Χριστιανά τά τέλη τής ζωής ημών!

"Η καλόγρια αυτή, όταν έλεγε τη λέξη Χριστός, έτρεχαν ουρές δακρύων από τα μάτια της.."

 

- Γνώρισα κάποτε μια καλόγρια, η οποία είχε θείο έρωτα.

Αυτή η καλόγρια με βοήθησε με τον τρόπο της, ώστε το 1951 να επιστρέψω στο δρόμο του Θεού.

Η καλόγρια αυτή, όταν έλεγε τη λέξη Χριστός, έτρεχαν ουρές δακρύων από τα μάτια της, σαν να άνοιγε κάποιος από μέσα της μια βρύση.

Δεν το έχω ξαναδεί αυτό το πράγμα σε άλλον άνθρωπο (το είδα και στον γέροντα Ιερώνυμο της Αίγινας).

Η καλόγρια αυτή με έλεγε χαρακτηριστικά:

«Να ‘ξεραν οι άνθρωποι, Δημήτρη μου, πόσο πολύ μας αγαπάει ο Χριστός!»

Και τα δάκρυα έτρεχαν ασταμάτητα!

Εμείς δεν έχουμε τέτοια πράγματα και το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι, αν χτύπησε η τρίτη καμπάνα για να πάμε τελευταία στιγμή στην Εκκλησία..

 

Μακαριστός  Δημήτριος Παναγόπουλος

Η «καλόγρια» χωρίς ράσο που περπατούσε χιλιόμετρα για τον Ταξιάρχη Μανταμάδου

ΜΙΑ «ΚΑΛΟΓΡΙΑ» ΠΟΥ ΜΟΝΑΣΕ ΕΚΤΟΣ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΟΥ

Γράφει η ΜΠΡΙΜΠΟΥ-ΣΤΑΥΡΑΚΗ Ι. ΕΥΣΤΡΑΤΙΑ

Δεν συνηθίζω να μιλώ για δικούς μου ανθρώπους. Στην περίπτωση, όμως, της κυρά-Μυρσίνης από την Αγιάσο, αξίζει να γίνει μια εξαίρεση.

Η «Μυρσινέλ’», όπως την ήξεραν στο χωριό, δεν απέκτησε ποτέ δική της οικογένεια. Από νεαρή ηλικία αφιέρωσε τη ζωή της στην πίστη και στην προσφορά. Γυρνούσε εκκλησίες και εξωκλήσια σε όλη τη Λέσβο, πάντα με τα πόδια. Στην Παναγία της Αγιάσου τη θυμούνται να σβήνει κεριά, ιδιαίτερα τον Δεκαπενταύγουστο, μέσα στο πλήθος του πανηγυριού.

Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβανόταν και στον Ταξιάρχη Μανταμάδου. Από την Αγιάσο ξεκινούσε πεζή, διασχίζοντας χωράφια και διαδρομές δύσβατες, κουβαλώντας στην πλάτη της έναν μεγάλο ντενεκέ με λάδι και δεμάτια με ξύλα για το κισκέτς του πανηγυριού. Το λάδι το συγκέντρωνε από τους χωριανούς. Η ίδια έλεγε πως το φορτίο της ήταν «ελαφρύ σαν πούπουλο», γιατί το σήκωνε ο Αρχάγγελος.

Δεν ήταν μια διαδρομή του χρόνου. Ήταν μια διαδρομή ζωής. Πήγαινε ξανά και ξανά, όχι μόνο στη γιορτή, αλλά όποτε ένιωθε την ανάγκη. Και δεν σταματούσε εκεί. Περπατούσε μέχρι τον Άγιο Θυμιανό στη Θερμή, στους Αγίους Ακινδύνους στα Μιστεγνά, ακόμη και στον Άγιο Ανδρέα στην Ερεσό, διανύοντας αποστάσεις ημερών.

Τα τελευταία χρόνια, η υγεία της είχε αρχίσει να τη δυσκολεύει. Η όραση και η ακοή της είχαν μειωθεί αισθητά. Παρ’ όλα αυτά, δεν εγκατέλειψε ποτέ τη συνήθειά της. Συνέχιζε να περπατά, να προσφέρει, να επιμένει.

Κάποια στιγμή, όπως η ίδια διηγιόταν, είδε στον ύπνο της έναν «Μιχάλη», που την προειδοποίησε: αν συνέχιζε να εκτίθεται σε κίνδυνο, δεν θα είχε βοήθεια. Την «μάλωσε» γιατί δεν έπαιρνε το λεωφορείο, επιμένοντας πως είχε πια γεράσει. Σε άλλο όνειρο, μια γυναίκα με μαντήλι της είπε πως δεν θα μείνει κατάκοιτη, αλλά θα «φύγει όρθια».

Η ίδια τα διηγούνταν αυτά με ένα χαμόγελο. Δεν τα φοβόταν. Τα αντιμετώπιζε σχεδόν με παιδική απλότητα.

Στην καθημερινότητά της ήταν εξίσου δοτική. Ό,τι είχε το μοίραζε. Αν της έδιναν δύο ψωμιά, το ένα το έδινε αμέσως αλλού. Ζούσε λιτά, σχεδόν ασκητικά, χωρίς να το επιδιώκει ως τίτλο, αλλά ως τρόπο ζωής.

Για όσους τη γνώρισαν, η εικόνα της παραμένει ζωντανή: σκυμμένη πάνω από τα κεριά, σιωπηλή, ακούραστη, να υπηρετεί χωρίς να ζητά τίποτα.

Το τέλος της ήταν βίαιο και άδοξο. Σκοτώθηκε στις 30 Αυγούστου 2010. Όμως, όσοι τη θυμούνται, στέκονται όχι στον τρόπο που έφυγε, αλλά στον τρόπο που έζησε.

Ο πατέρας μου τη φώναζε χαριτολογώντας «καλόγρια». Και ίσως αυτή να είναι η πιο ακριβής περιγραφή: μια καλόγρια χωρίς ράσο, χωρίς μοναστήρι. Μια γυναίκα που μόνασε μέσα στον κόσμο.

Αιωνία της η μνήμη

πηγή 

Μοναχή Ιεροθέα Περράκη από τις Λεύκες Πάρου.

 

Ασκήθηκε επί πολλά χρόνια στην Ιερά Μονή Παναγίας Μυρτιδιωτίσσης Θαψανών Πάρου.Μια χαριτωμένη ψυχή με πολλά χαρίσματα,ευγένεια και καλοσύνη.Η ζωή της διαρκώς μια προσφορά θυσιαστικής διακονίας προς τις αδελφές της μοναχές και προς όλους τους προσκυνητές της Μονής.

Έζησε στο Μοναστήρι της σε χρόνια πολύ δύσκολα που οι μοναχές στερούνταν ακόμα και τα βασικά αγαθά.Ήταν όμως πολύ ευρηματική και προσπαθούσε να βρει τρόπους προκειμένου να εξασφαλίσει τα αναγκαία.

Ζύμωνε και φούρνιζε κρίθινα ψωμιά, τις λεγόμενες κριθαροκουλούρες και όταν δεν είχε τίποτα να μαγειρέψει να φάνε οι αδελφές,έφτιαχνε ένα είδος σάλτσας και έσπαγε μέσα στην κατσαρόλα τις κρίθινες κουλούρες και έφτιαχνε ένα πολύ νόστιμο φαγητό ( μάλλον την νοστιμιά την δημιουργούσε η πείνα μετά από τις χειρονακτικές εργασίες ).

 

 

Όταν ο άγιος Γέροντας Φιλόθεος ανέβαινε στους Αγίους Πάντες,προπορευόταν και κρατούσε πάντα το χαλινάρι μήπως το γαϊδουράκι της Μονής τρομάξει και τον πετάξει κάτω όπως έλεγε.Τρέμει η ψυχή μου να τον αφήσω μόνο του σε τέτοια δύσβατα μονοπάτια.Είναι φόβος και τρόμος να πηγαίνει κανείς εκεί με ζώο!

Κατά τα χρόνια που διακονούσα ως εφημέριος το Μοναστήρι της,υπήρχε περισσότερη άνεση και η διατροφή ήταν αρκετά καλύτερη.Θυμάμαι,όταν μου παρέθεταν το πρωινό μετά την Θεία Λειτουργία,τις ημέρες που δεν ήταν νηστεία,υπήρχε πάντα γάλα από την αγελάδα τους.Δυσκολευόμουν να το πιω επειδή έχω ευαισθησία στο γάλα.Εκείνη με πίεζε από αγάπη : πιες το παιδί μου όλο,εγώ είμαι γιαγιά σου και θέλω να με ακούς !

Μια μεγάλη δυσκολία στην πορεία της ήταν η εντοπιότητα.Η κατοικία που μεγάλωσε ήταν δίπλα στο Μοναστήρι.Την πείραζε μεν που δεν είχε την μοναχική αρετή της ξενιτείας,όμως της ήταν αδιανόητο να πάει σε άλλο Μοναστήρι εκτός Πάρου, επειδή αγαπούσε υπερβολικά την Μονή της μετανοίας της.

Δεν την λησμονώ ποτέ αν και πέρασαν πολλά χρόνια από τότε που πήγε στην αιωνιότητα.Αισθάνομαι ευλογημένος τόσο που την γνώρισα όσο και για το γεγονός ότι είμαι συγχωριανός της.

Η μακαριστή Βίκυ Μοσχολιού λίγο πριν το τέλος της ζωής της στο ιδιόκτητο μοναστήρι στο όρος Καβελαρης Μεγάρων μαζί με την μητέρα της Ελισσάβετ.

  

Ηταν το ησυχαστήριο της καθώς περισσότερα από 50 χρόνια ηγουμένη ήταν εκεί η μητέρα της.
Εκεί μόναζε και η θεία της.
Μετα τον θάνατο της Βίκυς έγινε μοναχός και ο αδελφός της Νίκος.
Η κόρη της Ευαγγελία Δομάζου ειπε σε συνέντευξη :
-"Ηθελε και η μητέρα μας να χειροθετηθεί.!

Ήταν λεβέντισσα και με θάρρος ομολογίας...

Μία αγία μορφή-Μοναχή Αγάθη,μητέρα του Αγίου Γέροντα Κλεόπα Ιλίε

«Έχασε» τα 9 από τα 10 παιδιά της!!!
Μοναχή Αγάθη Ήλίε Μοναστήρι Παλαιά Άγαπία (1876-1968)

Δεν ημπορούμε εδώ να μη μνημονεύσουμε και την μοναχή Άγάθη Ήλιε, την κατά σάρκα μητέρα του μεγαλυτέρου ησυχαστού των νεωτέρων χρόνων στην Ρουμανία, του άρχιμ. όσιου Γέροντος Κλεόπα Ήλίε.
Προέρχεται από την Σουλίτσα του νομού Μποτοσάνι. Ό άνδρας της, Αλέξανδρος, ήταν στην ζωή του έμπορος αγελάδων. Ό Θεός τούς ευλόγησε και απέκτησαν 10 παιδιά. Από μικρά τα έμαθαν οι γονείς τους ν' αγαπούν τις εκκλησιαστικές ακολουθίες, τις προσευχές και να αποφεύγουν τούς πειρασμούς στην προσωπική τους ζωή. Λίγο μακριά από το χωριό τους, υπήρχε ή σκήτη Κοζάντσεα, στην οποία αγωνιζόταν ό π. Παΐσιος Όλάρου, ό γέροντας του π. Κλεόπα. Εκεί έτρεχαν συχνά τα παιδιά αυτής της πολύτεκνης οικογένειας για να προσευχηθούν, να ακούσουν διδαχές του Γέροντος Παϊσίου, να βοσκήσουν τα ζώα της σκήτης...
Αλλά ό Καλός Θεός, του οποίου τα κρίματα είναι ωκεανός ανεξερεύνητος, επέτρεψε να πιει αυτή ή ευσεβέστατη οικογένεια πολλά πικρά ποτήρια. Τα παιδιά τους ένα ένα τα έπαιρνε από την ζωή, στο άνθος της νεότητός τους, όπως συνέβη κάποτε και με τα παιδιά του Ιώβ. Μόνο ένα παιδί τους έμεινε κοντά τους.
Αρχίζοντας από το 1915 μέχρι το 1935 άρχιζαν τα παιδιά τους να φεύγουν από την ζωή με το θέλημα του Θεού.
Ό γιός τους Ιωάννης απέθανε σε ηλικία 16 ετών. Μετά από ένα χρόνο απέθανε ή κόρη τους Πορφυρία σε ηλικία 18 ετών. Μετά από δύο χρόνια απέθανε ή Μαρία, σε ηλικία 26 ετών. Ή καημένη ή μητέρα τους, ή κ. Μαρία, έκλαιγε συνεχώς για τα χαμένα παιδιά της. Κάθε φορά πήγαινε στην σκήτη, και ό Γέροντας Παΐσιος την παρηγορούσε λέγοντας της ότι στέλνει αγγέλους στον ουρανό.
Μετά από λίγα χρόνια άρχισε να κλαίει και πάλι ή μητέρα τους Μαρία, διότι τώρα δύο αγόρια της, ό Βασίλειος και ό Γεώργιος έφυγαν για την μονή Συχαστρία να γίνουν μοναχοί.
Το 1931, ήλθε και πάλι στην σκήτη ή κ. Μαρία, διότι έμαθε ότι ό γιός της, ό μοναχός Βασίλειος, απέθανε. Μετά από δύο χρόνια ή ίδια δοκιμασία της συνέβη με τον θάνατο του Γεωργίου, πού είχε γίνει μοναχός και είχε όνομασθή Γεράσιμος. Μετά από ένα χρόνο έτρεχε και πάλι στην σκήτη ή κ. Μαρία να παρηγηρηθή διότι απέθανε ή κόρη της Αικατερίνη. Ήτο 20 ετών και είχε μπει στην μονή Άγαπία σαν δόκιμη μοναχή. Της πέθαναν οκτώ παιδιά και απέμεινε με δύο. «Τα παιδιά σου ψάλλουν τον Θεό σαν άγγελοι στον ουρανό, μάμα Μαρία. Εκεί θα συναντηθείτε», της έλεγε για να την παρηγορήσει κάθε φορά ό π. Παΐσιος Όλάρου.
Το 1949 ήλθε πάλι ή κ. Μαρία στον π. Παΐσιο να τον πληροφορήσει ότι έφυγε για τον Κύριο και ό 9ος γιός της, ό Μιχάλης. Και πάλι ό π. Παΐσιος να την παρήγορη λέγοντας της: «Τα 9 παιδιά σου πήγαν στον Κύριο και έχουν φορέσει εννέα μαρτυρικά στεφάνια».
Μετά από λίγο καιρό απέθανε και ό άνδρας της, ό Αλέξανδρος. Ό τελευταίος υιός της ό Κωστάκης είχε ήδη φύγει για δόκιμος στο μοναστήρι. Είναι ό μετέπειτα μεγάλος Γέροντας της Ρουμανικής Εκκλησίας, ό όσιος π. Κλεόπας Ήλίε. Ή πονεμένη μάνα, Μαρία, ζητεί την συμβουλή του Πνευματικού της, τί να κάνη, διότι ό Δόκιμος Κωστάκης την καλεί να τον ακολουθήσει στον μοναχικό βίο.
-Πήγαινε, μητέρα Μαρία, να γίνεις και εσύ μοναχή και προσευχήσου για ζωντανούς και πεθαμένους.

Το μοναστήρι της Παλαιάς Αγάπιας

Έτσι τον χειμώνα του 1946 ή γιαγιά Μαρία, σε ηλικία 70 ετών, επήγε πρώτα στην Συχαστρία να προσκύνηση τούς τάφους των δύο παιδιών της. Κατόπιν με την καρότσα επήγε στην μονή Παλαιά Άγαπία, όπου έμεινε οριστικά. Έγινε μοναχή με το όνομα Άγάθη και έζησε άλλα 22 χρόνια. Βέβαια δεν μπορούσε να διαβάζει βιβλία, ούτε ακολουθίες στην εκκλησία. Δεν ήξερε να διαβάζει. Αυτό πού την χαρακτήριζε ήταν ή καλοσύνη της και ή αθωότητα της ψυχής της. Είχε μία παιδική ψυχή, χωρίς κακία, χωρίς υπερηφάνεια, χωρίς κακές σκέψεις στο μυαλό της. πίστευε οτιδήποτε της έλεγαν, υπάκουε σε όποιον την διέταζε να κάνη κάτι, αγαπούσε όλους τούς ανθρώπους, χωρίς διακρίσεις, συνομιλούσε με όλους και έκλαιγε μπροστά στην συμφορά και τον πόνο του κάθε άνθρωπου.
-Ποιό διακόνημα κάνεις στο μοναστήρι, Αδελφή Άγάθη;
-Κόβω ξύλα με το πριόνι, φροντίζω για τα λουλούδια και βοηθώ στο μαγειρείο...
Μία άλλη απασχόλησης της ήταν να πηγαίνει ενίοτε στο δάσος για όλη την ήμερα, να συγκεντρώνει ξυλαράκια για το μαγειρείο, να προσεύχεται και το βράδυ να επιστρέφει με την δύση του ηλίου.
Ένα χρόνο πριν από την όσιακή κοίμησή της, έπαυσε πλέον να ομιλεί για τα παιδιά της. Εάν κάποια μοναχή περνούσε και την ερωτούσε, ή γερόντισσα Άγάθη, στέναζε λιγάκι, αλλά χαιρόταν σαν ένα μικρό παιδί. Και έλεγε:
-Τί καλές είναι αυτές οι αδελφές! Με φροντίζουν σαν μητέρα τους. Ιδού εγώ παρέμεινα μόνη... Κοιμήθηκε και ή ηγουμένη Ολυμπιάδα. Παρέμεινα μόνη μου...
Μόνη παρηγοριά της τώρα ήταν ή εκκλησία και οι αδελφές πού την διακονούσαν στο κελί της. πέρασε τα 22 αυτά χρόνια της μοναχικής της ζωής με ταπείνωση, προσευχή, σιωπή, αγάπη, ησυχία και πνευματική ειρήνη.
Ή Παλαιά Άγαπία ήταν γι' αυτήν ένα λιμάνι σωτηρίας. Εδώ ή γερόντισσα Άγάθη γνώρισε στα γεράματα της ένα άλλο κόσμο, τον κόσμο του Θεού. Εδώ εύρήκε την αληθινή ειρήνη του Θεού και ήταν ευτυχισμένη. Τα παιδιά της, σχεδόν όλα, τα έστειλε στον ουρανό, πριν να πάη ή ίδια. Δεν τα μόλυνε ή ανομία του κόσμου, δεν τα πότισε το φαρμάκι της κοσμικής ζωής. Δεν υπέφεραν στην ζωή τους. Τώρα ή μητέρα τους προσεύχεται για όλα αυτά. Στο μοναστήρι εύρήκε την ειρήνη και την ελπίδα της σωτηρίας της.
Το καλοκαίρι του 1968 ή μοναχή Άγάθη αισθανόταν μεγάλη αδυναμία. Μόλις πού εξερχόταν για λίγο στον εξώστη του κελιού της να ζεσταθεί από τις ακτίνες του ηλίου. Για μερικές ήμερες έπεσε στο κρεβάτι.
-Γερόντισσα Άγάθη, δεν θα φας λίγο φαγητό; Να μερικά μήλα.
-Μήλα έχω να φάω στον παράδεισο, όπου φεύγω σε λίγο, απήντησε.
-Και πράγματι, στις 15 Σεπτεμβρίου του 1968 πέρασε ή ψυχή της στην άλλη ζωή, στην ηλικία των 92 ετών. Ήλθε και την αποχαιρέτισε όλη ή Αδελφότης της Μονής και την συνόδευαν μέχρι την τελευταία της κατοικία με δάκρυα χαράς, με ψαλμωδίες, με λαμπάδες και θυμιάματα και με το κτύπημα των καμπάνων μέσα στην χαρά και την ειρήνη του Χριστού.

Από το βιβλίο«Οσιακές μορφές του Ρουμανικού μοναχισμού» Εκδ.''Ορθόδοξος Κυψέλη''

Η Αδελφή Πορφυρία

 

Χριστός Ανέστη.

Δεν ξέρω πώς να μιλήσω… ούτε τι να γράψω σήμερα…

Γιατί υπάρχουν στιγμές που η καρδιά προηγείται των λέξεων και τα μάτια μιλούν πιο αληθινά από τα χείλη.

Η αδελφή Πορφυρία εκοιμήθη…

και μέσα μου όλα σιωπούν.

Και όμως… μέσα σε αυτή τη σιωπή, γεννιέται μια ειρήνη παράξενη, βαθιά,σαν εκείνη που άφηνε όταν στεκόταν δίπλα σου χωρίς να πει πολλά…

και όμως σου έλεγε τα πάντα.

Την θυμάμαι…

Σε μικρές στιγμές, σχεδόν αθέατες εκεί όπου κατοικεί η αλήθεια.

Θυμάμαι το βλέμμα της… που σε διάβαζε χωρίς ερωτήσεις.

Το χέρι της… που σε ακουμπούσε απαλά, σαν να σκούπιζε τον πόνο σου πριν ακόμα φανερωθεί.

Και εκείνο το «σ’ αγαπώ»…

Αχ… εκείνο το «σ’ αγαπώ»…

ψιθυριστό… μα τόσο δυνατό.

Δεν ήταν ποτέ ίδιο.

Στον καθένα γινόταν κάτι άλλο

παρηγοριά, δύναμη, μετάνοια, δάκρυ που λύτρωνε.

Δεν ήταν λόγος… ήταν χάρη.

Ήταν η αγάπη του Θεού που έβρισκε δρόμο και έφτανε κατευθείαν στην ψυχή.

Κάποτε στάθηκα δίπλα της… κουρασμένος, πληγωμένος, σιωπηλός…

και δεν μπορούσα να μιλήσω.

Δεν της είπα τίποτα μόνο έκλαιγα.

Και εκείνη… ούτε με ρώτησε, ούτε με πίεσε.

Μόνο γύρισε, με κοίταξε βαθιά και μου είπε σιγά «σ’ αγαπώ».

Και εκείνη τη στιγμή…

ήταν σαν να άνοιξε ο ουρανός μέσα μου.

Σαν να άγγιξε η χάρης του Θεού τα πιο πληγωμένα κομμάτια της ψυχής μου

και να τα γέμισε φως, ελπίδα και ζωή.

Έφυγε τώρα…

μέσα στο φως της Αναστάσεως.

Και αυτό κάνει τον πόνο πιο γλυκό και πιο βαθύ μαζί.

Γιατί δεν είναι ένα σκοτεινό τέλος…

είναι ένα πέρασμα στο φως.

Σαν να την κράτησε ο Αναστάς Χριστός απαλά

και να την πήρε κοντά Του, εκεί όπου η αγάπη δεν τελειώνει ποτέ.

Και νιώθω βαθιά μέσα μου

πως τώρα βρίσκεται εκεί όπου πάντοτε ποθούσε

κοντά στον γέροντά της, τον Άγιο Πορφύριο.

 

 

Και όπως εδώ προσευχόταν για εμάς σιωπηλά, με δάκρυ και αγάπη,

έτσι και τώρα συνεχίζει…

μόνο που τώρα η προσευχή της έχει ουρανό.

Σήμερα… αν κλείσω τα μάτια…

δεν βλέπω το τέλος της.

Ακούω ακόμη τη φωνή της…

«σ’ αγαπώ»…

Και τώρα ηχεί αλλιώς…

πιο βαθιά… πιο αληθινά…

σαν να έρχεται από την αιωνιότητα.

Αδελφή Πορφυρία…

μου λείπεις…

αλλά σε νιώθω πιο κοντά από ποτέ.

Αν αυτό είναι το αντίο…

τότε μοιάζει με υπόσχεση.

Να μας θυμάσαι…

και να μας σκεπάζεις με την προσευχή σου,

όπως έκανες πάντα.

Εμείς θα σε κρατάμε…

όχι μόνο στη μνήμη,

αλλά σε κάθε δάκρυ, σε κάθε προσευχή,

σε κάθε στιγμή που η ψυχή μας θα ζητά φως.

Αιωνία σου η μνήμη.

 

  

Ιεραποστολή στην Επισκοπή Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης 

ΟΙ ΜΟΝΑΧΕΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ _Από το Χαλέπι στη Βέροια

 Βέροια – Ιερά Μονή Αγίας Κυριακής ΛουτρούΣε μια γωνιά του κάμπου της Βέροιας «πίσω» από τις ανθισμένες ροδακινιές βρίσκεται η Μονή της Αγίας Κυριακής.

Πριν χρόνια ήταν ένα μοναστήρι που ερήμωνε με δύο μόνο καλόγριες. Αλλά το 2013 ο πόλεμος στη Συρία έφερε εδώ μια αδελφότητα από το Χαλέπι.

Ο Σταύρος Θεοδωράκης συνάντησε τις μοναχές που γνώρισαν τον πόλεμο και άκουσε τις συγκινητικές ιστορίες τους. 

 

Όλες σπουδασμένες στα πανεπιστήμια της Συρίας – από Καλών Τεχνών μέχρι Οικονομικά – όλες από παλιές χριστιανικές οικογένειες και οι περισσότερες με μεταπτυχιακά στην Ελλάδα.

Οι κάμερες των Πρωταγωνιστών κατέγραψαν αραβικούς ύμνους και ψαλμωδίες μαζί με ελληνικές προσευχές.

Οι μοναχές όμως βιώνουν μια… απουσία.

Τον Παύλο, τον Μητροπολίτη Χαλεπίου που τέτοιες μέρες πριν 13 χρόνια απήχθη από Τζιχαντιστές του ISIS.

Και αυτό που ζήτησαν από τον Σταύρο είναι να αναφέρει τον Παύλο, ως ζώντα στην εκπομπή, γιατί πιστεύουν ότι κάποια στιγμή ο πνευματικός τους πατέρας θα επιστρέψει.

Αποσπάσματα από τις συγκλονιστικές μαρτυρίες τους:

«Παιδί ήμουν όταν έδειξα τις ζωγραφιές μου στον πατέρα Παύλο και αυτός μου συνέστησε να πάω στην Καλών Τεχνών».

Αδελφή Γερασίμη

«Κανένας δεν μπορεί να ξεχάσει τις μέρες του πολέμου. Συνέχεια είχαμε καταστροφές αλλά και απώλειες ανθρώπων».

Γερόντισσα Μαρία – Ηγουμένη της Μονής

«Το μοναστήρι μας στο Χαλέπι ζούσε από τις εικόνες που αγιογραφούσε, κι από το ραφείο που ράβαμε άμφια. Στον πόλεμο, αυτά τελείωσαν. Οι άνθρωποι δεν είχαν ψωμί».

Αδελφή Θέκλα

«Ο Δεσπότης Παύλος μας έλεγε: η χαρά στον άνθρωπο είναι μια απόφαση. Όταν δεν είμαστε χαρούμενοι σε αυτή την ζωή είναι αμαρτία απέναντι στον Θεό και στην αγάπη Του».

Αδελφή Σιλουανή

Η γερόντισσα Γαλακτία

 

μέχρι τα βαθειά γεράματα, σκορπούσε

έδιδε τοις πένησι

Ήταν γερόντισσα χειρουργημένη

και στα δύο πόδια, αλλά

έστηνε μία μεγάλη κατσαρόλα φαγητό

για να μη στερηθούν

οι μοναχικοί γέροντες της γειτονιάς.

Γι'αυτό λίγο πριν το τέλος

την επισκέφθηκαν ανάμεσα σε άλλους,

οι επτά Αρχάγγελοι που μεταφέρουν

τις προσευχές των Αγίων από τη γη

στον ουρανό.

Της συστήθηκαν με τα ονόματα τους

που δεν τα λησμόνησε, αλλά τα ενέταξε

στην καρδιακή μνήμη της

Μιχαήλ, Γαβριήλ, Ραφαήλ, Ουριήλ, Ραμαήλ, Φαναήλ Θαναήλ.

Ο Ουριήλ της είπε ότι φυλάει την άβυσσο. Σήκωσαν ψηλά τις ρομφαίες και τις έκαναν ρεκάπιτο όπως είπε, για να περάσει.

Την οδήγησαν σε ένα πάγχρυσο παλάτι.

Είναι ο τόπος της κατοικίας σου της είπαν.

Στη μέση ξεχείλιζε ένα ολόχρυσο δοχείο που ανέβληζε κρυστάλλινο νερό. Ρώτησε.

Τί είναι αυτό; Είναι το δοχείο της καρδιάς σου απάντησαν και ξεχειλίζει η αγνότητά σου

η σιωπή σου, η ταπεινοφροσύνη σου

και οι ελεημονίες σου .

Την ευχή της να έχουμε

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΜΈΝΟΥΝ ΔΊΠΛΑ ΜΑΣ. ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΓΝΩΡΊΖΟΥΜΕ.

Στίς 7 Μαρτίου 2021,μία μεγάλη απώλεια μας σημάδευσε. Έφυγε γιά τά οὐράνια σκηνώματα μιά Αγία Γερόντισσα. Γερόντισσα πού ζούσε μέσα στόν κόσμο. Η εὐλαβεστάτη και χαρισματική Μαρία Δενδρινέλλη σέ ἡλικία 86 ἐτῶν, βασανισμένη από μικρό παιδί, χήρα, καταγομένη ἀπό τήν νῆσο Κῶ, μία γυναίκα βαθειᾶς πίστεως καί πολλῆς εὐλάβειας.

Μιά Γερόντισσα, πού ἀγαποῦσε τήν Παναγία καί εἶχε τό εἰκόνισμά της, πού εἶχε φέρει ἀπό τά Δωδεκάνησα, στό πιό κεντρικό σημεῖο τοῦ μικροῦ οἰκίσκου της, στήν Ἁγία Παρασκευή Ἀττικῆς.

Ἔζησε πολύ πτωχικά (καθάριζε σπίτια καί σκάλες) χωρίς μισθό, χωρίς σύνταξη, χωρίς πλούτη, χωρίς κοσμικές δόξες,

αλλά με ασάλευτη πίστη και με τιτάνιο αγώνα :αὐστηρή τήρηση τῆς νηστείας (δέν γεύθηκε κρέας τά τελευταῖα 40 χρόνια) ὑποδειγματική εὐλάβεια, γενναία ὑπομονή της, ἀδιάλειπτη προσευχή της, χαριτωμένη ἁπλότητά της (ἡ ἀγαπημένη της μάλιστα προσφώνηση ἦταν: «παιδάκι μου, λουλουδάκι μου»), βαθειά ἀγάπη της γιά τόν Ἰησοῦ Χριστό καί τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο.Το πρόσωπό της ήταν ολοφώτεινο και γαλήνιο.

Ζούσε σε ένα μικρό σπιτάκι της ἀνάμεσα σέ πολυκατοικίες ἐπί τῆς ὁδοῦ Κομνηνῶν, ἀρ. 5, στήν Ἁγία Παρασκευή. Σέ ἕνα μικρό κελί. Ζοῦσε ὡς μοναχή. Οἱ τοίχοι γεμᾶτοι εἰκόνες. Ὅλοι οἱ Ἅγιοι, παλαιοί καί νέοι. Τό καντῆλι της ποτέ σβηστό. Θυμιάτιζε πρωΐ καί ἑσπέρας καί μέσα στόν οἰκίσκο της καί ἀπέξω ἀπ’ αὐτόν, ὅλους τούς γείτονες.

Τό βιβλιαράκι τῆς Παράκλησης πρός τήν Παναγία, δίπλα στό μαξιλάρι της. Καί ἡ κουζινίτσα της ἦταν τό ἐργαστήριο γιά τά πρόσφορα, τά καταπληκτικά πού ἔφτιαχνε τηρῶντας ὅλη τήν «ἱεροτελεστία», γιά νά σταλοῦν κατόπιν σέ Ναούς, σέ Μοναστήρια, σέ ἀκριτικά νησιά, ἀκόμη καί σέ χώρες ὅπου γινόταν ἱεραποστολή.

Πολλές φορές στή Μητρόπολη Ἀθηνῶν μέ τά ὑπέροχα πρόσφορα τῆς κυρᾶς-Μαρίας ἐτελεῖτο ἡ Προσκομιδή. Ὁ ἀείμνηστος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κυρός Χριστόδουλος, μέ τά δικά της πρόσφορα ἤθελε νά τελεῖ τήν Θεία Λειτουργία.

Μία ἡμέρα μάλιστα τήν ἐπεσκέφθη μέ δῶρα καί ἄλλες εὐλογίες στό φτωχικό της καί ἡ χαρά ἔλαμπε κυριολεκτικά στό πρόσωπό της.

Οἱ γείτονες, τότε, ἔβλεπαν καί ἔλεγαν: «Ὁ Χριστόδουλος στό καλυβάκι τῆς κυρά-Μαρίας, πῶς αὐτό;».

Ναί, «μεγάλος» Ἀρχιεπίσκοπος στή πτωχοτάτη κυρά-Μαρία ἐξωτερικά, ἀλλά πλούσια ἐσωτερικά.

Ἀγαποῦσε ὅλους τούς ἀνθρώπους. Ἐπειδή εἶχε παρακολουθήσει πολλά σεμινάρια στόν Ἑρυθρό Σταυρό ἤξερε καί ἔκανε ἐνέσεις σέ ὅσους ἀσθενεῖς τήν καλοῦσαν. Ἀλλά ἀκόμη πήγαινε στά νοσοκομεῖα καί τάϊζε ἀσθενεῖς κληρικούς, μοναχούς καί μοναχές.

Σεβόταν ἀπόλυτα ὅλους τούς κληρικούς. Ἀρχιερεῖς, ἱερεῖς, μοναχούς.

Γιά ὅλους προσευχόταν, ἰδιαίτερα γιά τά νέα παιδιά, γιά τίς πτωχές οἰκογένειες, γιά ἐκείνους πού εἶχαν πάρει διαζύγιο, γιά τούς μοναχικούς ἀνθρώπους, γιά τούς ναρκoμανεῖς, γιά τούς ἀρρώστους, γιά τίς χῆρες, γιά τά ὀρφανά, γιά τούς πολυτέκνους, γιά τούς βασανισμένους ἀνθρώπους, γιά τούς ἐχθρούς τῆς Ἐκκλησίας, γιά ὅλους καί γιά ὅλα.

Τό ἔργον της ἦταν: Νά ζυμώνει πρόσφορα καί νά προσεύχεται.

...Ὅταν ἀρρώστησε σοβαρά καί βρισκόταν μονάχη της στό «Ἀττικόν» νοσοκομεῖο, στό διάδρομο, καθισμένη σ’ ἕνα πάγκο καί βέβαια πονοῦσε, ἀργά τό μεσημέρι τήν ἀντιλήφθηκε ἕνας νέος ἰατρός καί τίς εἶπε «τί ἔχεις», τότε τοῦ μίλησε καί αὐτός τήν ἀνέλαβε, ὁ ἰατρός, ὡς μάνα του. Τίς εἶπε: «Δέν ἔχεις κανένα νά σέ φροντίσει;». Ἐκείνη ἀπάντησε: «Ναί, ἔχω τό Θεό» καί ἔδειξε τόν οὐρανό!

Ἡ ἐπικοινωνία μαζί της στό ἀπέριττο σπιτάκι της ἦταν πάντοτε εὐκαιρία πνευματικῆς χαρᾶς καί οἰκοδομῆς. Μοιραζόνταν τίς δοκιμασίες καί τίς θλίψεις ὅσων τήν ἐπισκέπτονταν. Παρηγοροῦσε μέ τά σοφά λόγια της. Ἔδινε συμβουλές γιά ἀντοχή, ὑπομονή, κουράγιο καί καταφυγή στήν γλυκιά μάνα Παναγία. Ὅσοι ἀναχωροῦσαν ἀπό τό πτωχικό της ἦσαν γεμάτοι ἀπό παραμυθία καί ἠρεμία στή ψυχή τους. Ἦταν ὁ οἰκίσκος τῆς καλωσύνης!

Ἀγαποῦσε νά ἀκούει ἱερές ἀγρυπνίες, καί μόνο ἤθελε λόγια στά αὐτιά της χριστιανικά, ὠφέλιμα, διδακτικά γιά τήν ψυχή της.

Ἔλεγε ἡ ἴδια συνεχῶς: «Ὁ Θεός νά μᾶς ἐλεήσει».

Χαιρόταν τήν ἐξομολόγηση στόν πνευματικό της, τόν ἀείμνηστο π. Σπυρίδωνα Καλύβα, χαιρόταν τίς ὠφέλιμες συζητήσεις μέ τούς ἁγιορεῖτες πατέρες πού συχνά τήν ἐπισκεπτόντουσαν, χαιρόταν τά παιδιά ἀπό τά σχολεῖα πού πήγαιναν νά τίς ποῦν τά κάλαντα.

Μά ἡ μεγάλη της ἐπισκεψη, ὅπως ἔλεγε, ἦταν, ὅταν δέν μποροῦσε νά ἐκκλησιαστεῖ, ὁ ἱερέας μέ τό Ἅγιο Ποτήριο γιά νά τήν κοινωνήσει. Ὑποδεχόταν πνευματικά προετοιμασμένη τόν Μεγάλο Ἐπισκέπτη τῆς ψυχῆς της, τόν Χριστό. Ἦταν ἡ προσωποποίηση τοῦ πρώτου Μακαρισμοῦ τοῦ Κυρίου: «Μακάριοι οἱ πτωχοί τῷ πνεύματι ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. ε’, 3).

Καί πράγματι, τώρα, ἡ κυρά-Μαρία μας ἀναπαύεται στόν Κῆπο τῆς Ἐδέμ. Εἶναι μαζί μέ τήν Παναγία, μέ τούς Ἀγγέλους, πού ἔβλεπε πρίν τήν ὁσιακή κοίμησή της, συντροφιά μέ τήν ἀγαπημένη της Ὁσιοπαρθενομάρτυρα Ἁγία Παρασκευή.

Αἰωνία της ἡ μνήμη.

 

 

Μερικά μόνο από τα σχόλια ανθρώπων που την αγάπησαν και ευεργετήθηκαν από την αγάπη της, όπως κι εμείς. Στη μνήμη της...

..........................................................................................

~ Την γνώρισα πριν από 14 χρόνια σε εκείνο το ταπεινό, μικρό και φτωχικό σπιτάκι της στην Αγία Παρασκευή των Αθηνών, που χώραγε όμως τόσο πολύ κόσμο, όσο και η καρδιά της!

Παρόλο που η ασθένεια την ταλαιπωρούσε, εκείνη πάντα συμπαραστέκοταν και προσεύχοταν στην Παναγία μας για κάθε άνθρωπο και ασθενή που είχε ανάγκη! Οι συμβουλές της ήταν αμέτρητες και βάλσαμο για τον κάθε κατατρεγμένο και πονεμένο άνθρωπο, που ερχόταν στην πόρτα της ή σε επικοινωνία μαζί της!

Ακόμα ακούν τα αυτιά μου την γλυκιά φωνή της να με συμβουλεύει και να με νουθετεί πνευματικά, σε κάθε μου ανάγκη, σε κάθε μου πρόβλημα, με την βαθιά της Πίστη και Αγάπη που την διακατείχε!

Πολλές φορές μου έδινε την εντύπωση πως ξέχναγε το δικό της πρόβλημα και επικεντρωνόταν στο δικό σου! Γυρνούσε προς την εικόνα της Παναγίας μας και έλεγε : "Ναι Παναγία μου! Θα γίνει καλά το παιδάκι μου, έτσι δεν είναι; Το ξέρω ότι θα το βοηθήσεις! Κάνε το καλά!..Το ξέρω είναι καλό παιδί!..." Και το Θαύμα. ..έτσι απλά γινόταν!

Έτσι με τέτοιο μοναδικό τρόπο ήταν οι προσευχές της για όλους εμάς προς τον μονάκριβο της θησαυρό, την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Οικονόμισσας! Ένα οικογενειακό κειμήλιο περίπου 800 ετών, που κατείχε στα χέρια της από Πάππου προς Πάππου, προερχόμενο από τα βάθη της Ανατολής, τα Μύλασα της Μικρής Ασίας!

Μια Αγία Εικόνα που προμήνυε για κάθε κακό, όπως αναγράφεται στο απολυτίκιο της! Αρκετές φορές η Γιαγιά Μαρία έπαιρνε το μήνυμα μέσω της εικόνας για τα επερχόμενα, με τέτοιο τρόπο όπως εκείνη βίωνε!

Χρόνια δύσκολα, με τις ταλαιπωρίες εκείνης της εποχής πορεύθηκε η Γιαγιά Μαρία και από την Νήσο Κω μεταφέρθηκε στην Αθήνα με μοναδική της προστασία την Παναγιά της την Οικονόμισσα! Έτσι φτωχική και λιτή ήταν η βιοτή της, όπου για κάθε τι φρόντιζε και της το οικονομούσε η Παναγία μας που η Γιαγιά Μαρία διακονούσε ασταμάτητα!

Τα πονεμένα της χέρια ήταν ροζιασμένα και κομπιασμένα από την πολύωρη καθημερινή εργασία της που καθάριζε σπίτια, χωρίς αυτό να την εμποδίσει να ζυμώνει τα τόσα αμέτρητα πρόσφορα, όπου απέστελνε σε κάθε Μοναστήρι και Εκκλησία σε κάθε Ιεραποστολή, σχεδόν παντού στην Ελλάδα και Εξωτερικό!

Η προσφορά της και η ελεημοσύνη της αμέτρητη και απερίγραπτη προς όλο τον κόσμο και παντού! Σε ασθενείς, σε νοσοκομεία, σε Ιερείς, σε Μοναχούς, σε Χήρες, σε Ορφανά, σε Ναρκομανείς και σε κάθε πονεμένη και βασανισμένη ψυχή! Ακόμα και όταν αρρώστησε βαριά και δεν μπορούσε να φάει, εκείνη μαγείρευε και τάιζε όλο τον κόσμο.

Γιαγιά Μαρία , ευχαριστώ τον Θεό και την Παναγία μας που σε γνώρισα! Ήσουν για μένα η Πνευματική μου Μάνα! Πάντα θα σε θυμάμαι και θα τηρώ τα λόγια σου! Εύχομαι εκεί δίπλα στην Παναγία μας που θα είσαι, να πρεσβεύεις για όλους εμάς τους Αμαρτωλούς! Αιωνία σου η Μνήμη και καλό παράδεισο! Αμήν!

Spiros Paps

~ Σήμερα κηδεύτηκε η κυρά Μαρία η Προσφορού από την Αγία Παρασκευή. Είχα την ευλογία να την γνωρίσω. Μία Αγία των Αθηνών. Μέρα νύχτα προσευχή στο μικρό καλυβακι της που ήταν πνιγμένο από πολυκατοικίες. Είχε στο δωμάτιό της την παμπάλαια εικόνα της Παναγίας της Οικονόμισσας.

Σήμερα την πήραν για πάντα στην Αγία Άννα στο Άγιον Όρος οι πατέρες. Ήρθαν Αγιορείτες, Ιερομοναχοι, Ιερείς έως και από την Κρήτη.

Στο προαύλιο του ναού 500 άτομα.

Αν δεν ήταν ο κόβιντ θα ήταν χιλιάδες. Αυτή η γυναίκα όλη τη νύχτα κομποσχοίνι και όλη την ημέρα ζυμωνε πρόσφορα. 2 και 3 σακιά πρόσφορα τη βδομάδα. Έστελνε παντού. Αμέτρητες Λειτουργίες από τα χεράκια της. Σκέφτομαι.

Αυτό το χρόνο πέθαναν περίπου 7 δεσποτάδες. Πήγαν στην κηδεία 5 παπάδες δικοί τους και άλλοι 5 φίλοι τους.

Σε κανέναν ο λαός δεν πήγε αυθόρμητα να γεμίσει τον περίβολο του ναού.

Σημάδια του ουρανού!

Μία γυναικούλα, που παντρεύτηκε ανήλικη και έμεινε νεότατη χήρα, έλαμψε πάνω από Αρχιερείς γιατί αγάπησε πολύ τον Ιησού Χριστό και έγινε Διακόνισσα Του να φτιάχνει μια ζωή πρόσφορα για τις Θείες Λειτουργίες Του.

π. Χρήστος Ιωαννίδης 

 

~H αγαπημένη μας γιαγιά αναχώρησε για την άνω Ιερουσαλήμ... Έμενε στην Αγία Παρασκευή. Γεννήθηκε και παντρεύτηκε στην Κω. Στην Κω ζουν και οι δύο της αδερφές... Στην Αθήνα ανέβηκε μετά που παντρεύτηκε. Μαζί της έφερε και την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Οικονόμισσας. Ιερό Κειμήλιο από τους προγόνους της. Από την Μιλασό της Μικράς Ασίας. Πάντα θα μου λείπει... Μου λείπουν οι νουθεσίες της, η παρηγοριά της. Ήταν το προσκεφάλι μου...Εύχομαι από εκεί ψηλά να πρεσβεύει για τα παιδιά που τόσο αγάπησε και πάντα λάτρευε , για όλο τον κόσμο καί τελευταία για μένα !!!!Αιωνία της η μνήμη!!!Μαρία Χατζηγιακουμή

~ Είχα κι εγώ την ευλογία να την γνωρίσω και την επισκεπτόμουν στο μικρό της κελάκι. Να έχουμε την ευχή της και τις πρεσβείες της αγίας αυτής ψυχής που πονούσε και αγαπούσε όλο τον κόσμο. Χαρακτηριστικό της αγάπης της ήταν οι μεγάλες ποσότητες από το καθαρό θυμίαμα που έκαιγε - έξω από το κελί της, στην μικρή της αυλή με τα λουλούδια - και μου έλεγε:

"Θυμιάζω κοριτσάκι μου και λέω Παναγία μου ας φτάσει σε όλες τις γειτονιές της Αθήνας. Γιατί ο κόσμος σήμερα δεν θυμιάζει παιδάκι μου, γι' αυτό καίω τόσο θυμίαμα. Να φτάσει παντού"

Πραγματικά μαρτύρησε τα τελευταία χρόνια εξαιτίας της ασθένειας που την ταλαιπωρούσε και των φρικτών πόνων που την συνόδευαν.

Καλή Ανάσταση και καλή αντάμωση σεβαστή κι αγαπημένη μας γιαγιά Μαρία !

Spyridoula Vergini

 

ΥΓ 

Η αλήθεια είναι ότι πληροφορήθηκα την εκδημία προς Κύριον της Αγιασμένης Γερόντισσας Μαρίας της Φύλακος της Παναγίας της Οικονόμισσας από ένα μήνυμα απώλειας που μας έστειλε ένας χαρισματικός Γέροντας την ίδια ημέρα ο οποίος την γνώριζε και την ευλαβουνταν πολύ. Βλέπετε οι πνευματικοί άνθρωποι επικοινωνούν εδώ και στην αιωνιότητα.

!!!