Δωρεάν πρόσβαση σε 20 λογοτεχνικά έργα σε ηχητική μορφή προσφέρει η ψηφιακή βιβλιοθήκη eVivlio του Υπουργείου Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού, διαθέσιμη μέσω της ιστοσελίδας evivlio.gov.gr και των εφαρμογών για Android και iOS.
Μπες στο App Store ή στο Google Play και κατέβασε την εφαρμογή
Ἡ πιὸ κομβικὴ «διευκόλυνσή» μας πρὸς τὸ Ἀντίχριστο σφράγισμα;
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
1.
ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΕΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ:
Ἡ πιὸ κομβικὴ «διευκόλυνσή» μας πρὸς τὸ Ἀντίχριστο σφράγισμα; ............... 3
2. Ὁ π. Σαράντης Σαράντος γιὰ τὴν “Κάρτα τοῦ Πολίτη”
......................................... 11
3. Τεχνικὲς Προδιαγραφὲς καὶ Προβληματισμοί
.................................................... 20
4. Τὰ Ὀρθόδοξα Χριστιανικὰ Σωματεῖα περὶ τῶν νέων ταυτοτήτων.....................
33
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ: “ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ”, Χειρόγραφη Παρακαταθήκη ..........37
Εἰσαγωγή.
Ὅταν λέμε ἠλεκτρονικὲς ἢ ψηφιακὲς ταυτότητες ἐννοοῦμε:
Ταυτότητες, ποὺ δὲν εἶναι ἀπὸ σκέτο χαρτί, ὅπως ἦταν οἱ παλιές καὶ
παραδοσιακές, ἀλλὰ ποὺ περιέχουν καὶ τσιπάκι ὁποιασδήποτε τεχνολογικῆς
τεχνοτροπίας. Εἴτε τσιπάκι πάνω σὲ κάποια πλαστικὴ κάρτα-ταυτότητα, σὰν αὐτὸ ποὺ
εἶχαν οἱ παλιὲς τηλεκάρτες ἢ πιὸ ἐξελιγμένο (τύπου RFID), εἴτε τὸ τσιπάκι
κάποιου “ἔξυπνου” κινητοῦ τηλεφώνου, ποὺ θὰ λειτουργεῖ ὡς ἠλεκτρονικὸ ἀντίστοιχο
τῶν ἐγγράφων ταυτότητας, μέσῳ τῆς χρήσης κάποιων “ἔξυπνων” ἐφαρμογῶν κινητοῦ,
τύπου “Gov.gr Wallet” ποὺ ἀποθηκεύουν καὶ ἀνακαλοῦν βιομετρικὰ κ.ἄ. δεδομένα. Εἴτε,
τέλος, τσιπάκι ποὺ εἶναι ἐμφυτευμένο (μὲ τεχνολογία RFID ἢ NFC) ἢ ἐντυπωμένο (μὲ
ἀκτίνες λέιζερ) στὸν ἄνθρωπο.
[ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΤΟ ΦΥΛΛΑΔΙΟ ..]
Ο ορθόδοξος χριστιανισμός διαμορφώθηκε μετά από μακρόχρονη αντι-παράθεση-αλληλοδιείσδυση με την ελληνική σκέψη και κατηγορίες. Πρόκειται γα τη χριστιανική εκδοχή που βρίσκεται πλησιέστερα στην ελληνική αντίληψη: Άρνηση του παπικού ολοκληρωτισμού και του “ιουδαϊκού” προτεσταντισμού, σημασία που αποδίδεται στην τριαδικότητα, στην Παναγία (από κοινού με τον καθολικισμό), στους Αγίους (ας μη ξεχνάμε ότι οι Απόστολοι τελικώς κατέληξαν να είναι δώδεκα), απόρριψη της λογικής του Καθαρτηρίου και διάκριση μεταξύ θεϊκής ουσίας και θεϊκών ενεργά..
Επί πλέον η Ορθόδοξη εκκλησία 6α κρατήσει, ακόμα και μέσα στο αυτοκρατορικό βυζαντινό κράτος, κάτι από το δημοκρατικό και αντιολοκληρωτικό πνεύμα του αρχαίου ελληνισμού Αυτό μαρτυρεί η μετάφραση του Ευαγγελίου σε άλλες γλώσσες, η αυτονόμηση των εκκλησιών, οι ατελείωτες δογματικές διαμάχες και αιρέσεις, η αδυναμία να συγκροτηθεί ένα ιεραρχικό σύστημα αντίστοιχο με το Παπικό. Ως προς αυτό, η Ρώμη θα κληρονομήσει τη ρωμαϊκή συγκεντρική παράδοση, ενώ η Ορθοδοξία κατ από την ελληνική και ελληνιστικη αναρχία” .
Και αν πάμε ακόμα πάρα πέρα, η ορθοδοξία θα αποδειχθεί η λιγότερο προσαρμοσμένη στο ωφελιμιστικό πνεύμα της “προόδου” τω. νεώτερων χρόνων, πράγμα που εξηγεί εν πολλοίς την “καθυστέρηση’ του ορθοδόξου κόσμου έναντι του άλλου άκρου, του καπιταλιστικού κοσμου, του οποίου η ιδεολογία είναι η πλέον προσαρμοσμένη στο πνεύμα του προτεσταντισμού (όπως όλο γνωρίζουμε από τον Μαξ Βέμπερ κα. μετά), αλλά και του ιουδαϊσμού (η “μεταρρύθμιση” στόχευε εν πολλοίς στη. επιστροφή στον αρχέγονο ιουδαιο-χριστιανισμό και τον ιουδαϊσμό της Παλαιάς Διαθήκης, εξ ου και η έντονη προσκόλληση των προτεσταντών στη Βίβλο).
Αυτή η “καθυστέρηση” της ορθοδοξίας έναντι του πνεύματος της νοησιαρχίας και της αποδοτικότητας καταδεικνύει ασφαλέστατα τον ισχυρότατο επηρεασμό της από το πνεύμα του ελληνικού και ελληνιστικού κοσμου, όπου η γνώση και η επιστήμη δεν μπαίνουν στην υπηρεσία της τεχνολογίας και όπου η “θέαση” του κοσμου παραμένει το υψηλότερο αγαθό. Θα λέγαμε κάτι το αντίστοιχο με την “ησυχία” των Πατέρων και του Γρηγόριου Παλαμά.
Είναι εξαιρετικά συνηθισμένο τα τελευταία χρόνια -στην εργώδη προσπάθεια αναθεώρησης της νεώτερης ελληνικής ιστορίας και της ιδεολογικής και καλλιτεχνικής ζωής που καταβάλλουν οι “εκσυγχρονιστές” κριτικοί και διανοούμενοι- να αντιπαραθέτουν τον “κοσμοπολίτη”, Αλεξανδρινό Καβάφη στη δήθεν εθνικιστική “γενιά του ’30”, καθώς και στον Παλαμά ή τον Σικελιανό. Ο Καβάφης υπήρξε ο ποιητής της παγκοσμιότητας και γ’ αυτό εν τέλει αξιολογείται ως σημαντικότερος από τον Σεφέρη ή π.χ. τον Ελύτη.
Άσχετα λοιπόν με το ανούσιο ερώτημα για το ποιος είναι πράγματι “ο σημαντικότερος”, ο Καβάφης σε καμία περίπτωση δεν είναι ο αντίποδας των υπολοίπων μεγάλων ποιητών μας. Ίσως μάλιστα, ακριβώς γιατί ζούσε εκτός Ελλάδας στον χώρο του ευρύτερου ελληνισμού, να είναι εκείνος ο νεώτερος ποιητής που περισσότερο από όλους προσπαθεί να αναχωνεύσει μέσα από το έργο του την ελληνική ιστορία σε όλη της την ιστορική διαδρομή αναδεικνύοντας όχι μια αφηρημένη α-εθνική παγκοσμιότητα, αλλά την οικουμενικότητα του ελληνισμού. Ωστόσο, αν η αναφορά του στην ελληνιστική περίοδο και την ρωμαιοκρατία έχει συχνά επισημανθεί, είναι πολύ λιγότερο γνωστή η σχέση του με το Βυζάντιο και την ορθοδοξία, όπως διαφαίνεται από τα δύο σημαντικά κείμενα τα οποία δημοσιεύουμε στη συνέχεια: της Diana Haas, για τη σχέση του με το Βυζάντιο, και του Χρήστου Αλεξάνδρου για την αναφορά του στην ορθοδοξία. Ο Καβάφης τόνιζε ο ίδιος την ιστορική ενότητα του ελληνισμού και έγραφε το 1892 στο άρθρο “Οι Βυζαντινοί ποιηταί”: “Οι Βυζαντινοί αοιδοί μας ενδιαφέρουσι ζωηρότατα, διότι αποδεικνύουσιν ότι η ελληνική λύρα ου μόνον δεν εθραύσθη, αλλά και ουδέποτε έπαυσεν αναπέμηουσα ήχους γλυκείς. Οι Βυζαντινοί αοιδοί αποτελούσι τον σύνδεσμον μεταξύ της δόξης των αρχαίων μας ποιητών και της χάριτος και των χρυσών ελπίδων των συγχρόνων”. Και βέβαια η σχέση του με την Ορθοδοξία καταγράφεται σε πάρα πολλά από τα έργα του και μάλιστα στη διασύνδεσή της με τον “ένδοξο μας βυζαντινισμό”: “Την εκκλησίαν αγαπώ./ Εκεί σαν μπω[ ] ο νους μου πιαίνει σε τιμές μεγάλες της φυλής μας, /στον ένδοξο μας Βυζαντινισμό.” (“Στην εκκλησία”).
Ο Καβάφης λοιπόν δεν είναι ο άσαρκος κοσμοπολίτης, αλλά έχει “σώμα και θρησκεία” και γι’ αυτό μπορεί να είναι οικουμενικός, όπως οικουμενικοί με τον δικό τους τρόπο υπήρξαν ο Ιρλανδός Τζόυς, ο Εγγλέζος Μπλέικ, ο’Ελληνας Σεφέρης, ο Ινδός Ταγκόρ ή ο Ρώσος Ντοστογέφσκυ.
Εργώδης μεν, αλλά άκαρπος η προσπάθεια…
Εισαγωγή
D. Haas, “Στον ένδοξο μας Βυζαντινισμό”
Χ. Αλεξάνδρου, Το εκκλησιαστικό φρόνημα στον Καβάφη
“Όπως υπογραμμίζει ο Νίκος Σβορώνος, ο ενδέκατος αιώνας αποτελεί μία κομβική στιγμή στη βυζαντινή ιστορία διότι ο μεσαιωνικός βυζαντινός ελληνισμός αρχίζει να μετασχηματίζεται σε νεώτερο ή εθνικό ελληνικό, ενώ επανασυνδέεται σε διευρυνόμενη κλίμακα και με την αρχαία ελληνική παράδοση.
Το βασικό χαρακτηριστικό της περιόδου αυτής που, αν θέλουμε να της δώσουμε μια συμβατική χρονολογική αφετηρία, θα μπορούσαμε να διαλέξουμε το έτος 1071 (έτος των δυο μεγάλων ηττών στην Ανατολή και στη Δύση) ή, ακόμα, το 1081, έτος της ανόδου στο θρόνο του Αλεξίου Κομνηνού, του ιδρυτή της πρώτης καθαρά ελληνικής δυναστείας, και που διαρκεί ως την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους (1204), είναι η βαθμιαία ανεξαρτητοποίηση όλων των μη εξελληνισμένων στοιχείων.
Το μόνο συστατικό στοιχείο της μένει ο Ελληνισμός που, απομονωμένος και περικυκλωμένος από εχθρικούς πλέον λαούς-εθνότητες, παίρνει βαθύτερη συνείδηση του εαυτού του ως ιδιαίτερης πολιτικής και πολιτισμικής οντότητας. Η ελληνική ιδέα, που είχε αρχίσει ν’ αποκαθίσταται από πριν, παρουσιάζεται στους σημαντικότερους συγγραφείς σαν δική τους κληρονομιά για την οποία είναι υπερήφανοι. Το όνομα Έλλην αρχίζει και ξαναπαίρνει το διπλό πολιτιστικό και εθνολογικό του περιεχόμενο. Έλλην είναι όποιος μετέχει ελληνικής παιδείας και έχει ελληνική καταγωγή. Για άλλη μια φορά οι Βυζαντινοί λόγιοι χωρίζουν τον κόσμο σε Έλληνες και βαρβάρους.”
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
“Η Ελλάδα -και το γνωρίζουμε όλοι- ή θα αλλάξει ή θᾳ συρρικνωθεί και θα εξαφανιστεί ως διακριτός πολιτισµός. Εδώ, στη θράκη, στο Αιγαίο, στην Κύπρο, δεν δίνεται απλώς η μάχη για τη θρήκη, τη Μυτιλήνη ή την Κύπρο. Δίνεται η τελευταία µεγάλη μάχη του ελληνισµού. Δίνεται η μάχη της ανόκαµψης ύστερα από µια συρρίκνωση που διαρκεί ήδη εβδομήντα-πέντε χρόνια και κινδυνεύει να λάβει απαγορευτικές για την επιβίωσή µας διαστάσεις.
Και πάντα στις στιγμές που κρίνονται οι πολιτισμοί, όλες οι αντιθέσεις και όλες οἱ δυνατότητες κρίνονται στην περιφέρεια, στις limes, εκεί που η αμφισβήτηση της υπόστασης παίρνει τις πλέον δραματικές και πιεστικές διαστάσεις. Η πρόκληση πρέπει να απαντηθεί εκεί όπου η αμφισβήτηση αφορά την ἴδια την υπόσταση. Εδώ θᾳ κριθεί εάν ή Ελλάδα θα ανασυγκροτήσει τον ιστορικό της χώρο, των Βαλκανίων και του Ευξείνου, εδώ θᾳ κριθεί εάν θᾳ απορρίψει το παρασιτικό μοντέλο της ένταξης στη Δύση Και θα ξανασυναντήσει τη γεωγραφία της. Εδώ στη θράκη, στα σύνορα των συνόρων θᾳ πρέπει να απαντηθεί η πρόκληση που αντιμετωπίζει η Ελλάδα. Γι’ αυτό και τονίζουµε πως η θρήκη αποτελεί συμπύκνωση της μοίρας του ελληνισμού.”
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
Από το βιβλίο του Κώστα Σαρδελή, Η προδομένη παράδοση τ. Α’
ΥΠΑΡΧΕΙ μιά πολύ διαφορετική, άπό τις γνωστές, καί πάρα πολύ ένδιαφέρουσα, μοναδική, θα έλεγα, έκτίμηση τής ‘Ιστορίας γιά τήν κατάσταση πού έπικράτησε στό Ελλαδικό κρατίδιο μετά τήν δολοφονία τοΰ κυβερνήτη ‘Ιωάννη Καποδίστρια. Ή έκτίμηση αύτη είναι άποτέλεσμα συγκριτικής μελέτης τής ‘Ελλαδικής Πολιτείας καί τής Άγγλοκρατούμενης πολιτείας τών ‘Ιονίων Νήσων, πού λειτουργούν, όπως είναι γνωατό, παραλλήλως, τήν ίδια έποχή·
Τελείως άγνωστη ή θεώρηση αύτή στους Ιστορικούς τής περιόδου, άποκαλύφθηκε σέ μένα ύπό τού Κοσμά Φλαμιάτου, ού καί τήν μνήμην έπιτελοϋμεν, μετά τοΰ Χριστοφόρου Παναγιωτοπούλου, τού έπιλεγομένου Παπουλάκου, οί όποιοι, όταν δέν άγνοούνται ύπό τών ιστορικών, λοιδοροΰνται καί χλευάζονται.
Τρία σημαντικά ιστολόγια, τρεις ψηφιακές βιβλιοθήκες, με ελεύθερη πρόσβαση σε όλους τους αναγνώστες, τόσο στους ερευνητές όσο και στους απλούς φιλίστορες. Εκατοντάδες άρθρα, αλλά και βιβλία ολόκληρα, ελληνικά και ξενόγλωσσα, τα οποία αυξάνονται με την πάροδο του χρόνου, μπορεί να κατεβάσει κανείς δωρεάν σε μορφή PDF. Οι δύο πρώτες βιβλιοθήκες αναφέρονται στα δύο μεγαλύτερα μοναστικά κέντρα: το Άγιον Όρος και τα Μετέωρα. Η τρίτη αναφέρεται στην ιστορία και την τέχνη της Δυτικής Μακεδονίας (τα παρά τον Αλιάκμονα ιερά, τα βυζαντινά μνημεία της Καστοριάς, τα ασκηταριά των Πρεσπών, η Αχρίδα κ.λπ.). Αποτελούν έργο της Αγιορειτικής Βιβλιοθήκης που επιμελούνται μοναχοί της Σιμωνόπετρας.
Αγιορειτική Βιβλιοθήκη: Αthoslibrary
Μετεωρίτικη Βιβλιοθήκη: meteoralibrary
Ζαβορδινή Βιβλιοθήκη: zavordalibrary
Εδώ θα βρείτε ψηφιοποιημένα, από το πρόγραμμα Πάνδημος του Παντείου
Πανεπιστημίου, επιστημονικά και πολιτικά περιοδικά όπως το Αρχείον
Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών. ο Λεβιάθαν, η Ουτοπία, τα Σύγχρονα
Θέματα, τα Τετράδια, ο Σχολιαστής, το Αντί κ.α.
Μπορείτε να τα κατεβάσετε σε PDF!
Ο πλήρης τίτλος του έργου είναι Χρονικόν σύντομον έκ διαφόρων χρονογράφων τέ καί έξηγητών. Σελίδες έργου: 674, Έτος έκδοσης: 1863
