Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Λατινική Αμερική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Λατινική Αμερική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 11 Φεβρουαρίου 2019

ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ: ΟΧΙ ΣΕ ΕΝΑ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ

ΟΧΙ ΣΕ ΕΝΑ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

ΟΧΙ ΣΕ ΕΝΑ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΛΑΟΥ


Το Φεμινιστικό Δίκτυο La Araña Feminista- Marcha Mundial de las Mujeres της Βενεζουέλας εκφρά
ζει την υποστήριξή του στο σύνταγμα της Βενεζουέλας, που εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο Nicolás Maduro Moros, εκλεγμένο στις 20 Μαΐου 2018 με διαφανή, δημοκρατική και ελεύθερη εκλογική διαδικασία.

Βρισκόμαστε απέναντι σε μια απόπειρα πραξικοπήματος, όπως αυτό που οργάνωσαν στη Βραζιλία, στην Παραγουάη και στο Ονδούρας ως αντίποινα του διεθνούς κεφαλαίου εναντίον των Λατινοαμερικανικών χωρών, οι οποίες, με πλήρες απελευθερωτικό πνεύμα αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στην ALCA «Ζώνη Ελευθέρου Εμπορίου» σε βάρος των συμφερόντων των Εθνών μας και των Λαών μας.

Κρυμμένοι πίσω από μια ανύπαρκτη νομιμότητα, προσπαθούν σήμερα στη δική μας χώρα, με τη συνενοχή της εθνικής αστικής τάξης και των κομμάτων τής φασιστικής δεξιάς στην υπηρεσία τους να σπάσουν την έννομη τάξη της Βενεζουέλας, να μας επιβάλουν την παράδοση των περιουσιακών στοιχείων, των πόρων και το εργατικό δυναμικό του Λαού μας.

Το Σύνταγμα της Δημοκρατίας ορίζει στο άρθρο 233, ότι η απόλυτη απουσία του/της Προέδρου προκύπτει μόνο κατόπιν θανάτου η παραιτήσεως ή απόφαση που έχει εκδοθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο λόγω φυσικής ή διανοητική ανικανότητας ή εγκατάλειψη της θέσης ή λαϊκή ανάκληση της εντολής. Επομένως, το επιχείρημα που χρησιμοποιήθηκε για την μη αναγνώριση του συνταγματικού μας Πρόεδρου είναι ανύπαρκτο.

Όσον αφορά το άρθρο 350, που ισχυρίζεται η αντιπολίτευση, αναφέρει ότι ο Λαός της Βενεζουέλας έχει το δικαίωμα να αγνοήσει οποιοδήποτε καθεστώς, νομοθεσία ή αρχή που είναι κατά του δημοκρατικού πνεύματος του συντάγματος.
Στη Βενεζουέλα, υπάρχει πλήρης ελευθερία δράσης, γνώμης και σκέψης, η οποία βέβαια δεν δίνει το δικαίωμα να καταργηθεί η αλήθεια, αγνοώντας τη βούληση περισσότερων από 6 εκατομμυρίων Βενεζολάνων, δηλαδή το 67% των όσων αποφάσισαν να ψηφίσουν και κατά την πλήρη άσκηση του δικαιώματός τους επέλεξαν τον Nicolás Maduro ως πρόεδρο για την συνταγματική περίοδο 2019 -2025.

Από τη στιγμή που ο Μπαράκ Ομπάμα και στη συνέχεια ο Ντόναλντ Τράμπ, χαρακτήρισαν τη Βενεζουέλα ως «ΑΣΥΝΗΘΙΣΤΗ ΚΑΙ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ», έχουμε καταλάβει την επικείμενη επέμβαση ως γεγονός.

Από εκείνη τη στιγμή φωνάξαμε στον κόσμο ότι τα πραγματικά κίνητρα μιας τέτοιας απειλής είναι τα πλούτη που διαθέτει το έθνος μας και οι γεωπολιτικές εντάσεις που προκαλεί o ιμπεριαλισμός των ΒορειοΑμερικανών στη Λατινική Αμερική.

Δεν είναι αποδεκτό για μας να αναγνωρίσουμε κάποιον, που ανταποκρίνεται στα άθλια συμφέροντα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, κάποιον, οποίος έχει αυτοανακηρυθεί πρόεδρος χωρίς τη διαμεσολάβηση δημοκρατικών εκλογών για το σκοπό αυτό.

Προσπαθώντας, να δικαιολογήσει με τις πράξεις του μια ξένη επέμβαση, με το πρόσχημα μιας δήθεν «ανθρωπιστικής βοήθειας», η οποία φέρνει μαζί της μαζικούς βιασμούς, εξαναγκαστική πορνεία και άλλες καταστροφές όπως έχουμε δει σε πολλές περιπτώσεις σε όλο το πλάτος και μήκος της Ηπείρου.

Για όλους αυτούς τους λόγους υψώνουμε τις φωνές μας, ομόφωνα και δυναμικά :
Εδώ είμαστε Βενεζουέλα, όρθιες στον αγώνα για τη ζωή.

Δεν θα τους επιτρέψουμε να μας υποκινήσουν σε έναν εμφύλιο πόλεμο, επειδή είμαστε απολύτως σε θέση να λύσουμε ειρηνικά τα προβλήματά μας, αρνούμαστε να δεχτούμε αυτό το σενάριο, που όπως έδειξαν στη Λιβύη και τη Συρία, θα προσπαθήσουν να σκηνοθετήσουν τα ηγεμονικά τους μέσα ενημέρωσης και που δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα στους δρόμους της χώρας μας.

Επικαλούμaστε το αναφαίρετο δικαίωμα μας για αυτοδιάθεση και απαιτούμε από τις χώρες του κόσμου, να μας αφήσουν να λύσουμε τις δικές μας συγκρούσεις ειρηνικά και υπό την προστασία των νόμων και των θεσμών μας.

Είμαστε ένας Λαός ειρηνικός και από εδώ, καλούμε για διάλογο μεταξύ αδελφών χωρίς την παρέμβαση των ξένων συμφερόντων, που αντιτίθενται στους Βενεζολάνους και τις Βενεζολάνες.

Γνωρίζουμε και προειδοποιούμε, όλους και όλες, ότι οι πόλεμοι γίνονται σε εδάφη, αλλά επίσης και στα σώματα των γυναικών οι οποίες σε καιρό πολέμου είναι θύματα των χειρότερων θηριωδιών.

Για όλα αυτά, ελπίζουμε να μην υποτιμούν τη δύναμη και τη συνείδηση ενός Λαού που στέκεται σταθερά αντιμέτωπος σε έναν οικονομικό πόλεμο, που προκαλείται από τα μεγάλα κεφάλαια για να μας γονατίσουν . Αντέξαμε τις επώδυνες επιπτώσεις , με το κουράγιο και το θάρρος κάθε γυναίκας της Βενεζουέλας.

Όπως ζυμώνουμε τις πίττες yucca ή τις γλυκοπατάτες, όπως μπαλώνουμε τα ρούχα των παιδιών μας και δικά μας και όπως κάνουμε κάθε καθημερινή πράξη, μια πράξη Αντίστασης.

Ο Φεμινισμός στην αντίσταση Για τη Μητέρα Πατρίδα !
LA ARAÑA FEMINISTA. Red de Colectivos de Mujeres Socialistas de Venezuela
Αδέσμευτη Κίνηση Γυναικών
Κέντρο Έρευνας Γυναικείων Θεμάτων
Τελέσιλλα. Ελληνικό Φεμινιστικό Δίκτυο

Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα 12 Σεπτεμβρίου 2011

Περιφερειακή Συνάντηση Λατινικής Αμερικής και Καραϊβικής της Διεθνούς Σύσκεψης Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων

Πραγματοποιήθηκε τον Ιούλη σε πόλη της Λατινικής Αμερικής, περιφερειακή συνάντηση της Διεθνούς Σύσκεψης Μ-Λ Κομμάτων και Οργανώσεων της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής με συμμετοχή των αδελφών κομμάτων και οργανώσεων από τη Βραζιλία, τη Κολομβία, τον Ισημερινό, το Μεξικό, τη Δομινικανή Δημοκρατία και τη Βενεζουέλα.

Συγκεκριμένα συμμετείχαν:

Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βραζιλίας,
Κομμουνιστικό Κόμμα Κολομβίας (Μαρξιστικό-Λενινιστικό),
Κομμουνιστικό Κόμμα Εργασίας της Δομινικανής Δημοκρατίας,
Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα του Εκουαδόρ,
Κομμουνιστικό Κόμμα Μεξικού (Μαρξιστικό-Λενινιστικό)
Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βενεζουέλας

Η Συνάντηση εξέδωσε πολιτική διακήρυξη 10 σημείων.

Αντίστοιχη συνάντηση είχε γίνει τον Ιούνη στην Κοπεγχάγη από τα ευρωπαϊκά μαρξιστικά-λενινιστικά κόμματα και τις οργανώσεις.

***

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

- Διακήρυξη της Περιφερειακής Συνάντησης Λατινικής Αμερικής και Καραϊβικής της Διεθνούς Σύσκεψης Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (2010)
- Πολιτική Διακήρυξη της Ευρωπαϊκής Περιφερειακής Συνάντησης της Διεθνούς Σύσκεψης Μ-Λ Κομμάτων και Οργανώσεων (2011)
Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη 13 Ιουλίου 2011

Ολοκληρώθηκε το XV Διεθνές Σεμινάριο στα Προβλήματα της Επανάστασης στη Λατινική Αμερική

Ολοκληρώθηκε στις 15 Ιουλίου στο Κίτο, την πρωτεύουσα του Ισημερινού, το XV Διεθνές Σεμινάριο πάνω στα Προβλήματα της Επανάστασης στη Λατινική Αμερική.

Η συζήτηση επικεντρώθηκε στο ζήτημα “Η ενότητα των εργαζομένων και των λαών και η προοπτική της επανάστασης και ο σοσιαλισμός”. Το Διεθνές Σεμινάριο πραγματοποιείται με πρωτοβουλία του PCMLE [Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ισημερινού] και του MPD [Δημοκρατικό Λαϊκό Κίνημα] από το 1997 και κάθε χρόνο νέες οργανώσεις από διάφορες χώρες παίρνουν μέρος.

Το Σεμινάριο παρακολούθησαν εκπρόσωποι από 13 χώρες της Λατινικής Αμερικής, Ευρώπης και Ασίας (Μεξικό, Δομινικανή Δημοκρατία, Πουέρτο Ρίκο, Παναμάς, Βενεζουέλα, Κολομβία, Περού, Αργεντινή, Βραζιλία, Ισπανία, Φιλιππίνες, Ρωσία και Γερμανία) και κράτησε από τις 11 μέχρι τις 15 Ιουλίου.

Διαβάστε επίσης:

Ανακοίνωση του XIV Διεθνούς Σεμιναρίου στα Προβλήματα της Επανάστασης στη Λατινική Αμερική

Ολοκληρώθηκε το XIV Διεθνές Σεμινάριο στα Προβλήματα της Επανάστασης στη Λατινική Αμερική

Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη 22 Σεπτεμβρίου 2010

Φιντέλ, Κούβα και σοσιαλισμός (μέρος β’)

Του Κλάους Ρις*

Από τα τέλη του Αυγούστου, ο Ραούλ Κάστρο παρουσίασε μια σειρά καπιταλιστικές οικονομικές μεταρρυθμίσεις που θα μειώσουν τον ρόλο της κυβέρνησης στην οικονομία και θα αλλάξουν δραματικά την Κουβανική αγορά εργασίας. Η κυβέρνηση πρέπει να προχωρήσει σε κατάσταση μακροπρόθεσμων συμβάσεων (outsourcing) στις επιχειρήσεις και τις υποδομές. Οι ξένοι επενδυτές μπορούν  να μισθώσουν γη με συμβάσεις που ισχύουν έως 99 έτη. Και πολλοί Κουβανοί θα μπορούν να λειτουργούν τις ιδιωτικές επιχειρήσεις. Ταυτόχρονα διεξάγεται μια μαζική «μεταρρύθμιση» του καθεστώτος των δημοσίων υπαλλήλων. Αντί των τακτικών αποδοχών περνάμε τώρα “στις αμοιβές με βάση την απόδοση”.

Η παγκοσμίου φήμης φράση του Φιντέλ Κάστρο πρέπει να ειδωθεί ως επικύρωση της πολιτικής καπιταλιστικών μεταρρυθμίσεων του Ραούλ η οποία κι αυτή προέρχεται στις φυτείες καπνού και στις αγορές καλαμποκιού των μεταρρυθμίσεων Χρουτσώφ-Γκορμπατσώφ και που εκείνη την εποχή εξυπηρετούσαν τη Σοβιετική Ένωση.

Ο πρώην πρόεδρος του Δανο-κουβανικού συνδέσμου και μέλος του “Κομμουνιστικού” Κόμματος, Sven-Erik Simonsen, μετρίασε τη δήλωση του Φιντέλ σε ένα άρθρο στην κομματική εφημερίδα Arbejderen, με μια μετριοπαθή δήλωση”είναι η 117η φορά όπου ο Φιντέλ Κάστρο εκφράζει πραγματικά σε όλο του το βάθος το ρόλο του κράτους στην Κουβανική οικονομία”.

Ο Simonsen επιδεικνύει επιστροφή στην κομματική πίστη και τιμή:
“Πολιτικοί και ΜΜΕ φωνασκούν για τις αλλαγές στην Κούβα. Η πραγματικότητα είναι ότι η Κούβα έχει αλλάξει πολύ περισσότερο από πολλές χώρες στον κόσμο. Αλλά η μόνη αλλαγή είναι που ενδιαφέρει τους πολιτικούς στην Ουάσινγκτον, την Κοπεγχάγη και τις Βρυξέλλες: η μετάβαση από το σοσιαλισμό στον καπιταλισμό, δε βρίσκεται στην Κουβανική ατζέντα. Ούτε στην ατζέντα στο Φιντέλ Κάστρο ούτε σε κανενός από τα 600 μέλη του Κουβανικού Εθνικού Συμβουλίου, όπου δημοκρατικά εφαρμόζουν τους νόμους που ψηφίζονται”.

Ο Simonsen αντιδρά όπως όλοι οι ρεβιζιονιστές έχουν κάνει μετά τη διάλυση του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, με τον Νικήτα Χρουστώφ μετά το θάνατο του Στάλιν και που οδήγησε στην διάσπασή του: μπερδεύει την διάκριση μεταξύ καπιταλισμού και σοσιαλισμού και χαρακτηρίζει τις συνεχείς καπιταλιστικές μεταρρυθμίσεις ως ασήμαντες. Με όλη την εμπειρία της ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης θα έπρεπε να είναι προφανές ότι η Κούβα θα κάνει ένα τεράστιο βήμα στον καπιταλιστικό δρόμο στην κατεύθυνση του παραδοσιακού καπιταλισμού.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Φιντέλ πριν κάποια χρόνια δήλωσε ισχυρός υποστηριχτής του “Σκανδιναβικού κοινωνικού μοντέλου”. Το μοντέλο όπου έχτισε ο Φιντέλ και η Κούβα ήταν μετασταλινικό και ρεβιζιονιστικό αλλά δεν ήταν σοσιαλιστικό, ήταν ένα διογκωμένο, γραφειοκρατικό κρατικομονοπωλιακό υβρίδιο μεταφοράς στην καπιταλιστική αγορά.

Τώρα η Κούβα, ήσυχα και “ειρηνικά” πλήρως εντάχθηκε στην καπιταλιστική παγκόσμια οικονομία. Μοιάζει μάλιστα ότι έχει υπάρξει και μια αλληλοκατανόηση μεταξύ ΗΠΑ και Κούβας. Το θινκ τανκ “Συμβούλιο Διεθνών Σχέσεων” έπαιξε σημαντικό ρόλο στην λεγόμενη διπλωματία πινγκ-πονγκ, όταν ο Μάο Τσετούνγκ ζούσε ακόμα. "Η “επιτυχία” φαίνεται ότι επαναλαμβάνεται.


*Ο Κλάους Ρις είναι γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Εργατών Δανίας (APK)

Δημοσιεύτηκε στα Δανικά στην Kommunistisk Politik, τ. 18, 17/9/2010, σελ. 3
Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη 21 Σεπτεμβρίου 2010

Φιντέλ, Κούβα και σοσιαλισμός

Του Κλάους Ρις*

Μεγάλη δημοσιότητα πήρε η είδηση ότι ο Κουβανός επαναστάτης ηγέτης Φιντέλ Κάστρο σε μια συνέντευξή του αμφέβαλλε για το “Κουβανικό μοντέλο”.

Η είδηση δημοσιεύτηκε από την Ισραηλινο-Αμερικάνο δημοσιογράφο Jeffrey Goldberg του περιοδικού The Atlantic, ο οποίος βρέθηκε στην Κούβα μετά από πρόσκληση του Φιντέλ ώστε να πάρει μια σειρά από συνεντεύξεις για ένα μεγαλύτερο άρθρο.

Κατά τη διάρκεια ενός γεύματος, που κατά κύριο λόγο είχε θέμα τη Μέση Ανατολή, ο Goldberg ρώτησε το Φιντέλ αν ακόμα πιστεύει ότι το “Κουβανικό μοντέλο” μπορεί να εξαχθεί.

Τότε ο Φιντέλ έκανε την παρατήρηση, η οποία από τότε έγινε πρωτοσέλιδο σε πολλά μίντια:
“Το κουβανικό μοντέλο δε δουλεύει πλέον ούτε καν για εμάς”.

Συμπέρασμα ότι ο πρώην ηγέτης του Κουβανικού κράτους και βετεράνος επαναστάτης προφανώς δεν πήρε αποστάσεις από την Κουβανική επανάσταση. Ο Goldberg επικοινώνησε με την “ειδική σε θέματα Λατινικής Αμερικής” Τζούλια Σουέιγκ (Julia Sweig) του γνωστού θινκ τανκ “Συμβούλιο Διεθνών Σχέσεων (με έδρα την Ουάσινγκτον –σ.τ.μ.), στο διοικητικό συμβούλιο του οποίου συμμετέχουν γνωστά ονόματα όπως η Μαντλίν Ολμπράιτ, ο Κόλιν Πάουελ  και ο Ριτσαρντ Χόλμπρουκ. Η Τζούλια Σουέιγκ ερμήνευσε το σχόλιο του Κάστρο ως εξής:

- Δεν απορρίπτει τις ιδέες της επανάστασης. Το εκλαμβάνω ως μια παραδοχή πως το κράτος, υπό το Κουβανικό σοσιαλιστικό μοντέλο, παίζει κυρίαρχο ρόλο στην οικονομική ζωή της χώρας.

Λίγες μέρες μετά που ο Κάστρο έγινε πρωτοσέλιδα, ήρθε η ανακοίνωση του κύματος μαζικών ιδιωτικοποιήσεων το οποίο εξελίσσεται στην Κούβα και το οποίο σύντομα θα υλοποιηθεί κάτω από την ηγεσία του Ραούλ Κάστρο, ο οποίος διαδέχθηκε στον αδελφό του ως πρόεδρος όταν ο τελευταίος απεσύρθη λόγω ασθένειας.

Αυτή η μεταρρύθμιση, θυμίσει αυτό που βλέπουμε στην Ελλάδα ή και σε άλλες χώρες που χτυπήθηκαν σκληρά από την παγκόσμια καπιταλιστική κρίση. Περισσότεροι από μισό εκατομμύριο δημόσιοι υπάλληλοι πρέπει να απολυθούν, ήτοι ένας στους δέκα δημοσίους υπαλλήλους μια χώρα όπου το δημόσιο ήταν συντριπτικά κυρίαρχο.

Το 2000, 76% ήταν δημόσιος και το 23% ιδιωτικός τομέας. Το 1981 η αναλογία ήταν 91-8 υπέρ του δημοσίου. Η ανεργία το 2009 εκτιμήθηκε στο 1,9% από τους περίπου 5,2 εκατομμύρια εργαζόμενους Κουβανούς. Ο Ραούλ Κάστρο συνεχίζει την πολιτική ιδιωτικοποιήσεων του Φιντέλ. Αυτοί που απολύονται πρέπει να ψάξουν για δουλειά στον ιδιωτικό τομέα ή να προσπαθήσουν να δουλέψουν ως αυτοαπασχολούμενοι.

*Ο Κλάους Ρις είναι γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Εργατών Δανίας (APK)

Δημοσιεύτηκε στα Δανικά στην Kommunistisk Politik, τ. 18, 17/9/2010, σελ. 3

Συνεχίζεται
Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα 23 Αυγούστου 2010

Διακήρυξη της Περιφερειακής Συνάντησης Λατινικής Αμερικής και Καραϊβικής της Διεθνούς Σύσκεψης Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων

Δεν είναι αλήθεια ότι η σημερινή κρίση του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού ξεπερνιέται και ότι υπάρχουν χειροπιαστές ενδείξεις ανάκαμψης όπως ισχυρίζονται τα φερέφωνα του ιμπεριαλισμού. Αντίθετα, βαθαίνει και απλώνεται σε όλες τις οικονομίες του κόσμου κάνοντας ιδιαίτερα αισθητή την παρουσία της στο παραγωγικό, χρηματοπιστωτικό και εμπορικό τομέα. Κύρια, όμως, επιτίθεται στη καθημερινή ζωή των εργατών απ’ όλες τις ηπείρους και των λαών στις εξαρτημένες χώρες. Οι πιο δραματικές της επιπτώσεις φαίνονται στους εκατομμύρια απολυμένους εργάτες, στην μείωση των μισθών και την περικοπή κοινωνικών υπηρεσιών.

Η κρίση, που ξέσπασε αρχικά στο άντρο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, εξαπλώθηκε σε όλες τις ηπείρους χωρίς καμιά χώρα να είναι σε θέση να την αποφύγει. Γι’ αυτό το λόγο το μεγάλο κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις του προχωρούν σε μια σειρά επιθετικών οικονομικών, πολιτικών, κοινωνικών και στρατιωτικών ενεργειών προκειμένου να πληρώσουν την κρίση οι λαοί και οι εξαρτημένες χώρες. Ισχυροποιούν τους στρατούς εισβολής που διαθέτουν προετοιμάζουν περιφερειακούς πολέμους στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν και στηρίζουν δυνάμεις κατοχής όπως το Ισραήλ.

Παρόλ’ αυτά, σε όλες τις χώρες και ιδιαίτερα στην Ευρώπη η εργατική τάξη και οι λαοί δίνουν ηχηρή απάντηση με κινητοποιήσεις και γενικές απεργίες εκφράζοντας, έτσι, την απόρριψη των οικονομικών μέτρων του ιμπεριαλισμού και την επιθυμία τους να τα πολεμήσουν. Ξεχωρίζει το παράδειγμα της εργατικής τάξης και της νεολαίας της Ελλάδας.

Οι ΗΠΑ ενισχύουν το ρόλο τους ως ιμπεριαλιστική δύναμη, προσπαθούν να διατηρήσουν τις θέσεις τους και να εδραιώσουν την ηγεμονία τους στην Λατινική Αμερική. Καθώς αντιμετωπίζουν την αντίσταση των λαών και την πρόοδο σημαντικών δημοκρατικών και πατριωτικών θέσεων, κλιμακώνουν την πολιτική και στρατιωτική επίθεσή τους: με τη συνέχεια του Σχεδίου Κολομβία και την εγκατάσταση εφτά στρατιωτικών βάσεων στη χώρα, τον εκσυγχρονσμό του 4ου Στόλου και την αποστολή του κατα μήκος των ακτών της αμερικανικής ηπείρου, το Σχέδιο Μερίδα στο Μεξικό, το πραξικόπημα στην Ονδούρα, τη στρατιωτική κατοχή της Αϊτής, το στενότερο αποκλεισμό της Κούβας καθώς και με την επέλαση σε ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο οργανώνοντας παραστρατιωτικές ομάδες, «επιχειρήσεις» κατά των ναρκωτικών, την στρατιωτικοποίηση των καθεστώτων κλπ.

Προσπαθούν να επανακτήσουν τον οικονομικό και πολιτικό έλεγχο των δημοκρατικών χωρών και των κυβερνήσεων που τις καταγγέλλουν και έρχονται σε αντιπαράθεση μαζί τους κάνοντας χρήση φανερών και μυστικών μέσων ανάμειξης και ενεργοποιώντας διαδικασίες αποσταθεροποίησης όπως στη Βενεζουέλα, τη Βολιβία και τη Νικαράγουα.

Οι ιμπεριαλιστικές χώρες της Ευρώπης και κυρίως, η Γερμανία, η Αγγλία και η Ισπανία επεκτείνουν τις επενδύσεις και τις πιστώσεις τους στη περιοχή και ενθαρρύνουν το εμπόριο. Αρκετές λατινοαμερικανικές χώρες βρίσκονται σε διαπραγματεύσεις ή έχουν ήδη συνάψει εμπορικές συμφωνίες με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτές οι σχέσεις οικονομικής εξάρτησης είναι υπεράνω της πολιτικής.

Επί αρκετές δεκαετίες, ο ιαπωνικός ιμπεριαλισμός απλώνει τα οικονομικά και εμπορικά πλοκάμια του στη περιοχή και είναι μεταξύ των δυνάμεων που ανταγωνίζονται για οικονομική κυριαρχία στην Λατινική Αμερική.

Στα πρόσφατα χρόνια και ο κινεζικός ιμπεριαλισμός έχει διεισδύσει ορμητικά σε διάφορες χώρες στην Λατινική Αμερική. Επενδύει στην εξόρυξη μεταλλευμάτων, πετρελαίου, στο κατασκευαστικό τομέα και αλλού. Εισβάλει σε όλες τις χώρες και έχει γίνει πιστωτής των κυβερνήσεων. Η κινεζική επέλαση στην περιοχή έχει δυναμώσει σημαντικά και ανταγωνίζεται τις ΗΠΑ και τις άλλες ιμπεριαλιστικές χώρες.

Στην Λατινική Αμερική και την Καραϊβική, η κρίση έχει σοβαρές συνέπειες κυρίως στις φτωχές και στις περισσότερο εξαρτημένες χώρες. Βυθίζει τις οικονομίες των χωρών σε δραστική μείωση του παραγωγικού τους δυναμικού, σε ελλείμματα, σε σοβαρή μείωση του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος. Προκαλεί αύξηση του εξωτερικού χρέους, των απολύσεων, της ανεργίας, την διάδοση της υποαπασχόλησης και την επέκταση της παραοικονομίας. Επιφέρει σοβαρές περικοπές στις δημόσιες δαπάνες, την κοινωνική ασφάλεια και μια λυσσαλέα επίθεση ενάντια στα πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές και πνευματικές κατακτήσεις. Μολονότι η κρίση παρουσιάζει διακυμάνσεις στην ένταση, και, μερικές φορές, ενδείξεις ανάκαμψης, δεν έχει φτάσει ακόμα στο απόγειό της. Συνεχίζει να οξύνεται και οι πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές της συνέπειες επηρεάζουν τη ζωή των χωρών και τις συνθήκες της εργατικής τάξης, των λαών και της νεολαίας της ηπείρου.

Για αρκετά χρόνια σημειώνεται άνοδος της πάλης των μαζών. Τα λαϊκά κινήματα αναγεννιούνται, διευρύνονται και γίνονται όλο και περισσότερο πολιτικοποιημένα. Η πάλη για την υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας απέναντι στον ιμπεριαλισμό, για την υπεράσπιση των πλουτοπαραγωγικών πηγών απέναντι στη λεηλασία και την αδιάκριτη εκμετάλλευση δίνει νέα πνοή στα κοινωνικά κινήματα. Η σύγκρουση ενάντια στην καταπίεση, την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την ποινικοποίηση των κοινωνικών αγώνων, την στρατιωτικοποίηση, τα πραξικοπήματα, η πάλη για τη δημοκρατία και τις πολιτικές ελευθερίες αποτελούν μέρος της δράσης των εργαζόμενων μαζών και της νεολαίας. Το συνδικαλιστικό κίνημα μάχεται γενναία ενάντια στις απολύσεις, για το δικαίωμα στη δουλειά, για μισθολογικές αυξήσεις, για την το δικαίωμα στην απεργία και για συλλογικές διαπραγματεύσεις, για κοινωνική ασφάλεια και αξιοπρεπείς συντάξεις. Οι αγρότες αγωνίζονται σκληρά για τη γή και τα δικαιώματά τους σ’ όλες τις χώρες. Οι ιθαγενείς σηκώνουν κεφάλι υπερασπίζοντας τα δικαιώματά τους και συμμετέχοντας στον αγώνα για κοινωνική αλλαγή. Οι εργαζόμενες γυναίκες και οι οικολόγοι μπαίνουν και αυτοί με την δράση τους στην πορεία χειραφέτησης των εργατών και των λαών.

Η άνοδος της πάλης των μαζών συμπίπτει με την αποτυχία των και την εξάντληση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, με την αύξηση των αντιθέσεων μέσα στην αστική τάξη και τον ιμπεριαλισμό, δημιουργώντας καινούργια σενάρια και ευνοϊκές συνθήκες για την ανάπτυξη ταξικών συγκρούσεων από τη μεριά των εργαζόμενων μαζών, των λαών, της νεολαίας, και για τη δουλειά των αριστερών και επαναστατικών κομμάτων και οργανώσεων.

Η πάλη των μαζών δεν σφραγίστηκε μόνο από την υπεράσπιση των κατακτήσεων τους αλλά και από την επιθυμία για αλλαγή. Αυτός ο πόθος προβλήθηκε στον εκλογικό πολιτικό αγώνα, εκφράστηκε με την ψήφο σε κόμματα και οργανώσεις που προτείνουν την αλλαγή, και συνέβαλε στην εκλογή δημοκρατικών και προοδευτικών κυβερνήσεων μερικές από τις οποίες, στην Βενεζουέλα και την Βολιβία, έχουν ψηλά στις θέσεις τους, την υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας, των δικαιωμάτων των λαών και αντιμάχονται την ιμπεριαλιστική επικυριαρχία και τις επιθέσεις της ντόπιας αντίδρασης. Απ΄ την άλλη μεριά, η πίεση του ιμπεριαλισμού και της αντίδρασης οδηγεί αρκετές απ’ αυτές τις κυβερνήσεις στο ρεφορμισμό και σε πολιτικές συμφιλίωσης με τον ιμπεριαλισμό και τις ολιγαρχίες. Μετακινούνται προς τα δεξιά και ως αποτέλεσμα συγκρούονται και καταστέλλουν το συνδικαλιστικό κίνημα, τις κοινωνικές οργανώσεις, τα κινήματα των ιθαγενών, τις αριστερές και επαναστατικές οργανώσεις όπως συμβαίνει στον Ισημερινό με την κυβέρνηση Κορέα.

Όλη αυτή η κοινωνική και πολιτική διαδικασία, η ανάπτυξη της πάλης των μαζών, η συμμετοχή σημαντικού τμήματος των μεσαίων στρωμάτων αποκρυσταλλώνεται στη δημιουργία μιας Τάσης για Αλλαγή σε πατριωτική, προοδευτική και αριστερή κατεύθυνση που επηρεάζει την κοινωνική και πολιτική ζωή σ’ όλες τις χώρες σε διαφορετικά επίπεδα και έκταση.

Αυτή η τάση εκφράζεται στην καλλιέργεια αντιιμπεριαλιστικής συνείδησης στους εργάτες και τους λαούς, στην απόφασή τους να παλέψουν για εξουσία, για κοινωνική αλλαγή. Μέσα σ’ αυτήν την τάση, οι επαναστατικές ιδέες, η απόφαση για αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό, για τη συντριβή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού κερδίζουν συνεχώς έδαφος. Σ’ αυτό το καθήκον βρίσκεται η εκπλήρωση της αποστολής των Μαρξιστικών-Λενινιστικών κομμάτων μας και των άλλων επαναστατικών οργανώσεων.

Σ’ αυτό το νέο σενάριο με την άνοδο της κοινωνικής πάλης, την εδραίωση και διάδοση προλεταριακών επαναστατικών θέσεων, τα Μαρξιστικά-Λενινιστικά κόμματα έχουν καθήκον να ξεσκεπάσουν και να πολεμήσουν κάθε λογής θέσεις και ιδέες ρεφορμιστικού και αποπροσανατολιστικού χαρακτήρα μέσα στο εργατικό και λαϊκό κίνημα. Κάποιες απ’ αυτές εκφράζονται από κυβερνήσεις. Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δοθεί στη λεγόμενη «επανάσταση των πολιτών», την «Μπολιβαριανή επανάσταση», το κήρυγμα για ειρηνική επανάσταση, επανάσταση «της ψήφου», το «σοσιαλισμό του 21ου αιώνα. Οι παρούσες συνθήκες βάζουν στην ημερήσια διάταξη την ιδεολογική και πολιτική πάλη μεταξύ επανάστασης και ρεφορμισμού.

Η ανάπτυξη της Τάσης για Αλλαγή μεταβάλλει τον συσχετισμό δυνάμεων στη Λατινική Αμερική και έχει οδηγήσει στην εκλογή αρκετών προοδευτικών και δημοκρατικών κυβερνήσεων ενώ, την ίδια στιγμή, ως απάντηση ο ιμπεριαλισμός και η αντίδραση στηρίζουν ανοιχτά φιλοϊμπεριαλιστικές κυβερνήσεις όπως αυτές της Κολομβίας, του Μεξικού και του Περού.

Η ορμή της πάλης των εργατών και των λαών, οι συνεπείς θέσεις αρκετών κυβερνήσεων και η αποφασιστικότητα άλλων να επαναδιαπραγματευθούν το καθεστώς εξάρτησή τους συμβάλλουν στην εμφάνιση αντι-ΗΠΑ πολιτικών πρωτοβουλιών όπως η ALBA (Μπολιβαριανή Συμμαχία της Αμερικής), ο οργανισμός κρατών της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής όπου δεν συμπεριλαμβάνονται οι ΗΠΑ και ο Καναδάς. Υπάρχουν, ακόμα, η UNASUR (Ένωση Εθνών της Νοτίου Αμερικής) η ίδρυση της τράπεζας του Νότου και το Sucre, το εικονικό νόμισμα που χρησιμοποιείται ως μέσο πληρωμής στις εμπορικές συναλλαγές μεταξύ των χωρών μελών. Εμείς, οι προλετάριοι επαναστάτες στηρίζουμε αυτές τις πρωτοβουλίες στα πλαίσια της αντιπαράθεσης με τη ιμπεριαλιστική πολιτική των ΗΠΑ, ενώ την ίδια στιγμή, επισημαίνουμε τα όρια τους και εργαζόμαστε ώστε ενισχυθεί η αντιιμπεριαλιστική συνείδησή των λαών στην πάλη τους για κοινωνική απελευθέρωση.

Εμείς, οι Μαρξιστές-Λενινιστές λαμβάνοντας υπόψιν την ανάπτυξη των κοινωνικών και πολιτικών αγώνων, με την όλη την πρόοδο και τις κατακτήσεις τους, είμαστε παρόντες σ’ όλα τα πεδία μάχης. Υποστηρίζουμε πλήρως τα διάφορα πατριωτικά* και προοδευτικά μέτρα αλλά ταυτόχρονα προειδοποιούμε για τις αυταπάτες που μπορεί να προκαλέσουν στις μάζες. Επιμένουμε ότι η πραγματική αλλαγή θα έλθει ως αποτέλεσμα της ανατροπής του ιμπεριαλισμού, το θάψιμο του καπιταλισμού διαμέσου της επανάστασης, της κατάκτησης, δηλαδή, της εξουσίας με επαναστατικό τρόπο και της οικοδόμησης του σοσιαλισμού.

Για να οργανώσουμε την επανάσταση πρέπει να οδηγήσουμε την εργατική τάξη και τους λαούς στην πάλη ενάντια στην κρίση και τις συνέπειές της. Επαναλαμβάνουμε για μια ακόμα φορά ότι το οριστικό ξεπέρασμα της κρίσης, προς όφελος των εργατών, θα επιτευχθεί μόνο με την επανάσταση και τον σοσιαλισμό. Οποιαδήποτε άλλη εναλλακτική λύση αποτελεί παυσίπονο και χρησιμεύει μόνο στην ανασυγκρότηση του καπιταλισμού. Τούτο δεν πάει να πει ότι αντιμετωπίζουμε παθητικά τις συνέπειες της κρίσης στις εργαζόμενες μάζες. Αντίθετα σημαίνει ότι πρέπει να είμαστε μπροστά στους αγώνες της εργατικής τάξης και όλων όσων εκμεταλλεύονται και καταπιέζονται από το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό· στην πάλη ενάντια στις απολύσεις, για αυξήσεις στους μισθούς, ενάντια στην πληρωμή του εξωτερικού χρέους, τις πολιτικές ξεπουλήματος των κυβερνήσεων. Πρέπει να είμαστε μπροστά στον αγώνα για οικοδόμηση μιας επαναστατικής συμμαχίας κάτω από την ηγεσία της εργατικής τάξης και με τη συμμετοχή της αγροτιάς, της νεολαίας των φτωχών στρωμάτων και των ιθαγενών λαών· για την εδραίωση των ιδεών της αλλαγής, των ιδανικών της επανάστασης και του σοσιαλισμού.

Την κρίση να την πληρώσουν οι υπεύθυνοι, οι καπιταλιστές!

Η μόνη λύση στη κρίση είναι η επανάσταση και τον σοσιαλισμός!

Εργάτες όλων των χωρών ενωθείτε!

Περιφερειακή Συνάντηση Λατινικής Αμερικής και Καραϊβικής της Διεθνούς Σύσκεψης Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώνεων

Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βραζιλίας,
Κομμουνιστικό Κόμμα Κολομβίας (Μαρξιστικό-Λενινιστικό),
Κομμουνιστικό Κόμμα Εργασίας της Δομινικανής Δημοκρατίας,
Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα του Εκουαδόρ,
Κομμουνιστικό Κόμμα Μεξικού (Μαρξιστικό-Λενινιστικό)
Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βενεζουέλας

Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα 9 Αυγούστου 2010

Ανακοίνωση του XIV Διεθνούς Σεμιναρίου στα Προβλήματα της Επανάστασης στη Λατινική Αμερική

Παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες της παγκόσμιας αστικής τάξης να θέσει ένα τέρμα στην κρίση και αντίθετα με τις «αισιόδοξες» αναλύσεις των αστών οικονομολόγων που, εδώ και μήνες, προέβλεπαν το τέλος της και την αρχή οικονομικής ανάκαμψης, παρατηρούμε σήμερα μια περαιτέρω όξυνση της κρίσης του συστήματος που άρχισε στα τέλη του 2008 στις Ηνωμένες Πολιτείες και, επεκτάθηκε σύντομα στις μεγαλύτερες οικονομίες του κόσμου και που οι συνέπειές της έγιναν αισθητές παντού. Η πορεία εξέλιξης αυτού του φαινομένου δημιούργησε την εντύπωση ότι είχε την αφετηρία του στο χρηματοπιστωτικό τομέα ενώ πρόκειται για κρίση υπερπαραγωγής καταναλωτικών αγαθών και, όπως σημειώθηκε στο προηγούμενο σεμινάριο, η αιτία του βρίσκεται στην αντίθεση μεταξύ του κοινωνικού χαρακτήρα της παραγωγής και της ατομικής ιδιοποίησης του πλούτου και των αγαθών, γεγονός το οποίο αποτελεί και την θεμελιώδη αντίφαση της καπιταλιστικής-ιμπεριαλιστικής παραγωγής.

Σε χώρες όπως οι δικές μας, ο αντίκτυπος της παγκόσμιας κρίσης έχει επιταχύνει την καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων, της ντόπιας βιομηχανίας και την απώλεια θέσεων εργασίας. Χιλιάδες συμπατριώτες μας αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους για να πουλήσουν την εργατική τους δύναμη στις περισσότερο ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες όπου γίνονται θύματα υπερεκμετάλλευσης και στόχος ξενοφοβικών και ρατσιστικών πολιτικών.

Όπως και στο παρελθόν, η παγκόσμια αστική τάξη προσπαθεί να φορτώσει στις πλάτες των εργατών και του λαού την οικονομική ανάκαμψη του συστήματός της. Ζωντανό παράδειγμα είναι τα μέτρα προσαρμογής που εφαρμόζουν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα από κοινού με τις κυβερνήσεις της Ελλάδας και της Ισπανίας και που χτυπούν σκληρά τους εργαζόμενους των χωρών αυτών.

Οι λαοί, όμως, δεν αποδέχονται αυτά τα μέτρα· τα αντιπαλεύουν. Αυτές τις μέρες και ειδικότερα στην Ευρώπη, η εργατική τάξη παίζει καθοριστικό ρόλο στην αντίσταση εναντίον τους και κινητοποιείται κάτω από την σημαία του συνθήματος «την κρίση να πληρώσουν οι καπιταλιστές που την δημιούργησαν και όχι οι εργάτες». Η Αμερική, η Ασία και η Αφρική μετατρέπονται και αυτές σε θέατρα λαϊκής πάλης ενάντια στη κρίση και όσους επωφελούνται απ’ αυτήν.

Δεδομένου του μεγέθους και της έντασής της, η κρίση αυτή είναι η πιο σοβαρή στην ιστορία του καπιταλισμού· το σύστημα, όμως, δεν θα καταρρεύσει από μόνο του. Η ιστορική εμπειρία δείχνει ότι έχει την ικανότητα να ανανίπτει, ωστόσο είναι φανερό ότι οι αρνητικές συνέπειες της κρίσης εντείνουν την δυσφορία του λαού προς τον καπιταλισμό και δημιουργούν ευνοϊκότερες συνθήκες για επαναστατική δουλειά, ότι οι μάζες κατανοούν ότι δεν υπάρχει άλλη λύση στο πλαίσιο αυτού του παρηκμασμένου συστήματος, ότι ο σοσιαλισμός είναι η μόνη εναλλακτική πρόταση για την ανάπτυξη και την πρόοδο της ανθρωπότητας. Αυτή η κρίση, αναμφίβολα, αποτελεί ευκαιρία για την πρόοδο των επαναστατικών δυνάμεων

Παράλληλα με αυτές τις εξελίξεις, στην Λατινική Αμερική εξελίσεται μια σημαντική διαδικασία ανάπτυξης της πολιτικής συνείδησης των λαών που έχει κατορθώσει, σε διάφορα επίπεδα, να αναγνωρίσει και να απομονώσει τους θιασώτες του αχαλίνωτου νεοφιλελευθερισμού. Στο κέντρο της πάλης τους βρίσκεται μια δημοκρατική, προοδευτική, αριστερή τάση η οποία έχει επιφέρει την αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων στην περιοχή. Οι δημοκρατικές και προοδευτικές κυβερνήσεις, το αποτέλεσμα και η έκφραση αυτού του καινούργιου σεναρίου του οποίου, όμως, τα όρια είναι φανερά και, επομένως, τα όποια επιτεύγματά τους, ανεξάρτητα από τα λόγια τους, ενισχύουν το κυρίαρχο σύστημα.

Οι πολιτικές συνθήκες στη Λατινική Αμερική είναι ευνοϊκές για επανάσταση μιας και δεν είναι τυχαίο που η αστική τάξη προσπαθεί, με διάφορα μέσα, είτε να αναχαιτίσει την πάλη των μαζών είτε να την εκτρέψει από τους σκοπούς της. Γι’ αυτό το σκοπό, αναπαλαιώθηκαν θεωρίες ενώ, τόσο μέσα στο λαϊκό κίνημα όσο και έξω από αυτό (και από κυβερνήσεις που θεωρούνται προοδευτικές) προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι η επιτακτική ανάγκη κοινωνικών αλλαγών πρέπει να πραγματοποιηθεί με μεταρρυθμίσεις μέσα στο υπάρχον θεσμικό πλαίσιο και με σεβασμό στις δημοκρατικές διαδικασίες. Φυσικά, όπως εννοούν και διαχειρίζονται τους θεσμούς και την δημοκρατία οι τραπεζίτες, οι μεγαλοβιομήχανοι και οι γαιοκτήμονες, δηλαδή, οι εκμεταλλεύτριες τάξεις.

Η συνταγματική και ειρηνιστική ρητορεία που κάνει λόγο για κοινωνική και εθνική συμφιλίωση έχει ως σκοπό αφ’ ενός να μην φτάσει η συνείδηση των μαζών σε επαναστατικά επίπεδα, αφετέρου να τις πείσει ώστε να περιμένουν την λύση των προβλημάτων τους, μέσα στο πλαίσιο του καπιταλισμού. Οι επαναστάτες καταλαβαίνουν ότι, χωρίς την εξουσία των εργατών, οι μεταρρυθμίσεις δεν έχουν επαναστατικό ρόλο και δεν μπορούν να θέσουν τέρμα στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο άρα να φέρουν την κοινωνική απελευθέρωση. Εμείς μαχόμαστε για οικονομικές και πολιτικές μεταρρυθμίσεις που είναι απαίτηση των μαζών και είναι απαραίτητες για την ουσιαστική βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης τους αλλά όχι και η τελική λύση για τα προβλήματά τους. Το να περιοριστεί κανείς στην πάλη για μεταρρυθμίσεις σημαίνει να εμπιστεύεται τον καπιταλισμό, να παίζει το παιχνίδι όσων βρίσκονται στην εξουσία, να κατρακυλάει στο ρεφορμισμό και να γίνεται σοσιαλδημοκρατικό όργανο των κυρίαρχων τάξεων. Απ’ αυτήν την πολιτική σκοπιά, παλεύουμε για μεταρρυθμίσεις που θα χρησιμεύσουν ως μέσο συσσώρευσης δυνάμεων για την επανάσταση.

Οι εργάτες και οι λαοί πρέπει να κλείσουν τα αυτιά τους στα τραγούδια των σειρήνων για ειρηνική επανάσταση, επαναστάσεις των πολιτών ή για το σοσιαλισμό του 21ου αιώνα που όλα αποτελούν πολιτικές προς όφελος του καπιταλισμού χωρίς να αγγίζουν τον ακρογωνιαίο λίθο πάνω στον οποίο βασίζεται το υπάρχον σύστημα: την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής. Πρέπει να βάλουμε τέλος στην εξουσία της αστικής τάξης με επαναστατικό τρόπο και τούτο πάει να πεί να καταλάβουμε την εξουσία. Προκειμένου να το επιτύχουμε, υιοθετούμε όλες τις μορφές πάλης και δουλειάς που θα προσελκύσουν όλες εκείνες τις τάξεις και στρώματα τα οποία πλήτονται από τον καπιταλισμό και έχουν συμφέρον για την κοινωνική επανάσταση.

Η ανάπτυξη της μαζικής πάλης είναι ένα σημαντικό χαρακτηριστικό της πολιτικής ζωής στις χώρες της Λατινική Αμερική. Οι εργάτες, η νεολαία και, γενικότερα, ο λαός μάχεται για κοινωνική αλλαγή, πιέζει τις προοδευτικές κυβερνήσεις να προχωρήσουν και να ριζοσπαστικοποιήσουν τα προγράμματά τους, αντιστέκονται στην επεμβατική πολιτική του ιμπεριαλισμού, και κύρια των ΗΠΑ, απορρίπτουν την την εγκατάσταση αμερικανικών και αγγλικών στρατιωτικών βάσεων, αρνούνται την λεηλασία των πλουτοπαραγωγικών πηγών τους, απαιτούν την αναγνώριση των εθνικών δικαιωμάτων των αυτόχθονων λαών κλπ, ενέργειες που καταστέλλονταν βίαια στο παρελθόν από τις διάφορες κυβερνήσεις. Επισημαίνουμε ότι, μέρος της αντικομμουνιστικής επίθεσης αποτελεί η συνεχόμενη ποινικοποίηση των λαϊκών διαδηλώσεων, των πολιτικών και κοινωνικών ηγετών με στόχο τον εκφοβισμό των μαζών και την αναχαίτιση των αγώνων τους στη Αργεντινή, στη Χιλή, στο Εκουαδόρ, στο Περού. Σε άλλες περιπτώσεις, οι κυρίαρχες τάξεις καλούν σε δράση παραστρατιωτικές ομάδες που χτυπούν και απαγάγουν λαϊκούς ηγέτες και αγωνιστές στην Κολομβία, στην Ονδούρα, στο Μεξικό, στη Βραζιλία, στη Ρωσία, στις Φιλιππίνες και αλλού.

Η αστική τάξη δαιμονοποιεί λαϊκούς αγωνιστές επικαλούμενη τον κίνδυνο της τρομοκρατίας, αποσταθεροποίησης ή δολιοφθορών· οποιοσδήποτε αντιστέκεται στο status quo βαφτίζεται τρομοκράτης και, στο όνομα της ειρήνης, αρνούνται στους λαούς το δικαίωμα της εξέγερσης απορρίπτοντας προσχηματικά τη βία ενώ στην πραγματικότητα την ασκούν, ανα πάσα στιγμή ενάντια στο λαό.

Οι ντόπιες κυρίαρχες τάξεις είναι υπεύθυνες, μαζί με τον ιμπεριαλισμό για την πείνα, την ανεργία, την καθυστέρηση των εθνών, την ξενική εξάρτηση και, άρα, είναι εχθροί μας στόχους επίθεσης της επανάστασης. Για ν’ αναμετρηθούμε μαζί τους και να τις νικήσουμε χρειαζόμαστε την ενότητα των εργατών και λαϊκών στρωμάτων, των δημοκρατικών και αριστερών, των επαναστατών και όλων των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που τα συμφέροντά τους είναι με την επανάσταση, με το τέλος της εξάρτησης. Η πάλη για κοινωνική και εθνική απελευθέρωση απαιτεί επίσης και μια αντιιμπεριαλιστική ενότητα των λαών σ’ ένα μεγάλο μέτωπο που θα εκδηλωθεί ιδιαίτερα στην πάλη ενάντια σε κάθε μορφής ξενική κυριαρχία και στην υπεράσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων και αρχών των χωρών μας.

Οι συμμετέχοντες στο 14ο Διεθνές Σεμινάριο διακηρύσσουμε για μια ακόμη φορά το διεθνιστικό μας καθήκον και δεσμευόμαστε να δουλέψουμε για την αδελφοσύνη και την αλληλεγγύη των λαών, να τους οδηγήσουμε στη νίκη της επανάστασης στις αντίστοιχες χώρες μας πιστεύοντας ότι τούτο θα αποτελέσει τη μεγαλύτερη συνεισφορά στην παγκόσμια επανάσταση.

Σε αυτήν την εκδήλωση συμμετείχαν διάφορες πολιτικές δυνάμεις που είχαν την δυνατότητα να συζητήσουν ανοιχτά και με ειλικρίνεια τις απόψεις τους, μια πολύτιμη εμπειρία που αξίζει να επαναληφθεί στις αντίστοιχες χώρες μας. Έχουμε πολλά ζητήματα να κουβεντιάσουμε στο μέλλον και γι’ αυτό συγκαλέσαμε το 15ο Διεθνές Σεμινάριο γύρω από τα Προβλήματα της Επανάστασης στη Λατινική Αμερική να διοργανωθεί το 2011 στο ίδιο μέρος.

Quito, 16 Ιουλίου 2010

Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Αργεντινής
Επαναστατικό Κόμμα (Μαρξιστικό-Λενινιστικό) Αργεντινή
Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βραζιλίας
Κομμουνιστικό Κόμμα Κολομβίας (Μαρξιστικό-Λενινιστικό)
Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ισημερινού
Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών της Δομινικανής Δημοκρατίας
Κίνημα Ανεξαρτησία, Ενότητας, Αλλαγής (Δομινικανή Δημοκρατία)
Παγκόσμια Δικαιοσύνη (Δομινικανή Δημοκρατία)
Πατριωτικός Συντονισμός (Δομινικανή Δημοκρατία) 
Δημοκρατικό Λαϊκό Κίνημα (Ισημερινός)
Επαναστατική Νεολαία Ισημερινού
Συνομοσπονδία Εργατών Ισημερινού
Ισημερινή Συνομοσπονδία Γυναικών για την Αλλαγή (Ισημερινός)
Λαϊκό Μέτωπο (Ισημερινός)
Ηπειρωτική Επιτροπή Αλληλεγγύης με τον λαό της Αϊτής
Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Αϊτής
Κομμουνιστικό Κόμμα Μεξικού (Μαρξιστικό-Λενινιστικό)
Λαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα Μεξικού
Επαναστατικό Λαϊκό Μέτωπο (Μεξικό)
Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κόμμα του Περού
Προλεταριακό Κόμμα του Περού
Εθνικό Επαναστατικό Δημοκρατικό Μέτωπο των Φιλιππίνων
Κομμουνιστικό Κόμμα (Μπολσεβίκων) Σοβιετικής Ένωσης
Κίνημα Manuelita Saenz (Σούκρε  - Βενεζουέλα)
Gayones Movement (Βενεζουέλα)
Κίνημα Εκπαίδευσης για τη Χειραφέτηση (Βενεζουέλα)
Νεολαία του Εργατικού Πολιτικού Συμβουλίου (Βενεζουέλα)
Κέντρο Prof. Franklin Gimenez για εκπαίδευση και έρευνα (Βενεζουέλα)
Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βενεζουέλας

Διαβάστε επίσης: Ολοκληρώθηκε το XIV Διεθνές Σεμινάριο στα Προβλήματα της Επανάστασης στη Λατινική Αμερική
Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη 27 Ιουλίου 2010

Ολοκληρώθηκε το XIV Διεθνές Σεμινάριο στα Προβλήματα της Επανάστασης στη Λατινική Αμερική

Ολοκληρώθηκε στις 16 Ιουλίου στο Κίτο, την πρωτεύουσα του Ισημερινού, το XIV Διεθνές Σεμινάριο πάνω στα Προβλήματα της Επανάστασης στη Λατινική Αμερική.

Η συζήτηση επικεντρώθηκε στο ζήτημα “επανάσταση ή ρεφορμισμός” στο ιστορικό πλαίσιο της κρίσης του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού σε παγκόσμιο επίπεδο. Κάθε χρόνο το Διεθνές Σεμινάριο πραγματοποιείται με πρωτοβουλία του PCMLE [Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ισημερινού] και του MPD [Δημοκρατικό Λαϊκό Κίνημα] και κάθε χρόνο νέες οργανώσεις από διάφορες χώρες παίρνουν μέρος.

Το Σεμινάριο παρακολούθησαν 32 αριστερές οργανώσεις από 14 χώρες της Λατινικής Αμερικής, Ευρώπης και Ασίας και χαρακτηρίστηκες από πέντε μέρες εντατικής δουλειάς πάνω στα κείμενα που διένειμε η οργανωτική επιτροπή στους συμμετάσχοντες.

Η τελική διακήρυξη δημοσιεύεται στο πρόσφατο τεύχος της En Marcha (διαβάστε τη στα αγγλικά εδώ: Final Declaration of the XIV International Seminar on Problems of the Revolution in Latin America).

Το επόμενο Διεθνές Σεμινάριο θα πραγματοποιηθεί το 2011 στην ίδια περιοχή.

Τα κόμματα που συμμετείχαν:
Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Αργεντινής
Επαναστατικό Κόμμα (Μαρξιστικό-Λενινιστικό) Αργεντινή
Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βραζιλίας
Κομμουνιστικό Κόμμα Κολομβίας (Μαρξιστικό-Λενινιστικό)
Μ-Λ Κομμουνιστικό Κόμμα Ισημερινού
Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών της Δομινικανής Δημοκρατίας
Κίνημα Ανεξαρτησία, Ενότητας, Αλλαγής (Δομινικανή Δημοκρατία)
Παγκόσμια Δικαιοσύνη (Δομινικανή Δημοκρατία)
Πατριωτικός Συντονισμός (Δομινικανή Δημοκρατία) 
Δημοκρατικό Λαϊκό Κίνημα (Ισημερινός)
Επαναστατική Νεολαία Ισημερινού
Συνομοσπονδία Εργατών Ισημερινού
Ισημερινή Συνομοσπονδία Γυναικών για την Αλλαγή (Ισημερινός)
Λαϊκό Μέτωπο (Ισημερινός)
Ηπειρωτική Επιτροπή Αλληλεγγύης με τον λαό της Αϊτής
Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Αϊτής
Κομμουνιστικό Κόμμα Μεξικού (Μαρξιστικό-Λενινιστικό)
Λαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα Μεξικού
Επαναστατικό Λαϊκό Μέτωπο (Μεξικό)
Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κόμμα του Περού
Προλεταριακό Κόμμα του Περού
Εθνικό Επαναστατικό Δημοκρατικό Μέτωπο των Φιλιππίνων
Κομμουνιστικό Κόμμα (Μπολσεβίκων) Σοβιετικής Ένωσης
Κίνημα Manuelita Saenz (Σούκρε  - Βενεζουέλα)
Gayones Movement (Βενεζουέλα)
Κίνημα Εκπαίδευσης για τη Χειραφέτηση (Βενεζουέλα)
Νεολαία του Εργατικού Πολιτικού Συμβουλίου (Βενεζουέλα)
Κέντρο Prof. Franklin Gimenez για εκπαίδευση και έρευνα (Βενεζουέλα)
Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βενεζουέλας
Διαβάστε Περισσότερα »