Αρνούμαστε την ιμπεριαλιστική παρέμβαση στη Βενεζουέλα και καταδικάζουμε την αντιδραστική βία

10 Αυγούστου 2017

Τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα τώρα στην Βενεζουέλα δείχνουν την εμπλοκή του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, των ιμπεριαλιστικών χώρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την παρέμβαση της ΟΑΣ και των αντιδραστικών κυβερνήσεων της Λατινικής Αμερικής· δείχνουν τη χρήση της αντιδραστικής βίας από την ολιγαρχία και την αντίδραση που προσπαθούν να επαναφέρουν τα προνόμια τους και να θέσουν τέλος στις κοινωνικές υλοποιήσεις που παράχθηκαν κατά το πρώτο στάδιο από την λεγόμενη "Μπολιβαριανή επανάσταση."

Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός δεν ανέχεται τα μέτρα που ελήφθησαν από την κυβέρνηση της Βενεζουέλας να ανακτήσει την εκμετάλλευση πετρελαίου της και την εμπλοκή της Κίνας στην οικονομία της και εντείνει τις ενέργειες του για να ανακτήσει και επεκτείνει τα συμφέροντα του στην εκμετάλλευση του πετρελαίου, άλλων φυσικών πόρων και την εκμετάλλευση της Βενεζουελανής αγοράς.

Η κοινωνική και πολιτική αντιπαράθεση διεξάγεται στους δρόμους και περιλαμβάνει τα εκατομμύρια των ανθρώπων από την εργατική τάξη και την νεολαία, από όλες τις κοινωνικές τάξεις και στρώματα, τις ένοπλες δυνάμεις και την αστυνομία· ενσωματώνει - από την αστική αντίθεση - στοιχεία των λούμπεν οι οποίοι ενεργούν ως μισθοφόροι.

Η κυβέρνηση του Νίκολας Μαδούρο έχει αποδειχθεί αδύναμη της να ανταποκριθεί στις πιο επείγουσες ανάγκες των Βενεζουελανών, για να δημιουργήσει αυτό που οι ίδιοι ονόμασαν "ενδογενή ανάπτυξη"· με την αναποτελεσματικότητα της διοίκησης και τις συμφιλιωτικές θέσεις με τους ιδιοκτήτες των επιχειρήσεων, επέτρεψε ελλείψεις τροφίμων, φαρμάκων, και προϊόντων μπάνιου· έχει συναινέσει στην αύξηση των εγκληματικών συμμοριών οι οποίες απειλούν σοβαρά την ασφάλεια. Προκάλεσε την γιγάντωση του εξωτερικού χρέους και άνοιξε τη χώρα στους Κινέζους και Ρώσους ιμπεριαλιστές. Είναι παγιδευμένη σε υψηλά επίπεδα διαφθοράς. Η Βενεζουέλα υποβάλλεται σε μια οικονομική κρίση που επιδεινώνεται καθημερινά, που αυξάνει την ανεργία και τις ελλείψεις, προκαλώντας τον πληθωρισμό να φτάσει πάνω από 700% και μία επαναλαμβανόμενη νομισματική υποτίμηση.

Αυτές οι συνθήκες γίνονται εκμεταλλεύσιμες από την αντίδραση και τον ιμπεριαλισμό για την ιδεολογική και πολιτική χειραγώγηση των εκατοντάδων ανθρώπων σε αντίθεση με τον Μπολιβαριανισμό, οι οποίοι απαιτούν την παραίτηση του Μαδούρο και τη διεξαγωγή πρόωρων εκλογών.

Αυτές οι βίαιες συγκρούσεις που ακονίζουν καθημερινά αυξάνουν την πολιτική κρίση και απειλούν να την επιλύσουμε υπέρ του ιμπεριαλισμού, της ολιγαρχία και της αντίδραση.

Έχουμε αναφέρει στο παρελθόν ότι στην Βενεζουέλα η κοινωνική επανάσταση δεν λαμβάνει χώρα, ότι δεν οικοδομείται σοσιαλισμός, ότι η πολιτική που ιδρύθηκε εκεί δεν υπερβαίνει τους δημοκρατικούς μετασχηματισμούς. Αυτές οι διαπιστώσεις ισχύουν και σήμερα.

Οι Βενεζουελανοί εργάτες επιθυμούν αλλαγή, τα οφέλη του σοσιαλισμού που δεν έχουν απαντηθεί από την «Μπολιβαριανή επανάσταση» και «τον σοσιαλισμό του 21ου αιώνα», χάνουν ελπίδα και μπορεί να κερδηθούν σε μεγαλύτερο βαθμό από την δεξιά.

Οι πρωτοπόροι εργαζομένοι, οι συνεπής αριστεροί, οι δημοκράτες και οι επαναστάτες, οι Βενεζουελανοί Μαρξιστές-Λενινιστές χτίζουν μια εναλλακτική προς όφελος το παρών και το μέλλον των εργαζομένων και του λαού, αντιμετωπίζουν μεγάλες δυσκολίες που κάνουν την εξέλιξη της διαδικασίας πολύ περίπλοκη· είναι σωστοί και νωρίτερα παρά αργότερα θα οδηγήσουν την αγώνα για την επανάσταση και το σοσιαλισμό και, χωρίς αμφιβολία, θα κερδίσουν.

Τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα στην Βενεζουέλα δείχνουν και πάλι ότι ο λαϊκισμός και ο ρεφορμισμός δεν είναι απαντήσεις στην επιθυμία των μαζών για την αλλαγή. Δείχνουν ότι η «Μπολιβαριανή επανάσταση» και ο «σοσιαλισμός του 21ου αιώνα» δε μπορούν να καταστρέψουν τις αλυσίδες της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και την ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας. Στη Βενεζουέλα και σε όλο τον κόσμο - τώρα και στις διάφορες φορές στην ιστορία - δείχνουν ότι είναι μορφές ενός ή άλλου τομέα των κυβερνώντων τάξεων, οι οποίες αντικειμενικά γίνονται στηρίγματα του καπιταλιστικού συστήματος.

Εμείς οι Μαρξιστές-Λενινιστές επαναβεβαιώνουμε τις αντιλήψεις μας: μόνο η κοινωνική επανάσταση του προλεταριάτου, μόνο ο σοσιαλισμός είναι ο τρόπος για την επίτευξη της κοινωνικής δικαιοσύνης, της ελευθερίας και της δημοκρατίας για τους εργαζόμενους και τον λαό, μόνο οι εργαζόμενοι μπορούν να δημιουργήσουν την δική τους απελευθέρωση και με αυτή την χειραφέτηση όλης της ανθρωπότητα.

Η Συντονιστική Επιτροπή της Διεθνούς Διάσκεψης των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων, η Συνάντηση των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων της Λατινικής Αμερικής απορρίπτει την παρέμβαση του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ (συμπεριλαμβανομένης της απειλής επιβολής οικονομικού αποκλεισμού) και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την συνενοχή των αντιδραστικών κυβερνήσεων της Λατινικής Αμερικής. Καταδικάζουμε την αντιδραστική βία της ολιγαρχίας και της δεξιάς.

Διακηρύσσουμε ότι τα προβλήματα της Βενεζουέλας, πρέπει να επιλυθούν από τους Βενεζουελανούς, από τους εργάτες και τον λαό.

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη και την υποστήριξή μας με την εργατική τάξη και τον λαό, τους δημοκράτες, τους αντιφασίστες, τους συνεπής αριστερούς και τους επαναστάτες, με τους προλετάριους επαναστάτες οργανωμένους στο Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα της Βενεζουέλας. Στέλνουμε την αλληλεγγύη μας για τις οργανώσεις που απαρτίζουν το Λαϊκό Μέτωπο και στην ενωτική διαδικασία των αριστερών κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που αποτελούν μέρος της Αντι-ιμπεριαλιστικής Λαϊκής Επαναστατικής Ένωσης, UPRA,

Συντονιστική Επιτροπή της Διεθνούς Διάσκεψης των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων

Συνάντηση των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων της Λατινικής Αμερικής

Κίτο,

Ιούλιος 2017

Διαβάστε Περισσότερα »

Πολιτική Διακήρυξη των Μαρξιστικών – Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων της Λατινικής Αμερικής (2016)

Η σύνοδος των Μαρξιστικών – Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων της Λατινικής Αμερικής διεξήγαγε μια ειλικρινή και αδελφική συζήτηση για το οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό σχέδιο που αναπτύσσεται σε αυτές τις συνθήκες, εξέτασε λεπτομερώς την οικονομική, πολιτική και κοινωνική κατάσταση στην περιοχή και σε κάθε χώρα· υιοθέτησε την θέση του και από αυτή την ανάλυση τέθηκε ένα σύνολο καθηκόντων που θα υλοποιηθούν την προσεχή περίοδο.

Η Λατινική Αμερική είναι αντιμέτωπη με τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης· τα σημαντικά έσοδα που η περιοχή πήρε από την πώληση πρώτων υλών δεν συνεχίζονται, η πτώση των διεθνών τιμών των πρώτων υλών προκαλεί συρρίκνωση της οικονομίας της και σε μερικές χώρες ήδη γίνονται αισθητά τα καταστροφικά αποτελέσματα της ύφεσης. Η οπισθοδρομική καπιταλιστική δομή και το βάρος της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας, άσχετα από την χώρα ή την δύναμη που κυριαρχούσε είναι η θεμελιώδης αίτια αυτής της κατάστασης. Οι διάφορες ανοιχτά δεξιές κυβερνήσεις και οι δήθεν προοδευτικές κυβερνήσεις δεν έχουν ουσιαστική διαφορά στην εκπροσώπηση και υπηρέτηση των συμφερόντων της αστίκης τάξης και των μονοπωλίων που ληστεύουν τις φυσικές πλουτοπαραγωγικές πηγές, που εκμεταλλεύονται και φτωχαίνουν τους εργάτες και τους λαούς.

Οι κυρίαρχες τάξεις και οι κυβερνήσεις τους προτείνουν μια εναλλακτική διέξοδο στο παραπέρα άνοιγμα της περιοχής σε ξένες επενδύσεις, προσπαθούν να υπογράψουν συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου, ιδιωτικοποίηση δημόσιας περιουσίας και αύξηση του εξωτερικού χρέους· αυτές οι συνταγές καθαρά νεοφιλελεύθερου τύπου βαθαίνουν την καθυστέρηση και την υποδούλωση στην ιμπεριαλιστική κυριαρχία.

Η καπιταλιστική συγκέντρωση και συσσώρευση πλούτου σε λίγα χέρια έκαναν την περιοχή μια από της ποιο μεγάλης ανισότητας περιοχή στον κόσμο. Οι μισθοί παραμένουν παγωμένοι και δεν καλύπτουν τις βασικές ανάγκες, η φτώχεια αυξάνεται, εκατομμύρια Λατινοαμερικανών τους λείπει η εξασφαλισμένη απασχόληση, ιδιαίτερα στην νεολαία· και τα κονδύλια για την εκπαίδευση και την δημόσια υγεία περικόπτονται σημαντικά.

Οι κυβερνήσεις, είτε είναι ανοιχτά δεξιές είτε δήθεν προοδευτικές, φθείρονται από τις αντιλαϊκές και αντεθνικές πολιτικές, διαβρώνονται από την σκανδαλώδη διαφθορά, επιτίθενται στο λαϊκό κίνημα, περιορίζοντας το δικαίωμα οργάνωσης, την ελευθεριά της έκφρασης και της διαδήλωσης, ποινικοποιώντας την κοινωνική διαμαρτυρία και καταστέλλοντας και φυλακίζοντας κοινωνικούς ακτιβιστές.

Όμως, οι εργαζόμενοι και οι λαοί, η νεολαία, οι γυναίκες, το ντόπιο κίνημα στην Λατινική Αμερική αντιμετωπίζει αυτές τις πολιτικές με σημαντικές διαδηλώσεις, ξεσηκωμούς και απεργίες, με την κατάληψη πλατειών και εθνικών οδών, διαφόρου μεγέθους και περιεχομένου, στις οποίες ζητούν το δικαίωμα στην γη, στην δουλειά, στην υγειονομική περίθαλψη και στην εκπαίδευση· ζητούν σεβασμό των ανθρώπινων δικαιωμάτων, ελευθερία και δημοκρατία.

Στο άμεσο μέλλον η κρίση θα φτάσει σε νέα επίπεδα στο πλάτος και το βάθος της, θίγοντας πλατιά τμήματα του πληθυσμού. Υπάρχει αύξηση της δυσαρέσκειας και απόρριψη των κυβερνήσεων της αστικής τάξης από εκείνους που απαιτούν την ικανοποίηση των πιο επειγόντων αναγκών τους και τα δικαιώματά τους τα οποία τους αφαιρέθηκαν.

Σε αυτές τις εξελίξεις εμείς οι επαναστάτες πρέπει να κάνουμε το παν για να ενώσουμε το λαϊκό κίνημα, έτσι ώστε αυτοί οι αγώνες να στεφθούν με νίκες και να προετοιμάζουν τις μάζες για νέα επίπεδα αγώνα. Πρέπει προσεκτικά να αναλυθούν αυτά τα γεγονότα και να παίρνουμε θέση σε κάθε ιδιαίτερη στιγμή, μέσα στη μέση πολύπλοκων υπαρχόντων αντιθέσεων, για να ανεβάσουμε την επαναστατική συνείδηση των λαών, διακηρύσσοντας την ανάγκη της επανάστασης και του σοσιαλισμού.

Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βραζιλίας

Κομμουνιστικό Κόμμα Κολομβίας (Μαρξιστικό - Λενινιστικό)

Κομμουνιστικό Κόμμα Εργασίας της Δομινικανής Δημοκρατίας

Μαρξιστικό – Λενινιστικό Κόμμα Ισημερινού

Κομμουνιστικό Κόμμα του Μεξικού (Μαρξιστικό – Λενινιστικό)

Περουβιανό Κομμουνιστικό Κόμμα (Μαρξιστικό – Λενινιστικό)

Κόμμα Κομμουνιστών ΗΠΑ

Επαναστατική Οργάνωση Ουρουγουάης “28 Φλεβάρη”

Κίτο, Ιούλιος 2016

Από την “ En Marcha “ Νο 1737, 10-16 Αυγούστου 2016

Κεντρικό Όργανο του Μαρξιστικού-- Λενινιστικού Κόμματος του Ισημερινού

Διαβάστε Περισσότερα »

Πολιτική δήλωση των Μαρξιστικών – Λενινιστικών Κομμάτων της Λατινικής Αμερικής (Ιούλιος 2015)

Ι

Η διεθνής οικονομική κρίση του 2007 έδωσε τη θέση της σε ανάκαμψη της οικονομίας των μεγάλων δυνάμεων, ιδιαίτερα των ΗΠΑ. Όμως, οι συνέπειές της είναι ακόμα αισθητές: η ανεργία εκατομμυρίων εργατών σ’ όλες τις χώρες· η μείωση των κονδυλίων για την παιδεία, για την υγειονομική περίθαλψη και την κοινωνική ασφάλιση, η μείωση των συντάξεων και η αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης· οι επιθέσεις στα συνδικαλιστικά και κοινωνικά δικαιώματα, η εργασιακή ευελιξία, ανάθεση εργασίας σε εξωτερικούς συνεργάτες· η αύξηση του δημοσίου χρέους της μεγάλης πλειοψηφίας των χωρών. Όλα αυτά επιβεβαιώνουν ότι τα διεθνή μονοπώλια, το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα, οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, οι κυρίαρχες τάξεις όλων των χωρών έχουν ρίξει τα βάρη της κρίσης στους εργάτες και τους λαούς.

Η επιβράδυνση των οικονομιών της Κίνας, της Ινδίας, της Τουρκίας και των άλλων οικονομιών των αποκαλούμενων αναδυόμενων χωρών, η ύφεση διαφόρων χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η τεράστια αύξηση του δημόσιου χρέους, η ανεξέλεγκτη εξέλιξη της κούρσας των στρατιωτικών εξοπλισμών, οι πολιτικές και στρατιωτικές συγκρούσεις που εξαπολύονται από τις ιμπεριαλιστικές χώρες οδηγούν στον ερχομό νέας οικονομικής κρίσης.    

Τα τελευταία γεγονότα στην Ελλάδα δείχνουν ξεκάθαρα την απληστία και την αδιαντροπιά των ιμπεριαλιστικών χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που επιβάλουν τώρα περιοριστικά μέτρα στην οικονομία και στα δικαιώματα των εργαζόμενων, νέα δάνεια για την εξόφληση παλιών. Έτσι, εξασφαλίζουν τα υπερκέρδη των τραπεζών και διακηρύσσουν, με αλαζονικό και αδιάντροπο τρόπο, την κυριαρχία του κεφαλαίου και την υποταγή των εξαρτημένων χωρών. Οι αγώνες της εργατικής τάξης, της νεολαίας και του λαού της Ελλάδας, παρά το μεγάλο μέγεθος και τη διάρκειάς τους, μέχρι τώρα δεν κατάφεραν να σταματήσουν την λεηλασία των ιμπεριαλιστών και ακόμα λιγότερο την ικανοποίηση των μεγάλων αναγκών και επιθυμιών τους λόγω της έλλειψης σωστής επαναστατικής καθοδήγησης. Η εκλογή κυβέρνησης που προβλήθηκε ως υπερασπιστής των συμφερόντων των εργατών και του λαού και της εθνικής κυριαρχίας, το δημοψήφισμα που διατράνωσε την μη υποταγή στα σχέδια της Τρόϊκας, δεν ήταν αρκετά για να πετύχουν επίλυση της κρίσης σε όφελος των μαζών. Αυτό δείχνει ακόμα μια φορά ότι ο δρόμος των μεταρρυθμίσεων, παρά τις διαθέσεις και την αποφασιστικότητα των μαζών για αγώνα, δεν οδηγεί ούτε καν στο ξεπέρασμα της κρίσης, ότι μόνοι τους οι εργαζόμενοι είναι σε θέση να πετύχουν την απελευθέρωσή τους, ότι γι' αυτό είναι απαραίτητη η ύπαρξη και το δυνάμωμα του επαναστατικού κόμματος του προλεταριάτου.

ΙI

 Στην Λατινική Αμερική τελείωσαν τα χρόνια της γρήγορης οικονομικής ανάπτυξης που άρχισαν το 2003-2004· οι οικονομικοί πόροι οι προερχόμενοι από τις υψηλές τιμές των πρώτων υλών, του πετρελαίου και των ορυκτών που σημάδεψαν μια οικονομική ανάπτυξη σε όλες τις χώρες δεν ωφέλησαν τις εργαζόμενες μάζες ή την ανάπτυξη της εθνικής οικονομίας. Χρησιμοποιήθηκαν για την προώθηση μιας διαδικασίας εκσυγχρονισμού του καπιταλισμού, για το δυνάμωμα της εξάρτησης, για την ενίσχυση της καπιταλιστικής κυριαρχίας και εκμετάλλευσης. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες κυριάρχησε η διαφθορά που έγινε η γενική μορφή δημόσιας διοίκησης. Το μεγαλύτερο μέρος αυτών των οικονομικών πόρων κατασπαταλήθηκε.

Η τεράστια αύξηση του δημόσιου χρέους, η ανατίμηση του δολαρίου, η υποτίμηση του συναλλάγματος, η μείωση των τιμών του πετρελαίου και των άλλων φυσικών πόρων, των πρώτων υλών και των αγροτικών προϊόντων προκαλούν σημαντική υποχώρηση του ΑΕΠ και μείωση των κοινωνικών δαπανών. Στην Βραζιλία και την Αργεντινή η κρίση επέστρεψε και χτύπησε τις εργαζόμενες μάζες, προκαλώντας ανεργία, αύξηση του κόστους ζωής, εμποδίζοντας την νεολαία να βρει δουλειά.

Όλες οι χώρες της Λατινικής Αμερικής απειλούνται από το ξέσπασμα οικονομικής κρίσης που θα χτυπήσει τις εργαζόμενες μάζες και τους λαούς αλλά που θα οδηγήσει σε νέα επίπεδα αντίστασης της εργατικής τάξης.

Η Λατινική Αμερική είναι το θέατρο έντονου ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού· ενώ οι ΗΠΑ προσπαθούν να διατηρήσουν την κυριαρχία και την ηγεμονία τους στην περιοχή, οι ιμπεριαλιστικές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και άλλες ιμπεριαλιστικές χώρες όπως η Κίνα και η Ρωσία αυξάνουν τα δάνεια και τις επενδύσεις τους· ιδρύουν εταιρίες και τράπεζες και υπογράφουν πολυμερείς συμφωνίες με διάφορες κυβερνήσεις. 

Σε σχέση με αυτό σημειώνουμε ότι οι μεγάλες Κινέζικες επενδύσεις και τα δάνεια προς την Κίνα αυξάνονται στην Βραζιλία, την Αργεντινή, την Βενεζουέλα, την Νικαράγουα, το Περού και τον Ισημερινό, όπως επίσης οι ενέργειες και τα μέτρα που προωθούνται από τον ΟΟΣΑ, τις Μπρικς και το NATO, τα οποία κάνουν πολύ πολύπλοκο το οικονομικό και πολιτικό σκηνικό στην περιοχή. 

ΙΙΙ

Στην Λατινική Αμερική αυτές τις μέρες, τα οικονομικά και πολιτικά γεγονότα παρουσιάζουν μια πολύπλοκη εικόνα πλατιού βαθέματος των κοινωνικών αντιθέσεων

Από το Ρίο Γκράντε ως την Παταγονία οι εργατική τάξη, οι ντόπιοι λαοί και η νεολαία δείχνουν την δυσαρέσκειά τους με διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια στο κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό, με εναντίωση στον περιορισμό των κοινωνικών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, στην ποινικοποίηση του κοινωνικού αγώνα και την καταστολή. Γίνονται μεγάλες διαδηλώσεις και απεργίες, σε όλες τις χώρες, που δείχνουν την αποφασιστικότητα των εργαζόμενων μαζών για την οργάνωση των αγώνων τους μέσω πλατιών ενωτικών διεργασιών και για τον προσανατολισμό τους στο δρόμο της απελευθέρωσης.

Στις ιμπεριαλιστικές χώρες, στις ΗΠΑ και τον Καναδά, διεξάγεται επίσης η ταξική πάλη· οι εργάτες, οι Αφρο – Αμερικάνοι και οι μετανάστες παλεύουν για τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματά τους· είναι αντιμέτωποι με τις αντιλαϊκές και ξενοφοβικές πολιτικές της κυβέρνησης του Ομπάμα.

Η αντίδραση στην καπιταλιστική κρίση, στην αποτυχία και ανικανότητα που δείχνουν συνεχώς ο ιμπεριαλισμός και οι κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής, συνεχίζουν να σημαδεύουν τις οξυμένες πολιτικές συγκρούσεις που συμβαίνουν σε αυτές τις χώρες σήμερα. Οι πολιτικές που εφαρμόζονται σήμερα από τις κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής, η εφαρμογή των υπαγορεύσεων του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ και των ιδρυμάτων όπως το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα, όλα αυτά είναι αφόρητα για την εργατική τάξη, τον εργαζόμενο λαό γενικά και τους λαούς.

Η δυσαρέσκεια μεγαλώνει και εξαπλώνονται οι αγωνιστικές κινητοποιήσεις, απορρίπτοντας το βαρύ φορτίο της αυξανόμενης ανεργίας, της ανάθεσης εργασίας σε τρίτους και της ανεπίσημης εργασίας, τους υψηλούς φόρους, το εξωτερικό χρέος, το μεγάλο δημοσιονομικό έλλειμμα και τη συνεχή μείωση των πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων των εργαζόμενων μαζών.

Από αυτή την άποψη η διόγκωση του κοινωνικού αγώνα που συμβαίνει σήμερα με διάφορες μορφές, με απεργίες, διαμαρτυρίες και διαδηλώσεις συνεχίζει να αναπτύσσεται ως απάντηση του βαθέματος της εξάρτησης των χωρών μας από τον ιμπεριαλισμό, στην κυριαρχία του κεφαλαίου και της εκμετάλλευσης, στην αύξηση της φτώχειας και της κοινωνικής ανισότητας, όπως επίσης και στην περικοπή των κοινωνικών δικαιωμάτων και των πολιτικών ελευθερίων.

IV 

Τα στοιχεία αποδεικνύουν ότι οι ανοιχτά δεξιές κυβερνήσεις, όπως εκείνες στο Μεξικό, στην Κολομβία και στο Περού, και οι αποκαλούμενες εναλλακτικές κυβερνήσεις ή κυβερνήσεις του “σοσιαλισμού του 21ου αιώνα” ενδιαφέρονται για την διατήρηση την ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, της εξουσίας των μονοπωλίων, όπως επίσης και για την υπεράσπιση των τωρινών αντιδημοκρατικών συστημάτων που προωθούν την εξάρτηση, την αύξηση των ανισοτήτων και τον περιορισμό των πολιτικών δικαιωμάτων των εργατών και του λαού. 

Η αποτυχία των αποκαλούμενων προοδευτικών ή εναλλακτικών κυβερνήσεων, που έγιναν σήμερα διαχειριστές της κρίσης, υποστηρικτές και εκπρόσωποι των καπιταλιστικών τομέων που είναι σε άνθιση και των διεθνών μονοπωλίων και των διάφορων ιμπεριαλιστικών χωρών, αποδεικνύουν ξεκάθαρα ότι η απελευθέρωση των εργατών και η πραγματική ανεξαρτησία δεν μπορεί να έρθουν από κάποιο τμήμα των κυριάρχων τάξεων, δεν θα είναι το αποτέλεσμα “καινούργιων” θεωριών και προτάσεων που προβάλλονται από τους αποστάτες του σοσιαλισμού· αντίθετα δείχνει ότι η απελευθέρωση των εργατών και των λαών θα είναι το καθήκον των ίδιων των εργατών και των λαών και αναπότρεπτη ευθύνη των επαναστατικών μας κομμάτων του προλεταριάτου που συνεχίζουν να υποστηρίζουν τον Μαρξισμό – Λενινισμό.  

V 

Σημαντικοί αγώνες διαδραματίζονται στις χώρες μας που απαιτούν από μας να εκφράσουμε και να δώσουμε την πιο αποφασιστική υποστήριξή μας.

Στο Μεξικό, σημαντικοί κοινωνικοί τομείς της πόλης και της υπαίθρου αναλαμβάνουν την πρωτοβουλία για Γενική Πολιτική Απεργία και την σταθεροποίηση του Ενιαίου Μετώπου για την ανάπτυξη της πάλης της εργατικής τάξης και του λαού του Μεξικού ενάντια στην φιλοιμπεριαλιστική πολιτική του Enrique Peña Nieto και υπέρ της Μεταβατικής Επαναστατικής Κυβέρνησης που θα καταστήσει δυνατό το κάλεσμα για Συνταγματική Εθνική Συνέλευση και μαζί με αυτήν ένα Νέο Πολιτικό Σύνταγμα.

Στο Περού οι αγώνες που αναπτύσσονται ενάντια στην κυβέρνηση του  Ollanta Humala, που επιμένει στην ποινικοποίηση του λαϊκού αγώνα με την καταστολή και τον περιορισμό στο μέγιστο βαθμό των δικαιωμάτων οργάνωσης της εργατικής τάξης, των αγροτών και των σπουδαστών, φαίνονται στην άνοδο της μαζικής πάλης. Υποστηρίζουμε τους αγώνες ενάντια στους ιμπεριαλιστική λεηλασία, τις εκχωρήσεις ορυχείων και την υπερεκμετάλλευση των εργατών της πόλης και του χωριού, την οικοδόμηση του Ενιαίου Μετώπου που προτάθηκε από τους προλετάριους επαναστάτες ως απάντηση στο αχόρταγο ξεπούλημα του εθνικού πλούτου και της εθνικής κυριαρχίας, στην άνοδο του φασισμού και στην χειροτέρεψη των συνθηκών διαβίωσης του Περουβιανού λαού.    

Στην Ουρουγουάη,  υπάρχει μια σημαντική αναζωογόνηση του λαϊκού κινήματος ως απάντηση στα αντιλαϊκά μέτρα που παίρνονται από την τρίτη κυβέρνηση του Πλατιού Μετώπου με επικεφαλής τον Tabare Vazquez. Η εφαρμογή της γραμμής μείωσης των πραγματικών μισθών, η άρνηση ικανοποίησης των αιτημάτων για το 6% του ΑΕΠ για την παιδεία, η πολιτική ατιμωρησίας εγκλημάτων ενάντια στην ανθρωπότητα που διαπράχτηκαν στη διάρκεια της φασιστικής διχτατορίας, να δημοσιοποιηθούν οι διαπραγματεύσεις για τη σύνδεση με το TISA (Trade In Services Agreement), η απειλή της κυριαρχίας επί των δημοσίων υπηρεσιών και οι προτεινόμενες μεταρρυθμίσεις στην παιδεία και στην υγειονομική περίθαλψη που ευνοούν κυρίως τις ιδιωτικές εταιρείες είναι κάποιες από τις πολιτικές τις οποίες αντιμετωπίζει ο λαός στους δρόμους και που αξίζει την υποστήριξή μας.  

Στη Δομινικανή Δημοκρατία οι αριστερές και δημοκρατικές και προοδευτικές ομάδες, που βγήκαν μέσα από τον κοινωνικό αγώνα για συνδικαλιστικά και πολιτικά δικαιώματα, ετοιμάζουν πολιτική καμπάνια με την οποία προσπαθούν να δυναμώσουν την ενότητα μέσα από ένα σχέδιο συμφωνίας που θα προωθηθεί σαν εναλλακτική πολιτική στην επανεκλογή της νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης του Danilo Medina.

Στον Ισημερινό η εναντίωση και οι διαμαρτυρίες ενάντια στον Κορέα δυναμώνουν, το λαϊκό κίνημα ενώνεται με το πλατύ κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο και παίρνει ηγετικό ρόλο στην πάλη ενάντια στον αυταρχισμό και την αλαζονεία της κυβέρνησης Κορέα, την ίδια στιγμή που διαχωρίζεται από την αστική αντιπολίτευση που προσπαθεί να αναλάβει την εξουσία ως μετά – Κορέα εναλλακτική. Η ανάπτυξη της κοινωνικής πάλης γίνεται καθολική· στις επόμενες μέρες θα πάρει την μορφή μεγάλης εθνικής διαμαρτυρίας για την απόκρουση των αντιλαϊκών κυβερνητικών πολιτικών και για την εδραίωση του ανεξάρτητου δρόμου του λαού για τα δικαιώματά του και την κατάκτηση του νέου αύριο.

Επιθέσεις ενάντια στα εργατικά δικαιώματα γίνονται και στην Βραζιλία, λόγω της πολιτικής συμμαχιών με το μεγάλο κεφάλαιο και τα μονοπώλια. Η κυβέρνηση της Dilma Rousseff προωθεί μια γιγάντια δημοσιονομική προσαρμογή και τα αποτελέσματα της οποίας είναι ο περιορισμός των ιστορικών δικαιωμάτων των εργαζομένων και η μείωση των επενδύσεων σε κοινωνικούς τομείς. Εκμεταλλευόμενη την μείωση της δημοτικότητας της κυβέρνησης, προσπαθεί να δυναμώσει μια αντιπολίτευση που εκπροσωπείται από την άκρα δεξιά και να παρουσιαστεί σαν κάτι καινούργιο, αλλά η αλήθεια είναι ότι αντιπροσωπεύει ένα ακόμα πιο επιθετικό σχέδιο εξάλειψης των εργατικών δικαιωμάτων από εκείνο που εφαρμόστηκε το 1990 στη χώρα· έχει εμπλακεί επίσης σε υποθέσεις διαφθοράς. Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, η συνεπής και επαναστατική αριστερά αναπτύσσεται και προσπαθεί να συμμαχήσει με άλλα λαϊκά τμήματα, με σκοπό τη συγκέντρωση δυνάμεων μέσω της δημιουργίας ενός μεγάλου λαϊκού μετώπου που θα επιτρέψει τους εργάτες και τον λαό να αντιμετωπίσουν την μεγάλη αστική τάξη και τους μεγάλους γαιοκτήμονες και να πάρουν την πολιτική εξουσία στη χώρα. 

Απορρίπτουμε πέρα για πέρα την πολιτική επέμβασης του Αμερικάνικου ιμπεριαλισμού σε συνωμοσία με την ολιγαρχία της Βενεζουέλας και την Δεξιά για την αποσταθεροποίηση της κυβέρνησης Μαδούρο και την εκμετάλλευση της οικονομικής κρίσης σε όφελός τους για την επιστροφή στο παρελθόν. Η ιμπεριαλιστική ανάμειξη προκαλεί τις εδαφικές διενέξεις με την Γουιάνα και την Κολομβία για την περικύκλωση της Βενεζουέλας και την τοποθέτηση στην εξουσία της αντίδρασης.

Καλούμε τους επαναστάτες και δημοκράτες της Βενεζουέλας, της Κολομβίας και της Γουϊάνας να μην επιτρέψουν να χειραγωγηθούν, να ενώσουν τις δυνάμεις τους ενάντια στους εκμεταλλευτές κάθε χώρας, ακολουθώντας το δρόμο της ενότητας των λαών στην πάλη ενάντια στο κοινό εχθρό όλης της ανθρωπότητας.

Είναι καθαρό ότι υπάρχει τώρα ένα πλατύ και οξυμένο σκηνικό κοινωνικής και πολιτικής σύγκρουσης, στο οποίο υποστηρίζουμε τις πρωτοβουλίες για λαϊκή ενότητα ως την βάση της προόδου της πάλης για το βάθεμα των δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων, την ήττα της αντίδρασης και του ρεφορμισμού με σκοπό το προχώρημα στο δρόμο της επανάστασης και του σοσιαλισμού ως μοναδική επιλογή για το ξεπέρασμα των δυσκολιών που δημιουργήθηκαν από την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα, την υπονόμευση της αστικής τάξης και τις σοσιαλδημοκρατικές απόψεις.

Στην Κολομβία υποστηρίζουμε την πάλη του λαού και των εργατών για ειρήνη με κοινωνική δικαιοσύνη· απορρίπτουμε την ειρήνη που σημαίνει την εξάλειψη της αντίστασης, την  Pax Romana που προωθείται από την κυβέρνηση του Juan Manuel Santos και γενικά κάθε πολιτική που προσπαθεί να οδηγήσει σε συνθηκολόγηση το λαϊκό κίνημα. Ενωνόμαστε με την λαϊκή οργή που ζητά πραγματικό δημοκρατικό άνοιγμα και μαζί με αυτό δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις που πρέπει να κλείσουν την πόρτα στην ανάπτυξη του φασισμού, του νεοφιλελευθερισμού και την παράδοση της χώρας στους μεγάλους επενδύτες και τα ξένα μονοπώλια. Ενωνόμαστε με τις προτάσεις για εθνικό διάλογο χωρίς όρους και με πλέρια εγγύηση στον οποίο τα πολιτικό κόμματα, οι αντάρτικες οργανώσεις, οι κοινωνικές και κομμουνιστικές οργανώσεις και γενικά όλοι οι Κολομβιανοί μπορούν να συζητήσουν τις πραγματικές αιτίες, τις διαστάσεις και τις εναλλακτικές λύσεις στην οικονομική, κοινωνική, πολιτική και ένοπλη σύγκρουση που για μερικές δεκαετίες βιώνει η χώρα. Υποστηρίζουμε τις προτάσεις για Συντακτική Εθνική Συνέλευση δημοκρατικού και λαϊκού χαρακτήρα, όπως επίσης και την πάλη που οι Κολομβιανοί εργάτες και ο λαός αναπτύσσουν γενικά με στόχο μια δημοκρατική και λαϊκή κυβέρνηση.

Η εργατική τάξη στις ΗΠΑ παλεύει για βελτίωση των συνθηκών διαβίωσής της και για συνδικαλιστικά δικαιώματα,  συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος οργάνωσης και απεργίας, σε αντίθεση με την ιδιωτικοποίηση των ταχυδρομείων, της παιδείας, της υγειονομικής περίθαλψης και τις μειώσεις των κοινωνικών δαπανών. Υπογραμμίζουμε τους αγώνες ενάντια στην βαρβαρότητα και την καταστολή που θίγει ιδιαιτέρα την Αφρο-Αμερικάνικη νεολαία και τον υπόλοιπο φτωχό λαό. Οι εργάτες και ο λαός των ΗΠΑ κάνουν σημαντικές κινητοποιήσεις ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και τις συνέπειές του.  

VI

Τα κόμματα και οι οργανώσεις μας, επαναβεβαιώνοντας την δέσμευσή τους στις επαναστατικές αρχές του Μαρξισμού-Λενινισμού,  διακηρύσσουν την πίστη τους στη συνέχιση του αγώνα για την οργάνωση και διεξαγωγή της επανάστασης, για την πραγματοποίηση της λαϊκής εξουσίας και της σοσιαλιστικής οικοδόμησης.

Συμμετέχουμε στους αγώνες που διεξάγονται στην ήπειρο· εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας σε όλες τις οργανώσεις που αγωνίζονται για αλλαγές, καλώντας τες να δυναμώσουν τους δεσμούς ενότητας με σκοπό την προώθηση της δημιουργίας ενός πλατιού μετώπου πάλης ενάντια στον ιμπεριαλισμό και την αντίδραση στις χώρες μας και διεθνώς.

Ζήτω η Πάλη της Εργατικής Τάξης και των Λαών!

Ζήτω, Ζήτω, Ζήτω!

Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα – Βραζιλία

Κομμουνιστικό Κόμμα Κολομβίας (Μαρξιστικό-Λενινιστικό)

Κομμουνιστικό Κόμμα Εργασίας της Δομινικανής Δημοκρατίας

Μαρξιστικό – Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα του Ισημερινού

Κομμουνιστικό Κόμμα Μεξικού (Μαρξιστικό-Λενινιστικό)

Περουβιανό Κομμουνιστικοί Κόμμα (Μαρξιστικό-Λενινιστικό)

Κόμμα Κομμουνιστών ΗΠΑ 

28 Φλεβάρη Επαναστατική Οργάνωση Ουρουγουάης

Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βολιβίας

Κίτο, Ιούλιος 2015

Διαβάστε Περισσότερα »

Περιφερειακή Συνάντηση Λατινικής Αμερικής και Καραϊβικής της ICMLPO (2015)

Πραγματοποιήθηκε τον Ιούλη στο Κίτο του Ισημερινού, περιφερειακή συνάντηση της Διεθνούς Σύσκεψης Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής με συμμετοχή των αδελφών κομμάτων και οργανώσεων από τη Βραζιλία, τη Κολομβία, τον Ισημερινό, το Μεξικό, τη Δομινικανή Δημοκρατία, το Περού, τις ΗΠΑ, την Ουρουγουάη, τη Βενεζουέλα και τη Βολιβία.

Συγκεκριμένα συμμετείχαν:
Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βραζιλίας,
Κομμουνιστικό Κόμμα Κολομβίας (Μαρξιστικό-Λενινιστικό),
Κομμουνιστικό Κόμμα Εργασίας της Δομινικανής Δημοκρατίας,
Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα του Εκουαδόρ,
Κομμουνιστικό Κόμμα Μεξικού (Μαρξιστικό-Λενινιστικό)
Περουβιανό Κομμουνιστικό Κόμμα (Μαρξιστικό-Λενινιστικό)
Κόμμα Κομμουνιστών ΗΠΑ
Επαναστατική Οργάνωση "28 Φλεβάρη" Ουρουγουάης
Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βενεζουέλας
Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βολιβίας

Η Συνάντηση εξέδωσε πολιτική διακήρυξη την οποία θα δημοσιεύσουμε σε επόμενο φύλλο.

Διαβάστε Περισσότερα »

Το ξύπνημα της πάλης των λαών της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής απαιτεί μια επαναστατική ηγεσία.

Η Λατινική Αμερική είναι η σκηνή ενός νέου κύματος κοινωνικής διαμαρτυρίας. Πρόκειται για την αντίδραση των εργατών, της νεολαίας και των λαών στις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, στις αντιλαϊκές πολιτικές, στη διαφθορά των ανώτερων κυβερνητικών κλιμακίων, την παράδοση των πλοτοπαραγωγικών πηγών στο ξένο κεφάλαιο, κοντολογίς, στα παλιά και τα νέα οικονιμικά και πολιτικά προγράμματα που αποσκοπούν στη διαώνιση της εξουσίας του κεφαλαίου.

Η σημερινή πάλη ξεπερνάει την προσωρινή και μειωμένη πάλη που εκδηλώθηκε, ιδιαίτερα σ΄εκείνες τις χώρες όπου κάποιες κυβερνήσεις, που αποκαλούνταν προοδευτικές, δημιούργησαν προσδοκίες και ελπίδες ότι τα πράγματα θ’ αλλάξουν προς όφελος των εργατών και των λαών, αλλά που μετά από μερικά χρόνια αποδείχθηκαν ότι βρίσκονταν στην υπηρεσία της μιάς ή της άλλης μερίδας της αστικής τάξης και του ξένου κεφαλαίου.

Όπως αναμενόνταν, διαπιστώνουμε ότι υπάρχει ένα είδος πολιτικής συμφωνίας μεταξύ των κυβερνήσεων της περιοχής πάνω σε βασικά χαρακτηριστικά οικονομικής και πολιτικής διαχείρησης καθώς επίσης και στην εφαρμογή φορολογικών μέτρων που ταλαιπωρούν την εργατική τάξη με άμεσους και έμμεσους φόρους, την υποστήριξη της εξορυκτικής βιομηχανίας ως μέσου για την απόκτηση οικονομικής επιφάνειας, την εφαρμογή μεταρρυθμίσεων σε διάφορους τομείς, όπως της εργασίας, που στοχεύουν στην νομιμοποίηση της καπιταλιστικής υπερεκμετάλλευσης και στην φαλκίδευση του δικαιώματος των εργατών να οργανωθούν σε ελεύθερα συνδικάτα.

Συμφωνούν, επίσης, και στην εφαρμογή μέτρων κοινωνικού ελέγχου μέσα από την προώθηση δικαστικών μεταρρυθμίσεων και νόμων που, στο όνομα της δημόσιας ασφάλειας, ουσιαστικά στοχεύουν στην ποινικοποίηση της κοινωνικής διαμαρτυρίας.

Με τη βοήθεια, σ’ ορισμένες περιπτώσεις, ξεκάθαρα νεοφιλεύθερων προγραμμάτων και «προοδευτικών» κοινωνικών προγραμμάτων που αναφέρονται κάποιες φορές ακόμα και στην επανάσταση και τον σοσιαλισμό, οι αστικές μερίδες που βρίσκονται στην εξουσία επιδιώκουν να ξεκινήσουν μια διαδικασία καπιταλιστικού εκσυγχρονιμού στην περιοχή που θα τους επιτρέψει να πραγματοποιήσουν υψηλότερα επίπεδα συσώρευσης και να αποκτήσουν καλύτερα μέσα για να παρέμβουν στην παγκόσμια καπιταλιστική αγορά. Σ’ αυτήν την διαδικασία, παρατηρούμε την μείωση της πολιτικής επιρροής των ΗΠΑ οι οποίες παραδοσιακά θεωρούσαν την Λατινική Αμερική και την Καραϊβική ως την «πίσω αυλή» τους και την επιθετική διείσδυση του κινεζικού ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου. Έτσι, στις περισσότερες χώρες, γινόμαστε μάρτυρες μιας επαναδιαπραγμάτευσης της ξένης εξάρτησης.

Μέσα στη δείνη μιας σοβαρής οικονομικής κρίσης που συντάραξε την παγκόσμια οικονομία, οι χώρες σ’ αυτήν την περιοχή κατάφεραν ν’ αποφύγουν κάποιες από τις συνέπειές της χάρη στις υψηλές τιμές των πρώτων υλών που παράγουν καθώς και στις καθιερωμένες φορολογικές πολιτικές που επέτρεψαν στις περισσότερες κυβερνησεις να βασιστούν σε επαρκή οικονομικά μέσα και να ξεκινήσουν ένα κοινωνικό πρόγραμμα το οποίο στο μυαλό μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού έχει δημιουργήσει την φαντασίωση ότι ζούν σε καιρούς αλλαγής αποκοιμίζοντας το μαχητικό τους πνεύμα.

Και όμως, η αυτή η κατάσταση αρχίζει ν’ αλλάζει. Η συσσωρευμένη δυσαρέσκεια και ο πόθος εκατομμυρίων εργατών, αγροτών, γυναικών, νέων και άλλων για αλλαγή γίνονται ολοένα και πιο αισθητά και ξεσπάει.

Αυτό μας δείχνει ο αγώνας που διεξάγει η αυτές τις μέρες η νεολαία και ο λαός της Βραζιλίας και που κατέβασε στους δρόμους μέσα σε δύο βδομάδες δυο εκατομμύρια ανθρώπους. Δεν είναι τα 20 σέντς (η αύξηση της τιμής του λεωφορείου) που προκάλεσε τις συγκρούσεις. Ο λαός έχει απηυδύσει με την διαφθορά, τους χαμηλούς μισθούς, την εκποίηση των πετρελαϊκών πόρων στο ξένο κεφάλαιο και θέλει νοσοκομεία, δουλειές, σχολεία και αξιοπρεπή στέγαση. Ο λαός απορρίπτει την πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων και αρνείται να δεχτεί να ξοδεύονται εκατομμύρια δολλάρια για το Παγκόσμιο Κύπελλο από το οποίο κάποιες μικρές ντόπιες ομάδες και τα διάφορα ξένα μονοπώλια θα αποκομίσουν τεράστια κέρδη. Η νεολαία πήρε τους δρόμους παραμερίζοντας την καταπίεση, την δήθεν συμφιλιωτική στάση της κυβέρνησης και την κυβερνητική προειδοποίηση να κάτσει φρόνιμα γιατί οι διαδηλώσεις μπορεί να οδηγήσουν σε πραξικόπημα, μια προειδοποίηση που είχε σκοπό να εμποδίσει το δικαίωμα των διαδηλώσεων.

Για μήνες, η χιλιανή νεολαία διεξάγει ένα μαζικό και μαχητικό αγώνα. Προβάλλουν ακλόνητα αιτήματα γύρω από εκπαιδευτικά ζητήματα και, ταυτόχρονα, συγκρούονται με την κυβέρνηση του Σεμπαστιάνο Πινέϊρα. Αυτός ο αγώνας ενθάρρυνε και άλλες κοινωνικές ομάδες να παλαίψουν για τα δικά τους αιτήματα προκαλώντας μια πολιτική κρίση που προμηνύει την ήττα στις επερχόμενες εκλογές των δυνάμεων που βρίσκονται στην εξουσία.

Στην Αργεντινή, ο αγώνας των εργατών στις πόλεις και στην ύπαιθρο, της νεολαίας, των δημοσίων υπαλλήλων και των ανέργων επίσης μεγαλώνει.

Σε αρκετές χώρες, όπως η Βολιβία, το Περού, το Εκουαδόρ και η Κολομβία, οι αγώνες εναντίον των πολιτικών εξόρυξης, και ιδιαίτερα εναντίον στις εξορύξεις μεγάλης κλίμακας που προκαλούν τεράστια ζημιά στο περιβάλλον και στις τοπιοκές κοινωνίες και που αποτελούν την πηγή κερδών εκατομμυρίων για τις ξένες καπιταλιστικές επιχειρήσεις, παίρνουν σχήμα και αποκτούν δύναμη. Προβάλλουν επίσης την απαίτηση για καλύτερες συνθήκες διαβίωσης, για πρόσβαση στην υγεία την εκπαίδευση, για διατήρηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και καταδικάζουν την ποινικοποίηση της κοινωνικής διαμαρτυρίας.

Στην Κεντρική Αμερική, οι αγώνες των αγροτών και των κατοίκων των λαϊκών γειτονιών (στην Ονδούρα), των συνταξιούχων (στην Νικαράγουα) και των δημοσίων υπαλλήλων (στην Κόστα Ρίκα) βρίσκονται επίση σε εξέλιξη.

Στην Δομινικανή Δημοκρατία, ξεχωρίζουν ο αγώνας των εκπαιδευτικών για την εφαρμογή των κρατικού προυπολογισμού για την παιδεία όπως και οι λαϊκές κινητοποίησεις ενάντια στις ξένες εταιρίες εξόρυξης που λεηλατούν τον πλούτο της χώρας και ενάντια στην σκανδαλώδη διαφθορά στα ανώτατα κυβερνητικά κλιμάκια.

Οι εκπαιδευτικοί, η φοιτητιή νεολαία και οι εργάτες σε αρκετές κρατικές επιχειρήσεις το Μεξικό έχουν μπεί επικεφαλείς σε μεγάλες μαχητικές δράσεις ενάντια στην τωρινή και την προηγούμενη κυβέρνηση που και οι δυο ήταν τυφλά όργανα των νεοφιλελεύθερων πολιτικών του ΔΝΤ.

Η πολιτική πάλη στην Βενεζουέλα, στην οποία συμμετέχουν μεγάλα τμήματα των μαζών, στοχεύει καθαρά στην υπεράσπιση των κατακτήσεων που επιτεύχθηκαν κατά την διάρκεις της διακυβέρνησης από τον Ούγκο Τσάβεζ, σ΄αντιπαράθεση με την δεξιά που προσπαθεί να τις πάρει πίσω και στην διεκδίκηση περισσότερο ριζοσπατικών κοινωνικών και πολιτικών μέτρων προς όφελος των εργατών και του λαού.

Οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας που ξεσπούν στην Λατιική Αμερική, μαζί μ΄εκείνες στην Ευρώπη, την Βόρεια Αφρική και σ’ άλλα μέρη του κόσμου μας δείχνουν ένα κόσμο σε αναστάτωση.

Σ΄αυτές τις συνθήκες, τα Μαρξιστικά-Λενινιστικά κόμματα καταθέτουν τις πολιτικές τους προτάσεις και τις δράσεις τους που αποβλέπουν στην συσπείρωση των επαναστατικών δυνάμεων. Σε πολλούς απ΄τους προαναφερόμενους αγώνες, είμαστε παρόντες και έχουμε το ρόλο μας. Έχουμε συναίσθηση, όμως, ότι πρέπει να αναπτύξουμε πολύ περισσότερο την δουλειά μας προκειμένου να βάλουμε αυτούς τους αγώνες στο μονοπάτι που οδηγεί στο θρίαμβο της επανάστασης και του σοσιαλισμού.

Ως αποτέλεσμα της μεγάλης επίθεσης που έχει εξαπολύσει ο ιμπεριαλισμός, η δεξιά, ο ρεβιζιονισμός και ο οπορτουνισμός, οι εργάτες και οι λαοί δείχνουν έντονη ιδεολογική υποχωρητικότητα που τους οδηγεί να εμπιστεύονται τα συνθήματα και τα κοινωνικά προγράμματα που δεν ξεπερνούν τον ορίζοντα του ρεφορμισμού και της αστικής δημοκρατίας.

Η δουλειά μας είναι να αναστραφεί αυτή η κατάσταση και να προσελκύσουμε τις μάζες προς επαναστατικές πολιτικές και στις προτάσεις στρατηγικής που διατυπώνουμε στην σημερινή κατάσταση. Γι΄αυτό το σκοπό θα εντείνουμε τις προσπάθειές μας στην διαφωτισιτική δράση και την μαζική δουλειά.

Θα συνεχίσουμε να παλεύουμε μαζί με τους λαούς μας, διεκδικώντας την πολιτική ηγεσία και οδηγώντας τους προς νέες, ανώτερες μορφές πάλης για τα υλικά και πολιτικά τους αιτήματα, ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, έτσι ώστε να διαδραματίσουν το θεμελιώδη επαναστατικό ρόλο που η ιστορία τους έχει επιφυλάξει.

Θα δώσουμε δύναμη στο λαϊκό κίνημα προάγοντας την ενότητά του τόσο στο κοινωνικό επίπεδο όσο και στο επίπεδο των πολιτικών οργανώσεων της αριστεράς.

Η αφοσίωσή μας στην επανάσταση και στο σοσιαλισμό προβάλει την ανάγκη να επιτύχουμε πιο γρήγορα την ισχυροποίηση και την ανάπτυξη της κομματικής μας δομής. Οι πολιτικές συγκυρίες απαιτούν από τις οργανώσεις μας μεγαλύτερη ικανότητα στο σχεδιασμό πολιτικών που θα αγκαλιαστούν απ’ τις μάζες. Την ίδια στιγμή, όμωσμ χρειαζόμαστε επαρκείς δυνάμεις για την υλοποίησή τους.

Οι εργάτες και οι λαοί της Αμερικής και όλου του κόσμου προκαλούν τους εξουσιαστές, αναζητούν την αλλαγή και παλεύουν για αυτήν. Εμείς, οι Μαρξιστές-Λενινιστές έχουμε την ευθύνη να αγωνιστούμε μαζί τους ώστε να ευοδωθούν αυτές οι αλλαγές και να θριαμβεύσει η επανάσταση και ο σοσιαλισμός.

Κίτο, Ιούλιος 2013

Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα (Βραζιλία)
Κομμουνιστικό Κόμμα Κολομβίας (μαρξιστικό-λενινιστικό)
Κομμουνιστικό Κόμμα Εργασίας – Δομινικανή Δημοκρατία
Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κόμμα Ισημερινού
Κομμουνιστικό Κόμμα Μεξικό (μαρξιστικό-λενινιστικό)
Περουβιανό Κομμουνιστικό Κόμμα (μαρξιστικό-λενινιστικό)
Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βενεζουέλας

Δημοσιεύτηκε στην En Marcha #1620, 19-25 Ιουλίου 2013

Διαβάστε Περισσότερα »

Περιφερειακή Συνάντηση Λατινικής Αμερικής και Καραϊβικής της Διεθνούς Σύσκεψης Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (2013)

Πραγματοποιήθηκε τον Ιούλη στο Κίτο του Ισημερινού, περιφερειακή συνάντηση της Διεθνούς Σύσκεψης Μ-Λ Κομμάτων και Οργανώσεων της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής με συμμετοχή των αδελφών κομμάτων και οργανώσεων από τη Βραζιλία, τη Κολομβία, τον Ισημερινό, το Μεξικό, τη Δομινικανή Δημοκρατία, το Περού και τη Βενεζουέλα.

Συγκεκριμένα συμμετείχαν:

Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βραζιλίας,

Κομμουνιστικό Κόμμα Κολομβίας (Μαρξιστικό-Λενινιστικό),

Κομμουνιστικό Κόμμα Εργασίας της Δομινικανής Δημοκρατίας,

Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα του Εκουαδόρ,

Κομμουνιστικό Κόμμα Μεξικού (Μαρξιστικό-Λενινιστικό)

Κομμουνιστικό Κόμμα Περού (Μαρξιστικό-Λενινιστικό)

Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βενεζουέλας

Η Συνάντηση εξέδωσε πολιτική διακήρυξη.

***

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

- Περιφερειακή Συνάντηση Λατινικής Αμερικής και Καραϊβικής της Διεθνούς Σύσκεψης Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (2012)

- Δήλωση των μαρξιστικών-λενινιστικών κομμάτων της Λατινικής Αμερικής (2012)

- Περιφερειακή Συνάντηση Λατινικής Αμερικής και Καραϊβικής της Διεθνούς Σύσκεψης Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (2011)

- «Η πραγματική χειραφέτηση των λαών είναι η επανάσταση και ο σοσιαλισμός» (2011)

- Διακήρυξη της Περιφερειακής Συνάντησης Λατινικής Αμερικής και Καραϊβικής της Διεθνούς Σύσκεψης Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (2010)

Διαβάστε Περισσότερα »

Δήλωση των μαρξιστικών-λενινιστικών κομμάτων της Λατινικής Αμερικής

Από την En Marcha, Κεντρικό Όργανο του Μαρξιστικού-Λενινιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος του Ισημερινού #1589, 10-16 Αυγούστου, 2012

Πραγματοποιήθηκε τον Ιούλη στον Ισημερινό, περιφερειακή συνάντηση της Διεθνούς Σύσκεψης Μ-Λ Κομμάτων και Οργανώσεων της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής με συμμετοχή των αδελφών κομμάτων και οργανώσεων από τη Βραζιλία, την Κολομβία, τον Ισημερινό, το Μεξικό, τη Δομινικανή Δημοκρατία, το Περού και τη Βενεζουέλα.

Δήλωση των μαρξιστικών-λενινιστικών κομμάτων της Λατινικής Αμερικής

(Απόσπασμα)

Μαζευτήκαμε τα μαρξιστικά-λενινιστικά Κομμουνιστικά Κόμματα της Λατινικής Αμερικής για να συζητήσουμε διάφορα θέματα, ιδίως την παρακολούθηση της κατάστασης στις χώρες μας και σε διεθνές επίπεδο, καθώς και να καθορίσουμε τις δεσμεύσεις σχετικά με τα καθήκοντα που απορρέουν από τη συνεδρίαση. Μετά από ανταλλαγές απόψεων και συζητήσεων καταλήξαμε στα ακόλουθα συμπεράσματα:

Η κρίση του καπιταλιστικού συστήματος συνεχίζεται και θα επιδεινωθεί, παρόλα τα μέτρα που εφαρμόζουν οι κυβερνήσεις, που βρίσκονται στην υπηρεσία του χρηματιστικού κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστικών μονοπωλίων, για να την αποτρέψουν. Θα συνεχίζουν να παίρνουν μέτρα που είναι σε βάρος της εργατικής τάξης, των εργαζομένων και του λαού γενικότερα.

Υπό την έννοια αυτή, μειώνουν συνεχώς τους μισθούς και τους καθιστούν περισσότερο επισφαλείς, προχωρούν σε μαζικές απολύσεις στις ιδιωτικές επιχειρήσεις και τους δημόσιους φορείς, αυξάνουν τα όρια συνταξιοδότησης και μειώνουν τις συντάξεις, μειώνοντας, μεταξύ άλλων, τα κονδύλια για την παιδεία, την υγειονομική περίθαλψη, την κοινωνική ασφάλιση και άλλους τομείς υπηρεσιών που αφορούν την εργατική τάξη και το λαό γενικότερα. Την ίδια στιγμή αυξάνουν τους φόρους σε αγαθά και υπηρεσίες, είδη λαϊκής κατανάλωσης, και όλα αυτά για να εισπράξουν χρήματα για να πληρώσουν το εθνικό χρέος και να σώσουν από τη χρεοκοπία τις ιδιωτικές τράπεζες, στις οποίες έχουν δοθεί πολλά δισεκατομμύρια δολάρια και ευρώ, που υφαρπάζονται από την εργατική τάξη και τους λαούς.

Οι σύνοδοι κορυφής των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων που πραγματοποιούνται από το 2008, διατείνονται ότι προωθούν την οικονομική ανάπτυξη, τη δημιουργία θέσεων εργασίας και την αντιμετώπιση της κρίσης. Όμως, παρά τις συμφωνίες που έχουν εγκριθεί και τα χρήματα που δίνονται στις ιδιωτικές τράπεζες, η διαφημιζόμενη ανάπτυξη δεν έχει ακόμη φανεί, ενώ περισσότερες εταιρείες και τράπεζες χρεοκοπούν.

Οι κυβερνήσεις, που βρίσκονται στην υπηρεσία του χρηματιστικού κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστικών μονοπωλίων, επιμένουν να πληρώσουν την κρίση η εργατική τάξη και οι λαοί .

Στην προσπάθειά τους να ξεφύγουν από την κρίση, το χρηματιστικό κεφάλαιο και τα μονοπώλια ψάχνουν για νέες πηγές συσσώρευσης κεφαλαίου, και εδώ πρέπει να τονίσουμε το ξεπούλημα, τις αντι-εθνικές και αντι-λαϊκές πολιτικές των περισσότερων κυβερνήσεων της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής, οι οποίες παραδίδουν τον ορυκτό πλούτο και όλους τους φυσικούς πόρους σε ξένες εταιρείες.

Εκτός από τη λεηλασία των λαϊκών πόρων, το ξεπούλημα έχει σοβαρές επιπτώσεις στο περιβάλλον και τις κοινότητες στις οποίες βρίσκονται οι φυσικοί πόροι, προσθέτοντας ένα ακόμη στοιχείο για τη λαϊκή αγανάκτηση και εξέγερση.

Η εργατική τάξη, οι εργαζόμενοι, η νεολαία και οι λαοί απορρίπτουν αυτές τις πολιτικές των κυβερνήσεων. Σε κάθε ήπειρο οι αγώνες των εργαζομένων και των λαών γενικότερα αναπτύσσονται, παίρνοντας, μεταξύ άλλων, τη μορφή μαχητικών απεργιών, διαδηλώσεων και καταλήψεων κτιρίων.

[...] Δηλώνουμε ότι την οικονομική κρίση και τις συνέπειές της, στις χώρες μας, συνοδεύουν κατασταλτικές πρακτικές των κυβερνήσεων που ποινικοποιούν τις διαμαρτυρίες, απειλώντας ακόμη και με φυλακή τα λαϊκά και επαναστατικά συνδικάτα, εκπαιδευτικούς, τη φοιτητική κοινότητα, τους αγωνιστές αγρότες, οι οποίοι διαδηλώνουν την αντίθεσή τους στις πολιτικές και τα μέτρα των κυβερνήσεων. Σοβαρά πλήγματα δέχονται οι λαϊκές ελευθερίες και τα δημοκρατικά δικαιώματα τα οποία προστίθενται στα παλιά προβλήματα από τα οποία υποφέρουν η εργατική τάξη και οι λαοί.

Αντιμέτωποι μ' αυτή τη γενική κατάσταση του καπιταλιστικού συστήματος και ιδιαίτερα των χωρών μας, εμείς τα κομμουνιστικά κόμματα ορθωνόμαστε και επανεκδηλώνουμε τη βούλησή μας να προωθήσουμε τους αγώνες των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων γενικότερα για την ικανοποίηση των κοινωνικών και πολιτικών διεκδικήσεων, για δημοκρατικές και επαναστατικές αλλαγές, για το σοσιαλισμό.

Καλούμε τα μέλη μας να συνεχίσουν να ενισχύουν την οργάνωση και την πάλη των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων, να μπουν επικεφαλής αυτών των αγώνων  χωρίς να λογαριάζουν τις συνέπειες.

Στο σύνθημα να πληρώσουν οι πλούσιοι την κρίση, πρέπει να προστεθεί η συστηματική καταγγελία των δημαγωγικών και λαϊκίστικων κυβερνήσεων που για να αποκρύπτουν τη δουλοπρεπή στάση τους απέναντι στις ολιγαρχίες και τον ιμπεριαλισμό αυτοαποκαλούνται αριστερές ή ακόμα και σοσιαλιστικές. Να προσθέσουμε επίσης την υπεράσπιση των λαϊκών ελευθεριών και των δημοκρατικών δικαιωμάτων, την καταδίκη της ποινικοποίησης των διαμαρτυριών, την απαίτηση οι κυβερνήσεις να σέβονται τα δικαιώματα που είναι κατοχυρωμένα σε εκείνα τα Συντάγματα, που έχουν προκύψει ως αποτέλεσμα των λαϊκών αγώνων, μεταξύ των οποίων είναι το δικαίωμα στη διαμαρτυρία και την ελευθερία στο συνδικαλισμό της εργατικής τάξης και των εργαζομένων. Είναι επίσης απαραίτητο να προωθηθούν οι αγώνες των μαζών για την προοδευτική μεταρρύθμιση των πολιτικών και κοινωνικών καθεστώτων μέσω της Συντακτικής Συνέλευσης, στις χώρες εκείνες όπου ένα απαρχαιωμένο πολιτικό και κοινωνικό σύστημα αρνείται τα θεμελιώδη δικαιώματα των κυρίαρχων λαών.

Ένα σημαντικό μέρος των αγώνων μας θα πρέπει να κατευθυνθεί στην υπεράσπιση του νερού, την άρνηση από το λαό της παράδοσης των μετάλλων και των φυσικών πόρων, και στην αλληλεγγύη με τα κινήματα διαμαρτυρίας. Αξιοσημείωτες περιπτώσεις είναι εκείνες που αναπτύσσονται από τους λαούς στη Cajamarca στο Περού, στην Catamarca στην Αργεντινή, στην Oaxaca στο Μεξικό και στη Σερεχόν στην Κολομβία.

Διαμαρτυρόμαστε για τους συστηματικούς βομβαρδισμούς από τον κολομβιανό στρατό εναντίον διαφόρων πολιτικών και ανυπεράσπιστων κοινοτήτων που είχαν ως αποτέλεσμα εκατοντάδες νεκρούς, τραυματίες και εκτοπισμένους, με το πρόσχημα την καταπολέμηση της εξέγερσης των ανταρτών του FARC, (Επαναστατικές Ένοπλες Δυνάμεις της Κολομβίας) , του Στρατού Εθνικής Απελευθέρωσης (ELN) και του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (EPL), που δεν έχουν παραιτηθεί από το δικαίωμά τους να αγωνιστούν μαζί με το λαό για την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση.

Με μαχητική αγανάκτηση, απορρίπτουμε επίσης το πραξικόπημα της ολιγαρχίας και του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στην Παραγουάη εναντίον του προέδρου Fernando Lugo, γεγονός που εκφράζει με σαφήνεια την αποφασιστικότητά τους να ανατρέψουν τις κυβερνήσεις που δεν ανταποκρίνονται πλήρως στα συμφέροντα και τους στόχους τους. Στην Παραγουάη, πριν από την εκλογή του Lugo, κατά τη διάρκεια της κυβέρνησής του και μετά την ανατροπή του, οι αγρότες και οι εργαζόμενοι έχουν ζήσει στη φτώχεια, χωρίς πρόσβαση στη γη, την υγεία και την εκπαίδευση. Στηρίζουμε αποφασιστικά τους αγρότες, τους εργαζόμενους, τους εκπαιδευτικούς και τη νεολαία στον αγώνα τους για τη γη και το δικαίωμα να οργανώνονται και να απεργούν, τους πατριώτες, τους δημοκράτες και τους επαναστάτες που αγωνίζονται για την κοινωνική και εθνική επανάσταση.

Επανεπιβεβαιώνουμε τη θέληση ως κομμουνιστικά κόμματα της εργατικής τάξης να βρεθούμε στην πρωτοπορία επικεφαλείς των αγώνων των λαϊκών στρωμάτων, με στόχο να καταλάβουν την πολιτική εξουσία, για να πραγματοποιήσουν την επανάσταση προς το σοσιαλισμό, την απόφασή μας να μετατραπούμε σε ισχυρά μεγάλα κόμματα με επιρροή στην πολιτική και κοινωνική ζωή των χωρών μας, που αποτελεί την απαραίτητη προϋπόθεση για να είμαστε σε θέση να προωθήσουμε το επαναστατικό προτσές. Ως εκ τούτου καλούμε τα μέλη μας να αγωνιστούν με αποφασιστικότητα και συνέπεια πάνω στους στόχους της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων γενικότερα, για την ανάπτυξη όσο το δυνατόν στενότερων οργανωτικών δεσμών, μέσα στον αγώνα, με την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, να πυκνώσουν τις γραμμές μας τα πιο πρωτοπόρα στοιχεία της τάξη μας, αφιερωμένα στο λαϊκό και επαναστατικό αγώνα.

Τακτική συνεδρίαση των μαρξιστικών-λενινιστικών κομμάτων της Λατινικής Αμερικής

Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βραζιλίας,
Κομμουνιστικό Κόμμα Κολομβίας (Μαρξιστικό-Λενινιστικό),
Κομμουνιστικό Κόμμα Εργασίας της Δομινικανής Δημοκρατίας,
Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα του Ισημερινού
Κομμουνιστικό Κόμμα Μεξικού (Μαρξιστικό-Λενινιστικό)
Κομμουνιστικό Κόμμα Περού (Μαρξιστικό-Λενινιστικό)
Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βενεζουέλας

Ισημερινός, Ιούλιος, 2012

Διαβάστε Περισσότερα »

Περιφερειακή Συνάντηση Λατινικής Αμερικής και Καραϊβικής της Διεθνούς Σύσκεψης Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (2012)

Πραγματοποιήθηκε τον Ιούλη στον Ισημερινό, περιφερειακή συνάντηση της Διεθνούς Σύσκεψης Μ-Λ Κομμάτων και Οργανώσεων της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής με συμμετοχή των αδελφών κομμάτων και οργανώσεων από τη Βραζιλία, τη Κολομβία, τον Ισημερινό, το Μεξικό, τη Δομινικανή Δημοκρατία, το Περού και τη Βενεζουέλα.

Συγκεκριμένα συμμετείχαν:

Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βραζιλίας,

Κομμουνιστικό Κόμμα Κολομβίας (Μαρξιστικό-Λενινιστικό),

Κομμουνιστικό Κόμμα Εργασίας της Δομινικανής Δημοκρατίας,

Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα του Εκουαδόρ,

Κομμουνιστικό Κόμμα Μεξικού (Μαρξιστικό-Λενινιστικό)

Κομμουνιστικό Κόμμα Περού (Μαρξιστικό-Λενινιστικό)

Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βενεζουέλας

Η Συνάντηση εξέδωσε πολιτική διακήρυξη. Στα ισπανικά υπάρχει δημοσιευμένη στην Vanguardia Proletaria, όργανο του ΚΚ Μεξικού (Μ-Λ), φύλλο 395 (1-15/8/2012).

Αντίστοιχη συνάντηση είχε γίνει το Μάη στο Παρίσι από τα ευρωπαϊκά μαρξιστικά-λενινιστικά κόμματα και τις οργανώσεις με τη συμμετοχή της Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55.

***

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

- Διακήρυξη της Περιφερειακής Συνάντησης Λατινικής Αμερικής και Καραϊβικής της Διεθνούς Σύσκεψης Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (2010)

- Περιφερειακή Συνάντηση Λατινικής Αμερικής και Καραϊβικής της Διεθνούς Σύσκεψης Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (2011)

- «Η πραγματική χειραφέτηση των λαών είναι η επανάσταση και ο σοσιαλισμός» (2011)

Διαβάστε Περισσότερα »

«Η πραγματική χειραφέτηση των λαών είναι η επανάσταση και ο σοσιαλισμός»

Περιφερειακή συνάντηση των μαρξιστικών-λενινιστικών κομμάτων και οργανώσεων Λατινικής Αμερικής και Καραϊβικής (Ιούλης 2011)

«Η πραγματική χειραφέτηση των λαών είναι η επανάσταση και ο σοσιαλισμός»

Στο πλαίσιο των εργασιών της Διεθνούς Διάσκεψης των μαρξιστικών-λενινιστικών κομμάτων και οργανώσεων διεξάχθηκε τον περασμένο Ιούλιο μια συνάντηση των κομμάτων της Λατινικής Αμερικής. Στη σύσκεψη συμμετείχαν το Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα της Βραζιλίας, το Κομμουνιστικό Κόμμα Κολομβίας (μαρξιστικό-λενινιστικό), το Κομμουνιστικό Κόμμα Εργασίας της Δομινικανής Δημοκρατίας, το Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα του Εκουαδόρ, το Κομμουνιστικό Κόμμα του Μεξικού (μαρξιστικό-λενινιστικό) και το Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα της Βενεζουέλας.

Μετά την αξιολόγηση του αγώνα που τα εν λόγω κόμματα διεξήγαγαν στις χώρες τους και από συζήτηση πάνω στα σημαντικότερα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα στην περιοχή και τον κόσμο, η συνέλευση ενέκρινε την Πολιτική Διακήρυξη που δημοσιεύουμε παρακάτω:

 

Αμερικάνικος ιμπεριαλισμός και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί του: Γαλλία, Αγγλία, Ισπανία, Ιταλία, προσπαθούν να χειραγωγήσουν το δίκαιο αγώνα των αραβικών λαών, να διοχετεύσουν την αγανάκτηση των εργατικών μαζών και της νεολαίας προς την αλλαγή των ονομάτων, τη διατήρηση των οικονομικών και κοινωνικών δομών και του βάρους της εξάρτησης.

Αφού εξετάσαμε τα πρόσφατα γεγονότα στις χώρες μας, στη Λατινική Αμερική και τον κόσμο διακηρύσσουμε:

1. Οι ιστορίες που διηγούνταν ο ιμπεριαλισμός υποστηρίζοντας ότι υπάρχει ανάκαμψη από την κρίση καταρρέουν καθημερινά με την αύξηση του αριθμού των ανέργων, τη μείωση της παραγωγής, την επιδείνωση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων και την αύξηση του εξωτερικού χρέους στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης, στην Ιαπωνία και τις ΗΠΑ, και όλα αυτά επηρεάζουν σοβαρά την υποτιθέμενη σταθερότητα του καπιταλιστικού συστήματος και οξύνουν τις εγγενείς αντιφάσεις του. Η παρατεταμένη κρίση που πλήττει όλες τις χώρες του κόσμου, δείχνει όχι μόνο την αποτυχία των πολιτικών «ξεπεράσματος» της κρίσης που εφαρμόζονται από τον ιμπεριαλισμό, αλλά και την παρακμή του συστήματος που έχει τραυματιστεί θανάσιμα και αποδείχθηκε ανίκανο να εγγυηθεί την ευημερία και ελευθερία για την οποία αγωνίζεται η ανθρωπότητα.

2.  Η πάλη της εργατικής τάξης, των εργαζομένων, της νεολαίας και των λαών εξαπλώνεται σε όλο τον κόσμο. Τυνησία, Αίγυπτος, Λιβύη, Ιορδανία, τη Συρία, την Υεμένη και άλλες χώρες της Βόρειας Αφρικής και της Μικράς Ασίας είναι ένα παράδειγμα της πάλης ενάντια στις αντιδραστικές δικτατορίες και κυβερνήσεις, που με τα χειροκροτήματα των αστικών τάξεων και των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων έχουν βυθιστεί σε αυτούς τους λαούς η βαθύτερη κρίση, η πείνα και η εξαθλίωση σοβαρότερες, παρά το τεράστιο πλούτο που παράγεται από την εκμετάλλευση του πετρελαίου, του φυσικού αερίου και άλλων φυσικών πόρων. Επιπλέον, με τη συνενοχή του ΟΗΕ να προσφύγουν στη στρατιωτική επέμβαση, στο βομβαρδισμό του άμαχου πληθυσμού στη Λιβύη, χρησιμοποιώντας ως πρόσχημα την καταπολέμηση της τυραννίας, όλα με στόχο τη διασφάλιση της καθεστηκυίας τάξης και τη διατήρηση όλων των κερδών της που είναι το προϊόν της αποικιοκρατίας και της εκμετάλλευσης των λαών αυτών.  Απορρίπτουμε αποφασιστικά την ξένη επέμβαση στη Λιβύη.  Εναπόκειται στους ίδιους τους λαούς της Λιβύης να επιλύσουν τα προβλήματα της χώρας τους. Να σταματήσει η στρατιωτική επίθεση και επέμβαση στο Αφγανιστάν και την Παλαιστίνη!  Εμείς οι κομμουνιστές υψώνουμε το λάβαρο της αυτοδιάθεσης, της εθνικής κυριαρχίας, της ευημερίας και της ελευθερίας!

3.  Η δραστήρια και μαχητική αντίσταση στον ιμπεριαλισμό και τις αντιδραστικές κυβερνήσεις είναι επίσης ζωντανή στην Ευρώπη. Στην Ελλάδα, Τουρκία, Ιταλία, Ισπανία, Ιρλανδία, Γαλλία, Αγγλία και άλλες χώρες της Ευρώπης υπήρξε μια γενική απόρριψη της μείωσης των μισθών, των μεταρρυθμίσεων του συνταξιοδοτικού συστήματος, της αύξησης των φόρων, των ιδιωτικοποιήσεων και της μείωσης των προϋπολογισμών για την υγειονομική περίθαλψη , εκπαίδευση, στέγαση και γενικά όλων των νομοθετικών προγραμμάτων, μέτρα με τα οποία η κρίση μεταφέρεται στις πλάτες των εργαζόμενων μαζών. Πολυάριθμες απεργίες και κινητοποιήσεις δείχνουν μια σημαντική αναζωογόνηση της πάλης της εργατικής τάξης και της νεολαίας στην κατεύθυνση της ενότητας και την ανάληψη πολιτικής πρωτοβουλίας για να αντιμετωπιστούν οι πολιτικές της πισωδρόμησης και να απορριφθούν οι αντιδραστικές κυβερνήσεις. Οι μεγάλες κινητοποιήσεις των νέων που λαμβάνουν χώρα στην Ισπανία και σ’ άλλες ευρωπαϊκές χώρες αξίζουν ιδιαίτερης προσοχής, γιατί δείχνουν την εξάντληση της αστικής δημοκρατίας και την αναζήτηση δρόμων για την κοινωνική απελευθέρωση.

4.  Στη Λατινική Αμερική, ο αγώνας συνεχίζεται και δυναμώνει, κι’ αυτό δείχνει μια μεγαλύτερη ανάπτυξή του. Οι πολιτικές διαρθρωτικής προσαρμογής που εφαρμόζονται από τις περισσότερες κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια δεν έχουν επιτύχει τους στόχους όπως διατείνονταν, πολύ περισσότερο δεν αντιπροσωπεύουν μέτρα με στόχο την ευημερία των μαζών. Διάφοροι αγώνες που αναπτύσσονται στις χώρες μας ζητώντας υψηλότερους μισθούς, σταθερότητα της απασχόλησης, σεβασμό του δικαιώματος του συνεταιρίζεσθαι και διαπραγμάτευσης, συλλογικές συμβάσεις και απεργίες, απόρριψη της εξωτερικής outsourcing, αιτήματα  ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και παιδείας, περισσότερα δικαιώματα και ελευθερίες προκαλούν μεγαλύτερη από ποτέ συμμετοχή πολλών οργανώσεων  στην ήπειρό μας, που δεν υποτάσσονται στα μέτρα των αστικών κυβερνήσεων. Η μαθητική νεολαία στη Χιλή μαζί με τις εργαζόμενες μάζες και τους Μαπούτσε (σ.τ.μ. οι Μαπούτσε, είναι ιθαγενής φυλή που κατοικεί σε περιοχές της κεντρικής, νότιας Χιλής, καθώς και της νότιας Αργεντινής)  διεξάγουν μεγάλες κινητοποιήσεις για την υπεράσπιση της ελευθερίας, της δημόσιας παιδείας και της δημοκρατίας. Η επιθυμία για αλλαγή αποσπά σε διαφορές χώρες μας μεγάλα τμήματα από μάζες που συμμετέχουν στον πολιτικό αγώνα και σηκώνουν τη σημαία της πάλης για τη νίκη δημοκρατικών και προοδευτικών κυβερνήσεων που προωθούν πραγματικά την υπεράσπιση της κυριαρχίας, το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την ευημερία και την πολιτική ελευθερία. Η δημοκρατική και αντι-ιμπεριαλιστική τάση στη Λατινική Αμερική είναι ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός που ανοίγει το δρόμο, δυναμώνει και προσφέρει πολλές δυνατότητες για την πρόοδο της επανάστασης.

5. Η άνοδος μέσω των εκλογών πολλών δημοκρατικών και προοδευτικών κυβερνήσεων της Λατινικής Αμερικής αποτελούν σημαντικά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση. Ωστόσο σήμερα, η ύπαρξη και η συνέχεια αυτών των κυβερνήσεων απειλείται από την επίθεση της Δεξιάς, του ιμπεριαλισμού και των τοπικών αστικών τάξεων που δεν έχουν τα προνόμια που απολάμβαναν στις χώρες μας για αιώνες.  Η επίθεση του ιμπεριαλισμού και των ολιγαρχιών έχει αντιστρέψει την κατεύθυνση πολλών από τις κυβερνήσεις αυτές, οι οποίες έχουν μετατραπεί σε απροκάλυπτους υπερασπιστές του καπιταλιστικού συστήματος, της ξένης κυριαρχίας, σε μια μορφή παλιών τρόπων διακυβέρνησης, σε τέτοιους που ασκούν καταστολή ενάντια στις εργαζόμενες μάζες και τη νεολαία, σε εξωραϊστές της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και υποστηρικτές των μεταρρυθμίσεων και των  αναπτυξιόλαγνων μέτρων. Στην πραγματικότητα, αυτές οι κυβερνήσεις δείχνουν, και η ιστορία το έχει επιβεβαιώσει, ότι η πραγματική αλλαγή, η κοινωνική επανάσταση και η εθνική απελευθέρωση δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν μέχρι το τέλος υπό την ηγεσία της αστικής και μικροαστικών τάξεων και των κομμάτων τους. Η ευθύνη αυτή ανήκει στην εργατική τάξη, στις εργαζόμενες μάζες,  στους λαούς και στη νεολαία, στο επαναστατικό κόμμα του προλεταριάτου, με τις πραγματικά επαναστατικές οργανώσεις και κόμματα.

6. Ο ιμπεριαλισμός, οι σύμμαχοι και οι υπάλληλοί του, οι τοπικές αστικές τάξεις σε όλες τις χώρες συνεχίζουν την αντιδραστική πολιτική της καταστολής, δια πυρός και σιδήρου, του αγώνα των εργαζόμενων μαζών, των ιθαγενών λαών και της νεολαίας, την ίδια στιγμή που η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της απαιτούν την εφαρμογή πολιτικών κοινωνικής πρόνοιας και μεταρρυθμίσεις. Μια έκφραση των πολιτικών αυτών είναι η παρουσία των ιμπεριαλιστικών στρατευμάτων των ΗΠΑ και εκείνων της Λατινικής Αμερικής,  υπαλλήλων τους, στην Αϊτή. Με τον ίδιο τρόπο συνεχίζεται το εμπορικό εμπάργκο ενάντια στην Κούβα, αλλά και οι δραστηριότητες  που αποσκοπούν στην ανατροπή της πορείας στη Βενεζουέλα. Η δίωξη, φυλάκιση και δολοφονία των κοινωνικών αγωνιστών και των επαναστατών αποτελούν αδιάψευστη μαρτυρία, ότι ο αγώνας συνεχίζεται και η καταστολή, όσο σκληρή και αιματηρή και αν είναι, δεν μπορεί να μας απομακρύνει  απ’ τον  αγώνα για τα ιδανικά ούτε να κάμψει την αποφασιστικότητα για κοινωνική και εθνική απελευθέρωση. Εκφράζουμε αποφασιστικά την αλληλεγγύη μας προς τους συντρόφους που υποφέρουν από την καταπίεση και τα βασανιστήρια στην Ονδούρα, Μεξικό, Γουατεμάλα, Κολομβία, Παραγουάη και το Περού. Ειδικότερα, ζητάμε την απελευθέρωση του φοιτητή ηγέτη του Ισημερινού, Μαρσέλο Ριβέρα, ο οποίος παραμένει στη φυλακή, κατηγορούμενος και καταδικασμένος ως τρομοκράτης από την κυβέρνηση του Κορέα, επειδή υπεράσπισε την αυτονομία των πανεπιστημίων.

7. Η προδοσία από την κυβέρνηση του Ραφαέλ Κορέα και του αγώνα των εργαζομένων της Βολιβίας ενάντια στο «gasolinazo» στη Βολιβία κάνει σαφές όχι μόνο τον πραγματικό περιορισμό αυτών των κυβερνήσεων, αλλά και την ανάγκη να καταστεί σαφές προς την εργατική τάξη και τις κοινωνικές και μαζικές οργανώσεις ποια είναι η πραγματική πορεία προς την κοινωνική αλλαγή.  Η εμπειρία δείχνει ότι ούτε ο ρεφορμισμός ούτε η ταξική συμφιλίωση μπορεί να οδηγήσει σε αλλαγή. Πραγματική αλλαγή, πραγματική χειραφέτηση των λαών μας, επιτυγχάνεται μόνο με την επανάσταση και το σοσιαλισμό, η οποία είναι δυνατή μόνο άν υπάρχει μια επαναστατική πολιτική πρωτοπορία ικανή να καθοδηγήσει, μέσω ενός πραγματικά επαναστατικού προγράμματος, τους αγώνες της εργατικής τάξης, των εργαζομένων μαζών και των λαών.

8. Εγγύηση για τη συνέχιση και ανάπτυξη της πάλης των εργαζομένων, των λαών και της νεολαίας στις χώρες της Λατινικής Αμερικής, στις παρούσες συνθήκες, αποτελεί η ανάπτυξη της στην κατεύθυνση του δρόμου της κοινωνικής επανάστασης και των ιστορικών επαναστατικών παραδόσεων.  Η ήπειρός μας είναι και θα είναι σκηνή μεγάλων απελευθερωτικών αγώνων και οι μαρξιστές-λενινιστές κομμουνιστές καλούμαστε να εκπληρώσουμε και επιβεβαιώσουμε τη θέση μας ως δύναμη κρούσης της επανάστασης και του σοσιαλισμού.

9. Η ενίσχυση των Δεξιών και συντεχνιακών πολιτικών από τις περισσότερες  κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής δεν θα μας αναγκάσει να υποχωρήσουμε από την αναζήτηση της αληθινής κοινωνικής και εθνικής χειραφέτησης. Εμείς, τα μαρξιστικά-λενινιστικά κόμματα της Λατινικής Αμερικής επαναλαμβάνουμε τη δέσμευσή μας να συνδεθούμε με τόλμη και αποφασιστικότητα με τους αγώνες που η εργατική τάξη, οι εργαζόμενοι, η αγροτιά, η νεολαία, οι γυναίκες και οι λαοί αναπτύσσουν γενικά, καθώς και την αμετάκλητη απόφασή μας να προχωρήσουμε στην ενότητα και την καθοδήγηση των αγώνων τους, κερδίζοντάς τους με το μέρος της επανάστασης και του σοσιαλισμού.

10. Ας κάνουμε δική μας υπόθεση τα λόγια του Λένιν: «Εάν κατά τη διάρκεια του αγώνα έχουμε κερδίσει την πλειοψηφία των εργαζομένων προς την πλευρά μας – όχι μόνο την πλειοψηφία των εκμεταλλευομένων αλλά την πλειοψηφία των εκμεταλλευόμενων και των καταπιεσμένων – πραγματικά θα κερδίσουμε». 

Ιούλης, 2011

***

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

- Περιφερειακή Συνάντηση Λατινικής Αμερικής και Καραϊβικής της Διεθνούς Σύσκεψης Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων

- Διακήρυξη της Περιφερειακής Συνάντησης Λατινικής Αμερικής και Καραϊβικής της Διεθνούς Σύσκεψης Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (2010)

Διαβάστε Περισσότερα »

Περιφερειακή Συνάντηση Λατινικής Αμερικής και Καραϊβικής της Διεθνούς Σύσκεψης Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων

Πραγματοποιήθηκε τον Ιούλη σε πόλη της Λατινικής Αμερικής, περιφερειακή συνάντηση της Διεθνούς Σύσκεψης Μ-Λ Κομμάτων και Οργανώσεων της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής με συμμετοχή των αδελφών κομμάτων και οργανώσεων από τη Βραζιλία, τη Κολομβία, τον Ισημερινό, το Μεξικό, τη Δομινικανή Δημοκρατία και τη Βενεζουέλα.

Συγκεκριμένα συμμετείχαν:

Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βραζιλίας,
Κομμουνιστικό Κόμμα Κολομβίας (Μαρξιστικό-Λενινιστικό),
Κομμουνιστικό Κόμμα Εργασίας της Δομινικανής Δημοκρατίας,
Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα του Εκουαδόρ,
Κομμουνιστικό Κόμμα Μεξικού (Μαρξιστικό-Λενινιστικό)
Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βενεζουέλας

Η Συνάντηση εξέδωσε πολιτική διακήρυξη 10 σημείων.

Αντίστοιχη συνάντηση είχε γίνει τον Ιούνη στην Κοπεγχάγη από τα ευρωπαϊκά μαρξιστικά-λενινιστικά κόμματα και τις οργανώσεις.

***

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

- Διακήρυξη της Περιφερειακής Συνάντησης Λατινικής Αμερικής και Καραϊβικής της Διεθνούς Σύσκεψης Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (2010)

- Πολιτική Διακήρυξη της Ευρωπαϊκής Περιφερειακής Συνάντησης της Διεθνούς Σύσκεψης Μ-Λ Κομμάτων και Οργανώσεων (2011)

Διαβάστε Περισσότερα »