Γιάννης Ζέβγος - Αυτοβιογραφικό σημείωμα

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΑΛΑΓΑΝΗΣ  - ΖΕΒΓΟΣ

ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ (1897-1947)

Δημοσιεύουμε πιο κάτω αυτοβιογραφικό σημείωμα που είχε υποβάλλει ο Γιάννης Ζέβγος στην Κεντρική Επιτροπή του Κ.Κ.Ε.:

Γεννήθηκα στα 1897 στο χωριό Δόριζα της Τρίπολης. Οικογένεια γεωργοκτηνοτροφική. Τελείωσα το Γυμνάσιο στην Τρίπολη και πήγα οχτώ μήνες στο Διδασκαλείο της Αθήνας, έγινα δάσκαλος και σαν τέτοιος υπηρέτησα λίγο καιρό σε δυό χωριά της Αρκαδίας πριν το 1917. Ή ζωή μου ως εδώ ήταν γεμάτη στερήσεις, ουσιαστικά δεν είχα βγει από το περιορισμένο περιβάλλον του χωριού, είχα αποχτήσει μηδαμινές ειδικές γνώσεις, ενώ ή υγεία μου είχε κλονιστεί αθεράπευτα.

Στα 1917 πήγα στρατιώτης. Στις αρχές του 1918 μπήκα στον ουλαμό εφέδρων αξιωματικών και μόλις τέλειωσα πήρα ένα χρόνο αναβολή για λόγους υγείας – φυματική κατάσταση – και το χρόνο αυτό τον έκανα στο ίδιο περιβάλλον του χωριού.

Όντας στρατιώτης άκουσα για πρώτη φορά για Σοσιαλισμό και την Οχτωβριανή επανάσταση, όμως δεν με επηρέασε γιατί το στρατιωτικό περιβάλλον δεν άφηνε να φτάσει τίποτε το σοβαρό. Στα 1918 με το πρώτο συνέδριο του Κόμματος μας, έφτασε στο χωριό ένα εκκλησιαστικό περιοδικό,  που παρέθετε κομμάτια κομμάτια από τις συζητήσεις και αποφάσεις του Συνεδρίου και τους έκανε κριτική. Αυτές οι σοσιαλιστικές απόψεις, που για πρώτη φορά διάβασα σ' αυτό το περιοδικό, μου εμφάνισαν θερμή και ιδανική ατμόσφαιρα και άρχισα να προμηθεύομαι από την Τρίπολη τα σοσιαλιστικά έντυπα «Ριζοσπάστη» και «Εργ. Αγώνα» αν θυμάμαι καλά. Μόλις τελείωσε ο χρόνος της αναστολής μου, το 1919, και ξαναπήγα στρατιώτης αποσπάσθηκα στη Μακεδονία σαν δάσκαλος. Στο μεταξύ γνώρισα τους σοσιαλιστικούς κύκλους της Αθήνας -Ευριπίδου 14- και πηγαίνοντας στη Γουμενίτσα όπου είχα διορισθεί δάσκαλος, έμεινα στη Θεσσαλονίκη, επισκέφθηκα το Εργατικό Κέντρο όπου ήταν και το σοσιαλιστικό τμήμα  και ύστερα από λίγους μήνες έγινα μέλος του Κόμματος στη Θεσσαλονίκη. Δάσκαλος έμεινα στη Μακεδονία μέχρι το 1924 οπότε με καταδίωξαν και με μετέθεταν σε διάφορα χωριά. Παντού οργάνωνα ομίλους και διδασκαλικό συνδικαλιστικό κίνημα και το 1922 στάλθηκα αντιπρόσωπος του Συλλόγου Γιαννιτσών στο Συνέδριο της Διδασκαλικής ομοσπονδίας. Σ' αυτό το μεταξύ ξαναπήγα στρατιώτης στη Μικρά Ασία, όπου συνδέθηκα και δούλεψα κομματικά στο στρατό. Πιάστηκα, βασανίστηκα και στάλθηκα στις πρώτες γραμμές του μετώπου.

Στο 3ο έκτακτο Συνέδριο του 1924 με είχαν καλέσει, όμως δεν πρόλαβα να πάρω μέρος,μ' έστειλαν στη Δυτική Θράκη σαν περιφερειακό Γραμματέα, όπου έμεινα περίπου 10 μήνες και δούλεψα κυρίως στο εργατικό κίνημα (οργάνωση καπνεργατών απεργών, ανασυγκρότηση Εργατικών Κέντρων). Με κάλεσαν στην Αθήνα και μου ανέθεσαν της Εργατικής Βοήθειας. Μετά την πτώση του Πάγκαλου δούλεψα στην Οργάνωση της Αθήνας σαν δεύτερος γραμματέας ως τον Αύγουστο του 1928 οπότε στάλθηκα στο εξωτερικό σαν δάσκαλος και μαθητής. Αυτές οι δυο περίοδοι, στη Θράκη και Αθήνα, ήτανε οι πιο γόνιμες και πιο επιβοηθητικές της πνευματικής μου ζωής. Γύρισα το 1933. Το 6ο Συνέδριο με έβγαλε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος και από τότε παίρνω μέρος στα κομματικά σώματα. Μετά την απελευθέρωσή μου, Φλεβάρης 1943 προσλήφθηκα στο Πολιτικό Γραφείο και στη Γραμματεία του Π.Γ. Στο 7ο Συνέδριο βγήκα πάλι στην Κ.Ε. και στην 1η Ολομέλεια αναπληρωματικό μέλος του Π.Γ.

Στο εξωτερικό πήρα μαρξιστική γενική μόρφωση.

Ως τα 1925 πήρα εχθρική στάση σ' όλες τις αντικομματικές παρεκκλίσεις, ενώ την αντικομματικότητα του λικβινταρισμού και την αντεπαναστατικότητα την κατανόησα συνειδητά. Στη φραξιονιστική πάλη 1930-31 δεν είχα πάρε καμία θέση, γιατί εκεί που δουλεύαμε δε μπήκε το ζήτημα και ούτε μας απασχόλησε όσο έπρεπε, λόγω έλλειψης στοιχείων και κατατοπισμού. Γνώρισα το πρόβλημα σ' όλη του την ουσία μόνο με την αντιμετώπισή του από την Κομμουνιστική Διεθνή Τα ζητήματα της Παλιάς Κ.Ε. και Π.Δ. όντας στην Κέρκυρα δεν τα γνώρισα. Και στις φυλακές και στις εξορίες - Φολέγανδρο, Αίγινα, Κέρκυρα, Ακροναυπλία - ποτέ δεν ξέφυγα από τη σωστή κομματική γραμμή σε κάθε λογής ζητήματα.

Πιάστηκα στα 1925, όταν δούλευα στην Εργατική Βοήθεια και έκανα 5 μήνες εξορία.

Πρέπει νάναι σίγουρο ότι με παρέδωσε τότε ο Μάθεσης, που τον είχα βοηθό και έμεινε στη θέση μου μετά την σύλληψη μου. Στα 1935 ξαναπιάστηκα και με άφησαν. Πιστεύω ότι τότε μ' έπιασαν τυχαία. Στα 1938 ή σύλληψή μου ήταν ένα κομμάτι των όλων συλλήψεων και δουλιά του Μάθεση, πού παρακολουθούσε τις συνεδριάσεις της Κ. Ε. Δραπέτευσα μια φορά το Φλεβάρη 1943 κατεβαίνοντας με σχοινί από το Κρατικό Νοσοκομείο της Αθήνας, όπου είχα μεταφερθεί από την Ακροναυπλία, ύστερα από ενέργειες του Π.Γ.

Στα 1926 γνώρισα την Καίτη Νισυρίου, που αργότερα παντρεύτηκα. Ζω μαζί της και με  την κόρη μου. Προσπάθησα από την πρώτη στιγμή πού έγινα μέλος του Κόμματος, να μη δώσω αφορμή να θιγεί ούτε με την ατομική, ούτε με την οικογενειακή μου ζωή, το κύρος του Κόμματος.

14/2/46

Γ. ΖΕΒΓΟΣ

Κομμουνιστική Επιθεώρηση, αρ. 6, 1947, σελ. 273

Διαβάστε Περισσότερα »

Γ. Κοτζιούλα: Η αθανασία στον άδικο θάνατο

Η αθανασία στον άδικο θάνατο

του Γ. Κοτζιούλα

Δε κίνησα με κλάρες δάφνης να έβγω
για να σε προϋπαντήσω, Γιάννη Ζέβγο
σε δάσκαλο δεν πρέπουν ταπεινό.
Στο μέτωπό σου εμπρός, ανθρώπου θρέμμα
που η στόχαση τ' αυλάκωσε και το αίμα
σκύβω με πόνο και το προσκυνώ.

Διαβάστε Περισσότερα »

1821 ΚΑΙ ΞΕΝΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΕΒΓΟΣ*

Η μεγάλη λαϊκή Επανάσταση του 1821 δεν ήταν τυχαίο και μεμονωμένο ιστορικό γεγονός. Πριν απ’ το 1821 σειρά ολόκληρη από επαναστάσεις έσπαζαν τις φεουδαρχικές σχέσεις κι’ άνοιγαν καινούργια περίοδο στην ιστορία της ανθρωπότητας. Η μεγάλη γαλλική επανάσταση του 1789 συγκλόνισε ολόκληρο τον κόσμο, ξαπόλησε τις συμπυκνωμένες επαναστατικές δυνάμεις και άνοιξε την περίοδο των εθνικών πολέμων και αστικοδημοκρατικών επαναστάσεων. Το 1821 βρίσκεται στη γραμμή αυτών των επαναστατικών κινημάτων, από αυτά πήρε τις οργανωτικές και ιδεολογικές αρχές και το ξέσπασμα της προκάλεσε το ενδιαφέρο των αντιμαχομένων κοινωνικών δυνάμεων σ’ ολόκληρη την Ευρώπη.

Στα χρόνια του 1821 στις μεγάλες χώρες της Ευρώπης κυριαρχούσε η αντεπανάσταση. Οι ελέω Θεού βασιλιάδες, που ενσάρκωναν την αντίδραση, είχαν συμπήξει την «Ιερή συμμαχία». Με όργανο τον χωροφύλακα της αντίδρασης τον Τσάρο και με την υποστήριξη της συντηρητικής Αγγλίας επεδίωκαν να καταπνίξουν κάθε επαναστατικό λαϊκό κίνημα, να διαιωνίσουν την τυραννική τους κυριαρχία και να κρατήσουν ακίνητο τον τροχό της ιστορίας.

Ωστόσο το επαναστατικό ηφαίστειο έβραζε στην Ιταλία και στην Ισπανία και τη στιγμή που οι βασιλιάδες της «Ιερής συμμαχίας» ήταν συγκεντρωμένοι στο Λέϊβαχ της Αυστρίας, ξέσπασε η επανάσταση και στην Ελλάδα.

Είναι φανερό πως η σημασία της ελληνικής επανάστασης δεν είχε τοπική περιορισμένη σημασία. Η επαναστατική φλόγα που άναβε στη Μολδοβλαχία και φούντωνε στην καθαυτό Ελλάδα υπήρχε κίνδυνος να μεταδοθεί σ’ όλες τις ευρωπαϊκές περιφέρειες της τουρκικής αυτοκρατορίας και να προκαλέσει δυνάμωμα του επαναστατικού κινήματος σ’ όλες τις ευρωπαϊκές χώρες.

Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες η εξέγερση του ελληνικού λαού συγκέντρωσε την προσοχή των δυνάμεων της επανάστασης και της αντεπανάστασης.

Με αγαλλίαση και με αλαλαγμούς χαράς υποδέχτηκαν το άγγελμα για την ελληνική επανάσταση οι λαοί και τα προοδευτικά στοιχεία της Ευρώπης και όλου του κόσμου, ενώ με τρόμο, με μίσος και κατάπληξη το άκουσαν οι αντιδραστικές κυβερνήσεις και οι βασιλιάδες της «Ιερής συμμαχίας».
Επανάσταση και αντεπανάσταση έπαιρναν άμεσα θέση απέναντι στο απελευθερωτικό κίνημα του ελληνικού λαού. Οργανωμένη και συγκροτημένη η αντίδραση κήρυχνε αμέσως «εκτός νόμου» την ελληνική επανάσταση και έπαιρνε μέτρα για την κατάπνιξή της. Ο Τσάρος αποκήρυχνε την εξέγερση και βεβαίωνε το Σουλτάνο για την αδελφική του φιλία. Οι κυβερνήσεις της Αυστρίας της Γαλλίας και της Αγγλίας δεν αναγνώριζαν τους ελληνικούς αποκλεισμούς, οι στόλοι τους παραβίαζαν τις ζώνες αποκλεισμού και τροφοδοτούσαν απευθείας ή ενίσχυαν την τουρκική αρμάδα να τροφοδοτεί τα πολιορκούμενα απ’ τον επαναστατημένο λαό φρούρια.

Οι Άγγλοι κρατώντας τα Εφτάνησα στάθηκαν οι κυριότεροι εχθροί της επανάστασης και ενώ έδιναν στα τουρκικά πλοία άσυλο στα λιμάνια των Εφτανήσων, τρομοκρατούσαν τους πληθυσμούς τους και τους απαγόρευαν να βοηθήσουν μ’ οποιοδήποτε τρόπο τους επαναστάτες. Η αγγλική θηριωδία πήρε πρωτάκουστες διαστάσεις. Τον Σεπτέμβριο του 1821 κρέμασαν πέντε χωριάτες της Ζακύνθου και πολλές εκατοσταριές φυλάκισαν για να πνίξουν τις επαναστατικές τους διαθέσεις και τις συμπάθειές τους προς την επανάσταση του ελληνικού λαού.

Η επίσημη αστικοτσιφλικάδικη Ευρώπη των βασιλιάδων απ’ την Αγγλία μέχρι της τσαρική Ρωσία, νοιώθοντας τον εθνικό χαρακτήρα της επανάστασης πήραν εχθρική πολεμική θέση απέναντι στο λαό που ζητώντας τη λευτεριά του, στρέφονταν ενάντια στον παλιό κόσμο, που ένα των στηριγμάτων του ήταν κι’ η σουλτανική Τουρκία. 

Αντίθετα με τις αντιδραστικές κυβερνήσεις και τους βασιλιάδες οι λαοί της Ευρώπης κι’ όλα τα προοδευτικά στοιχεία δέχθηκαν την επανάσταση σα δική τους υπόθεση και την συνέτρεξαν με χίλιους τρόπους. Κατεβαίνοντας εθελοντές στην Ελλάδα, στέλνοντας χρήματα, τροφές, πολεμοφόδια. Το πιο χαρακτηριστικό γεγονός της επαναστατικής αλληλεγγύης είναι πως 300 Ισπανοί επαναστάτες ζήτησαν από την ελληνική κυβέρνηση την άδεια νάρθουν στην Ελλάδα και να πολεμήσουν στις γραμμές του επαναστατημένου της λαού για τη λευτεριά του.

***

Τα παραπάνω γεγονότα είναι αρκετά να δείξουν την περίβλεπτη θέση που πήρε η επανάσταση του 1821 στο μεγάλο επαναστατικό δημοκρατικό κίνημα που ξεχύθηκε απ’ την γαλλική επανάσταση του 1789. Η επανάσταση απ’ αυτή την άποψη αποτελεί πολύτιμη συμβολή του ελληνικού λαού στο μεγάλο έργο της προόδου της ανθρωπότητας.

Ωστόσο οι Έλληνες εμποροκοτζαμπάσηδες, έχοντας την ηγεμονία της επανάστασης, αγωνίστηκαν να αποσπάσουν το έθνος από το στρατόπεδο της επανάστασης, να του φορέσουν καινούργια δεσμά καταδικάζοντας το έτσι στη στασιμότητα και στο μαρασμό.

Στάθηκαν ανίκανοι να στηριχθούν στις ηφαιστειώδικες δυνάμεις που έκρυβαν οι λαϊκές μάζες, να χρησιμοποιήσουν τους ξένους επαναστάτες , να εξασφαλίσουν τον ολοκληρωτικό θρίαμβο της επανάστασης και να βάλουν το έθνος στις πρώτες γραμμές των προοδευτικών χωρών.  Τάξη δειλή και συντηρητική, τρέμοντας τον ίδιο τον ελληνικό λαό, αφαίρεσε την υπόθεση της επανάστασης από τα ρωμαλέα του χέρια και την εναπόθεσε στα χέρια της αντίδρασης.

Η κυβέρνηση των εμποροκοτζαμπάσηδων αρνήθηκε να δεχθεί την γενναιόφρονα προσφορά των Ισπανών επαναστατών, ενώ ζητούσε ενίσχυση από τους εχθρούς και δήμιους των λαών. Με ικετευτικά γράμματα εκλιπαρούσε τον Τσάρο και τον Πάπα και τελευταία πρόσπεσε στην συντηρητική Αγγλία και έβαλαν τις βάσεις της κατοπινής υποδούλωσης της χώρας στους ξένους.

«Ηθικώς και πολιτικώς και εμπορικώς η ανεξαρτησία της Ελλάδας συμφέρει εις την Ευρώπην και ιδίως εις την Αγγλία», έγραφε ο Αλ. Μαυροκορδάτος, ο πολιτικός αρχηγός των εμποροκοτζαμπάσηδων. Τα δύο δάνεια του 1824 και 1825 που έγιναν στην αγγλική αγορά απόδειξαν με τι είδους συμφέροντα εννοούσαν να συνδέσουν την Ελλάδα με τους Άγγλους οι Έλληνες εμποροκοτζαμπάσηδες. Το πρώτο δάνεια έγινε για 8000.000 λίρες και στην Ελλάδα έφθασαν μόνο 291.000 λίρες. Το δεύτερο δάνειο έγινε για 2.000.000 λίρες και στην Ελλάδα έφθασαν μόνο 230.115 λίρες;. Και γι’ αυτά τα δάνεια μπήκε υποθήκη η κρατική γη, τα έσοδα των τελωνείων, οι αλυκές, τα ιχθυοτροφεία.

Η Ελλάδα δεν είχε ακόμα απελευθερωθεί απ’ τους Τούρκους δυνάστες. Οι λαϊκές μάζες σε απελπισμένη πάλη με τις σουλτανικές ορδές διεκδικούσαν «ή τη νίκη ή τη θανή», όπως λέει ο ποιητής. Μα σύγχρονα οι εμποροκοτζαμπάσηδες έπλεκαν τις καινούριες αλυσίδες  του ξένου κεφαλαίου, που στα μετεπαναστατικά χρόνια αποστράγγιζε τον ελληνικό λαό και έκανε εικονική τη λευτεριά του, αποτραβούσαν το έθνος απ’ την τροχιά της προοδευτικής, επαναστατικής κίνησης και τόριχναν στην αγκαλιά της αντεπανάστασης στα χρόνια που οι λαϊκές μάζες ξαγόραζαν με αιματηρές εκατόμβες την εθνική λευτεριά, οι εμποροκοτζαμπάσηδες πρόδιναν αυτή τη λευτεριά στους ξένους κεφαλαιούχους. Απ΄ το 1821 μέχρι σήμερα συνεχίζουν το έργο της προδοσίας των εθνικών αγώνων του 1821 και σήμερα κυριαρχούν  ουσιαστικά στην Ελλάδα οι ξένοι δυνάστες. Οι ξένοι ιμπεριαλιστές που την τυραννική τους δεσποτεία την εκφράζουν καθημερινά η Πάουερ, η Ούλεν, ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος και το άλλο πολυπλόκαμο δίχτυ της εκμετάλλευσης, σε στενή συνεργασία με την ελληνική πλουτοκρατία, καταδυναστεύουν οικονομικά, πολιτικά, εθνικά τον ελληνικό λαό και η χώρα βρίσκεται στην υπηρεσία της αντίδρασης.

Προδομένη η υπόθεση των αγωνιστών του 1821 περιμένει την ολοκλήρωσή της. Το σύγχρονο επαναστατικό κίνημα του εργαζόμενου έθνους, καθοδηγημένο απ’ το προλεταριάτο, κληρονόμο των εθνικών αγώνων, θα απαλλάξει τη χώρα απ’ την εξάρτηση του ξένου κεφαλαίου και απ’ τους ντόπιους εκμεταλλευτές και θ’ ανοίξει το δρόμο για να ανυψωθεί ο ελληνικός λαός, για να ανθίσει ο εθνικός του πολιτισμός. («Ριζοσπάστης» 25/3/1936, «Ο Ρίζος της Δευτέρας» 24/3/1947, Αθηνα)

*Ο Γιάννης Ζέβγος γεννήθηκε το 1897 στη Δόριζα Αρκαδίας,  ήταν μέλος του Π.Γ. του ΚΚΕ και μέλος της ΚΕ του ΕΑΜ. Δολοφονήθηκε στις 20/3/1947 στη Θεσσαλονίκη από τους μοναρχοφασίστες.

Διαβάστε Περισσότερα »