Η ελληνική αστυνομία μόλις ένα 24ωρο πριν από την διεξαγωγή της, απαγόρευσε την συνάθροιση των Παμμακεδονικών Ενώσεων εν όψει του ψευτο-συνεδρίου Τσίπρα-Ζαεφ στην Αθήνα!

 

Λίγοι αλλά δυναμικοί συνέλληνες βρέθηκαν στην πλατεία Συντάγματος για να διατρανώνουν το απλό και αυτονόητο: ότι η Συμφωνία των Πρεσπών αποτελεί ΕΓΚΛΗΜΑ κατά του ελληνικού Έθνους!

Πριν από 6 χρόνια ακριβώς το σύστημα εξουσίας ελεγχόμενο πλήρως από τον αμερικανικό και τον γερμανικό παράγοντα υπέγραψε ερήμην της συντριπτικής πλειονότητας του ελληνικού λαού την ανιστόρητη Συμφωνία!

Σήμερα οι αξιωματούχοι των Σκοπίων de facto την έχουν πετάξει στον κάλαθο των αχρήστων!

Αλλά η κυβέρνηση της ΝΔ πιστή στα έξωθεν κελεύσματα δηλώνει ότι τη σέβεται στο πλαίσιο της συνέχειας του κράτους...

Νικόδημος Καλλιντέρης

 

Η δηλητηριώδης "Πολιτική Ορθότητα" (2) - Ευθεία επίθεση στη Δύση!

Στα τέλη της δεκαετίας του '60, ένα μεγάλο μέρος της Δυτικής Αριστεράς, ένιωσε την ανάγκη να "ξεφύγει" από τον έλεγχο των Κομμουνιστικών Κομμάτων.

Η Σοβιετική Ένωση δεν ήταν "υπερασπίσιμη" πλέον.

Η εισβολή των Σοβιετικών στην Τσεχοσλοβακία, οι πολεμικές συγκρούσεις μεταξύ Κομμουνιστικής Ρωσίας και Κομμουνιστικής Κίνας (1969), η απόλυτη εναντίωση των Κομμουνιστών στο Μάη του '68 (το Γαλλικό ΚΚ ήταν από την πρώτη στιγμή κατηγορηματικά αντίθετο) και η επίδραση που είχε η καταγγελία των “Γκούλαγκ” στη Σταλινική Ρωσία από τον Σολτζενίτσιν, όλα αυτά έσπασαν το δεσμό ανάμεσα στην Αριστερή δυτική διανόηση και τον επίσημο Μαρξισμό που είχε ως "θεματοφύλακά" του την ΕΣΣΔ.

Από αυτό το ρήγμα βγήκαν πολλά ρεύματα: Κυρίως, ο Ευρωκομμουνισμός στην Ευρώπη (που δεν πήγε πολύ μακριά) κι ένα "αμάλγαμα" ιδεολογικών ρευμάτων πασιφιστικών, οικολογικών και φεμινιστικών, χωρίς άμεση πολιτική εκπροσώπηση, με πανεπιστημιακή παρουσία ή/και ακτιβιστικό προσανατολισμό...

Τα επόμενα 20 χρόνια η κύρια "εκτόνωση" όλου αυτού το μορφώματος ήταν τα ειρηνευτικά-πασιφιστικά κινήματα που πάλευαν για "αφοπλισμό" της Δύσης!

Όχι για "παγκόσμιο αφοπλισμό", αλλά αφοπλισμό ειδικά της δυτικής Ευρώπης...

• Ήταν τότε που είχαν δαιμονοποιήσει τον Αμερικανό Πρόεδρο Ρέηγκαν, ως "αδίστακτο ακροδεξιό πολεμοκάπηλο", ο οποίος οδηγούσε, υποτίθεται τον κόσμο σε πυρηνικό ολοκαύτωμα! Και διαψεύστηκαν πανηγυρικά...
• Ήταν τότε που ο Σοσιαλδημοκράτης Καγκελάριος της Δυτικής Γερμανίας Χέλμουτ Σμίτ έφερνε τους αμερικανικούς πυραύλους μέσου βεληνεκούς Πέρσιγκ και Κρούζ στην Δυτική Ευρώπη, για να "αντιρροπήσει" τους Σοβιετικούς πυραύλους SS-20 που είχαν ήδη εγκατασταθεί "απέναντι"...
• Ήταν τότε που ο Σοσιαλιστής Γάλλος Πρόεδρος Φρανσουά Μιτεράν έλεγε ειρωνικά: η Ανατολική Ευρώπη έχει τους Σοβιετικούς πυραύλους και η Δυτική Ευρώπη έχει τα... κινήματα κατά των Αμερικανικών πυραύλων (που δεν είχαν εγκατασταθεί ακόμα)...
• Ήταν τότε που οι πασιφιστές στη Δυτική Γερμανία ("Πράσινοι") κραύγαζαν: "Καλύτερα Κόκκινοι παρά νεκροί" (better red than dead)!

Δηλαδή καλύτερα να υποταχθούμε στον Ρωσικό Κομμουνισμό, παρά να αντισταθούμε και να πεθάνουμε...

Ξαφνικά το 1989 πήραν τέλος όλα αυτά...

Τα κομμουνιστικά καθεστώτα της Ανατολικής Ευρώπης κατέρρευσαν. Λίγο αργότερα κατέρρευσε και η ΕΣΣΔ, η οποία τελικά διαλύθηκε.

Το "Κομμουνιστικό ιδεώδες" κείτονταν σε ερείπια.

Communism was no more...

Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, τα "ειρηνευτικά κινήματα" (για τα οποία υπήρχαν ισχυρές ενδείξεις ότι ελέγχονταν από τους σοβιετικούς υπηρεσίες) έχασαν το αντικείμενο ενασχόλησης και ακτιβισμού.

Οπότε ανακάλυψαν αρχικά την... "Οικολογία"! (Όσο υπήρχε ΕΣΣΔ δεν μπορούσαν να πουν και πολλά, γιατί οι οικολογικές καταστροφές που είχε επιφέρει ο "υπαρκτός σοσιαλισμός" ήταν εφιαλτικές! Με αποκορύφωμα, βέβαια, το σοβαρότατο πυρηνικό ατύχημα στο Τσέρνομπιλ, το 1986)...

Στη δεκαετία του '90 η δυτική Αριστερά μετασχηματίστηκε θεαματικά.

Και μετά από λίγο πέρασε στην "αντεπίθεση" με νέα λάβαρα, νέα σύμβολα, νέο ακτιβισμό, νέο "ριζοσπαστισμό" - τελικά και νέα "κοσμοθεωρία".

Τέσσερα ρεύματα συνέθεσαν το νέο της πρόσωπο:

• Ο "δικαιωματισμός" η στήριξη των δικαιωμάτων όλων των μειονοτήτων και η ανάδειξη νέων "μειονοτήτων" που ζητούσαν την "απελευθέρωσή" τους από τις "πιέσεις" της δυτικής κοινωνικής ιεραρχίας...
• Η μάχη κατά της "ανθρωπογενούς" υπερθέρμανσης του πλανήτη! Που αργότερα (όταν σταμάτησε να καταγράφεται συνεχής άνοδος της παγκόσμιας θερμοκρασίας), έλαβε πιο ουδέτερο τίτλο: "κλιματικής αλλαγής"...
• Η μάχη για το άνοιγμα των εθνικών συνόρων στις δυτικές κοινωνίες, ώστε να εισρεύσουν μαζικά οι "πρόσφυγες" από τον Τρίτο Κόσμο. (Που δεν ήταν ακριβώς "πρόσφυγες"...)
• Η συνεχιζόμενη αντικληρικαλιστική μάχη να “αποχρωματιστούν” οι δυτικές κοινωνίες από το Χριστιανικό Πολιτιστικό τους υπόβαθρο...

Όλο αυτό το συνονθύλευμα ακτιβιστικών προταγμάτων στεγάστηκε - αλλά ΔΕΝ ομογενοποιήθηκε - κάτω από την γενική ιδεολογική ομπρέλα της παγκόσμιας "Πολιτικής Ορθότητας"...

Αυτή η νέα ταυτότητα της δυτικής Αριστεράς, έχανε σε "ομοιογένεια" συγκρινόμενη με τον Μαρξισμό της προηγούμενης περιόδου...

Ό,τι έχανε, όμως, σε ομοιογένεια, το κέρδιζε σε "διείσδυση". Κι έτσι στην "Πολιτική Ορθότητα" προσχώρησαν, στον ένα ή τον άλλο βαθμό, τάσεις και ρεύματα της Σοσιαλδημοκρατίας (που δεν είχαν καλές σχέσεις με το Μαρξισμό, παλαιότερα), ακόμα και φιλελεύθερα ρεύματα (που είχαν παραδοσιακή αντιπαλότητα με τον Μαρξισμό), ακόμα και κάποια θρησκευτικής καταγωγής (όπως η "θεολογία της απελευθέρωσης").

Όλα τα επί μέρους συστατικά της νεοπαγούς "Πολιτικής Ορθότητας" ήταν πολύ παλαιότερα. Αλλά "αποστειρώθηκαν", ώστε να μπορούν να συνθέσουν την "ταυτότητα" της Νέας (μετα-κομμουνιστικής) Αριστεράς.

• Για παράδειγμα, το κίνημα για τα δικαιώματα των μαύρων είχε ξεσπάσει και είχε γιγαντωθεί ήδη από τη δεκαετία του '60. Αλλά στο κίνημα αυτό πρωτοστατούσαν κληρικοί, όπως ο Αιδεσιμότατος Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ και αργότερα ο Αιδεσιμότατος Τζέσσυ Τζάκσον στις ΗΠΑ και ο Αιδεσιμότατος Ντέζμον Τούτου στη Νότια Αφρική. Δεν είχαν κανένα αντικληρικαλιστικό χαρακτήρα τότε...
• Η πρώτη που υιοθέτησε ριζοσπαστική οικολογική πλατφόρμα στη Δύση ήταν η "δεξιά", "νεοφιλελεύθερη" Συντηρητική Μάργκαρετ Θάτσερ, που έκοψε την ενεργειακή εξάρτηση της χώρας της από το κάρβουνο, τσάκισε το πανίσχυρο συνδικάτο των ανθρακωρύχων και καθάρισε τον αέρα του Λονδίνου και τα νερά του Τάμεση! Οι αριστεροί τότε ήταν έξαλλοι εναντίον της...
• Η "νεοφιλελεύθερη" Συντηρητική Θάτσερ κατάργησε επίσης και τους τελευταίους νόμους που ποινικοποιούσαν την ομοφυλοφιλία στο Ηνωμένο Βασίλειο! (ή πρώτη αποποινικοποίηση, αρκετά περιορισμένη όμως, είχε γίνει στο ΗΒ το 1967. Στην Ελλάδα πολύ πιο πριν: το 1961...)
• Στο θέμα της ομοφυλοφιλίας τα πράγματα έχουν αντιστραφεί πλήρως: Το "ίνδαλμα" εκατομμυρίων αριστερών ιδιαίτερα στη Δύση - ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα - ήταν ορκισμένος διώκτης των ομοφυλοφίλων! Σχεδίαζε μάλιστα να κάνει ειδικά "στρατόπεδα"για να τους... "θεραπεύσει"! Θεωρούσε την ομοφυλοφιλία "νοσηρό σύμπτωμα της δυτικής παρακμής" και συζητούσε σε σοβιετικούς ηγέτες μεθόδους (βίαιης) "αναμόρφωσής" τους.

Αντίθετα, ιδιαίτερα στη δυτική Ευρώπη έχουμε τις τελευταίες δεκαετίες ομοφυλόφιλους πολιτικούς της Άκρας δεξιάς! Όπως ο Jorg Haider της Αυστρίας, ο δολοφονηθείς Pim Fortuyn στην Ολλανδία, ενώ και η Alice Wiedel ηγέτης σήμερα του ακροδεξιού ΑdD στη Γερμανία είναι δηλωμένη λεσβία. Όλους αυτούς τους μισούσαν και τους μισούν οι αριστεροί (τον Fortuyn τον δολοφόνησε αριστερός οικολόγος το 2002).

Τίποτε απ' όλα αυτά που συνθέτουν το σημερινό πρόσωπο της Νέας Αριστεράς δεν είναι ιστορικά "αριστερό"...

Η "ιστορία" τους ξαναγράφηκε, ωστόσο (πράγμα ιδιαίτερα προσφιλές στη σταλινική Αριστερά) και όλα μαζί συνθέτουν σήμερα κάτι που θυμίζει... καρικατούρα Μαρξισμού, αλλά δεν έχει καμία σχέση μαζί του...

• Ο Μαρξιστικός "Ιστορικός Υλισμός" επικαλείται ως "υπέρτατο θεωρητικό κλειδί" την Πάλη Των Τάξεων.

--Η Μεταμοντέρνα Μετά-μαρξιστική Αριστερά επικαλείται την πάλη ενάντια στις "ιεραρχικές δομές" των (ταξικών) κοινωνιών. Πατριαρχικές δομές, εθνικές, θρησκευτικές, πολιτιστικές, και ταξικές (εστιασμένες στην υπεροχή εισοδήματος και πλούτου).

• Ο Μαρξισμός καλεί τους προλεταρίους σε "ταξικό Πόλεμο".

--Η Μετακομμουνιστική Αριστερά καλεί τις πάσης φύσεως μειονότητες σε ανατροπή παραδοσιακών "ιεραρχιών".

• Ο Μαρξισμός θεωρεί πηγή των κοινωνικών ανισοτήτων την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και επιδιώκει να την καταργήσει...

-- Η Μετα-κομμουνιστική Αριστερά θεωρεί πηγή των ανισοτήτων τα ιδεολογικά στερεότυπα που αναπαράγουν τις ιεραρχικές δομές και καλλιεργούν "στις μάζες" την "υποταγή": δηλαδή συμπεριφορές παθητικής αποδοχής των "καταπιεστικών ιεραρχιών". Προσπαθεί λοιπόν, να τις εξαλείψει...

• Ο Μαρξισμός θεωρεί ότι ένα μεταβατικό στάδιο ανάμεσα στην αστική κοινωνία του τώρα και την ιδανική "αταξική κοινωνία" του αύριο είναι να πάρουν οι προλετάριοι από τους αστούς τα μέσα παραγωγής αντιστρέφοντας την καταπίεση που μέχρι τώρα έχουν υποστεί - μέχρι την πλήρη και οριστική κατάργηση των τάξεων...

Αυτό το μεταβατικό στάδιο το ονόμασαν "δικτατορία του Προλεταριάτου"!

• Η Μετακομμουνιστική Αριστερά θεωρεί ότι ένα μεταβατικό στάδιο ανάμεσα στη σημερινή και την "ουτοπική κοινωνία του μέλλοντος", είναι να αντιστραφούν τα στερεότυπα, να αναγκαστεί η τωρινή πλειοψηφία να απεμπολήσει τον εαυτό της! Οι ποικίλες "ταυτότητες" των μειονοτήτων να "καταβροχθίσουν" (devour) την ταυτότητα της πλειονότητας...

(Εξ ού και η μανία του ΣΥΡΙΖΑ τα 200 χρόνια του ‘21 να ΜΗΝ πάρουν χαρακτήρα "εθνικού αφηγήματος")

Αυτό το μεταβατικό στάδιο θα μπορούσε να ονομαστεί - κατ' αντιστοιχίαν - "δικτατορία των μειονοτήτων"!

Όμως δεν έκαναν το λάθος να το ονομάσουν έτσι, γιατί θα φαινόταν εντελώς αντί-δημοκρατικό...

Αντίθετα το ονόμασαν "πολυ-πολιτισμικότητα"! Δηλαδή την, υποτιθέμενη, "αρμονική συνύπαρξη", μέσα στις ίδιες κοινωνίες, διαφορετικών πολιτισμικών ταυτοτήτων χωρίς επιβολή ή ηγεμονία μιας πάνω στις υπόλοιπες.

(Όλη αυτή η μετάβαση από τον παραδοσιακό και "συμπαγή" Μαρξισμό, σε μια πιο χαλαρή "αναβίωσή" του ονομάστηκε από κάποιους: Πολιτιστικός Μαρξισμός)

• Έτσι, απώτερος στόχος της Μαρξιστικές Αριστεράς είναι η "δικτατορία του Προλεταριάτου" και η Αταξική κοινωνία.

--Αντίστοιχα ο απώτερο στόχος της Μετακομμουνιστικής Αριστεράς είναι η "Πολύ-πολιτισμικότητα" και η "Παγκόσμια Διακυβέρνηση"...

Αυτά τα "αθώα" - και εκ πρώτης όψεως "ελκυστικά" - ονόματα: Πολυ-πολιτισμικότητα" και "Παγκόσμια Διακυβέρνηση", κρύβουν, ωστόσο, εξ ίσου αντιδημοκρατικές επιδιώξεις. Εξ ίσου εφιαλτικές φενάκες. Εξ ίσου δραματικές εσωτερικές και νοηματικές αντιφάσεις...

Μπορεί να μοιάζει με καρικατούρα Μαρξισμού, αλλά είναι πλήρης μετενσάρκωση ενός "επίδοξου" (wannabe) νέου Σταλινισμού...

• Για την "Παγκόσμια Διακυβέρνηση" δεν θα πούμε τίποτε σήμερα. Μόνον αυτό: Είναι προφανές πως κάθε απόπειρα επιβολής ενός Παγκόσμιου Διευθυντηρίου, θα ελέγχεται πολύ πιο εύκολα "από τα πάνω" από ισχυρά και εγκαθιδρυμένα διεθνή-πολυεθνικά συμφέροντα - ΔΕΝ θα νομιμοποιείται με εκλογές-εκπροσώπηση και δημοκρατική λογοδοσία "από τα κάτω". Από τις επί μέρους κοινωνίες...

Εδώ το αίτημα "Παγκόσμιας Διακυβέρνησης" της Μεταμοντέρνας Αριστεράς είναι - όλως "συμπτωματικά" - προσφέρει την καλύτερη εξυπηρέτηση στα πιο ανεξέλεγκτα κέντρα διεθνούς ισχύος (συμπεριλαμβανομένων των "πολυεθνικών").

• Ας δούμε κυρίως την "Πολυ-πολιτισμικότητα": οι πολιτισμοί που γνωρίζουμε μέχρι τώρα έχουν έντονα εθνικά και θρησκευτικά χαρακτηριστικά.

--Πώς είναι δυνατόν να "συνυπάρχουν" αρμονικά μεταξύ τους, όταν... καταργούμε και τα έθνη και τις θρησκείες;

Όταν δηλαδή προσπαθούμε να "αποχρωματίσουμε" τις κοινωνίες από τις "κυρίαρχες" εθνικές και θρησκευτικές τους ταυτότητες, δεν προάγουμε την "αρμονική συνύπαρξη όλων των πολιτισμών", αλλά την ισοπέδωση όλων των γνωστών πολιτισμών! Στην... "καλύτερη περίπτωση".

Αλλά υπάρχει και η χειρότερη - και πιθανότερη - εκδοχή:

-- Μέχρι τώρα η ομαλή ενσωμάτωση των μειονοτήτων στις κοινωνίες όπου βρέθηκαν, έγινε πάντα όπου πέτυχε η προσχώρησή τους στην κυρίαρχη εθνική ταυτότητα των κοινωνιών που τις φιλοξενούσαν. Με παράλληλη διατήρηση κάποιων "ιδιαιτεροτήτων" τους (κυρίως θρησκευτικά έθιμα).

Η Πολυ-πολιτισμικότητα, όμως, δεν επιθυμεί "ενσωμάτωση" στην κυρίαρχη εθνική ταυτότητα. Θέλει την κατάργηση κάθε κυριαρχίας! Οπότε οι διαφορετικές "ταυτότητες" αναπαράγονται ΜΗ "ενσωματωμένες" και γκετοποιούνται!

Η ενσωμάτωση που θέλουν να ξεπεράσουν επιδιώκει να καταργήσει τα γκέτο.

Η "Πολυ-πολιτισμικότητα" πολλαπλασιάζει τα γκέτο...

Ουσιαστικά δημιουργεί παράλληλα γκέτο, που αναζητούν ασταθείς ισορροπίες επιβολής μεταξύ τους. Η δημοκρατία αρχίζει να υπονομεύεται...

• Πως είναι δυνατόν η ιδιαίτερη "ταυτότητα" μιας μειοψηφίας να προσπαθεί να επιβληθεί στην πολιτιστική ταυτότητα της εθνικής πλειοψηφίας;
• Πώς είναι δυνατόν οι Χριστιανικές εορτές να διώκονται στις μουσουλμανικές χώρες (για προφανείς λόγους), αλλά να διώκονται πλέον και στις δημοκρατικές χώρες της Δύσης "για να μη... θιγούν οι μουσουλμάνοι μειονοτικοί";
• Πώς είναι δυνατόν τα δημοκρατικά ήθη των χριστιανικών κοινωνιών, που αποδέχονται την πλήρη ελευθερία των γυναικών να διαλέξουν σύζυγο, καριέρα, τρόπο ζωής και επάγγελμα, να "συμβιώνουν αρμονικά" μέσα στην ίδια κοινωνία, με τα πολιτιστικά πρότυπα των ισλαμιστών που επιβάλλουν στη γυναίκα να κυκλοφορεί με μαντήλα (ή με...μπούργκα!), της απαγορεύουν να κυκλοφορούν μόνη της και βεβαίως, αν χάσει την "παρθενιά" της, αυτό δικαιολογεί και "εγκλήματα τιμής";
• Πώς είναι δυνατόν στην ίδια δημοκρατική Χριστιανική κοινωνία όπου ο Τύπος μπορεί να γράφει ελεύθερα ακόμα και την πιο "βλάσφημη κριτική" κατά των κυρίαρχων Χριστιανικών Συμβόλων, την ίδια στιγμή να απαγορεύεται κάθε εικαστική απεικόνιση του Προφήτη (γιατί αυτό το απαγορεύει ρητά το Κοράνι);
• Πως είναι δυνατόν σε μια παραδοσιακή Χριστιανική κοινωνία να θεωρείται πολύ "προοδευτικό" να ευχόμαστε επισήμως στους μουσουλμάνους συμπολίτες μας για το "Ραμαζάνι" ή το "Κουρμπάν Μπαϊραμ", αλλά ταυτόχρονα να θεωρείται πολύ "αντιδραστικό"... "ακροδεξιό" και "μισαλλόδοξο", να ευχόμαστε αντίστοιχα στους Χριστιανούς συμπολίτες μας "Καλό Πάσχα" ή "Καλά Χριστούγεννα";
• Πώς είναι δυνατόν οι ίδιοι άνθρωποι που προσπαθούν να μας κάνουν όλους ...vegan και εν πάση περιπτώσει κατακεραυνώνουν κάθε τόσο το παραδοσιακό έθιμο του Οβελία το Ορθόδοξο Πάσχα, να εύχονται εγκάρδια στους μουσουλμάνους συμπολίτες μας κατά τη δική τους εορτή όταν σφάζουν τελετουργικά ζώα;
• Μήπως το πρόβλημα δεν είναι να ζούμε "αρμονικά όλοι μαζί", αλλά να απο-Χριστιανοποιήσουμε τη Δύση - και μόνο;

Κι επειδή αυτό δεν αρκεί, προσπαθούν να φέρουν ανεξέλεγκτα κύματα λαθρομεταναστών - κυρίως από το ΜΗ Χριστιανικό κόσμο!

Οι οποίοι, ωστόσο, ΔΕΝ κάνουν σήμερα ό,τι συνέβη με όλα τα ρεύματα ομαλής μετανάστευσης στο παρελθόν: ΔΕΝ προσπαθούν να "ενσωματωθούν" στις (δυτικές) κοινωνίες όπου ήλθαν. Αντίθετα, προσπαθούν να επιβάλλουν τις δικές τους νόρμες - από τις κοινωνίες τις οποίες μόλις εγκατέλειψαν...

Γιατί όλα αυτά τα λένε ΜΟΝΟΝ οι Δυτικοί Μετά-μαρξιστές και προσπαθούν να τα επιβάλλουν ΜΟΝΟ στις Δυτικές κοινωνίες;

Γιατί δεν διανοούνται καν, να τα πουν στον Αραβικό κόσμο, στον ευρύτερο Ισλαμικό Κόσμο, στις χώρες τις Νοτιοανατολικής Ασίας, ή στην Κίνα ή στην Ιαπωνία;

Αυτό αρχίζει να φαίνεται πια ως ευθεία επίθεση στη Δύση!

Και ευθεία επίθεση στη δημοκρατία, η οποία γεννήθηκε και αναπτύχθηκε στη Δύση...

Η Μεταμοντέρνα Αριστερά, δεν προσπαθεί "να αλλάξει τον κόσμο", ούτε να "μετασχηματίσει" τις δυτικές κοινωνίες.

Προσπαθεί, στην πραγματικότητα να διαλύσει τις δυτικές κοινωνίες!

Δυστυχώς, σε αυτό την βοηθούν πολλοί αφελείς, όχι κατ' ανάγκην αριστερής προέλευσης...

Ευτυχώς, αυτό βλέπουν και γι' αυτό αφυπνίζονται πολλοί μέσα στις δυτικές κοινωνίες, όχι κατ' ανάγκην δεξιάς προέλευσης.

Όπως θα έλεγαν οι Κινέζοι, "θα ζήσουμε σε πολύ ενδιαφέρουσες εποχές"!

(Αν και οι Κινέζοι δεν το έλεγαν για καλό...)

 Θανάσης Κ.

Μετά από 50 χρόνια "ανακάλυψαν" ότι η συγγραφέας της σειράς «Το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι» ήταν «ρατσίστρια»

Το όνομα της Laura Ingalls Wilder (Λόρα Ίνγκαλς Ουάιλντερ) της συγγραφέως της παγκοσμίως γνωστής σειράς βιβλίων (που έγινε πετυχημένη τηλεοπτική σειρά) «Το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι» ("Little House on the Prairie"), αφαιρέθηκε από ένα αναγνωρισμένο λογοτεχνικό βραβείο εξαιτίας θεμάτων που μερικοί περιγράφουν ως «ρατσιστικά».

Laura Ingalls Wilder (1867 - 1957)

 Παρά την τεράστια επιτυχία της ημιαυτοβιογραφικής σειράς, η American Library Association (ALA) με έδρα το Σικάγο αποφάσισε το Σαββατοκύριακο να ακυρώσει το μετάλλιο Wilder για την αριστεία στη παιδική λογοτεχνία, μια γνωστή διάκριση στον κόσμο της λογοτεχνίας για παιδιά.

Η διευθύντρια της ALA έχει την εμφάνιση που περιμένατε

"Τα έργα της αντικατοπτρίζουν τις απαρχαιωμένες πολιτιστικές συμπεριφορές απέναντι στους ιθαγενείς και τους ανθρώπους του χρώματος", ανέφερε δήλωση της Ένωσης.

Η διευθύντρια του Αμερικανικού Ινδιάνικου Κέντρου του Σικάγου, Heather Miller, δήλωσε ότι διάβαζε τα βιβλία κατά την παιδική ηλικία και δεν είδε την εθνότητα της να αντικατοπτρίζεται στις ιστορίες.

"Θα ήθελα να διαβάσω ξανά τα βιβλία", δήλωσε η Μίλερ. "Αλλά είναι επίσης σημαντικό να παρέχουμε την απαραίτητη εκπαίδευση για να εξηγήσουμε γιατί χρησιμοποιήθηκαν αυτά τα λόγια και τι συνέβαινε εκείνη την εποχή στην ιστορία".

Τα βιβλία, γραμμένα στη δεκαετία του 1930, περιλαμβάνουν τίτλους όπως το "The Long Winter" και "Farmer Boy".

Άνθρωποι από την Αυστραλία δήλωσαν σε εκπομπή του καναλιού CBS 2 ότι τα βιβλία επηρέασαν τη ζωή τους με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

"Για μένα, είναι μόνο μια ιστορία με οικογένειες που ζουν όμορφα και εργάζονται μαζί", δήλωσε η Louise Tait από την Μελβούρνη.

Η ιστορία της οικογένειας Ίνγκαλς εκτυλίσσεται στο αγρόκτημα Γουόλνατ Γκρόουβ στη Μινεσότα την περίοδο του 1800. Ο Τσαρλς με την αγαπημένη του γυναίκα Καρολάιν και τις τέσσερις κόρες τους, ζουν σε μία ξύλινη καλύβα και παρά τις κακουχίες και τη φτώχεια είναι ευτυχισμένοι. Κεντρικός ήρωας της υπόθεσης είναι η Λόρα, η δεύτερη κόρη της οικογένειας , η οποία στην πραγματικότητα ήταν η συγγραφέας των βιβλίων....

Η ALA γνωρίζει ότι τα βιβλία έχουν πολύ νόημα για πολλούς αναγνώστες και είπε ότι δεν ζητούν λογοκρισία - απλά μια κατανόηση των εποχών που αντικατοπτρίζονται στις ιστορίες.

ΚΟ / πηγή

H «Πολιτική ορθότητα» ως όχημα επιστημολογικής αποικιοκρατίας και πολιτισμικής υπονόμευσης: Η περίπτωση της Ελλάδας και των φακέλων του μαθητή για το Ορθόδοξο μάθημα

η συνέχεια απο εδώ

2. Το Σύνταγμα, ο «Λαός» και το «Έθνος»

Οι διατυπωμένες παραβιάσεις έχουν ισχύ, αλλά πρέπει να τεκμηριωθούν. Πρέπει να αποδειχθεί δηλαδή ότι οι νέοι μαθητικοί φάκελοι διδάσκουν κάτι που πράγματι παρεμποδίζει ή μπορεί να παρεμποδίσει, άμεσα ή έμμεσα, τη συνέχιση της θρησκευτικής συνείδησης, όπως διατυπώνεται στο Σύνταγμα. Για πολλούς τούτο είναι προφανές επειδή οι εν λόγω μαθητικοί φάκελοι απομακρύνονται από μια ομολογιακή διδασκαλία (όπως την όρισα εδώ) επικεντρωμένη στην Ορθόδοξη θεολογία και υιοθετούν μια συγκριτική προσέγγιση και παρουσίαση που αναμένεται να αποπροσανατολίσει τους μικρούς μαθητές. Ωστόσο θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι η προτεινόμενη αλλαγή στον προσανατολισμό και στο υλικό τού μαθήματος δεν χρειάζεται να διαστρεβλώσει ή να απειλήσει τη συνέχιση της Ορθόδοξης θρησκευτικής συνείδησης αλλά μπορεί μάλιστα να διευρύνει την τράπεζα γνώσης των μαθητών και να αυξήσει την ευαισθητοποίησή τους και την ανοχή τους ως προς άλλες θρησκευτικές παραδόσεις και φιλοσοφίες που επεκτείνονται σταδιακά στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Στην πραγματικότητα, πολλοί έχουν υποστηρίξει ότι αυτό είναι απαραίτητο εάν η χώρα επιθυμεί να συνυφαίνει με το μεταβαλλόμενο, όλο και πιο πλουραλιστικό τοπίο.[17]Σε αυτή την ομάδα ανήκουν άνθρωποι που αντιλαμβάνονται το νέο μάθημα ως πλουραλιστικό, δηλαδή ως ένα μάθημα που περιλαμβάνει οδηγίες για άλλες θρησκείες με έμφαση στην τοπική παράδοση, και όχι αναγκαστικά ως ένα μάθημα «θρησκειολογικό» που εξισώνει όλες τις ομολογίες.[18]

Υπάρχει λοιπόν κάποια επιχειρηματολογία που πρέπει να γίνει για να διατυπωθεί μια αιτιώδης σχέση μεταξύ της κατεύθυνσης στην πρόσφατη αλλαγή στους μαθητικούς φακέλους και σε μια υπονόμευση ή στρέβλωση της θρησκευτικής συνείδησης, που θα σήμαινε πράγματι μια συνταγματική παραβίαση. Σε αντίθεση με κάποιον συγγραφέα που πρότεινε ότι μπορούμε μόνο να διερευνήσουμε εάν το νέο μάθημα θα έχει διαστρεβλώσει τη θρησκευτική συνείδηση ​​των μαθητών μετά από μια ουσιαστική δοκιμαστική περίοδο, συμπεριλαμβάνοντας όμως και άλλες παραμέτρους που θα μπορούσαν να συμβάλουν στην επίδραση της συνείδησης των μαθητών μη σχετιζόμενες με το μάθημα, πιστεύω ότι η σχέση αυτή μπορεί να αποδειχθεί με αναλυτικό τρόπο.[19]

Το πρώτο βήμα είναι να αποκτήσουμε μια καλύτερη αίσθηση της εν λόγω θρησκευτικής συνείδησης ​​και της σχέσης της με την εθνική ιδέα. Δεν υπάρχει εδώ χώρος για να αναπτύξουμε μια ιστορική ανάλυση της ιστορίας του ελληνικού λαού (που δεν είναι χωρίς αμφιλεγόμενα σημεία), αλλά πρέπει τουλάχιστον να αναγνωριστεί ότι το νέο ελληνικό έθνος αναδύθηκε από τους αγώνες απελευθέρωσης από τον οθωμανικό ζυγό, που είχε αρχή στον 15ο αιώνα όταν οι Οθωμανοί Τούρκοι κατέλαβαν την Ανατολική Ρωμανία (Ορθόδοξη και εξελληνισμένη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία), η οποία ήταν συνυφασμένη με την Ορθόδοξη πίστη ήδη από τον 4ο αιώνα.[20]Σε μια εξέταση της ιστορίας της Ορθόδοξης Ρωμανίας και της σύγχρονης Ελλάδας ο Αναστάσιος Φιλιππίδης κάνει μια υποβλητική αναφορά στην ανάμειξη της Ορθοδοξίας και της Ρωμηοσύνης και την παραθέτω:

Από τον 4ο αιώνα και μετά, οι Ρωμαίοι στρατιώτες δεν υπερασπίζονται πλέον μόνο την πολιτική τους υπόσταση, αλλά και τη χριστιανική τους πίστη. Με την πάροδο του χρόνου, αυτά τα δύο στοιχεία έγιναν αδιάσπαστα. Αρκετοί αιώνες αργότερα, ο Λέων VI (886-912 μ.Χ.) έγραψε χαρακτηριστικά στους διοικητές του στρατού ότι «είναι υποχρέωσή τους να είναι έτοιμοι να θυσιάσουν τη ζωή τους για την πατρίδα και την Ορθόδοξη χριστιανική πίστη, όπως οι στρατιώτες τους που, με την κραυγή τους «Ο Σταυρός θα κατακτήσει», πολεμούν σαν στρατιώτες του Χριστού Κυρίου μας, για τους γονείς, για τους φίλους, για την πατρίδα, για ολόκληρο το χριστιανικό έθνος».^[21]

Αυτή η Ορθόδοξη πίστη στήριξε και τους καταπιεσμένους εξελληνισμένους Ρωμαίους (Ρωμηούς) κατά τον οθωμανικό ζυγό και τους απάνθρωπους προσηλυτισμούς των κατακτητών. Οι αγωνιστές της ελληνικής απελευθέρωσης φαίνεται να κινητοποιήθηκαν από την ίδια δέσμευση και υποχρέωση να θυσιάσουν τη ζωή τους για την πατρίδα και την Ορθόδοξη πίστη με εκείνη που διέπνεε, κατά τον συγγραφέα, τους Ρωμαίους στρατιώτες. Αυτό φαίνεται και στα πρώτα συντάγματα που διατύπωσαν οι απελευθερωμένοι Έλληνες, όπως το πρώτο πανελλήνιο σύνταγμα που συντάχθηκε το 1827 στην Τροιζήνα.[22] Ενώ αυτό το Σύνταγμα εγκαταλείφθηκε σύντομα, δηλώνει σαφώς τη στενή σχέση μεταξύ Ελληνισμού και Ορθοδοξίας. Σύμφωνα με το άρθρο 3.6, Έλληνες είναι:

α’. Όσοι αυτόχθονες της Ελληνικής επικρατείας πιστεύουσιν στο Χριστό.

β’. Όσοι από τους υπό των Οθωμανικόν ζυγόν, πιστεύοντες εις Χριστόν, ήλθαν και θα έλθωσιν εις την Ελληνικήν επικράτειαν, δια να συναγωνισθώσιν ή να κατοικήσωσιν εις αυτήν.

γ’. Όσοι εις ξένας επικρατείας είναι γεννημένοι από πατέρα Έλληνα.

δ’. Όσοι αυτόχθονες και μη και οι τούτων απόγονοι, πολιτογραφιθέντες εις ξένας επικρατείας, και ορκισθώσιν τον Ελληνικόν όρκον.

ε’. Όσοι ξένοι έλθωσι και πολιτογραφιθώσιν.^[23]

Ενώ αυτές οι διατάξεις περιόρισαν τον σύγχρονο Ελληνισμό στην πρόσφατα απελευθερωμένη επικράτεια, αποκόβοντας άλλα εδάφη που καταλάμβανε η πολυπληθής και πολυεθνική Ρωμανία, το άρθρο καταδεικνύει ότι το Ελληνικό έθνος δεν νοήθηκε εκτός της Ορθόδοξης κοσμοθεωρίας και παράδοσης που είχε διατηρήσει ο Ρωμαίικος λαός κατά την καταπίεση του. Η ίδια κοσμοθεωρία εκφράζεται και συνοψίζεται στην αρχική πρόταση του σημερινού Συντάγματος «Εις το όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος». Αλλού στο Σύνταγμα αναφέρεται η υποχρέωση του Προέδρου της Δημοκρατίας να κάνει όρκο στο όνομα του Τριαδικού Θεού πριν αναλάβει το αξίωμα.^[24]Το άρθρο 14.3 επιτρέπει την έκτακτη κατάσχεση εντύπων μετά τη δημοσίευσή τους, μεταξύ άλλων, «για προσβολή της χριστιανικής και κάθε άλλης γνωστής θρησκείας».[25] Το άρθρο 3.1 αναφέρει ρητά ότι:

Eπικρατούσα θρησκεία στην Eλλάδα είναι η θρησκεία της Aνατολικής Oρθόδοξης Eκκλησίας του Xριστού. H Oρθόδοξη Eκκλησία της Eλλάδας, που γνωρίζει κεφαλή της τον Kύριο ημών Iησού Xριστό, υπάρχει αναπόσπαστα ενωμένη δογματικά με τη Mεγάλη Eκκλησία της Kωνσταντινούπολης και με κάθε άλλη ομόδοξη Eκκλησία του Xριστού  τηρεί απαρασάλευτα, όπως εκείνες, τους ιερούς αποστολικούς και συνοδικούς κανόνες και τις ιερές παραδόσεις. Eίναι αυτοκέφαλη, διοικείται από την Iερά Σύνοδο των εν ενεργεία Aρχιερέων και από τη Διαρκή Iερά Σύνοδο που προέρχεται από αυτή και συγκροτείται όπως ορίζει ο Kαταστατικός Xάρτης της Eκκλησίας, με τήρηση των διατάξεων του Πατριαρχικού Tόμου της κθ΄ (29) Iουνίου 1850 και της Συνοδικής Πράξης της 4ης Σεπτεμβρίου 1928.[26]

συνεχίζεται

H «Πολιτική ορθότητα» ως όχημα επιστημολογικής αποικιοκρατίας και πολιτισμικής υπονόμευσης: Η περίπτωση της Ελλάδας και των φακέλων του μαθητή για το Ορθόδοξο μάθημα

 η συνέχεια απο εδώ


Romina Istratii, Ph D Candidate Department of Religions and Philosophies, SOAS

Ο κ. Θανάσουλας αναφέρθηκε επίσης στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η οποία επικυρώθηκε από την Ελλάδα με νομοθετικό διάταγμα το 1974[14] και περιλαμβάνει ένα σχετικό άρθρο αναφορικά με την εκπαίδευση, το οποίο παρατίθεται κατωτέρω:

Κανένα πρόσωπο δεν θα στερηθεί το δικαίωμα στην εκπαίδευση. Κατά την άσκηση καθηκόντων που αναλαμβάνει σε σχέση με την εκπαίδευση και τη διδασκαλία, το κράτος θα σεβαστεί το δικαίωμα των γονέων να εξασφαλίσουν την εκπαίδευση και τη διδασκαλία των παιδιών τους σύμφωνα με τις δικές τους θρησκευτικές και φιλοσοφικές πεποιθήσεις. (άρθρο 2, Δικαίωμα στην εκπαίδευση).[15]

Διατυπώνεται, εν άλλοις λόγοις, ότι οι γονείς έχουν το δικαίωμα να διασφαλίσουν ότι τα παιδιά τους διδάσκονται σύμφωνα με τις θρησκευτικές και φιλοσοφικές πεποιθήσεις που οι ίδιοι εκτιμούν για βαθύτερους λόγους. Αυτό είναι θεμελιώδες δικαίωμα για όλα τα άτομα, συμπεριλαμβανομένων των μουσουλμάνων, των Εβραίων, των Καθολικών ελληνικών μειονοτήτων ή αλλοδαπών, αλλά συνάμα και της ελληνικής Ορθόδοξης πλειοψηφίας στην Ελλάδα. Οι γονείς ή οι ενώσεις γονέων που έχουν αντιταχθεί στους νέους μαθητικούς φακέλους φαίνεται να αισθάνονται ότι παραβιάζεται το δικαίωμά τους να εξασφαλίζουν ότι τα παιδιά τους  διδάσκονται με βάση τις δικές τους πεποιθήσεις και αξίες, οι οποίες, σύμφωνα με το δικό τους σκεπτικό, θα καλλιεργούνταν καλύτερα μέσω ενός ομολογιακού μαθήματος.

Η πρόσφατη παρέμβαση της Πολιτείας κατά την οποία το μάθημα παίρνει μια καθαρή μορφή «θρησκευτικών σπουδών» θεωρείται αναποτελεσματική προκειμένου να ενστερνιστούν τα παιδιά την παράδοσή τους αφού, όπως επιχειρηματολογούν, η συγκριτική παρουσίαση των βιβλίων  μπορεί να μπερδέψει τους μικρούς μαθητές, εμποδίζοντας μια συνεκτική κατανόηση της δικής τους παράδοσης. Εν προκειμένω, θα πρέπει να σημειωθεί  ότι ένα μεγάλο μέρος των ανησυχιών που έχουν διατυπωθεί αφορούν τις μικρότερες τάξεις της Πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης όπου ο μαθητής αρχίζει μόλις να αναπτύσσει μια συνείδηση ​​του εαυτού του, είναι ιδιαίτερα εύπλαστος και συνακόλουθα μπορεί εύκολα να αποπροσανατολιστεί.

Οι κατηγορίες εναντίον της νέας αλλαγής στο Ορθόδοξο μάθημα ενισχύθηκαν από το γεγονός ότι ενώ το ελληνικό κράτος έχει θεσπίσει νόμους για την προστασία και διαφύλαξη των δικαιωμάτων των μη Ορθόδοξων ομάδων σε γεωγραφικές περιοχές όπου αυτές αποτελούν πλειοψηφίες να εξασφαλίζουν στα παιδιά τους θρησκευτική παιδεία σύμφωνα με τις θρησκευτικές και φιλοσοφικές πεποιθήσεις τους, έχει παραβιάσει το δικαίωμα των Ορθόδοξων γονέων (που καλύπτουν το μεγαλύτερο γεωγραφικό μέρος της ελληνικής επικράτειας) να διασφαλίσουν ότι τα παιδιά τους διδάσκονται τις βάσεις της Ορθόδοξης παράδοσής τους με τρόπο που οι γονείς θεωρούν αποδεκτό. Συγκεκριμένα, έχουν αναφερθεί αρκετοί στον νόμο 4386/2016 όπου διατυπώνεται πως οι μαθητές των μη Ορθόδοξων θρησκευτικών κοινοτήτων μπορούν να διδαχθούν από τους δικούς τους θρησκευτικούς δασκάλους με τον τρόπο που προτιμούν, ήτοι ομολογιακό. Πληρέστερα:

Στο άρθρο 16 του ν. 1771/1988 (Α’ 171) προστίθεται νέα παράγραφος 4, ως ακολούθως: «4. Κατ’ εξαίρεση, εφόσον στα δημόσια δημοτικά σχολεία των με αριθμό 25153/26.2.1957 (Β’ 86) και 78871/ 22.3.1962 (Β’125) κοινών υπουργικών αποφάσεων των Υπουργών Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων και Οικονομικών δεν υπηρετεί δάσκαλος του Καθολικού δόγματος ή της Εβραϊκής θρησκείας και γλώσσας για την κάλυψη των αναγκών των μαθητών του Καθολικού δόγματος ή της Εβραϊκής θρησκείας και γλώσσας αντίστοιχα, μετά από σχετική εισήγηση των αρμοδίων Περιφερειακών Διευθύνσεων Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, είναι δυνατή η πρόσληψη, ανά σχολικό έτος, εκπαιδευτικού εκτός των οικείων πινάκων αναπληρωτών εκπαιδευτικών για τη διδασκαλία του μαθήματος των θρησκευτικών του Καθολικού δόγματος και για τη διδασκαλία του μαθήματος των θρησκευτικών και γλώσσας της Εβραϊκής θρησκείας. Η επιλογή και πρόσληψη του εκπαιδευτικού γίνεται με απόφαση του Υπουργού Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων, ύστερα από πρόταση της Ιεράς Συνόδου της Καθολικής Ιεραρχίας Ελλάδος (Ι.Σ.Κ.Ι.Ε.) και του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου (Κ.Ι.Σ) αντίστοιχα. Για την πρόσληψη απαιτείται πτυχίο παιδαγωγικού τμήματος ή πτυχίο Καθολικών ή Εβραϊκών Σπουδών, αντίστοιχα, Ανώτατης Θεολογικής Σχολής της ημεδαπής ή ισότιμο τίτλο σπουδών της αλλοδαπής αναγνωρισμένο από το Δ.Ο.Α.Τ.Α.Π.. Στην περίπτωση τίτλου σπουδών της αλλοδαπής απαιτείται η άριστη γνώση της ελληνικής γλώσσας, η οποία αποδεικνύεται κατά τις κείμενες διατάξεις.»[16]

Το ελληνικό κράτος διασφαλίζει με αυτόν τον τρόπο ότι οι μη Ορθόδοξοι μαθητές στις συγκεκριμένες γεωγραφικές περιοχές που καταλαμβάνουν μπορούν να εκτεθούν στη θρησκευτική κοσμοθεωρία που εκτιμούν με τον τρόπο που οι Καθολικοί και εβραϊκοί θρησκευτικοί οργανισμοί κρίνουν κατάλληλο, ενώ οι Ορθόδοξοι μαθητές επιβάλλονται να διδαχθούν ένα βιβλίο που διατυπώνεται υπό την λογική «θρησκευτικών σπουδών» και αποκλείει τους μαθητές από μια εξ ίσου μεροληπτική προσέγγιση. Επιπλέον, κατοχυρώνεται ότι το Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων πρέπει να λάβει πρόταση από τους Καθολικούς και εβραϊκούς θρησκευτικούς φορείς αντίστοιχα ως προς το ποιός μπορεί να προσληφθεί (γεγονός που υποδηλώνει ότι θα επηρεάσουν επίσης την παιδαγωγική και το πρόγραμμα σπουδών που χρησιμοποιούν αυτοί  οι καθηγητές). Αυτό πρέπει να παραταχθεί στο γεγονός ότι το Υπουργείο Παιδείας δεν είναι νομικά υποχρεωμένο να διαβουλεύεται με οποιοδήποτε σώμα θεολόγων ή εκκλησιαστικής αρχής που συνδέεται με την Ορθόδοξη πίστη σε σχέση με το Ορθόδοξο μάθημα.

 συνεχίζεται

H «Πολιτική ορθότητα» ως όχημα επιστημολογικής αποικιοκρατίας και πολιτισμικής υπονόμευσης: Η περίπτωση της Ελλάδας και των φακέλων του μαθητή για το Ορθόδοξο μάθημα

 


Romina Istratii, Ph D Candidate Department of Religions and Philosophies, SOAS

η συνεχεια απο εδώ

Η δομή του άρθρου έχει ως εξής: Αρχικά, θα παραθέσω τις νομοθετικές παραβιάσεις που συνεπάγεται η αλλαγή στα βιβλία του Ορθόδοξου μαθήματος, όπως αυτές έχουν επισημανθεί από διάφορες πλευρές. Εν συνεχεία, θα ενσωματώσω το θέμα σε μια σύντομη ανάλυση του Ελληνικού Συντάγματος για να επιστήσω την προσοχή των αναγνωστών στην οικεία σχέση μεταξύ εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης που το υποστηλώνει. Ύστερα θα επεξηγήσω τις έννοιες της πολιτικής ορθότητας και της επιστημολογίας της θρησκείας προκειμένου να αναπτύξω τον ορισμό μου για μια πολιτικά ορθή επιστημολογία της θρησκείας, η οποία πιστεύω ότι καθοδηγεί τις πρόσφατες αλλαγές στο Ορθόδοξο μάθημα. Σε μια τελευταία ενότητα θα παραθέσω κάποιες προκαταρκτικές σκέψεις, με απώτερο σκοπό να επιτευχθεί μια ωφέλιμη αναθεώρηση του προγράμματος σπουδών του μαθήματος προκειμένου να βρεθούν λύσεις που θα σέβονται το συνταγματικό δικαίωμα για διαιώνιση της Ορθόδοξης συνείδησης και ταυτόχρονα θα προωθούν το «άνοιγμα» των Ελλήνων Ορθόδοξων μαθητών απέναντι σ’ άλλες θρησκευτικές και πολιτιστικές παραδόσεις εμφανείς στην Ελλάδα και στην Ευρώπη–ένα ενδιαφέρον που φαίνεται να έχει τροφοδοτήσει την πρόσφατη αλλαγή στο Ορθόδοξο μάθημα.

Μια σημείωση σχετικά με τη χρήση ορολογίας

Πρέπει να συμπεριληφθεί μια υποσημείωση σχετικά με τη χρήση κάποιων όρων σε αυτήν την έκθεση. Θα έχει ήδη σημειωθεί ότι αναφέρομαι στο «Ορθόδοξο» μάθημα και όχι στο μάθημα «Θρησκευτικών», παρόλο που έχει επικρατήσει να λέγεται έτσι, επειδή πιστεύω ότι το τελευταίο επισκιάζει το ίδιο το γεγονός ότι το μάθημα πρέπει να αναφορά την Ορθοδοξία. Η πράξη μου πρέπει να θεωρηθεί ως μια πράξη απο-αποικιοποίησης. Επιπλέον, ως είθισται αναφερόμαστε στο Ορθόδοξο μάθημα ως «ομολογιακό». Ο όρος στο πλαίσιο του μαθήματος θρησκευτικών σπουδών στην υποχρεωτική εκπαίδευση έχει διαφορετικές έννοιες ανά χώρα σύμφωνα με την εθνική εμπειρία της χώρας αυτής με τη θρησκεία. Για παράδειγμα, στην Αγγλία ένα ομολογιακό μάθημα θεωρείται κατηχητικό.[8]

Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι μέσα στην ελληνική Ορθόδοξη κοσμοθεωρία και γλώσσα, μια ομολογιακή διδασκαλία δεν έχει ως στόχο την κατήχηση, αλλά είναι μία από τις πολλές πράξεις που αποσκοπούν στη διασφάλιση της θρησκευτικής συνείδησης του Ορθόδοξου ελληνικού έθνους όπως διατυπώνεται στο Σύνταγμα. Μέσα από το Ορθόδοξο μάθημα η Ορθοδοξία ομολογείταιως παράδοση και υπόβαθρο του έθνους, ως πίστη των προγόνων που έθεσαν τα θεμέλια του έθνους που υπάρχει σήμερα, ως το βασικό στοιχείο σύστασης του εθνικού ήθους και της εθνικής ταυτότητας. Ένα ομολογιακό Ορθόδοξο μάθημα δεν στοχεύει στην κατήχηση αλλά στην επιβεβαίωση του παραδοσιακού Ελληνικού Ορθόδοξου ήθους ως θεμελίου του σύγχρονου κράτους και της εξασφάλισης ότι οι μαθητές κατανοούν την ουσία της Ορθοδοξίας, όπως διατηρείται στο ανατολικό γνωσιολογικό πλαίσιο που είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την διαιώνιση της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης, όπως κατοχυρώνεται στο Σύνταγμα και επρόκειτο εν συνεχεία να εξηγήσω.

Τέλος, πρέπει να γίνει μια υποσημείωση σχετικά με τη χρήση των όρων επιστημολογίας και γνωσιολογίας. Και τα δύο μπορούν να αντικατασταθούν από την φράση «συστήματα γνώσης», αλλά θα απλοποιούσε σημαντικές διαφορές. Θα παρατηρηθεί ότι όταν αναφέρομαι στην Δύση μιλώ για επιστημολογία και όταν αναφέρομαι στην Ανατολή μιλώ για γνωσιολογία. Τούτο οφείλεται στο γεγονός ότι στην Δύση λόγω της ιστορικής πορείας εκκοσμίκευσης που ακολουθήθηκε μετά τον Χριστιανικό (Ρωμαιοκαθολικό) σχολαστικισμό, η γνώση περιορίστηκε στο «επιστητό» (άρα «επιστημολογία»), ενώ το υπερβατικό παραγκωνίστηκε σταδιακά τελείως. Αυτό δεν συνέβη ουδέποτε στην Ορθόδοξη Ανατολή όπου η γνώση δεν περιορίστηκε στο επιστητό αφού η γνώση του Θεού μέσω της διάνοιας δεν θεωρήθηκε ποτέ δυνατή. Το ανατολικό Ορθόδοξο σύστημα γνώσης λοιπόν συμπεριέλαβε την υπερβατική γνώση των θείων αποκαλύψεων μέσω της προσευχής και κοινωνίας με τον Θεό. Αρμόζει λοιπόν να γίνει ο διαχωρισμός αυτός, όπως έχουν προτείνει και άλλοι πριν από εμένα.[9]

1. Η συνταγματική παραβίαση όπως έχει επισημανθεί από άλλους

Η κατεύθυνση της αλλαγής στους μαθητικούς φακέλους προκάλεσε ένα κύμα αντιδράσεων με την δικαιολογία ότι παραβιάζεται το ελληνικό Σύνταγμα, με βάση το οποίο η εκπαίδευση πρέπει να καλλιεργεί την (Ορθόδοξη) θρησκευτική συνείδηση​. Σε μια ευρέως διαδεδομένη εκδήλωση για τους γονείς και δασκάλους που διοργανώθηκε στην πόλη της Λάρισας, ένας από τους ομιλητές, ο Δήμος Θανάσουλας, δικηγόρος στο επάγγελμα, περιέγραψε τις συνταγματικές παραβιάσεις που διέκρινε με την αλλαγή στα βιβλία.[10] Ο κ. Θανάσουλας έδωσε μια γενική εικόνα του νομοθετικού πλαισίου που αφορά το θέμα αυτό, το οποίο καθόρισε ότι οι Ορθόδοξοι γονείς, που εκπροσωπούν την πλειοψηφία στη χώρα, έχουν το δικαίωμα να εξασφαλίσουν ότι τα παιδιά τους λαμβάνουν παιδεία ανάλογη με τις θρησκευτικές τους  πεποιθήσεις, με βάση το Σύνταγμα (άρθρο 16, παρ. 2), τον εθνικό νόμο 1566/1985 (άρθρο 1, παρ. 1) και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου που έχει επικυρωθεί από την Ελλάδα.

Συγκεκριμένα, το Ελληνικό Σύνταγμα παραθέτει για την εκπαίδευση και τη θρησκευτική συνείδηση ​​ τα εξής:

Η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες.[11]

Όπως έχει παρατηρηθεί, «Αν και το Σύνταγμα αναφέρεται στην ανάπτυξη της θρησκευτικής συνείδησης γενικά, ο νόμος θεωρεί ότι η πλειονότητα των Ελλήνων είναι Ορθόδοξοι».[12] Αυτό δηλώνεται ξεκάθαρα στο νόμο 1566/1985 όπου αναφέρεται ότι η Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια εκπαίδευση οφείλει να υποβοηθεί τους μαθητές:

Να γίνονται ελεύθεροι, υπεύθυνοι, δημοκρατικοί πολίτες, να υπερασπίζονται την εθνική ανεξαρτησία, την εδαφική ακεραιότητα της χώρας και τη δημοκρατία, να εμπνέονται από αγάπη προς τον άνθρωπο, τη ζωή και τη φύση και να διακατέχονται από πίστη προς την πατρίδα και τα γνήσια στοιχεία της ορθόδοξης χριστιανικής παράδοσης. Η ελευθερία της θρησκευτικής τους συνείδησης είναι απαραβίαστη.[13] (η έμφαση δική μου).

Αμφότερες διατυπώσεις αποδεικνύουν ότι η ιδέα της καλής υπηκοότητας είναι στενά συνυφασμένη με την Ορθόδοξη συνείδηση. Από θεολογική άποψη, δεν αποτελεί κάτι πρωτόγνωρο καθώς είναι ευρέως γνωστόν ότι η Ορθόδοξη παράδοση βασίζεται στις αξίες της ελευθερίας (από τη στιγμή που η ανθρωπότητα δημιουργείται ελεύθερη κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση του Θεού), της αγάπης και του σεβασμού για όλους τους ανθρώπους, του σεβασμού στο περιβάλλον (συμπεριλαμβανομένων όλων των πλασμάτων) και της προσωπικής υπευθυνότητας και ειλικρίνειας. Όταν οι μαθητές αφομοιώσουν  τις  προαναφερθείσες θεολογικές  βάσεις και ενσταλάξουν τις αξίες της Ορθόδοξης πίστης, αναμένεται ότι θα αναπτύξουν ηθικό χαρακτήρα και θα γίνουν υπεύθυνοι πολίτες του κράτους με αφοσίωση στις δημοκρατικές αρχές και σεβασμό όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών ανεξάρτητα από τη φυλή, την ηλικία, την κοινωνική τάξη, το φύλο, κτλ. του «άλλου» (‘other’) ανθρώπου.

συνεχίζεται

H «Πολιτική ορθότητα» ως όχημα επιστημολογικής αποικιοκρατίας και πολιτισμικής υπονόμευσης: Η περίπτωση της Ελλάδας και των φακέλων του μαθητή για το Ορθόδοξο μάθημα

 η συνέχεια απο εδώ


Romina Istratii, Ph D Candidate Department of Religions and Philosophies, SOAS

Η πεποίθησή μου είναι ότι η κρίση που έχει επέλθει σχετικά με το Ορθόδοξο μάθημα σηματοδοτεί μια ευρύτερη ανησυχητική τάση που αφορά όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά όλα τα έθνη που ασπάζονται μια μη δυτική «κοσμοθεωρία». Αναφέρομαι εδώ σε μια ευρεία εξομάλυνση δυτικών (κοσμικών) αξιών που προωθούνται, ακούσια ή εκούσια, ως κανονιστικές αρχές παγκοσμίως με αποτέλεσμα την υπονόμευση της θρησκευτικό-πολιτισμικής κοσμοθεωρίας των διάφορων μη δυτικών κοινωνιών. Λέω ακούσια ή εκούσια επειδή πιστεύω ότι το μεγαλύτερο μέρος αυτής της επιβολής είναι αποτέλεσμα υιοθέτησης δυτικών αξιών ένεκα της παγκοσμιοποίησης από πολιτικά και πολιτισμικά ισχυρές (συχνά εκκοσμικευμένες) εθνικές ομάδες εντός των μη-δυτικών κοινωνιών. Ο σκοπός αυτής της έκθεσης είναι να συζητήσω το επίμαχο ζήτημα του Ορθόδοξου μαθήματος για να διατυπώσω τις προβληματικές γνωσιολογικές κατευθύνσεις που διακρίνω στα πρόσφατα συνταγμένα βιβλία και μ’ αυτόν τον τρόπο να αναπτύξω το επιχείρημα της επιστημολογικής αποικιοκρατίας που διακρίνω.

Κατ’ αρχάς, θα προσπαθήσω να κατευθύνω τον αναγνώστη στη λογική της «πολιτικής ορθότητας» και της δυτικής επιστημολογίας της «θρησκείας» που πιστεύω ότι συνδυάζονται για να κατευθύνουν ιδεολογικά τους νέους φακέλους μαθητή για το Ορθόδοξο μάθημα. Θα προβληματίσω το επιστημολογικό και κοσμοθεωρητικό υπόβαθρο και των δύο αυτών εννοιών για να προτείνω ότι η αναδιατύπωση των νέων βιβλίων υπό τέτοιες φιλοσοφικές κατευθύνσεις είναι μια πράξη επιστημολογικής αποικιοκρατίας και ως τέτοια μπορεί να απειλήσει τελικά το Ορθόδοξο εθνικό υποκείμενο. Θα επικαλεστώ για τον σκοπό αυτό την διατύπωση του Amartya Sen περί «ανάπτυξης ως ελευθερία» για να υποδείξω ότι κάτι τέτοιο τελικά αποτελεί παραβίαση του ανθρώπινου δικαιώματος για γνωσιολογική ελευθερία  και ως εκ τούτου παραβίαση του Ελληνικού Συντάγματος που είναι υποχρεωμένο να διαφυλάσσει την Ελληνορθόδοξη εθνική συνείδηση.

Πρέπει να υπογραμμίσω ότι γράφω αυτήν την έκθεση όχι επειδή θέλω να αντιταχθώ στις προσπάθειες της Πολιτείας να βελτιώσει την αποτελεσματικότητα του Ορθόδοξου μαθήματος, καθώς είναι ευρέως αποδεκτό ότι μια αλλαγή στα εγχειρίδια θα μπορούσε να είναι επωφελής και ότι η διεύρυνση του προγράμματος σπουδών σε μια ολοένα και πιο πολυπολιτισμική κοινωνία είναι επιτακτική ανάγκη. Η Πολιτεία έχει κάθε δικαίωμα να αποφασίσει σχετικά με την βελτίωση του μαθήματος. Είμαι επίσης γενικά ευνοϊκή προς το νέο περιεχόμενο που αναφέρεται στην Ορθόδοξη παράδοση, ιδιαίτερα στις ανώτερες τάξεις όπου αυτές οι πληροφορίες είναι ενσωματωμένες σε ένα συνεκτικό, ιστορικό πλαίσιο. Πρέπει λοιπόν να υπογραμμιστεί ότι σ’ αυτήν την έκθεση δεν με απασχολεί τόσο η επέκταση του αναλυτικού προγράμματος διδασκαλίας να συμπεριλάβει άλλες ομολογίες και η στοχαστική κριτική διαπαιδαγώγηση που προωθείται στους νέους φακέλους μαθητή καθαυτές, αλλά το επιστημολογικό υπόβαθρο που καθοδηγεί την αλλαγή όπως προτείνεται από το Υπουργείο Παιδείας και τους συνεργάτες του.

Η αντιπαράθεσή μου είναι ότι ο τρόπος διδασκαλίας του μαθήματος και το περιεχόμενό του, θα πρέπει να αποφασίζεται πάντοτε με αναφορά στο ελληνικό συλλογικό υποκείμενο και την ιστορία, που είναι άμεσα συνδεδεμένα με την  Ορθόδοξη παράδοση, όχι μόνο επειδή αποτελεί την πίστη της πλειοψηφίας, αλλά επειδή υπήρξε ιδρυτικό και καθοριστικό στοιχείο της ελληνικής ιστορίας και ταυτότητας.

Τέλος, πρέπει να αναφερθεί ότι γράφω ως κάποια που έχει εκτεθεί στη δυτική επιστημολογία της θρησκείας και εντός της ευρύτερης προσπάθειας επιστημολογικής απο-αποικιοποίσης που βρίσκεται σε εξέλιξη παγκοσμίως και αποβλέπει στην αποκέντρωση των δυτικών επιστημολογιών συστημάτων γνώσης έτσι ώστε να διαφοροποιηθεί και να εκδημοκρατιστεί η γνωστική δημιουργία και εμπλουτιστεί η κατανόησή μας για τον ποικιλόμορφο κόσμο που μας περιβάλλει.

συνεχίζεται

H «Πολιτική ορθότητα» ως όχημα επιστημολογικής αποικιοκρατίας και πολιτισμικής υπονόμευσης:

Η περίπτωση της Ελλάδας και των φακέλων του μαθητή για το Ορθόδοξο μάθημα

Romina Istratii,

Ph D Candidate Department of Religions and Philosophies, SOAS

Το 2017 το Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων ενέκρινε την εισαγωγή νέων προσωρινών μαθητικών φακέλων για το Ορθόδοξο μάθημα που παραδίδεται υποχρεωτικά στο επίπεδο της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Το μάθημα μπορεί να κατανοηθεί στο πλαίσιο της συνταγματικά κατοχυρωμένης κρατικής ευθύνης και να καλλιεργήσει τη θρησκευτική συνείδηση ​​των πολιτών (η Ορθοδοξία έχει αποτελέσει την κύρια και ιστορική ομολογία του ελληνικού λαού). Οι νέοι φάκελοι μαθητή που προτάθηκαν αντιπροσωπεύουν μια αλλαγή κατεύθυνσης στο περιεχόμενο και στο στόχο του Ορθόδοξου μαθήματος, που πλέον απομακρύνεται από έναν ομολογιακό τρόπο διδασκαλίας εμφυτευμένο στην Ορθόδοξη παράδοση, θεολογία και ιστορία του έθνους και προσεγγίζει μια μορφή «θρησκευτικών σπουδών» (religious studies), όπου πληροφορίες σχετικά με την Ορθόδοξη παράδοση παρατίθενται και αναμειγνύονται με πληροφορίες σχετικά με τον Ιουδαϊσμό, το Ισλάμ, τον Καθολικισμό, τον Προτεσταντισμό και τις ανατολικές θρησκείες. Ενώ το περιεχόμενο που αναφέρεται στην Ορθόδοξη παράδοση καλύπτει αδιαμφισβήτητα περισσότερο χώρο απ’ ό,τι δίδεται σ’ άλλες ομολογίες, η διαφοροποιημένη μορφή των νέων φακέλων υποδηλώνει το στόχο της Πολιτείας να εκθέσει τους μαθητές σε άλλες θρησκευτικές παραδόσεις όπως υπαγορεύουν οι ανάγκες μιας όλο και περισσότερο πολυθρησκευτικής και πολυπολιτισμικής κοινωνίας.

Η κατεύθυνση της αλλαγής έχει βρει ευρεία αποδοκιμασία στην Ελλάδα με την αιτιολογία ότι παραβιάζει το συνταγματικό δικαίωμα των Ορθόδοξων γονέων να εξασφαλίσουν ότι τα παιδιά τους διδάσκονται την παράδοση που εγκολπούνται με τρόπο που συμφωνεί με τις δικές τους αξίες. Πολλοί Ορθόδοξοι γονείς και σύλλογοι πολιτών εξέφρασαν τις ανησυχίες τους σε διάφορες διαβουλεύσεις, δημόσιες συζητήσεις και εκδηλώσεις σε ολόκληρη τη χώρα, ενώ αρκετοί πήραν την  πρωτοβουλία να επιστρέψουν τους προσωρινούς φακέλους στα σχολεία.[1] 

Η κίνηση αυτή φαίνεται να έχει βρει έγκριση από διάφορα μέλη τηςΙεραρχίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος και από την Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων (ΠΕΘ), τη μεγαλύτερη ένωση θεολόγων στη χώρα. Η ΠΕΘ η ίδια κατηγόρησε το κράτος ότι εισήγαγε τους νέους φακέλους  μαθητή με μη διαφανείς διαδικασίες και παραπλανώντας το κοινό ότι θα διαβουλεύοντο με την Εκκλησία εφόσον η Εκκλησία, κατά την ΠΕΘ, εκβιάστηκε «ώστε να αποδεχθεί ως τετελεσμένο γεγονός τα νέα πολυθρησκειακά Προγράμματα».[2] 

Η ΠΕΘ ζήτησε από το κράτος να συνεχίσει τη χρήση των παλιών εγχειριδίων έως ότου βρεθεί μια πιο ικανοποιητική λύση. Πολλοί καθηγητές, ακαδημαϊκοί και ανεξάρτητοι θεολόγοι εξέφρασαν επίσης τις ανησυχίες τους σχετικά με τους νέους φακέλους και τις συγκρητιστικές τους κατευθύνσεις.[3] 

Ανεξάρτητοι δικηγόροι επίσης γνωμοδότησαν την απόφαση του κράτους ως αντισυνταγματική, δυνάμει του νομικού πλαισίου της χώρας και της Ευρώπης, με την παραδοχή ότι παραβιάζεται το ευρέως επιβεβαιωμένο δικαίωμα των γονέων να επιλέγουν τη θρησκευτική και φιλοσοφική κατεύθυνση της εκπαίδευσης των παιδιών τους.[4] 

Η Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους έστειλε επίσημη επιστολή στον Υπουργό Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και στον Υπουργό Παιδείας ζητώντας ευγενικά να επαναφέρουν τα παλιά βιβλία, μέχρις ότου μπορέσει να διευθετηθεί το θέμα.[5] 

Άλλοι θεολόγοι, νομικοί και εμπειρογνώμονες έχουν πάρει πιο ευνοϊκή στάση και έχουν ενθαρρύνει τους καθηγητές να προχωρήσουν με την διδασκαλία του μαθήματος, αναγνωρίζοντας ωστόσο  ζητήματα με τις προτεινόμενες αλλαγές.[6] 

Η Πολιτεία με την σειρά της φαίνεται αποφασισμένη να εδραιώσει τις αλλαγές στα νέα βιβλία, όπως αποδεικνύεται και από την πρόσφατη απόφαση του Υπουργείου Παιδείας να εγκρίνει την παραγωγή και τη διάδοση των «προσωρινών» φακέλων μαθητή για το σχολικό έτος 2018-2019.[7]

συνεχίζεται

Εγκλήματα γνώμης και ελευθερία σκέψης

Στην Ελλάδα, στη χώρα που εφηύρε τον διάλογο και συστηματοποίησε τις σκόρπιες πληροφορίες της ανθρώπινης εμπειρίας ώστε να τις κάνει επιστήμη, θεσμοθετήθηκε από τη Βουλή η λογοκρισία. Ψηφίστηκε με τον περιβόητο «αντιρατσιστικό» νόμο η ποινικοποίηση της γνώμης.

Ενα από τα θύματα του διωγμού στον οποίον υπόκεινται όσοι διατυπώνουν μη αρεστές (για το σύστημα) απόψεις ήταν ο μητροπολίτης Αιγιαλείας και Καλαβρύτων Αμβρόσιος. Δικάστηκε επειδή καταδίκασε λεκτικά, με ιδιαίτερη οξύτητα, την ομοφυλοφιλία - λες και έπρεπε να παραβιάσει κάθε γραπτό και άγραφο κανόνα της Εκκλησίας και να την εγκωμιάσει ή να πάρει ίσες αποστάσεις μεταξύ της ομοφυλοφιλίας και της ετεροφυλοφιλίας. 

Υστερα από δίκη, στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αιγίου, ο μητροπολίτης αθωώθηκε. Αμα τη ακροάσει της αθώωσης εξεμάνησαν όλοι οι αυτοδιαφημιζόμενοι ως οπαδοί της ελευθερίας του λόγου. Πρώτος και χειρότερος στην πολεμική του, ο ΣΥΡΙΖΑ της μνημονιακής Αριστεράς, που με ανακοίνωσή του επισήμανε: «Η αθώωση του μητροπολίτη Αιγιαλείας και Καλαβρύτων Αμβρόσιου από το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αιγίου επιβεβαιώνει ότι η πολιτική των διακρίσεων καλά κρατεί στον χώρο της Δικαιοσύνης. 

[...] Κανένας απλός πολίτης δεν θα απολάμβανε τέτοιας ασυλίας από τη Δικαιοσύνη. Για μια ακόμη φορά επιβεβαιώνεται πως, όταν οι προκαταλήψεις και το μίσος ντύνονται με θρησκευτικό μανδύα, το μείγμα γίνεται τόσο εκρηκτικό, ώστε η Δικαιοσύνη να μην μπορεί να ορθώσει το ανάστημά της».

Τα παραπάνω, φυσικά, συνιστούν και ευθεία, χυδαία επίθεση στον θεσμό της Δικαιοσύνης, επειδή έβγαλε απόφαση που δεν… άρεσε, αλλά και στον ίδιο τον μητροπολίτη, που κρίθηκε αθώος για το «κακούργημά» του να εκφράσει με οξύτητα και δριμύτητα την αποδοκιμασία του στην ομοφυλοφιλία.

Οι ίδιοι άνθρωποι που συνιστούν «ανοχή» στο Ισλάμ, που τιμωρεί με φριχτό θάνατο και όχι με λόγια την ομοφυλοφιλία, αγανάκτησαν και εξεγέρθηκαν εναντίον του μητροπολίτη Αμβροσίου. 
Ναι μεν η ρητορική του μητροπολίτη δεν θυμίζει την ηπιότητα και τη γλυκύτητα του χριστιανικού πνεύματος, αλλά έχει κάθε δικαίωμα να εκφράζεται όπως νομίζει για ζητήματα πνευματικά, για τα οποία θεωρεί ότι πρέπει να διατυπώσει άποψη.

πηγή

Χρησιμοποιώντας διαφορετικὰ μοντέλα ὑπὲρ τῆς πολυπολιτισμικοποιήσεως

Αὐτὸ ποῦ ἀκοῦς κάθε ἡμέρα σὲ συζητήσεις στὴν Γερμανία, εἶναι τὸ γιατὶ ὁ Γερμανικὸς λαὸς θὰ πρέπη νὰ πληρώνῃ τοὺς λαθρομετανάστες ποὺ ἔχουν εἰσέλθη παρανόμως στὴν χώρα.
Σὲ μίαν χώρα ποὺ ὁ λαός της ἐπὶ 74 χρόνια κάνει ὅτι μπορεῖ (δηλαδὴ ζητᾶ γονυπετὴς συγγνώμη) γιὰ ὅ,τι συνέβη στὸν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Στὰ πλαίσια αὐτῆς τῆς «συγγνώμης» κατάπιε ὅ,τι τοῦ σέρβιραν τόσα χρόνια ἀλλὰ οἱ περισσότεροι σήμερα ἀναρωτῶνται γιὰ τὸ πόσο πρέπει νὰ πληρώσουν ἀκόμη ὥστε νὰ ἀποποιηθοῦν τὸν χαρακτηρισμὸ τοῦ «ῥατσιστοῦ» καὶ τοῦ «ναζί» ἀλλὰ καὶ ὅλα τὰ ἐνοχικὰ σύνδρομα ποὺ τοὺς ἐφορτώθησαν γιὰ πράξεις προηγουμένων γενεών.
Σὲ κάθε χώρα χρησιμοποιοῦν ὁ,τιδήποτε μποροῦν γιὰ νὰ ἐπιβληθῇ τὸ μοντέλο κοινωνιῶν ποὺ ὀνειρεύονται νὰ φτιάξουν.
Στὴν Ἑλλάδα ἡ ἐπιχείρησις αὐτὴ καλύπτεται ὑπὸ τὸν μανδύα τῆς «Πρώτη Φορὰ Ἀριστερά» καὶ μιᾶς ἀνυπάρκτου «Δεξιᾶς».
Τζιόπας Νικόλαος.

Η ελευθερία του λόγου και ο φασισμός της μισαλλοδοξίας στην Ελλάδα του 2017

 
Η Ελευθερία της Εκφράσεως και η Παρρησία του Λόγου είναι δύο από τις θεμελιώσεις αξίες του Ελληνορθόδοξου πολιτισμού μας, του Ρωμαίικου Γένους μας, οι οποίες γεννήθηκαν μέσα στα σπλάχνα της αρχαίας Ελληνικής διανόησης και διατηρήθηκαν αλώβητες μέσα στην μακρόχρονη ιστορία της Ρωμηοσύνης και έφθασαν μέχρι τις μέρες μας. Συνδέονται απόλυτα με την έννοια της Αλήθειας, τόσο στο Θεολογικό επίπεδο όσο και στο εθνικό επίπεδο, διότι η Αλήθεια ενυπάρχει μόνο σε καθεστώς Ελευθερίας και Παρρησίας Λόγου, Σκέψεως και Εκφράσεως.

Το Γένος μας θεμελίωσε την Πνευματική του υπόσταση αλλά και όλες τις εθνικές, κοινωνικές, πολιτικές και πολιτειακές του δομές πάνω σε αυτό το πρότυπο, της Αγιοπατερικής Αλήθειας και της Πνευματικής και Εθνικής Ελευθερίας. Γι’ αυτό και αντιστάθηκε και νίκησε σε κάθε ολοκληρωτική προσπάθεια καταδυνάστευσης, η οποία έγινε εναντίον του τόσο στο εθνικό όσο και στο Πνευματικό του βίωμα, αυτό της Ορθόδοξης κατήχησης και Σωτηρίας. Αυτή εξάλλου είναι και η ειδοποιός διαφορά της Ρωμαίικης παραδόσεώς μας με την δυτική εκλογικευμένη, πεπερασμένη, χοϊκή και τετράγωνη λογική, από την ουσία της οποία απουσιάζει παντελώς Ο Θεός και η οποία χοΐκή λογική , γέννησε εκ των υστέρων τον δήθεν Διαφωτισμό και την δήθεν ευρώπη των λαών της συναδέλφωσης και της ειρήνης.

Δυστυχώς, όμως για άλλη μία φορά στην ιστορία της η πατρίδα μας αντιμετωπίζει στο εσωτερικό της τον κίνδυνο της φίμωσης της Ελεύθερης γνώμης, της επιβολής μίας και μόνο άποψης, αυτής της πολιτικής ορθότητος, η οποία εκπορεύεται και επιβάλλεται από τον εγγενή ολοκληρωτισμό της δήθεν ελεύθερης και δημοκρατικής ευρώπης των λαών, αυτής της ευρώπης στην οποία δεν χωρούν οι ελεύθεροι πνευματικά και εθνικά άνθρωποι, γιατί διάφοροι κοσμικά ισχυροί παράγοντες νομίζουν εσφαλμένως, ότι μπορούν να καθορίζουν τις τύχες των ανθρώπων.

Ο νόμος στις ανθρώπινες κοινωνίες εκτός των άλλων ορίζει και το σημασιολογικό περιεχόμενο εννοιών και  αξιών και τις μεταφέρει, τις εναρμονίζει για την ακρίβεια στην βιωτή τους ως πρότυπο συμπεριφοράς και τις καθιστά προσωπικό τους αξιακό σύστημα ζωής και επιλογών, την προσβολή των οποίων και προστατεύει. Βέβαια οι αξίες αυτές, έχουν μέσα τους αυταπόδεικτη την ουράνια πνευματική τους αξία, σημασία και το κυριότερο ερμηνεία.

Οι απολυταρχικές και αυταρχικές κοινωνίες και πολιτεύματα, έδιναν μέσω των νόμων στρεβλές και κίβδηλες ερμηνείες, προκειμένου να εδραιώσουν τα σκοτεινά και εμπαθή θελήματά τους, για απόκτηση και άσκηση καταδυναστευτικής εξουσίας, ώστε  ο πολιτισμός και η ελευθερία να καταλύεται απολύτως.

Αντιθέτως στις κοινωνίες όπου θεμέλιο είναι η Ελευθερία της Εκφράσεως και της Παρρησίας του Λόγου εν καθεστώς Αληθείας οι αξίες αυτές αναπτύσσονταν υγιώς χωρίς παρερμηνείες και στρεβλώσεις, αφήνοντας το ίδιο το νόημα και την σημασία που κρύβονται μέσα τους, να απλωθούν φυσικά και χωρίς πιέσεις μέσα στις κοινωνίες. Οπότε και οι κοινωνίες αυτές υψώνονταν στα ουράνια και αποκτούσαν ανδρείους, φωτεινούς και Ελεύθερους πολίτες, τόσο εθνικά όσο και Πνευματικά. Αν μάλιστα προστεθεί και η Αγιοπατερική μας παράδοση, τότε εκτός των άλλων οι πολίτες αυτοί καθίσταντο Ουρανοπολίτες με βιωματική κατάσταση νήψεως.

Στην Ελλάδα λοιπόν του 2016, σε αυτόν εδώ τον τόπο, τον οποίο τον Καθαγίασαν και τον τίμησαν Άγιοι, ήρωες και σοφοί, όπου παγκοσμίως πρώτα αναπτύχθηκαν οι αξίες αυτές και δόθηκαν μάχες μέχρις εσχάτων για την υπεράσπισή τους, η ίδια η Ελληνική Πολιτεία αποφάσισε αυταρχικά, ότι έπρεπε να δώσει νέο νόημα στις αξίες αυτές, νομοθετώντας με τέτοιο τρόπο, έτσι ώστε πλέον απλά και μόνο η έκφραση αντίθετης απόψεως από αυτήν, την οποία επιβάλλει η πολιτική ορθότητα, θα διώκεται ποινικά και θα χαρακτηρίζεται ως κοινωνικά απορριπτέα και κατακριτέα.

Συγκεκριμένα ο  λόγος γίνεται για τρία νομοθετήματα, δύο του εθνικού μας δικαιϊκού συστήματος και ένα του ευρωπαϊκού δικαϊκού συστήματος. Τα δύο πρώτα είναι οι νόμοι :

α) 4285/10-09-2014// ΦΕΚ Α-191/2014 ,

β)  4356/24-12-2015// ΦΕΚ Α-181/2015 ,

γ) : ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΙΚΌ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΙΣΑΛΛΟΔΟΞΙΑΣ της Οδηγίας 2013/40/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για τις επιθέσεις κατά συστημάτων πληροφοριών και την αντικατάσταση της απόφασης – πλαισίου2005/222/ΔΕΥ του Συμβουλίου.

Το πρώτο νομοθέτημα είναι ο λεγόμενος αντιρατσιστικός νόμος ενώ το δεύτερο είναι ο λεγόμενος νόμος του συμφώνου συμβίωσης. Μια ενδελεχής ματιά και ανάγνωση στα τρία αυτά νομοθετήματα μας πληροφορεί, ότι :

Α) πλέον στην χώρα μας έχει συσταθεί ένα Εθνικό Συμβούλιο, το λεγόμενο Εθνικό Συμβούλιο κατά του Ρατσισμού και της Μισαλλοδοξίας, αποτελούμενο από γενικούς γραμματείς υπουργείων, στελέχη της Ελληνικής Αστυνομίας,  μέλη του Συμβουλίου Ένταξης Μεταναστών του Δήμου Αθηναίων,του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης,της Ένωσης Συντακτών Ημερήσιων Εφημερίδων Αθηνών,της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και αρκετούς άλλους φορείς, οι οποίοι θα σχεδιάζουν τις πολιτικές και άρα και τις μεθόδους και προφανώς και τους σχετικούς νόμους για την πρόληψη και καταπολέμηση του ρατσισμού, της μισαλλοδοξίας, της ομοφυλοφιλίας και όλων των συναφών εκδηλώσεων και απόψεων,θα επιβλέπει την εφαρμογή όλων των σχετικών νόμων και θα φροντίσει να εναρμονίζονται όλοι οι νόμοι και η εφαρμογή τους με το Ευρωπαϊκό – Κοινοτικό Δίκαιο, θα εκπονεί μελέτες, κατευθυντήριες οδηγίες και ερμηνείες και θα προτείνει μέσα καταστολής, θα αναπτύσσει πάσης φύσεως δραστηριότητες στον τομέα της τυπικής εκπαιδεύσεως, θα αναλαμβάνει πρωτοβουλίες για την επιμόρφωση δικαστικών και εισαγγελικών λειτουργών, υπηρετούντων στα σώματα ασφαλείας και υπαλλήλων υπηρεσιών και φορέων του στενού και του ευρύτερου δημοσίου τομέα σε θέματα αντιμετώπισης του ρατσισμού και της ρατσιστικής βίας, θα προωθεί την πρόληψη και την αντιμετώπιση της ρατσιστικής βίας, καθώς και την ενίσχυση των μηχανισμών καταγραφής του φαινομένου, εκτός των άλλων θα μπορεί να συνεργάζεται το συμβούλιο και με Μ.Κ.Ο., δηλαδή όλες οι χρηματοδοτούμενες από το εξωτερικό Μ.Κ.Ο.

Β) θεσπίστηκε το έγκλημα με ρατσιστικά χαρακτηριστικά, το οποίο πλέον θα είναι το άρθρο 81Α Ποινικού Κώδικα, με ποινές τόσο για την πλημμεληματική μορφή όσο και για την κακουργηματική επί το αυστηρότερο.

Γ) ότι όποιος με πρόθεση, δημόσια, προφορικά ή δια του τύπου, μέσω του διαδικτύου ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, υποκινεί, προκαλεί, διεγείρει ή προτρέπεισε πράξεις ή ενέργειες που μπορούν να προκαλέσουν διακρίσεις, μίσος ή βία κατά προσώπου ή ομάδας προσώπωνθα τιμωρείται. Τόπος πράξεως των αδικημάτων του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας είναι το διαδίκτυο και εκτός των άλλων θα το διαπράττει και όποιος συγκροτεί ή συμμετέχει σε οργάνωση ή ένωση προσώπων οποιασδήποτε μορφής που επιδιώκει συστηματικά την τέλεση των πράξεων αυτών.

Δ) τα αδικήματα του αντιρατσιστικού νόμου διώκονται αυτεπάγγελτα και μάλιστα ο παθών θα μπορεί να παρίσταται ως πολιτικώς ενάγων χωρίς την καταβολή παραβόλου.

Ε) Σύμφωνα με το άρθρο 2 του Πρωτοκόλλου ο ορισμός «ρατσιστικό και ξενοφοβικό υλικό» περιλαμβάνει κάθε είδους έγγραφο υλικό (π.χ. κείμενα, βιβλία, περιοδικά, δηλώσεις, μηνύματα κ.λπ.), εικόνες (π.χ. αναπαραστάσεις, φωτογραφίες, σχέδια κ.λπ.) και οποιουδήποτε είδους ανάπτυξη ιδεών ή θεωριών, ρατσιστικής ή ξενοφοβικής φύσης, με μορφή που να επιτρέπει την αποθήκευση, την επεξεργασία ή τη μετάδοσή τους, μέσω συστήματος υπολογιστή, τα οποία προάγουν το μίσος και την διάκριση μεταξύ ατόμων με διαφορετικές εθνικές, φυλετικές, θρησκευτικές προσεγγίσεις

Ζ) οι προβλεπόμενοι από τις διατάξεις του Προσθέτου Πρωτοκόλλουτου Συμβουλίου της Ευρώπης, περιορισμοί στην ελευθερία έκφρασης των ατόμων, σε ό,τι αφορά τη διάδοση ιδεών και πληροφοριών ρατσιστικής και ξενοφοβικής φύσης που βλάπτουν τα δικαιώματα άλλων ατόμων είναι, εν όψει των προεκτεθέντων, συμβατοί τόσο με την ΕΣΔΑ όσο και το Σύνταγμα και εφόσον διαπιστωθεί ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση έχουν τηρηθεί οι τασσόμενες από τη νομολογία του Δικαστηρίου του Στρασβούργου προϋποθέσεις, οι σχετικοί περιορισμοί είναι νόμιμοι.

Και διερωτάται εύλογα κάποιος :

Ποιος ορίζει τελικά το τι είναι Αγάπη ; το τι είναι Ελευθερία ; το είναι Κοινωνικός αποκλεισμός ; το είναι Ρατσισμός και Μισαλλοδοξία ; το τι είναι Ελευθερία επιλογών και Έκφρασης ; το τι είναι Κοινωνικά ωφέλιμο και τι όχι ; το πότε μία γνώμη θεωρείται επιλήψιμη και ρατσιστική ή μισαλλόδοξη ; το ποια είναι η Πνευματική και Εθνική προοπτική σε μία κοινωνία ; το ποιες ανθρώπινες επιλογές και συμπεριφορές είναι όντως ωφέλιμες και χρήζουν προστασίας, πόσο μάλλον δε να γίνουν πρότυπα συμπεριφοράς και να προστατεύονται νομικά ; το ποια είναι τα ήθη, τα έθιμα και οι δομικές αξίες και ιδανικά του Γένους μας ; ποια η Πνευματική και Εθνική μας ταυτότητα και προοπτική ; το πότε και πώς θα εκφράζεται  κάποιος  και με ποιους τρόπους ; ποιος θα καθορίζει το τι από τα ανωτέρω θα διδάσκεται στα σχολεία και στα παιδιά μας ;

Ποιος καθορίζει τελικά το μέτρο διακρίσεως όλων των ανωτέρω εννοιών και ερωτημάτων ;

Γιατί, τόση βιασύνη να νομοθετηθούν όλα τα ανωτέρω, γιατί αυτήν χρονική περίοδο στην χώρα μας ; Λές και μέχρι τώρα η πατρίδα μας δεν αγωνίστηκε για το ιδανικό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της ανθρώπινης ζωής ;  Η Ελλάδα πότε απέκτησε πρόβλημα δημοκρατίας ή ρατσιστικής συμπεριφοράς ; Λές και η κοινωνία μας δεν έχει Σταυρωθέντα και Αναστάντα Θεό στην καρδιά της και δεν ξέρει τι σημαίνει κατατρεγμένος, ταλαίπωρος, αδύναμος , εξευτελισμένος και δυστυχής ;

Οι Έλληνες είναι εκείνοι, οι οποίοι άνοιξαν την αγκαλιά και τα σπίτια τους στους κατατρεγμένους πρόσφυγες, την ώρα που άλλα ευρωπαϊκά δήθεν πολιτισμένα κράτη τους πνίγανε στην θάλασσα και τους έκλειναν τα σύνορά τους.

Γιατί, τόση βιασύνη δήθεν να προστατευθούν νομικά και να προωθηθούν ως υγιή πρότυπα συμπεριφοράς παρεκλίνουσες από το κατά φύσιν επιλογές στον τομέα της οικογένειας και της επιλογής συντρόφου ; Γιατί να χρήζουν περισσότερης προστασίας οι ομοφυλόφιλοι από τους πολύτεκνους ; Γιατί να επιβραβεύεται η σαρκικότητα και ο πανσεξουαλισμός και όχι η κατά Θεόν ένωση των ανθρώπων ; Εδώ δεν εισάγεται αδικαιολόγητη κοινωνική διάκριση ;

Γιατί, να χρήζουν περισσότερης κοινωνικής ευαισθησίας οι μετανάστες, οι οποίοι σε πολλές περιπτώσεις λαθραία και με αμφίβολες προθέσεις εισρρέουν στην χώρα μας, ενώ άτακτα και χωρίς πρόγραμμα εντάσσονται στο εσωτερικό της και επιβαρύνουν ήδη την δύσκολη κατάσταση ; Γιατί να μην απολαμβάνουν πλήρως τις κοινωνικές παροχές του κράτους πρόνοιας, τις οποίες δικαιούνται οι Έλληνες ; εδώ δεν εισάγεται αδικαιολόγητη εθνική – φυλετική διάκριση ;

Γιατί, να διώκεται η Θρησκευτική συνείδηση του Γένους μας, η νηπτική Ρωμαίικη Αγιοπατερική Σωτηριολογική παράδοση και κομπλεξικά να τίθεται στο σκοτάδι ως δήθεν αναχρονιστική και ως προσβλητική για πάσης φύσεως αλλόθρησκους, άθεους ή νεοταξίτες οικουμενιστές ; εδώ δεν εισάγεται αδικαιολόγητη θρησκευτική διάκριση ; 

Γιατί, τόση βιασύνη να θεσμοθετηθούν ποινικές κυρώσεις για όσους επιθυμούν απλά να εκφραστούν και να πράξουν διαφορετικά από αυτά που επιτάσσει η νέα τάξη πραγμάτων είτε λεκτικά, είτε γραπτά, είτε στο διαδίκτυο, είτε στην τηλεόραση, είτε στο ραδιόφωνο , είτε σε οποιαδήποτε έκφανση του δημόσιου βίου τους ;  Ήδη έχουν κάνει την εμφάνισή τους διώξεις δήθεν μισαλλόδοξων και ρατσιστικών  απόψεων στην κοινωνία μας, από όσους τόλμησαν να εκφράσουν με παρρησία την γνώμη τους χωρίς να προσβάλουν κανέναν. Απλά και μόνο μίλησαν για Αλήθεια και Ελευθερία! Επισήμαναν και κάποιες άλλες προοπτικές και προσεγγίσεις! Πρέπει αυτό να είναι επιλήψιμο και να διώκεται ποινικά ; Το εκφράσει κάποιος Ελεύθερα και με Ευγένεια την άποψή του γιατί είναι επιλήψιμο ;

Μήπως ξεκινάει μία νέα εποχή φίμωσης της Ελευθερίας της Γνώμης και της Παρρησίας του Λόγου ; Μήπως ο φασισμός της μισαλλοδοξίας φόρεσε ένα περιτύλιγμα δήθεν κοινωνικής ευαισθησίας και ψευτοαγάπης προς τον πλησίον και δημιουργεί ένα νέο σκοταδιστικό και αυταρχικό κοινωνικό πλαίσιο ; Μήπως Η Αλήθεια του Αναστάντος Χριστού και η ελευθερία, την οποία  περιέχει, στέκεται εμπόδιο στην δικτατορία της νέας τάξης πραγμάτων ;

Έτσι είναι όμως, Η Αλήθεια και η Ελευθερία Του Χριστού, οι οποίες είναι ζυμωμένες με την αλήθεια και την εθνική ελευθερία του Γένους μας, πάντοτε ανά τους αιώνες θα αποτελούν τροχοπέδη και εμπόδιο για πάσης φύσεως αυταρχικά καθεστώτα, τα οποία πρώτο στόχο έχουν την απώλεια της ανθρώπινης ψυχής και ακολούθως την υποδούλωση των εθνών. Έννοιες όπως Δημοκρατία και Ελευθερία πάντοτε θα εμπνέουν ελεύθερες προσωπικότητες και θα τις ορίζουν!

Πάντοτε το αντίπαλο δέος των αστεριών που κρέμονται επάνω από το κτήριο του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου θα είναι τα λαμπερά 4Β της Ρωμηοσύνης!

Αυτά τα 4Β της Ρωμηοσύνης πάντοτε θα γεννούν ανθρώπους με ανδρείο και θυσιαστικό φρόνημα, που έχοντας στην καρδιά τους την Αλήθεια και την Ελευθερία Του Χριστού, θα αφήνουν ανεξίτηλα στην ανθρώπινη ιστορία  το παράδειγμά τους, το οποίο θα λέει ότι : λίγοι ανδρείοι και ελεύθεροι άνθρωποι στάθηκαν παλληκαρίσια απέναντι σε πολλούς, φαύλους και σκλαβωμένους δυνάστες και τους νίκησαν!

Γεώργιος Ναπ. Ρούντας