1917 – 2017: 100 χρόνια από τη μεγάλη Οχτωβριανή Προλεταριακή Επανάσταση

Φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια απ’ το μεγάλο κοσμοϊστορικό γεγονός της νικηφόρας βίαιης-ένοπλης Προλεταριακής Επανάστασης καθοδηγούμενης απ’ το Κόμμα των Μπολσεβίκων με επικεφαλής το ΛΕΝΙΝ που άνοιξε μια νέα σελίδα στην ιστορία της ανθρωπότητας, εγκαινιάζοντας το πέρασμα απ’ τον καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό στο Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό. Με την εγκαθίδρυση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου – μετά την πλήρη συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής – αρχίζει η εξάλειψη του καπιταλισμού και η επιτυχής οικοδόμηση του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού (1917-1953), κάτω απ’ την καθοδήγηση των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ, μέσα από οξύτατη ταξική πάλη, ενάντια στους εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς.

Η Διχτατορία του Προλεταριάτου ανατράπηκε μετά το θάνατο-ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ του ΣΤΑΛΙΝ, με βίαιο φασιστικό πραξικόπημα της προδοτικής ομάδας των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΈΖΝΙΕΦ, ανατροπή που αποτέλεσε την απαρχή της εξάλειψης του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού με την εφαρμογή των καπιταλιστικού χαρακτήρα οικονομικών μεταρρυθμίσεων που οδήγησαν στην πλήρη παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση στα μέσα της δεκαετίας του 1960.

Τιμώντας τα 100 χρόνια της μεγάλης Σοσιαλιστικής Επανάστασης του Οχτώβρη αναδημοσιεύουμε το παρακάτω άρθρο (συμπληρωμένο) που πρωτο-δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Ενότητα και Πάλη» της CIPOML, ειδικό αφιέρωμα στην Επανάσταση του Οχτώβρη.

ΟΧΤΩΒΡΙΑΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ – επιβεβαίωση της λενινιστικής θεωρίας της Προλεταριακής Επανάστασης

Η νικηφόρα πραγματοποίηση της Προλεταριακής Επανάστασης τον Οχτώβρη (7 Νοέμβρη) του 1917 στη Ρωσία με ηγετική δύναμη το επαναστατικό προλεταριάτο στη συμμαχία εργατιάς-αγροτιάς και κάτω απ’ την καθοδήγηση του επαναστατικού κόμματος των Μπολσεβίκων των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ που άνοιξε μια νέα εποχή στην ιστορία της ανθρωπότητας: εγκαινίασε το πέρασμα του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού στο σοσιαλισμό και την έναρξη της οικοδόμησης της νέας σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής κοινωνίας, επιβεβαίωσε:

Πρώτο, την αναγκαιότητα και το αναπόφευχτο της προλεταριακής επανάστασης και του σοσιαλισμού-κομμουνισμού: «η ταξική πάλη οδηγεί σε τελευταία ανάλυση στην κομμουνιστική Επανάσταση» και ότι επιπλέον «οδηγεί αναγκαστικά στη Δ ι χ τ α τ ο ρ ί α τ ο υ Π ρ ο λ ε τ α ρ ι ά τ ο υ» και ότι αυτή «αποτελεί μονάχα το πέρασμα στην κ α τ ά ρ γ η σ η ό λ ω ν τ ω ν τ ά ξ ε ω ν και σε μιαν α τ α ξ ι κ ή κ ο ι ν ω ν ί α» (ΜΑΡΞ, 1852), δηλ. την κομμουνιστική κοινωνία.

Δεύτερο, το αναπόφευχτο της αντικατάστασης του καπιταλισμού απ’ το σοσιαλισμό-κομμουνισμό: «ακριβώς όπως ο καπιταλισμός διαδέχτηκε τη φεουδαρχία, έτσι και ο Σοσιαλισμός θα διαδεχθεί αναπόφευκτα τον καπιταλισμό» (ΜΑΡΞ).

Τρίτο, επιβεβαίωσε την ορθότητα της μαρξιστικής θεωρίας της επανάστασης, ειδικότερα τη λενινιστική-σταλινική θεωρία της Προλεταριακής Επανάστασης.

Όπως είναι γνωστό, ο ΜΑΡΞ που «αντιλαμβάνεται την εξέλιξη των οικονομικών κοινωνικών σχηματισμών σαν φυσικοϊστορικό προτσές», μελετώντας και αναλύοντας τον καπιταλισμό της προμονοπωλιακής περιόδου, ακριβέστερα «τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και τις σχέσεις παραγωγής και ανταλλαγής που αντιστοιχούν σ’ αυτόν», ανακάλυψε τους αντικειμενικούς οικονομικούς νόμους που διέπουν τη λειτουργία του και «επιβάλλονται με σιδερένια αναγκαιότητα» – αποκάλυψε το «μυστικό της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης» και τις ασυμφιλίωτες Αντιφάσεις του, καταδεικνύοντας ταυτόχρονα και τον «ιστορικά παροδικό χαρακτήρα του καπιταλιστικού συστήματος» μα και το αναπόφευκτο της αντικατάστασής του από το Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό.

Αργότερα ο ΛΕΝΙΝ την πρώτη δεκαπενταετία του 20^ου αιώνα, μελετώντας το νέο στάδιο του καπιταλισμού, το μονοπωλιακό καπιταλισμό δηλ. τον ιμπεριαλισμό ανακάλυψε, μεταξύ άλλων, και το νόμο της ανισόμετρης οικονομικής και πολιτικής ανάπτυξη του καπιταλισμού: «η ανισόμετρη οικονομική και πολιτική ανάπτυξη είναι απόλυτος νόμος του καπιταλισμού»(ΛΕΝΙΝ, Για το σύνθημα των ενωμένων πολιτειών της Ευρώπης, 1915), διατυπώνοντας συνάμα και τη λενινιστική θεωρία της Προλεταριακής Επανάστασης, σημειώνοντας πως απ’ αυτόν το νόμο: «βγαίνει πως είναι δυνατή η νίκη του σοσιαλισμού στην αρχή σε λίγες ή ακόμη και σε μία μονάχα, χωριστά παρμένη καπιταλιστική χώρα»(ΛΕΝΙΝ στο ίδιο). Και αλλού: «η ανάπτυξη του καπιταλισμού συντελείται στον ανώτατο βαθμό ανισόμετρα στις διάφορες χώρες. Κι’ ούτε μπορεί να γίνει διαφορετικά στις συνθήκες της εμπορευματικής παραγωγής. Από δω βγαίνει το αναπόφευκτο συμπέρασμα: ο σοσιαλισμός δεν μπορεί να νικήσει ταυτόχρονα σ’ ό λ ε ς τις χώρες. Θα νικήσει αρχικά σε μια ή σε μερικές χώρες και οι υπόλοιπες θα παραμείνουν για ένα διάστημα αστικές ή προαστικές»(ΛΕΝΙΝ, Το στρατιωτικό πρόγραμμα της Προλεταριακής Επανάστασης, 1916).

Και ακριβώς στη βάση αυτής της ανάλυσης ξέσπασε η Οχτωβριανή Επανάσταση, επιβεβαιώνοντας συνάμα την ορθότητα της λενινιστικής θεωρίας της Προλεταριακής Επανάστασης.

Όμως για την οργάνωση και την προετοιμασία της προλεταριακής επανάστασης – πέρα απ’ τους καθημερινούς αγώνες της εργατικής τάξης για την υπεράσπιση των ταξικών της συμφερόντων – για το επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα είναι γενικότερα αναγκαία (σ’ αντιπαράθεση μ’ όλα τα οπορτουνιστικά ρεύματα):

1. Η αναγνώριση του Προλεταριάτου ως της πιο επαναστατικής τάξης της καπιταλιστικής κοινωνίας, της ιστορικής του αποστολής και του ηγεμονικού του ρόλου στην επανάσταση (στη συμμαχία εργατικής τάξης-φτωχής αγροτιάς): «Μόνο το προλεταριάτο είναι τάξη αληθινά επαναστατική»(Κ. ΜΑΡΞ/ΕΝΓΚΕΛΣ, Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος, 1848). «Η μεγάλη κοσμοϊστορική σημασία που προσέφεραν ο Μαρξ και ο Ένγκελς βρίσκεται στο ότι υπόδειξαν στους προλετάριους όλων των χωρών το ρόλο τους, το καθήκον τους, την αποστολή τους: να ξεσηκωθούν πρώτοι στον επαναστατικό αγώνα ενάντια στο κεφάλαιο, να συνενώσουν γύρω τους στον αγώνα αυτό όλους τους εργαζόμενους και εκμεταλλευόμενους» (ΛΕΝΙΝ, Λόγος στα αποκαλυπτήρια του μνημείου του Μαρξ και του Ένγκελς, 7 Νοέμβρη 1918). Το προλεταριάτο, ο νεκροθάφτης του καπιταλισμού, δεν είναι απλά μια καταπιεσμένη και εκμεταλλευόμενη τάξη, αλλά πρώτα απ’ όλα η πιο επαναστατική τάξη της καπιταλιστικής κοινωνίας που ιστορική της αποστολή έχει την επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού: «Το κύριο στη διδασκαλία του Μαρξ είναι ότι φώτισε τον κοσμοϊστορικό ρόλο του προλεταριάτου σαν δημιουργού της σοσιαλιστικής κοινωνίας» (ΛΕΝΙΝ, Τα ιστορικά πεπρωμένα της διδασκαλίας του Καρλ Μαρξ, 1 Μάρτη 1913 ). Από τότε η εργατική τάξη έχει «γράψει στη σημαία της το ε π α ν α σ τ α τ ι κ ό σύνθημα: «κ α τ ά ρ γ η σ η τ ο υ σ υ σ τ ή μ α τ ο ς τ η ς μ ι σ θ ω τ ή ς ε ρ γ α σ ί α ς» (ΜΑΡΞ, Μισθός, τιμή, κέρδος).

2. Αναγνώριση της αναγκαιότητας ύπαρξης μαζικού επαναστατικού Κόμματος νέου τύπου, εκφραστή, οργανωτή και καθοδηγητή των αγώνων του προλεταριάτου.

3. Αναγνώριση του καθοδηγητικού ρόλου του Κομμουνιστικού Κόμματος στην επανάσταση σαν οργανωτή και καθοδηγητή της.

Αλλά παρόλα αυτά η επανάσταση στη Ρωσία, τον Οχτώβρη του 1917, θα ήταν αδύνατη χωρίς την ύπαρξη επαναστατικής κατάστασης σ’ εκείνη την ιστορική περίοδο, όπως σημειώνει ο ΛΕΝΙΝ για την επανάσταση γενικά:

«Η επανάσταση είναι αδύνατη χωρίς επαναστατική κατάσταση, μα κάθε επαναστατική κατάσταση δεν οδηγεί σε επανάσταση». Βασικά γνωρίσματά της είναι: «1) η αδυναμία των κυρίαρχων τάξεων να διατηρήσουν σε αναλλοίωτη μορφή την κυριαρχία τους, η μια είτε η άλλη κρίση των «κορυφών», η κρίση της πολιτικής της κυρίαρχης τάξης που δημιουργεί ρωγμή απ’ όπου εισχωρεί η δυσαρέσκεια και αναβρασμός των καταπιεζόμενων τάξεων. Συνήθως, για να ξεσπάσει η επανάσταση δεν είναι αρκετό «τα κάτω στρώματα να μην θέλουν», μα χρειάζεται ακόμα και οι «κορυφές να μη μπορούν» να ζήσουν όπως παλιά. 2) επιδείνωση, μεγαλύτερη από τη συνηθισμένη, της ανέχειας και της αθλιότητας των καταπιεζομένων τάξεων. 3) Σημαντικό ανέβασμα, για τους παραπάνω λόγους, της δραστηριότητας των μαζών, που σε «ειρηνική» εποχή αφήνουν να τις ληστεύουν ήσυχα, ενώ σε καιρούς θύελλας τραβιούνται τόσο απ’ όλες τις συνθήκες της κρίσης, ό σ ο κ ι’ α π ό τ ι ς «κ ο ρ υ φ έ ς», σε αυτοτελή ιστορική δράση.

Χωρίς αυτές τις αντικειμενικές αλλαγές, που δεν εξαρτούνται ούτε από τη θέληση ορισμένων χωριστών ομάδων και κομμάτων, μα ούτε και από τη θέληση ορισμένων χωριστών τάξεων, η επανάσταση είναι, κατά γενικό κανόνα, αδύνατη. Το σύνολο αυτών των αντικειμενικών αλλαγών είναι εκείνο που ονομάζεται επαναστατική κατάσταση»(ΛΕΝΙΝ, Η χρεοκοπία της δεύτερης Διεθνούς, Μάης-Ιούνης 1915).

Ο λενινισμός-σταλινισμός θεωρεί ταυτόσημες τις έννοιες «πολιτική κρίση» - «επαναστατική κρίση»: «Στην εισήγηση εμείς δεν κάναμε διάκριση ανάμεσα στην πολιτική και στην επαναστατική κρίση. Για μας οι έννοιες αυτές είναι ταυτόσημες» (MΑΝΟΥΙΛΣΚΙ: ΧΙ Ολομέλεια της ΕΕ της ΚΔ, Μάρτης 1931)

Η Οχτωβριανή επανάσταση επιβεβαίωσε και τις παρακάτω μαρξιστικές θέσεις, σ’ αντιπαράθεση με τις αντιμαρξιστικές ρεφορμιστικές της παλιάς προδοτικής σοσιαλδημοκρατίας αλλά και της νέας χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας (20^ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, Φλεβάρης 1956, «ειρηνικός δρόμος», κλπ.) καθώς και των άλλων οπορτουνιστικών ρευμάτων:

α. Βίαιη-ένοπλη επανάσταση. Η ανατροπή της διχτατορίας της αστικής τάξης και η κατάληψη της πολιτικής εξουσίας απ’ το προλεταριάτο, όταν σε περίοδο επαναστατικής κατάστασης ξεσπάσει η προλεταριακή επανάσταση, μπορεί να επιτευχθεί μόνο με επαναστατική βία, με ένοπλο αγώνα που αποτελεί και την ανώτατη μορφή της επαναστατικής ταξικής πάλης: «Το προλεταριάτο θεμελιώνει την κυριαρχία του με τη βίαιη ανατροπή της αστικής τάξης» (ΜΑΡΞ/ΕΝΓΚΕΛΣ, Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος 1848). Η ταξική πάλη μεταξύ εκμεταλλευτών και εκμεταλλευομένων – βασική κινητήρια δύναμη της κοινωνικής ανάπτυξης σ’ όλες τις ταξικές κοινωνίες – στην εποχή της προλεταριακής επανάστασης παίρνει «αναπόφευχτα και αναπότρεπτα σε όλες τις χώρες τη μορφή του εμφυλίου πολέμου» (ΛΕΝΙΝ, Γράμμα προς τους αμερικανούς εργάτες, 1918) και πως το «να πιστεύει κανείς ότι μια τέτοια επανάσταση μπορεί να γίνει ειρηνικά, μέσα στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας, που είναι προσαρμοσμένη στην κυριαρχία της αστικής τάξης» σημαίνει ότι «απαρνιέται ξετσίπωτα και απροκάλυπτα την προλεταριακή επανάσταση»(ΣΤΑΛΙΝ, Ζητήματα Λενινισμού, 1926). Ο Λένιν υπογράμμιζε ότι «η ανάγκη της συστηματικής διαπαιδαγώγησης των μαζών στο πνεύμα αυτής και μόνο αυτής της άποψης για τη βίαιη επανάσταση βρίσκεται στη βάση όλης διδασκαλίας του Μαρξ και του Ένγκελς» (ΛΕΝΙΝ, Κράτος και Επανάσταση, 1917) και ειρωνευόμενος χαρακτήριζε τους οπορτουνιστές του καιρού του «σκουριασμένους σχολαστικούς και αποβλακωμένες μούμιες» που κλαψουρίζουν επειδή «οι λαοί περνάνε το σχολειό του εμφυλίου πολέμου» (ΛΕΝΙΝ, Εύφλεκτο υλικό στην παγκόσμια πολιτική, 23 Ιούλη 1908). «Κάθε σκέψη... για ειρηνικό πέρασμα στο σοσιαλισμό μέσω μεταρρυθμίσεων δεν αποτελεί μόνο τη μεγαλύτερη μικροαστική βλακεία, αλλά και ανοιχτή εξαπάτηση των εργατών, εξωραϊσμό της καπιταλιστικής μισθωτής σκλαβιάς, απόκρυψη της αλήθειας»... «Μόνο η βίαιη ανατροπή της αστικής τάξης, η δήμευση της ιδιοχτησίας της, η καταστροφή απ’ τη βάση ως την κορυφή όλου του αστικού κρατικού μηχανισμού, του κοινοβουλευτικού, του δικαστικού, του στρατιωτικού, του γραφειοκρατικού, του διοικητικού, του δημοτικού κ.α. ... - μόνο τα μέσα αυτά είναι σε θέση να εξασφαλίσουν την πραγματική υποταγή όλης της τάξης των εκμεταλλευτών»(ΛΕΝΙΝ, Θέσεις για το ΙΙ Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, 4 Ιούλη 1920).

β. Συντριβή του αστικού κράτους. Μετά τη νίκη της επανάστασης είναι οπωσδήποτε αναγκαία η συντριβή, το τσάκισμα της αστικής κρατικής μηχανής (αστικός στρατός, αστυνομία, ασφάλεια, δικαστήρια, γραφειοκρατική ιεραρχία, κλπ.), που «είναι προκαταρκτικός όρος κάθε πραγματικής λαϊκής επανάστασης»(ΜΑΡΞ, Γράμμα στον Kugelmann 12 Απρίλη 1817) και αποτελεί το «κυριότερο δίδαγμα του μαρξισμού στο ζήτημα των καθηκόντων του προλεταριάτου στην επανάσταση σε σχέση με το κράτος»(ΛΕΝΙΝ, Κράτος και Επανάσταση, 1917). «Η αντικατάσταση του αστικού κράτους με το προλεταριακό είναι αδύνατη χωρίς τη βίαιη επανάσταση» και επιπλέον είναι αδύνατη με «την καλυτέρευση της κρατικής μηχανής» και επιτυγχάνεται μόνο με «τη συντριβή, την καταστροφή της αστικής κρατικής μηχανής», συμπέρασμα που «είναι το κύριο, το βασικό στη διδασκαλία του μαρξισμού για το κράτος»(ΛΕΝΙΝ, στο ίδιο ). «Ο νόμος της βίαιης επανάστασης του προλεταριάτου, ο νόμος της συντριβής της αστικής κρατικής μηχανής, σαν προκαταβολικός όρος για μια τέτοια επανάσταση, είναι νόμος αναπόφευχτος» (Ι.Β. ΣΤΑΛΙΝ, Οι βάσεις του Λενινισμού, Απρίλης-Μάης 1924).

Η προλεταριακή επανάσταση και η κατάχτηση της εξουσίας απ’ το προλεταριάτο είναι αδύνατη τόσο χωρίς τον ένοπλο αγώνα όσο και «χωρίς τη βίαιη καταστροφή της αστικής κρατικής μηχανής και την αντικατάστασή της με μια καινούρια» και πως «η απελευθέρωση της εργαζόμενης τάξης είναι αδύνατη όχι μονάχα χωρίς μια βίαιη επανάσταση, μα και χωρίς τη συντριβή του μηχανισμού της κρατικής εξουσίας που έχει δημιουργήσει η κυρίαρχη τάξη»(ΛΕΝΙΝ, Κράτος και Επανάσταση, 1917).

Οι δυο παραπάνω μαρξιστικές θέσεις, πέρα απ’ την εφαρμογή στην πράξη κατά την πορεία της προλεταριακής επανάσταση του Οχτώβρη στη Ρωσία, επαναλαμβάνονται αργότερα και στο «ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ»(1928) της Γ’ Κομμουνιστικής Διεθνούς»:

«Η κ α τ ά χ τ η σ η τ η ς ε ξ ο υ σ ί α ς α π’ τ ο π ρ ο λ ε τ α ρ ι ά τ ο δεν είναι ειρηνική «κατάχτηση» της έτοιμης αστικής κρατικής μηχανής με την εξασφάλιση της πλειοψηφίας στο κοινοβούλιο.

Η μπουρζουαζία εφαρμόζει κάθε μέσο βίας και τρομοκρατίας για να διαφυλάξει και να στερεώσει τη ληστρική της ιδιοχτησία και την πολιτική της κυριαρχία. Η μπουρζουαζία, όπως και στα περασμένα χρόνια η φεουδαρχική αριστοκρατία δεν μπορεί να παραχωρήσει την ιστορική της θέση στη νέα τάξη χωρίς την πιο απεγνωσμένη και την πιο λυσσασμένη πάλη. Γι’ αυτό η βία της μπουρζουαζίας μπορεί να τσακιστεί μόνο με την αποφασιστική χρησιμοποίηση της βίας του προλεταριάτου. Η κατάχτηση της εξουσίας απ’ το προλεταριάτο είναι η βίαιη καταστροφή της καπιταλιστικής εξουσίας, η σ υ ν τ ρ ι β ή της καπιταλιστικής κρατικής μηχανής (αστικός στρατός, αστυνομία, γραφειοκρατική ιεραρχία, δικαστήρια, κοινοβούλιο, κλπ.) και η α ν τ ι κ α τ ά σ τ α σ ή τ η ς μ ε ν έ α όργανα προλεταριακής εξουσίας, που είναι πρώτ’ απ’ όλα όργανα κατάπνιξης των εκμεταλλευτών»(ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ Γ’ ΚΔ 1928). Η εργατική τάξη δε μπορεί ποτέ να χρησιμοποιήσει το αστικό κράτος.

Δεν είναι ποτέ δυνατή η κατάληψη της πολιτικής εξουσίας απ’ το προλεταριάτο χωρίς βίαιη-ένοπλη επανάσταση και χωρίς τη συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής όπως ισχυρίζεται το προδοτικό αντεπαναστατικό ρεύμα του διεθνούς χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού (20^ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, Φλεβάρης 1956: δρόμος «απόχτησης σταθερής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας»(!), σελ. 41-42) και οι ντόπιοι εκπρόσωποί του σοσιαλδημοκράτες ηγέτες των «Κ»ΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ-ΛΑΕ-ΝΑΡ-ΑΝΤΑΡΣΙΑ, Τροτσκιστές αλλά και οι Μαοϊκοί ρεβιζιονιστές, κλπ., επαναλαμβάνοντας-αναμασώντας τις αντιμαρξιστικές θέσεις της παλιάς αντεπαναστατικής σοσιαλδημοκρατίας.

Εξαιτίας της αχαλίνωτης παραπλανητικής δημαγωγίας των ηγετών του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ επιβάλλεται μια σύντομη ξεχωριστή αναφορά σε αυτό. Στον ίδιο σοσιαλδημοκρατικό χρουστσοφικό δρόμο – εμπλουτισμένο βέβαια τα τελευταία χρόνια με «μπόλικο» τροτσκισμό – κινείται και η σημερινή ηγεσία του, γιατί παρά τις όποιες παραπλανητικές ψευτο-«κριτικές» (επειδή «κρατάει» τις ίδιες θέσεις στα ζητήματα Επανάστασης-Κομμουνισμού) περί «στροφής στο 20^ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ (1956)»όπως και στην εντελώς πρόσφατη «ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ…», (σελ. 51), αφού κατά πρώτο, η άποψη που εκπροσωπείται στο ρεφορμιστικό «Πρόγραμμα του ΚΚΕ» (σελ. 27-58, Αθήνα 2013) «αποτελεί μια κλασική «ευρωκομμουνιστική» και δεξιά οπορτουνιστική στρατηγική», όπως ορθότατα παρατηρούσε τότε ένας απ’ τους συμμετέχοντες στο «διάλογο» («Ρ»8/3/2013, σελ. 18). ΑΚΡΙΒΩΣ επειδή σ’ αυτό (σελ.27-58) υιοθετείται και υπερασπίζεται σιωπηρά ο διαβόητος «ειρηνικός δρόμος» και διατηρείται ανέπαφη δηλ. ΔΕΝ συντρίβεται η αστική κρατική μηχανή, που ΧΩΡΙΣ αυτά τα ΔΥΟ να προηγηθούν είναι εντελώς αδύνατη η εγκαθίδρυση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου που διατηρείται μόνο φραστικά και για εξαπάτηση στο «Πρόγραμμα». Κατά δεύτερο, η ίδια πολιτική απάτη επαναλαμβάνεται και στην πρόσφατη «ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ»: «η σοσιαλιστική οικοδόμηση ξεκινά με την επαναστατική κατάκτηση της εξουσίας από την εργατική τάξη. Το εργατικό κράτος, η δικτατορία του προλεταριάτο, είναι όργανο της εργατικής τάξης στην ταξική πάλη, που συνεχίζεται στο σοσιαλισμό με άλλες μορφές και μέσα»(!) («ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ της ΚΕ του ΚΚΕ για τα 100 χρόνια από την Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση», σελ. 57, εκδ. «ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ», Αθήνα, 2017). Κι αυτό το ρεφορμιστικό «Πρόγραμμα» διαφήμιζε ο «Ριζοσπάστης» τον Απρίλη, μ’ αφορμή την έναρξη του 20^ου Συνέδριου του «Κ»ΚΕ, με πηχυαίο δισέλιδο τίτλο ως «επαναστατικό Πρόγραμμα»(!): ««όπλο» μας το επαναστατικό Πρόγραμμα του ΚΚΕ, «σφαίρες» τα χιλιάδες μέλη και οι οπαδοί του κόμματος»(«Ρ»2/4/2017, σελ. 14-15).

Και ΑΚΡΙΒΩΣ γι’ αυτούς τους λόγους η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ αποφεύγει συστηματικά να μιλήσει για χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό του 20^ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956) και πολύ περισσότερο δεν μιλά για ΠΡΟΔΟΣΙΑ που κατέστρεψε το Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό και ολόκληρο το Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα, αφού το κόμμα της ήταν αυτό που τα στήριξε όλα συνειδητά, φανατικά και θορυβώδικα, «με νύχια και με δόντια», και τώρα τα στηρίζει με την ίδια συνέπεια αλλά αθόρυβα και σιωπηρά και διατείνεται πως τάχα «θέλει» ξανά «σοσιαλισμό», ή αλλιώς στην επίτηδες «ξεχασμένη» αστικο-ρεβιζιονιστική ορολογία θέλει τον «real existierenden Sozialismus» της «αναπτυγμένης σοσιαλιστικής κοινωνίας»(!), ακριβέστερα τον παλινορθωμένο καπιταλισμό της Χρουστσο-Μπρεζνιεφο-Γκορμπατσοφικής περιόδου (1953-1991) και την αστική δικτατορία της πολυ-δισεκατομμυριούχου νέας «σοβιετικής» μπουρζουαζίας (προσέξτε «σοβαρότητα» χρουστσο-τροτσκιστών σοσιαλδημοκρατών προδοτών ηγετών).

γ. Εγκαθίδρυση Διχτατορίας του Προλεταριάτου. Η εργατική τάξη δε μπορεί να υπερασπίσει και διατηρήσει την πολιτική της εξουσία ούτε πολύ περισσότερο να οικοδομήσει τη σοσιαλιστική-κομμουνιστική κοινωνία χωρίς την εγκαθίδρυση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου. Όμως «η διχτατορία του προλεταριάτου δε μπορεί να γεννηθεί σαν αποτέλεσμα της ειρηνικής ανάπτυξης της αστικής κοινωνίας και της αστικής δημοκρατίας», δε «γεννιέται πάνω στη βάση των αστικών θεσμών, μα στην πορεία της συντριβής τους». «Μπορεί να γεννηθεί μονάχα σαν αποτέλεσμα της συντριβής της αστικής κρατικής μηχανής, του αστικού στρατού, του αστικού υπαλληλικού μηχανισμού, της αστικής αστυνομίας»(ΣΤΑΛΙΝ, Οι βάσεις του Λενινισμού, Απρίλης-Μάης 1924).

Τέλος, απ’ τον προαναφερόμενο νόμο της «ανισόμετρης οικονομικής και πολιτικής ανάπτυξης του καπιταλισμού» (ΛΕΝΙΝ, Για το σύνθημα των ενωμένων πολιτειών της Ευρώπης, 23 Αυγούστου, 1915) και της νίκης αρχικά του σοσιαλισμού σε «μια ή σε περισσότερες χώρες» απορρέει και θεμελιώνεται η λενινιστική-σταλινική αντίληψη της οικοδόμησης του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού σε μια μόνο χώρα: «το νικηφόρο προλεταριάτο αυτής της χώρας, απαλλοτριώνοντας τους καπιταλιστές και οργανώνοντας στη χώρα του τη σοσιαλιστική παραγωγή, θα ορθωνόταν ενάντια στον υπόλοιπο κόσμο, τον καπιταλιστικό κόσμο, παίρνοντας μαζί του τις καταπιεζόμενες τάξεις των άλλων χωρών…»(ΛΕΝΙΝ, στο ίδιο) – θέση καταφανέστατα του ΛΕΝΙΝ, και ΟΧΙ απλά μόνο «του Στάλιν», όπως ΨΕΥΔΕΣΤΑΤΑ ισχυρίζονται οι αντεπαναστάτες Τροτσκιστές, για να επιτίθενται μόνο στο ΣΤΑΛΙΝ και ΟΧΙ στους ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ (ο ΣΤΑΛΙΝ απλά στη συνέχεια την υιοθέτησε και την υπεράσπισε με συνέπεια).

Η οικοδόμηση της σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής κοινωνίας είναι δυνατή – όπως έδειξε και η πρακτική οικοδόμηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού στη Σοβιετική ‘Ένωση των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ ως το 1953 – μόνο με την ύπαρξη και διατήρηση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου ως τον Κομμουνισμό και την αντίστοιχη μεταβατική περίοδο, που κι’ αυτή εκτείνεται ως τον Κομμουνισμό: «ανάμεσα στην καπιταλιστική και την κομμουνιστική κοινωνία βρίσκεται η περίοδος της επαναστατικής μετατροπής της μιας στην άλλη. Και σ’ αυτή την περίοδο αντιστοιχεί μια πολιτική μεταβατική περίοδος, που το κράτος της δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο παρά η ε π α ν α σ τ α τ ι κ ή δ ι χ τ α τ ο ρ ί α τ ο υ π ρ ο λ ε τ α ρ ι ά τ ο υ» (ΜΑΡΞ, Κριτική του Προγράμματος της Gotha, 1875) και όχι ως το Σοσιαλισμό, όπως ισχυρίζονται οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές διαστρεβλώνοντας τους ΜΑΡΞ-ΛΕΝΙΝ (22^ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, σελ. 206, 1961)και απορρίπτοντας το μαρξισμό. «Η Διχτατορία του Προλεταριάτου δεν μπορεί να πραγματοποιείται διαφορετικά παρά μόνο μέσω του κομμουνιστικού κόμματος» (ΛΕΝΙΝ, X Συνέδριο του ΚΚΡ(μπ), 8-16 Μάρτη 1921), το οποίο «δεν μοιράζεται και δεν πρέπει να μοιράζεται την καθοδήγηση με άλλα κόμματα» (ΣΤΑΛΙΝ, Ζητήματα Λενινισμού, 1926).

Η βίαιη πραξικοπηματική ανατροπή της Διχτατορίας του Προλεταριάτου αρχές δεκαετίας του 1950 αμέσως μετά το θάνατο-δολοφονία του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ απ’ την προδοτική ρεβιζιονιστική-σοσιαλδημοκρατική ομάδα των Χρουστσοφ-Μικογιάν-Μπρεζνιεφ κλπ. διέκοψε την οικοδόμηση του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού στη Σοβιετική Ένωση και συνάμα αποτέλεσε την απαρχή της σταδιακής παλινόρθωσης του καπιταλισμού που ολοκληρώθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1960.

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυκλοφορεί το τεύχος 33 (Οκτώβρης 2016) του περιοδικού «Ενότητα και Πάλη»

Κυκλοφόρησε το τεύχος 33 (Οκτώβρης 2016) του περιοδικού «Ενότητα και Πάλη», το θεωρητικό όργανο της Διεθνούς Σύσκεψης Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (ICMLPO), στην οποία συμμετέχει η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55.

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυκλοφορεί το τεύχος 32 (Απρίλης 2016) του περιοδικού «Ενότητα και Πάλη»

Κυκλοφόρησε το τεύχος 32 (Απρίλης 2016) του περιοδικού «Ενότητα και Πάλη», το θεωρητικό όργανο της Διεθνούς Σύσκεψης Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (ICMLPO), στην οποία συμμετέχει η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55.

Το άρθρο της Κίνησης στα ελληνικά: ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ-ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυκλοφορεί το τεύχος 30 (Σεπτέμβρης 2015) του περιοδικού «Ενότητα και Πάλη»

Κυκλοφόρησε το τεύχος 30 (Σεπτέμβρης 2014) του περιοδικού «Ενότητα και Πάλη». Η  «Ενότητα και Πάλη» είναι το θεωρητικό όργανο της Διεθνούς Σύσκεψης Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (ICMLPO), στην οποία συμμετέχει η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55.

Τα περιεχόμενα έχουνε ως εξής:


Βραζιλία: Ψήφισμα του PCR για την σημερινή κατάσταση – Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα (PCR)


Μπουρκίνα Φάσο: Ο λαός πραγματοποίησε λαϊκή εξέγερση ιστορικής σημασίας  - Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βόλτα (PCRV)


Κολομβία: Σημειώσεις για την ιστορία του CPC (M-L) - Κομμουνιστικό Κόμμα Κολομβίας


Δανία: Τα πάντα πρέπει να ιδιωτικοποιηθούν και να ελέγχονται από τις πολυεθνικές  - Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Δανίας (APK)


Δομινικανή Δημοκρατία: Φιλοσοφία, αξίες και επαναστατική πρακτική – Κομμουνιστικό Κόμμα Εργασίας (PCT)


Εκουαδόρ: Το 8ο Συνέδριο του PCMLE – Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Εκουαδόρ (PCMLE)


Γαλλία: Ελάτε σε ρήξη με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές του Ολάντ – Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Γαλλίας (PCOF)


Ελλάδα: Ορισμένες ερωτήσεις και απαντήσεις για την σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα – Κίνηση για την Ανασύνταξη του ΚΚΕ (1918-55)


Ιταλία: Ο ρόλος της εργατικής τάξης στην πολιτική του Ενιαίου Μετώπου και του Λαϊκού Μετώπου – Κομμουνιστική Πλατφόρμα


Μεξικό: Δύο επείγοντα καθήκοντα στην αντιμετώπιση της επίθεσης των νεοφιλελεύθερων στη χώρα ΙΙ – Κομμουνιστικό Κόμμα Μεξικού (Μ-Λ)


Μαρόκο: Η σημερινή κατάσταση στο Μαρόκο – Δημοκρατικός Δρόμος


Νορβηγία: Οι κλέφτες και οι κερδοσκόποι του έθνους – Revolusjon


Περού: Το “Φωτεινό Μονοπάτι” και η αντεπαναστατική του πρακτική – Κομμουνιστικό Κόμμα Περού (Μ-Λ)


Ισπανία: Σύνορα, συμμαχίες, ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις...ο λαός είναι που υποφέρει – Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (Μ-Λ) (PCEML)


Τυνησία: Το Λαϊκό Μέτωπο και η επαναστατική πορεία στην Τυνησία – Κόμμα Εργατών Τυνησίας


Τουρκία: Η Τουρκία  και η ισλαμική τρομοκρατία στο Παρίσι – Εργατικό Κόμμα (EMEP)


Βενεζουέλα:  Η κατάσταση στη Βενεζουέλα και η επίθεση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού – Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βενεζουέλας (PCMLV)

Διαβάστε Περισσότερα »

Πρόλογος στη νορβηγική επανέκδοση της έκθεσης του Γκεόργκι Δημητρώφ στο 7ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς (1935)

 Η κομμουνιστική ομάδα «Επανάσταση» (Revolusjon), μέλος της Διεθνούς Σύσκεψης Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (ICMLPO) κυκλοφόρησε το 2013 το βιβλίο «Οι λαοί ενάντια στην κρίση, τον πόλεμο και το φασισμό». Εκτός από την έκθεση του Δημητρώφ, περιλαμβάνει έναν πρόλογο και μια εισαγωγή που καταπιάνονται με τα προβλήματα του πώς η πολιτική του Ενιαίου Μετώπου θα πρέπει να κατανοηθεί, να τεθεί και να ασκηθεί στις τρέχουσες ιστορικές και πολιτικές συνθήκες στη Νορβηγία.

Η πολιτική του ενιαίου μετώπου είναι βασικό στοιχείο της τακτικής γραμμής των κομμουνιστών. Παρ' όλα αυτά, αυτό έχει προκαλέσει μεγάλη αβεβαιότητα και σύγχυση.
Ο Γκεόργκι Δημητρώφ, ο Γενικός Γραμματέας της Κομμουνιστικής Διεθνούς (Κομιντέρν), στο 7ο Παγκόσμιο Συνέδριο που πραγματοποιήθηκε το 1935 επεξεργάστηκε και εξήγησε την πολιτική γραμμή του Ενιαίου Μετώπου και του Λαϊκού Μετώπου και την αναγκαιότητα της συνεργασίας στον αγώνα ενάντια στην καπιταλιστική επίθεση, ενάντια στο φασισμό και τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

Θεωρούμε σκόπιμο να αναδημοσιεύσουμε αυτό το κείμενο, διότι τα θέματα της ημερήσιας διάταξης εκείνης της περιόδου, έχουν γίνει και πάλι κρίσιμα στις μέρες μας. Το παγκόσμια καπιταλιστικό σύστημα, ειδικά στην Ευρώπη, υφίσταται τη σοβαρότερη οικονομική κρίση και ύφεση μετά την παγκόσμια κρίση που ακολούθησε μετά το κραχ του 1929. Η ανεργία είναι τεράστια και αυξάνεται, το εργατικό κίνημα έχει σε κάποιο βαθμό παραλύσει από δεκαετίες εξαιτίας της πολιτικής της ταξικής συνεργασίας, και σήμερα τα δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα δέχονται συνεχείς επιθέσεις από τις δυνάμεις του κεφαλαίου.
Ο φασισμός είναι και πάλι μια πραγματική απειλή: Σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Ουγγαρία και η Ελλάδα, είναι έτοιμος να κερδίσει μαζική υποστήριξη. Και όπως στη δεκαετία του 1930, ο κίνδυνος των νέων ιμπεριαλιστικών πολέμων είναι προ των πυλών.

Στην κεντρική έκθεσή του προς το 7ο Συνέδριο, o Δημητρώφ λέει:

«Οι ιμπεριαλιστικοί κύκλοι προσπαθούν να ρίξουν ολόκληρο το βάρος της κρίσης πάνω στους ώμους των εργαζομένων. Γι' αυτό χρειάζονται το φασισμό».

«Θέλουν να λύσουν το πρόβλημα των αγορών υποδουλώνοντας τους αδύνατους λαούς, αυξάνοντας την αποικιακή καταπίεση και ξαναμοιράζοντας τον κόσμο διά μέσου του πολέμου. Γι' αυτό χρειάζονται το φασισμό».

Το χρηματιστικό κεφάλαιο απαιτεί περικοπές σε μισθούς και την ευημερία, ενώ οι ίδιοι οι καπιταλιστές λεηλατούν δημόσιους πόρους από τους κρατικούς προϋπολογισμούς.
Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, ιδιαίτερα οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι χώρες του ΝΑΤΟ, έχουν αποδυθεί σε μια όλο και πιο επιθετική πολιτική πόλεμου, όπου αγνοούν ακόμα και τα Ηνωμένα Έθνη - ένα παγκόσμιο οργανισμό που τέθηκε σε λειτουργία μετά την ήττα του φασισμού στον απόηχο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Οι λαοί και οι κυβερνήσεις δέχονται απειλές και επιθέσεις και ανατρέπονται με αιματηρούς πολέμους. Προς το παρόν (το καλοκαίρι του 2013 - σ.τ.μ.), η Συρία έχει μπει στο στόχαστρο ενός νέου επιθετικού ιμπεριαλιστικού πολέμου.

Οι λαοί πληρώνουν με την ίδια τη ζωή τους και τους φυσικούς τους πόρους που λεηλατούνται, ενώ οι εργαζόμενοι στις ιμπεριαλιστικές χώρες πρέπει να πληρώσουν για τις πολύ μεγάλες και αυξανόμενες στρατιωτικές δαπάνες. Για να δικαιολογήσουν την πολιτική του πολέμου, οι μεγάλες δυνάμεις χρησιμοποιούν και το σοβινισμό και το ρατσισμό που ανοίγουν το δρόμο του φασισμού στις δικές τους χώρες.

Με τον τρόπο αυτό το χρηματιστικό κεφάλαιο μετακυλάει τα βάρη της κρίσης στην εργατική τάξη και τους λαούς. Δημιουργεί μεγαλύτερες κοινωνικές ανισότητες, δυστυχία και θάνατο - αλλά την ίδια στιγμή ανάβουν οι σπίθες της λαϊκής πάλης και αντίστασης. Η κρίση θα μπορούσε να οδηγήσει σε επανάσταση, με την προϋπόθεση ότι υπάρχει μια πολιτική δύναμη με μαζική επιρροή και τακτική ικανότητα να αναπτύξει τις κινήσεις που θα μπορούσαν να ανατρέψουν την αστική τάξη και τις φιλο-ιμπεριαλιστικές κυβερνήσεις. Ωστόσο, αν η δύναμη αυτή δεν είναι αρκετά ισχυρή, γνωρίζουμε ότι η κρίση μπορεί να οδηγήσει στο φασισμό.

Η πιο σημαντική διαφορά μεταξύ της περιόδου που οδήγησε μέχρι τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και την σημερινή κατάσταση είναι ότι την εποχή εκείνη υπήρχε έναν ισχυρό σοσιαλιστικό κράτος των εργαζομένων, η Σοβιετική Ένωση, και ένα ισχυρό διεθνές κομμουνιστικό κίνημα. Σήμερα, η εργατική τάξη δεν έχει τέτοια φρούρια για να καταφύγει και να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της.

Τα μαρξιστικά-λενινιστικά κόμματα και οργανώσεις - με ορισμένες εξαιρέσεις - είναι μικρά και με ελάχιστη ή περιορισμένη επιρροή στο εσωτερικό της εργατικής τάξης στις αντίστοιχες χώρες τους. Η διαφορά με την περίοδο όπου ο Δημητρώφ παρουσίασε την περίφημη έκθεσή του στο Συνέδριο της Κομιντέρν είναι τεράστια.

Ο λόγος για αυτή την αρνητική κατάσταση για το παγκόσμιο προλεταριάτο είναι η καπιταλιστική και ρεβιζιονιστική αντεπανάσταση στο πρώην σοσιαλιστικό στρατόπεδο. Εδώ δεν θα αναλυθεί τι οδήγησε σε αυτή την αντεπανάσταση και τι ακολούθησε. Αυτό είναι ένα μεγάλο και σοβαρό ζήτημα που πρέπει να επεξεργαστεί σε άλλα πλαίσια.

Το ερώτημα που προβάλλει αυτή τη στιγμή είναι το εξής: Μήπως το γεγονός ότι η εργατική τάξη είναι σε χειρότερη θέση σήμερα από ό, τι ήταν το 1935, σημαίνει ότι το ζήτημα του Ενιαίου Μετώπου και το Λαϊκό Μέτωπο είναι περισσότερο ή λιγότερο σημαντικό σήμερα;

Η απάντησή μας είναι ότι η πολιτική του Ενιαίου Μετώπου και το Λαϊκό Μέτωπο είναι ακόμα πιο σημαντικά σήμερα από ό, τι ήταν το 1935, ακριβώς λόγω της εξασθενημένης θέσης της εργατικής τάξης και των κομμουνιστών.

Για άλλη μια φορά βρισκόμαστε αντιμέτωποι με το έργο της οικοδόμησης ενός Λαϊκού Μετώπου ενάντια στην κρίση, τον πόλεμο και το φασισμό. Αυτή είναι η πρακτική απάντηση των κομμουνιστών στην ιμπεριαλιστική πολιτική των αποφάσεων να πληρώνουν οι εργαζόμενοι την καπιταλιστική κρίση. Από την άποψη αυτή, τα διδάγματα και οι οδηγίες που δίνονται από τον Δημητρώφ είναι πολύ σημαντικά.

Ο Δημητρώφ δείχνει πώς να συνδυάσουμε τη σταθερότητα της αρχής με την ευελιξία. Μας θυμίζει ότι εμείς οι κομμουνιστές πάντα πρέπει να σκεφτόμαστε και να αναλύουμε τα θέματα ανεξάρτητα, ότι πρέπει να αφομοιώσουμε τη μαρξιστική-λενινιστική θεωρία ως οδηγό, ότι πρέπει να απαλλαγούμε από το σεχταρισμό και την άκαμπτη προπαγάνδα που είναι περισσότερο ή λιγότερο ακατανόητη για τους εργαζόμενους. Επίσης, προειδοποιεί για τον κίνδυνο του δεξιού οπορτουνισμού, που θα προκύψει, εάν οι κομμουνιστές επιτρέψουν στον εαυτό τους να «διαλυθούν» στο μέτωπο και να ξεχάσουν τους επαναστατικούς τους στόχους και τον ηγετικό ρόλο του Κόμματος.

Στο εισαγωγικό κεφάλαιο (που δεν περιλαμβάνονται σε αυτήν τη μετάφραση - σ.τ.μ), μελετάμε κάποιες πτυχές από τις ταχτικές του Ενιαίου Μετώπου και τα καθήκοντα και τις ειδικές προκλήσεις για την προώθηση μιας μαρξιστικής-λενινιστικής πολιτικής στη σημερινή Νορβηγία.

Εκδοτικός Οίκος «Επανάσταση»

Όσλο, 2013

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Ενότητα και Πάλη» τ. 28.

Διαβάστε Περισσότερα »

Unidad y Lucha 29

Unidad y Lucha 29 by Εφημερίδα Ανασύνταξη

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυκλοφορεί το τεύχος 29 (Οκτώβρης 2014) του περιοδικού «Ενότητα και Πάλη»

Κυκλοφόρησε το τεύχος 29 (Οκτώβρης 2014) του περιοδικού «Ενότητα και Πάλη», το θεωρητικό όργανο της Διεθνούς Σύσκεψης Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (ICMLPO), στην οποία συμμετέχει η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55.

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυκλοφορεί το τεύχος 28 (Μάης 2014) του περιοδικού «Ενότητα και Πάλη»

Κυκλοφόρησε το τεύχος 28 (Μάης 2014) του περιοδικού «Ενότητα και Πάλη», το θεωρητικό όργανο της Διεθνούς Σύσκεψης Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (ICMLPO), στην οποία συμμετέχει η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55.

Το τεύχος είναι αφιερωμένο στα 20 χρόνια από την ίδρυση της ICMLPO και κυκλοφορεί στα ισπανικά, αγγλικά, γαλλικά, τούρκικα, πορτογαλικά και αραβικά.

Τα περιεχόμενα έχουνε ως εξής:

Pierre, μέλος της ΚΕ του ΚΚ Εργατών Γαλλίας: Πρόλογος
Διακήρυξη για την 20 επέτειο από την ίδρυση της ICMLPO
Τελικό ψήφισμα της 19ης Συνόδου της ICMLPO
Nils Andersson: Οι ρίζες του Μαρξιστικού-Λενινιστικού Κινήματος στην Ευρώπη
Carlos Hermida, καθηγητής Ιστορίας: Μαρξιστική ιστοριογραφία και πολιτικός συμβιβασμός. το παράδειγμα του Πιέρ Βιλάρ
Γερμανία, Στα 20 χρόνια της ICMLPO, Οργάνωση για την οικοδόμηση του ΚΚ Εργατών στη Γερμανία
Βραζιλία, Μόνο ο σοσιαλισμός μπορεί να σώσει την ανθρωπότητα από τη βαρβαρότητα, Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα (PCR)
Μπουρκίνα Φάσο, Για μια δημοκρατική, αντιιμπεριαλιστική επανάσταση στην εγγύς Αφρική, Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Volta (PCRV)
Κολομβία, Ιστορική εγκυρότητα και αναγκαιότητα της επαναστατικής βίας, Κομμουνιστικό Κόμμα Κολομβίας-ΜΛ
Δανία, Κίνημα του Λαού κατά της ΕΕ, Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Δανίας (APK)
Ισημερινός, Λατινική Αμερική: οι «προοδευτικές κυβερνήσεις», η τρέχουσα κατάσταση και το λαϊκό κίνημα, Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ισημερινού (PCMLE)
Ισπανία, Ενβέρ Χότζα, Κομμουνιστής και συνεπής Διεθνιστής, Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας - ΜΛ (PCEML)
Γαλλία, Ο αγώνας για την επανάσταση στις ιμπεριαλιστικές χώρες και ο αγώνας για λαϊκή κυριαρχία, για εθνική ανεξαρτησία και κοινωνική απελευθέρωση, Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Γαλλίας (PCOF)
Ιράν, Διακήρυξη Ενότητας, Κόμμα Εργασίας Ιράν (Τουφάν)
Ιταλία, Το κομμουνιστικό κίνημα και η χειραφέτηση των γυναικών, Κομμουνιστική Πλατφόρμα
Μεξικό, Αναγκαιότητα και η αποτελεσματικότητα της Δικτατορίας του Προλεταριάτου, Κομμουνιστικό Κόμμα Μεξικού - ΜΛ
Νορβηγία, Πρόλογος στη νέα νορβηγική έκδοση της Έκθεσης του Δημητρώφ στο 7ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς (1935), Revolusjon
Περού, Η κατάσταση στο Περού και το διεθνές πλαίσιο, Κομμουνιστικό Κόμμα Περού - ΜΛ
Δομινικανή Δημοκρατία, Ρεφορμισμός και Επανάσταση, Κομμουνιστικό Κόμμα Εργασίας (PCT)
Τυνησία, Η πάλη ενάντια στον οπορτουνισμό και το ρεβιζιονισμό,
απαραίτητη προϋπόθεση για τη νίκη της επανάστασης, Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Τυνησίας (PCOT)
Τουρκία, Η ιστορική σημασία του κομμουνιστικού διεθνισμού, Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας (TDKP)
Βενεζουέλα, Οι διδασκαλίες της Τρίτης Διεθνούς, Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα της Βενεζουέλας (PCMLV)

Διαβάστε Περισσότερα »

Άρθρα της Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ (1918-55) στο θεωρητικό περιοδικό “Ενότητα και Πάλη”

τεύχος 32 (Απρίλης 2016) SOLIDARITY WITH REFUGEES-MIGRANTS (ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ-ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ)

 τεύχος 30 (Σεπτέμβρης 2015) Reactionary anti-communist bourgeois theories that conceal the restoration of capitalism in Soviet Union (1953-1990) Part C

τεύχος 29 (Οκτώβρης 2014) Reactionary anti-communist bourgeois theories that conceal the restoration of capitalism in Soviet Union (1953-1990) Part B

τεύχος 27 (Άνοιξη 2014) Reactionary anti-communist bourgeois theories that conceal the restoration of capitalism in the Soviet Union (1953-1990) Part A: The reactionary anticommunist bourgeois theory of "convergence" capitalism-socialism (Αντιδραστικές αντικομμουνιστικές αστικές θεωρίες ΣΥΓΚΑΛΥΨΗΣ της παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση (1953-1990) Α. Η αντιδραστική αντικομμουνιστική αστική θεωρία της «σύγκλισης» καπιταλισμού-σοσιαλισμού) [κεφ. 15Α του άρθρου για την καπιταλιστική παλινόρθωση στην ΕΣΣΔ]

τεύχος 26 (Μάρτης 2013) The capitalist reforms in the Soviet Union and the bourgeois theories of “socialism” (Οι καπιταλιστικού χαρακτήρα οικονομικές μεταρρυθμίσεις στη Σοβιετική Ένωση και οι αστικές περί «σοσιαλισμού» θεωρίες) [κεφ. 14 του άρθρου για την καπιταλιστική παλινόρθωση στην ΕΣΣΔ]

τεύχος 25 (Οκτώβρης 2012) The commodity economy of the Soviet Union in the Khrushchev-Brezhnev period: a complete and permanent capitalist economy (Η εμπορευματική οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης της περιόδου των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ: μια πλέρια και οριστικά καπιταλιστική οικονομία) και The capitalist economy of the Soviet Union in the Khrushchev-Brezhnev period in prolonged stagnation and deep crisis (Η καπιταλιστική οικονομία της χρουστσο-μπρεζνεφικής περιόδου σε παρατεταμένη στασιμότητα και βαθιά κρίση) [κεφ. 12 και 13 του άρθρου για την καπιταλιστική παλινόρθωση στην ΕΣΣΔ]

τεύχος 24 (Απρίλης 2012) In the commodity economy of the Soviet Union, labor power had been anew converted to commodity (Η εργατική Δύναμη στην εμπορευματική  οικονομία της  Σοβιετική Ένωσης είχε μετατραπεί εκ νέου σε Εμπόρευμα) [κεφ. 11β του άρθρου για την καπιταλιστική παλινόρθωση στην ΕΣΣΔ]

τεύχος 23 (Νοέμβρης 2011) The working class in the Khrushchev-Brezhnev period was no longer the owner of the means of production (Η εργατική τάξη τη χρουτσωμπρεζνιεφική περίοδο δεν ήταν ο ιδιοχτήτης των μέσων παραγωγής) [κεφ. 11α του άρθρου για την καπιταλιστική παλινόρθωση στην ΕΣΣΔ]

τεύχος 22 (Απρίλης 2011) Unilateral entire debt suspension of payments – Greece out of Euro-EMU-European Union [EXTENDED VERSION] (Μονομερής στάση πληρωμών ολόκληρου του χρέους / Έξω η Ελλάδα από ΕΥΡΩ-ΟΝΕ-ΕΕ)

τεύχος 20 (Ιούνης 2010) Crisis and the bankruptcy of Greek economy (Η κρίση και η χρεωκοπία της ελληνικής οικονομίας)
τεύχος 18 (Απρίλης 2009) Socialism – class struggle in the Soviet Union (1936-1953). The revolutionary trials of the 1930’s as the continuation and escalation of the class struggle (Σοσιαλισμός – ταξική πάλη στη Σοβιετική Ένωση (1936-1953)  - Επαναστατικές Δίκες της δεκαετίας του ΄30 – συνέχιση και όξυνση της ταξικής πάλης)

τεύχος 16 (Μάης 2008) Concerning Certain Distortions of Stalin's Work and L. Martens

τεύχος 15 (Οχτώβρης 2007) The Victory of the Great October Revolution and the successful construction of socialism (Η νίκη της μεγάλης Οχτωβριανής Επανάστασης και η επιτυχής οικοδόμηση του σοσιαλισμού)

(Τελευταία ενημέρωση: 2/5/2016)

***

Δείτε σχετικά:
- Η ΠΑΛΙΝΟΡΘΩΣΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΣΤΗ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ (1953-1990) (περιεχόμενα)
- Η παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση (1953-1990) (σειρά άρθρων)

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυκλοφορεί το τεύχος 27 (Άνοιξη 2014) του περιοδικού "Ενότητα και Πάλη"

Κυκλοφόρησε το τεύχος 27 (Ανοιξη 2014) του περιοδικού "Ενότητα και Πάλη", το θεωρητικό όργανο της Διεθνούς Σύσκεψης Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων, στην οποία συμμετέχει η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55.

Το 27^ο τεύχος στα ισπανικά, αγγλικά, γαλλικά, τούρκικα, πορτογαλικά και αραβικά.

ICMLPO: Τελικό ψήφισμα της 19ης Ολομέλειας της ICMLPO

Βραζιλία: Η αύξηση του πλούτου των καπιταλιστών και η εκμετάλλευση των εργαζομένων, Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα (PCR)

Μπουρκίνα Φάσο: Οι αγώνες της φτωχής αγροτιάς και του αγροτικού προλεταριάτου για χειραφέτηση, Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Volta (PCRV) 

Κολομβία: Και η αγώνας συνεχίζεται ..., Κομμουνιστικό Κόμμα Κολομβίας-ΜΛ 

Δομινικανή Δημοκρατία: Δεν είναι Αϊτινοί ... Είναι Δομινικανοί!, Κομμουνιστικό Κόμμα Εργασίας (PCT) 

Εκουαδόρ: Το ζήτημα της εξουσίας, Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ισημερινού (PCMLE)

Γερμανία: "Στουτγάρδη 21" - Ένα σχολείο του αγώνα, Οργάνωση για την Οικοδόμηση του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας 

Ελλάδα: Αντιδραστικές αντικομμουνιστικές αστικές θεωρίες συγκάλυψης της παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση (1953-1990), Κίνηση για την Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 

Ιταλία: Η ιταλική κατάσταση και η εναλλακτική κυβέρνηση, Κομμουνιστική Πλατφόρμα
Ακτή Ελεφαντοστού: Το εθνικό ζήτημα και η πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό, Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα της Ακτής του Ελεφαντοστού 

Μεξικό: Στο Μεξικό οι μάζες συντάσσονται με την επαναστατική πολιτική ενάντια στην πολιτική της ολιγαρχίας, Κομμουνιστικό Κόμμα Μεξικού - ΜΛ 

Ισπανία: Έκθεση της Ολομέλειας της Κεντρικής Επιτροπής, Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας - ΜΛ (PCEML) 

Τουρκία: Η Αντίσταση του Ιούνη, Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας (TDKP)
Βενεζουέλα: Τι να περιμένουμε από την παγκόσμια κατάσταση; , Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα της Βενεζουέλας (PCMLV)

***

Διαβάστε επίσης: Άρθρα της Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ (1918-55) στο θεωρητικό περιοδικό “Ενότητα και Πάλη”

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυκλοφορεί το τεύχος 26 του περιοδικού "Ενότητα και Πάλη"

Κυκλοφόρησε το 26ο τεύχος (Μάρτης 2013) του περιοδικού "Ενότητα και Πάλη" που εκδίδει η Διεθνής Σύσκεψη Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων, στην οποία  συμμετέχει η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55.

Το περιοδικό αριθμεί 144 σελίδες στην Ισπανική έκδοση.

ICMLPO
- Για τη νεολαία
- Για τη διεθνή κατάσταση

Μπενίν
Πατριωτική σύγκλιση των δυνάμεων της Αριστεράς στο Μπενίν
Κομμουνιστικό Κόμμα Μπενίν

Βραζιλία
Εκλογική μεταρρύθμιση ή επανάσταση;
Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βραζιλίας (PCR)

Μπουρκίνα Φάσο
Νίκη του αγώνα των ανθρακωρύχων στην Μπουρκίνα Φάσο ενάντια στη νεοαποικιακή εκμετάλλευση
Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βόλτας

Κολομβία
Παλεύουμε για ένα πραγματικό Δημοκρατικό Μέτωπο
Κομμουνιστικό Κόμμα Κολομβίας (μαρξιστικό-λενινιστικό) PCC (ml)

Ισημερινός
Τα εκλογικά αποτελέσματα δεν αλλάζουν την πορεία της ιστορίας
Μαρξιστικό Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ισημερινού (PCMLE)

Ισπανία
Εργαζόμαστε για ένα ενιαίο μέτωπο, προχωράμε προς το Λαϊκό Μέτωπο
Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (Μαρξιστικό-Λενινιστικό) PCE (ml)

Γαλλία
Ο πόλεμος στο Μάλι: Επιτάχυνση του ιμπεριαλιστικού μοιράσματος των σφαιρών επιρροής στην Αφρική, με το πρόσχημα του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας»
Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Γαλλίας (PCOF)

Ελλάδα
Η παλινόρθωση του καπιταλισμού στην Σοβιετική Ένωση (1953-1990) (μέρος Δ')
Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55

Ιταλία
Η επιτάχυνση της κλιματικής αλλαγής επιταχύνει την πάλη για την συνειδητή οργάνωση της κοινωνικής παραγωγής
Κομμουνιστική Πλατφόρμα

Μεξικό
Ταξική Πάλη στο Μεξικό: Η μάχη του Αγίου Λαζάρου (σ.τ.μ. αναφέρεται στη μάχη για το Κογρέσο) Η προεκλογική εκστρατεία.
Κομμουνιστικό Κόμμα Μεξικού (μαρξιστικό λενινιστικό)

Περού
Η κατάσταση του ΚΚ Μ-Λ
Κομμουνιστικό Κόμμα Μαρξιστικό-Λενινιστικό

Δομινικανή Δημοκρατία
Η σημερινή κατάσταση της Δομινικανής Δημοκρατίας
Εργατικό Κομμουνιστικό Κόμμα – PCT

Τυνησία
Λαϊκό Μέτωπο (πολιτικό σχέδιο)
Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Τυνησίας – PCOT

Τουρκία
Το κουρδικό ζήτημα, οι πρόσφατες εξελίξεις και οι διάλογοι
Επαναστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας - TDKP

Βενεζουέλα
Η κατάσταση στη Βενεζουέλα και η επαναστατική πολιτική
Κομμουνιστικό Κόμμα Βενεζουέλας (PCMLV)

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυκλοφορεί το τεύχος 25 του περιοδικού "Ενότητα και Πάλη"

Κυκλοφόρησε το 25ο τεύχος (Οχτωβρης 2012) του περιοδικού "Ενότητα και Πάλη" που εκδίδει η Διεθνής Σύσκεψη Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων, στην οποία  συμμετέχει η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55.

Το περιοδικό αριθμεί 128 σελίδες στην Ισπανική έκδοση.

Βραζιλία
Ο ιμπεριαλισμός θέλει ένα νέο πόλεμο στον κόσμο
Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βραζιλίας (PCR)

Μπουρκίνα Φάσο
Η περιοχή της δυτικής Αφρικής και του Μάλι: ζώνη ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και στρατιωτικής επέμβασης ενάντια στους λαούς
Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βόλτας

Κολομβία
Είμαστε υπέρ της ειρήνης!
Χαιρετίζουμε το διάλογο κυβέρνησης-ανταρτών!
Κομμουνιστικό Κόμμα Κολομβίας (μαρξιστικό-λενινιστικό) PCC (ml)

Ισημερινός
Οι προοδευτικές κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής
Μαρξιστικό Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ισημερινού (PCMLE)

Ισπανία
Κοινωνικές και περιβαλλοντικές πτυχές της ισπανικής εξόρυξης
κατά την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα
Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (Μαρξιστικό-Λενινιστικό) PCE (ml)

Ελλάδα
Η παλινόρθωση του καπιταλισμού στην Σοβιετική Ένωση (1953-1990) (μέρος Γ')
Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55

Ιταλία
Οι Ευρωπαϊκές Λαϊκές Δημοκρατίες του 20ου αιώνα: Μια ειδική μορφή της δικτατορίας του προλεταριάτου
Κομμουνιστική Πλατφόρμα

Μεξικό
Ενισχύστε το ρεύμα της προλεταριακής επανάστασης
Κομμουνιστικό Κόμμα Μεξικού (μαρξιστικό λενινιστικό)

Νορβηγία
Συμπεράσματα από τον αντιφασιστικό αγώνα μετά τη σφαγή της 22ης Ιουλίου
”Επανάσταση”

Δομινικανή Δημοκρατία
Η θεωρία της επανάστασης και πώς εκφράζεται στη Δομινικανή Δημοκρατία
Εργατικό Κομμουνιστικό Κόμμα – PCT

Τυνησία
Λαϊκό Μέτωπο (πολιτικό σχέδιο)
Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Τυνησίας – PCOT

Τουρκία
Πάλη και οργάνωση της νεολαίας στην Τουρκίας – Η “νεολαία του EMEK”
Επαναστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας - TDKP

Βενεζουέλα
Εκλογές στη Βενεζουέλα. Αποτελέσμα και προοπτικές
Κομμουνιστικό Κόμμα Βενεζουέλας (PCMLV)

---

Διαβάστε επίσης: Άρθρα της Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ (1918-55) στο θεωρητικό περιοδικό “Ενότητα και Πάλη”

Διαβάστε Περισσότερα »

«Σκέψη Μάο-Τσε Τούνγκ» ρεβιοζινιστική θεωρία και πράξη

Κομμουνιστικό Κόμμα Κολομβίας (Μ-Λ)

Σχετικά με τις συζητήσεις που γίνονται, σε εθνικό και σε διεθνές επίπεδο, μέσα στο μαζικό κίνημα για το οποίο τα πολιτικά ζητήματα θα πρέπει να τίθονται σε πρώτο πλάνο σύμφωνα με τις εξελίξεις στις χώρες μας, το κόμμα μας πήρε την απόφαση ν΄ανοίξει πάλι τη συζήτηση γύρω από τη «σκέψη Μάο Τσε Τούνγκ» που πραγματοποιήθηκε στα πρόσφατα χρόνια.

Σε μερικές χώρες και ηπείρους, έχουν εμφανιστεί διάφορα Μαοϊκά κόμματα και οργανώσεις που επιχειρούν να ανταγωνιστούν τα Μαρξιστικά-Λενινιστικά κόμματα ως κομμουνιστικές δυνάμεις που αγωνίζονται να μπούν στην εμπροσθοφυλακή των επαναστατικών δυνάμεων. Πρόσφατα, εμφανίστηκε μια Μαοϊκή διεθνής οργάνωση, η ICMLMPO, που προτείνει την δημιουργία μιας Διεθνούς όπου θα συμμετέχουν όλα τα κόμματα που αυτο-αποκαλούνται Μαρξιστικά-Λενινιστικά. Αυτό το γεγονός μας αναγκάζει ν’ ανοίξουμε και πάλι τη συζήτηση και να εξετάσουμε το πραγματικό περιεχόμενο κάθε μιας απ΄τις προτάσεις τους.

Είναι γνωστό πως σε διάφορες χώρες γίνονται προτάσεις στις οποίες η ιδέα μιας «Νέας Δημοκρατικής» επανάστασης επαναπροβάλλεται ως η διέξοδος απ΄τη βαθιά δομική κρίση στην οποία παραδέρνει το καπιταλιστικό σύστημα.

Δεδομένου ότι μια από τις κατευθυντήριες αρχές μας είναι η αδιάλακτη και επίμονη πάλη ενάντια στο ρεβιζιονισμό και οπορτουνισμό, αρχίζουμε παρακάτω μια σειρά άρθρων σχετικά με τον χαρακτήρα και την ουσία του Μαοϊσμού και των προτάσεών του σε εθνικό και σε διεθνές επίπεδο.

Αρχίζουμε αυτό το άρθρο επισημαίνοντας προς συζήτηση τις κύριες θέσεις που έχει το κόμμα μας σε σχέση με τη ρεβιζιονιστική ουσία της σκέψης Μάο Τσε Τούνγκ.

Η ρεβιζιονιστική ουσία της «σκέψης Μάο Τσε Τούνγκ»

Ως αποτέλεσμα της κριτικής ανάλυσης στην οποία υποβάλαμε το θεωρητικό έργο του Μάο Τσε Τούνγκ και της πρακτικής των κομμάτων και οργανώσεων που καθοδηγούται απ΄τη σκέψη του, το κόμμα μας επισημαίνει τις παρακάτων πολιτικές θέσεις που εγκρίθηκαν απ΄το 11^ο Συνέδριο και το μαζικό κίνημα απ΄τον Απρίλιο του 1980:

1. Τόσο στη θεωρία όσο και στην πράξη, ο Μάο Τσε Τούνγκ παραβίασε θεμελιώδεις αρχές του Μαρξισμού-Λενινισμού και εφάρμοσε την δική του θεωρία, γνωστή ως «σκέψη Μάο Τσε Τούνγκ». Αυτή είναι η ρεβιζιονιστική θεωρία που διέδωσε ευρέως στον κόσμο το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας απ΄την αρχή του κινεζικού εμφυλίου το 1927 μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1980 και στην οποία πολλές Μαοϊκές οργανώσεις προσπαθούν ακόμα να προσδώσουν καθολική ισχύ και να την επιβάλλουν ως ιδεολογικό οδηγό σ’ όλα τα Μαρξιστικά-Λενινιστικά κόμματα με το επιχείρημα ότι η «σκέψη Μάο Τσε Τούνγκ είναι ο Μαρξισμός της εποχής μας».

2. Η γενική γραμμή της «σκέψης Μάο Τσε Τούνγκ» έρχεται σε ριζική αντίθεση με το διαλεκτικό υλισμό όπως φαίνεται, για παράδειγμα, απ’ τα παρακάτω χαρακτηριστικά:

α) Η ερμηνεία και η εφαρμογή του νόμου των αντιθέτων ανήκει στη σφαίρα του εκλεκτικισμού δηλαδή κατ΄ουσία, του ιδεαλισμού.

β) Η άρνηση και η διαστρέβλωση των νόμων της υλιστικής διαλεκτικής που γίνεται, για παράδειγμα, με την προσπάθεια να συμφιλιώσει τους δύο πόλους της αντίθεσης, καθιστώντας αυτήν τη συμφιλίωση ως το απόλυτο χαρακτηριστικό της αντίθεσης.

γ) Η ασταθής, εκλεκτική θέση που την κάνει να ταλαντεύεται μεταξύ υλισμού και ιδεαλισμού, μεταξύ διαλεκτικής και μεταφυσική,ς στην ανάλυση όλων των πραγμάτων στη φύση και στην κοινωνία και να χρησιμοποιεί ως θεωρητικό στήριγμα, αδιάκριτα, τον Mencius και τον Στάλιν, τον Lu Hsun και τον Λένιν...

3. Ο Μάο Τσε Τούνγκ δεν υιοθέτησε την Μαρξιστική-Λενινιστική αντίληψη για το ουσιαστικό περιεχόμενο του Μαρξιστικού-Λενινιστικού κόμματος. Ήταν ριζικά αντίθετος με την προλεταριακή φύση του κόμματος όπως επίσης και με την ιδεολογική και πολιτική του ανάπτυξη σύμφωνα με τις θεμελιώδεις αρχές του Μαρξισμού-Λενινισμού. Τούτο μπορεί να δεί κανείς στα παρακάτω:

α) Η πολυταξική αντίληψη «σκέψης Μάο Τσε Τούνγκ» για το επαναστατικό κόμμα του προλεταριάτου όσον αφορά την ταξική του σύνθεση και την ιδεολογία που το καθοδηγεί.

β) Η παραβίαση του λενινιστικών αρχών οργάνωσης και η δικαιολόγηση ως αναγκαίων για το κόμμα χαρακτηριστικών όπως:

· Η άρνηση της ιδεολογικής και πολιτικής ενότητας του κόμματος

· Η ταυτόχρονη ύπαρξης δύο πολιτικών γραμμών στο κόμμα

· Η δικαιολόγηση της παρουσίας φραξιών και ομάδων εξουσίας στο εσωτερικό του κόμματος.

· Η έγκριση με «ομοφωνία» ακόμα και σε περίπτωση αντιτιθέμενων τάσεων όπως συνέβη με την διεθνή γραμμή του 9^ου και 10^ου Εθνικού Συνεδρίου του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας (ΚΚΚ).

4. Η διαστρέβλωση της Μαρξιστικής-Λενινιστικής θεωρίας της δικτατορίας του προλεταριάτου και της άρνησής της στην πράξη που προήλθε απ΄την άγνοια του ιστορικού ρόλου του προλεταριάτου και τη συστηματική άρνηση του ρόλου του ως πρωτοπορία της επανάστασης μολονότι μερικές φορές αναγνωρίζεται θεωρητικά. Ο Μάο Τσε Τούνγκ αποδίδει αυτόν το ρόλο, στη θεωρία και στην πράξη, αδιάκριτα στην αγροτιά, τους διανοούμενους, νεολαία και το στρατό. Είναι φανερό ότι στη σύλληψη και την πρακτική, η «σκέψη Μάο Τσε Τούνγκ» υιοθετεί αγροτίστικες θέσεις.

5. Η εκλεκτική και μηχανιστική αντίληψη της ταξικής πάλης η οποία αντιμετωπίζεται από συνθηκόλογες και οπορτουνιστικές θέσεις. Η τάση για συμφιλίωση είναι σταθερή στη «σκέψη Μάο Τσε Τούνγκ» και στη πρακτική που ακολούθησε.

6. Η κινεζική επανάσταση ήταν, στην ουσία, αστικοδημοκρατική επανάσταση στην οποία το προλεταριάτο είχε το ρόλο συμμάχου της αστικής τάξης και των μικραστικών στρωμάτων. Ο Μάο Τσε Τούνγκ δεν έκανε διάκριση μεταξύ των εννοιών: αστικοδημοκρατική επανάσταση, λαϊκο-δημοκρατική δικτατορία, αστική δημοκρατία νέου τύπου, κράτος της νέας δημοκρατίας, λαϊκή δημοκρατία.

7. Η λεγόμενη «Πολιτιστική Επανάσταση» δεν καθοδηγήθηκε ούτε απ΄την Μαρξιστική-Λενινιστική θεωρία ούτε απ΄το προλεταριάτο. Ήταν ένα αναρχικού τύπου πολιτικό κίνημα στην διάρκεια του οποίου μέτρησαν τις δυνάμεις τους οι διάφορες φράξιες που ανταγωνίζοταν για την εξουσία στην Κίνα. Στην διάρκεια του κινήματος διαπράχθησαν όλων των ειδών οι ακρότητες ενώ διαλύθηκαν όχι μόνο εργατικές και μαζικές οργανώσεις αλλά και οργανώσεις του κόμματος του Μάο.

8. Η Μαοϊκή εξωτερική πολιτική χαράσονταν πάντα με γνώμονα εφήμερα και πραγματιστικά κριτήρια και στη βάση των εθνικιστικών συμφερόντων της Κίνας. Τούτο φάνηκε καθαρά τόσο στην περίοδο της απελευθερωτικής πάλης όσο και στην περίοδο άσκησης της εξουσίας, όπως μπορεί να δεί κανείς απ΄τα παρακάτω παραδείγματα:

α) Το 1964, στην «πάλη» εναντίον των Αμερικάνων ιμπεριαλιαστών, συμμάχησε με τη Σοβιετική Ένωση μολονότι αυτή αναγνωρίζοταν παντού στον κόσμο ως ρεβιζιονιστική χώρα.

β) Αργότερα, άρχισε η πάλη εναντίον του Αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και του σοβιετικού σοσιαλιμπεριαλισμού.

γ) Μετά το 10^ο Συνέδριο του, το ΚΚΚ άρχισε την «πάλη» εναντίον του «κινδύνου του «σοβιετικού σοσιαλιμπεριαλισμού», προτείνοντας τη συμμαχία του «τρίτου κόσμου» με τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ και το «δεύτερο κόσμο». Στο θεωρητικό έργο του Μάο Τσε Τούνγκ μπορεί να βρεί κανείς ιδέες που αποτελούν τις ιδεολογικές και πολιτικές βάσεις της «θεωρίας των τριών κόσμων» που διατυπώθηκε στη συνέχεια απ' τους διαδόχους του. Αυτή η βάση μπορεί να βρεθεί στην αντίληψή του για την ταξική πάλη σε διεθνή κλίμακα και για την πάλη εναντίον του ιμπεριαλισμού.

9. Η πάλη του ΚΚΚ μ΄επικεφαλής το Μάο ενάντια στο σύγχρονο ρεβιζιονισμό δε στηρίχτηκε πραγματικά στις αρχές του Μαρξισμού-Λενινισμού και του προλεταρικού διεθνισμού. Αντίθετα, ακολούθησε πάντα μια γραμμή συμφιλίωσης που εναρμονίζοταν πλήρως με τις αντι-μαρξιστικές αντιλήψεις για την ταξική πάλη γενικά και για την πάλη εναντίον του ρεβιζιονισμού μέσα στο κομμουνιστικό κόμμα. Τούτο εξηγεί γιατί το ΚΚΚ ήταν πάντα κατά της ενότητας του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος στη βάση προλεταριακών αρχών, γιατί διαστρέβλωσε ωμά τον προλεταρικό διεθνισμό αντικαθιστώντας με το σωβινισμό και την πρακτική του «πατρικού κόμματος» και απέρριπτε αλαζονικά κάθε Μαρξιστική-Λενινιστική κριτική.

10. Οι διαφωνίες μεταξύ του συντρόφου Στάλιν και του Μάο Τσε Τούνγκ αφορούσαν στην πραγματικότητα ζητήματα αρχών και είχαν σχέση με την αυθεντικότητα του Μαρξισμού-Λενινισμού ως οδηγού της επανάστασης. Οι διαφωνίες μεταξύ του συντρόφου Στάλιν και του Μάο Τσε Τούνγκ είχαν να κάνουν με βασικά χαρακτηριστικά της υλιστικής διαλεκτικής, του ιστορικού υλισμού, της θεωρίας της γνώσης, της ταξικής πάλης, της δικτατορίας του προλεταριάτου, του ιστορικού ρόλου του προλεταριάτου, της οικοδόμησης του σοσιαλισμού και του προλεταρικού διεθνισμού. Ο Μάο Τσε Τούνγκ αναθεώρησε το βασικό περιεχόμενο της ενώ ο σύντροφος Στάλιν το υπεράσπισε ανυποχώρητα.

11. Στις σχέσεις με τον Τίτο, ο Μάο Τσε Τούνγκ και το ΚΚΚ ποτέ δεν πήραν καθαρή θέση αρχών. Έτσι τους είδαμε να ελίσσονται σαν φίδι μεταξύ τελείως αντίθετων απόψεων. Η έλλειψη αρχών τους οδήγησε να χαρακτηρίσουν τον Τίτο μερικές φορές «σιδερένιο άνδρα» και μερικές φορές ρεβιζιονιστή, να επικροτήσουν την «ουδερότητά» του και το «κίνημα των αδέσμευτων» όπου άνηκε. Ανεξάρτητα απ΄το τι είπε ο Μάο Τσε Τούνγκ και το ΚΚΚ στη μια ή την άλλη περίπτωση, είναι σαφές ότι η σκέψη του Μάο και του Τίτο συμφωνούν σ’ όλα τα βασικά σημεία.

12. Το θεμελιώδες περιεχόμενο των έργων που απαρτίζουν τον πέμπτο τόμο των Διαλεκτών έργων αποτελεί τη «σκέψη Μάο Τσε Τούνγκ». Διατηρούν με αυθεντικότητα τη βασική γραμμή σκέψης που εκφράστηκε στους τέσσερις προηγούμενους τόμους. Μπορεί κάποιος να καταλήξει σ΄αυτό το συμπέρασμα συγκρίνοντας την αντίληψη που καθοδηγεί τη σκέψη του σ΄ όλους τους πέντε τόμους του γνωστού έργου του με τις θεμελιώδεις αρχές του Μαρξισμού-Λενινισμού: στη φιλοσοφία, για το ρόλο των διαφόρων τάξεων στην κοινωνία και την επανάσταση, για την ταξική φύση του ιδεολογικής διαπάλης στο εσωτερικό του κομμουνιστικού κόμματος, για την ταξική φύση της πολιτικής των συμμαχιών για την επανάσταση και για την έννοια του ταξικού περιεχομένου της πολιτικής εξουσίας στα διάφορα στάδια της επανάστασης συμπεριλαμβανομένου και του σοσιαλιστικού.

Κολομβία, Οκτώβριος 2011

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυκλοφορεί το τεύχος 24 του περιοδικού "Ενότητα και Πάλη"

Κυκλοφόρησε το 24ο τεύχος (Απρίλης 2012) του περιοδικού "Ενότητα και Πάλη" που εκδίδει η Διεθνής Σύσκεψη Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων, στην οποία  συμμετέχει η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55.

Το περιοδικό αριθμεί 120 σελίδες στην Ισπανική έκδοση.

  

Βραζιλία
Ο αστικός στρατός πρέπει και μπορεί να κατασραφείΕπαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βραζιλίας (PCR)

Κολομβία
- Κυβέρνηση Santos: Δημαγωγία, προσδοκίες και ανύπαρκτα διλλήματα
- Πολιτική Διακήρυξη: Οι λαοί να μην παραδωθούν στην καπιταλιστική κρίση
Κομμουνιστικό Κόμμα Κολομβίας (μαρξιστικό-λενινιστικό) PCC (ml)

Ισημερινός
Στάλιν
Μαρξιστικό Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ισημερινού (PCMLE)

Ισπανία
Η ΕΕ, η κρίση, ο λαός
Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (Μαρξιστικό-Λενινιστικό) PCE (ml)

Ελλάδα
Η παλινόρθωση του καπιταλισμού στην Σοβιετική Ένωση (1953-1990) (μέρος Β')
Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55

Ιταλία
Το "δημόσιο" χρέος γόρδιος δεσμός του καπιταλισμού. Μια τομή με ένα επαναστατικό μαζικό κίνημα
Κομμουνιστική Πλατφόρμα

Μεξικό
Οι μεξικάνοι κομμουνιστές και επαναστάτες μπροσρά στην διαδικασία των εκλογών του 2012. Χτίζοντας μια επαναστατική εκλογική ταχτική!
Κομμουνιστικό Κόμμα Μεξικού (μαρξιστικό λενινιστικό)

Δομινικανή Δημοκρατία
Μανιφέστο προς τον Δομινικανό λαό: Το PCT καλεί σε αγώνα ενάντια στην  Barrick Gold και τις άλλες μεταλλευτικές παραχωρήσειςΕργατικό Κομμουνιστικό Κόμμα - PCT

Τουρκία
Δημοκρατικό Συνέδριο των λαών: Μια  οργάνωση για την πάλη
Επαναστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας - TDKP

Βενεζουέλα
Η γενική κρίση του καπιταλισμού και η ευθυγράμμιση των πολιτικών δυνάμεων στη Βενεζουέλα
Κομμουνιστικό Κόμμα Βενεζουέλας (PCMLV)

---

Διαβάστε επίσης: Άρθρα της Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ (1918-55) στο θεωρητικό περιοδικό “Ενότητα και Πάλη”

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυκλοφορεί το τεύχος 24 του περιοδικού "Ενότητα και Πάλη" (πρώτη ανακοίνωση)

Κυκλοφόρησε το 24ο τεύχος (Απρίλης 2012) του περιοδικού "Ενότητα και Πάλη" που εκδίδει  η Διεθνής Σύσκεψη Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων, στην οποία  συμμετέχει η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55.

Το περιοδικό αριθμεί 120 σελίδες στην Ισπανική έκδοση.

Περιλαμβάνονται κείμενα από Βραζιλία, Κολομβία, Ισημερινό, Ισπανία, Ελλάδα, Ιταλία, Μεξικό, Δομινικανή Δημοκρατία, Τουρκία και Βενεζουέλα.

Το άρθρο της Κίνησης αποτελεί το β' μέρος άρθρου με τίτλο "Η εργατική τάξη τη χρουτσωμπρεζνιεφική περίοδο δεν ήταν ο ιδιοχτήτης των μέσων παραγωγής".

Το άρθρο του Μ-Λ ΚΚ Ισημερινού έχει τίτλο "Στάλιν".

Διαβάστε επίσης: Άρθρα της Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ (1918-55) στο θεωρητικό περιοδικό “Ενότητα και Πάλη”

Διαβάστε Περισσότερα »

ΚΚ Μεξικού (μ-λ): Η ουσία και η αναγκαιότητα του Μαρξιστικού-Λενινιστικού-Σταλινικού Κομμουνιστικού Κόμματος

Δημοσιεύτηκε στα ισπανικά στο τεύχος 19 του περιοδικού “Ενότητα και Πάλη” τον Οχτώβρη του 2009 και στα αγγλικά το Μάη του 2010 από όπου έγινε και η απόδοση στα ελληνικά.

Η ουσία και η αναγκαιότητα του Μαρξιστικού-Λενινιστικού-Σταλινικού Κομμουνιστικού Κόμματος και η θεωρητική και πρακτική χρεωκοπία της διασπαστικής και λικβινταριστικής φράξιας στις γραμμές μας

Η Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος Μεξικού (Μαρξιστικό-Λενινιστικό) αποφάσισε να αναπτύξει δημόσια της θέση μας και τον χαρακτηρισμό της διασπαστικής και λικβινταριστικής τάσης που προέκυψε στις γραμμές μας και ξεσκεπάσαμε. Το κάνουμε αυτό αναγνωρίζοντας τις τεράστιε;ς δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε για την ανάπτυξη του Πρωτοπόρου Κόμματος της εργατικής τάξης του Μεξικού. Βάζουμε το επίκεντρο την πολιτικο-ιδεολογική αντιπαράθεση για να μπορέσουμε να εξουδετερώσουμε και να νικήσουμε αυτή την τάση και την αρνητική επιρροή που ασκεί στις μάζες. [...]

Σε ολόκληρη την ιστορία του Κόμματος, από διάφορες οπτικές, διάφορες φραξιονιστικές θέσεις επιτέθηκαν στο προλεταριακό πνεύμα και τη φύση του Κόμματος, την αναγκαιότητα και την ουσία του Μαρξιστικού-Λενινιστικού Κόμματος. Τώρα, με την πλήρη πεποίθηση ότι το Κόμμα μας, [...], δε φοβάται κριτική [...] δε θα ανεχτούμε -στο όνομα της ελευθερίας κριτικής ή στο ότι “τώρα πρέπει να αναπτυχθούμε και να πάμε πέρα από τους κλασσικούς”- τον οποιοδήποτε να επιχειρήσει το λικβινταρισμό του Κόμματος. [...]

Το Κομμουνιστικό Κόμμα είναι ασύμβατο με την ύπαρξη φραξιών

Το χτίσιμο του Κόμματός μας είναι δυναμικό και διαλεκτικό. Δε χτίζεται σε ένα νησί αλλά είναι το αποτέλεσμα της ταξικής πάλης. Τα ιδεολογικά υπολείμματα άλλων τάξεων ξένων προς το προλεταριάτο μπορούν να βρεθούν μέσα στο Κόμμα. Σε συγκεκριμένες καμπές εμφανίζονται με μεγαλύτερη ένταση. Στην αρχή εμφανίζονται ως τάσεις και όταν διαχέονται εμφανίζονται ως λικβινταριστικές φράξιες. Σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας του, το Κόμμα, αντιμετώπισε Τροτσκιστικές, Μαοϊκές και μιλιταριστικές τάσεις και φράξιες. Όλες, με διαφορετικές αποχρώσεις, διακήρυξαν ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα Μεξικού (Μαρξιστικό-Λενινιστικό) έχει λικβινταριστεί ως το κόμμα της Μεξικανικής εργατικής τάξης. [...]

Αυτό είναι το πρώτο συμπέρασμα: Η ανάπτυξη και ενοποίηση του Κομμουνιστικού Κόμματος είναι ασύμβατη με την ανάπτυξη φραξιών. Το κριτήριο για το αν η φύση του Κομμουνιστικού Κόμματος είναι Μαρξιστική-Λενινιστική είναι η επαναστατική πρακτική. Εκεί φαίνεται καθαρά η ορθότητα της προλεταριακής επαναστατικής θεωρίας μας. [...]

Οι αντικειμενικές και υποκειμενικές συνθήκες μέσα στις οποίες γεννήθηκε η λικβινταριστική τάση

Πρέπει να γνωρίζουμε το πλαίσιο στο οποίο προέκυψε η πρόσφατη λικβινταριστική τάση, γιατί αυτό μας επιτρέπει να ανακαλύπτουμε τις αδυναμίες μας στην διαδικασία οικοδόμησης του Κόμματος. Αυτές οι δυσκολίες γίνονται περισσότερο αντιληπτές σε περιόδους πάλης ενάντια στις λικβινταριστικές τάσεις. Η αναγνώρισή τους είναι το πρώτο βήμα για να διορθωθούν [...] να μην αρνούμαστε τις αδυναμίες μας αλλά να τους δίνουμε την κατάλληλη σημασία ώστε να διορθωθούν μέσα από εσωτερικό διάλογο, ιδεολογική πάλη και πρακτικά πλάνα.

Μια λικβινταριστική τάση δεν προκύπτει από το κενό, είναι το αποτέλεσμα αντικειμενικών και υποκειμενικών συνθηκών. Το Κόμμα της εργατικής τάξης δεν εξαιρείται από της γενικές αντιθέσεις του καπιταλιστικού συστήματος, οι τάσεις που εμφανίζονται στο εσωτερικό του είναι αντανακλάσεις αυτών των αντιθέσεων και στην πιο ακραία μορφή τους εκφράζονται ως φραξιονισμός. Συμπερασματικά, κάθε φράξια στο Κομμουνιστικό Κόμμα δεν προκύπτει από το κενό, αλλά είναι το πρακτικό αποτέλεσμα της ταξικής πάλης. [...]

Η 4η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής αναγνώρισε αρκετές δυσκολίες, οι οποίες δεν είναι οι μόνες, αλλά είναι οι κύριες, τις οποίες δίνουμε εν συντομία:

1. Δεν έχουμε μια πιο επιστημονική μέθοδο από το να βασιζόμαστε στον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό για να βρίσκουμε προβλήματα, διαφορές και αποχρώσεις απόψεων, να μην τις κρύβουμε αλλά να βαθύνουμε την ιδεολογική πάλη σε μορφή και περιεχόμενο, ειδικά τα κεντρικά σημεία τα οποία έχουν να κάνουν με την ανάπτυξη της ταχτικής, της μαζικής δουλειάς και του χτισίματος του Κόμματος.

2.Το άλλο πρόβλημα είναι η απουσία προλεταριοποίησης των γραμμών του Κόμματος, όσο κι αν είναι δύσκολο να το παραδεχτούμε, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι αυτό δημιουργεί τις υποκειμενικές συνθήκες για την ανάδειξη μικροαστικών θέσεων στο πως αντιλαμβάνονται τα κομματικά μέλη των εαυτό τους. [...] Πρέπει να προλεταριοποιήσουμε τις γραμμές μας, όχι επειδή θεοποιούμε την εργατική τάξη αλλά επειδή το Κομμουνιστικό Κόμμα πρέπει να είναι το κόμμα της εργατικής τάξης στην αποστολή του αλλά και στην θεμελιώδη προλεταριακή του σύνθεση. Αυτό θα βοηθήσει τα μέγιστα στο να παλέψουμε τον ατομικισμό, τη λογική της γκρούπας, την αστάθεια [...] Αυτό είναι είναι μια πρόκληση και ένα καθήκον για το Κόμμα.

3. Πρέπει να υπάρξει ένας συνεπής ιδεολογικός αγώνας για να απαλλαχτούμε από τον ατομικισμό σε όλες τις μορφές της πάλης, πρέπει να καλλιεργήσουμε το ομαδικό πνεύμα σε ολόκληρη τη δουλειά του Κόμματος. Αυτό σημαίνει ότι η θεωρία και η ανάπτυξη της ταχτικής του Κόμματος πρέπει να είναι το αποτέλεσμα ενδελεχούς ιδεολογικού αγώνα και συζήτησης στα διάφορα όργανα. [...] Η λιβινταριστική τάση εξέλαβε αυτή τη μέθοδο ως ένα πρόβλημα περιορισμού της συνεισφορά της. Ξεκάθαρα, πονάει τους μικροαστούς όταν η πολύτιμη ατομικότητα και η “σοφία” τους εξαλείφεται, όταν δεν εμφανίζονται ως ο συγγραφέας αλλά ως το αποτέλεσμα της θεωρητικής δουλειάς του Κόμματος. Αυτό πήρε τη μορφή πάλης “προσωπικοτήτων” ενώ στην πραγματικότητα είναι δυο μορφές και δυο μέθοδοι που έχουν να κάνουν με την θεωρητική ανάπτυξη του Κόμματος. [...]

Συνοψίζοντας, σήμερα υπάρχει ζήτημα ταχτικής. Η μαζική δουλειά και η οικοδόμηση του Κόμματος πρέπει να είναι το αποτέλεσμα ανοιχτής ιδεολογικής πάλης και συλλογικής δουλειάς. Αυτά θα παράσχουν τις βάσεις για συνεισφορά στη Μαρξιστική-Λενινιστική θεωρία και στην μονολιθική ενότητα των γραμμών του κόμματος, και θα φράξουν το δρόμο στον ατομικισμό και στις θέσεις μικρών ομάδων (που θέλουν να κάνουν τις θέσεις τους θέσεις του Κόμματος) επειδή είμαστε ενωμένοι όχι γύρω από μια προσωπικότητα ή μια τάση αλλά γύρω από μια πολιτική γραμμή που συζητιέται από πάνω μέχρι κάτω στις γραμμές του Κόμματος, στην οποία η μειοψηφία υποτάσσεται στην πλειοψηφία, παρόλο που αυτό για την μικροαστική τάση είναι δικτατορικό, φανερώνοντας την αστική αντίληψη που έχει για το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό.

Είναι ξεκάθαρο ότι αυτές δεν είναι οι μόνες υποκειμενικές δυσκολίες μέσα από τις οποίες προέκυψε η λικβινταριστική τάση:έλλειψη καλύτερου τρόπου να διεξάγουμε τον ιδεολογικό αγώνα, έλλειψη προλεταριοποιήσης των γραμμών μας και συλλογική ανάπτυξη του θεωρητικού αγώνα πάνω στις βασικές θέσεις του Κόμματος (ταχτική, μαζική δουλειά, οικοδόμηση του Κόμματος). Σε αυτές πρέπει να προστεθούν: η έλλειψη πειθαρχίας, η εκδικητικότητα, ο έλεγχος και η οριζοντιοποίηση, ανάμεσα σε άλλα. Αλλά στόχος μας είναι να δώσουμε κάποια παραδείγματα [...]

Τα γενικά στοιχεία της λικβινταριστικής τάσης

[...] Τη χαρακτηρίζουμε λικβινταριστική τάση επειδή, θεωρητικά, με τις διάφορες αποχρώσεις της τονίζει ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα Μεξικού (Μαρξιστικό-Λενινιστικό) έχασε τα προλεταριακά του στοιχεία και την ουσία του. [...] Ακόμα χειρότερα, ισχυρίστηκαν ότι είχαν θέσεις πέρα από τον κλασσικό Μαρξισμό-Λενινισμό. Για να δώσουμε κάποια παραδείγματα: οι σημερινές αντιθέσεις του ιμπεριαλισμού στην φάση που βρίσκεται (σύμφωνα με αυτούς οι γενικές αντιθέσεις στην τωρινή φάση από τέσσερις έγιναν οχτώ ή ακόμα περισσότερες), ο χαρακτηρισμός του στρατηγικού βιομηχανικού προλεταριάτου (χαρακτηρίζοντας τη θέση του Κόμματος ως δογματισμό), πως εξελίσσεται το προτσές της προλεταριακής επανάστασης στο Μεξικό (αρνούνταν το προτσές ως πλήρως υποκειμενικό, επειδή το Κόμμα δεν έχει επιρροή στην τάξη), οι δυνατότητες και τα χαρακτηριστικά του προλεταριακού κόμματος στο Μεξικό (αναπτύσσοντας μια ολόκληρη στρουκτουραλιστική και ποσιτιβιστική (θετικιστική) σύλληψη η οποία δεν αντανακλούσε ούτε την πράξη ούτε τη θεωρία του Κόμματος όπως εκφράζονταν στα διάφορα όργανα), παρέβλεπαν τις κλασσικές θεωρίες του Μαρξισμού-Λενινισμού, την ανάπτυξη του Ενιαίου Μετώπου (παραβλέπονταν η σύλληψη του Δημητρώφ). [...]

Τα χαρακτηριστικά της αποτυχίας της λικβινταριστικής φράξιας

Για να δικαιολογήσουν την λικβινταριστική πρακτική τους, οι φραξιονιστές ισχυρίστηκαν ότι είχαν το “δικαίωμα” επειδή είχαν ήδη αποχωρήσει από το Κόμμα. Αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια. Δεν πρόκειται για ένα λιγκαλιστικό ζήτημα αλλά για έναν πολιτικό χαρακτηρισμό. [...] Η φράξια δε σχηματίστηκε τις τελευταίες εβδομάδες αλλά έκανε υπονομευτική δουλειά από πολύ πιο πριν μέχρι να γίνει αντιληπτή από την ΚΕ. [...] Δικαιολογήθηκαν στους οπαδούς τους και τους συνοδοιπόρους τους για την αποτυχία τους και την ασυνέπιά τους να συνεχίσουν τον ιδεολογικό τους αγώνα με το ότι “το Κόμμα έχει εισχωρήσει πλήρως στον οπορτουνισμό”, “δε μπορούσε να γίνει πλέον διάλογος σε κανένα κομματικό σώμα”. [...] ορκίζονταν στο όνομα του Sergio Barrios, του Henare Suastegiu και του Gregorio Alfonso Lopez Alvarado, τους οποίους θα ήθελαν σίγουρα να δουν να αφαιρούνται από τις σελίδες της Vanguardia Proletaria (σ.τ.μ. Όργανο του ΚΚ Μεξικού (μ-λ)) [...]

Πολιτικά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά της λικβινταριστικής φράξιας

Οι μέθοδοι της λικβινταριστικής φράξιας

Για ολόκληρο το κόμμα πρέπει να είναι σαφές ότι ο σεχταρισμός που εξέφραζε η λικβινταριστική φράξια δεν είναι τίποτε άλλο από την άλλη όψη του οπορτουνισμού, αφού έχουν τον ίδιο στόχο, να λικβινταρίσουν του Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κόμμα. Αντίθετα δημιουργούν μια καρικατούρα κόμματος στην οποία υπάρχει χώρος για όλες τις μικροαστικές απόψεις οι οποίες παραγεμίζονται με φιλελεύθερο πνεύμα όπως ο ατομικισμός, η “ελευθερία κριτικής” και η δημοκρατία, όπου υπάρχει χώρος για μειοψηφικές θέσεις, ρεύματα και φράξιες, όπου ο καθένας μπορεί να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του χωρίς περιορισμούς με οριζόντιο τρόπο, όπου οι “προσωπικότητες” διακρίνονται για τη “σοφία” τους, επιβάλλουν τη γραμμή τους, πάνω και έξω από κάθε συλλογική ζωή, καθοδηγητικά όργανα, εθνικές συνδιασκέψεις και συνεδριάσεις της ΚΕ. [...]

Οι φήμες και το κουτσομπολιό δε βοηθάνε το Κόμμα, βοηθάνε στην δημιουργία τάσεων οι οποίες οδηγούν στη συνέχεια σε φράξιες. Το καλύτερο όπλο για να καταπολεμηθούν αυτές οι τάσεις για μικροαστική πολιτική είναι να συζητιούνται ανοιχτά και τίμια στα όργανα στα οποία είμαστε μέλη, να περιφρουρούμε τις συζητήσεις μας και στην βάση των αναγκών των κατευθύνσεων και της κεντρικής ατζέντας του Κόμματος.

Η γραφειοκρατία της λικβινταριστικής φράξιας

[...] έπεφταν σε αντιθέσεις και σπέκουλες επειδή δεν έπαιρναν υπ' όψιν τους όλες τις πλευρές της πραγματικότητας, αλλά είχαν ως κύρια πηγή της δουλειάς τους δουλείες γραφείου, το ίντερνετ και αλλοίωναν πληροφορίες από τα καθοδηγητικά όργανα. Αυτό ανέδειξε μια συγκεκριμένη ομάδα ιντελιγκέντσιας χωρίς Μαρξιστικολενινιστική θεωρητική εκπαίδευση.

Πίστευαν ότι ήταν ζήτημα να κατανοήσουμε τον κόσμο και όχι να τον αλλάξουμε. Αν η πραγματικότητα δεν ανταποκρίνονταν στις θεωρίες τους, ακόμα χειρότερα για την πραγματικότητα. Σπέκουλες για τον χαρακτήρα και τον τύπο των συμφωνιών με τις διάφορες οργανώσεις του Εθνικού Διαλόγου, σπέκουλες για το πως οι διάφορες τάξεις και τα συμφέροντά τους αναπτύσσονται μέσα από την ταξική πάλη, σπέκουλες για τον χαρακτηρισμό των διάφορων πολιτικών οργανώσεων με τις οποίες το Κόμμα είχε επαφή, σπέκουλες για τον τρόπο που οικοδομείται το Κόμμα στην πραγματικότητα και όχι όπως φαντάζονταν ότι γινόταν. Στο τέλος κατέληξαν σε ένα γραφειοκρατικό όραμα για πως αναπτύσσεται η πολιτική δουλειά, το οποίο εξελίχτηκε σε σεχταρισμό.

Η φύση του λούμπεν προλεταριάτου εκφράζεται από την λικβινταριστική φράξια

Στην περίπτωση της λικβινταριστικής φράξιας μέσα στο Μ-Λ Κόμμα, πέρα από τις “καλές προθέσεις” και την “ακραία φρασεολογία” από αυτούς που την προωθούσαν, εκπροσωπούσαν τα συμφέροντα του ταξικού εχθρού μέσα στο Κόμμα, αυτό ήθελαν να λικβινταριστεί και να γίνει άχρηστο.

Δεν είναι μόνο αυτό. Είναι η αντίθεση ότι στα λόγια εμφανίζονταν ως η πιο ακέραιοι στον αγώνα ενάντια στις ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες αλλά στην πραγματικότητα επρόκειτο για μια άδεια ρητορεία αφού η ταξική τους δραστηριότητα στην πράξη ήταν αυτή του λούμπεν. [...]

Η παράκαμψη της ιδεολογικής πάλης και η διαστρέβλωση της Κομματικής γραμμής ως φραξιονιστική μέθοδος για να δικαιολογηθεί η ύπαρξή της

Οι φραξιονιστές έπρεπε να δικαιολογήσουν την ύπαρξή του. Ξέρουν ότι όσο το Κόμμα δεν απομακρύνεται στη θεωρία και στην πράξη από τους στόχους και τα καθήκοντα της προλεταριακής επανάστασης, όπως η δικτατορία του προλεταριάτου, ο ρόλος της εργατικής τάξης ως η πιο επαναστατική τάξη, ο σοσιαλιστικός χαρακτήρας της επανάστασης στο Μεξικό, η ανάγκη του Κόμματος ως πρωτοπόρο Κόμμα, ο ρόλος της επαναστατικής βίας, ο αγώνας για παγκόσμιο κομμουνισμό, κλπ. θα διατηρεί την Μαρξιστική-Λενινιστική του αξία. [...] Πρέπει να δημιουργήσουν παραπέτασμα καπνού, να συσκοτίσουν τα ιδεολογικά σημεία ώστε να δικαιολογήσουν τη φύση τους ως λικβινταριστές του Κόμματος της εργατικής τάξης.

Αντίθετα οι κομμουνιστές δεν κρύβουμε τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε, δεν γυρίζουμε την πλάτη σε αυτές. Είναι καθήκον των κομμουνιστών να συζητάμε τα προβλήματα όσο μεγάλα κι αν είναι, να προωθούν τους σκοπούς της επανάστασης, ξανά και ξανά, μέχρι να πετύχουμε το στόχο μας, με όλα τα λάθη και τις παραλείψεις που σίγουρα υπάρχουν. [...]

[...] Οι φραξιονιστές προσπάθησαν να ενωθούν με αντικομματικές ομάδες που είχαν εμφανιστεί κατά περιόδους. Παρέκαμπταν την ανοιχτή ιδεολογική πάλη όπου έκαναν την πολιτική τους δουλειά. Προσπάθησαν να δημιουργήσουν μια ατμόσφαιρα δυσπιστίας και ανασφάλειας, ήθελαν να συνεχίσουν τον φραξιονιστικό και διασπαστικό αγώνα και “εξεγέρσεις” των μελών για να διώξουν την ηγεσία. Αλλά εδώ το Κόμμα είχε μια πρώτη νίκη. Βγήκε ενωμένο, συσπειρωμένο γύρω από το Μαρξισμό-Λενινισμό και την ηγεσία του, την ανάγκη για το Κόμμα της εργατικής τάξης, την ενδυνάμωση του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού και του παγκόσμιου κομμουνισμού. Η σταθερή εμφάνιση της Vanguardia Proletaria ήταν η δεύτερη νίκη αφού πίστευαν ότι η εφημερίδα δε θα συνέχιζε να βγαίνει χωρίς τη βοήθειά τους. Η τρίτη νίκη ήταν η πετυχημένη διεξαγωγή του τρίτου συνεδρίου του Επαναστατικού Λαϊκού Μετώπου (FRR). [...]

Για να κλείσουμε αυτό τη την ενότητα: Οι φραξιονιστές μισούν την Λενινιστική αρχή της ενότητας και τη Σταλινική αρχή της μονολιθικής ενότητας. Από αυτή την άποψη πρέπει να είναι ξεκάθαρο μέσα στο Κόμμα ότι η ιδεολογική και πολιτική ήττα της λικβινταριστικής φράξιας είναι απαραίτητη για την ενδυνάμωση του ΚΚ Μεξικού (Μ-Λ), έχοντας στο μυαλό μας την ταξική της φύση. Αυτό πρέπει να είναι ένα ακόμα μάθημα που πρέπει να πάρουμε.

Ο πολιτικο-ιδεολογικός χαρακτήρας της λικβινταριστικής φράξιας είναι σεχταριστικός-οπορτουνιστικός

[...] Οι σεχταριστές-λικβινταριστές φραξιονιστές είδαν με τρόμο το Κόμμα να παίρνει δημόσια, μέσα στις μάζες, πρακτικά καθήκοντα για να προχωρήσουν και να πετύχουν η ταχτική και η στρατηγική του για την προλεταριακή επανάσταση και τη δικτατορία του προλεταριάτου. Ως αποτέλεσμα τορπίλιζαν την πολιτική του Ενωμένου Μετώπου, το σύνθημα της εθνικής γενικής απεργίας, τα καθήκοντα για την εξέγερση των μαζών, τα καθήκοντα για την προβολή περιεχομένου σοβιέτ στις μορφές αγώνα και στην οργάνωση των μαζών. Ως εκ τούτου υπέστειλαν τις κόκκινες σημαίες και τους κλασσικούς στις ανοιχτές συναντήσεις και τις λαϊκές συγκεντρώσεις και αναφέρονταν μόνο το “δικό μας σύστημα οργάνωσης” το οποίο ήταν στην πράξη τίποτα περισσότερο από την αποχώρηση από Μαρξιστικές-Λενινιστικές θέσεις και τη συμμετοχή στον ενεργητικό λικβινταρισμό [...]

[...] Είναι ξεκάθαρο ότι πίσω από την ψευτο-επαναστατική φρασεολογία κρύβεται η τάση για επιστροφή σε σεχταριστικές πρακτικές, οι οποίες δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες της σημερινής περιόδου της ταξικής πάλης. Δεν έχουν πίστη στην ικανότητα της Μαρξιστικής-Λενινιστικής πολιτικής να αποχτά ρίζες στο λαό. Προφανώς οι διασπαστές μας δεν αντιλαμβάνονται το λενινιστικό περιεχόμενο του “Τι να κάνουμε;” [...]

Ο οπορτουνισμός είναι οργανική μέθοδος της λικβινταριστικής φράξιας

Η λικβινταριστική φράξια χρησιμοποιεί ως βασική μέθοδο τον Τροτσκισμό, απαιτώντας “ελευθερία γνώμης”. Τυπικό του Τροτσκισμού είναι να χρησιμοποιεί τη νεολαία ενάντια στην “παλιά φρουρά”, τη Γενική Γραμματεία, την Κεντρική Επιτροπή ή το Κόμμα στο σύνολό του. [...]

Η τωρινή φύση της λικβινταριστικής φράξιας είναι σεχταριστική-οπορτουνίστικη, χρησιμοποιεί οργανικά την κλασική πραχτική του Τροτσκισμού [...]

Πρέπει να σημειωθεί ότι τα χαρακτηριστιά των μελών της φράξιας δεν είναι ίδια με άλλους συντρόφους που έχουν κάνει κριτική διαφόρων ειδών αλλά δε μοιράζονται την υπονομευτική δουλειά της φράξιας. Αυτοί οι σύντροφοι χρειάζονται άλλου είδους αντιμετώπιση. Αυτή η κριτική έχει ως στόχο την λικβινταριστική φράξια. [...]

Σύντροφοι της Διεθνούς Σύσκεψης των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων: Αυτή είναι το μικρό μαχητικό Κομμουνιστικό Κόμμα Μεξικού (Μαρξιστικό-Λενινιστικό), ένα οργανωμένο κομμάτι του παγκόσμιου προλεταριάτου, μέλους αυτής της ιστορικής διάσκεψης, το έμβρυο της Μαρξιστικής-Λενινιστικής Κομμουνιστικής Διεθνούς. Είμαστε όλοι έτοιμοι να εκπληρώσουμε τα καθήκοντα που μας εμπιστεύτηκαν με βάση τις δυνατότητες και τις ικανότητές μας.

Προλετάριοι όλων των εθνών ενωθείτε!

Η μόνη αλλαγή είναι η σοσιαλιστική επανάσταση!

Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος Μεξικού (Μαρξιστικό-Λενινιστικό)

1η Μάη 2009

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυκλοφορεί το τεύχος 23 (Νοέμβρης 2011) του περιοδικού "Ενότητα και Πάλη"

Κυκλοφόρησε το τεύχος 23 (Νοέμβρης 2011) του περιοδικού "Ενότητα και Πάλη", το θεωρητικό όργανο της Διεθνούς Σύσκεψης Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων, στην οποία συμμετέχει η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55.

Το 23^ο τεύχος αριθμεί 160 σελίδες στην ισπανική του έκδοση και κυκλοφορεί στα ισπανικά, αγγλικά, γαλλικά, τούρκικα, πορτογαλικά και αραβικά.

Διεθνής Σύσκεψη Μαρξιστικών Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων
- Γενική διακήρυξη
- Σχετικά με την σημερινή διεθνή κατάσταση
-Το εργατικό κίνημα: Υποχρεώσεις και στόχοι μας  

Βραζιλία
Η "σκέψη Μάο Τσετουνγκ" ρεβιζιονιστική θεωρία και πράξηΕπαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βραζιλίας (PCR)

Κολομβία
Ζητήματα σχετικά με την κατάσταση στη Νότια Αφρική και την Ακτή του Ελεφαντοστού Κομμουνιστικό Κόμμα Κολομβίας (μαρξιστικό-λενινιστικό) PCC (ml)

Ισημερινός 
Το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα και η πάλη των εργαζομένων και των λαώνΜαρξιστικό Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ισημερινού (PCMLE)

Ισπανία
Καπιταλιστική κρίση, ταξική πάλη και σοσιαλισιτκές προοπτικές στις αρχές του 21ου αιώνα
Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (Μαρξιστικό-Λενινιστικό) PCE (ml)

Ελλάδα
Η παλινόρθωση του καπιταλισμού στην Σοββιετική Ένωση (1953-1990)Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55

Ιταλία
Οι ταχτικές του Ενιαίου Μετώπου και του Λαϊκού Μετώπου στην πολιτική στρατηγική του κομμουνιστικού κινήματος. Κάποιες προτάσεις για την προσωτρινή κυβέρνηση της Ιταλίας σήμερα
Κομμουνιστική Πλατφόρμα

Μεξικό
La revolución proletaria avanza en México, con el Frente Único de todo el Pueblo Κομμουνιστικό Κόμμα Μεξικού (μαρξιστικό λενινιστικό)

Βενεζουέλα
A fortalecer nuestros Partidos y su unidad con las masas para organizar la revolución Μαρξιστικό Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βενεζουέλας (PCMLV)

Διαβάστε Περισσότερα »