H ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ ΤΟΥ ΖΗΖΙΟΥΛΑ ΤΟ ΝΕΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ-Η ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ- Η ΝΕΑ ΑΙΡΕΣΗ

 Συνέχεια από εδω

Ο Ζηζιούλας βομβαρδίζει κυριολεκτικά την ορθόδοξη θεολογία με έννοιες καί εικόνες οι οποίες δέν περιέχουν πλέον ούτε τήν χάρη τού Αγίου Πνεύματος ούτε τήν χάρη τού Κυρίου. 

Μιά γυμνή εκκλησιολογία σύμφωνη μέ τό πνεύμα τής εποχής μας, τό οποίο απογυμνώνει τά πάντα.

«Η θεμελιώδης αρχή τής ορθόδοξης εκκλησιολογίας είναι πώς κάθε τοπική εκκλησία πού συνάγεται γιά να τελέσει τη Θεία Ευχαριστία υπό την προεδρία τού επισκόπου είναι μία πλήρης και ''καθολική'' εκκλησία».

Στήν εικονική εκκλησία πού δημιουργεί ο Ζηζιούλας, ο επίσκοπος είναι το Α και το Ω. 

Ο επίσκοπος τού Ζηζιούλα ακολουθεί και συνεχίζει τήν μοίρα πού είχε στή Δύση, η επιστήμη. 

Όλη η θεολογία τού Ζηζιούλα στηρίζεται στήν ετυμολογική ανάλυση τής λέξεως επίσκοπος. Γιά Νά ξέρουμε μέ τί συμφωνούμε καί μέ τί διαφωνούμε.

Σήμερα η επιστημολογία έχει καταλήξει πώς η επιστήμη κατάγεται από την αρχαία Ελλάδα. Όπου βρίσκονται και οι πηγές τών υδάτων πού ποτίζουν τίς κοιλάδες τού πολιτισμού.

Όταν ο Δυτικός άνθρωπος, κατά την διάρκεια τής Αναγεννήσεως, εγκατέλειψε το Θεό, η ανθρωπολογία πού προέκυψε χρησιμοποίησε την αρχαία Ελλάδα στην θέση τού παραδείσου τής εβραιοχριστιανικής παραδόσεως πού εγκατέλειπε. Από τόν νέο παράδεισο προέκυψε ο Γερμανικός ιδεαλισμός και η ιδανική φυλή τού Ναζισμού.

Η ανθρωπολογία όμως, απτόητη, προκειμένου νά μήν επιστρέψει στό Θεό, ανακάλυψε ένα καινούριο παράδεισο, την αρχαία εκκλησία, μέ τήν οποία συνέχισε απτόητη  τόν ιδεαλισμό της καί τόν σκοπό της, τήν δημιουργία ενός νέου ιδανικού ανθρώπου. Σήμερα η προσπάθεια αυτή ονομάζεται οικουμενισμός.

Μάθαμε λοιπόν τά πάντα γιά την αρχαία εκκλησία, όπως ακριβώς είχαμε μάθει τά πάντα γιά τήν αρχαία Ελλάδα.

Ο Ζηζιούλας, εκμεταλλεύτηκε μέ φοβερή επιδεξιότητα τό κουτί τής Πανδώρας πού λέγεται αρχαία εκκλησία γιά νά ανανεώσει και να μεταρρυθμίσει ολόκληρο τό δόγμα τής Εκκλησίας τού Κυρίου.

Τό μόνο καλό πού προκύπτει από τή μεταρρύθμισή του είναι η υπέρβαση τού κληρικαλισμού με την περιβόητη αποστολική διαδοχή τού κλήρου, πού καταδυναστεύει ακόμη τήν Εκκλησία τού Κυρίου, εισάγοντας τήν υβριστική ιδέα πώς τό Άγιο Πνεύμα ( καί όχι η Πίστη όπως εκφράστηκε απο τόν Απ. Πέτρο τήν ημέρα τής Πεντηκοστής) κληρονομείται καί μάλιστα κατά τήν στιγμή τής χειροτονίας σάν ένα είδος πνευματικού DNA.

Αυτή η νέα εικονική εκκλησία, με αρχηγό τόν πάπα, θά κυβερνήσει τήν οικουμένη, και ίσως νά είναι ο πάπας αυτός πού θά στεφθεί βασιλιάς στό νέο ναό τού Σολομώντος τών Εβραίων.

Τά οράματα καί θάματα τού νεοελληνισμού συνεχίζονται. Μήν απογοητεύεστε νεοέλληνες. Τήν ίδια ώρα πού τό Ελληνικό Έθνος καταποντίζεται, ένα νέο νεοελληνικό και καθολικό άρμα απογειώνεται, Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ. Αρπαχτείτε από αυτό γιά να γλιτώσετε τήν δουλεία πού πλησιάζει με τό βήμα τής χήνας.

Κατά Γιαγκάζογλου ΚΑΤΑ ΖΗΖΙΟΥΛΑ

Μικρή έρευνα στο δοκίμιο του «Προλεγόμενα στη θεολογία των ακτίστων ενεργειών»

Εκδοθέν από τις εκδόσεις ΤΕΡΤΙΟΣ, το 1992

Το βιβλιαράκι αυτό έχει πολύ μεγαλύτερη αξία από τον όγκο του, για την κακοδοξία του Ζηζιούλα. Ο ίδιος μάς πληροφόρησε, πως ευτυχώς που ο  Γιαγκάζογλου μάς διευκρίνισε τί ήθελε να πεί ο Άγιος Γρηγόριος (Παλαμάς), κάτι που δεν έχει γίνει με τον Άγιο Συμεών τον Ν.Θεολόγο. Ευτυχώς δηλ. που προσάρμοσε τον Άγιο Γρηγόριο στην θεολογία του Ζηζιούλα, κάτι που δεν μπορεί να γίνει ακόμη με την θεολογία του Αγίου Συμεώνος.
Αυτό σημαίνει λοιπόν πως το βιβλιαράκι αυτό κακοποιεί την διδασκαλία του Αγίου Γρηγορίου, και αυτό ακριβώς θα προσπαθήσουμε νά δείξουμε. Θά ξεκινήσουμε παραθέτοντας τα κατάλληλα χωρία από τούς λόγους του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά και του Γρηγορίου του Θεολόγου, για να φανούν καθαρά οι παραποιήσεις που επιβλήθηκαν και έγιναν καθεστώς στην σύγχρονη Ορθόδοξη θεολογία!

 
Άγιος Γρηγόριος Θεολόγος, Λόγος ΚΘ’.
Παρ.9. Εις τον Θεόν όμως συμπίπτει η ύπαρξις με την γέννησιν και μάλιστα είναι άνευ αρχής.
Παρ.11. Το αγέννητον δεν είναι αυτό που εκφράζει την ουσίαν, ούτε το αγέννητον σημαίνει αυτό που υπάρχει.Παρ.12. Ότι δεν ταυτίζεται το αγέννητον με τον Θεόν, θα το καταλάβης και από το εξής: αν ήτο το ίδιον, έπρεπε οπωσδήποτε, επειδή ο Θεός είναι Θεός μερικών, να είναι μερικών και το αγέννητον.

Μπορούμε λοιπόν ήδη με αυτά τα λίγα να αναφερθούμε σε μιά γιγάντια παρερμηνεία, που είναι και το κλειδί της προσαρμογής τής μίας θεολογίας στην άλλη!

Στην σ.58 του βιβλίου του κ.Γιαγκάζογλου, βρίσκουμε ένα απόσπασμα του Γρηγορίου από τον ΚΘ’ Λόγο του (3ο Θεολογικό) και την 6η παράγραφο, το οποίο και παρουσιάζουμε ολόκληρο: «Τί σημαίνει όμως εκείνο το φιλόνικο και αναίσχυντο που λέγουν; Με την θέλησίν του εγέννησε τον Υιόν ή χωρίς να θέλη; Και φαντάζονται έπειτα ότι μας έχουν δεμένους και από τις δύο εκδοχές!

Διότι αν εγέννησε τον Υιόν χωρίς να θέλη, λέγουν, έχει αναγκασθεί. Αλλά ποιός τον έχει αναγκάσει; Εάν πάλι ο Πατήρ εγέννησε τον Υιόν με την θέλησίν του, τότε ο Υιός είναι καρπός της θελήσεως. Και φαντάζονται μία νεοφανή μητέρα, την θέλησιν. Ένα είναι το χαρίεν σ’αυτό το επιχείρημα. Ότι αποφεύγουν να δεχθούν πάθος Θεού και καταφεύγουν στην βούληση. Ου γαρ πάθος η βούλησις». Αναιρώντας τα επιχειρήματα, ο Άγιος τούς ελέγχει: «Σύ επλάσθης με την θέλησιν του Πατρός σου ή χωρίς την θέλησίν του; Αν μεν χωρίς την θέλησίν του, έχει αναγκασθεί, τί αγριότης. Και ποιός τον εξανάγκασε; Δεν θα το αποδώσουμε στην Φύση, αφού εκείνη έχει και σωφροσύνη. Εάν δε επλάσθης με την θέλησιν του Πατρός, έχασες τον Πατέρα σου, διότι είσαι υιός τής θελήσεως και όχι του Πατρός.Ας χρησιμοποιήσουμε, λέει, την δική σου σοφία στα κτίσματα! Ο Θεός με την θέλησίν Του δημιούργησε τα πάντα ή επειδή επιέσθη; Εάν μεν επιέσθη, έχουμε και εδώ την τυραννία και τον Τύραννο. Εάν όμως έγιναν τα κτίσματα με την θέλησίν του, τότε και αυτά έχασαν τον Θεό. Και περισσότερο από αυτά εσύ, που εφευρίσκεις τέτοια σοφίσματα! Διότι αν δεν είμεθα μεθυσμένοι, μπορούμε να διακρίνουμε τον θέλοντα και την θέληση, τον γεννώντα και την γέννηση, τον λέγοντα και τον λόγον. Τα πρώτα δείχνουν αυτόν που ενεργεί, τα δεύτερα τρόπον τινά την ενέργειαν. Επομένως το θέλημα δεν είναι δημιούργημα της θελήσεως, διότι δεν επακολουθεί οπωσδήποτε κ.ο.κ. Είναι καρπός του προσώπου που θέλει ή γεννά ή λαλεί.

Ανώτερα όμως από όλα αυτά είναι τα του Θεού (μέχρι τώρα μιλούσε για τον άνθρωπο), στον οποίον η γέννησις είναι το ίδιο με την θέλησιν να γεννήση, διότι δεν υπάρχει ενδιάμεσον μεταξύ αυτών».Και συνεχίζει στην επόμενη παράγραφο : "Θέλεις τώρα κάπως να αστειευθώ και με τον Πατέρα, όπως μου δίνεις το δικαίωμα: Βούλει τι προσπαίξω και τον Πατέρα;"

Αυτή η λέξη, προσπαίξω, είναι η ταφόπλακα των αιρετικών. Διότι δεν καταλαβαίνουν το αστείο, δεν παίζουν, τα παίρνουν όλα κατά γράμμα, είναι σοβαροφανείς! Σαν τους ταγούς που δεν χαμογελούν μιμούμενοι τον Χριστό, μπρος στην ανθρώπινη τραγωδία.

Και τί συμπεραίνει ο Γιαγκάζογλου;Σελ.59: «Καθώς θα διαπιστώσουμε στις επόμενες σελίδες, η τελευταία αυτή διάκριση μεταξύ θέλοντος και θελήσεως, προσώπου και ενεργείας, δεν είναι αποφασιστική μόνο για τις υπαρκτικές σχέσεις ελευθερίας του Υιού και του Πνεύματος πρός τον Πατέρα, αλλά επίσης και κατ’επέκταση για τον χαρακτήρα των ίδιων των θείων ενεργειών, ιδιαιτέρως στην θεολογία του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά».
Στην δε σελίδα 98 η πλάνη ολοκληρώνεται : «Ο ενυπόστατος χαρακτήρας των ακτίστων ενεργειών συνιστά το κλειδί για την κατανόηση της Παλαμικής αλλά και σύνολης της ησυχαστικής θεολογίας». Και ολοκληρώνει την πραγματεία του, παραδίδοντας όλη την θεότητα στην Μοναρχία του Πατρός, δηλαδή στα χέρια του Ζηζιούλα.

Σελ. 122: «Η διάκριση ουσίας και ενεργειών στον Παλαμά ερμηνεύεται μονάχα μέσα από τη διάκριση φύσεως και προσώπων, θεμελιώνεται στην περιχώρηση και κοινωνία των ομοουσίων υποστάσεων, που περιέχοντας την θεία ουσία, εκφαίνουν ελεύθερα και προσωπικά τον ενεργειακό της δυναμισμό. Οι άκτιστες ενέργειες στον Θεό δεν είναι απρόσωπες αλλά προσωπικές των υποστάσεων ως ενυπόστατες, και όχι ως αυθυπόστατες. Ο ενυπόστατος αυτός χαρακτήρας των ενεργειών επιτρέπει την προσωπική κοινωνία κτιστού και ακτίστου».

Θα γίνουν όλα περισσότερο κατανοητά στην συνέχεια, με την βοήθεια του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά! Θα γίνει επίσης κατανοητή και η καταστροφή που επιφέρει στην Σωτηρία μας, η κατάργηση της ουσίας του Θεού, εκ μέρους της νεοφανούς θεολογίας Ζηζιούλα και Γιανναρά!Γρ. Παλαμά λοιπόν, Περί θείων ενεργειών, παρ. 10,31! «Προσέτι εκ της ουσίας προέρχεται η ενέργεια, αλλ’ όχι εκ της ενεργείας η ουσία. Και η μια μεν είναι αιτία, η δε άλλη αιτιατή, η μια αυθυπόστατος, η δε άλλη καθ' εαυτήν ανυπόστατος. Διότι όλες οι ενέργειες είναι γύρω από την υπερουσιότητα εκείνη. Ό,τι λέγεται περί Θεού, λέει ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης, είτε από ανθρωπίνην συνήθειαν είτε από την Άγιαν Γραφήν, υποδηλώνει κάτι γύρω από αυτήν την υπερουσιότητα. Κατ’ουσίαν μεν ο Θέος είναι αμέθεκτος, κατά δε την Θεοποιόν Χάριν και ενέργειαν, η οποία και δόξα θεού καλείται, και μετέχεται και βλέπεται από τους αξίους».

Και στην παρ. 21, κάνει την διάκριση που τόσο απαραίτητη είναι σήμερα πλέον: «Ο πολύς εις τα θεία Δαμασκηνός λέγει: καλείται και η ενέργεια ενέργημα και το ενέργημα ενέργεια. Πρέπει δε να γνωρίζομεν ότι άλλο είναι η ενέργεια και άλλο το ενεργητικόν. Ενέργεια δηλ. είναι η δραστική και ουσιώδες κίνησις της φύσεως, ενεργητικόν δε η φύσις από την οποίαν προέρχεται η ενέργεια. Άλλο λοιπόν είναι ουσία και ενέργεια και έτερον ουσία και Φύσις, και είναι αδύνατον να υπάρχη άμοιρος φυσικής ενεργείας ουσία. Διότι η δηλωτική εκάστης ουσίας δύναμις και κίνησης είναι φυσική ενέργεια, την οποίαν στερείται μόνον το μη όν».Και ερευνώντας με προσοχή το Περί ενώσεως και διακρίσεως του Αγίου, μπορούμε να πιστοποιήσουμε την μεγάλη απάτη.

Αμέσως–αμέσως συναντούμε τον μεγάλο νόμο της Ορθοδόξου Θεολογίας: Παρ.5. "Τα θεία και ενώνονται και διακρίνονται, και όλες οι διακρίσεις είναι αντίστοιχες με τις ενώσεις του Θεού και παραμένουν άκτιστοι, εφ' όσον και οι ενώσεις είναι άκτιστοι. Και είναι αδύνατον να ονομάσουμε κάποια από τις διακρίσεις κτιστή, για να μην υποβιβάσουμε σε κτίσμα και την αντίστοιχό της ένωση".

Παρ.18: "Οι Πατέρες ονομάζουν ένωσιν την εντελώς ακατάληπτον εις ημάς Ίδρυσιν και μονήν του Θεού εν εαυτώ, αυτό τούτο το να παραμένη ο Θεός εν εαυτώ και να μην προχωρή καθόλου προς φανέρωσιν και να μην κινείται κατ’ουσίαν. Έτσι, ενώ ονόμασαν διακρίσεις τις θεοπρεπείς προόδους και φανερώσεις, οι πατέρες διάκρισιν επωνόμασαν την κίνησιν του Θεού πρς φανέρωσιν". (ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΤΕΡΟΤΗΤΑ)Παρ. 20: "Είς τον έναν τρισυπόστατον Θεόν ανήκει η θέσις των πάντων και το υπέρ πάσαν θέσιν. Τας μεν θέσεις κατέχει όλον αυτό το οποίον είναι περιεκτικώτατον τούτων, η αγαθότητος, διότι παν ό,τι υπάρχει καλόν, είναι ιδικόν της. Παν ό,τι είναι αγαθόν προέρχεται εξ’αυτής. Επομένως ο Θεός, ως δημιουργός και αίτιος τούτων, από αυτάς γινώσκεται και ονομάζεται και κατ’αυτάς θεωρείται εις κάποιαν σχέσιν. Γι’αυτό ονομάζονται και αιτιολογικά: το αγαθόν, το όν, το ζωογόνον, το σοφόν κ.τ.λ.

Κατα την ουσίαν όμως ο Θεός είναι υπερβατικός (υπερεξηρημένος και απολελυμένος) εν σχέσει προς τα πάντα και απρόσιτος, και υπερέχει και των τοιούτων σχέσεων. Είναι λοιπόν κατ’ουσίαν υπέρ πάσαν σχέσιν και μέθεξιν , υπέρ αυτήν ταύτην την αρχήν, ως υπερεξηρημένος πάσης σχέσεως.Οι υπεροχικές αφαιρέσεις λοιπόν μαζί με τις θέσεις της Θεότητος, όλες και ενωμένως, έχουν περιεκτικώτατον «το όνομα το υπέρ παν όνομα»(Φιλιπ. 2,9).

Στον ένα τρισυπόστατο Θέο λοιπόν ανήκει η θέσις των πάντων και το υπέρ πάσαν θέσιν και η μεταξύ των υποστάσεων μονή και περιχώρισΙς, ολικώς και μονίμως και ανεκφοιτήτως εχομένων (συνεχομένων) αλλήλων, ωστόσο μία είναι και η ενέργεια των τριών υποστάσεων. Μία δηλαδή είναι η κίνησις του θείου θελήματος, ορμωμένη από προκαταρτικόν αίτιον τον Πατέρα, προχωρούσα δια του Υιού και προβαλλομένη εν τω Αγίω Πνεύματι. Πάσα η κτίσις λοιπόν είναι έν έργον των τριών. Με μίαν και την αυτήν θείαν ενέργειαν.Επειδή δε η θεότης δεν είναι όνομα της ουσίας του Θεού, αλλά της ενεργείας του, δεχόμεθα μίαν και την αυτήν θεότητα των τριών προσκυνητών προσώπων. Η ενέργεια λοιπόν είναι κίνησις ουσίας, αλλ’όχι ουσία! Κίνησις τίνος; Του Θεού. Επομένως και Θεότης του Θεού".

Ο Βαρλαάμ θεωρούσε την Θεότητα του Θεού κτιστή. Και αναγνώριζε μόνον την Φύσιν του Θεού άκτιστον, αλλά όχι την γύρω από αυτήν ενέργειάν της.Τί κάνει σήμερα η ομάδα του Ζηζιούλα; Αναγνωρίζει μόνον την Θεότητα του Θεού σαν Θεό, την ενέργειαν του Θεού, και απορρίπτει και αρνείται ακόμη και την ύπαρξιν της Φύσεως του Θέου! Της υπερουσίου ουσίας!

Όμως στην φύση του Θεού ανήκουν και οι θείες υποστάσεις καί η εις αλλήλας περιχώρησίς των. Η περιχώρησίς των δε, ας το σημειώσουμε, είναι άκτιστος, αλλά δεν είναι ούτε ουσία ούτε κάποια από τις υποστάσεις.Ουσιώδης ένωσις λοιπόν και υποστατική διάκρισις είναι πράγματα υπεράγνωστα και υπεράρρητα. Αλλά και τα της αμιγούς και ασυγχύτου συμφυΐας.

Είναι δε εντελώς αμέθεκτα και δια τούτο δεν είναι δυνατόν ούτε υπόδειγμά των να ευρεθή εις την κτίσιν. Και γι’αυτό και ο Γρηγόριος ο Θεολόγος λέει: «Ενεθυμήθην ήλιον και ακτίνα και φώς, αλλά φοβούμαι μη τυχόν τον μεν πατέρα θεωρήσωμεν φορέα της ουσίας, τα δε άλλα δεν τα θεωρήσωμεν υποστάσεις αλλά τα καταστήσωμεν δυνάμεις του Θεού ενυπαρχούσας εις αυτόν χωρίς προσωπικήν υπόστασιν» (Λόγος Θεολογικός 5,31,32).Παρ. 30: "Αι ουσιώδεις ενέργειαι του Θεού είναι κάτι διαφορετικόν από την ουσίαν. Όπως λοιπόν το μάτι, ακόμη και όταν ο ήλιος δεν υπάρχει, κρατά την δυνατότητα τού να ενωθεί με το Φώς, όπως και η θέρμη του Φωτός δεν εγκαταλείπει όσα ωφελούνται από αυτή, έτσι μόνον οι εγγίσαντες το υπερφυές και θειότατον Φώς δύνανται να μετέχουν ειλικρινώς της θεοποιού χάριτος και δι’αυτής να ενωθούν με τον Θεόν. Όλα δε τα άλλα είναι αποτελέσματα της δημιουργικής ενεργείας, χάριτι μεν εκ μή όντων προηγμένα, δηλονότι δωρεάν, μη φωτισμένα δε δια της χάριτος (κατηγλαϊσμένα), η οποία είναι επώνυμον της λαμπρότητος του Θεού".

Έτσι λοιπόν η θεολογία του Ζηζιούλα ονομάζει μόνον όσα περιέχονται στο Περί θείων ονομάτων του Αρεοπαγίτη, απορρίπτοντας το υπόλοιπον του Θεού.Υπάρχει λοιπόν η κοινή άκτιστος ενέργεια των προσώπων της Αγίας Τριάδος και η ενέργεια της Χάριτος του πνεύματος, η οποία δίδεται με μέτρο από τις υποστάσεις του Θεού. Και οι μέν ουσιώνουν, οι δε θεώνουν ή ενώνουν.

Και για να μην πιστεύουμε τις διάφορες ανοησίες που κυκλοφορούν, πως ο Απόστολος Παύλος, στον Τρίτο ουρανό, είδε πάλι το Φώς που τον τύφλωσε στον δρόμο προς την Δαμασκό, ας δούμε τί λέει ο Κάλλιστος Αγγελικούδης, στο Περί ενώσεως με τον Θεό, στον 5ο Τόμο της Φιλοκαλίας, Παρ. 82!«Ο θεωρητικός βίος με τη βοήθεια του Ζωοποιού Πνεύματος, γεμίζει μυστικά τον θεωρό από πολλά και θαυμαστά νοητά θεάματα....κάποτε δε κάνει τον νου να σταθεί θαυμαστά στην προσωπική θέα της Τριάδος, ενώ άλλοτε τον απασχολεί έκπληκτο στη Θεωρία του Ιησού και της ένσαρκης οικονομίας Του και των θαυμαστών μυστηρίων που ακολουθούν. Αλλά και τότε, ύστερα απο πολλά και μακάρια θεάματα, δεν τον εγκαταλείπει στη θεωρία αν δεν τον εισαγάγει φωτισμένο και σε αυτούς ακόμα τους κόλπους του Θεού με παράδοξο τρόπο -τί εξαίσια χάρη-, σε μία αληθινή κατάπαυση και ανέκφραστη ανάπαυση και υπερφυσική πνευματική τροφή, για να μην πω μέθη, των αγαθών του Θεού. Στους κόλπους εκείνους τους υπερευλογημένους, που έχουν πολύ βάθος θείων μυστικών και προσεγγίζουν επαρκώς την αίσθηση της υπερουσιότητας του Θεού».

Η αγέλη των Λύκων της ομάδος του Ζηζιούλα, που κατασπάραξε τα πάντα στο διάβα της, μας άφησε και με μισό Θεό, καταργώντας την ουσία. Νομίζουμε ότι το φανερώσαμε με κάποια επάρκεια. Έτσι όπως η ευχαριστιακή εκκλησιολογία απέκοψε την άφεση αμαρτιών, η θεολογία της κοινωνίας και της ετερότητος μάς αφήνει χωρίς θεογνωσία και χωρίς την χάρη που σώζει, αλλά μόνον με τις ενέργειες που ουσιώνουν, ίσως και ούτε με αυτές. Τί να τις κάνει άλλωστε, όταν φωτίζεται από τα έσχατα;

Αμέθυστος

ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΠΟΝΗΜΑ Ο  ΓΙΑΓΚΑΖΟΓΛΟΥ ΔΙΕΛΥΣΕ ΤΟ ΗΔΗ ΔΙΑΛΥΜΕΝΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΘΕΟΛΟΓΙΑ, ΚΑΙ ΣΤΟ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΑΝΑΝΕΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΙΣΑΓΟΝΤΑΣ ΤΗΝ Woke ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ, ΤΗΝ ΕΤΕΡΟΤΗΤΑ. ΣΗΜΕΡΑ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΤΟΥΣ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΟΥΣ ΦΩΣΤΗΡΕΣ ΜΕ ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΔΑΣΚΑΛΟΥ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΣΧΟΛΗ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ.

ΕΤΣΙ ΛΟΙΠΟΝ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΡΕΙΑΝΙΣΜΟ ΤΟΥ ΖΗΖΙΟΥΛΑ ΑΝΑ ΧΕΙΡΑΣ ΘΑ ΕΟΡΤΑΣΟΥΝ ΤΗΝ ΝΙΚΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΡΕΙΑΝΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΝΙΚΑΙΑΣ. ΑΣ ΧΑΡΟΥΜΕ!!!

Η ΑΓΙΟΤΗΣ ΤΟΥ ΙΕΡΕΩΣ, ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΑΚΙΝΑΤΗ.

 (1) 

 Η ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥ ΖΗΖΙΟΥΛΑ.     

  Στον Ιησού, πρόσωπο και Αποστολή τείνουν να συμπέσουν: όλη η σωτηριώδης του πράξη ήταν και είναι έκφραση του δικού του "υϊκού Εγώ", το οποίο απο την αιωνιότητα στέκει μπροστά στον Πατέρα, με αγαπητική υποταγή στο θέλημά Του.
Με ταπεινή αλλά αληθινή αναλογία ο Ιερεύς πρέπει να επιδιώξει αυτή την ταύτιση. Χωρίς να ξεχνούμε βεβαίως ότι η ουσιαστική επάρκεια τού λειτουργήματος παραμένει ανεξάρτητος απο την αγιότητα τού λειτουργού. Αλλά και χωρίς να παραβλέπουμε ανάμεσα στην αντικειμενική αγιότητα τού λειτουργήματος και την υποκειμενική τού λειτουργού. 

 Ο Ακινάτης, μας διδάσκει ότι ο Πρεσβύτερος πρέπει να επιδιώξει την τελειότητα πολύ περισσότερο απο έναν πιστό ή έναν μοναχό. Και για να γίνει κατανοητή αυτή η διδασκαλία αρκεί να έχουμε προ οφθαλμών το υψηλό επίπεδο αγιότητος που η Ευχαριστιακή ιεροτελεστία και ο αγιασμός των ψυχών, απαιτούν απο έναν λειτουργό. Όπως μας υπενθυμίζει επανειλημμένως ο Δάσκαλος: "Υμεις εστε το άλας της γής εάν δέ το άλας μωρανθή, εν τίνι αλισθήσεται; εις ουδέν, ισχύει έτι ει μή βληθήναι έξω και καταπατείσθαι υπο των ανθρώπων. Υμείς εστε το Φως του κόσμου" (Ματθ. 5, 13-14).

[Βλέπουμε καθαρά λοιπόν ότι η ταύτιση της Εκκλησίας με τον κλήρο, συνέπεια τής ταυτίσεως τού κλήρου μέ τούς Αποστόλους, την οποία ονομάζουμε κληρικαλισμό και της οποίας μεγάλοι θεωρητικοί είναι τελευταίως ο Ζηζιούλας , είναι παπική δοξασία. Στην παράδοσή μας ο Ιερεύς και ο κλήρος δέν είναι πρός σωτηρίαν. Η σημερινή ταύτιση της Εκκλησίας με τον κλήρο στρέφεται εναντίον της Αγιότητος. Ο Άγιος σήμερα είναι ο μεγαλύτερος εχθρός τής εκκλησίας, όπως ο Κύριος των Φαρισαίων]

 Ιδωμένος απο τους πιστούς σαν κάποιος εκλεγμένος απο τον Θεό για να τους οδηγήσει, ο λειτουργός μετά την χειροτονία του πρέπει να είναι ένα παράδειγμα αρετής, όπως συμβουλεύει ο Απόστολος τον μαθητή του Τίτο: "Τους νεωτέρους ωσαύτως παρακαλεί σωφρονείν, περί πάντα σεαυτόν παραχόμενος τύπος καλών έργων, εν τη διδασκαλία αδιαφθορίαν, σεμνότητα, λόγον υγιή, ακατάγνωστον, ίνα ο εξ' εναντίας εντραπή μηδέν έχων περί ημών λέγειν Φαύλων" (Τίτον, 2,7-8). Ο Χριστός είναι το αληθινό μοντέλο που έχει καθαγιαστεί. Που έχει χρισθεί. Απο αυτόν ο Ιερεύς πρέπει να πάρει την μορφή, όχι μόνον για τον τελετουργικό χαρακτήρα, αλλά και για την μίμηση των τελειοτήτων Του, έτσι ώστε οι πιστοί να μπορούν να δούν σ'αυτόν έναν άλλο Χριστό. Μόνον έτσι αυτοί θα αισθανθούν έλξη απο το καλό παράδειγμα του οδηγού τους και ποιμένος!  
[Τέλος η Αγιότης. Γι' αυτό ο Ησυχασμός είναι ο μεγαλύτερος εχθρός του κληρικαλισμού].

  Η καλή φήμη που στολίζει τον ιερέα απο την εφαρμογή των αρετών, πείθει τους άλλους να τον μιμηθούν. Και έτσι όσο πιό όμοιοι θα είναι στον Χριστό οι Ιερείς τόσο ευκολότερα θα αφεθούν στην καθοδήγηση τους οι πιστοί.

Αυτός ο σεβασμός πρός τον κλήρο τής Εκκλησίας είναι αναγκαίος για την σωτηρία των πιστών

. Διότι εάν αυτοί δέν τους αναγνωρίσουν σαν λειτουργούς τού Χριστού, δέν θα υπακούσουν σ'αυτούς όπως στον Χριστό, όπως διαβάζαμε στην προς Γαλάται 4,14: "ώς άγγελον Θεού εδέξασθέ με, ώς Χριστόν Ιησούν!

 [Εκτός της ταυτίσεως του Αποστόλου με τον κλήρο, κάτι που είναι αφύσικο, ολόκληρο το απόσπασμα λέει: Γίνεσθε ώς εγώ, ότι κάγω ώς υμείς αδελφοί, δέομαι υμών. Ουδέν με ηδικήσατε, οίδατε δέ ότι δι'ασθένειαν της σαρκός ευηγγελισάμην υμίν το πρότερον, και τον πειρασμόν μου τον εν τη σαρκί μου ούκ εξουθενήσατε ουδέ εξεπτύσατε, αλλ'ως άγγελον Θεού.....Αυτή είναι η πάγια τακτική των αιρετικών, χρησιμοποιούν τα κείμενα όπως θέλουν! Γι'αυτό και είναι σωστό να επιμένουμε: Αρχή ορθοδοξίας, έλεγχος αποσπασμάτων]. 

 σε τέλεια αρμονία με το δόγμα του Ακινάτη συνθέτει με εντυπωσιακό τρόπο την κεντρική σημασία τής Ευχαριστίας στην πνευματική ζωή τού Ιερέως σαν το κύριο μέσον αγιασμού. Ξεκινώντας λοιπόν δηλώνει ότι η τάξις των πρεσβυτέρων ιδρύθηκε απο τον Θεό "για να προσφέρει την θυσία και να συγχωρέσει τις αμαρτίες και στο όνομα τού Χριστού να υπηρετήσουν για τους ανθρώπους  σε επίσημη μορφή το ιερατικό έργο".

Στην συνέχεια μάς θυμίζει πώς μέσω τής τάξεως τού υπουργήματος αυτού η πνευματική θυσία των πιστών ολοκληρώνεται σε ενότητα με την θυσία του Χριστού, η οποία προσφέρεται στην ευχαριστία μ'έναν τρόπο αναίμακτο και Ιεροπρεπή. Και δηλώνει ότι "Σ' αυτό τείνει και σ'αυτό βρίσκει την τέλεια πραγματοποίησή του το λειτούργημα των πρεσβυτέρων. Και πράγματι, το λειτούργημά τους, το οποίο αρχίζει με την αναγγελία του Ευαγγελίου, αντλεί την δύναμί του, και της αποτελεσματικότητά του απο την θυσία του Χριστού.[Χωρίς τήν Ανάσταση η πίστις μας μάταιη] Κάτι που σημαίνει επίσης ότι ο Ιερεύς ζεί για την τέλεση της Ευχαριστίας και απο αυτή πρέπει να προσλάβει την δύναμη για να προοδεύσει στην πραγμάτωση τής αρετής. Όλα τα Μυστήρια, όπως επίσης όλα τα λειτουργήματα της Εκκλησίας και το αποστολικό έργο, είναι στενά ενωμένα στην Θεία Ευχαριστία και σ'αυτή υπάγονται. Διότι στην Θειότατη Ευχαριστία συμπεριλαμβάνεται όλο το πνευματικό αγαθό της Εκκλησίας, δηλαδή ο ίδιος ο Χριστός. Στην Ευχαριστιακή θυσία ενεργείται η δική μας λύτρωση. Ο Ιερεύς πρέπει να θεωρηθεί προορισμένος κυρίως για την προσφορά τής Μεταλήψεως. Στην ζωή του αυτή η θυσία είναι πιό σημαντική απο την μελέτη και απο το εξωτερικό έργο της Ιεραποστολής. Η μελέτη του πρέπει να κατευθυνθεί στην εμβάθυνση της γνώσεως του μυστηρίου του Χριστού, του υπέρτατου Αρχιερέως, και η Ιεραποστολή του πρέπει να προκύψει απο την ένωση με τον Χριστό, τον Κυρίως Αρχιερέα! Η Θεία Ευχαριστία όχι μόνον προσφέρει την Χάρη, αλλά και την αυξάνει σ'αυτόν που την δέχεται με την σωστή διάθεση. Μάλιστα δέ η Θεία Ευχαριστία έχει καθαυτή την δύναμη να δώσει την Χάρη. Η Χάρις αυξάνει και η πνευματική ζωή μεγαλώνει κάθε φορά που δεχόμαστε αληθινά αυτό το Μυστήριο. Ώστε ο άνθρωπος να γίνει τέλειος καθαυτός μέσω της ενώσεως με τον Θεό. 

 Σχόλιο: Είναι προφανές πλέον, πιστεύουμε, ότι η Εκκλησιαστική ζωή τής Ορθοδοξίας δέν διαφέρει απο την παπική εκτροπή. Απώγειο τής οποίας είναι η αίρεση τού Οικουμενισμού όπως εκφράζεται κυρίως απο τον Ζηζιούλα.

Αμέθυστος.

Η Νεο-Πατερική σύνθεση - του τραγικού Περγάμου Ιωάννη Ζηζιούλα

Νεο-Πατερική σύνθεση
Μητροπολίτη Περγάμου Ιωάννη Ζηζιούλας


Είπε  ο τραγικός_"Νομίζω ότι στην ουσία η Νεο-Πατερική σύνθεση δεν είναι τίποτε άλλο από την προσπάθεια να απαντήσουμε με βάση τα υπάρχοντα κείμενά τους στο ερώτημα: τί θα έλεγαν οι Πατέρες αν βρίσκονταν στην εποχή μας; Το εγχείρημα είναι δύσκολο, και στη γλώσσα του Φλωρόβσκυ,"θαρραλέο και ριψοκίνδυνο". Αλλά ποιός μας λέει ότι η θεολογία είναι εύκολη υπόθεση;

Εύκολη είναι όταν επαναλαμβάνουμε σαν παπαγάλοι τί είπαν οι Πατέρες στην εποχή τους. Αλλά, όπως κάθε δάσκαλος, έτσι και οι Πατέρες απεχθάνονται τους μαθητές που παπαγαλίζουν, και χαίρονται εκείνους που λένε το μάθημα "με δικά τους λόγια". Τα δικά μας λόγια είναι τα ερωτήματα που θέτει ο πολιτισμός στον οποίο ανήκουμε, και σ΄αυτά πρέπει να πούμε το μάθημα των Πατέρων.

Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούμε να τους υποκαταστήσουμε ως διαχρονικούς διδασκάλους μας. Σημαίνει ότι πρέπει να τους κατανοήσουμε τόσο βαθιά, ώστε να μπορούμε να πούμε τί θα μας έλεγαν σήμερα. Αυτή είναι η Νεο-Πατερική σύνθεση. Και αυτή είναι στην ουσία η ίδια η Ορθόδοξη θεολογία".

σχολιο :Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΕΖΗΣΕ Ο ΖΗΖΙΟΥΛΑΣ ΕΘΕΣΕ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΤΗΣ ΕΤΕΡΟΤΗΤΟΣ, ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ Ο ΖΗΖΙΟΥΛΑΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΘΕΤΙΚΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΒΡΕΘΕΙ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ ΟΡΓΑΝΩΣΕ ΚΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΣΥΝΟΔΟ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΕΙΣΑΓΕΙ ΣΤΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΔΟΓΜΑ!

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΑΙΟ ΟΤΙ Ο ΓΙΑΓΚΑΖΟΓΛΟΥ, Ο ΒΑΣΙΚΟΣ ΤΟΥ ΜΑΘΗΤΗΣ, ΠΡΩΤΟΣΤΑΤΗΣΕ ΣΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ ΤΗΣ Woke ΚΟΥΛΤΟΥΡΑΣ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΠΑΙΔΙΚΟΥΣ ΣΤΑΘΜΟΥΣ.

ΦΥΣΙΚΑ Η ΣΧΕΣΗ ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΕ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΤΗΝ ΕΤΕΡΟΤΗΤΑ ΚΑΘΙΣΤΑΤΑΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΩΔΗΣ. Ο ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΗΣΥΧΑΣΜΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ;

O ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΦΑΙΔΩΝ,ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΟΣ, ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΓΑΘΟΥ

 

ΚΑΤΑ ΓΙΑΝΝΑΡΑ ΚΑΙ ΖΗΖΙΟΥΛΑ

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΙΤΙΩΔΟΥΣ ΑΡΧΗΣ

Στον Φαίδωνα η αλήθεια του Είναι και η πραγματικότης της ζωής, η ιδέα και η ύπαρξη είναι σε αναγκαία και εσωτερική σχέση το ένα με το άλλο.

Είναι ένας διάλογος αφιερωμένος στην αναζήτηση του νοήματος της ζωής και του θανάτου. Περιέχει όμως και το σύνταγμα της Φιλοσοφίας! Στους στίχους 96 Α-102 Α: όπου αναπτύσσονται τρείς βασικές γραμμές της φιλοσοφίας: η θεωρία των ιδεών, η θεωρία των αρχών και το δόγμα του Δημιουργού!

Εδώ λοιπόν περιγράφεται με κάθε λεπτομέρεια, ποιά είναι η ιδανική διαδρομή που ο Νούς του ανθρώπου πρέπει να διατρέξει όταν ερευνά την αλήθεια!

Και διακρίνονται αμέσως δύο φάσεις : η φυσική και η μεταφυσική : η πρώτη των οποίων φανερώθηκε από τους προσωκρατικούς, η δεύτερη όμως ακολουθεί μία καινούργια διαδρομή που ονομάζεται «δεύτερος πλούς» .

Οι μεταφυσικές ιδέες που λειτουργούν σαν κλήση προς την φιλοσοφία βρίσκονται μέσα στα τρία ερωτήματα: Γιατί τα πράγματα γεννιούνται; Γιατί φθείρονται; Γιατί υπάρχουν; Πρώτοι απάντησαν σ’αυτά τα ερωτήματα οι Φυσικοί, αλλά με απόλυτη ανεπάρκεια. Για παράδειγμα, ισχυρίστηκαν πως η ζωή γεννιέται σύμφωνα με τις διαδικασίες που ορίζουν το κρύο και την ζέστη, η σκέψη παράγεται από το αίμα, ή από τον αέρα ή από την φωτιά, ή από το μυαλό, σαν ένα φυσικό όργανο.

Οι Φιλόσοφοι της φύσεως όμως κατόρθωσαν να μας φανερώσουν πως η κοινή γνώμη (ώς γε εμαυτώ και τοις άλλοις εδόκουν), δηλ. οι προ-φιλοσοφικές γνώμες, έχουν έναν φυσικό χαρακτήρα, φυσιοκρατικό, και η προσπάθεια να δογματίσουμε με την βοήθεια αυτού που υπάρχει στην βάση της κοινής γνώμης βάζει σε κρίση, φανερώνει την απόλυτη ανεπάρκεια αυτών των κριτηρίων που ρυθμίζουν τον κοινό μας βίο. Διότι απεκαλύφθη μια για πάντα πως η φυσική επιστήμη δεν μπορεί να εξηγήσει τα πράγματα. Οι εξηγήσεις της είναι αυθαίρετες. [Κάτι που ζούμε και σήμερα με την παράδοσή μας στην Φυσική επιστήμη. Η μόνη πρόοδος της ανθρωπότητος είναι πως η επιστήμη πονήρεψε στην διάρκεια των αιώνων και κατήργησε το ΓΙΑΤΙ, την ερώτηση που αποκαλύπτει την ανεπάρκειά της, αντικαθιστώντας την μεθοδολογικά με το ΠΩΣ;]

Για παράδειγμα, στο επίπεδο της κοινής γνώμης πιστεύεται πως ο άνθρωπος αυξάνει λόγω του φαγητού - πώς είναι δυνατόν όμως προσθέτοντας κρέας στο κρέας να μεγαλώνει ο άνθρωπος; Γι’αυτό λοιπόν λέει ο Σωκράτης: «Επειδή δεν μπορώ να πεισθώ από καμμία τους εξήγηση, άρχισα να πλάθω όμως-όπως με τον νού μου, έναν άλλον τρόπο, διότι εκείνος καθόλου δεν με πείθει».

Αναλόγως λοιπόν οι Φυσικοί δεν μπορούσαν να εξηγήσουν το «δύο» και το «ένα», απολύτου σημασίας για την Φιλοσοφία. Λένε πως προσθέτοντας μία ενότητα σε μία άλλη κάνουμε το δύο, ή επίσης διαιρώντας στη μέση μία ενότητα τα κάνουμε πάλι δύο. Όμως η πρόσθεση και η διαίρεση είναι αντίθετα μεταξύ τους, δεν μπορούν να παράγουν λοιπόν το ίδιο αποτέλεσμα!

Η φιλοσοφία φανέρωσε λοιπόν πως κάθε πράγμα είναι Ένα, διότι είναι κάτι ορισμένο και προσδιορισμένο, καταργώντας μ’αυτόν τον τρόπο την απροσδιοριστία της δυάδος - «έν γάρ έκαστον καθό τόδε τί έστι και ωρισμένον». Γι’αυτό οι αρχαίοι μισούσαν το άπειρο που το θεωρούσαν Μηδέν και τίποτα, και αγάπησαν το ορισμένο, το μέτρο, αντίθετα από τους σύγχρονους, οι οποίοι αγαπούν τον τρόπο του Μηδενός.

Έτσι λοιπόν ξεκινά ο Σωκράτης τον δεύτερο πλού, μία ναυτική έκφραση της εποχής, που αναφερόταν στον πλού που έπαιρναν τα πλοία, κωπηλατώντας όταν δέν είχαν αέρα να φουσκώσει τα πανιά τους. Ο Κικέρων τον ονόμασε «dialecticorum remis» - αυτή η δεύτερη μέθοδος κατορθώνει να κατακτήσει λοιπόν το υπεραισθητό. Τα πανιά των Φυσικών ήταν τα αισθητήρια και οι αισθήσεις, τα κουπιά αντιθέτως είναι οι συλλογισμοί και οι υποθέσεις. Το πέρασμα λοιπόν από το αισθητό στο υπεραισθητό, δηλ. η εισαγωγή μίας αιτίας όχι-Φυσικής και επομένως μετα-Φυσικής, κρίνεται απαραίτητο ακριβώς για να εξηγήσει το αισθητό και να το ελευθερώσει από τις αντιφάσεις στις οποίες θα έπεφτε αν εγκαταλειπόταν στον εαυτό του. Ο δεύτερος πλούς πραγματοποιείται σε δύο στιγμές: την πρώτη φτάνουμε στο επίπεδο των ιδεών, ενώ στην επόμενη φτάνουμε το επίπεδο των πρώτων αρχών, δηλ. το υπέρτατο επίπεδο, που στέκεται πάνω και από τις ιδέες. Ο Πλάτων διαπραγματεύεται τις ιδέες σε πολλές περιπτώσεις, τις πρώτες αρχές όμως σπάνια, π.χ. στον Φαίδωνα 65D, 74A, 78C.

Το κέρδος αυτού του δευτέρου πλού είναι η ανακάλυψη ενός νέου τύπου «αιτίας», που συνίσταται μέσα στις νοερές πραγματικότητες. Το αποτέλεσμα της υποθέσεως αυτών των πραγματικοτήτων είναι η εξήγηση όλων των πραγμάτων με την σχέση τους με το νοητό αυτό ύψος. Ο αποκλεισμός του αισθητού και φυσικού από την δυνατότητά του να υπολογιστεί στο επίπεδο της «αληθινής» αιτίας και η μείωση επομένως του αισθητού στο επίπεδο του μέσου και του οργάνου με τα οποία πραγματοποιείται η «αληθινή αιτία».

Δεχόμενοι λοιπόν τον πρώτο σταθμό του δευτέρου πλού, την ύπαρξη των ιδεών των νοητών πραγματικοτήτων σαν τις αληθινές αιτίες του υπαρκτού, δεχόμεθα επίσης σαν αληθινά όλα τα πράγματα που συμφωνούν με αυτές (τις ιδέες) και σαν ψεύτικα όλα όσα δεν συμφωνούν. Αποκλείουμε όλες τις Φυσικές πραγματικότητες σαν αληθινές αιτίες.

Πρέπει όμως να βρούμε και μία υπόθεση στην οποία θα στηρίζεται η θεωρία των ιδεών, που όμως δεν θα έχει την ανάγκη καμμίας άλλης υποθέσεως (Φαίδων 101 D3-E1). Και αυτή η υπόθεση ονομάζεται λοιπόν αμέσως μετά ΑΡΧΗ (101 Ε1-102 Α1)! Και για πρώτη φορά στην ιστορία διαγράφεται στον ορίζοντα Η ΑΙΤΙΩΔΗΣ ΑΡΧΗ.

«Αλλά ταυτοχρόνως θα προσέξης να μην μπερδευτής μέσα στις συγχύσεις εκείνων οι οποίοι κάνουν έργο τους τις αντιλογίες, διαλεγόμενος και περί της αρχής και περί των λογικών ακολουθιών της συγχρόνως, εάν βέβαια επιθυμείς να βρεις κάτι από τα όντα» (άμα δέ ούκ άν φύροιο ώσπερ οι αντιλογικοί περί τε της αρχής διαλεγόμενος και των εξ εκείνης ωρμή μένων, είπερ βουλοιό τι των όντων ευρείν).

Οι ιδέες λοιπόν δεν είναι οι πρώτες και οι υπέρτατες αρχές. Αιτιώδης αρχή ήδη στον Φαίδωνα είναι το Εν (101 C 6-7...και μονάδος ο άν μέλλη εν έσεσθαι), το οποίο είναι ΑΡΧΗ και το οποίο ανακαλύπτει μόνον ο Φιλόσοφος. Μετά την οντολογία των ιδεών υπάρχει η πρωτολογία των πρώτων Αρχών. Της Μονάδος και της Δυάδος.

Μία πεποίθηση που οδήγησε όλη την Ελληνική φιλοσοφία είναι, πως η εξήγηση σημαίνει ενότητα. Έτσι λοιπόν η πολλαπλότης των αισθητών πραγμάτων εξηγείται μέσω της συνοπτικής μειώσεώς των στην ενότητα της ιδέας. Έτσι οι πολλοί άνθρωποι ενώνονται και εξηγούνται από την αντίστοιχη ιδέα του ανθρώπου, τα πολλά δένδρα από την ιδέα του δένδρου. Αλλά η πολλαπλότης του νοερού επιπέδου των ιδεών πώς εξηγείται;

Εξηγείται με δύο διαφορετικά, ξεχωριστά θεμέλια της Μετα-Φυσικής, με δύο σταθμούς του δευτέρου πλού, με δύο επίπεδα στην Μεταφυσική θεμελίωση. Όπως δηλ. η σφαίρα της αισθητής πολλαπλότητος εξαρτάται από την σφαίρα των ιδεών, αναλόγως η σφαίρα της πολλαπλότητος των ιδεών εξαρτάται από μία περαιτέρω σφαίρα πραγματικότητος από την οποία οι ίδιες οι ιδέες προέρχονται, την υπέρτατη και απόλυτη σφαίρα της πραγματικότητος. Όπως μαρτυρεί και ο Αριστοτέλης : Μεταφ. 988 α 7-14.

«Ο Πλάτων έτσι απεφάνθη για τα ζητήματα που ερευνούμε. Δύο αιτίες μόνον έχει χρησιμοποιήσει, την αιτία τού τί έστι και την υλική, γιατί τα είδη είναι αίτια στα άλλα τού τί εστί, στα είδη αίτιο είναι το ένα, και σχετικά με το ζήτημα ποιά είναι η ύλη που στέκει από κάτω σαν υποκείμενο, που επάνω της εκφωνούνται (λέγονται) τα είδη, όταν πρόκειται για τα αισθητά, και το ένα, όταν πρόκειται για τα είδη, η απάντησή του είναι, ότι η ύλη αυτή είναι η δυάδα, το μεγάλο και το μικρό».

Το υπέρτατο πρόβλημα της φιλοσοφίας των Ελλήνων υπήρξε: «Γιατί υπάρχουν τα πολλά; Γιατί δηλ. και πώς από το ένα προέρχονται τα πολλά;»

Ο Αριστοτέλης καθαρίζει ξανά το τοπίο: Μεταφ 1089 α 2-9! «Έδοξε γάρ αυτοίς - διότι σκέφτηκαν πως όλα τα όντα θα είναι ένα και τούτο το ένα θα είναι το καθαυτό όν, εάν δέν λύσουν το πρόβλημα που έθεσε ο Παρμενίδης (δεν είναι δυνατόν να κατανοηθεί το μή είναι, το μή όν). Σκέφτηκαν λοιπόν ότι έπρεπε να αποδειχθή ότι το μή-όν υπάρχει, γιατί κατ’αυτόν τον τρόπο, από το όν και από κάποιο άλλο, τα όντα μπορούν να υπάρξουν, αφού πρέπει να είναι πολλά». Η αδιαφοροποίητος Δυάς, δεν είναι λοιπόν το νούμερο δύο, όπως ακριβώς και το νούμερο ένα με την έννοια της Αρχής δεν είναι το ΕΝΑ. Και ο Αλέξανδρος ο Αφροδισιευς ολοκληρώνει: Επιπλέον πεισμένος ότι απέδειξε πως το ίσον και το άνισον είναι αρχές όλων των πραγμάτων (αρχάς απάντων των τε καθ’αυτά όντων και των αντικειμένων ηγούμενος διεικνύται-πάντα γαρ επειράτο ώς εις απλούστατα ταύτα ανάγειν) το μέν ίσον ανέθεσε στην μονάδα (στην ενότητα) το δε άνισον στην υπεροχή και στην έλλειψη (στην υπερβολή και στο ελάττωμα). Σε δύο πράγματα οφείλεται η ανισότης, στο μεγάλο και στο μικρό, στην υπεροχή και στην έλλειψη, και γι’αυτό ο Πλάτων την ονόμαζε αόριστον δυάδα (απροσδιόριστον), διότι μήτε το υπερέχον μήτε το υπερεχόμενον, καθό τοιούτον (καθ’εαυτό) ωρισμένον (καθορισμένον), αλλά αόριστον και άπειρον. Αυτή είναι η ύλη λοιπόν για τον Πλάτωνα, το μεγάλο και το μικρό, η πολλαπλότης. Η οποία, σαν υπόστρωμα στην ενέργεια του Ενός, δημιουργεί την πολλαπλότητα των πραγμάτων σε όλες της τις μορφές. Αυτή η ύλη λοιπόν, εκτός από οριζόντια Αρχή της πολλαπλότητος, είναι επίσης και αρχή της Ιεραρχικής διαβαθμίσεως του πραγματικού. Η πολλαπλότης, η διαφορά και διαβάθμιση των όντων γεννιούνται από την ενέργεια του Ενός, η οποία προσδιορίζει την αντίθετη αρχή της Δυάδος, που είναι απροδιόριστη, αόριστη, πολλαπλότης. Το Ένα λοιπόν, παρότι Ιεραρχικά ανώτερο από την Δυάδα, δεν θα είχε καμμία δημιουργική Ικανότητα! Έτσι λοιπόν δεν μπορούμε να μιλήσουμε κάν για δύο Αρχές, διότι οι αριθμοί έπονται των Αρχών.

Το Είναι δημιουργείται από δύο πρωτογενείς αρχές, και είναι μία σύνθεση, μία μίξη ενότητος και πολλαπλότητος, καθορισμένου και αορίστου, πεπερασμένου και απείρου. Οτιδήποτε υπάρχει, είναι στο μέτρο στο οποίο είναι κάτι το καθορισμένο, το πεπερασμένο, ξεχωριστό, ταυτόσημο, σταθερό και μόνιμο, και καθώς είναι τέτοιο, μετέχει της πρωτογενούς ενότητος, που είναι αρχή κάθε καθορισμού. Τίποτε δεν είναι κάτι, εάν δεν είναι σε κάποιο μέτρο ένα κάτι. Αλλά μπορεί να είναι ακριβώς κάτι και ένα και να μετέχει της ενότητος, μόνον επειδή ταυτοχρόνως μετέχει και της αντιθέτου αρχής της απείρου πολλαπλότητος, και γι’αυτό είναι άλλο ως προς την ίδια την ενότητα. Το Είναι λοιπόν, είναι ουσιαστικώς ενότης στην πολλαπλότητα. Οι ιδιες οι αρχές δεν είναι το Είναι, αλλά συστήνουν κάθε Είναι, προηγούνται του Είναι και επομένως η ενότης σαν αρχή προσδιορισμού είναι επέκεινα του Είναι. Η υλική αρχή σαν μή-είναι έπεται του Είναι. Το Ένα σαν επέκειτα του Είναι ταυτίζεται με το ΑΓΑΘΟ.

Και ο ορισμός του Αγαθού πραγματοποιείται στην Πολιτεία. Και επιτυγχάνεται δια της διαιρέσεως, της διαλεκτικής. Κατά πρώτον ορίζει τις ενδιάμεσες γνώσεις : ( Πολιτ. VI 511 D 2-5) διάνοια δέ καλείν μοι δοκείς την των γεωμετρικών τε και την των τοιούτων έξιν αλλ’ού νού, ώς μεταξύ τι δόξης (γνώμης)τε καί νο΄τήν διάνοιαν ούσαν -ΠΟΛΙΤ. 510Β 2-9.Υπολόγισε τώρα καί την του νοητού τομήν. Ένα μέρος του νοητού είναι υποχρεωμένη η ψυχή να το ερευνήσει εξ υποθέσεων, μη πορευομένη με κάποια αρχή, αλλά με συμπεράσματα (επί τελευτήν). Το άλλο (που στηρίζεται σε αρχή ), το επ’αρχήν ανυπόθετον, η ψυχή το ερευνά πορευομένη εξ υποθέσεως και χωρίς τις εικόνες του πρώτου μέρους, αλλά ακολουθώντας μία πορεία με τις ιδέες και μέσω των ιδεών. Εννοώ λοιπόν το άλλο τμήμα του νοητού, που ο λόγος το αποκτά με την δύναμη της διαλεκτικής, χρησιμοποιώντας τις υποθέσεις σαν υποθέσεις και όχι σαν αρχές, σαν σημεία δηλ. εκκινήσεως και στηρίγματος (σαν επιβάσεις τε και ορμάς), μέχρι του ανυποθέτου επί την του παντός αρχήν να φθάσει. Χωρίς να χρησιμοποιήσει τίποτε αισθητό (αλλ’είδεσιν αυτοίς δι’αυτών εις αυτά, και τελευτά εις είδη), αλλά μόνον τις ίδιες τις ιδέες εις εαυτές και καθ’εαυτές και ολοκληρώνει στις ιδέες.

Συλλαμβάνοντας έτσι την ουσία του Αγαθού φτάνει η διαλεκτική στο τέλος, στην ολοκλήρωση του δεύτερου πλού - Πολιτεία VII 534 B3-D1!Δέν θα ονομάσουμε λοιπόν διαλεκτικό όποιον συλλαμβάνει τον λόγο (την έννοια) της κάθε ουσίας κάθε πράγματος; Και όποιον δεν μπορεί να δώσει τέτοιον λόγο, δεν θα πούμε πως δεν έχει νου; Έτσι συμβαίνει και με το ΑΓΑΘΟ! Οποιος δεν είναι ικανός να ορίσει την ιδέα του Αγαθού με την σκέψη (τω λόγω), αφαιρώντας την από όλες τις άλλες (ιδέες) και κερδίζοντας όπως στην μάχη όλους τους ελέγχους, προθυμούμενος να την ελέγξει μη κατά δόξαν (γνώμην) αλλά κατ’ουσίαν και διαπορευόμενος ανάμεσα σ’αυτά τα πράγματα με λόγο που δεν ξεπέφτει (απτώτι), τότε αυτός ούτε το αγαθό γνωρίζει ούτε κάθε άλλο πράγμα, αλλά ακόμη και αν μάθει κάποια εικόνα, την συλλαμβάνει με την γνώμη και όχι με την επιστήμη (τον νού, την διαλεκτική ) και την κρατάει σαν είδωλο μέσα του, και κοιμώμενος και ονειρευόμενος σ’αυτήν την ζωή ακόμη, κατεβαίνοντας στον Άδη πριν κατορθώσει να ξυπνήσει, εκεί θα τελειώσει και τον ύπνο του.

Ποιός είναι τελικώς ο ορισμός του Αγαθού; Η ουσία του Αγαθού είναι το Ένα, όπως το διδάσκει και ο Θεός ο Α-πόλλων (όχι- πολλά). Το αγαθό είναι το Ένα και το Ένα είναι το απόλυτο όλων των πραγμάτων. Αυτό είναι και το τέλος της πορείας.

Νομίζουμε ότι αρχίζει να φανερώνεται καθαρά η φιλοσοφική πηγή της θεολογίας και του Ζηζιούλα και του Γιανναρά. Διότι η αιτιώδης αρχή, ενώ δεν έχει θέση στην Αγία Τριάδα, είναι το θεμέλιο του νοητού κόσμου, όπως μας το φανερώνει ο Πλάτων. Και ο μακρύς δρόμος προς το Αγαθό, αυτό το επέκεινα της ουσίας, περνά από την έρευνα της ετερότητος, τον ορισμό του άλλου, την διευκρίνηση του Νόμου του Ενός και των πολλών, την ενότητα των πάντων. Ακριβώς όπως αρέσκονται να μας διδάσκουν οι ψευτοθεολόγοι μας!
Όποιος θέλει καταλαβαίνει.
Αμέθυστος

Περι της Δογματικής του Ζηζιούλα!

Περι της Δογματικής του Ζηζιούλα! 

Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ, ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ, ΑΠΙΣΤΟΣ ΘΩΜΑΣ  
 
Διδάχθηκε στην θεολογική Θεσ/νίκης και εκατοντάδες θεολόγοι την φύτεψαν στο κεφάλι τους, σαν Ορθόδοξη διδασκαλία. Μοιράστηκε σε φωτοτυπίες παντού σαν η φωνή της αλήθειας και οι νεότεροι την μελετούν και χάνουν την ψυχή τους κυριολεκτικά, εφόσον βρίσκεται αναρτημένη στο internet, στον ΟΟΔΕ, που με την αδιακρισία του, την πλασάρει για Ορθόδοξη διδασκαλία.Απίστευτη ανοησία, που δέν διορθώνεται, διότι ο ΟΟΔΕ έχει αλάθητες παν/κες απαιτήσεις. Παλαιότερα όλες οι κακοδοξίες προερχόταν από τους επισκόπους, σήμερα έρχονται από τα παν/μια.Περί Σωτηρίας το Κεφάλαιο: «Η λογική τής ενανθρωπήσεως απορρέει απο το γεγονός ότι ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο, για να τον καταστήσει μέτοχο τηςδικής του (υπάρχει και άλλη;) μακαριότητος! Συνεπώς, μέσα στα πλαίσια αυτής της προθέσεως (ένας περιορισμένος Θεός, κλεισμένος σε πλαίσια), αυτού του σκοπού του Θεού, δημιούργησε τον άνθρωπο σαν κρίκο μεταξύ του Θεού και του υλικού κόσμου. Και ο άνθρωπος θα γινόταν το σημείο εκείνο διά του οποίου ολόκληρη η Φύση θα μετείχε στην ζωή του Θεού»Αμέσως-αμέσως αποκαλύπτεται μία θεολογία επηρεασμένη απο το Filioque μέ μία ευκίνητη χρησιμοποίηση του διά. Διά του Υιού! Ξέρουμε πώς το Filioque, εξαφάνισε το Άγιο Πνεύμα, αφού για τους Λατίνους είναι η αγάπη του Πατρός προς τον Υιό και τανάπαλιν. Και εξαφάνισε και τον Υιό, αφού άφησε αντιπρόσωπο και ανεχώρησε. Ας δούμε τι εξαφανίζει ήδη σε μία παράγραφο ο παρανοϊκός λόγος του Ζηζιούλα! Τον άνθρωπο! Δημιουργήθηκε σαν κρίκος, για να σώση την Φύση. Ποιά φύση; Τόν ζωικό κόσμο, τόν στερημένο ελευθερίας και αυτεξουσίου. Εξαφανίζει όμως και τον Κύριο! Θα δούμε πώς! Γίνεται όμως παρ' όλα αυτά (ο Κύριος) ένα μέσον επανορθώσεως, αναγκάζεται να ενσαρκωθεί λόγω της παρακοής τού Αδάμ. Όπως λένε ακόμη οι παπικοί, για να μας σώσει από την αμαρτία. Διότι η αμαρτία είναι η αιτία της Σωτηρίας. Όπως το πρεσβεύει και ο κληρικαλισμός. Συνεχίζουμε όμως το παραμύθι της κοκκινοσκουφίτσας που πλασάρει όλη η σάρα και η μάρα για δόγμα : «Ο άνθρωπος στην ελευθερία του αποφάσισε αντί να συνδέσει τον κόσμο με τον Θεό (σαν κρίκος που είναι) να τον συνδέσει με τον εαυτό του (Τον έκλεψε. Η αρπαγή της Φύσεως) ανατρέποντας το σχέδιο του Θεού! (Η καημένη η Φύση φυλακίστηκε πλέον στους νόμους της κτιστότητος, στον θάνατο, αι αιτία. Το Μηδέν συνυπήρχε με τον Θεό. Δέν εμφανίστηκε το μηδέν της Δημιουργίας ένεκεν). Ο Θεός λοιπόν μετέτρεψε πλέον την πορεία του σχεδίου, διότι έπρεπε τώρα να λάβει υπόψιν νέα δεδομένα, νέες καταστάσεις!την ανθρώπινη Φύση μόνον τα αδιάβλητα πάθη, και 

δέν πήρε ο,τιδήποτε δημιούργησε ο άνθρωπος με την συνέργειά του με τον Εωσφόρο, τα διαβλητά πάθη, δέν τό 'μαθε ο άνθρωπος)Το αρχικό σχέδιο του Θεού δέν περιείχε αυτήν την πραγματικότητα (Και ο Θεός κλονίζεται βλέπουμε : ούτε παντογνώστης, ούτε παντοδύναμος)».«Το συγκλονιστικό μυστήριο της Ελευθερίας: ότι ο άνθρωπος μπόρεσε να ανατρέψει ολόκληρο το σχέδιο του Θεού ως προς την μέθοδο»Οι προφήτες, η Θεοτόκος! Άγνωστοι. Ότι κατόρθωσε ο Θεός μέσω των προφητών και της Θεοτόκου να συνεχίσει το έργο του, σαν να μήν υπήρξε η παρεμβολή του Εωσφόρου, άγνωστο. Ότι η ενσάρκωση θα γινόταν και στον παράδεισο, όπως έγινε στον παράδεισο, στην κεχαριτωμένη Μαρία, άγνωστο! Κατά την γνώμη του ο Εωσφόρος ανέτρεψε την βούληση του Θεού, είχε την δύναμη! Είναι αντίπαλος του Θεού! Ο άνθρωπός του έχει δύναμη έναντι του Θεού και της αλήθειας. Γι’αυτό και ο ίδιος τολμά με αρρωστημένη θρασύτητα να ανατρέπει την αλήθεια του Πατερικού δόγματος και όπως είδαμε τελευταίως να διορθώνει και το Ευαγγέλιο. Να τίθεται υπεράνω και των Ευαγγελιστών. Ώς προς την μέθοδο.Αυτά τα σκουπίδια συνεχίζουμε να μαθαίνουμε ελέω ΟΟΔΕ, σαν Ορθοδοξία!

Αμέθυστος

Επιστημονικό περιοδικό με τίτλο ΩmegaAlpha για τη Μελέτη της Θεολογίας του Μητροπολίτη Ιωάννη Ζηζιούλα

 

Το Ίδρυμα Ιωάννης Ζιζιούλας έχει την χαρά να ανακοινώνει την έκδοση του πρώτου τεύχους του νέου επιστημονικού περιοδικού «The OmegAlpha: Journal for the Study of Metropolitan John Zizioulas’ Theology». Πρόκειται για ένα περιοδικό με ελεύθερη πρόσβαση το οποίο δημοσιεύει πρωτότυπα επιστημονικά άρθρα, με διπλή ανώνυμη αξιολόγηση, που αφορούν σε διάφορες πτυχές της σκέψης και του έργου του μακαριστού Μητροπολίτη Περγάμου Ιωάννη Δ. Ζηζιούλα (1931-2023), του πιο επιφανούς εκπροσώπου της Παγκόσμιας Ορθοδοξίας των τελευταίων δεκαετιών.Το περιοδικό δημοσιεύει επιστημονικά άρθρα που αφορούν κυρίως ζητήματα της θεολογικής σκέψης του Μητροπολίτη Περγάμου Ιωάννη Ζηζιούλα και ευρύτερα θέματα που σχετίζονται με την παρακαταθήκη του από θεολογική, φιλοσοφική, ιστορική ή άλλη οπτική. Η συντακτική επιτροπή είναι διεθνής και η εκδοτική πολιτική είναι οικουμενικά ανοικτή. Το περιοδικό θα δημοσιεύει επίσης βιβλιοπαρουσιάσεις, κριτικά δοκίμια και διάλογο μεταξύ ειδικών. Το περιοδικό εκδίδεται από το Ίδρυμα Ιωάννης Ζιζιούλας σε συνεργασία με τον εκδοτικό οίκο Sebastian Press (Λος Άντζελες, Καλιφόρνια) και την Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών Βόλου. Αρχισυντάκτης του περιοδικού είναι ο Δρ Νικόλαος Ασπρούλης, αναπληρωτής διευθυντής της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών Βόλου. 

Το πρώτο τεύχος [Τόμος 1, Αρ. 1 (2025)] είναι αφιερωμένο στο γενικό θέμα: Η εσχατολογία στο έργο του Μητροπολίτη Ιωάννη Ζηζιούλα. Το τεύχος εστιάζει σε διάφορες πτυχές της εσχατολογικής θεώρησης του Μητροπολίτη Ιωάννη Ζηζιούλα, διερευνώντας τον ρόλο της εσχατολογίας στο έργο του Ζηζιούλα και την επιρροή της στη ζωή της Εκκλησίας, καθώς και τη σχέση της με τον σύγχρονο κόσμο. Το τεύχος περιέχει επίσης κριτική έκδοση αδημοσίευτου αρχειακού υλικού, και συγκεκριμένα ένα δοκίμιο που έγραψε ο Ιωάννης Ζηζιούλας όταν σπούδαζε υπό την καθοδήγηση τον Paul Tillich στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, στις αρχές της δεκαετίας του '60. Η γλώσσα του περιοδικού είναι η αγγλική.

 

Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ. Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ;;; ΠΟΥ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΘΗΚΕ ΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΦΙΛΑΡΧΙΑ ΤΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΥΠΗΚΟΩΝ. 

 ΟΛΕΣ ΤΟΥ ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ, ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΜΕ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΙ ΤΟΥ ΕΧΟΥΝ ΔΙΟΡΙΣΤΕΙ ΣΤΙΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΠΟΥ ΔΙΕΞΑΓΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ, ΣΑΝ ΤΟΥΣ INFLUENCERS, EXOYN MIA MONO AΡXH. 

KANENAΣ ΔEN KATAΛABAINEI TI ΛENE. OYTE OI ΙΔΙΟΙ. ΑΠΛΩΣ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΣΤΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΤΟΥ ΠΣΕματος ΟΠΟΥ ΠΕΦΤΕΙ ΧΡΗΜΑ ΚΑΙ ΔΟΞΑ .ΚΑΤΙ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΟ ΤΟΥ ΝΤΟΥΜΠΑΙ, ΟΠΟΥ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΜΑΣ ΖΕΙ ΤΙΣ 120 ΗΜΕΡΕΣ ΣΤΑ ΣΟΔΟΜΑ ΤΟΥ ΠΑΖΟΛΙΝΙ.ΣΕ ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΟΣ.

πηγή

Οι πλάνες του Επισκόπου Περγάμου (Ζηζιούλα) και του Χρήστου Γιανναρά

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΝΥΣΣΗΣ ΚΑΙ Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΖΩΗ-Η ΑΝΑΙΡΕΣΙΣ ΤΟΥ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΖΗΖΙΟΥΛΑ (1)

ΚΕVIN CORRIGAN

Θα εξετάσουμε και θα συνδέσουμε την ανθρωπολογία τού Γρηγορίου με την μυστική του θεολογία ερευνώντας τίς ερωτήσεις γύρω από την ατομικότητα, το πρόσωπο και την ταυτότητα. Κατ’ αρχάς λοιπόν άς αναρωτηθούμε γιατί αυτές οι ερωτήσεις θέτουν προβλήματα;

Οι μελέτες γύρω από την ταυτότητα και τούς συναφείς όρους στήν πατριστική σκέψη κινδυνεύουν να είναι αναχρονιστικές πλέον. Διότι όροι όπως προσωπικότης και ανθρώπινη ταυτότης, είναι δημιουργίες τής συγχρόνου συνειδήσεως, οι οποίες τοποθετούνται στην μετα-καρτεσιανή και μετα-καντιανή εποχή τών διαφιλονικιών γύρω από την ατομική υποκειμενικότητα και τις ικανότητες δευτέρας κατηγορίας όπως η ικανότης να αλλάξει κάποιος τίς πεποιθήσεις του και τις επιθυμίες του με την βοήθεια του νοητικού στοχασμού.

Ένα μέρος τού προβλήματος λοιπόν συνδέεται με την μοντέρνα χρήση αυτών τών όρων, με το ότι δηλ. εάν κάτι δέν είναι "προσωπικό" με τον τρόπο πού το περιμένουμε εμείς να είναι, ότι δηλ. ανήκει ιδιωτικά και αμείωτα σέ ένα άτομο ή σε εμένα, τότε αυτό το κάτι πρέπει να είναι απρόσωπο. Αυτό αποτελεί την κοινή ανάγνωση τού Πλάτωνος και τής Πλατωνικής αγάπης στά τελευταία πενήντα χρόνια. Πάρα πολλά από τον Γρηγόριο δέν φαίνονται λοιπόν προσωπικά σύμφωνα με την μοντέρνα έννοια και το πρόβλημα είναι μεγάλο, εφόσον συνεχίζουμε να μήν τόν διαβάζουμε προσεκτικά, καθότι αυτός και πολλοί άλλοι αρχαίοι στοχαστές φαίνονται αφηρημένοι, απρόσωποι και δύσκολοι γιά αναγνώστες οι οποίοι έχουν μορφωθεί με την μοντέρνα διχοτομία: προσωπικό ή απρόσωπο.

[Κάποτε ο πατήρ Ιωάννης Μέγιεντορφ μου είχε πει σε μια στιγμή παρρησίας ότι δὲν μπορεί να καταλάβει γιατί οι άνθρωποι έχουν καταληφθεί από τη μανία για τους Πατέρες. Τόσοι πολλοί άνθρωποι προπαγανδίζουν αυτή τη μόδα, η οποία τους εμποδίζει να καταλάβουν ο,τι υπάρχει στον πραγματικό κόσμο, και την ίδια στιγμή πιστεύουν πως υπηρετούν την Εκκλησία και την Ορθοδοξία.

Φοβούμαι πως οι άνθρωποι ελκύονται όχι από τη σκέψη των Πατέρων, ούτε από το περιεχόμενο των γραπτών τους, αλλά από το στιλ τους. Αυτό πλησιάζει αρκετά την Ορθόδοξη κατανόηση των λειτουργικών ακολουθιών: να τις αγαπάς δίχως να τις καταλαβαίνεις: και στον βαθμό που δεν είναι κατανοητές, να μη βγάζεις κανένα συμπέρασμα.

Καθόμαστε στο κέλυφός μας, γοητευμένοι από μια μελωδία, και δεν προσέχουμε ότι η Εκκλησία πάσχει, και ήδη, εδώ και πολύ καιρό, έχει εγκαταλείψει το πεδίο της μάχης.

Ο ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑΣ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ]

Τό ίδιο πιεστικό ίσως δέ και περισσότερο είναι το πρόβλημα με τόν όρο ταυτότης "identity".Ταυτότης σημαίνει ιδιότης (από το λατινικό idem πού σημαίνει ίδιο) και αυτό τό είδος ομοιότητος χωρίς καμία διαφορά ή μοναδικότητα δέν είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Η Πλατωνική Μορφή τοιουτοτρόπως, ή τό αυτό- το οποίο εμφανίζεται στόν Γρηγόριο, το κάλλος καθεαυτό, δέν μάς λέει πλέον κάτι σημαντικό, εφ’όσον έχουμε εκτοπίσει το θείο αποκλειστικά στόν δικό του χώρο.

Η ομοιότης λοιπόν τής αυτο-γνωσίας, τής αυτο-σχέσεως φαίνεται να είναι κενή ή πολύ καθολική. Θά μπορούσε αντιθέτως να είναι επίσης ένα ακριβέστατο αρχέτυπο γιά τήν ποιοτική ή ποσοτική ομοίωση ή η κάπως ανιαρή ομοιότης ενός πράγματος, ενός υποκειμένου, το οποίο συνεχίζει να υπάρχει πέρα από τον χρόνο.

Συνεχίζοντας λοιπόν με τον όρο πρόσωπο-person στά αγγλικά, προερχόμενος ετυμολογικά από το λατινικό persona, μολονότι έχει κάποια ιδιαίτερα και ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά στην Ελληνιστική και Ρωμαϊκή φιλοσοφία και μολονότι οι μετέπειτα εξελίξεις τού όρου persona, όπως στόν Βοήθιο π.χ. σάν an individual substance of a rational nature, δηλ. ατομική υπότασις μιάς λογικής φύσεως ή φύσει λογικής, οδήγησε σε μεγάλη ιστορική πορεία την σκέψη, παρόλα αυτά η προσωπική ταυτότης σάν κάτι το οποίο ανήκει αποκλειστικά σέ ένα μοντέρνο πρόσωπο, μπορεί να είναι εντελώς ξένη με τα αρχαία κείμενα.

Τοιουτοτρόπως από αυτή τη θέση τής μοντέρνας ατομικιστικής και αντικειμενικής χρήσεως αυτών τών όρων, ο Γρηγόριος ή ο Ευάγριος μπορεί να φαίνονται πώς έχουν πολύ λίγα να μάς πούν, εκτός ίσως από τον πλούτο τών γραφών και την Χριστιανική ζωή γιά τα οποία μάς δίνουν τόσες πληροφορίες τα γραπτά τους. Ιδιαίτερα δε εάν τα πράγματα πού εμείς θεωρούμε δικά μας (οι έρωτές μας, οι συγκινήσεις, οι σκέψεις, οι ζωές μας κά.) έχουν μόνο σχετική σπουδαιότητα γιά την αναγωγή της ψυχής στό Μυστήριο τού Θείου απείρου. Αυτό, πολύ συχνά φαίνεται σάν μιά τυπική Πλατωνική απώθηση τής ατομικότητος υπέρ τού αφηρημένου καθολικισμού της Πλατωνικής ιδέας. Καί γι αυτό το λόγο αναγνώστες τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους, σάν τον Πόππερ και τον Βλαστό, διαθέτουν χωρίς καμία αμφιβολία από μέρους τους μιά τέτοια μοντέρνα στάση απέναντι και στούς δύο και στόν Ευάγριο και στόν Γρηγόριο.

Υπάρχουν όμως και άλλα πάζλ στό σύγχρονο παιχνίδι. Κατ’αρχάς είναι πολύ δύσκολο να εξηγήσουμε σ’ έναν σύγχρονο πραγματιστή τί σημαίνει να είναι κάποιος άνθρωπος ή να είναι ένα εξατομικευμένο πρόσωπο, εφ’όσον ο ανθρώπινος Νούς, δημιουργημένος κατ’εικόνα τού θεϊκού απείρου, είναι σήμερα απολύτως ακατανόητος.

Καί δεύτερον, κατά ένα μεγάλο μέρος λόγω και αυτού τού συγχρόνου πάζλ, καθηγητές σάν τον Ζηζιούλα, έχουν χαράξει μιά διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στούς σύγχρονους όρους τής ατομικότητος, τής προσωπικότητος και σε άλλες ποιότητες (οι οποίες κατά την άποψή τους ανήκουν σε μιά αντικειμενοποιημένη Δυτική παράδοση η οποία ξεκινά από τον Αυγουστίνο και τόν Βοήθιο και αναπτύσσεται από τόν Καρτέσιο, τον Κάντ κ.ά.) και σέ μιά πλουσιότερη ανατολική οπτική της προσωπικότητος στόν Γρηγόριο και στούς Καππαδόκες, η οποία πρέπει να γίνει κατανοητή σχεσιακά, κοινωνικά και σάν ύπαρξη εν κοινωνία. Μιά οπτική η οποία υπερέχει τών ατομικών ουσιών, διότι κατ’εικόνα τής Τριάδος, όπου οι προσωπικές σχέσεις και συνάφειες είναι υπέρτατες. Η προσωπικότης είναι μιά μοναδικότης η οποία δέν μπορεί να καταχωρηθεί σάν μιά σειρά από ποιότητες ή αριθμητικές έννοιες.

Είναι μιά δυνατή οπωσδήποτε ανάγνωση αλλά ολωσδιόλου διαχωριστική. Είναι επίσης ψεύτικη. Θά δούμε στη συνέχεια αναλυτικότερα όλα αυτά τα σημεία και τούς τρόπους με τούς οποίους σχετίζονται στήν θεολογία τού Γρηγορίου.

(Συνεχίζεται)
Αμέθυστος

Ο αιρετικός Περγάμου Ζηζιούλας αρνείται την θεότητα του Υιού και του Αγίου Πνεύματος και δεν μιλάει κανείς!

Αυτόν τον αιρετικό επικαλέστηκε η Συριζαία υπέρμαχος του σοδομιτικού νομοσχεδίου, Αθηνά Λινού (η «πρεσβυτέρα» ντε!!).

H ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ ΤΟΥ ΖΗΖΙΟΥΛΑ (17)-Η ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ- Η ΝΕΑ ΑΙΡΕΣΗ

 Συνέχεια από: εδω

Η ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ,ΤΟΥ ΑΛΛΟΤΡΙΟΥ.

Καί καταλήγουμε λοιπόν στόν σκοπό μας. Γιατί αυτός ήταν ο σκοπός τής ευχαριστιακής εκκλησιολογίας από τήν αρχή. Μέ ποιόν τρόπο θα μπορέσουμε να δεχθούμε ''ορθόδοξα'' το ΠΡΩΤΕΙΟ τού πάπα.

ΕΔΩ ΠΛΕΟΝ Η ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΙΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΗ.

«Κάθε τοπική εκκλησία διακηρύσσει ότι είναι καθολική, αφού βρίσκεται σε κοινωνία με τίς άλλες τοπικές εκκλησίες στόν κόσμο». Μάς οριζοντίωσε.

«Η ιδεώδης έκφραση της ενότητας τής εκκλησίας σε παγκόσμιο επίπεδο είναι η οικουμενική Σύνοδος. Η ερώτηση εάν η εκκλησία χρειάζεται έναν πρώτο σε παγκόσμιο επίπεδο καθίσταται καθοριστικής σημασίας. Τό ερώτημα περί τού πρωτείου τού επισκόπου τής Ρώμης σε παγκόσμιο επίπεδο μπορεί να ρυθμιστεί κατάλληλα μόνο με τη βοήθεια τής ευχαριστιακής εκκλησιολογίας. Καμία ευχαριστία δέν μπορεί να νοηθεί σε απομόνωση από τις άλλες ευχαριστιακές κοινότητες στόν κόσμο. (Όποιος είχε μάθει πώς η εκκλησία δέν είναι εκ τού κόσμου τούτου, ας τό ξεχάσει). Η φύση τής εκκλησίας είναι κοινωνία. Τό πρωτείο εξαρτάται από τη συνοδικότητα και η συνοδικότητα ομοίως εξαρτάται από το πρωτείο».

Όπως έγραφε ακριβώς και στό ξεκίνημα τού κειμένου με τό οποίο παραδίδεται η εκκλησία στον πάπα, κάτι παράλληλο με τό Μνημόνιο με τό οποίο παραδώσαμε την Ελλάδα στό ΔΝΤ.

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΥΝΙΣΤΑ ΤΗΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ ΚΑΙ Η ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ ΣΥΝΙΣΤΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ.

Και συνεχίζει ο διάσημος οντολόγος: «Σέ εκείνους μεταξύ τών ορθοδόξων οι οποίοι θεωρούν τη σύνοδο ως υπεράνω τού πρώτου διαφεύγει απλώς πώς δέν υπάρχει σύνοδος χωρίς τόν πρώτο. Η σύνοδος δέν είναι πάνω από τον πρώτο, καθώς δέν μπορεί να υπάρξει χωρίς αυτόν.

ΑΚΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΜΕ ΕΥΛΑΒΕΙΑ ΠΑΡΑΚΑΛΩ

«Αυτό είναι το μυστήριο τής ταυτόχρονης υπάρξεως τού ενός και τών πολλών, όπως το βλέπουμε στήν Αγία Τριάδα και επίσης, διά της αναλογίας στήν ευχαριστία».

«Κατά τούς πρώτους αιώνες, η κανονική δομή τής εκκλησίας αναγνώρισε στόν επίσκοπο Ρώμης το status του πρώτου. Γι αυτό, οι διατάξεις τού 34ου Αποστολικού κανόνα, εμπνευσμένες από τίς αρχές τής ευχαριστιακής εκκλησιολογίας (ούτε οι Απόστολοι είχαν έμπνευση από το Άγιο Πνεύμα, μόνο από τη θέση τους σάν πρώτοι τής ευχαριστίας) πρέπει να εφαρμοστούν επίσης στην ενότητα τής εκκλησίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Όταν αυτό συμβεί, τα πιό σοβαρά εμπόδια γιά την αποδοχή τού Ρωμαϊκού πρωτείου από τούς ορθοδόξους θα υπερβαθούν».

Αυτός είναι λοιπόν ο νέος επί-σκοπος τού Ζηζιούλα: δέν χάνει ποτέ τον σκοπό του.

Αυτό είναι τό σύστημα βάσει τού οποίου μπορούμε να ξεπουλήσουμε ό,τι ιερό καί όσιο μάς έχει απομείνει.

Καί οι Έλληνες παλεύοντας να σώσουν τόν άρτον τόν ούσιον, όπως και όλοι οι ορθόδοξοι λαοί εξάλλου, οι οποίοι βρίσκονται σε πτώχευση και κάτω από επιτήρηση (ΕΝΤΕΛΩΣ ΤΥΧΑΙΑ) θά πουλήσουν με ευκολία και αδιαφορία τόν άρτον τον επιούσιον.

ΑΙΩΝΙΑ ΜΑΣ Η ΜΝΗΜΗ !!!

Αμέθυστος

  καὶ Μωϋσῆς μὲν πιστὸς ἐν ὅλῳ τῷ οἴκῳ αὐτοῦ ὡς θεράπων, εἰς μαρτύριον τῶν λαληθησομένων,

Εβρ. 3,6            Χριστὸς δὲ ὡς υἱὸς ἐπὶ τὸν οἶκον αὐτοῦ, οὗ οἶκός ἐσμεν ἡμεῖς, ἐάνπερ τὴν παῤῥησίαν καὶ τὸ καύχημα τῆς ἐλπίδος μέχρι τέλους βεβαίαν κατάσχωμεν.

Εβρ. 3,7            Διό, καθὼς λέγει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον· σήμερον ἐὰν τῆς φωνῆς αὐτοῦ ἀκούσητε,

Εβρ. 3,8            μὴ σκληρύνητε τὰς καρδίας ὑμῶν ὡς ἐν τῷ παραπικρασμῷ, κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ πειρασμοῦ ἐν τῇ ἐρήμῳ,

Εβρ. 3,9            οὗ ἐπείρασάν με οἱ πατέρες ὑμῶν, ἐδοκίμασάν με, καὶ εἶδον τὰ ἔργα μου τεσσαράκοντα ἔτη·

Εβρ. 3,10           διὸ προσώχθισα τῇ γενεᾷ ἐκείνῃ καὶ εἶπον· ἀεὶ πλανῶνται τῇ καρδίᾳ, αὐτοὶ δὲ οὐκ ἔγνωσαν τὰς ὁδούς μου·

Εβρ. 3,11           ὡς ὤμοσα ἐν τῇ ὀργῇ μου, εἰ εἰσελεύσονται εἰς τὴν κατάπαυσίν μου·

 τίσι δὲ προσώχθισε τεσσαράκοντα ἔτη; οὐχὶ τοῖς ἁμαρτήσασιν, ὧν τὰ κῶλα ἔπεσεν ἐν τῇ ἐρήμῳ;

Εβρ. 3,18           τίσι δὲ ὤμοσε μὴ εἰσελεύσεσθαι εἰς τὴν κατάπαυσιν αὐτοῦ εἰ μὴ τοῖς ἀπειθήσασι;

Εβρ. 3,19           καὶ βλέπομεν ὅτι οὐκ ἠδυνήθησαν εἰσελθεῖν δι᾿ ἀπιστίαν.

H ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ ΤΟΥ ΖΗΖΙΟΥΛΑ (16)-Η ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ- Η ΝΕΑ ΑΙΡΕΣΗ

 Συνέχεια από εδω

Η ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ,ΤΟΥ ΑΛΛΟΤΡΙΟΥ.

«Απο τη στιγμή που κάθε εξουσία στην Εκκλησία πηγάζει από την ευχαριστία, επικεφαλής του ενοριακού συμβουλίου μπορεί να είναι μόνο ένας πρεσβύτερος, όχι ένας λαϊκός. Αλλά όπως στην ευχαριστία έτσι και στην διοίκηση της ενορίας – που δεν είναι τίποτε άλλο από την προέκταση της ευχαριστίας στην καθημερινή ζωή της Εκκλησίας – οι λαϊκοί δεν είναι ποιμένες, αλλά ποίμνιο».

Γιατί δεν δοκίμασε ποτέ του να κάνει τον ποιμένα τού Σωφρόνιου;

Η ευχαριστιακή εκκλησιολογία είναι το όπλο με το οποίο θα ενωθεί η ορθοδοξία με τον πάπα και θα χαθεί. Διότι η παλιά καλή Κοινωνία δεν ήταν ευχαριστιακή όπως την εννοεί ο άθεος Ζηζιούλας, ο οποίος παρακάμπτει τον Κύριο και από την Λειτουργία, μεταμορφώνοντάς την σε πηγή εξουσίας. Δηλ. εκμηδενίζοντας το έργο Τού Κυρίου.
«Φθάνοντας στον Μεσαίωνα, η ευχαριστιακή εκκλησιολoγία στην ορθόδοξη παράδοση, βρίσκεται αντιμέτωπη με δυο ‘εχθρούς’ ταυτόχρονα. Με τον σχολαστικισμό και με τον ησυχασμό όπου φαίνεται να δίνεται έμφαση περισσότερο στην άσκηση και στην νοερά προσευχή από την συμμετοχή στην κοινωνία τής κοινότητος τής Εκκλησίας. 

Και η απάντηση δόθηκε από τον Καβάσιλα: Σημαίνεται δε η Εκκλησία εν τοίς Μυστηρίοις ουχ ως εν συμβόλοις. Ου γαρ ονόματος ενταύθα κοινωνία μόνον η αναλογίας ομοιότης, αλλά πράγματος ταυτότης. Την Του Χριστού Εκκλησίαν ει τίς ιδείν δυνηθείη ουδέν έτερον ή αυτο μόνον το Κυριακον όψεται Σωμα. 

ΕΔΩ ΒΡΙΣΚΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΞΕΚΑΘΑΡΗ ΔΙΑΤΥΠΩΣΗ ΤΗΣ. Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΥΝΙΣΤΑ ΤΗΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ ΚΑΙ Η ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ ΣΥΝΙΣΤΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ».

Και ο επίσκοπος συνιστά τα πάντα διότι το Κυριακό Σώμα τού ανήκει. Ο Καβάσιλας είναι ο πρόγονός του μόνον εφόσον διαβάσουμε από την ερμηνεία της Θείας Λειτουργίας του, τα αποσπάσματα που επέλεξε ο Ζηζιούλας. Διότι ο Καβάσιλας λέει άλλα πράγματα.

Ας τα δούμε:

Τα Μυστήρια δεν συμβολίζουν Τον Κύριο, δεν έχουμε κοινωνία μαζί Του με κάποια αναλογική ομοιότητα, αλλά έχουμε Αυτόν Τον Ίδιο Τον Κύριο. Τον Οποίο προσπαθεί να εκπαραθυρώσει ο Ζηζιούλας για να μείνει ο επίσκοπος στη θέση Του σαν εικόνα Του. Γι’ αυτο το λόγο, για να παίξει τον ρόλο της η εκκλησιολογία τού Ζηζιούλα είναι υποχρεωμένη να αφαιρέσει από την Λειτουργία την Θυσία, την ανάμνηση Τού Κυρίου και την ικετευτική πλευρά της Κοινωνίας η οποία ζητά την άφεση των αμαρτιών.

 Στην εκκλησιολογία τού Ζηζιούλα όλα είναι τετελεσμένα. Τετέλεσται είπε ο Κυριος. Το έργο Του ολοκληρώθηκε. Εάν ταυτιστούμε με Τον Κύριο τότε δεν έχουμε και εμείς να κάνουμε κάτι παραπάνω, να περπατήσουμε τον δρόμο Του. Είμαστε σωσμένοι. Σε αυτήν την περίπτωση όμως στην θέση που υπήρχε στην πατερική Θεολογία ο Κύριος πρέπει να μπεί ο Πατήρ. Όπως καί γίνεται. Και γι’ αυτό το μόνο που μας απομένει είναι να ευχαριστούμε Τον Πατέρα που έστειλε Τον Υιό Του να κάνει τα πάντα για την σωτηρία μας, χωρίς να μας κουράσει εμάς τα αδέλφια Του. ΤΙ ΑΓΑΠΗ!!! Η συνέργεια δεν υπάρχει. Γι’ αυτό και ο ησυχασμός, η συνέργεια, είναι εχθρός τής εκκλησίας τού Ζηζιούλα. 

Και η Λειτουργία είναι απλώς μια ευχαριστία για τα συντελεσμένα και η σύναξη εικών της Αγίας Τριάδος και ο επίσκοπος εικών της δόξης του εσχατολογικού Χριστού.

Και όμως ο Καβάσιλας, στο τέλος του Βυζαντίου, ορθώνεται σα γίγαντας και μας προστατεύει από τις κακοδοξίες του οικουμενισμού και την προδοσία τής Αλήθειας.

Κεφ. 2,4. Για τον λόγο αυτό τα προσφερόμενα τώρα στοιχεία δια των οποίων σημαίνεται το σώμα εκείνο, πριν την Θυσία, αφιερώνονται στο Θεό και γίνονται και καλούνται Τίμια Δώρα. Έτσι έκαμε και ο Χριστός τον άρτο και τον οίνο και τα παρουσίαζε στον Θεό και Πατέρα προσφέροντάς τα σαν δώρα, διότι ο Χριστός εθυσιάσθη για την δόξα Του Πατρός (δηλ. Του Θεού, δηλ. της Θεοτητός Του).

Στο κεφ. 3,1 εξηγεί καθαρά τι εννοεί με τον όρο ‘σημαίνεται’.

«Η ζωή δεν συντηρείται μόνο με την τροφή αλλά και δηλώνεται, σημαίνεται (σχεδόν ταυτίζεται) δια αυτής (της τροφής)».

Θα δούμε σε λίγο για ποιον λόγο και με ποιόν τρόπο ο Ζηζιουλας χρησιμοποιεί παραπλανητικά τον όρο ‘σημαίνεται’ για να πετάξει Τον Κύριο έξω απ’ την Εκκλησία μαζί με τους πιστούς Του, και να κατορθώσει να την αυτονομήσει και να την παραδώσει στο πνεύμα της εποχής, δηλ. του κοσμικού φρονήματος, της βουλήσεως για δύναμη και στα χέρια της επιστημονικής θεολογίας.

Η ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΙΚΕΣΙΑ.

10,6: Ποια λέγονται στη προσκομιδή μετά την ανάμνηση και δηλώνουν πως η παρουσίαση των δώρων είναι συγχρόνως ευχαριστήριος και ικετευτική (ικεσιος); Ποια είναι τα αγαθά που μας εδόθηκαν ήδη; Ποια δε τα ζητούμενα; Οπωσδήποτε τα ίδια: Άφεσις αμαρτιών, κληρονομία Βασιλείας. Αυτά είναι εκείνα που παρέλαβε ήδη η Εκκλησία, αυτά είναι και εκείνα για τα οποία ικετεύει. Γι’ αυτό το λόγο μνημονεύει τον θάνατο Του Κυρίου, αλλά μνημονεύει και τους τελειωμενους Αγίους, μνημονεύει δε επίσης και τους μη τέλειους ακόμα, ευχαριστώντας για τους πρώτους, ικετεύοντας για τους δεύτερους.

17,1: Η σημασία της ιερουργίας είναι το Μυστήριο της οικονομίας Του Χριστού. Σημαίνεται μεν δια της Θυσίας, σημαίνεται δε και δια των προ της Θυσιας, και των μετα την Θυσιαν τελουμένων και λεγομένων.

35,4. Η Χάρις λεγεται ότι ενεργεί διπλά στα Τιμια Δωρα. Πρωτα με το τροπο που τα αγιάζει, επειτα με τον τροπο που αγιαζει εμας δια αυτών.

Και τώρα το σημαντικότερο σημείο. Ο ΤΑΦΟΣ ΤΟΥ ΖΗΖΙΟΥΛΑ. Αυτό που έκλεψε για να οικοδομήσει την κακοδοξία του και να παρουσιάσει την Εκκλησία σαν ίδρυμα με θεσμούς και ιερούς κανόνες οι οποίοι ταυτίζονται με το δόγμα. Έτσι ακριβώς όπως η σύγχρονη επιστημη δεν μπορεί να συμπεριλαβει τον άνθρωπο και ο επίσκοπος και η εκκλησία του Ζηζιούλα δεν μπορούν να συμπεριλάβουν τον πιστό.

39,1. Σημαίνεται δε η Εκκλησια στα Μυστήρια οχι σαν σε σύμβολα, αλλα σαν τα μέλη απεναντι στη καρδιά και σαν τους κλαδους απεναντι στη ριζα του φυτού, σαν τα κληματα στην άμπελο. Για την Εκκλησια τα αγιασμένα Τίμια Δώρα είναι τροφή αληθινή και ποτό αληθινό, και μετέχοντας σε αυτά δεν τα μεταβάλλει σε ανθρώπινο σωμα, σαν οποιαδήποτε άλλη τροφή, αλλά αυτή (η Εκκλησια) μεταβάλλεται σε Εκείνα καθώς τα ανώτερα νικούν τα κατώτερα.

Αυτή είναι η Εκκλησία. Οι πιστοί. Ανάμεσά τους και ο επισκοπος και ο ιερεύς, διότι και αυτοί ικετεύουν για την άφεση των αμαρτιών τους και κοινωνούν των Αχράντων Μυστηρίων.

Διότι, 13,5, ο ιερεύς είναι του λαού ο προβεβλημένος ως πρεσβευτής αυτών και μεσίτης.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, Ο ΜΕΤΑΦΟΡΕΑΣ ΤΗΣ ΧΑΡΗΣ.

44,1: Ου γαρ παντες οίς διδωσιν ο ιερευς αληθώς μεταλαμβάνουσιν, αλλ’ εκεινος μονος παντως οίς αυτός διδωσιν ο Χριστός. Ο ιερευς διδει γενικα σε ολους τους προσερχομένους, ο δε Χριστός στους αξίους να μετασχουν.

ΔΙΟΤΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΓΙΑΖΕΙ ΚΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΔΙΝΕΙ ΤΟΝ ΑΓΙΑΣΜΟ.

50,13: Το εργον της Μυσταγωγιας και το τελος, δηλ. τον αγιασμο των Δωρων και την αγιαση των πιστών, Αυτος μονος τα τελεί. Οι δε ευχες και οι δεησεις και οι ικεσιες που συνοδευουν την τελετή ειναι του ιερεως. Εκείνα ειναι έργα Κυρίου, αυτα δουλου, αυτός ευχεται, Εκείνος τελειώνει τις ευχες, ο Σωτηρ διδει, ο ιερεύς ευχαριστεί για τα δοθέντα.

Και τελος η μεγαλη ασυγχώρητη αμαρτια, στην οποια γλιστρησαν, λόγω κληρικαλισμού, ο πατριαρχης και οι ανθρωποί του και ο ιδιος ο Ζηζιουλας, κατηγορώντας τους πατερες τού σχισματος σαν δαιμονισμένους και διαβεβαιώνοντας μας πώς εύχονται για την σωτηρια τους.

50,15. Μερικοι εχουν απατηθει νομιζοντας οτι η μνεία των Αγιων δεν ειναι ευχαριστία αλλα ικεσία υπερ των Αγίων.

Οσοι αναπέμπουν τις ευχες με την ιδεα οτι ωφελουν με αυτες τους Αγίους, αρνούνται την δοξα τους, πραγμα που σημαινει οτι βλασφημούν οχι μονο αυτούς αλλά και τον Θεό σαν να μην ετήρησε τις υποσχέσεις που έδωσε οτι θα τους δοξάσει και θα τους προσφέρει θέση στην Βασιλεία Του.

Οποιος εχει νού και πίστη, καταλαβαίνει.

Αμέθυστος