Τοπίο στην ομίχλη

Amélie

Braveheart Soundtrack

Το Κόκκινο Ποτάμι: Κωνσταντίνος Αργυρός και Μελίνα Ασλανίδου στο νέο τραγούδι της σειράς

Το Κόκκινο Ποτάμι: Κωνσταντίνος Αργυρός και Μελίνα Ασλανίδου στο νέο τραγούδι της σειράς

Ο Κωνσταντίνος Αργυρός και η Μελίνα Ασλανίδου ενώνουν για πρώτη φορά τις φωνές τους και μας χαρίζουν το υπέροχο ντουέτο «Δυο Επιστροφές», σε μουσική Χρήστου Παπαδόπουλου και στίχους Κώστα Μπαλαχούτη, που κυκλοφορεί από την Panik Platinum και αποτελεί το τραγούδι των τίτλων της σειράς «Κόκκινο Ποτάμι – Η Συνέχεια» του OPEN.

Ο Κωνσταντίνος Αργυρός συναντά μουσικά τη Μελίνα Ασλανίδου σ’ ένα τραγούδι ψυχής. Η μουσική του Χρήστου Παπαδόπουλου, με τον ήχο των παραδοσιακών οργάνων όπως η ποντιακή λύρα, το κανονάκι και το σαντούρι, οι στίχοι του Κώστα Μπαλαχούτη και το δέσιμο των φωνών των δύο τραγουδιστών, κάνουν το «Δυό Επιστροφές» ένα ιδιαίτερο ντουέτο γεμάτο μνήμη και συναίσθημα.

Ρένα Βλαχοπούλου - οι καλύτερες ατάκες!

Mπαχάρι,Κανέλλα και Φιλί.

Μπαχάρι, κανέλλα και φιλί

στο πατάρι είναι κρυμμένη η συνταγή

το φως του φεγγαριού και

ο Βόσπορος είναι μόνα

το φανάρι είναι η παιδική μας αγάπη.

 

 

 

Το όνειρο απέθαντο του επαναπατρισμού στην αγκαλιά

των άγιων τόπων της καρδιάς, της αθωότητας

του πηγαίου συναισθήματος , που εξαγνίζει

την ηθελημενη ή αθέλητη συμμετοχή μας

σε μια πραγματικότητα πολύ σκληρή τελικά..

πολυ σκληρή για τους ευαίσθητα Ανθρώπινους.

Ένα πράγμα μπορώ να πώ έντιμα
η επιστήμη κάνει λάθος..όταν
πεθαίνεις κυριολεκτικά
σταματά ο εγκέφαλος πρωτος να λειτουργεί..
εστιάζεις μόνο στον παλμό της καρδιάς
όπως τον νοιώθεις να σβήνει.
Μια εντελώς μοναχική ευθεία γραμμή
κανένα ζιγκ ζαγκ δεν χωρά εδώ.
Ο Θάνατος ο αληθινός δεν είναι
μια εγκεφαλική διαδικασία..
γιατί λοιπόν να είναι η ζώσα στιγμή..;


Όλοι ξέρουμε καλά πως

Aγάπη και Ζωή είναι να μένεις πιστός

στον παλμό της καρδιάς σου.

ΥΓ. δεν κοιτω πια ουτε πισω ουτε μπροστα

εστιάζω μονο στο Τώρα.

Και οταν νοιωθω ανθρώπους

που αγαπώ καλά

τότε το Τώρα μου είναι τοσο όμορφο

όσο το πιο αυθεντικό παιδικό μου Χαμογέλιο.

αερικό

 

Μία Κρυφή Ζωή

ΤΏΡΑ ειναι ΩΡΑ να δούμε την ΤΑΙΝΙΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ, του Μάλικ με τίτλο "ΜΙΑ ΚΡΥΦΗ ΖΩΗ". ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ Μ Ε Γ Α Λ Υ Τ Ε Ρ Ο από το ΝΗΣΙ...κατά την ταπεινή μου άποψη. ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ..

 Aναγνωστης

 

 Ο Φραντς Γιεγκερστέτερ (Όγκαστ Ντιλ), ένας Αυστριακός αντιρρησίας συνείδησης, αρνείται να αγωνιστεί για τους Ναζί κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και εκτελείται από αυτούς το 1943. Μπαίνοντας στο σπίτι του Γιεγκερστέτερ στην ύπαιθρο της Αυστρίας, η ταινία ακολουθεί τον αγωνιστικό βίο του Φραντς και της συζύγου του, Φάνι (Βάλερι Πάχνερ). Με αφετηρία τα πραγματικά γράμματα που αντάλλασσαν κατά τον πόλεμο, η ταινία απεικονίζει πώς το ζευγάρι ήρθε σε σύγκρουση με τα μέλη της κλειστής κοινωνίας τους, την εκκλησία, την κυβέρνηση, ακόμη και τους φίλους τους — και πώς όλα αυτά τους οδήγησαν σε μια τραγική επιλογή. 

Η επιστροφή του πολυβραβευμένου σκηνοθέτη Τέρενς Μάλικ σε μία απίστευτης ομορφιάς δραματική ταινία και με τον Μπρούνο Γκαντς σε μία από τις τελευταίες του εμφανίσεις στην μεγάλη οθόνη. Σκηνοθεσία: Τέρενς Μάλικ Ηθοποιοί: Όγκαστ Ντιλ, Βάλερι Πάχνερ, Ματίας Σένερτς, Μπρούνο Γκαντς, Μαρία Σιμόν, Μάικλ Νίκβιστ, Τομπίας Μορέτι, Ούλριχ Μάτες, Γιούργκεν Πρόχνοφ

 

Ολόκληρη η ταινία εδώ

The Lonely Shepherd

Χαμογελάστε.... Ο σκληρός!

Τα παιδιά της γειτονιάς σου...

Η προσκόλληση στα υλικά!

Η επιβεβαίωση της απιστίας μας!


Η  ταινία "Ostrov - Το νησί", είναι μια ρώσικη ταινία που συγκλονιζει! Εδώ στο απόσπασμα που παραθέτουμε περιγράφει το πρόσωπο του π. Ανατόλιου, ενός μοναχού που έχει την τελευταία θέση στο μοναστήρι, είναι ο υπεύθυνος για τη θέρμανση του μοναστηριού, ζει και κοιμάται μέσα στο λεβητοστάσιο πάνω στους σωρούς από κάρβουνα, παριστάνει τον σαλό (τρελό), αλλά στην πραγματικότητα είναι μία αγία και διορατική μορφή.

Ο ηγούμενος του μοναστηριού, που θαυμάζει και αναγνωρίζει την αγιότητα του π. Ανατόλιου, πάει να κοιμηθεί για κάποια βράδια στο λεβητοστάσιο μαζί με τον π. Ανατόλιο. Εκεί, για άλλη μια φορά, κάνει τις σαλότητές του και ξεσκεπάζει τα κρυμμένα πάθη του (προσκόλληση στα υλικά αγαθά) και την απιστία του ηγούμενου!
Κλειδαμπαρωμένοι εντός του λεβητοστάσιου και μέσα σε μια κόλαση φωτιάς και καπνού, ο ηγούμενος παθαίνει σοκ και φανερώνει πόσο φοβάται τον θάνατο. Ο ίδιος το παραδέχεται και με ταπείνωση ομολογεί, ότι εφόσον φοβάται μην πεθάνει, άρα δεν είναι έτοιμος να παρουσιαστεί ενώπιον του Θεού, γιατί είναι άπιστος.

Προσέξτε  ομοιότητες με τη σημερινή κατάσταση εν μέσω της "πανδημίας ". 

Σήμερα  βιώνουμε κι εμείς το ίδιο σοκ. Με τον βομβαρδισμό από το πρωί έως το βράδυ με μηνύματα: "μένουμε σπίτι" "πλένουμε χέρια" "δεν κάνουμε χειραψίες" "δεν αγκαλιαζόμαστε" "φοράμε μάσκες και γάντια" "δεν φιλάμε τις εικόνες" "όχι συνωστισμός" και άλλα τέτοια, κατάφεραν να μας ενσπείρουν τον τρόμο μήπως κολλήσουμε τον ιό και πεθάνουμε.
Αυτός ο τρόμος βέβαια είναι πιο εμφανής σε ανθρώπους, που δέχονται πληροφόρηση μόνο από την τηλεόραση (κυρίως οι πιο ηλικιωμένοι).
Η "πανδημία" λοιπόν όπως την αποκαλούν  αποτέλεσε μια κρίση και μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να εξετάσουμε τον εαυτό μας. Είδαμε, πώς αντιδράσαμε στην είδησή της  και είδαμε ότι φοβηθήκαμε. Τρομοκρατηθήκαμε.  Κλείσαμε τις εκκλησίες από όπου παίρναμε την πνευματική μας τροφή. Βουτιά στην ύλη και άρνηση του πνεύματος. Αυτός ο φόβος και ο τρόμος λοιπόν που μας διακατέχει, φανερώνει, πόσο υλιστές είμαστε (ή πόσο θα ήθελαν κάποιοι να μας κάνουν) και πόσο άπιστοι φανήκαμε μπροστά στην απειλή του θανάτου αλλά και στην παντοδυναμία του Θεού.
Όμως ο Χριστός μας, στην προτροπή του διαβόλου: «εἰπὲ ἵνα οἱ λίθοι οὗτοι ἄρτοι γένωνται» είχε απαντήσει: «Οὐκ ἐπ' ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος». Στην προσφορά της υλικής τροφής αντέτεινε την πνευματική τροφή. Αλλά και μπροστά στην όποια απειλή των ασθενειών και του θανάτου, ο Χριστός μας είναι εκείνος που θεραπεύει τους ασθενείς και νικάει τον θάνατο. Αυτό το πιστεύουμε. Και αν δεν το πιστεύουμε, έχουμε πρόβλημα. Σαν τον ηγούμενο της ταινίας, ας πούμε.
Ο καιρός κοντεύει. Οι εκκλησίες την Κυριακή ανοίγουν. 
Ας φανερώσουμε ότι δεν είμαστε υλιστές. Δεν μας ενδιαφέρει μόνο η ύλη. Έχουμε και ψυχή που χρειάζεται να τραφεί. Ας γεμίσουμε τις αυλές των εκκλησιών και ας αδειάσουμε τα άγια Ποτήρια. Κι αν παρασυρθήκαμε από το κύμα του υλισμού και της απιστίας, Εκείνος είναι εκεί και μας περιμένει με ανοιχτές τις αγκάλες για να μας συγχωρήσει και να μας αγκαλιάσει! 
π.Ε.Μ.

ΚΑΘΟΔΟΣ

Οργανικό κομμάτι από το μουσικό έργο του Νίκου Ξυδάκη "ΑΠΟΚΟΠΟΣ ή ΣΠΙΝΑΛΟΓΚΑ", που δημιουργήθηκε στο πλαίσιο των ενεργειών ένταξης της Σπιναλόγκας στα Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Unesco. 

 Το 2018, ο Δήμος Αγίου Νικολάου ανέθεσε στον συνθέτη Νίκο Ξυδάκη και στον ποιητή Διονύση Καψάλη να δημιουργήσουν ένα πρωτότυπο καλλιτεχνικό έργο, με πηγή έμπνευσης τον εμβληματικό τόπο της Σπιναλόγκας, που αποτελεί σύμβολο του πόνου, της απομόνωσης και του μαρτυρίου, ενώ ταυτόχρονα αναδεικνύει το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής, μέσα από τον αγώνα των ανθρώπων για επιβίωση. 

Σε αυτό το video, ο Νίκος Ξυδάκης παίζει στο πιάνο το οργανικό θέμα με τίτλο "Κάθοδος". Μια μοναδική στιγμή στην αρχή τής δημιουργίας του έργου ... Η μουσική επενδύθηκε με πλάνα από την μαγνητοσκόπηση της ΕΡΤ της συναυλίας στη Σπιναλόγκα στις 18 Ιουλίου 2018, από το ομώνυμο ντοκιμαντέρ σε σκηνοθεσία Πάνου Καρκανεβάτου, από το αρχείο της Artway - Τεχνότροπον καθόλη τη διάρκεια προετοιμασίας του project (Ιανουάριος 2018 - Ιούλιος 2018), καθώς και με φωτογραφίες και πλάνα του Γιώργου Σπανού και της Έλλης Ρουμπέν.

Ματωμένα χώματα

 Επεισόδιο 10ο

Τα Ματωμένα χώματα είναι ένα από τα πιο γνωστά μυθιστορήματα της Διδώς Σωτηρίου. Εκδόθηκε για πρώτη φορά στην Αθήνα το 1962 και έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες (μεταξύ των οποίων αγγλικά, βουλγαρικά, εσθονικά, γαλλικά, γερμανικά κ.ά.). Στο βιβλίο περιγράφεται η ζωή του Μανώλη Αξιώτη ο οποίος υπηρέτησε στα οθωμανικά Αμελέ Ταμπουρού (Τάγματα Εργασίας) του 1914–1918, αργότερα έγινε φαντάρος του Ελληνικού προσφυγιά. Το βιβλίο αναφέρεται γενικότερα στη ζωή των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και στη Μικρασιατική Καταστροφή.

Βαρκαρόλα, Σταύρος Ξαρχάκος (ορχηστρικό)

Στέγνωσε αγέρι τα πανιά
και πάρε τα όνειρα μου
πάρε και τη καρδιά μου
δεν τη μπορώ την ερημιά
Γυαλό γυαλό που θα με πας
που θα με ταξιδέψεις
και τι θα μου γυρέψεις
αφου το ξέρω μ’ αγαπάς

Μόλις κυκλοφόρησε το soundtrack της καινούριας ταινίας "Birleşen Gönüller" του σκηνοθέτη Hasan Kıraç!!!
Moυσική Ευανθία Ρεμπούτσικα

Casablanca

(βασισμενο στο θεατρικο των Murray Burnett και Joan Alison “Everybody Comes to Rick’s”) 

Στη δίνη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η εξωτική Καζαμπλάνκα στο Μαρόκο  που βρίσκεται λόγω του πολέμου σε ειδικό καθεστώς ουδετερότητας, με την επικυριαρχία Γάλλων και Γερμανών και την επιβολή των δεύτερων στους πρώτους αποτελεί σταυροδρόμι όλων των λαών, που ψάχνουν μια διέξοδο από τα δεινά της Ευρώπης και ένα εισιτήριο προς την ελεύθερη Αμερική. 

Εδώ βρίσκουν καταφύγιο πολιτικοί πρόσφυγες, τυχοδιώκτες, απατεώνες , καταζητούμενοι, καιροσκόποι, αντιστασιακοί, ένα σωρό διαφορετικοί άνθρωποι, που όλοι τους αναζητούν μια ελπίδα για επιβίωση. 

Εδώ βρίσκεται και ο ήρωας της ταινίας ο Αμερικανός Ρίκ Μπλέιν (Χάμφρευ Μπόγκαρτ) ιδιοκτήτης του μεγαλύτερου μπαρ της πόλης, του «Rick's Cafe Americain». Οι γνωριμίες του και οι συναναστροφές του τόσο με τον υπόκοσμο, όσο και με τους κατακτητές, του εξασφαλίζουν την άνετη επιβίωσή του. Ο Ρικ είναι ένας κυνικός, απόμακρος και σκληρός άνθρωπος. 

Όταν ο Γερμανός Στρατηγός Στράσερ καταφτάνει στην Καζαμπλάνκα, ο αξιωματικός της γαλλικής αστυνομίας Ρενώ κάνει ότι μπορεί για να τον ευχαριστήσει και του υπόσχεται να του παραδώσει τον διάσημο Τσέχο αρχηγό της Αντίστασης Βίκτορ Λάζλο έναν θρυλικό αντιστασιακό, που καταζητείται από τους ναζί. Ο Λάζλο (Πώλ Χενρέιντ) εμφανίζεται στο κέντρο διασκέδασης του Ρικ μαζί με τη σύζυγό του Ίλσα (Ίνγκριντ Μπέργκμαν), με την οποία ο Ρικ είχε ερωτική σχέση  κατά την παραμονή του στο Παρίσι. Ο Ρίκ που είναι ακόμα ερωτευμένος με την Ίλσα είναι πικραμένος μαζί της, καθώς τον εγκατέλειψε χωρίς να του δώσει καμία εξήγηση. Όταν βρίσκονται μόνοι και συζητούν, ο Ρικ καταλαβαίνει τους λόγους για τους οποίους τον άφησε η Ίλσα (τον άφησε τότε από υποχρέωση στο σύζυγό της, Βίκτωρ Λάζλο τον οποίο θεωρούσε νεκρό), . Οι δυο τους σχεδιάζουν να το σκάσουν μαζί χρησιμοποιώντας τις δύο πολύτιμες άδειες διακίνησης προς την Αμερική που έχει στην κατοχή του ο Μπλέιν. Το σχέδιο τους όμως δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί έτσι εύκολα, καθώς στην ιστορία μπλέκονται ο Στράσερ, ο Ρενώ και ο σύζυγος της  Ίλσα, ο Βίκτορ.

Η πολυπλοκότητα των καταστάσεων με το πέρασμα του χρόνου γίνεται όλο και μεγαλύτερη. Η  Ίλσα είναι αντιμέτωπη μ' ένα δίλημμα που δεν υπολόγιζε πριν συναντήσει ξανά τον Ρίκ. Θέλει να είναι πιστή στον άνδρα της, όχι μόνο γιατί έτσι οφείλει αλλά γιατί πραγματικά τον αγαπά. Από την άλλη νιώθει πως είναι ερωτευμένη με τον Ρίκ και σε τελική ανάλυση είναι κάτι για το οποίο δεν μπορεί να αποφασίσει με την λογική. Την ύστατη στιγμή, αυτός που θα αποφασίσει θα είναι ο Ρίκ, χαρίζοντας μας μια από τις πιο όμορφες στιγμές στην ιστορία του κινηματογράφου.
 

Ο Ουμπέρτο Έκο σε μια διάλεξη του για τη ταινία ανέφερε τα παρακάτω λόγια :

ένα έργο για να γίνει ιερό (είτε αυτό είναι μια ταινία, ένα βιβλίο ή οτιδήποτε άλλο) πρέπει να έχει κάτι από αινιγματικό παιχνίδι. Πρέπει δηλαδή να έχει μπερδεμένη πλοκή και πολλά πρόσωπα έτσι ώστε οι θεατές να μπορούν να ταυτιστούν κάποιο απ' αυτό ν' αγαπήσουν μόνο μερικές μορφές να ψάξουν να βρουν τη γεωμετρία του έργου, τα αινίγματα του, την ακροστιχίδα του.
Για να γίνει αντικείμενο λατρείας ένα έργο πρέπει να είναι "αρθρωτό" ή το λιγότερο -και συγχωρέστε με τον νεολογισμό- "αρθροποιητό". Δηλαδή πρέπει να μπορεί να χωρίζεται σε διάφορα μέρη. Και εδώ εξηγείται η διαφορά ανάμεσα στο βιβλίο και στην ταινία: ένα βιβλίο μπορεί πάντα να χωριστεί σε μέρη, αλλά σε μια ταινία δεν μπορεί να επιβληθεί ο ρυθμός ανάγνωσης. Μία συμπαγής ταινία αποθηκεύεται στη μνήμη σαν ένα μοναδικό σύνολο και γι' αυτό μόνο μία ταινία που ήδη είναι χωρισμένη σε μέρη από μόνη της, μπορεί να δημιουργήσει πιστούς. 
Τα αρχέτυπα της "Καζαμπλάνκα" είναι πάρα πολλά και ανήκουν στα πιο διαφορετικά κινηματογραφικά είδη. Μπορούμε ν' απαριθμήσουμε παρά πολλά: η αντίθεση "πολιτισμός κατά της βαρβαρότητας", ο μύθος της Γης της Επαγγελίας (της Αμερικής φυσικά ), η εξέλιξη του Μπόγκαρτ από κυνικό σε καλό ήρωα , η αιώνια προσμονή της ελευθερίας, η βίζα για τις ΗΠΑ σαν μαγικό κλειδί που λύνει όλα τα προβλήματα, και κυρίως το θέμα της θυσίας, με τον Μπόγκαρτ που αφήνει την Μπέργκμαν για να την "χαρίσει " στο νόμιμο άνδρα της. Ο Μπόγκαρτ είναι πραγματικά ένα χριστολογικό πρόσωπο, πράγμα που κατάλαβε πολύ καλά ο Γούντυ ’Αλλεν και στην ταινία "Ξαναπαίξτο Σάμ", όπου ο Μπόγκαρτ του παρουσιάζεται σαν άγγελος βοηθός. Και ποιο πρόσωπο θα μπορούσε να δώσει ζωή σε μια λατρεία αν όχι αυτό;
Αν όλα αυτά τα πράγματα στην "Καζαμπλάνκα" υπάρχουν τυχαία ή σύμφωνα με τη θέληση του σκηνοθέτη, έχει δευτερεύουσα σημασία. Αυτό που ψάχνουμε είναι ή "υποσυνείδητη γλώσσα" της λατρείας. Η "Καζαμπλάνκα" είναι μια χιονοστιβάδα από σύμβολα, που αποκαλύπτει ότι το πνευματικό υποσυνείδητο, υπάρχει σε αντίθεση με το άλλο υποσυνείδητο, εκείνο το ψυχολογικό, που εφευρέθηκε από τους ψυχαναλυτές. 

Προσθέτοντας και η μικρότητα μου δυό λόγια για αυτό το αριστούργημα της έβδομης τέχνης, θα έλεγα ότι δεν είναι μια απλή μάχη μεταξύ του καλού και του κακού,αλλά μια σύγκρουση ανάμεσα στα ανθρώπινα και μικρά «θέλω» ενάντια στα μεγάλα και θεϊκά «πρέπει», που μπορεί στο φινάλε της ταινίας να μας αφήνουν μια πρώτη γλυκόπικρη γεύση ή καλύτερα αυτό που σαν Έλληνες ονομάζουμε χαρμολύπη, αλλά στο τέλος μόνο αγαλλίαση μπορούμε να αισθανθούμε για την απόφαση του ήρωα να ακολουθήσει το δύσκολο δρόμο, το μοναχικό δρόμο που οδηγεί στην ένωση με τον Θεό.
 πηγή