που αποδίδουν αποφασιστική σημασία στην ενότητα της εργατικής τάξης, τάσσονται υπέρ της συνεργασίας με τους σοσιαλιστές και τους σοσιαλδημοκράτες, για να εγκαθιδρύσουν σήμερα ένα προοδευτικό δημοκρατικό καθεστώς και στο μέλλον τη σοσιαλιστική κοινωνία» («Διεθνής Σύσκεψη των κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων, 5-17 Ιούνη 1969, Μόσχα», σελ. 29, «Verlag Frieden und Sozialismus», Prag 1969).

§ το 1989 το «Κ»ΚΕ συνεργάστηκε μαζί με το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ συμμετέχοντας στην κυβέρνηση Τζανετάκη (ΝΔ-Συνασπισμός) – μια δεύτερη μεγάλη ΠΡΟΔΟΣΙΑ, μετά από εκείνη του ΄56 που ΟΡΘΟΤΑΤΑ και εντελώς δικαιολογημένα αποδοκιμάστηκε απ’ τους κομμουνιστές και αντιφασίστες μα και από μεγάλο μέρος στελεχών και μελών του «Κ»ΚΕ. Σ’ εκείνη την περίοδο η ηγεσία του «Κ»ΚΕ διέπραξε, μεταξύ άλλων, ένα πρωτάκουστο έγκλημα σε βάρος των αγωνιστών αλλά και της Ιστορίας του τόπου γενικά, καταστρέφοντας, κατ’ εντολή της αντιδραστικής αστικής τάξης, τους «Φακέλους Κοινωνικών Φρονημάτων» για να εξαφανιστεί κάθε πειστήριο φασιστικής καταπίεσης και διώξεων των λαϊκών μαζών ενός και πλέον αιώνα απ’ την αστική τάξη, παρά τις τότε διαμαρτυρίες των ιστορικών (οι «Φάκελοι» ήταν τίτλος ΤΙΜΗΣ των αντιφασιστών-κομμουνιστών). Λίγο αργότερα το «Κ»ΚΕ συμμετείχε στην κυβέρνηση Ζολώτα (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ).

§ μετά το ΄89 συνεχίζεται μονιμότερα η συνεργασία του «Κ»ΚΕ με το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ στις Δημοτικές Εκλογές ακόμα και με τη μορφή κοινών υποψηφίων σ’ αυτές (Χρ. Τέγος Καρδίτσα κλπ., κλπ.).

§ αρχές της δεκαετίας του ΄80 δυναμώνει η κυριαρχία θρησκευτικών-εθνικιστικών-σοβινιστικών και ρατσιστικών απόψεων στις γραμμές της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ και ενισχύονται οι «ειδικές» σχέσεις Φλωράκη με τον παλιό ΕΔΕΣίτη φασίστα αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ Τίκα και αργότερα εκείνες της αντιδραστικής και φανατικής νέο-ορθόδοξης εθνικίστριας και μέλους του εθνικιστικού «Δικτύου 21» Λ.Κανέλλη με το χουντοΧριστόδουλο.

§ διάφορες αντιδραστικές θρησκευτικές αντιλήψεις, μετά από εκείνο το «περίφημο» «ο Χριστός προχωρά πάνω ση Γη υψώνοντας παντού την κόκκινη σημαία» («Ρ» 27/6/1999,σελ.18), προπαγανδίζονται απ’ τις στήλες του «Ριζοσπάστη», μεταξύ των οποίων και φαιδρότητες σύμφωνα με τις οποίες «το λαϊκό κίνημα» μπορεί με «ενοποιητικό στοιχείο τη θρησκεία να εναντιώνεται στη «νέα τάξη»»(!), ότι η θρησκεία «μπορεί να ωριμάζει συνειδήσεις αντιιμπεριαλιστικές» («Ρ» 8/6/2000).

§ ο εθνικισμός-σοβινισμός, πέρα απ’ τα εθνικιστικά άσματα: «Πατριδογνωμόνιο» και «Χάρτη της Ελλάδας» της Λ.Κανέλλη που κοσμούν το «Ριζοσπάστη», είναι μόνιμα ζωντανός στην ηγεσία του «Κ»ΚΕ με τα κατά καιρούς εθνικιστικά παραληρήματα του δίδυμου Παπαρήγα-Κανέλλη απέναντι σε Τουρκία, ΠΓΔ Μακεδονίας και Αλβανία, και έχει δυναμώσει με το πέρασμα στο «Κ»ΚΕ της ΟΝΝΕΔίτισας και «φανταχτερής δημοσιογραφίνας που πολλά χρόνια υπηρέτησε με φλογερό πάθος τη Δεξιά και την αντίδραση» (ΒΑΣΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ) Λ.Κανέλλη, που πλέον βρίσκεται υπό την «υψηλή προστασία» της εθνικίστριας σοσιαλδημοκράτισσας Α.Παπαρήγας: «η ρετσινιά του εθνικιστή δεν κολλάει ούτε στο ΚΚΕ ούτε, αν θέλετε, στους συμμάχους ούτε στους ανθρώπους που συμπορεύονται με το ΚΚΕ» («Ρ» 17/3/2000).Ο εθνικισμός κορυφώνεται με την ανοιχτή άρνηση αναγνώρισης της ύπαρξης Σλαβομακεδόνικης μειονότητας στη δυτική Μακεδονία (Χ.Φλωράκης: «για το ΚΚΕ μακεδονική μειονότητα δεν υπάρχει», «Ρ» 16/9/1988,σελ.3, Παπαρήγα: «δεν υπάρχει μακεδονική μειονότητα», «REAL FM» 26/2/2011, κλπ.), με υπόδειξη και κατ’ εντολή της αντιδραστικής αστικής τάξης, και την ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ επιστροφής των Σλαβομακεδόνων ανταρτών του ΔΣΕ στην Ελλάδα που πολέμησαν τους Ιταλούς, Γερμανούς και Βούλγαρους φασίστες κατακτητές αλλά και τους ντόπιους μοναρχοφασίστες και αγγλο-αμερικάνους ιμπεριαλιστές – η χειρότερη προδοσία στην ιστορία της δράσης της ντόπιας χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας – μετά από συμφωνία με τα αστικά κόμματα, όπως αποκαλύπτει ο αντιδραστικός Κ.Μητσοτάκης: «όλα τα ελληνικά κόμματα (συμπεριλαμβανομένου και του ορθόδοξου Κομμουνιστικού Κόμματος) έχουν εδώ και πολλά χρόνια συμφωνήσει ότι δεν πρόκειται να γυρίσουν» οι Σλαβομακεδόνες, αντάρτες του ΔΣΕ (Θόδωρος Σκυλακάκης: «Στο όνομα της Μακεδονίας», σελ. 3, «ελληνική ευρωεκδοτική», Αθήνα 1995).

§ ο ρατσισμός της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ εκδηλώνεται σαφέστατα, πέραν των άλλων, και στην άρνησή της να ψηφίσει το νόμο Ραγκούση (3838/2010) – και μάλιστα με την πρωτάκουστη δικαιολογία-«επιχείρημα» πως μελλοντικά θα δημιουργούσε «θέμα μειονότητας και για τους μετανάστες» («Ρ» 9/2/2010, σελ.15) ή ακόμα σαφέστερα λόγω «δημιουργίας και ανακίνησης μειονοτικών και εθνικιστικών ζητημάτων, μέχρι και την αλλαγή συνόρων» (7/3/2010, σελ. 7) – συμπαρατασσόμενη με τα ρατσιστικά-εθνικιστικά κόμματα, τη μοναρχοφασιστική ΝΔ και το ναζι-φασιστικό ΛΑΟΣ (και μάλιστα βγαίνοντάς τους απ’ τα δεξιά) και όχι επειδή δεν «έλυνε» τα προβλήματα των μεταναστών, όπως ΨΕΥΔΕΣΤΑΤΑ τώρα ισχυρίζεται («ΚΟΜΕΠ» 3/2012, σελ. 66, «Ρ» 5/3/2003, σελ.2, κλπ.).

§ το Δεκέμβρη του 2008 η ηγεσία του «Κ»ΚΕ πέρασε ανοιχτά στο στρατόπεδο της αντιδραστικής αστικής τάξης, καταγγέλλοντας με ιδιαίτερη σφοδρότητα – ως εκπρόσωπό της – τη μεγαλειώδη εξέγερση της Νεολαίας και κατασυκοφαντώντας την με τον πιο αισχρό τρόπο.

§ Πέρα απ’ τη γενικότερη ρεφορμιστική γραμμή της ταξικής συνεργασίας και τη μόνιμη ΥΠΟΤΑΓΗ στην αστική νομιμότητα έφτασε, μετά την περιφρούρηση της Πρεσβείας των αμερικανών ιμπεριαλιστών, να καταλήξει στην επαίσχυντη ΠΕΡΙΦΡΟΥΡΗΣΗ του αστικού κοινοβουλίου και τη μετατροπή-ανάδειξη των δυνάμεων των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ, κατά τη διάρκεια της απεργίας 20-21 Οκτώβρη 2011, σε δύναμη ΚΡΟΥΣΗΣ του ντόπιου κεφαλαίου.

3.Ο μύθος της «ιμπεριαλιστικής» Ελλάδας και η εκ μέρους της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ, μαζί με ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, ΣΤΗΡΙΞΗ και ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ της ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ της χώρας απ’ τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις

Ο μύθος περί «ιμπεριαλιστικής» Ελλάδας που στις γραμμές της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ στοίχειωσε για μια και πλέον 15ετία και που επιτέλους τώρα διακηρύσσεται ανοιχτά στις «ΘΕΣΕΙΣ» για το 19 Συνέδριο: «ο ελληνικός καπιταλισμός βρίσκεται στο ιμπεριαλιστικό στάδιο ανάπτυξής του» (σελ.55) δηλ. ότι οι σημερινές ΣΧΕΣΕΙΣ της Ελλάδας με την ΕΕ δεν χαρακτηρίζονται πλέον από ΕΞΑΡΤΗΣΗ και ΥΠΟΤΑΓΗ αλλά από «αλληλεξάρτηση»(!) δηλ. είναι ΤΑΧΑ σχέσεις «ισότιμης συμμετοχής»(!) σ’ αυτή την ιμπεριαλιστική Ένωση, αποτελεί μια πελώρια γιγαντιαίων διαστάσεων ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ, τέτοιου μεγέθους ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ όσο είναι και το μέγεθος-επίπεδο των διαφόρων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων ΗΠΑ-Γερμανίας, κλπ. με τις οποίες η Ελλάδα εξομοιώνεται.

Ο ισχυρισμός της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ περί «ιμπεριαλιστικής» Ελλάδας είναι εντελώς ατεκμηρίωτος, αφού ως τώρα οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες δεν έχουν να παρουσιάσουν καμιά απολύτως σχετική ανάλυση, και επομένως είναι ολωσδιόλου αυθαίρετος και πολιτικά άκρως επιζήμιος, επειδή πρώτα απ’ όλα βρίσκεται ευθέως στην υπηρεσία της ντόπιας αντιδραστικής αστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού και υπηρετεί τα συμφέροντά τους, γιατί στηρίζει τη ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ της ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ της χώρας (υποτίθεται ότι η εξάρτηση έχει ήδη προ πολλού αποτιναχτεί) απ’ τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και συμβάλλει στη διαιώνισή της. Και ΔΕΝ μπορεί να «τεκμηριωθεί» ο μύθος περί «ιμπεριαλιστικής» Ελλάδας, όχι τόσο και κυρίως από αδυναμία και ανικανότητα – που κι αυτά υπάρχουν και κυριαρχούν στο χώρο της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ – αλλά πρωτίστως από παντελή απουσία-έλλειψη ανάλογων στοιχείων στη σημερινή οικονομικο-κοινωνικο-πολιτικο-στρατιωτική, κλπ. πραγματικότητα της χώρας.

Η μόνη υπαρκτή «ΑΠΟΔΕΙΞΗ»-στοιχείο στήριξης-«τεκμηρίωσης» των γελοίων μύθων περί «ιμπεριαλιστικής Ελλάδας»(!) και «αλληλεξάρτησης» Ελλάδας–ΗΠΑ-ΕΕ, κλπ. που θα μπορούσε να προβληθεί στον οικονομικό τομέα – και ουσιαστικά σιωπηρά προβάλλεται – εκ μέρους της σοσιαλδημοκρατικής-τροτσκιστικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ, είναι η «εξάρτηση»(!) αυτών των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων απ’ τα ελληνικά «ισχυρά μονοπώλια»(!) των λεμονο-πορτοκαλιών, σταφιδο-ελαιολάδου, καρπουζο-πεπονιών, κλπ., και φυσικά η «εξάρτησή» τους (!) απ’ την πολυθρύλητη «βαριά βιομηχανία» του Τουρισμού (!!!).

Αν στην περίπτωση της οικονομικής «αλληλεξάρτησης» Ελλάδας – ιμπεριαλιστικών δυνάμεων (ΗΠΑ-ΕΕ, κλπ.) παρουσιάζει η ανάλογη τεκμηρίωση δυσκολίες, αυτή η έλλειψη τεκμηρίωσης «μάλλον» υπερκαλύπτεται, συμπληρώνεται και «εξισορροπείται» απ’ την «ύπαρξη αλληλεξάρτησης»(!!!) στο στρατιωτικό τομέα (περιορίζοντας το πρόβλημα μόνο στις στρατιωτικές βάσεις και αφήνοντας κατά μέρος τη συμμετοχή της χώρας στο ΝΑΤΟ) εξαιτίας της «ριζικής αλλαγής» και της «τεράστιας προόδου» που έχει ως τώρα σημειωθεί. Κι αυτό φαίνεται πως θα αποτελέσει τη «μεγάλη έκπληξη» του 19^ου Συνεδρίου, κατά «διαρροές» (!) των οργανωτών του: κατά την έναρξη των εργασιών του αναμένεται να ανακοινωθεί πανηγυρικά, για πρώτη φορά, ότι ένα μέρος των αμερικάνικων στρατιωτικών βάσεων στο έδαφος της Ελλάδας «καταργήθηκε»(!) απ’ το συναγωνιστή-σύμμαχο της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ «σοσιαλιστή» Α.Παπανδρέου κατά την περίοδο της εφαρμογής του Προγράμματος της «Αλλαγής»-«Σοσιαλισμού» των ΠΑΣΟΚ-«Κ»ΚΕ τη δεκαετία του ΄80, ενώ για όσες ακόμα απέμειναν-λειτουργούν συμφωνήθηκε τότε η «εγκατάσταση» ανάλογου αριθμού «ελληνικών» στρατιωτικών βάσεων στο έδαφος των ΗΠΑ, την εγκατάσταση των οποίων έχει αναλάβει, προφανώς με «άκρα μυστικότητα», ειδικό περί τα «στρατιωτικά» κλιμάκιο της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ που «βρίσκεται και δουλεύει» εκεί εδώ και μια 25ετία. Έτσι με την «επιτυχία της εγκατάστασης» στρατιωτικών «ελληνικών» βάσεων στις ΗΠΑ «τεκμηριώνεται» πλέον ο εκ μέρους της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ μύθος της «στρατιωτικής αλληλεξάρτησης» (!) Ελλάδας-ΗΠΑ, τον οποίο θα κληθούν να επικυρώσουν η αντιπρόσωποι του 19^ου Συνεδρίου.

Με όλα αυτά, πέρα απ’ το ότι έχουν ξεπεράσει κάθε όριο γελοιότητας, οι σημερινοί σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ μετατρέπονται από πράκτορες της αστικής τάξης στις γραμμές του εργατικού κινήματος και σε ανοιχτούς και ξετσίπωτους πλέον λακέδες του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού μα και ΕΠΙΠΛΕΟΝ σε προκλητικούς ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΕΣ και ΑΠΟΛΟΓΗΤΕΣ της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης της Ελλάδας.

Αφήνοντας όμως τώρα κατά μέρος τις φαιδρότητες και τις ουρανομήκεις αστικές, προς όφελος του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού, κοτσάνες της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ ας σημειωθούν σύντομα τα παρακάτω:

Πρώτο, η ηγεσία του «Κ»ΚΕ εγκατέλειψε συνειδητά τη μαρξιστική ανάλυση-θέση του παλιού επαναστατικού ΚΚΕ και της Γ΄ Κομμουνιστικής Διεθνούς για το ζήτημα των ΣΧΕΣΕΩΝ Ελλάδας-ιμπεριαλιστικών δυνάμεων – αρνούμενη την ΕΞΑΡΤΗΣΗ της χώρας – και ΧΩΡΙΣ ανάλυση υιοθέτησε τα γνωστά μυθεύματα των αντεπαναστατών τροτσκιστών που κι αυτοί παρόλο που πέρασε σχεδόν ένας αιώνας ΔΕΝ διαθέτουν επιστημονική μαρξιστική ανάλυση, την οποία υποκαθιστούν με διάφορες αντιμαρξιστικές φλυαρίες που δεν έχουν καμία σχέση με τη σημερινή οικονομικο-κοινωνικο-πολιτικο-στρατιωτική, κλπ. πραγματικότητα της χώρας.

Δεύτερο, η δήθεν «νέα» θέση περί «ιμπεριαλιστικής Ελλάδας» (!) που βρίσκεται ΤΑΧΑ σε σχέση «αλληλεξάρτησης»(!) με τις ισχυρές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις Γερμανία-Γαλλία κλπ., και γενικά με την ιμπεριαλιστική ΕΕ, αλλά και τις ΗΠΑ, κλπ. ΔΕΝ είναι ούτε νέα μα ούτε και παρουσιάζει καμιά πρωτοτυπία: είναι πολύ παλιά. Πέρα απ’ το ότι η ηγεσία του «Κ»ΚΕ αναμασά τους γνωστούς ξαναζεσταμένους απ’ την ίδια παμπάλαιους τροτσκιστικούς μύθους, και η διαβόητη «αλληλεξάρτηση» ως θεωρία είναι κατευθείαν δανεισμένη απ’ τους απολογητές της παλιάς αποικιοκρατίας αλλά και εκείνης της ιμπεριαλιστικής περιόδου του καπιταλισμού, με την οποία δικαιολογούσαν-δικαιολογούν την άγρια εκμετάλλευση των λαών αλλά και την πρωτοφανή ΛΕΗΛΑΣΙΑ των αποικιών μα και όλων των ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΩΝ απ’ τον ιμπεριαλισμό χωρών, όπως η Ελλάδα.

Τρίτο, η θεωρία περί «ιμπεριαλιστικής Ελλάδας» δεν είναι μόνο δανεισμένη απ’ τους αντεπαναστάτες τροτσκιστές (παλιούς-νέους) αλλά και απ’ τους χρουστσο-τροτσκίζοντες του ΝΑΡ μα και απ’ τη σοσιαλδημοκρατική χρουστσο-«ευρωκομμουνιστική» Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ που συσπειρώνεται γύρω απ’ το περιοδικό «ΘΕΣΕΙΣ» του οικονομολόγου Γιάννη Μηλιού.

Τέταρτο, οι απόψεις της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ που παρουσιάζουν τον σημερινό καπιταλιστικο-ιμπεριαλιστικό κόσμο σαν ένα «περιβόλι» αποτελούμενο ΜΟΝΟ από ιμπεριαλιστικές χώρες συνιστούν ευθέως ΑΡΝΗΣΗ της μαρξιστικής θεωρίας του ΛΕΝΙΝ για τον ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ (όλα τα βασικά του χαρακτηριστικά αποτελούν αδιάσπαστη ενότητα), στην οποία, πέραν των πολλών άλλων σημαντικών θέσεων, εμπεριέχεται και η γνωστή αλλά πολύ σπουδαία θέση – διατυπωμένη μετά τη γνωστή συγκεκριμένη ανάλυση – του ΧΩΡΙΣΜΟΥ του κόσμου στην ιμπεριαλιστική περίοδο του καπιταλισμού «σε μια χούφτα κράτη-τοφογλύφους και σε μια τεράστια πλειοψηφία κράτη οφειλέτες» και αυτή «η χούφτα» ιμπεριαλιστικών δυνάμεων μοιράζουν-ξαναμοιράζουν τον κόσμο και υποβάλλουν σε άγρια ΛΕΗΛΑΣΙΑ όλες τις ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΕΣ χώρες, και ΑΚΡΙΒΩΣ εξαιτίας των σχέσεων ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ αποσπούνται «υψηλά μονοπωλιακά κέρδη για μια χούφτα πλουσιότατες χώρες» (ΛΕΝΙΝ).

Πέμπτο, οι «νέες» ρεφορμιστικές απόψεις της σοσιαλδημοκρατικο-τροτσκιστικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ για τον ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ είναι καουτσκικής-σοσιαλδημοκρατικής προέλευσης, παραλλαγή των περί «υπεριμπεριαλισμού» απόψεων του αποστάτη K.Kautsky και άλλων αντιμαρξιστών θεωρητικών (Trotsky, Bucharin, κλπ.), αποτελούν μείγμα αντιμαρξιστικών-αντιλενινιστικών απόψεων και τυπική περίπτωση – από πλευράς προσέγγισης – χωρισμού της Πολιτικής από την Οικονομία.

Έκτο, ΑΡΝΗΣΗ της ύπαρξης ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ της Ελλάδας (ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ-ΠΟΛΙΤΙΚΗ-ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ, κλπ.) απ’ την ιμπεριαλιστική ΕΕ και τις άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις σημαίνει οριστική εγκατάλειψη της αντιιμπεριαλιστικής πάλης για την αποτίναξη του ιμπεριαλιστικού ζυγού της χώρας, αφού η Ελλάδα, κατά τους χρουστσοφικούς σοσιαλδημοκράτες-τροτσκιστές ηγέτες του «Κ»ΚΕ, έχει ΔΗΘΕΝ ήδη «απαλλαγεί»(!) απ’ την ιμπεριαλιστική εξάρτηση και είναι πλέον μια «ιμπεριαλιστική» δύναμη που βρίσκεται σε ΣΧΕΣΗ «αλληλεξάρτησης»(αντί ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ-ΥΠΟΤΑΓΗΣ) με ΗΠΑ-Γερμανία-Γαλλία, κλπ.

Έβδομο, ΑΡΝΗΣΗ της ύπαρξης ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ της Ελλάδας απ’ την ιμπεριαλιστική ΕΕ σημαίνει αποδοχή και δικαιολόγηση των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων της ΕΕ στα εσωτερικά της χώρας, οι οποίες παρουσιάζονται ως «αλληλοεκβιασμοί» Ελλάδας-ΕΕ δηλ. «αλληλοεξαρτώμενων»(!) ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, όπως συνέβηκε με την ωμή επέμβαση των ΜΕΡΚΕΛ-ΣΑΡΚΟΖΙ (πρώτο δεκαήμερο του Νοέμβρη 2011,) η οποία ΔΕΝ καταγγέλθηκε από ΚΑΝΕΝΑ πολιτικό κόμμα του Ελληνικού Κοινοβουλίου, κρατώντας ΟΛΑ, μαζί και το χρουστσοφικό «Κ»ΚΕ, μια επαίσχυντη και προκλητικά, για τις αντιιμπεριαλιστικές παραδόσεις του λαού μας, ΞΕΝΟΔΟΥΛΗ στάση και επιδεικνύοντας μια ακραία ΕΘΕΛΟΔΟΥΛΕΙΑ που έχει ακόμα και τα «αφεντικά» τους, εκπροσώπους των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, καταπλήξει, μεταξύ άλλων, και το Σόϊμπλε: «Η ΕΛΛΑΔΑ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΣΚΛΗΡΑ ΜΕΤΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΟΔΕΧΤΕΙ ΣΤΕΝΗ ΕΠΙΤΗΡΗΣΗ. ΕΚΧΩΡΕΙ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ. ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΑΛΛΕΣ ΧΩΡΕΣ ΘΑ ΔΕΧΟΝΤΑΝ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ» («Αυγή» 6/11/2011, σελ. 63).

Όγδοο, ΑΡΝΗΣΗ της ύπαρξης ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ της Ελλάδας απ’ την ιμπεριαλιστική ΕΕ και τις άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις εκ μέρους των ηγετών του «Κ»ΚΕ και των άλλων τροτσκιστικών-τροτσκιζόντων δυνάμεων σημαίνει παραπέρα ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ, εξωραϊσμό, ΣΤΗΡΙΞΗ αντικειμενικά, μα και ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ και διαιώνιση της ιμπεριαλιστικής ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ της χώρας.

Ένατο, ΑΡΝΗΣΗ της ύπαρξης ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ της Ελλάδας απ’ την ιμπεριαλιστική ΕΕ σημαίνει δικαιολόγηση της ΛΕΗΛΑΣΙΑΣ του πλούτου της απ’ τις διάφορες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και ΕΠΙΠΛΕΟΝ «ξέπλυμα»-εξωραϊσμό της προδοτικής πολιτικής της υποτέλειας της κυρίαρχης ΞΕΝΟΔΟΥΛΗΣ-ΕΘΕΛΟΔΟΥΛΗΣ αντιδραστικής αστικής τάξης δυο και πλέον αιώνων. Το τελευταίο επανεπιβεβαιώνεται και από ένα άρθρο-επίθεση σφοδρότατη σε ΚΚΕ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ του σοσιαλδημοκράτη τροτσκιστή Μ.Μαϊλη, το πρώτο 10ήμερο του Γενάρη του περασμένου χρόνου («Ρ»7-8/1/2012, σελ.13) που διαμαρτύρεται οργισμένα, ανοιχτά και προκλητικά – εκ μέρους της αστικής τάξης και ως εκπρόσωπό της – επειδή η ντόπια αστική τάξη «χαρακτηρίστηκε ξενόδουλη από γεννησιμιού της» απ’ το επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα.

Έτσι η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ με την ΑΡΝΗΣΗ του ΞΕΝΟΔΟΥΛΟΥ-ΕΘΕΛΟΔΟΥΛΟΥ χαρακτήρα της αντιδραστικής αστικής τάξης ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΕΙ και συγκαλύπτει όχι μόνο τις μεγάλες προδοσίες του παρελθόντος αλλά και τις σημερινές με πρώτη το ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ του πλούτου της χώρας απ’ την αστική τάξη στο ξένο κεφάλαιο, κλπ.

Όμως το κύριο και πρωταρχικό σχετικά με την ΑΛΛΑΓΗ θέσης του «Κ»ΚΕ (από «εξάρτηση» σε «αλληλεξάρτηση») πάνω στο ζήτημα της ΣΧΕΣΗΣ Ελλάδας – ιμπεριαλιστικών χωρών, ειδικότερα της ΕΕ, δεν είναι τόσο το πέρασμα της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ σε τροτσκιστικές θέσεις όσο το ΑΝΟΙΧΤΟ πέρασμά της στις θέσεις των δυο μεγαλοαστικών κομμάτων, της μοναρχοφασιστικής ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, που κι αυτά ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ την ύπαρξη ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ της χώρας απ’ τον ιμπεριαλισμό και κάνουν ανέκαθεν και κατά κόρον λόγο για «ισότιμη συμμετοχή» (!) της Ελλάδας στην ιμπεριαλιστική ΕΕ, κάτι που είχε ήδη διακηρύξει, εξαπατώντας το λαό, ο υπεραντιδραστικός «εθνάρχης»(!) φασίστας Κ.Καραμανλής, ο οποίος το 1978 παρουσίασε τη συμμετοχή της Ελλάδας στην ΕΟΚ-ΕΕ όχι μόνο ως «ισότιμη συμμετοχή» αλλά και ΕΠΙΠΛΕΟΝ ως «κατοχύρωση της εθνικής μας ανεξαρτησίας»(!),(«Μήνυμα Κων. Καραμανλή από Ελληνική τηλεόραση για την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ, 22/12/1978»), για να ακολουθήσει μετά από 16 χρόνια η Α. Παπαρήγα δηλώνοντας ότι «ο όρος σήμερα "εθνική ανεξαρτησία" δεν ανταποκρίνεται στις σημερινές συνθήκες» (ομιλία της Α. Παπαρήγα στην ΚΟΑ του ΚΚΕ , "Ρ" 1/2/2005, σελ.15), εναρμονίζοντας έτσι πλήρως την πολιτική γραμμή και στάση της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ, σ’ αυτό το καίριας και ζωτικής σημασίας ζήτημα, με τη στάση-θέση των ντόπιων μεγαλοαστικών κομμάτων, εκφραστών και υπερασπιστών των ταξικών συμφερόντων του ντόπιου μεγάλου κεφαλαίου.

Τη γενικότερη εναρμόνιση εκφράζει και η ΠΛΗΡΗΣ ευθυγράμμιση της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ με την τωρινή στρατηγική ΕΠΙΛΟΓΗ του ντόπιου μεγάλου κεφαλαίου και των εκπροσώπων της ιμπεριαλιστικής ΕΕ ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ της Ελλάδας στην ΕΕ, όπως αυτή έχει εκφραστεί με τη δήλωση της Παπαρήγα: «η λύση έξω από το Ευρώ και Δραχμή στις παρούσες συνθήκες είναι καταστροφή» («Ρ» 31/5/2011, σελ.6) – θέση που επανέλαβε, παραμονές εκλογών, με ιδιαίτερη έμφαση και ο πρόεδρος του ΣΕΒ Δ.Δασκαλόπουλος: «ΕΥΡΩΠΗ ή ΧΑΟΣ» ( δήλωση 20/3/2012).

Ακριβώς αυτός είναι ο κύριος λόγος – δηλ. η υπεράσπιση των συμφερόντων ντόπιου κεφαλαίου-ιμπεριαλιστών ΕΕ – που η ηγεσία του «Κ»ΚΕ εγκατέλειψε οριστικά το αντιμπεριαλιστικό σύνθημα-θέση: «ΕΞΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠ ΤΗΝ ΕΕ» και ΔΕΝ διεξάγει αντιιμπεριαλιστικό αγώνα μα ούτε θέτει ζήτημα: ΕΞΟΔΟΥ-ΑΠΟΧΩΡΗΣΗΣ, ΕΔΩ και ΤΩΡΑ, της Ελλάδας απ’ την ΕΕ, παραπέμποντας τη διαβόητη «αποδέσμευση» (που δε σημαίνει οπωσδήποτε «αποχώρηση») στο μακρινό μέλλον δηλ. στη Δευτέρα Παρουσία της «εργατικής-λαϊκής εξουσίας». Μάλιστα τώρα τελευταία το «ξέχασε» κι αυτό εντελώς. ΔΕΝ το θέτει καθόλου ούτε καν στο μακρινό μέλλον, όπως εύκολα διαπιστώνεται διαβάζοντας κανείς το πρόσφατο 12σέλιδο «Ένθετο»-μπροσούρα του «Ριζοσπάστη» για την «Επανάσταση του 1821». Στο «Ένθετο» – ένας παραληρηματικού χαρακτήρα ΥΜΝΟΣ και πρωτοφανής εγκωμιασμός της «επαναστατικότητας» της αστικής τάξης και της δήθεν «εκπλήρωσης της ιστορικής της αποστολής» (προκλητική διαστρέβλωση της Ιστορίας στην υπηρεσία της αστικής τάξης) που ξεπερνά κατά πολύ και τα εγκώμια στην αστική τάξη «του «μαρξιστή» ιστορικού της μπουρζουαζίας» (Γ.Ζεύγος) τροτσκιστή Γιάννη Κορδάτου – δεν γίνεται λόγος πουθενά για αποδέσμευση της Ελλάδας απ’ την ΕΕ παρά για «πολιτική πάλη, δηλαδή, για ρήξη και ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου, για κατάκτηση της εργατικής-λαϊκής εξουσίας …» («Η Επανάσταση του 1821 το νόημα και η σημασία της στο σήμερα», σελ. 12, «Ρ» 23-24 Μάρτη 2013).

Τέλος, πρέπει ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ να υπογραμμιστεί, ότι η ηγεσία του «Κ»ΚΕ κηρύσσει ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ την ΕΞΑΡΤΗΣΗ (οικονομική-πολιτική-στρατιωτική κλπ.) της χώρας ΑΚΡΙΒΩΣ τη στιγμή που η ντόπια καπιταλιστική οικονομία βρίσκεται σε πλήρη ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ και υπό διεθνή οικονομικό ΕΛΕΓΧΟ και σε μια περίοδο που έχει εξόφθαλμα δυναμώσει και βαθύνει παραπέρα τόσο η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΞΑΡΤΗΣΗ με το νέο τεράστιο δανεισμό και τα τοκογλυφικά επιτόκια αλλά και το εν εξελίξει ξεπούλημα-ΛΕΗΛΑΣΙΑ του πλούτου της χώρας απ’ το ξένο κεφάλαιο όσο και η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΞΑΡΤΗΣΗ με την μόνιμη εγκατάσταση των εκπροσώπων των ΔΝΤ-ΕΚΤ-ΚΟΜΙΣΙΟΝ στα διάφορα υπουργεία και τους διάφορους Reichenbach, Fuchtel, κλπ., κλπ.. Όσον αφορά τη ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΕΞΑΡΤΗΣΗ (ΝΑΤΟ, αμερικάνικες στρατιωτικές βάσεις, κλπ.), αυτή «εξαφανίστηκε» ως δια μαγείας απ’ τους φακίρηδες της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας, όπως επί A.Παπανδρέου οι αμερικάνικες στρατιωτικές βάσεις.

Έτσι η λυσσαλέα ΑΡΝΗΣΗ της ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ της χώρας (ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ-ΠΟΛΙΤΙΚΗ-ΣΤΡΑΤΩΤΙΚΗ, κλπ.) εκ μέρους του χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ απ’ τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, μετατρέπει τους σημερινούς σοσιαλδημοκράτες ηγέτες σε προκλητικότατους – ίδιου επιπέδου μ’ εκείνους των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, κλπ. – ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΕΣ της σημερινής υπαρκτής ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ της χώρας αλλά και σε θλιβερούς απολογητές της ΣΤΗΡΙΞΗΣ, ΔΙΑΤΗΡΗΣΗΣ και ΔΙΑΙΩΝΙΣΗΣ της ιμπεριαλιστικής ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ της Ελλάδας.

-------

*Παρόλα αυτά το θράσος των γκεμπελίσκων του «Ριζοσπάστη» και το μέγεθος των ψευδών τους δεν γνωρίζουν όρια όταν κάνουν λόγο για «Άγνωστα κείμενα του Στάλιν» («Ρ» 26/9/2004, σελ.4) και επιπλέον ισχυρίζονται:

Πρώτο, ότι το εκδοτικό τους «Σύγχρονη Εποχή» κυκλοφορεί «το άγνωστο μέχρι τώρα μέρος των «Απάντων» του Στάλιν», ενώ ολόκληρο το έργο του Στάλιν ήταν-είναι πασίγνωστο, αλλά διακόπηκε η έκδοσή του μετά τη φασιστική ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ απ’ τις φασιστικές χρουστσο-μπρεζνιεφικές κλίκες όλων των τότε ρεβιζιονιστικών χωρών του παλινορθωμένου καπιταλισμού αλλά και απ’ τα σοσιαλφασιστικά χρουστσοφικά κόμματα των δυτικών καπιταλιστικών χωρών (χρουστσο-μπρεζνιεφικής και ευρω«κομμουνιστικής» κατεύθυνσης), προφανώς και απ’ το χρουστσο-μπρεζνιεφικό «Κ»ΚΕ (΄56). Είναι γνωστο ότι η έκδοση των «Απάντων» του Στάλιν διακόπηκε σ’ όλες τις χώρες μάλλον στο 13^ο τόμο (τουλάχιστον αυτό ισχύει για την ελληνική και γερμανική έκδοση-DDR).

Δεύτερο, ότι τάχα οι «αναγνώστες της στήλης – από χρόνια – έχουν αγοράσει σε έκδοση της «Σύγχρονης Εποχής», τους 13 τόμους των «Απάντων» του Ι.Β. Στάλιν», ενώ είναι πασίγνωστο ότι οι 13 τόμοι εκδόθηκαν επί ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ με απόφαση της «2^η Ολομέλειας της Κεντρικής Επιτροπής και της Κεντρικής Επιτροπής Ελέγχου του ΚΚΕ (Οχτώβρης 1951)» απ’ το «Εκδοτικό της ΚΕ του ΚΚΕ» με χρονολογία έκδοσης του 1^ου τόμου 1952, και οι πράκτορες της αστικής τάξης και λακέδες του κεφαλαίου χρουστσοφικοί ηγέτες του «Κ»ΚΕ(΄56) σταμάτησαν την έκδοση των «Απάντων» στο 13^ο τόμο, απαγορεύοντας-διακόπτοντας την έκδοση των υπόλοιπων τόμων.

Τρίτο, ότι τάχα η «ανακάλυψη των τελευταίων τεσσάρων τόμων έγινε το 1996», ενώ το σύνολο των τόμων ήταν-είναι γνωστό από τότε που άρχισε η έκδοση των «Απάντων» του Στάλιν στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες τότε σοσιαλιστικές χώρες αλλά και στα εκδοτικά των κομμουνιστικών κομμάτων της Δύσης (αυτό αναφέρεται και στον 1^ο τόμο της ελληνικής έκδοσης στον οποίο περιέχεται ο «Πρόλογος στη Ρωσική Έκδοση» απ’ το «Ινστιτούτο Μαρξ-Ένγκελς-Λένιν της ΚΕ του ΚΚ(μπ) της ΕΣΣΔ», ενώ ο πρόλογος του Στάλιν στον 1^ο τόμο έχει ημερομηνία: «Γενάρης του 1946».

Ακολουθεί σε επόμενο φύλλο η συνέχεια:

Β. ΤΟ ΝΕΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ «Κ»ΚΕ: ένα τυπικό ρεφορμιστικό χρουστσοφικής-σοσιαλδημοκρατικής κατεύθυνσης Πρόγραμμα που δεν οδηγεί στην ανατροπή και κατάργηση του καπιταλισμού

Διαβάστε Περισσότερα »

«ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΟ 19ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ 11-14 ΑΠΡΙΛΗ 2013»

Το «Κ»ΚΕ(΄56) δεν ήταν ούτε έγινε ποτέ στην ιστορία της ως τώρα ύπαρξής του (1956-2013) ένα επαναστατικό μαρξιστικό κόμμα νέου τύπου, ένα λενινιστικό-σταλινικό κόμμα, αφού απ’ την αρχή της συγκρότησης του ΔΕΝ καθοδηγούνταν ΠΟΤΕ και σε κανένα επίπεδο: ιδεολογικό-πολιτικό-οργανωτικό, ούτε και σήμερα καθοδηγείται απ’ τον επαναστατικό μαρξισμό δηλ. το λενινισμό-σταλινισμό αλλά απ’ το αντιμαρξιστικό ιδεολογικο-πολιτικό σοσιαλδημοκρατικό ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού (=παραλλαγή της αστικής ιδεολογίας). Και δεν μπορούσε να συμβεί διαφορετικά: αφού αυτό υπήρξε το σοσιαλδημοκρατικό έκτρωμα που γεννήθηκε απ’ την ωμή επέμβαση της προδοτικής σοσιαλδημοκρατικής κλίκας των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ που διέλυσε το επαναστατικό ΚΚΕ, αντικαθιστώντάς το με το «Κ»ΚΕ (΄56).

Σήμερα το «Κ»ΚΕ, ένα αστικό σοσιαλδημοκρατικού τύπου κόμμα, διέρχεται μια ολόπλευρη και βαθιά ιδεολογικο-πολιτικο-οργανωτική κρίση, όπως και τ’ άλλα αστικά κόμματα, ενώ καμιά του θέση – και σε κανένα βασικό ζήτημα του κινήματος – δεν έχει επιβεβαιωθεί και πολύ περισσότερο αυτό ισχύει για εκείνα που σχετίζονται με την Προλεταριακή Επανάσταση και το Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό, παρά το διαρκώς μόνιμα και μονότονα επαναλαμβανόμενο γκαιμπελίστικο τροπάρι «επιβεβαιώθηκε η θέση του κόμματος …».

Παρακολουθώντας την ιδεολογικο-πολιτική πορεία αυτού του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος και την πολιτική του δράση, ιδιαίτερα τις τελευταίες δεκαετίες, αλλά και μελετώντας τις «Θέσεις» για το 19^ο Συνέδριο, το «Σχέδιο Προγράμματος», αλλά και το «Δοκίμιο Ιστορίας» και το σύνολο της αρθρογραφίας των ΚΟΜΕΠ-«Ριζοσπάστη» διαπιστώνεται εκ νέου πως:

Πρώτο, η σημερινή σοσιαλδημοκρατικο-τροτσκιστική ηγεσία του «Κ»ΚΕ παραμένει ακόμα και ΣΗΜΕΡΑ και κινείται σταθερά στις θέσεις και τη ρεφορμιστική γραμμή του 20^ου σοσιαλδημοκρατικού Συνεδρίου του ΚΚΣΕ («ειρηνικός δρόμος», διατήρηση του αστικού κράτους, κλπ.) και στα δυο βασικά ζητήματα του κομμουνιστικού κινήματος, αρνούμενη και απορρίπτοντας: α. τις νομοτέλειες της Προλεταριακής Επανάστασης παρά την τυπική, για δημαγωγικούς λόγους, διατήρηση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου στο «Σχέδιο Προγράμματος» («Θέσεις», σελ.70), που όμως παραμένει κενή περιεχομένου και κούφια φράση, αφού ΔΕΝ αναγνωρίζονται η βίαιη-ένοπλη επανάσταση ως ο μοναδικός και υποχρεωτικός δρόμος για την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας απ’ το προλεταριάτο και η αναγκαιότητα για τη συντριβή-τσάκισμα της αστικής κρατικής μηχανής: δηλ. ΔΕΝ αναγνωρίζονται ως αναπόφευκτοι νόμοι και ως οι δυο εντελώς απαραίτητες προϋποθέσεις για την εγκαθίδρυση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου: «ο νόμος της βίαιης επανάστασης του προλεταριάτου, ο νόμος της συντριβής της αστικής κρατικής μηχανής, σαν προκαταβολικός όρος για μια τέτοια επανάσταση, είναι νόμος αναπόφευκτος» (ΣΤΑΛΙΝ), αλλά και β. τις νομοτέλειες οικοδόμησης του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού, αφού υπόσχεται και προπαγανδίζει ένα «σοσιαλισμό» χωρίς Διχτατορία του Προλεταριάτου που προφανώς ούτε μπορεί να εγκαθιδρυθεί μα και ούτε να οικοδομηθεί χωρίς αυτή, ενώ στον οικονομικό τομέα θα κυριαρχεί ο ΠΑΛΙΝΟΡΘΩΜΕΝΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ της χρουστσο-μπρεζνιεφο-γκορμπατσοφικής περιόδου (1953-1990), που διαφημίστηκε κατά κόρον στο παρελθόν ως «πραγματικός σοσιαλισμός» και εξακολουθεί να διαφημίζεται ως ΣΗΜΕΡΑ, μιας και η ηγεσία του «Κ»ΚΕ διατηρεί-ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΕΙ τη θέση, ότι και μετά τη νίκη της χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης, αρχές της δεκαετίας του ΄50 μετά το θάνατο-δολοφονία του Στάλιν, και την ανατροπή της Διχτατορίας του Προλεταριάτου «οικοδομούνταν ο Σοσιαλισμός» (δηλ. «οικοδομούνταν» τάχα χωρίς Διχτατορία του Προλεταριάτου και επαναστατικό κομμουνιστικό κόμμα) ως το 1991, αφού κατ’ αυτούς η «αντεπαναστατική ανατροπή» έγινε το 1989-1991 («νίκη της αντεπανάστασης το 1989-1991», «ΘΕΣΕΙΣ», σελ.1, κλπ.).

Δεύτερο, η ηγεσία του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ συμπληρώνει ΤΩΡΑ τις ρεφορμιστικές της θέσεις και με θέσεις ανοιχτά τροτσκιστικού χαρακτήρα, συνοδευόμενες και από σφοδρότατες επιθέσεις, από ΔΕΞΙΑ σκοπιά, σε ΚΚΕ- ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ και στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα της Γ΄ Κομμουνιστικής Διεθνούς αλλά και στο ΣΤΑΛΙΝ μα ακόμα και στο ΛΕΝΙΝ, απορρίπτοντας τη γνωστή θέση του για «επαναστατική δημοκρατική δικτατορία του προλεταριάτου και της αγροτιάς» («Δοκίμιο Ιστορίας» τ. 2^ος 1949-1968, σελ.618), αλλά και τη θεωρία του Λένιν για τον ιμπεριαλισμό που συνδέεται άμεσα με το υπαρκτό πρόβλημα της ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ των περισσότερων καπιταλιστικών χωρών, την ιμπεριαλιστική περίοδο του καπιταλισμού, από μια χούφτα ισχυρών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Προπαγανδίζεται ουσιαστικά, κάπως παραλλαγμένα, η αντιλενινιστική θεωρία περί «υπεριμπεριαλισμού» του K.Kautsky, όπως την είχε προπαγανδίσει παλιότερα η σοσιαλδημοκράτισσα Παπαρήγα με την παραπλήσια θέση περί «συγκρότησης ενός διεθνούς ιμπεριαλιστικού συνασπισμού με επικεφαλής τις ΗΠΑ» («Ρ» 25/9/2001, σελ. 7-8).

Τρίτο, η σημερινή ηγεσία του «Κ»ΚΕ, πέραν των αντιμαρξιστικών χρουστσοφικών σοσιαλδημοκρατικών απόψεων σ’ όλα τα βασικά ζητήματα του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος, κινήθηκε από παλιότερα – στα πλαίσια αυτής της ρεφορμιστικής γραμμής, μα και ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια – ολοένα και ΔΕΞΙΟΤΕΡΑ, περνώντας ανοιχτά στις θέσεις των δυο μεγάλων αστικών κομμάτων, του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ και του μεγαλοαστικού ΠΑΣΟΚ, ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΝΤΑΣ εντελώς απροκάλυπτα την ιμπεριαλιστική ΕΞΑΡΤΗΣΗ της χώρας (οικονομική-πολιτική-στρατιωτική) απ’ τις διάφορες μεγάλες ισχυρές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, ιδιαίτερα εκείνες της ΕΕ (Γερμανία- Γαλλία), και μάλιστα σε μια περίοδο που έγινε ακόμα μεγαλύτερη η ΕΞΑΡΤΗΣΗ – προπαντός η οικονομική – απ’ τις ισχυρές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις εξαιτίας της χρεοκοπίας της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας και της υπερμεγένθυσης του εξωτερικού χρέος μα και η πολιτική εξάρτηση με το διεθνή ΕΛΕΓΧΟ της οικονομίας και την εγκατάσταση των εκπροσώπων των ΔΝΤ-ΕΚΤ-Κομισιον στα υπουργεία και στη διακυβέρνηση της χώρας.

Σε επίπεδο θεωρίας, πέρα απ’ τη μόνιμη και οριστική εγκατάλειψη του επαναστατικού μαρξισμού δηλ. του λενινισμού-σταλινισμού που εκδηλώνεται, ανάμεσα στ’ άλλα, και στην ΑΡΝΗΣΗ αναγνώρισης του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ ως κλασικού του μαρξισμού (όχι βέβαια μια κάποια τυπική-φραστική «αναγνώριση», για λόγους δημαγωγίας, όπως κάνει με τους Μαρξ-Ένγκελς-Λένιν, αλλά την ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ της επαναστατικής κοσμοθεωρίας του Προλεταριάτου στο σύνολό της), το αστικό ιδεολογικό-πολιτικό σοσιαλδημοκρατικό ρεύμα του χρουστσοφισμού που εκπροσωπείται απ’ την ηγεσία του «Κ»ΚΕ έχει συμπληρωθεί κατά καιρούς, πέραν των άλλων, ακόμα και με θρησκευτικές αντιλήψεις αλλά και με ανορθόλογα υπεραντιδραστικά ρεύματα, γι’ αυτό επιβάλλεται να γίνει σύντομη αναφορά μόνο σε τρία σημαντικά ζητήματα εξαιτίας της επικαιρότητας τους επειδή συνδέονται με την έντονη αναβίωση του ανορθολογισμού, αλλά και την άνοδο του ναζι-φασισμού, και την οικονομική κρίση: Νιτσεϊσμός – Ρομαντισμός, μαρξιστική θεωρία της εξαθλίωσης του προλεταριάτου και μαρξιστική θεωρία των οικονομικών κρίσεων.

α. Νιτσεϊσμός-Αντιδραστικός γερμανικός Ρομαντισμός. Κατά καιρούς έχουν προβληθεί απ’ το «Ριζοσπάστη» τα πλέον υπεραντιδραστικά ρεύματα όπως ο Νιτσεϊσμός και ο αντιδραστικός γερμανικός ρομαντισμός (Fr.Schlegel, Novalis, κλπ.) – ανορθολογικά και προδρομικά ρεύματα των ναζι-φασιστικών χιτλερικών απόψεων – και έχουν διαφημιστεί απ’ τις στήλες του οι διάφοροι υπεραντιδραστικοί εκπρόσωποί τους Fr.Nietzsche («Ρ» 30/6/2004, σελ.24), Novalis («Ρ» 21/6/2009 ένθετο, σελ.6), ο γνωστός φασίστας Oswald Spengler («Ρ» 13/6/2004 ένθετο, σελ.6, 30/1/2005 ένθετο σελ. 6, 18/9/2005 ένθετο, σελ.6, 12/2/2012 ένθετο, σελ.6,). Δεν θα μπορούσαν να καθυστερήσουν περισσότερο, και να «μείνουν πίσω» οι ντόπιοι χρουστσοφικοί σοσιαλδημοκράτες, αφού η αφετηρία διάδοσης αυτών των υπεραντιδραστικών απόψεων χρονολογείται δεκαετίες πριν και βρίσκεται στην πολιτική γραμμή της χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας, δηλ. από τότε, αρχές της δεκαετίας του ΄60 (Άνοιξη 1961), που η προδοτική κλίκα των Χρουστσοφ-Μπρέζνιεφ-Ούλμπριχτ πρωτοστάτησε προγραμματισμένα στην προετοιμασία «ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ» του πρόδρομου των ναζι-φασιστικών απόψεων υπεραντιδραστικού Freidrich Nietzsche (15.10.1844 Roecken/Luetzen/Saxen-25.8.1900 Weimar), επιτρέποντας σε δυο ιταλούς ρεβιζιονιστές ερευνητές φιλονιτσεϊκους, τους Giorgio Colli-Mazzino Montinari, να ερευνήσουν-χρησιμοποιήσουν το κλειστό Αρχείο Nietzsche που βρίσκονταν στη Βαϊμάρη της Αν.Γερμανίας (Weimar της τότε DDR) ώστε να προετοιμαστεί μια υποτιθέμενα «ΑΠΟΝΑΖΙΣΤΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΗ» έκδοση των απάντων του Nietzsche που τελικά κυκλοφόρησε αργότερα στο Δυτικό Βερολίνο απ’ το «Walter de Gruyter Verlag». Την ίδια περίοδο έγινε ανάλογη προετοιμασία και για την «αποκατάσταση» του αντιδραστικού γερμανικού Ρομαντισμού. Και οι δυο περιπτώσεις δείχνουν, μεταξύ άλλων, το μέγεθος της αντιδραστικότητας των χρουστσοφικών σοσιαλδημοκρατών, οι οποίοι δεν πρόδωσαν μόνο το μαρξισμό-λενινισμό, δεν εγκατέλειψαν μόνο τις μαρξιστικές εκτιμήσεις για Νιτσεϊσμό – Ρομαντισμό μα εγκατέλειψαν ανοιχτά και πρόδωσαν ακόμα και την αντιφασιστική στάση.

β. Μαρξιστική θεωρία της σχετικής και απόλυτης εξαθλίωσης του Προλεταριάτου. Αν οι παλιότερες ρεφορμιστικές ηγεσίες του «Κ»ΚΕ και των άλλων χρουστσοφικών σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων είχαν εγκαταλείψει τη μαρξιστική θεωρία της απόλυτης εξαθλίωσης του Προλεταριάτου με πρώτους τους νέους σοσιαλδημοκράτες, χρουστσοφικούς και τροτσκιστές: Varga, Lange, Klein, Tscheprakow, Ljubimova, Mandel, Rosdolsky, Hoffman, Prager κλπ., με το σοβιετικό χρουστσοφικό σοσιαλδημοκράτη Sergej Dalin να διαλαλεί πως τάχα η θεωρία της απόλυτης εξαθλίωσης του προλεταριάτου «δεν έχει τίποτε το κοινό με το μαρξισμό-λενινισμό» («Sowjetunion heute» 7/1965, σελ.9), αλλά και τους σοσιαλδημοκράτες του «Κ»ΚΕ (Θ.Ζάχος «Νέος Κόσμος», 11/1972, σελ. 40-41, Ν.Κυρίτσης «Νέος Κόσμος», 9/1971, σελ. 120-121, Σ.Ζορμπαλάς (Γ.Γ τότε του Κ«Μ»Ε): «Ο μαρξισμός και η εποχή μας», σελ. 41, Αθήνα 1976, Γ.Φαράκος (μέλος τότε του Π.Γ. του «Κ»ΚΕ: «Επιστημονικοτεχνικη επανάσταση και εργατική τάξη» (1974), σελ. 156, κλπ.), η σημερινή ηγεσία του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ εγκατέλειψε ακόμα και τη μαρξιστική θεωρία της σχετικής εξαθλίωσης του Προλεταριάτου με το ρεφορμιστικό σύνθημά της «ΝΑ ΠΤΩΧΕΥΣΕΙ Η ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑ ΟΧΙ Ο ΛΑΟΣ» («Ρ» 14/4/2010, σελ.3, κλπ.), αφού ισχυρίζεται ότι υπάρχει τάχα περίπτωση να «πτωχεύσει η πλουτοκρατία» και «ΟΧΙ Ο ΛΑΟΣ» δηλ. να «αυξηθεί» (!) η μερίδα της εργατικής τάξης στο κοινωνικό εισόδημα σε σχέση μ’ εκείνη της αστικής τάξης – και μάλιστα εν μέσω οικονομικής κρίσης και πλήρους χρεοκοπίας της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας. Είναι προφανές ότι η ηγεσία του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ έχει εγκαταλείψει στο σύνολό της τη μαρξιστική θεωρία τόσο της σχετικής όσο και απόλυτης εξαθλίωσης του Προλεταριάτου,

Είναι γνωστό, ότι σύμφωνα με τη θεωρία του Μαρξ η «σ χ ε τ ι κ ή εξαθλίωση των εργατών» εκφράζεται στην «ελάττωση της μ ε ρ ί δ α ς που παίρνουν από το κοινωνικό εισόδημα. Η α ν α λ ο γ ι κ ή μερίδα των εργατών στην καπιταλιστική κοινωνία, που πλουτίζει με γοργούς ρυθμούς, όλο και μικραίνει, γιατί όλο και πιο γοργά πλουτίζουν οι εκατομμυριούχοι» (ΛΕΝΙΝ: τομ. 22, σελ. 231), ενώ, σύμφωνα με τη θεωρία της απόλυτης εξαθλίωσης, «ο εργάτης εξαθλιώνεται α π ό λ υ τ α, δηλ. γίνεται πραγματικά φτωχότερος από πριν, είναι υποχρεωμένος να ζει χειρότερα, να τρέφεται λιγότερα, να υποσιτίζεται περισσότερο, να στεγάζεται στα υπόγεια και στις σοφίτες» (ΛΕΝΙΝ: τομ. 22, σελ. 230-231).

Η απόλυτη εξαθλίωση εκφράζεται στην πτώση του βιοτικού επιπέδου του Προλεταριάτου, την πτώση των πραγματικών μισθών, την αύξηση της ανεργίας, την αύξηση της εντατικοποίησης, τη χειροτέρευση των συνθηκών εργασίας, κλπ. Η απόλυτη εξαθλίωση του Προλεταριάτου παίρνει τις πιο ακραίες διαστάσεις σε συνθήκες οικονομικής κρίσης όπως η σημερινή: «οι κρίσεις και οι περίοδοι βιομηχανικής στασιμότητας, με τη σειρά τους, καταστρέφουν ακόμη πιο πολύ την εξάρτηση της μισθωτής εργασίας από το κεφάλαιο, οδηγούν ακόμα πιο γρήγορα στη σχετική και επίσης ακόμα στην απόλυτη χειροτέρευση της κατάστασης της εργατικής τάξης» (ΛΕΝΙΝ: τομ 38, σελ. 85).

γ. Μαρξιστική θεωρία των οικονομικών κρίσεων. Αν οι παλιότερες ηγεσίες του «Κ»ΚΕ και των άλλων χρουστσοφικών σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων ισχυρίζονταν ότι το καπιταλιστικό σύστημα είχε «ξεπεράσει» τις κρίσεις μέσω της διαβόητης «ρύθμισης της οικονομίας» εκ μέρους του αστικού κράτους**, η σημερινή σοσιαλδημοκρατικο-τροτσκιστική ηγεσία του «Κ»ΚΕ έχει εγκαταλείψει πλήρως τη μαρξιστική θεωρία των οικονομικών κρίσεων, και μάλιστα σε δυο επίπεδα: πρώτο, επειδή σε επίπεδο ΟΡΟΛΟΓΙΑΣ χαρακτηρίζει τη σημερινή κρίση ως «κρίση υπερσυσσώρευσης»(«Θέσεις», σελ.55) – ΑΝΤΙ της μαρξιστικής διατύπωσης «κυκλική κρίση υπερπαραγωγής» που εκφράζει και το ανάλογο περιεχόμενο – δεύτερο, και από πλευράς ΟΥΣΙΑΣ-ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ, επειδή αναζητά την αιτία των κρίσεων στην «υπερσυσσώρευση του κεφαλαίου»: πρόκειται σαφέστατα για μια αντιμαρξιστική θεωρία, που δεν έχει καμία σχέση με τη θεωρία των κρίσεων των ΜΑΡΞ-ΕΝΓΚΕΛΣ-ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ, επειδή πρωτίστως ΑΡΝΕΙΤΑΙ να θεωρήσει ως θεμελιακή-βαθύτερη αιτία-ρίζα των οικονομικών κυκλικών κρίσεων υπερπαραγωγής τη βασική ΑΝΤΙΦΑΣΗ του καπιταλισμού: τον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής και την ατομική καπιταλιστική ιδιοποίηση. Επιπλέον: ΑΡΝΗΣΗ της βασικής Αντίφασης του καπιταλισμού ως θεμελιώδους αιτίας απ’ την οποία πηγάζουν οι κρίσεις δεν σημαίνει μόνο εγκατάλειψη της μαρξιστικής θεωρίας των οικονομικών κρίσεων, συνεπάγεται ταυτόχρονα και ΑΡΝΗΣΗ του αναπόφευκτου της Προλεταριακής Επανάστασης μα ακόμα και ΑΡΝΗΣΗ αναγνώρισης του ανταγωνιστικού χαρακτήρα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής απ’ τους εκπροσώπους της, μαζί και των σοσιαλδημοκρατών ηγετών του «Κ»ΚΕ.

Η αντιλενινιστική θεωρία της «υπερσυσσώρευσης» ερμηνείας των κρίσεων της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ είναι δανεισμένη απ’ το θεωρητικό της λεγόμενης «αυτόματης κατάρρευσης του καπιταλισμού» χωρίς επαναστατική ταξική πάλη, τον Πολωνο-Γερμανό οικονομολόγο Henryk Grossmann (14.4.1881 Krakau-24.11.1950 Leipzig), που την έχει πρωτο-αναπτύξει σε έναν ογκώδη τόμο με τίτλο: «Das Akkumulations- und Zusammenbruchsgesetz des kapitalistischen Systems»,( Leipzig 1929, σελίδες 628), ο οποίος χρησιμοποιεί τα «σχήματα αναπαραγωγής» του γνωστού Αυστριακού ρεφορμιστή Otto Bauer και επιπλέον, πέραν των διαστρεβλώσεων του ΜΑΡΞ, «διορθώνει» και τους ΕΝΓΚΕΛΣ-ΛΕΝΙΝ (η πρόταση υιοθέτησης προς την ηγεσία του «Κ»ΚΕ φαίνεται να έγινε από κάποιο νεοφώτιστο οπαδό του Grossmann, το Σταύρο Μαυρουδέα, βλ.: «Ημερίδα της ΚΕ του ΚΚΕ για την κρίση, Αθήνα 2009).

Σε πλήρη αντίθεση με την αντιμαρξιστική θεωρία του Henryk Grossmann, για τους ΛΕΝΙΝ –ΣΤΑΛΙΝ οι κυκλικές κρίσεις υπερπαραγωγής πηγάζουν απ’ τη βασική ΑΝΤΙΦΑΣΗ του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής: «οι κρίσεις είναι αναγκαίο φαινόμενο, επειδή ο συλλογικός χαρακτήρας της παραγωγής έρχεται σε αντίθεση με τον ατομικό χαρακτήρα της ιδιοποίησης». Οι κρίσεις πηγάζουν «από την αντίφαση ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής και στον ατομικό χαρακτήρα της ιδιοποίησης» (ΛΕΝΙΝ), ενώ ο Στάλιν σημειώνει: «η βάση των οικονομικών κρίσεων υπερπαραγωγής, η αιτία τους βρίσκεται στο ίδιο το σύστημα της καπιταλιστικής οικονομίας. Η βάση της κρίσης βρίσκεται στην αντίθεση που υπάρχει ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής και την καπιταλιστική μορφή ιδιοποίησης των αποτελεσμάτων της παραγωγής» (ΣΤΑΛΙΝ).

-------

*Απ’ το ρεφορμιστικό πρόγραμμα του 9^ου (Μάρτης 1974) - 10^ου Συνεδρίου (Μάης 1978) του «Κ»ΚΕ έχει απαλειφθεί εντελώς η «σχετική και απόλυτη εξαθλίωση του προλεταριάτου» που διατηρούνταν ακόμα, για δημαγωγικούς λόγους, στο ρεφορμιστικό πρόγραμμα που είχε ψηφιστεί στο 8^ο Συνέδριο (1961) του «Κ»ΚΕ. Όλες αυτές οι αντιμαρξιστικές απόψεις της χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας διαψεύδονται εκ νέου και για πολλοστή φορά απ’ τη σημερινή ζοφερότατη καπιταλιστική πραγματικότητα.

**Μια σειρά οικονομολόγων της νέας σοσιαλδημοκρατίας, χρουστσοφικών-τροτσκιστών, σ’ «Ανατολή και Δύση» γοητευμένοι απ’ το γνωστό Ρώσο αντεπαναστάτη οικονομολόγο Nikolaj Kondratieff (1892-1938)έχει επιδοθεί εδώ και 40 χρόνια στην αναζωογόνηση και προπαγάνδιση της αστικής θεωρίας των “Langen Wellen der Konjuktur” (“Cycles longs”-“Long Waves”) του Kondratieff ή των «μεγάλων κύκλων» ή «μακρών κυμάτων» των «διακυμάνσεων της οικονομίας», εμφανίζοντάς την ως «μαρξιστική» (Paul Boccara, «Κ»Κ Γαλλίας, άρθρο 1973, κλπ., St.Menschikow και L. Klimenko, κλπ. Σοβιετική Ένωση, Thomas Kuczynski, DDR, Ernest Mandel, Βέλγιο, κλπ., κλπ.).

συνεχίζεται

Διαβάστε Περισσότερα »

Η ΑΛΕΚΑ ΚΑΙ Η ΟΜΑΔΑ ΤΗΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΚΚΕ

Λάβαμε το παρακάτω σημείωμα το οποίο και δημοσιεύουμε σε περίληψη.

****

Πριν τέσσερα χρόνια, τον Νοέμβρη του 2008, η Αλέκα Παπαρήγα, μιλώντας σε προσυνεδριακή εκδήλωση του κόμματός της στην Πάτρα έλεγε: «δεν είμαστε ούτε σταλινικό, ούτε μπρεζνιεφικό, ούτε κόμμα του Λένιν. Άλλο πράγμα όταν λέμε λενινιστικό κόμμα, είναι το πώς επεξεργάστηκε ο Λένιν τη θεωρία του Κόμματος. Ούτε σταλινικό, ούτε λενινιστικό, ούτε τίποτε από αυτά.» («Ρ» 6/11/2008, σελ.13) Τότε ξεσηκώθηκε σάλος. Κι όταν δεν κατάφεραν οι τοποτηρητές της Αλέκας στον Ριζοσπάστη, να φορτώσουν την …αερολογία στον συντάκτη του ρεπορτάζ, αφού αυτός για καλή του τύχη είχε μαγνητοφωνήσει την ομιλία, απλά δεν ξαναείπαν το σχετικό απόσπασμα, ελπίζοντας να ξεχαστεί. Και ξεχάστηκε…

Η Αλέκα όμως δεν κάνει λάθη, ούτε λέει αερολογίες. Σκόπιμα είπε ότι είπε, για να μετρήσει αντιδράσεις. Κι όταν είδε ότι δεν την παίρνει, δεν το επανέλαβε. Η ίδια όμως και η ομάδα της ήξεραν πολύ καλά και τι έλεγαν και τι στόχο είχαν: Να πάψει το ΚΚΕ να είναι κομμουνιστικό κόμμα και τυπικά. Αυτό λοιπόν που το 2008 το έριξαν για να βολιδοσκοπήσουν αντιδράσεις, το κάνουν τώρα πράξη στο 19ο Συνέδριο, χωρίς μεν να το λένε, αλλά με τα κείμενα που προτείνουν σαν «Θέσεις» και «Καταστατικό», που αν εγκριθούν (και ποιος θα τα καταψηφίσει αφού έχουν εξοντώσει κάθε εσωκομματική αντιπολίτευση), το ΚΚΕ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΟΥΤΕ ΣΤΑ ΧΑΡΤΙΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΚΑΙ Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΑΝΑΛΑΒΕΙ ΠΡΙΝ ΑΡΚΕΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΘΑ ΕΧΕΙ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΕΙ.

Οι νεκροθάφτες του Κομμουνιστικού Κόμματος στην Ελλάδα, μη έχοντας καμία σχέση με αυτό που λέγεται διαλεκτική και μαρξιστική σκέψη, προφανώς δεν γνωρίζουν ή δεν έχουν κατανοήσει αυτό που είπε κάποτε ο Μαρξ: «Η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα». Μετά το 19ο Συνέδριο, έρχεται το 20ο…

Με το νέο του καταστατικό το ΚΚΕ και επίσημα δεν είναι Κομμουνιστικό Kόμμα

Το νέο καταστατικό του ΚΚΕ που εισηγείται η ΚΕ του στο 19ο Συνέδριο επιφέρει ριζικές αλλαγές στον ίδιο τον χαρακτήρα του κόμματος. Αφαιρεί σημαντικά στοιχεία στην φυσιογνωμία του, όπως αυτή ήταν προσδιορισμένη στο ισχύον καταστατικό που ενέκρινε το 15ο Συνέδριο. Νομιμοποιεί όλες τις παραβιάσεις του καταστατικού αυτού που έγιναν όλα αυτά τα χρόνια από την ηγετική ομάδα. Εξαφανίζει την διαλεκτική σχέση ηγεσίας- βάσης.

Ενισχύει σε ακραίο βαθμό τις εξουσίες της ηγεσίας. Περιορίζει στον ελάχιστον βαθμό- αν δεν εξαφανίζει- τον έλεγχο της κομματικής βάσης πάνω στην ηγεσία καθιστώντας τον εντελώς τυπικό ζήτημα. Ευνουχίζει εντελώς την εσωκομματική δημοκρατία και διογκώνει στο μέγιστο τον συγκεντρωτισμό με αποτέλεσμα να μην υπάρχει η ηγεσία για το κόμμα αλλά το κόμμα για την ηγεσία.

Το «Κ»ΚΕ της Αλέκας διαγράφει το ΚΚΕ

Με τις θέσεις που έδωσε στην δημοσιότητα το ΚΚΕ για το 19ο συνέδριο του ξεκαθαρίζει ότι δεν θα συμμαχήσει με κανέναν και ως μοναδικός στόχος τίθεται ο σοσιαλισμός. Από εκεί και πέρα, φαίνεται ότι η ηγεσία του ΚΚΕ, έχει αποφασίσει να αποποιηθεί την κληρονομιά του ΕΑΜ, του Ζαχαριάδη και του Βελουχιώτη. Το περιεχόμενο του κειμένου, είναι περισσότερο κοντά στην ανάλυση και στην πρακτική μιας περιθωριακής ομάδας, από τις πολυάριθμες και ολιγομελείς που γνώρισε ο τόπος μας, και το κομμουνιστικό κίνημα, παρά έχει σχέση με αυτό που υπήρξε το ΚΚΕ, και τις παρακαταθήκες που άφησε αυτό το κόμμα στον ελληνικό λαό, τουλάχιστον από το 1940 και μετά.

Με αυτά και άλλα πολλά, φαίνεται ότι το ΚΚΕ αποχαιρετά τον ίδιο τον λαό και την εργατική τάξη, αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό. Πιθανότατα και το κοινοβούλιο.

Ο ΣΤΟΧΟΣ ΠΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΕΙΧΕ Η ΑΝΤΙΚΟΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΤΗΣ ΑΛΕΚΑΣ ΕΠΙΤΥΓΧΑΝΕΤΑΙ.

Γ.Κ. (μέλος του «Κ»ΚΕ μέχρι το 2008)

Διαβάστε Περισσότερα »

«ΔΟΚΙΜΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΚΚΕ 1949-1968, Β΄ΤΟΜΟΣ» – «ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΟ 19Ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ 11-14 ΑΠΡΙΛΗ 2013»

Ανοιχτή συγχώνευση Χρουστσοφισμού-Τροτσκισμού και ανοιχτό πέρασμα της αντισταλινικής-αντιζαχαριαδικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ σε θέσεις των δυο αστικών κομμάτων ΝΔ-ΠΑΣΟΚ με την άρνηση της ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ

Σφοδρότατη χρουστσοφικο-τροτσκιστική σοσιαλδημοκρατική επίθεση στον επαναστατικό μαρξισμό, στο ΚΚΕ και στο επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα της Γ’ ΚΔ

Σχεδόν μια ολόκληρη 25ετία απ’ το 1990 δηλ. μετά την παταγώδη κατάρρευση του παλινορθωμένου καπιταλισμού και τη διάλυση του ανατολικού αστικο-ρεβιζιονιστικού στρατοπέδου καθώς και τη διάλυση της από δεκαετίες καπιταλιστικής-ιμπεριαλιστικής Σοβιετικής Ένωσης (1953-1990), η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ (’56) στην αγωνιώδη προσπάθειά της να φιλοτεχνήσει-διαμορφώσει ένα «νέο» προφίλ «αριστερής» σοσιαλδημοκρατίας, για εξαπάτηση της εργατικής τάξης και του λαού, κατέληξε με το «ΔΟΚΙΜΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ» και τις «ΘΕΣΕΙΣ» για το 19^ο Συνέδριο αλλά και την αρθρογραφία σε «ΚΟΜΕΠ»-«Ριζοσπάστη» να περάσει ανοιχτά στον ΤΡΟΤΣΚΙΣΜΟ και σε συγχώνευση στο κόμμα τους των δυο αυτών αντεπαναστατικών ρευμάτων αλλά και να μετακινηθεί ακόμα ΔΕΞΙΟΤΕΡΑ – στα πλαίσια της ρεφορμιστικής κατεύθυνσης της χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας – στις θέσεις των δυο μεγάλων αστικών κομμάτων, της μοναρχοφασιστικής ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, στο ζήτημα της ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ της χώρας απ’ την ιμπεριαλιστική ΕΕ και τις άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις – αρνούμενη, όπως κι αυτά, την ύπαρξη ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ, αναγορεύοντας-χαρακτηρίζοντας, ανοιχτά πλέον, την Ελλάδα, χωρίς απολύτως καμιά ανάλυση, χώρα «ιμπεριαλιστική»: «ο ελληνικός καπιταλισμός βρίσκεται στο ιμπεριαλιστικό στάδιο ανάπτυξής του» («Θέσεις», σελ.55). Τη μόνη «ανάλυση» που διαθέτουν-υιοθετούν είναι η παμπάλαια θέση των τροτσκιστών περί «ιμπεριαλιστικής Ελλάδας», το σύνθημα περί «ισχυρής Ελλάδας» του μεγαλοαστού Κ.Σημίτη και του ιδρυτή-ηγέτη της μοναρχοφασιστικής ΝΔ Κ.Καραμανλή περί «κατοχύρωσης της εθνικής μας ανεξαρτησίας» μέσα στην ΕΟΚ (22/12/1978), προφανώς και τα περί «ισότιμης συμμετοχής»(!) (ή αλλιώς «αλληλεξάρτητης» (!)) της Ελλάδας σε ΕΟΚ-ΕΕ των δυο μεγάλων αστικών κομμάτων.

Επιπλέον η σημερινή πολιτική γραμμή της σοσιαλδημοκρατικο-τροτσκιστικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ βρίσκεται σε πλήρη ευθυγράμμιση με την ΤΩΡΙΝΗ στρατηγική επιλογή του ντόπιου αλλά και του ευρωπαϊκού μεγάλου κεφαλαίου ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ της χώρας στο «λάκκο των λεόντων» των ισχυρών μονοπωλίων της ΕΕ και ΚΑΤΑ της, ΕΔΩ και ΤΩΡΑ, ΕΞΟΔΟΥ-ΑΠΟΧΩΡΗΣΗΣ της χώρας απ’ την ιμπεριαλιστική ΕΕ που την παραπέμπει (όχι την «έξοδο» αλλά την «αποδέσμευση») στις ελληνικές καλένδες δηλ. στη Δευτέρα Παρουσία της «λαϊκής-εργατικής εξουσίας» της. Αυτή ακριβώς τη θέση-στρατηγική του κεφαλαίου εκφράζει η σαφής δήλωση της σοσιαλδημοκράτισσας Α.Παπαρήγα: «η λύση έξω από το Ευρώ και Δραχμή στις παρούσες συνθήκες είναι καταστροφική» («Ρ» 31/5/2011, σελ.6) που ταυτίζεται πλήρως με τη δήλωση του προέδρου του ΣΕΒ Δ.Δασκαλόπουλου: «ΕΥΡΩΠΗ ή ΧΑΟΣ» (20/3/2012) και μ’ εκείνες των διαφόρων εκπροσώπων του μεγάλου κεφαλαίου της ΕΕ.

Στο πέρασμα στις θέσεις των μεγαλοαστικών κομμάτων και την ανοιχτή υπεράσπιση της αντιδραστικής εθελόδουλης-ξενόδουλης αστικής τάξης είναι ενταγμένη και η οργισμένη αντίδραση και η έξαλλη επίθεση της σοσιαλδημοκρατικο-τροτσκιστικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ σε ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ-ΚΚΕ επειδή αυτή «χαρακτηρίστηκε ξενόδουλη από γεννησιμιού της» («Ρ» 7-8/1/2012, σελ. 13).

ΧΡΟΥΣΤΣΟΦΙΚΗ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ-ΤΡΟΤΣΚΙΣΜΟΣ

Από πλευράς περιεχομένου, κυρίως στα ζητήματα της Προλεταριακής Επανάστασης και του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού, τα αντιλενινιστικά-αντιμπολσεβίκικα ρεύματα του χρουστσοφισμού και του τροτσκισμού, παρά τις κάποιες επουσιώδεις μεταξύ τους διαφορές, δεν αποτελούν απλά αντισταλινικές (όπως εμφανίζονται) μα και αντιλενινιστικές-αντιμπολσεβίκικες πολιτικές κατευθύνσεις, και είναι δυο ρεύματα της αντεπαναστατικής προδοτικής σοσιαλδημοκρατίας. Είναι μεν πασίγνωστο αλλά συνήθως «ξεχνιέται», ότι ο αντεπαναστάτης μενσεβίκος-σοσιαλδημοκράτης ΤΡΟΤΣΚΙ απ’ το 1902-03 τάχθηκε ανοιχτά κατά των Μπολσεβίκων και του Λένιν και για μια ολόκληρη 15ετία ήταν με τους Μενσεβίκους-Σοσιαλδημοκράτες, πολεμώντας το Κόμμα των Μπολσεβίκων και μόλις μετά την επιστροφή του στη Ρωσία (Μάης 1917), τον Ιούλη του ίδιου χρόνου προσχώρησε στο επαναστατικό Κόμμα των Μπολσεβίκων των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ, τυπικά προφανώς, όπως εξάλλου αποδείχθηκε στη συνέχεια. Πλήρως αποτυχημένη είναι η συστηματική προσπάθεια των τροτσκιστών να «συμφιλιώσουν» τις απόψεις Λένιν-Τρότσκι τόσο για εκείνη την περίοδο όσο και μετέπειτα (Ted Grant-Alan Woods: «Λένιν και Τρότσκι, τι Πραγματικά Υποστήριζαν», Αθήνα χ.χ., εκδ. «Μαρξιστική φωνή», κλπ.).

Αλλά και οι αποστάτες προδότες, πράκτορες του διεθνούς ιμπεριαλισμού, Δάσκαλοι της σημερινής καθοδηγητικής ομάδας των Παπαρηγο-Γοντικο-Μαϊληδο-Μαρίνων, κλπ., ΤΙΤΟ-ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ* υπήρξαν τροτσκιστές. Ορθά το διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα τους χαρακτήρισε τροτσκιστές αλλά και το ηρωικό μας Κόμμα, το επαναστατικό-σταλινικό-ζαχαριαδικό ΚΚΕ, χαρακτήριζε την κλίκα του Τίτο μια «σπείρα τροτσκιστών πρακτόρων του ιμπεριαλισμού» («Βοήθημα για την Ιστορία του ΚΚΕ», σελ. 265, 1952, εκδ. της ΚΕ του ΚΚΕ).

Τη Γιουγκοσλαβία του φασίστα Τίτο, που ενώ ήταν μια καπιταλιστική χώρα και επιπλέον είχε μετατραπεί σε αποικία του άγγλο-αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, η χρουστσο-μπρεζνιεφική ομάδα, οι εκάστοτε ηγεσίες του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ (΄56) και οι τροτσκιστές τη θεωρούσαν χώρα «σοσιαλιστική». Μάλιστα οι μπριγάδες του αντεπαναστατικού τροτσκισμού συνέρρεαν κατά κοπάδια αρχές δεκαετίας του ΄50 στη Γιουγκοσλαβία, μαζί και ο θεωρητικός τους Ernest Mandel, για να «υπερασπίσουν την επανάσταση» (!) και να βοηθήσουν στην οικοδόμηση του «Σοσιαλισμού»(!): «είχε προηγηθεί η συμμετοχή του στις ταξιαρχίες υπεράσπισης του λαού της Γιουγκοσλαβίας και της επανάστασής του, που ο Στάλιν απειλούσε να συντρίψει» (Ε.Μαντέλ: «Εισαγωγή στο Κεφάλαιο του Κ.Μαρξ», Αθήνα 2007, Βιογραφικό σημείωμα στο εξώφυλλο, κλπ.).

Αλλά δεν «έτρεχαν» μόνο οι τροτσκιστές σοσιαλδημοκράτες μα έτρεχαν, λίγα χρόνια αργότερα, και οι χρουστσοφικοί σοσιαλδημοκράτες της προδοτικής κλίκας των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ στη Γιουγκοσλαβία για να διδαχθούν απ’ το Δάσκαλό τους αρχιαποστάτη και αρχιπράκτορα του διεθνούς ιμπεριαλισμού Τίτο – απ’ τα πιστότερα και πιο λυσσασμένα μαντρόσκυλα του διεθνούς ιμπεριαλισμού – που λίγο αργότερα, στο 20^ο Συνέδριο (Φλεβάρη 1956) «βάφτισαν»-μεταμόρφωσαν εν μια νυκτί την καπιταλιστική Γιουγκοσλαβία σε χώρα «σοσιαλιστική»(!): «όχι μικρές επιτυχίες στη σοσιαλιστική οικοδόμηση σημείωσε και η σοσιαλιστική Γιουγκοσλαβία»( Ν.Σ. Χρουστσιοφ: «Λογοδοσία της ΚΕ του ΚΚΣΕ στο ΧΧ Συνέδριο του Κόμματος», σελ. 6, «πολιτικές και λογοτεχνικές εκδόσεις» 1956).

Τον προδοτικό αντεπαναστατικό σοσιαλδημοκρατικό τροτσκιστικό δρόμο του Τίτο ακολούθησε και η σοσιαλδημοκρατική τροτσκιστική κλίκα των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ-Μικόγιαν, κλπ.. Γι’ αυτό και το 20^ο αντεπαναστατικό σοσιαλδημοκρατικό Συνέδριο του ΚΚΣΕ χειροκροτήθηκε απ’ τους αντεπαναστάτες τροτσκιστές ανά τον κόσμο. Καθόλου άδικο δεν είχε ο ιδιόρρυθμος μεξικανός μα μεγάλος και παγκόσμια γνωστός ζωγράφος Diego Rivera (τροτσκιστής «ένα φεγγάρι») **, που στα μέσα της δεκαετίας του ’50, μετά την εκτέλεση του Μπέρια, είπε στην τεχνοκριτικό Raquel Tibol: «Ρακελίτα, τώρα πρέπει ν’ ανοίξουμε ένα μπουκάλι βότκα και να τσουγκρίσουμε, γιατί οι τροτσκιστές θα έρθουν πάλι στην εξουσία στη Σοβιετική Ένωση» (Hayden Herrera: “Frida Kahlo”, σελ. 267, Frankfurt am Main 1993).

Εξάλλου ΚΟΙΝΗ θέση των αντιμαρξιστών χρουστσοφικών και των τροτσκιστών σοσιαλδημοκρατών είναι ο ΑΝΤΙΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΣ-ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ και επιπλέον: και τα δυο αυτά αντεπαναστατικά ρεύματα θεωρούν ότι στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες ανατολικο-ευρωπαϊκές χώρες «υπήρχε» και οικοδομούνταν «σοσιαλισμός» και μετά το 1953, δηλ. μετά τη νίκη της χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης, ως το 1990.

Επομένως η πλήρης συγχώνευση της ηγετικής σοσιαλδημοκρατικής ομάδας του «Κ»ΚΕ με τον τροτσκισμό δεν έχει τίποτε το μυστήριο ούτε το περίεργο: είναι μια εντελώς φυσιολογική πορεία και κατάληξη, κάτι που δεν έχει συμβεί ακόμα στο σοσιαλδημοκρατικό «ευρωκομμουνιστικό» χρουστσοφικό ΣΥΡΙΖΑ σε επίπεδο ηγεσίας. Εκεί υπάρχουν τροτσκιστικές συνιστώσες και κάποιοι τροτσκιστές (Τρ. Μηταφίδης, κλπ.) «αλωνίζουν», χυδαιολογώντας αντικομμουνιστικά-αντισταλινικά, στα έντυπά του, με πιο ακραία περίπτωση κάποιο μυθομανή, χυδαίο και αισχρό επαγγελματία λασπολόγο, όψιμο δισέγγονο του Τρότσκι, ονόματι Χρ.Κεφαλή, εκδότη ενός αντιμαρξιστικού «εντύπου» με τον ψευδεπίγραφο τίτλο «Μαρξιστική Σκέψη»: σοβαροφανές και άφθαστης χυδαιότητας «έντυπο», που διαδίδει όλα τα «σκουπίδια» της αστικής ιδεολογίας και των παραλλαγών της με κριτήριο πάντα την πιο ακραίας μορφής αντισταλινική χυδαιότητα αλλά και εκθέτει ανεπανόρθωτα και τους Τόλιο-Μαστρογιαννόπουλο, που πέραν των απόψεων τους, διακρίνονται για τη σοβαρότητά τους. Αυτοδιαφημίζεται ως «χημικός και συγγραφέας» (το δεύτερο επιλέγεται προφανώς για να προσδώσει «κύρος» στην κραυγαλέα ημιμάθεια και άγνοια των όποιων πραγματευόμενων θεμάτων των διαφόρων κοινωνικών επιστημών) με «κείμενα» επιπέδου γνώσεων των διαφόρων Καλυβο-Γιανναράδων, κλπ., τους οποίους όμως ξεπερνά κατά πολύ σε πεζοδρομιακού χαρακτήρα χυδαιότητες που συνάμα βρίθουν από πληθώρα σχιζοφρενικού χαρακτήρα παλάβρες, όπως π.χ. «ο Στάλιν επιδίδεται ουσιαστικά σε φιλοναζιστική προπαγάνδα, την ώρα που οι ναζί βρίσκονται έξω από τη Μόσχα» («Μαρξιστική Σκέψη», τομ.6, σελ.126, Ιούλιος-Σεπτέμβριος 2012), κλπ.,κλπ. Για πληροφόρηση των νεότερων ας αναφερθεί μόνο πως ο άφθαστος αυτός χυδαιολόγος-λασπολόγος γοητεύεται ιδιαίτερα, πέραν του αντεπαναστάτη μενσεβίκου σοσιαλδημοκράτη Τρότσκι, απ’ τους Ernest Mandel και Georg Lukacs που με τη σειρά τους και οι δυο γοητεύονται απ’ τις υπεραντιδραστικές απόψεις του ΥΜΝΗΤΗ του ΧΙΤΛΕΡ και του "Εθνικοσοσιαλισμού" γερμανού ναζι-φασίστα Arnold Gehlen (A.Gehlen: "Der Mensch", σελ.447-468, Berlin 1941).

Τον ερχόμενο Απρίλη η Παπαρήγα που παλιότερα δήλωνε ότι «δεν είμαστε ούτε σταλινικό, ούτε μπρεζνιεφικό, ούτε κόμμα του Λένιν … είμαστε κομμουνιστικό κόμμα, ούτε σταλινικό, ούτε λενινιστικό, ούτε τίποτα από αυτά. Τι θα πει σταλινικό; Αυτό τον όρο το χρησιμοποιεί ο αντίπαλος» («Ρ» 6/11/2008, σελ.13) θα έχει επιτέλους την ευκαιρία με την επίσημη συγχώνευση χρουστσοφισμού-τροτσκισμού στο 19^ο Συνέδριο να ονομάσει το κόμμα της «σοσιαλδημοκρατικο-τροτσκιστικό».

«ΔΟΚΙΜΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΚΚΕ 1949-1968, Β΄ΤΟΜΟΣ»

Μερικές μόνο σύντομες παρατηρήσεις που κάθε άλλο παρά εξαντλούν το θέμα:

1.Ολόκληρο το «ΔΟΚΙΜΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ» συνιστά ιδεαλιστική θετικιστικού χαρακτήρα προσέγγιση των ιστορικών και πολιτικών γεγονότων, κυριαρχείται από μια «γεγονοτολογία» χαρακτηριστική της αντιδραστικής αστικής ιστοριογραφίας που βρίσκεται ευθέως σε ρήξη και σε πλήρη αντίθεση με το μαρξισμό.

2.Από πλευράς περιεχομένου και θέσεων κινείται με συνέπεια και παραμένει σταθερά – παρά την πολύ πλούσια δημαγωγία και τις χοντροειδείς κραυγαλέες πολυπληθείς διαστρεβλώσεις – στα πλαίσια της αντεπαναστατικής κατεύθυνσης της χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας σ’ όλα τα βασικά ζητήματα του κομμουνιστικού κινήματος και πρωτίστως στα δυο πιο σημαντικά: α) της Προλεταριακής Επανάστασης και β) του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού.

3.ΔΕΝ καταδικάζει ως αντεπαναστατικό το 20^ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης ΄56) που μετέφερε βίαια και επισημοποίησε στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα ατόφια τη ρεφορμιστική γραμμή της παλιάς προδοτικής σοσιαλδημοκρατίας και πολύ περισσότερο ΔΕΝ την ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ, αλλά κάνει μόνο δημαγωγικά λόγο απλά για «δεξιά παρέκκλιση» και όχι για ΠΡΟΔΟΣΙΑ και πλήρη ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ του μαρξισμού – ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ γραμμή: Α. ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ: 1) της Προλεταριακής Επανάστασης και 2) του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού, Β. γραμμή ΠΑΛΙΝΟΡΘΩΣΗΣ του ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες τότε σοσιαλιστικές χώρες, Γ. γραμμή μετατροπής των κομμουνιστικών κομμάτων από επαναστατικά κομμουνιστικά σε αστικά σοσιαλδημοκρατικού τύπου κόμματα και μάλιστα με βίαιο τρόπο και ωμές αναμίξεις στα εσωτερικά τους με πρώτο το σταλινικό-ζαχαριαδικό ΚΚΕ 1918-55 με επικεφαλής το μεγάλο κομμουνιστή ηγέτη ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ αλλά και όλα τ’ άλλα κόμματα.

4.Το «ΔΟΚΙΜΙΟ» αποσιωπά ότι ήταν ΑΚΡΙΒΩΣ το αντιδραστικό αστικό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα των Χρουστσοφ-Μπρέζνιεφ δηλ. το λεγόμενο «κόμμα όλου του λαού», που ηγήθηκε της χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης, μετά το θάνατο-δολοφονία του Στάλιν, ανέτρεψε βίαια τη Διχτατορία του Προλεταριάτου στη Σοβιετική Ένωση και εγκαινίασε το πισωδρομικό προτσές εξάλειψης του σοσιαλισμού και ΠΑΛΙΝΟΡΘΩΣΗΣ του ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ με την εφαρμογή των καπιταλιστικού χαρακτήρα μεταρρυθμίσεων κατά την περίοδο 1953-1965 που οδήγησαν στη πλήρη και οριστική καπιταλιστική παλινόρθωση στα μέσα της δεκαετίας του ΄60.

5.Αποσιωπά όχι μόνο τις ωμές αναμίξεις της σοσιαλδημοκρατικής κλίκας των Χρουστσοφ-Μπρέζνιεφ στις άλλες τότε Λαϊκές Δημοκρατίες αλλά και το ότι ήταν ΑΚΡΙΒΩΣ αυτή που πρωτοστάτησε και καθοδήγησε τις αστικο-ρεβιζιονιστικές αντεπαναστάσεις την περίοδο 1953-1956 (Αν.Γερμανία, Πολωνία, Ουγγαρία, κλπ.) – ανάμιξη που ΔΕΝ ξεκίνησε με το 20^ο Συνέδριο (Φλεβάρης 1956) αλλά αμέσως την ίδια μέρα της κηδείας του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ, όπως αναφέρει ο μεγάλος Ούγγρος επαναστάτης Μ.RAKOSI, στις «Αναμνήσεις» του, που καθαιρέθηκε βίαια απ’ τους σοβιετικούς χρουστσοφικούς προδότες, συνελήφθηκε και εξορίστηκε στη Σοβιετική Ένωση όπου και τελικά εξοντώθηκε το 1971, ενώ στη θέση του αυτοί τοποθέτησαν την προδοτική ομάδα των αντεπαναστατών Νάγκι-Καντάρ (μετέφεραν «στο πιάτο το κεφάλι μου στον Τίτο» σημειώνει ο Ράκοζι).

Τα χρουστσοφικά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα δεν ηγήθηκαν ούτε πρωτοστάτησαν μόνο στην παλινόρθωση του καπιταλισμού στις χώρες τους μα αποκατέστησαν ακόμα και προπαγάνδισαν το σύνολο των αντιδραστικών αστικών φιλοσοφικών ρευμάτων ως και τα πλέον υπεραντιδραστικά (Νιτσεϊσμό-αντιδραστικό γερμανικό ρομαντισμό (Fr.Schlegel, Novalis, κλπ.), προδρομικά ρεύματα των ναζι-φασιστικών απόψεων) – προδίνοντας έτσι όχι μόνο το μαρξισμό αλλά εγκαταλείποντας ακόμα και την αντιφασιστική στάση (και στις στήλες του «Ριζοσπάστη» διαφημίστηκαν κατά καιρούς οι υπεραντιδραστικοί Fr.Nietzsche («Ρ» 30/6/2004, σελ.24), Novalis («Ρ» 21/6/2009 ένθετο, σελ.6), ο γνωστός φασίστας Oswald Spengler («Ρ» 13/6/2004 ένθετο, σελ.6, 30/1/2005 ένθετο σελ. 6, 18/9/2005 ένθετο, σελ.6, 12/2/2012 ένθετο, σελ.6,) κλπ.. Όμως η φασιστική φιλοΧιτλερική κλίκα των Χρουστσοφ-Μπρέζνιεφ έφτασε στο πιο ακραίο σημείο προκλητικότητας: μετονομασίας του Μεγάλου Συμβόλου της Αντιφασιστικής Νίκης ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ σε Βολγκογκράντ – μια σαφώς φιλοΧΙΤΛΕΡΙΚΗ ΠΡΑΞΗ – κάτι που ΔΕΝ έπραξαν ούτε οι ιμπεριαλιστές των δυτικών χωρών με τους γάλλους να διατηρούν ακόμα ΣΗΜΕΡΑ τη στάση ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ στο μετρό του Παρισιού μα και μεγάλη πλατεία στο κέντρο της πόλης με την ονομασία «Πλατεία της μάχης του Στάλινγκραντ»: «place de la bataille de Stalingrad Septembre 1942-Janvier 1943» (φιλοΧΙΤΛΕΡΙΚΗ στάση εξακολουθεί να κρατά και η σοσιαλδημοκρατική-τροτσκιστική ηγετική ομάδα των Παπαρηγο-Γοντικο-Μαϊληδο-Μαρίνων εφόσον ΑΡΝΕΙΤΑΙ να καταγγείλει τη μετονομασία ως φιλοΧΙΤΛΕΡΙΚΗ ΠΡΑΞΗ).

6.Στο «Δοκίμιο» γίνεται ανεπιτυχής προσπάθεια να παρουσιαστεί ως δεξιό οπορτουνιστικό ρεύμα μόνο ο «Ευρωκομμουνισμός» (σελ. 88-92, 561) και το Χρουστσο-Μπρεζνιεφικό δεξιό οπορτουνιστικό ρεύμα ως «επαναστατικό»(!) με τους ψευδέστατους ισχυρισμούς πως τάχα μόνο (!) το «ευρωκομμουνιστικό» ρεύμα έχει ως «βασικό χαρακτηριστικό του την απόρριψη των νομοτελειών της σοσιαλιστικής επανάστασης» (σελ.88) και πως «τη στρατηγική του συνιστούσε ο «ειρηνικός και δημοκρατικός δρόμος» προς το σοσιαλισμό» (σελ. 89) και πως μόνο «το «ευρωκομμουνιστικό» ρεύμα αρνούνταν τις νομοτέλειες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης» (σελ.89) – ΨΕΥΔΕΙΣ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ που δεν έχουν απολύτως καμία βάση επειδή και τα ΔΥΟ: το Χρουστσο-«ευρωκομμουνιστικό» και το Χρουστσο-Μπρεζνιεφικό ρεύμα, είναι ΔΕΞΙΑ οπορτουνιστικά ρεφορμιστικά ρεύματα αφού:

Πρώτα-πρώτα, και τα δυο έχουν ως ΒΑΣΗ και στηρίζονται στις αντεπαναστατικές σοσιαλδημοκρατικές απόψεις του 20^ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης ΄56) που έχει ως γραμμή: α) τον «ειρηνικό κοινοβουλευτικό δρόμο» και ΑΡΝΕΙΤΑΙ τη βίαιη-ένοπλη Προλεταριακή Επανάσταση, β) τη διατήρηση του αστικού «δημοκρατικού» κράτους που το χρησιμοποιεί ως όργανο «περάσματος στο σοσιαλισμό» (!) και ΑΡΝΕΙΤΑΙ τη συντριβή-τσάκισμα της αστικής κρατικής μηχανής και γ) προπαγανδίζει ένα «σοσιαλισμό» ΧΩΡΙΣ Διχτατορία του Προλεταριάτου: η εργατική τάξη μπορεί «να καταχτήσει σταθερή πλειοψηφία στη Βουλή και να τη μετατρέψει από όργανο της αστικής δημοκρατίας σε όργανο της πραγματικής λαϊκής θέλησης. Σ’ αυτή την περίπτωση ο θεσμός τούτος, ο πατροπαράδοτος για πολλές πολυαναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες μπορεί να γίνει όργανο πραγματικής δημοκρατίας, δημοκρατίας για τους εργαζόμενους» »( Ν.Σ. Χρουστσιοφ: «Λογοδοσία της ΚΕ του ΚΚΣΕ στο ΧΧ Συνέδριο του Κόμματος», σελ. 42, «πολιτικές και λογοτεχνικές εκδόσεις» 1956).

Δεύτερο, και τα δυο ρεύματα ΜΑΖΙ στη διεθνή σύσκεψη των χρουστσοφικών σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων του 1969 μας διαβεβαιώνουν από ΚΟΙΝΟΥ πως θα οικοδομήσουν (!) μαζί με την παλιά προδοτική σοσιαλδημοκρατία τη «σοσιαλιστική κοινωνία»: «οι κομμουνιστές (=οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές σ. «Α»), που αποδίδουν αποφασιστική σημασία στην ενότητα της εργατικής τάξης, τάσσονται υπέρ της συνεργασίας με τους σοσιαλιστές και τους σοσιαλδημοκράτες, για να εγκαθιδρύσουν σήμερα ένα προοδευτικό δημοκρατικό καθεστώς και στο μέλλον τη σοσιαλιστική κοινωνία» («Διεθνής Σύσκεψη των κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων, 5-17 Ιούνη 1969, Μόσχα», σελ. 29, «Verlag Frieden und Sozialismus», Prag 1969), στην οποία δεν συμμετείχε το «Κ»ΚΕεσ.(ομάδα Παρτσαλίδη-Δημητρίου, κλπ.), αλλά μόνο το «Κ»ΚΕ με επικεφαλή αντιπροσωπίας τον αποστάτη Κ.Κολιγιάννη (εκεί βέβαια ήταν και όλοι οι ηγέτες των τριών μεγάλων «ευρωκομμουνιστικών» χρουστσοφικών κομμάτων: Enrico Berlinguer-«Κ»Κ Ιταλίας, Santiago Carrillο-«Κ»Κ Ισπανίας, Waldeck Rochet-«Κ»Κ Γαλλίας).

7.Το «ΔΟΚΙΜΙΟ» αποσιωπά και αποκρύβει απ’ την εργατική τάξη και τους κομμουνιστές ότι ΔΕΝ ήταν το «ευρωκομμουνιστικό» χρουστσοφικό ρεύμα αλλά το ΧΡΟΥΣΤΣΟ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦΙΚΟ σοσιαλδημοκρατικό ρεύμα, δηλ. η τάση των Κολιγιάννη-Φλωράκη-Παπαρήγα, που ΠΑΛΙΝΟΡΘΩΣΕ τον ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ στη Σοβιετική Ένωση και εξήγαγε τη χρουστσοφική ρεβιζιονιστική αντεπανάσταση στις άλλες χώρες, γιατί απλούστατα το «ευρωκομμουνιστικό χρουστσοφικό ρεύμα, που θα έκανε βέβαια το ίδιο, ΔΕΝ υπήρχε σ’ αυτές τις χώρες.

8.Η αντεπανάσταση στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες πρώην Σοσιαλιστικές Χώρες ΔΕΝ έγινε το 1989-1991, όπως παραπλανητικά αναφέρεται στο «ΔΟΚΙΜΙΟ» (σελ.17: «λαίλαπα της αντεπανάστασης 1989-1991»), αλλά αρχές της δεκαετίας του ΄50, μετά το θάνατο-δολοφονία του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ (5/3/1953), με τη νίκη της χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικής επανάστασης η οποία επικυρώθηκε-επισφραγίστηκε στο 20^ο αντεπαναστατικό σοσιαλδημοκρατικό Συνέδριο του ΚΚΣΕ το Φλεβάρη του 1956. Το 1989-1991 κατέρρευσε απλά ο ΠΑΛΙΝΟΡΘΩΜΕΝΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ αυτών των χωρών και διαλύθηκε το ρεβιζιονιστικό αστικό στρατόπεδο μ’ επικεφαλής την ΗΔΗ μετά το 1953 καπιταλιστική-ιμπεριαλιστική Σοβιετική Ένωση της χρουστσο-μπρεζνιεφο-γκορμπατσοφικής περιόδου (1953-1990), ενώ ταυτόχρονα σημειώνεται το πέρασμα απ’ τον παλινορθωμένο κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό ιδιαίτερου τύπου αυτών των χωρών στον παραδοσιακό καπιταλισμό των δυτικών χωρών και το πέρασμα απ’ το μονοκομματικό αστικό-πολιτικό σύστημα στο παραδοσιακό πολυκομματικό αστικό σύστημα.

9.Στο αντιμαρξιστικό «ΔΟΚΙΜΙΟ» εξακολουθεί να διατηρείται η γνωστή ΚΕΝΤΡΙΚΗ θέση της διεθνούς χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας ότι τάχα στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες χώρες (Γιουγκοσλαβία-Βουλγαρία-Ουγγαρία-Πολωνία-Τσεχοσλοβακία-Ρουμανία-Αν.Γερμανία) «διατηρήθηκε» και «υπήρχε» ως το 1990 «σοσιαλισμός» (!) – που ταυτόχρονα συνιστά και μια αντιμαρξιστική αστική αντίληψη του ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ-ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ – παρόλο που σ’ αυτές τις χώρες ΔΕΝ υπήρχαν πια ούτε Διχτατορία του Προλεταριάτου ούτε κομμουνιστικά κόμματα, γιατί αυτά είχαν ήδη καταργηθεί στην πράξη αμέσως μετά το θρίαμβο-νίκη της χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης αρχές της δεκαετίας του ’50, ενώ η αντικατάστασή τους διακηρύχτηκε και επίσημα, ανοιχτά πλέον, στο «22^ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ» (Μόσχα-Αθήνα 1961) με το λεγόμενο «κράτος όλου του λαού» δηλ. τη δικτατορία της νέας μπουρζουαζίας (σελ.205-212: «από το κράτος της δικτατορίας του προλεταριάτου στο παλλαϊκό κράτος») και απ’ το «κόμμα όλου του λαού» δηλ. ένα αστικό σοσιαλδημοκρατικού τύπου κόμμα (σελ. 250: «το μαρξιστικό-λενινιστικό μας κόμμα, που γεννήθηκε σαν κόμμα της εργατικής τάξης, έγινε κόμμα ολόκληρου του λαού»), ενώ στον τομέα της οικονομίας κυριαρχούσαν πλέον καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής ή αλλιώς η λεγόμενη «σοσιαλιστική εμπορευματική οικονομία» στην οποία: α) τα μέσα παραγωγής είχαν μετατραπεί σε εμπορεύματα, και β) η εργατική δύναμη ήταν εμπόρευμα, γ) ο νόμος της Αξίας ρύθμιζε την παραγωγή, δ) βασικός σκοπός της παραγωγής ήταν το καπιταλιστικό Κέρδος.

10.Το «ΔΟΚΙΜΙΟ» δικαιολογεί την ωμή ΕΠΕΜΒΑΣΗ του χρουστσοφικού ΚΚΣΕ στο επαναστατικό ΚΚΕ μ’ επικεφαλής το μεγάλο κομμουνιστή ηγέτη ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ: πρώτο, με τα μυθεύματα περί ύπαρξης «κρίσης» στο ΚΚΕ και με διατυπώσεις για τάχα «αδιέξοδα που δημιουργούσε η γραμμή, η ανάγκη να επεξεργαζόταν το ΚΚΕ επαναστατικό πρόγραμμα», κλπ. κλπ. (σελ.338), δεύτερο, με το χαρακτηρισμό της παρασυναγωγής των χρουστσοφικών προδοτών ως «6^η πλατιά Ολομέλεια της ΚΕ και της ΚΕΕ» (11-12/3/1956), την οποία: 1) ΔΕΝ συγκάλεσε η ΚΕ του ΚΚΕ αλλά η διαβόητη χρουστσοφική «Επιτροπή» των «6» κομμάτων, 2) ΔΕΝ συμμετείχε ο εκλεγμένος γραμματέας του ΚΚΕ ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ, 3) την «Εισήγηση» σ’ αυτή δεν την έκανε ούτε καν Έλληνας, έστω και προδότης οπορτουνιστής, αλλά με εντολή του Χρουστσόφ ο Ρουμάνος οπορτουνιστής Γκεοργκίου Ντεζ, 4) ΔΕΝ μπορεί να χαρακτηριστεί ούτε «Ολομέλεια», επειδή σ’ αυτή συμμετείχαν «άνθρωποι που έκαναν βόλτες στους δρόμους του Βουκουρεστίου» δηλ. που ΔΕΝ ήταν ούτε μέλη της ΚΕ μα ούτε καν μέλη του ΚΚΕ.

11.Το «ΔΟΚΙΜΙΟ» αποσιωπά και αποκρύβει απ’ την εργατική τάξη και τους κομμουνιστές την ωμή ΕΠΕΜΒΑΣΗ στο ΚΚΕ μιλώντας πάντα για «παρέμβαση των 6 κομμάτων» (σελ.346-375), αποφεύγοντας συστηματικά όχι μόνο να στιγματίσει και ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΕΙ μα ούτε καν τολμά να χρησιμοποιήσει τη λέξη «επέμβαση» για να χαρακτηρίσει την αντεπαναστατική πράξη ανάμιξης των χρουστσοφικών προδοτών της κλίκας των Χρουστσοφ-Μπρέζνιεφ-Μικογιάν-Κοουζινεν, κλπ. στο επαναστατικό ΚΚΕ με ΚΥΡΙΟ στόχο τη ΔΙΑΛΥΣΗ του – όπως και έγινε – και την επιβολή της σοσιαλδημοκρατικής γραμμής του αντεπαναστατικού 20^ου Συνεδρίου στο Ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα.

12.Αποσιωπά ότι το επαναστατικό ΚΚΕ με επικεφαλής το ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ υπήρξε το ΠΡΩΤΟ και το ΜΟΝΟ κομμουνιστικό Κόμμα καπιταλιστικής χώρας στο οποίο ΔΕΝ πέρασε ο χρουστσοφικός ρεβιζιονισμός, που απόκρουσε θαρραλέα και μαχητικά το προδοτικό αντεπαναστατικό σοσιαλδημοκρατικό ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού (20^ο , κλπ.) και γι’ αυτό οι χρουστσοφικοί προδότες κατέφυγαν στην ανοιχτή ωμή βάρβαρη ΕΠΕΜΒΑΣΗ, απέναντι στην οποία οι ήρωες επαναστάτες κομμουνιστές αγωνιστές των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ με επικεφαλής τον αγαπημένο ηγέτη του Κόμματος μας ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ όρθωσαν θαρραλέα το περήφανο ανάστημά τους, εγκαινιάζοντας έτσι σε διεθνή κλίμακα τη μακρόχρονη πάλη ενάντια στο χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό.

13.Αποσιωπά και αποκρύβει απ’ την εργατική τάξη και τους κομμουνιστές, ότι η ανοιχτή ΕΠΕΜΒΑΣΗ των σοβιετικών ρεβιζιονιστών στην παρασυναγωγή της διαβόητης «6^ης Ολομέλειας» ΔΙΕΛΥΣΕ το επαναστατικό ΚΚΕ και στη θέση του ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΕ το ρεφορμιστικό σοσιαλδημοκρατικό έκτρωμα, το αστικό «Κ»ΚΕ(56), που ευθύς εξαρχής και ως τα σήμερα ΔΕΝ καθοδηγείτε απ’ τον επαναστατικό μαρξισμό δηλ. το ΛΕΝΙΝΙΣΜΟ-ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟ αλλά απ’ το αντεπαναστατικό σοσιαλδημοκρατικό ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού (=παραλλαγή της αστικής ιδεολογίας), το οποίο και υπεράσπισε ολόκληρες δεκαετίες την αντεπαναστατική πολιτική δράση, προς όφελος της αστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού, του διεθνούς χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού και εξακολουθεί και ΣΗΜΕΡΑ να την υποστηρίζει, βαδίζοντας τον ίδιο αντεπαναστατικό δρόμο.

14.Το αντιμαρξιστικό «ΔΟΚΙΜΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ», παρά την πολύ πλούσια δημαγωγία και την πληθώρα διαστρεβλώσεων, ΔΙΑΤΗΡΕΙ και αναπαράγει, με διαφορετικές διατυπώσεις, όλες τις ΒΑΣΙΚΕΣ θέσεις της ντόπιας και διεθνούς χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας σ’ όλα τα κεντρικά ζητήματα της Προλεταριακής Επανάστασης και του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού, συμπληρωμένα, εδώ και εκεί, με τροτσκιστικές απόψεις ενώ ταυτόχρονα συνιστά μια χωρίς προηγούμενο σφοδρότατη σοσιαλδημοκρατικο-τροτσκιστική επίθεση στη γραμμή του διεθνούς επαναστατικού κινήματος της Γ΄ κομμουνιστικής διεθνούς αλλά και στους Λένιν (ακόμα και ενάντια στη θέση της «επαναστατικής δημοκρατικής διχτατορίας του προλεταριάτου και της αγροτιάς», σελ. 618 και Στάλιν (στρατηγική του κομμουνιστικού κινήματος εκείνη την περίοδο, κλπ.) μα και σε ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ-ΚΚΕ σε ζητήματα που σ’ αυτό το σύντομο σημείωμα δεν μπορούν να εξεταστούν μα ούτε καν όλα να απαριθμηθούν.

Κλείνοντας ας υπενθυμιστεί πως οι Έλληνες κομμουνιστές στις ρεβιζιονιστικές χώρες πλήρωσαν βαριά την επαναστατική τους πάλη κατά του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού με φασιστικές διώξεις δεκαετιών (συλλήψεις, φυλακές, εξορίες, φασιστικές δίκες Τασκένδης, κλπ. κλπ.) με πρώτο το ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ που οι σοβιετικοί χρουστσοφικοί και οι τότε ενωμένες χρουστσοφικές ομάδες στο σοσιαλδημοκρατικό «Κ»ΚΕ(’56) τον εξόρισαν μαζί στη Σιβηρία και τελικά τον δολοφόνησε η προδοτική σοσιαλφασιστική ομάδα των ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΦΛΩΡΑΚΗ όπως ορθότατα σημειώνει ο Νίκανδρος Κεπέσης εκφράζοντας και τη συντριπτικότατη πλειοψηφία των παλιών κομμουνιστών ανταρτών ΕΛΑΣ-ΔΣΕ αλλά και πολλών νεότερων κομμουνιστών:

«Την 1^η Αυγούστου 1973 ο χρουστσωφικός ηγέτης Λ. Μπρέζνιεφ προχώρησε σε ένα έγκλημα που δεν το τόλμησαν ούτε οι χιτλερικοί κατακτητές.

Με την ΚΑ-ΚΕ-ΜΠΕ δολοφόνησαν τον Ν. Ζαχαριάδη τον εκλεκτό ηγέτη του ΚΚΕ και μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Ο Χαρ. Φλωράκης θυμάμαι τον παρουσίασε σαν αυτοκτονία.

Υπάρχει και η εκδοχή ότι όσο ζούσε ο Ν. Ζαχαριάδης δεν θα μπορούσε να σταθεί το ΚΚΕ στην Ελλάδα. Ο Χαρ. Φλωράκης φαίνεται ότι συναίνεσε με τη χρουστσωφική ηγεσία αν δεν της το ζήτησε εκείνος για τη δολοφονία του Ζαχαριάδη.

Όπως και νάχει το ζήτημα ο Χαρ. Φλωράκης υπήρξε ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του Ν. Ζαχαριάδη.

Η χρουστσωφική ηγεσία του ΚΚΣΕ και της κυβέρνησης προχώρησε στη δολοφονία, γιατί σε λίγους μήνες, θα υποχρεωνόταν να απολύσει απ’ τη φυλακή τον Ν. Ζαχαριάδη που κρατιόταν χωρίς καμία δικαστική απόφαση πέρα για πέρα παράνομα».(ΝΙΚΑΝΔΡΟΥ ΚΕΠΕΣΗ: «Προβληματισμοί γύρω από γεγονότα και πρόσωπα», σελ.45-46, Αθήνα 2006 και στο Ν.Κεπέση: «Μαρξισμός-Λενινισμός και Προλεταριακός Διεθνισμός», σελ.5-6, Αθήνα 2007).

συνεχίζεται

-----

*ΤΙΤΟ-ΧΡΟΥΣΤΣΟΦΙΚΟΙ. Ο αρχιαποστάτης Τίτο, παρά την προδοσία του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος και πολλά άλλα, αλλά και το «πισώπλατο χτύπημα» στο ΔΣΕ, την εξόντωση πολλών χιλιάδων κομμουνιστών και αντιφασιστών και τις δεκάδες χιλιάδες στα φασιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και τις φυλακές, την οικοδόμηση του καπιταλισμού στην Γιουγκοσλαβία και την εγκαθίδρυση φασιστικής δικτατορίας αλλά και τη μετατροπή της σε αποικία του αγγλο-αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, τη δημιουργία του φασιστικού άξονα Βελιγράδι-Αθήνα-Άγκυρα και στη συνέχεια το ξεπούλημα των εργατών-αγροτών κατά εκατοντάδες χιλιάδες στα δυτικά μονοπώλια αποκαταστάθηκε απ’ την κλίκα των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ. Πέρα των πολλών άλλων ας αναφερθεί απ’ την τελευταία 8ετία μόνο, ότι το Μάη του ΄72 (25/5/1972) η αντισταλινική σοσιαλδημοκρατική κλίκα των Μπρέζνιεφ-Κοσύγκιν-Ποτγκόρνι του απένειμε το «βραβείο Λένιν», ακολουθούν συγχαρητήρια τηλεγραφήματα όλων των ρεβιζιονιστικών κομμάτων, μεταξύ των οποίων και της αποστάτριας κλίκας των Κολιγιάννη-Φλωράκη-Λουλέ-Τσολάκη, κλπ. για τις «υπηρεσίες» (δηλ. τις προδοσίες) του στο εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα, ενώ την προδοτική αντεπαναστατική του δράση εγκωμιάζει ολόκληρος ο διεθνής αστικο-ιμπεριαλιστικός τύπος μ’ έναν αστό δημοσιογράφο να σημειώνει δικαιολογημένα: «χωρίς τη ρήξη Τίτο με τη Μόσχα θα ήταν ακατανόητα τα γεγονότα στην Ουγγαρία και την Πολώνια το 1956 αλλά και η άνοιξη της Πράγας» (Claudio Willi, στη: «Basler Nachrichten» Νο 201, 25/5/1972).

5 χρόνια αργότερα ακολουθούν νέα συγχαρητήρια για τα 85χρονά του και απονέμεται απ’ τους Μπρέζνιεφ-Κοσύγκιν-Ποτγκόρνι «το παράσημο της «Οχτωβριανής Επανάστασης» στον Τίτο» («Ρ» 24/5/1977), ενώ 1 χρόνο πριν οι αστικές σοσιαλδημοκρατικές φυλλάδες «Αυγή»-«Ριζοσπάστης» διαπληκτίζονται ποιος πρώτο να διαψεύσει το δήθεν «πιο αχρείο ψεύδος»(!) του «πισώπλατου χτυπήματος» στο ΔΣΕ απ’ τον τιτοϊκό στρατό με το «Ριζοσπάστη» να απαντά στην «Αυγή» (Παρατηρητή»: «ο άνθρωπος από του οποίου τα χείλη βγήκε το πιο αχρείο ψεύδος, είναι δίπλα του … δική του «πατέντα» ήταν το «πισώπλατο»» («Ρ», 16/5/1976). Ψευδόμενες οι δυο ομάδες – λακέδες του κεφαλαίου – της ντόπιας χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας χαρακτηρίζουν το πραγματικό γεγονός του «πισώπλατου χτυπήματος» του ΔΣΕ ως «αχρείο ψεύδος».

Αργότερα περίλυπος ο «Ριζοσπάστης» μας αναγγέλλει πρωτοσέλιδα το θάνατο του αποστάτη Τίτο (6/5/1980): «βαθιά συγκίνηση από το θάνατο του Τίτο» και ακόμα γράφει σε πηχυαίο τίτλο: «ΓΙΟΣΙΠ ΜΠΡΟΖ ΤΙΤΟ, ιδρυτής της σοσιαλιστικής Γιουγκοσλαβίας, ακούραστος αγωνιστής για την Ειρήνη στα 88 χρόνια του έσβησε ένας ακούραστος μαχητής του κομμουνιστικού και εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος» («Ρ» 6/5/1980), δημοσιεύει 4 φωτογραφίες του μεταξύ των οποίων μια στην Ακρόπολη: «ο στρατάρχης Τίτο στην Ακρόπολη το καλοκαίρι του 1954» όταν δηλαδή προωθούσε και δρούσε στα πλαίσια του φασιστικού άξονα Βελιγράδι-Αθήνα-Άγκυρα, ενώ στη σελ. 12 κάνει λόγο για: «μεγάλη απώλεια για τους λαούς της Γιουγκοσλαβίας». ΔΕΝ γράφει τίποτε βέβαια ούτε για το πισώπλατο χτύπημα του ΔΣΕ ούτε για την προδοσία του κομμουνιστικού κινήματος και τη ρήξη του Τίτο μ’ αυτό.

Στη συνέχεια μας πληροφορεί («Ρ» 7/5/1980) για τα μέλη της αντιπροσωπίας των «Κ»ΚΕ-«Κ»ΝΕ στην κηδεία του Τίτο: Φλωράκης, Κολοζόφ, Χαλβατζής, Αγγουράκης που κατέθεσαν δάφνινο στεφάνι στην ταινία του οποίου είχε αναγραφεί: «η ΚΕ του ΚΚΕ στο σύντροφο Γιοζιπ Μπρος Τίτο» («Ρ» 8/5/1980), ενώ λίγους μήνες πριν, κατά τη διάρκεια της αρρώστιας του Τίτο, καμαρώνει για το «σοσιαλισμό» της Γιουγκοσλαβίας: «αδέσμευτη και σοσιαλιστική η μετατιτοϊκή Γιουγκοσλαβία» (27/2/1980).

**DIEGO RIVERA (8.12.1886-24.11.1957). Μεγάλος μεξικανός ζωγράφος, διεθνώς γνωστός και απ’ τους μεγαλύτερους του κόσμου, μέλος του ΚΚ Μεξικού αλλά και για κάποια περίοδο Γραμματέας του, διαγράφτηκε το 1929 για δεξιά παρέκκλιση και για κάποια αλισβερίσια του με την αστική τάξη. Μετέπειτα θαυμαστής του Τρότσκι, προσχώρησε στους Τροτσκιστές το 1936, που τον φιλοξένησε αρχικά στο σπίτι του στο Μεξικό, συγκρούστηκε στη συνέχεια μαζί του μετά από λίγο, στα μέσα του 1938, και αποχώρησε απ’ τους τροτσκιστές, ενώ ο Τρότσκι εγκατέλειψε το σπίτι του τον Απρίλη του 1939. Απ’ το 1944 ο Rivera ζήτησε την επανεγγραφή του στο ΚΚ Μεξικού που απορρίπτονταν συνεχώς για μια 10ετία. Εγκρίθηκε τελικά μόλις το 1954 λίγο αργότερα απ’ το θάνατο (13/7/1954) της συντρόφισσάς του ζωγράφο Frida Kahlo που ήταν ήδη ξανά μέλος απ’ το 1948 (είχε αποχωρήσει μετά τη διαγραφή του Rivera). Για την περίοδο που ο Rivera βρέθηκε εκτός κόμματος η Frida Kahlo έλεγε ότι είναι «δυστυχής και έρημος, επειδή δεν ανήκει στο κομμουνιστικό κόμμα». Όταν στα τέλη Ιούνη 1954 ρωτήθηκε σε μια συνέντευξη από τον Luis Suarez αν έγινε εκ νέου μέλος του κομμουνιστικού κόμματος απάντησε: «Όχι, δεν έχω την τιμή να είμαι μέλος του κομμουνιστικού κόμματος» (Luis Suarez: “Diego Rivera Bekenntnisse”, σελ. 171, Berlin, 1966), επειδή τότε δεν είχε ακόμα εγκριθεί η επανεγγραφή του. Ο Diego Rivera παρά τη γνωστή κριτική του στο Στάλιν – εντελώς λαθεμένη-αδικαιολόγητη και από ρεβιζιονιστική τροτσκίζουσα σκοπιά για να δικαιολογήσει τις ταλαντεύσεις και τα πολιτικά του στραπάτσα – γράφει στην «Αυτοβιογραφία» του, ότι «η προσωπικότητα του Στάλιν και η δράση του είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένες με την οικοδόμηση της Σοβιετικής Ένωσης και τη νίκη πάνω στους εχθρούς του μαρξισμού-λενινισμού» και «ο ρόλος του ως μαρξιστή και ως προδρόμου της κατάκτησης της εξουσίας του σοβιετικού λαού δεν μπορεί να αμφισβητηθεί» (Luis Suarez: “Diego Rivera Bekenntnisse”, σελ. 144, Berlin, 1966), ενώ για τον Τρότσκι αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι είχε πει γι’ αυτόν: «ο Diego είναι απαίσιος και από νοοτροπία είναι πολύ χειρότερος από το Στάλιν» (στο ίδιο, σελ. 145). Ο Diego Rivera παρόλο που θεωρούσε τον εαυτό του «μπολσεβίκο» ακόμα και την περίοδο της γνωριμίας του με τον αντεπαναστάτη Τρότσκι αποκαλούσε πάντα τον David Alfaro Siqueiros, μέλος του ΚΚ Μεξικού, «ο σύντροφός μου» όταν αναφέρονταν στη πολιτική του δράση, όμως δυστυχώς και οι δυο δεν κατάφεραν να διαβλέψουν αργότερα, ότι «οι αποφάσεις του 20^ου Συνεδρίου» ήταν αντεπαναστατικές (στο ίδιο. Σελ. 28-29).

FRIDA KAHLO (6.7.1907-13.7.1954), Σημαντική μεξικανή ζωγράφος, σύντροφος του Diego Rivera που στο ημερολόγιό της πέραν των άλλων έχει γράψει (4.11.1952): «κατανοώ ακριβώς τη διαλεκτική των Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν ,Στάλιν και Μάο Τσε Τουνγκ. Τους αγαπώ ως στυλοβάτες του νέου κομμουνιστικού κόσμου. Έχω αντιληφθεί την πλάνη του Τρότσκι από τότε που ήρθε στο Μεξικό. Δεν ήμουν ποτέ τροτσκίστρια. Αλλά τότε το 1940 ήμουν μόνο με το Diego συνδεδεμένη (προσωπικά)» (Frida Kahlo: «Gemaltes Tagebuch» σελ. 255, Muenchen 1995) και στις 4 Μάρτη 1953: «Ο ΚΟΣΜΟΣ, ΤΟ ΜΕΞΙΚΟ, ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ έχασε την ισορροπία του με την απώλεια του ΣΤΑΛΙΝ. Ήθελα πάντοτε να τον γνωρίσω προσωπικά, αλλά τώρα δεν έχει σημασία – τίποτε δεν μένει όπως είναι, όλα μεταβάλλονται» (στο ίδιο, σελ. 257-258), αλλού σημειώνει: «ΖΗΤΩ Ο ΣΤΑΛΙΝ», « ΖΗΤΩ Ο DIEGO», (στο ίδιο, σελ. 259), κλπ.

Διαβάστε Περισσότερα »