Ποτέ δεν ξέρεις...

Όταν σκαλίζεις τη στάχτη του χρόνου

τα χέρια σου καίγονται.Ποτέ δεν ξέρεις

τι κρατά η ψυχή ερήμην μας.

Πράγματα που μοιάζουν ασήμαντα

ταπεινά ίσως,όμως αν τα νιώσεις

είναι τα πιο ουσιώδη της ζωής.

Το όλο νόημα λάμπει ανεξιχνίαστο

μέσα μας.Ανακάλυψα ένα κείμενο καπου

στο νετ..ανωνυμο και το αφήνω εδω

σαν ανάσα.....Να περνάτε καλά..

Ο κόσμος μου λέγεται Ουτοπία.

Έχει λίγους κατοίκους και

πολλούς περαστικούς!

Είναι όμορφος και ήσυχος,

διαφορετικός!

Πασχίζει να διατηρήσει

τα χαρακτηριστικά του

σε ένα ευρύτερο περιβάλλον

ασχήμιας που προσπαθεί

να κάνει τα πάντα να φαίνονται

ομοιόμορφα..

Οι κάτοικοι του κόσμου μου

είναι σπάνιοι και όμορφοι

η εσωτερική ομορφιά εκπέμπεται

και στο εξωτερικό περίβλημα

της ανθρώπινης υπόστασης.

Αγαπούν το παραμύθι και το όνειρο

επειδή ακριβώς είναι τόσο προσγειωμένοι

στην πραγματικότητα και θέλουν εν γνώσει

τους να ξεφεύγουν!

Δεν πειράζουν κανένα

τουλάχιστον αν δεν τους πειράξει

πρώτα εκείνος!

Για αυτό συχνά βρίσκονται

εκτεθειμένοι αλλά τόσο εσωτερικά καθαροί

που δεν πτοούνται!Δεν έχουν πρόβλημα

να αναγνωρίζουν τα λάθη τους,

τις ατέλειές τους, να ασκούν αυτοκριτική:

ενοχλούνται όμως πολύ όταν δεν κάνουν

και οι άλλοι το ίδιο.

Είναι φιλικά προσκείμενοι προς όλους

μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου!

Για αυτό και η πλειοψηφία των ανθρώπων-

που κρίνει πάντοτε τόσο επιφανειακά-

τους θεωρεί είτε άκακους

είτε υπερβολικά καχύποπτους

και επιφυλακτικούς.

Δεν είναι τίποτα από τα δύο.

Δείχνουν ακόμη άλλοτε υπερβολικά δυνατοί

κι άλλοτε ολότελα αδύναμοι:

κι εδώ τα φαινόμενα απατούν!

Είναι φυσιολογικοί άνθρωποι

με συγκεκριμένες δυνατότητες

που η αγάπη και το μεράκι τους για αυτά

με τα οποία ασχολούνται, ενδυναμώνουν!

Κάποτε πίστευα ότι μπορώ

να τον κάνω πραγματικότητα:

τώρα αρκούμαι στο να πάρει

την επιθυμητή μορφή

με οποιοδήποτε τρόπο!

Μεταξύ του κάποτε και του τώρα

μεσολάβησαν αρκετά χρόνια

απογοητεύσεων από τους άλλους,

αλλά κι από μένα

και την απειρία μου

να χειριστώ καταστάσεις και,

όχι να δω πέρα από αυτές,

αλλά να δράσω αξιοποιώντας

αυτή μου την γνώση!

Τώρα αναρωτιέμαι αν μπορεί

κι έτσι να πετύχει:

οι άνθρωποι είναι παντού

και πάντα ίδιοι

και η παραμυθένια ζωή που επιζητώ

ίσως είναι μια ουτοπία από μόνη της.

Ίσως φτάνει που τον έχω εγώ

έτσι στο μυαλό μου

και προσπαθώ-όσο μπορώ-να κάνω

τους άλλους

να με αφήνουν να τον ζω έτσι... 

aeriko

Πού;

 

Που να βρω ένα πινέλο;

Να ζωγραφίζει τα άνθη του γιασεμιού.

Με όλο τους το άρωμα;

Το άρωμα των λουλουδιών απλώνεται μόνο προς την κατεύθυνση του ανέμου. Το άρωμα της καλοσύνης..απλώνεται παντού!…

 

Έλα να το πάμε απ' την αρχή... σαν να ΄μαστε δυο ξένοι... 🩵

 

Σταγόνες βροχής στο τζάμι, ώρες που αντανακλώνται στο γυαλί....

 

Το μέλλον σου χρειάζεται να εμφανιστείς σήμερα.

 

η ευχή...

 

 

 Μέσα απ΄τ σύδενδρο στην παγωνιά
δεξιά ξεπρόβαλε μία σκιά
το βήμα σέρνει και μουρμουρίζει...
ο αγέρας λύσσαξε τρελά μουγκρίζει.

Σφίγγει απάνω του μ΄αργό το χέρι
ένα παμπάλαιο τρύπιο κουρέλι.
Σαν μια προσπάθεια να ζεσταθεί
στο ξεροβόρι σαν ν΄αντισταθεί.

Τα ρούχα μαύρα , μα λευκή η ψυχή
σιγά κι ασίγαστα μιά προσευχή
τα χείλη λέγουνε μα κι η καρδιά
κι η αγαλλίαση σκιρτά βαθιά

Έρημος , άοικος , πτωχός μοναχός
ακτήμων πλούσιος (μικρός σοφός) άλλης ζωής.
Οικήτωρ μόνιμος τών ουρανών
και παρεπίδημος αυτής της γής.

Τι τον κρατάει στα χαμηλά,
μήπως επίγεια καμμιά χαρά~
Και σαν θα σκύψεις τα χείλη σιμά
θ αφουγκραστείς να λέγουν ,
και να λέγουν ξανά
δυό λέξεις μοναχά,
αργά καθαρά,
μα πονεσιάρικα κι όλο χαρά
κι είν όλο δύναμη -μικρή ευχή-
τα χείλη φλέγονται σαν τα κινεί.

Μ΄αυτή ΄ναι σίγουρα που τον κρατά
εδώ τον πάμφτωχο στην ερημιά
αυτή τον τρέφει, αυτή θαλπωρή,
αυτή ανάσα του, αυτή τροφή.

Κι αν τον ακούσεις είν΄μιά μικρή,
απλή και σύντομη λιτή ευχή.
Καλεί τον Κύριο Ιησού Χριστόν
να ελεήσει αμαρτωλόν.

όταν η ελπίδα ξεπηδά ..

 

Λόγος

Προς ωφέλειάν μας
Μακάρι, Θεέ μου νά ΄ταν παιδική αφέλεια κι η βεβαιότητά μας όχι τόσο τρομερή, σαν συμπεραίνουμε με αλχημεία ιερή για την δική μας πως σταυρώθηκες ωφέλεια και φθάνουμε στην πιο φθηνή ιδιοτέλεια.

Το πεφταστέρι

Λαμπρό αστέρι χύθηκε στον ουρανό. Χρυσάφι έλιωσε σ’ αυλάκι φωτεινό κι ήρθε να πέσει μέσα στο ποτήρι. Άστραψε τώρα σε καντήλι ταπεινό κι οι άγιες εικόνες έχουν πανηγύρι. Όραση Και είδαμε τις δώδεκα πέτρες να γίνονται πολύτιμοι λίθοι στους πυλώνες της άνω Ιερουσαλήμ.

Κυβεία

Στην αποκυλισμένη πέτρα του άδειου τάφου Σου παίξαμε ζάρια την απιστία μας. Δοκιμασία Στης καρδιάς την πέτρα ο πόνος ακονίζει τα πιο κοφτερά του μαχαίρια. Συντεταγμένες Στίς συντεταγμένες του τυφλού τον πόνο πλάτος μήκος την υπομονή την πίστη βάθος φως το ύψος, καγώ εώρακα τον κύριον.

Των Ψυχών
Ανάψαμε τα κεριά στα κόλλυβα κι ο ιερέας τ’ όνομά σου μνημονεύει. Εμείς από δώ, εσύ από κει όριο που κανείς δεν υπερβαίνει. Καλά το δικό μας δάκρυ τα κεριά γιατί δακρύζουν; -Εγώ εδώ, εσείς από κει αλλά το γεφύρι της αγάπης είναι αμφίδρομο και το διαβαίνω κάθε φορά που με καλείτε, μόνο που δεν μπορείτε να με δείτε. Γι’ αυτό δακρύζει η φλόγα στα κεριά.

Φόβος

Κλειδιά, λουκέτα μηχανισμοί ασφαλείας. Από που μπήκε ο φόβος;


Μόχθος
Έβαλες το σταυρό Σου μοχλό, της καρδιάς να σηκώσεις την πέτρα.


Ο λόγος
Σκυλί ο λόγος δάγκωσε τη σιωπή και του ΄σπασαν τα δόντια.


Η πέρδικα

Άκουσα στο μέσα βουνό την τουφεκιά, τη φωνή της πέρδικας, και ξαναέζησα το θάνατο της μάνας.

Απαρχές
Έκλεισα μέσα στο μαντήλι γλυκούς καρπούς τα όνειρά μου
Στα ΄στειλα χαιρετίσματά μου . Μόλις που τ’ άγγιξες στα χείλη και μου παρήγγειλες, κυρά μου, πως είναι άγουρη ακόμη η καρδιά μου.

«Ο πόνος είναι προσωρινός, αλλά το μάθημα μένει για πάντα.»

 

Να αλλάζεις. Όχι μόνο μήνα ή χρόνο.

 

 

Ν' αλλάζεις βλέμμα, ματιές, ορίζοντες.

Ν' αλλάζεις.

Να ζεις, κάθε μήνα, κάθε στιγμή!

"Κάποιες φορές μέ επισκέπτεται ή θλίψη, τής χαμογελάω, τήν φιλεύω, καί λέω στόν εαυτό μου: θά περάσει κι αυτό καί προχωρώ."

 

απογευματινό

Και που ξέρω πως λείπει,  τι;

πάλι για φως ψάχνω.
πάλι ψηλά κοιτάζω..

Τα φθινόπωρα είναι σιωπηλά, δεν λένε ψέματα όπως τα καλοκαίρια

 εκεί που το χτες συναντάει το σήμερα..

εκεί που τα συναισθήματα και οι αναμνήσεις αποτυπώνονται με εικόνες...εκεί που η νοσταλγία γίνετε γλυκό βάσανο..εκεί που πια δεν υπάρχουν άλλες αντοχές, δεν έχετε παρά να χαμογελάσετε με μια γλυκιά πίκρα και στη συνέχεια μ' ένα πλατύ χαμόγελο στη ζωή...μόνο τότε θα λέγεστε άνθρωποι και θα την έχετε ζήσει στον απόλυτο βαθμό της....

παίζοντας με το φως το φθινοπωρινό τα πρωινά , εξαπατούν την παρανοϊκή μας καθημερινότητα

 

πρωτοβρόχι

 

Ψιλή βροχούλα

Ψιλή βροχούλα έπιασε ,

κρύφτηκαν τα πουλάκια

και τρέξανε στο σπίτι τους ,

μούσκεμα τα πουλάκια .

Αμέσως εμφανίστηκαν

ένα σωρό ομπρέλες ,

μποτάκια κι αδιάβροχα ,

βγήκαν απ’ τις κασέλες .

Μα η βροχή δυνάμωσε !

Έγινε μπόρα τώρα ,

μας ήρθε του φθινόπωρου

η μαγεμένη ώρα !

«Αντέχουν οι άνθρωποι,αυτό είναι το θαύμα!»

 

Πρωινή γλύκα

Δόξα σοι τω δείξαντι το φως,
που παιδιόθεν ψαλμωδεί, ανατρέπει τις γραμματολογικές ιεραρχήσεις

και ξεπιάνεται ελαφρά από το χέρι του προπάππου Ομήρου για να πάει

προς την εξαίσια μολπή του Κοσμά
φως γαρ και προ ποδών, υψίδρομον σέλας, Χριστέ.
Πρωινή δοξολογία σε νεοελληνικό ακροθαλάσσι.

ζητιανεύοντας λίγη βροχή....

..μου 'παν πως θα βρέξει


εδώ και καιρό


στέκομαι


κοιτάζω τα σύννεφα
κι όταν μεθάω
κι όταν παραμιλάω
κοιτάζω τα σύννεφα
μου 'παν πως θα βρέξει
κι έτσι διψασμένος σακάτης
περιμένω
περιμένω
περιμένω

κουράστηκα να γέρνω στους τοίχους
τα χαμένα χρόνια γελάνε
οι χαμένοι έρωτες γελάνε
κοιτάζω τα σύννεφα
όλα τα βράδια που περίμενα να βρέξει με αγωνία
τα κρύα
θλιμμένα
σιωπηλά βράδια
τα βιβλία ακουμπισμένα στο τοίχο
οι νυχτερινοί περίπατοι στη πόλη
τα ποιήματα
τα όμορφα κορίτσια
τα παραμιλητά

εκλιπαρώντας
απλώνοντας το χέρι
ζητιανεύοντας
λίγη βροχή....

Ν.ΣΦ.

Mοναχός μένει ευωδιαστό χόρτο ήσυχη πόρτα ανάλαφρος αέρας μόνοι συναντιόμαστε