«Πω Πω» Ρομφαία ο λόγος της!

Μια κουλτούρα θανάτου πλανάται απειλητικά πάνω από την Ευρώπη.

Η κρατική δολοφονία της Noelia Castillo στην Ισπανία μας αφορά περισσότερο απ΄όσο νομίζουμε, αφού κάποιοι προοδευτικοί και ψευτοφιλελεύθεροι κάνουν ήδη κινήσεις για να ψηφιστεί και στην Ελλάδα νόμος που θα νομιμοποιεί την "ευθανασία". Το άρθρο του Brendan O' Neill με τίτλο "Δεν υπάρχει τίποτα ευσπλαχνικό στον θάνατο της Noelia Castillo" από τον Spectator αυτής της εβδομάδας εκθέτει τη φρίκη και την ηθική αθλιότητα πίσω από αυτή την κρατική πρακτική :

«Αυτή την εβδομάδα, στην Ισπανία, ένα θύμα βιασμού δολοφονήθηκε από το κράτος. Μια νεαρή γυναίκα σε πόνο και απόγνωση δεν έλαβε ούτε αγάπη ούτε δικαιοσύνη, αλλά θάνατο. . Η λύση της κυβέρνησης για τα βάσανά της δεν ήταν να την αγκαλιάσει με στοργή, αλλά να της χορηγήσει θανατηφόρα φάρμακα για να πεθάνει. Ακούγεται σαν σκηνή από ένα δυστοπικό μυθιστόρημα, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα υπό το καθεστώς ευθανασίας που έχουν υιοθετήσει πολλά κράτη.

Το όνομά της ήταν Noelia Castillo. Ήταν 25 ετών. Η ζωή της ήταν δύσκολη. Πέρασε μεγάλο μέρος της παιδικής της ηλικίας σε ορφανοτροφεία. Είπε ότι είχε υποστεί δύο φορές σεξουαλική κακοποίηση από άνδρες – πρώτα από έναν πρώην φίλο της και στη συνέχεια από τρεις νεαρούς το 2022. Η δεύτερη επίθεση την έριξε σε βαθιά ψυχική οδύνη. Στα τέλη του 2022, προσπάθησε να βάλει τέλος στη ζωή της πηδώντας από τον πέμπτο όροφο ενός κτιρίου. Οι τραυματισμοί της την άφησαν παράλυτη.

Και τώρα είναι νεκρή. Χθες, στη Βαρκελώνη, περιτριγυρισμένη από τους αγαπημένους της που θρηνούσαν, άφησε την τελευταία της πνοή από κάτι που μόνο ως κρατικά εγκεκριμένη δολοφονία μπορεί να περιγραφεί.

Κέρδισε το "δικαίωμα στον θάνατο" βάσει του νόμου περί ευθανασίας της Ισπανίας, που ψηφίστηκε το 2021. Το κράτος ευλόγησε τον θάνατό της με την έγκρισή του το 2024, αλλά σταμάτησε την τελευταία στιγμή μετά από δικαστική προσφυγή του πατέρα της. Υποστήριξε ότι η ψυχική της κατάσταση επηρέαζε την ικανότητά της να αποφασίσει για κάτι τόσο σοβαρό όσο ο θάνατος. Αγωνίστηκε σκληρά για να σώσει την κόρη του. Ωστόσο, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου απέρριψε την προσφυγή του και επέμεινε ότι η Ισπανία είχε το δικαίωμα να συνδράμει στην καταστροφή της ζωής της Noelia.

Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ένα πιο εφιαλτικό σενάριο. Ένας πατέρας που παλεύει με τους γραφειοκράτες για τη ζωή της κόρης του – ακόμα και ο νους του Κάφκα δεν θα μπορούσε να δημιουργήσει τέτοιο τρόμο. Ο καθένας θα έπρεπε να νιώθει στοιχειωμένος από την πραγματικά ανίερη εικόνα των δικαστών του ΕΔΔΑ, ντυμένων με τα μαύρα τους ράσα, να απορρίπτουν το αίτημα ενός πατέρα για τη ζωή της κόρης του με μια κίνηση του χεριού τους. Ακούγεται μεσαιωνικό. Είναι μια απόφαση που ντροπιάζει την Ευρώπη.

 Η τραγική ζωή και ο θάνατος της Noelia Castillo αποκαλύπτουν την αχρειότητα της κρατικά υποβοηθούμενης ευθανασίας. Το υποτιθέμενο "δώρο" του θανάτου για όσους υποφέρουν είναι στην πραγματικότητα μια γιγάντια προδοσία των αξιών μιας πολιτισμένης κοινωνίας. Η σύγχρονη Ευρώπη μιλά ασταμάτητα για τη σημασία της βοήθειας σε όσους έχουν ψυχικά προβλήματα, όμως σε αυτή τη νεαρή γυναίκα σε οδύνη της δίνεται ο θάνατος. Ζούμε στην εποχή του "MeToo", κι όμως σε αυτή τη γυναίκα που υπέστη σεξουαλική κακοποίηση δεν προσφέραμε αλληλεγγύη αλλά εξόντωση. Υπό το καθεστώς ευθανασίας θυσιάζουμε τα ανθρώπινα καθήκοντά μας στο βωμό του "ελεήμονα θανάτου".

Κάποιοι θα πουν ότι η υπόθεση της κας Castillo είναι μια εξαίρεση στον κόσμο της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας. Στην πραγματικότητα, όμως, είναι πλήρως σύμφωνη με τη λογική του θανάτου που στηρίζει τη βιομηχανία της ευθανασίας. Ο νόμος περί υποβοηθούμενης αυτοκτονίας της Ισπανίας είναι τρομακτικά ευρύς. Επιτρέπει τον κρατικά υποβοηθούμενο θάνατο για όσους υποφέρουν από μια "σοβαρή, χρόνια πάθηση που προκαλεί αναπηρία και συνεχή, ανυπόφορο σωματικό ή ψυχικό πόνο χωρίς δυνατότητα ανακούφισης".

Αυτό ξεπερνά κατά πολύ τον όρο "θάνατοι οίκτου" για άτομα στους τελευταίους μήνες της ζωής τους, όπως μας παρουσιάζεται η υποβοηθούμενη αυτοκτονία. Μια "χρόνια πάθηση" που προκαλεί "ψυχικό πόνο" μπορεί να περιλαμβάνει τα πάντα, από κατάθλιψη έως ανορεξία. Οι υποστηρικτές του αντίστοιχου νομοσχεδίου της Βρετανίας που βρίσκεται στο Κοινοβούλιο θα πουν ότι οι δικές μας εγγυήσεις είναι ανώτερες από εκείνες της Ισπανίας. Για παράδειγμα, ο θάνατος θα χορηγείται μόνο στους πολύ αρρώστους με πρόγνωση έξι μηνών ή λιγότερο.

Το πρόβλημα είναι ότι, όταν με νόμο αποφασίζεις ότι κάποιες ζωές δεν αξίζει να τις ζεις, έτσι ώστε το κράτος να μπορεί να βοηθήσει στον τερματισμό τους, ανοίγεις την πόρτα στο θάνατο ως λύση στην ανθρώπινη αγωνία. Η ιδέα της άχρηστης ζωής, μιας ζωής τόσο απαίσιας που το κράτος μπορεί να βοηθήσει να καταστραφεί, είναι η ουσία της απανθρωποποίησης. Λέει στους ασθενείς ότι ίσως θα ήταν καλύτερα να πεθάνουν και παρακινεί τους πονεμένους να επιδιώξουν την τελική έξοδο που ονειρεύονται. Υποβιβάζει αυτούς που θέλουν να ζήσουν και δελεάζει αυτούς που θέλουν να πεθάνουν. Είναι απανθρωπιά υπό τη μορφή οίκτου.

Το θέμα είναι: δεν έχει σημασία αν ένα κράτος έχει χαλαρό σύστημα ευθανασίας, όπως η Ισπανία ή ο Καναδάς, ή αυστηρό, όπως μπορεί σύντομα να έχει η Βρετανία. Κάθε καθεστώς υποβοηθούμενου θανάτου αντιπροσωπεύει μια ριζική αλλαγή στον ρόλο του κράτους.

Το κράτος δεν είναι πλέον επιφορτισμένο με την προστασία της ζωής των πολιτών – σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να βοηθήσει να καταστραφεί αυτή η ζωή. Οι υγειονομικές υπηρεσίες θα γίνουν μερικές φορές υπηρεσίες θανάτου, προσφέροντας δηλητήριο μαζί με φροντίδα. Οι δικαστές θα αποφασίζουν όχι μόνο για την ενοχή ή την αθωότητα αλλά και για τη ζωή ή τον θάνατο. Η λογική της ευθανασίας είναι να στρέψει την κυβέρνηση από τη διατήρηση της ζωής προς την αξιολόγηση της αξίας της ζωής πριν αποφασίσει αν μπορεί να καταστραφεί νόμιμα.

Αυτό αλλάζει τα πάντα. Ας το θέσουμε έτσι: αν είχατε δει τη Noelia Castillo σε μια γέφυρα, απειλώντας να βάλει τέρμα στην ζωή της, τι θα κάνατε; Υποθέτω ότι θα κάνατε τα πάντα για να τη σώσετε. Λοιπόν, τώρα ζούμε υπό κυβερνήσεις που βλέπουν ένα άτομο σε γέφυρα και σε ορισμένες περιπτώσεις θα το βοηθήσουν να πέσει. Μια κουλτούρα θανάτου πλανάται απειλητικά πάνω από την Ευρώπη.»

TilemachosChormovitis

«Ευθανασία»

 ΕΔΩ

Μίσος για την ζωή !

Η απόλυτη τρέλα, η μισανθρωπία στην πράξη να θεωρείτε η υποβοηθουμένη αυτοκτονία επίτευγμα του συγχρόνου πολιτισμού !

Η δραματική ιστορία 25χρονης στην Ισπανία – Από τον ομαδικό βιασμό στην παραπληγία και την απόφαση για "ευθανασία"

 

---

Μια τραγική υπόθεση εκτυλίσσεται στην Ισπανία, όπου η 25χρονη Νοέλια Καστίλιο αναμένεται να προχωρήσει σήμερα, Πέμπτη, σε ευθανασία, λαμβάνοντας θανατηφόρα ένεση στο δωμάτιο κέντρου αποκατάστασης όπου διαμένει. Η απόφασή της συνδέεται με τα σοβαρά τραύματα που υπέστη, καθώς κατέστη παραπληγική μετά από απόπειρα αυτοκτονίας, η οποία ακολούθησε ομαδικό βιασμό το 2022.

Η νεαρή γυναίκα μεγάλωσε σε δυσλειτουργικό οικογενειακό περιβάλλον, περνώντας μεγάλο μέρος της παιδικής της ηλικίας σε θετές οικογένειες, λόγω προβλημάτων εθισμού των γονέων της. Το 2022, ενώ διέμενε σε κρατικό κέντρο για ευάλωτες γυναίκες, έπεσε θύμα ομαδικού βιασμού.

Στις 4 Οκτωβρίου του ίδιου έτους, μετά από χρήση κοκαΐνης, έπεσε από τον πέμπτο όροφο του κτηρίου όπου βρισκόταν, με αποτέλεσμα να υποστεί μόνιμη παραπληγία.

Η ίδια έκτοτε ζούσε σε διαρκή πόνο και γι’ αυτό ζήτησε να ασκήσει το δικαίωμά της στην ευθανασία, όπως αυτό είχε αναγνωριστεί από το 2021 στην Ισπανία. Τον Ιούλιο του 2024 μια επιτροπή ειδικών από την Καταλονία έκανε δεκτό το αίτημά της, προγραμματίζοντας την ευθανασία για τις 2 Αυγούστου εκείνου του έτους. Ο πατέρας της, όμως, προσέφυγε κατά της απόφασης και πέτυχε την αναστολή της.

Η Νοέλια, όμως, δεν το έβαλε κάτω και προσέφυγε τόσο στο Συνταγματικό δικαστήριο της Ισπανίας, όσο και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. «Θέλω να τελειώσω τη ζωή μου με αξιοπρέπεια» είπε η Νοέλια στο δικαστήριο τον Μάρτιο του 2025 με την απόφαση που εκδόθηκε τον Φεβρουάριο του 2026 από το Συνταγματικό Δικαστήριο της Ισπανίας να τη δικαιώνει. Σύμφωνα με την απόφαση «δεν υπήρχε παραβίαση των θεμελιωδών δικαιωμάτων» της Νοέλια και ως εκ τούτου έχει το δικαίωμα σε υποβοηθούμενη αυτοκτονία.

Η τελευταία συνέντευξη

Λίγα 24ωρα πριν βάλει τέλος στη ζωή της, η 25χρονη κοπέλα επικοινώνησε με την εκπομπή Ahora Sonsoles του καναλιού Antena 3 της Ισπανίας όπου έκανε μια εκ βαθέων εξομολόγηση για την απόφασή της.

«Τους έχω πει πώς θέλω να είναι. Θέλω να πεθάνω όμορφη. Πάντα πίστευα ότι θέλω να πεθάνω όμορφη. Θα φορέσω το πιο όμορφο φόρεμά μου και θα βαφτώ. Θα είναι κάτι απλό», είπε η 25χρονη αποκαλύπτοντας ότι έχει καλέσει την οικογένειά της να την αποχαιρετήσει, αλλά τη στιγμή του θανάτου της, θέλει να είναι μόνη.

«Θέλω να φύγω τώρα και να σταματήσω να υποφέρω, τελεία και παύλα. Κανένα μέλος της οικογένειάς μου δεν είναι υπέρ της ευθανασίας. Και τι γίνεται με όλο τον πόνο που έχω υποστεί όλα αυτά τα χρόνια; Δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα: να μην βγαίνω έξω, να μην τρώω, να μην κάνω τίποτα. Ο ύπνος είναι πολύ δύσκολος για μένα και έχω πόνους στην πλάτη και τα πόδια» εξήγησε για την κατάσταση που βιώνει από το 2002.

«Τα κατάφερα επιτέλους. Ας δούμε αν μπορώ επιτέλους να ηρεμήσω γιατί δεν αντέχω άλλο αυτή την οικογένεια, τον πόνο, όλα όσα με βασανίζουν από όσα έχω περάσει. Δεν θέλω να είμαι παράδειγμα για κανέναν, είναι απλώς η ζωή μου, και αυτό είναι όλο» είπε, επίσης, για την απόφασή της να βάλει τέλος στη ζωή της.

Ειδικά, δε, για τον πατέρα της είπε «με είδε να πέφτω και δεν μπορούσε να κάνει τίποτα. Αλλά μετά από όλα όσα έχει κάνει, δεν τον λυπάμαι πια. Δεν σεβάστηκε την απόφασή μου και δεν θα το κάνει ποτέ. Ήθελε να βάλει το σπίτι που αγόρασε στο όνομά μου για να μπορέσει να συνεχίσει να εισπράττει διατροφή. Μετά από αυτό, δεν θέλει να βάλει το σπίτι στο όνομά μου, ούτε να πληρώσει για την κηδεία, ούτε να παραστεί στην ευθανασία, ούτε στην ταφή, και λέει ότι δεν θέλει να μάθει τίποτα περισσότερο για μένα. Ότι για αυτόν είμαι ήδη νεκρή. Το καταλαβαίνω. Είναι πατέρας και δεν θέλει να χάσει μια κόρη, αλλά δεν με ακούει. Δεν με παίρνει τηλέφωνο ποτέ, δεν μου γράφει ποτέ. Το μόνο που κάνει είναι να μου φέρνει φαγητό. Γιατί με θέλει ζωντανή; Για να με κρατήσει στο νοσοκομείο;».

Η Νοέλια αφηγήθηκε επίσης ότι η μητέρα της ζήτησε να είναι μαζί της όταν θα γίνει η θανατήφόρα ένεση αλλά η ίδια της το αρνήθηκε: «Μου είπε ότι όπως με είδε να γεννιέμαι έτσι ήθελε να με δει να κλείνω τα μάτια μου και η απάντηση είναι όχι. Δεν θέλω να με δει να κλείνω τα μάτια μου. Θα προτιμούσα να πούμε αντίο και μετά, αν θέλει να έρθει, μπορεί στην κηδεία».

protothema

Αυτό το κορίτσι, αύριο θα πεθάνει με ευθανασία.

Ναι, η ιστορία είναι αληθινή με βάση δικαστικά έγγραφα, την κατάθεση της Noelia και δημοσιεύματα ισπανικών μέσων ενημέρωσης (Reuters, El País, κ.λπ.).

Τέθηκε υπό «κρατική φροντίδα» στα 13 της χρόνια μετά από διάλυση της… pic.twitter.com/T2KMjaXaLR

— olympiaGR (@olympiada) March 25, 2026

Μαρία Δεναξά: “Ευθανασιαστής” ένα επάγγελμα του μέλλοντος!

 

Στη Γαλλία απο σήμερα διαφημίζουν την Ευθανασία σαν να είναι κάτι μπανάλ!

Δεν ξέρω ποιος Κιμ θα πατήσει το κουμπί αλλά πρέπει να το πατήσει να τελειώνουμε!

Zoύμε την εποχή που ο άνθρωπος θεωρείται περιττός! Υιοθετούν απάνθρωπες πολιτικές που αποθαρρύνουν τη γέννηση παιδιών και την ίδια ώρα χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για την υπογεννητικότητα! Χθες διάβαζα στην Telegraph πως οι οικογένειες με τρία παιδιά αρχίζουν να γίνονται «είδος προς εξαφάνιση» στη Βρετανία και τώρα αυτό!

https://www.telegraph.co.uk/family/parenting/middle-child-is-heading-for-extinction/?utm_source=chatgpt.com

Προάγουν την κουλτούρα του Θανάτου του ανθρώπινου είδους με κάθε τρόπο

.

Ακολουθεί ακριβής μετάφραση! => Le Point: “Νέοι γιατροί, εσείς που ακόμη διστάζετε να επιλέξετε την ειδικότητά σας, μην το αναβάλλετε άλλο! Ο νέος νόμος για το τέλος της ζωής, που βρίσκεται στο στάδιο της έγκρισης, σας προσφέρει μια μοναδική ευκαιρία: γίνετε «ευθανασιαστές! (Δηλαδή γιατροί που αντί να σώζουν ζωές, θα τις παίρνουν!)“

🔴 Προφανώς υπολογίζουν να “καθαρίσουν” πολύ κόσμο ακόμη!

ΑΠΟ ΤΗ ΡΥΘΜΙΣΗ ΣΤΗ ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ. Ο ΟΛΙΣΘΗΡΟΣ ΚΑΤΗΦΟΡΟΣ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ «ΟΥΔΕΤΕΡΟΤΗΤΑΣ»

Δύο σημαντικές υποθέσεις που πρόκειται να εκδικαστούν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ).

Η δημοτική αρχή της Ρώμης αποφάσισε να λογοκρίνει δύο αφίσες με μηνύματα υπέρ της ζωής του αγέννητου παιδιού και κατά της «ιδεολογίας του φύλου» (gender ideology) στα σχολεία.

Οι εν λόγω υποθέσεις έχουν και ελληνικό ενδιαφέρον υπό την έννοια ότι αντίστοιχα γεγονότα έλαβαν χώρα και στην Αθήνα, όταν στις 13 Ιανουαρίου του 2020 αναρτήθηκαν στους σταθμούς του μετρό αφίσες με μήνυμα υπέρ της ζωής του αγέννητου παιδιού και εντός λίγων ωρών αποσύρθηκαν κατόπιν κυβερνητικής εντολής.

Το βαθύτερο ζήτημα που υποκρύπτεται πίσω από τις εν λόγω υποθέσεις και στο οποίο θα κληθεί να δώσει απάντηση το Δικαστήριο είναι το πού σταματά η νόμιμη ρύθμιση και πού ξεκινά η λογοκρισία σε περιπτώσεις κατά τις οποίες οι δημόσιες αρχές αποφασίζουν για το ποιες απόψεις για τη ζωή, την εκπαίδευση και το φύλο θα μεταδοθούν στη δημόσια σφαίρα.

 

 

Γράφει ο Νικόδημος Καλλιντέρης, Νομικός 

---

Από τη ρύθμιση στη λογοκρισία

Δύο σημαντικές υποθέσεις πρόκειται να εκδικαστούν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ), οι οποίες αφορούν την ελευθερία της έκφρασης σε μια σύγχρονη δυτική δημοκρατία, όπως η Ιταλία.

Στο Δικαστήριο έχει προσφύγει η ιταλική οργάνωση «Υπέρ της ζωής και της οικογένειας» (“Pro Vita & Famiglia”) κατόπιν της λογοκρισίας που υπέστησαν δύο αφίσες της με μηνύματα υπέρ της ζωής του αγέννητου παιδιού και κατά της «ιδεολογίας του φύλου» (gender ideology) στα σχολεία.

Οι εν λόγω υποθέσεις έχουν και ελληνικό ενδιαφέρον υπό την έννοια ότι αντίστοιχα γεγονότα έλαβαν χώρα και στην Αθήνα, όταν στις 13 Ιανουαρίου του 2020 αναρτήθηκαν στους σταθμούς του μετρό αφίσες με μήνυμα υπέρ της ζωής του αγέννητου παιδιού και εντός λίγων ωρών αποσύρθηκαν κατόπιν κυβερνητικής εντολής.

Στον αντίποδα, τον Μάρτιο του 2023 το μετρό της Αθήνας κατακλείστηκε από αφίσες με μηνύματα υπέρ των εκτρώσεων χωρίς ποτέ να τεθεί ζήτημα αφαίρεσης και λογοκρισίας τους.

Το βαθύτερο ζήτημα που υποκρύπτεται πίσω από τις εν λόγω υποθέσεις και στο οποίο θα κληθεί να δώσει απάντηση το Δικαστήριο είναι το πού σταματά η νόμιμη ρύθμιση και πού ξεκινά η λογοκρισία σε περιπτώσεις κατά τις οποίες οι δημόσιες αρχές αποφασίζουν για το ποιες απόψεις για τη ζωή, την εκπαίδευση και το φύλο θα μεταδοθούν στη δημόσια σφαίρα.

Στις αρχές Μαρτίου του 2022, λίγες ημέρες πριν από την παγκόσμια ημέρας της γυναίκας, η ιταλική οργάνωση «Υπέρ της ζωής και της οικογένειας» ανήρτησε αφίσες στη Ρώμη με το σύνθημα: «Εξουσία στις γυναίκες; Αφήστε τες να γεννηθούν».

Οι αφίσες απεικόνιζαν ένα έμβρυο, δεν ανέφεραν ρητά τη λέξη «έκτρωση» και συνέδεαν τα συνθήματα περί ενδυνάμωσης του ρόλου της γυναίκας στο σύγχρονο κόσμο με την προστασία των δικαιωμάτων των αγέννητων κοριτσιών.

Στις 4 Μαρτίου του 2022 η δημοτική αρχή της Ρώμης (Roma Capitale) διέταξε την άμεση αφαίρεση των αφισών με το σκεπτικό ότι προσβάλλεται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια των γυναικών και η ελευθερία τους να αποφασίσουν αν σταματήσουν μία κύηση.

Η προσπάθεια της οργάνωσης «Υπέρ της ζωής και της οικογένειας» να ανατρέψει την απόφαση στα διοικητικά δικαστήρια της χώρας απέτυχε καθώς θεωρήθηκε ότι η αφαίρεση των αφισών ήταν μια νόμιμη άσκηση της διακριτικής ευχέρειας της δημοτικής αρχής να ρυθμίσει τον δημόσιο διαφημιστικό χώρο.

Παρεμφερή γεγονότα έλαβαν χώρα και με τη δεύτερη αφίσα, η οποία περιείχε μήνυμα κατά της εισαγωγής στα σχολεία της «ιδεολογίας του φύλου» (gender identity).

Απεικόνιζαν ένα νεαρό αγόρι στο οποίο προσφέρεται μια κορδέλα και ένα κραγιόν μαζί με τη φράση «Μην μπερδεύετε την σεξουαλική ταυτότητα των παιδιών».

Σε αυτή την αφίσα η δημοτική αρχή της Ρώμη αρνήθηκε εξ αρχής να αδειοδοτήσει την ανάρτηση της.

Οι δημοτικές αρχές έκριναν ότι οι αφίσες θα μπορούσαν να στιγματίσουν άτομα με βάση τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό ή την ταυτότητα φύλου, ιδίως δεδομένης της θέασής τους από ανήλικα παιδιά.

Και σε αυτή την περίπτωση, τα ιταλικά δικαστήρια υιοθέτησαν τη θέση των δημοτικών αρχών της Ρώμης.

Τον Αύγουστο του 2025, το ιταλικό Συμβούλιο της Επικρατείας νομολόγησε ότι το μήνυμα των αφισών ήταν ικανό να προκαλέσει διακρίσεις, παρόλο που δεν περιείχε οποιαδήποτε προσβολή, απειλή ή έκκληση για βία.

Ο νομικός προβληματισμός και για τις δύο αφίσες συμπυκνώνεται στο πως οι αρχές εφαρμόζουν την ουδετερότητα πάνω στην οποία βασίζουν την επιχειρηματολογία τους.

Υποστηρίζουν ότι οι δημοτικές διαφημιστικές πινακίδες δεν είναι πεδία ελευθερίας έκφρασης αλλά μια δημοτική υπηρεσία και ως εκ τούτου το περιεχόμενό τους θα πρέπει να υπόκειται σε έλεγχο προκειμένου να προστατευτεί η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και η αρχή κατά των διακρίσεων διασφαλίζοντας την θεσμική ουδετερότητα.

Ενώ από νομικής άποψης η ανωτέρω προσέγγιση φαίνεται ισορροπημένη, στην πράξη αποδείχθηκε ότι εφαρμόζεται μονόπλευρα (όπως συνέβη και στην Ελλάδα).

Για παράδειγμα, στις 5 Μαρτίου του 2025 εν όψει της επετείου για τον νόμο 194 (αποποινικοποίηση της άμβλωσης) μεταδόθηκε στη δημόσια ραδιοτηλεόραση της Ιταλίας (RAI) ένα διαφημιστικό μήνυμα υπέρ των εκτρώσεων με έμφαση στην ελευθερία των γυναικών να έχουν πρόσβαση σε δομές αναπαραγωγικής υγείας.

Ενώ προκλήθηκαν έντονες αντιδράσεις, ο τηλεοπτικός σταθμός και οι διοργανωτές της διαφημιστικής εκστρατείας απέρριψαν κάθε κριτική, υπερασπιζόμενοι το διαφημιστικό μήνυμά ως μια νόμιμη πρωτοβουλία ενημέρωσης του κοινού, σύμφωνη με την αποστολή της δημόσιας υπηρεσίας του ραδιοτηλεοπτικού φορέα.

Σε αυτή την περίπτωση δεν εκφράστηκαν ανησυχίες σχετικά με την αξιοπρέπεια ή την θεσμική ουδετερότητα ούτε τέθηκε ο προβληματισμός της έκθεσης ανηλίκων σε ευαίσθητο περιεχόμενο.

Ο δικηγόρος της οργάνωσης «Υπέρ της ζωής και της οικογένειας» Alessandro Fiore επισημαίνει ότι τα διοικητικά δικαστήρια στην Ιταλία, μέχρι και το Συμβούλιο της Επικρατείας, θεωρούν ότι μηνύματα που ενδέχεται να διαταράξουν ή να προσβάλλουν την ευαισθησία κάποιου δεν μπορούν να δημοσιεύονται.

Και προσθέτει ότι η νομολογία του ΕΔΔΑ ορίζει σαφώς ότι η ελευθερία της έκφρασης πρέπει να προστατεύεται ακόμη και σε σχέση με μηνύματα που ενδέχεται να προσβάλλουν ή να αναστατώσουν κάποιον αναγνωρίζοντας ένα πολύ ευρύ πεδίο στο δικαίωμα.

Πράγματι, το ΕΔΔΑ έχει αποφανθεί ότι η τυχόν προσβολή που μπορεί να προκαλέσει ένα μήνυμα δεν εξισώνεται με βλάβη.

Στην υπόθεση Handyside v. the United Kingdom το Δικαστήριο έκρινε ότι η ελευθερία της έκφρασης προστατεύει και ιδέες που προσβάλλουν, προκαλούν αναστάτωση ή ενοχλούν, επειδή μια τέτοιου είδους προστασία είναι απαραίτητη για τη λειτουργία μιας δημοκρατικής κοινωνίας.

Κατά το Δικαστήριο οι τυχόν περιορισμοί στο δικαίωμα ελευθερίας της έκφρασης πρέπει να είναι αναλογικοί και να ανταποκρίνονται σε μια πραγματική και επείγουσα κοινωνική ανάγκη, και όχι σε μια γενική επιθυμία αποφυγής αντιπαραθέσεων (Sunday Times v. the United Kingdom).

Όμως, ο προβληματισμός δεν περιορίζεται μόνο στο δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης (άρθρο 10 της ΕΣΔΑ) αλλά επεκτείνεται και στην ελευθερία σκέψης και συνείδησης, στην θρησκευτική ελευθερία και στο δικαίωμα να εκδηλώνει κανείς δημόσια τις πεποιθήσεις του (άρθρο 9 της ΕΣΔΑ).

Τα μηνύματα στις επίμαχες αφίσες δεν είχαν μόνο πολιτική χροιά αλλά αντανακλούσαν και απόψεις περί ηθικής που εδράζονται στη θρησκευτική πίστη.

Η νομολογία του ΕΔΔΑ επιβεβαιώνει ότι η έκφραση μηνύματος που εκπορεύεται από ηθικές ή θρησκευτικές πεποιθήσεις απολαμβάνει της προστασίας της ΕΣΔΑ ακόμα κι αν είναι το περιεχόμενό του είναι αμφιλεγόμενο.

Στην υπόθεση Annen v. Germany, ο προσφεύγων είχε διαδώσει μέσω ιστοσελίδας αλλά και με φυλλάδια μηνύματα κατά των εκτρώσεων επί τη βάσει ηθικών πεποιθήσεων και κάνοντας ιστορικές αναλογίες με το Ολοκαύτωμα.

Το Δικαστήριο, αν και αναγνώρισε τον έντονα προσβλητικό χαρακτήρα της εκστρατείας, έκρινε ότι η προσβολή από μόνη της δεν αρκούσε για να δικαιολογήσει την καταστολή του μηνύματος, τονίζοντας την απουσία υποκίνησης βίας ή συγκεκριμένης βλάβης.

Αλλά και στην υπόθεση Women on Waves and Others v. Portugal, το Δικαστήριο προστάτευσε την έκφραση μηνύματος που υποστηρίζει την πρόσβαση στην άμβλωση, επιβεβαιώνοντας ότι η δημόσια συζήτηση για βαθιά ηθικά ζητήματα πρέπει να παραμείνει ανοιχτή, ακόμη και όταν οι απόψεις διαφέρουν έντονα.

Μπορεί μια σύγχρονη δυτική και πλουραλιστική δημοκρατία να ακούσει ένα έστω και έμμεσο μήνυμα υπέρ του αγέννητου παιδιού;

Η αρχή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και η θεσμική ουδετερότητα επιβάλλουν τη λογοκρισία κάθε μηνύματος που αποκλίνει από τη γενική τάση;

Δεν είναι σκοπός του δικαιώματος στην ελευθερία της έκφρασης να εμποδίσει την λογοκρισία μιας διαφορετικής - ακόμα και ενοχλητικής - άποψης;

Το ΕΔΔΑ καλείται να λάβει θέση…

Ελλάδα: 46 δημόσια νοσοκομεία δεν κάνουν εκτρώσεις και κάποιοι δημοσιογράφοι… «αφρίζουν» – Εμείς θα πούμε συγχαρητήρια!

 

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης

Δεν έχει χαθεί εντελώς η τσίπα σε αυτή τη χώρα - Υπάρχουν πολλοί γιατροί που τιμούν τον όρκο του Ιπποκράτη και σέβονται την αγέννητη ζωή

Καταλαβαίνεις ότι έχει απομείνει κάποια υγεία σε αυτήν την έρμη Ελλάδα, όταν τα 6 στα 10 δημόσια νοσοκομεία που διαθέτουν γυναικολογική κλινική, δηλώνουν ότι δεν αναλαμβάνουν εκτρώσεις. Και καταλαβαίνεις πόσο νοσηρό είναι το δημοσιογραφικό σύστημα που αυτό το ευτύχημα το παρουσιάζει σαν υγειονομικό «μεσαίωνα».

Μεγάλη απήχηση γνωρίζει στο διαδίκτυο ένα ρεπορτάζ γνωστής ενημερωτικής ιστοσελίδας σχετικά με τα νοσοκομεία που εξυπηρετούν ή δεν εξυπηρετούν αμβλώσεις. Σε αυτό το… απόγειο «ποιοτικής» δημοσιογραφίας, μια δημοσιογράφος πήρε… σβάρνα τα δημόσια νοσοκομεία όλης της χώρας, ρωτώντας στο τηλέφωνο αν αναλαμβάνουν τη «διακοπή κύησης» ή σε δικά μας ρεαλιστικά λόγια, τη θανάτωση ενός εμβρύου.

Μάλιστα στην αρχή η δημοσιογράφος προσποιούταν ότι ενδιαφερόταν η ίδια για την επέμβαση, αλλά μόλις άρχισε να λαμβάνει αρνητικές απαντήσεις, ενοχλήθηκε από τη «βία» και την «κατάχρηση εξουσίας (!) που θα υποστεί μία γυναίκα που ζητάει άμβλωση». Είναι δηλαδή «βία» το να συναντήσεις άρνηση από έναν ευσυνείδητο γιατρό που τιμά τον όρκο του Ιπποκράτη, και δεν είναι βία και κατάχρηση εξουσίας το να πολτοποιείται ένα ανυπεράσπιστο πλάσμα με τον σωλήνα αναρρόφησης!

Αυτό που διαπίστωσε η δημοσιογράφος από τις απαντήσεις που έλαβε, την εξέπληξε δυσάρεστα: Τα 46 από τα 80 δημόσια περιφερειακά νοσοκομεία που κάλεσε (57,5%) δήλωσαν πως δεν κάνουν αμβλώσεις παρεκτός αν συντρέχουν λόγοι υγείας, τα 27 νοσοκομεία (33,7%) δέχθηκαν να κάνουν, και 7 νοσοκομεία (8,7%) απέφυγαν να απαντήσουν. Με λίγα λόγια, μόνο 3 στα 10 νοσοκομεία ήταν απροϋπόθετα θετικά στις εκτρώσεις. Εξαιρέθηκαν πλήρως από την έρευνα τα νοσοκομεία της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, όπου οι αμβλώσεις έχουν γίνει καθεστώς.

Και μόνο αν ξεκινήσουμε από το γεγονός ότι κάποιος καλεί νοσοκομεία για να αξιώσει μια υπηρεσία θανάτου, δείχνει τη διαστροφή του πράγματος. Η πραγματική αποστολή ενός νοσοκομείου είναι να θεραπεύει και όχι να ξεπαστρεύει ανθρώπινες ζωές. Η δημοσιογράφος περιγράφει εκτενώς τις… απογοητεύσεις της, από γυναικολόγους που αρνούνταν να κάνουν έκτρωση για συνειδησιακούς λόγους.

Ενοχλήθηκε από όσους γιατρούς εμφάνισαν κώλυμα αρχών, από όσους την ρωτούσαν αν είναι θέμα υγείας, από όσους την ρώτησαν αν έχει άλλα παιδιά (λόγω του κινδύνου στειρότητας που ενέχει η άμβλωση), από όσους της πρότειναν να το ξανασκεφτεί, από όσους της υπενθύμισαν ότι στις 12 εβδομάδες έχει σχηματιστεί ολόκληρο μωρό, όσους την παρέπεμπαν σε κάποιον ιδιώτη. Γενικότερα η δημοσιογράφος ενοχλούταν από κάθε υγιή αντίδραση που έβαζε 2 ανθρώπους στην εξίσωση (μάνα και παιδί) και όχι την ικανοποίηση ενός ανθρώπου που ζητάει τον θάνατο του άλλου.

Δυσανασχέτησε ακόμα και για όσους ανταποκρίνονταν θετικά για την έκτρωση, αλλά της μιλούσαν αμήχανα για το θέμα, γιατί όπως γράφει «το ταμπού επισκίαζε την ιατρική συζήτηση». Για να μην ξεχάσουμε και τα ελληνικά μας, ιατρική συζήτηση θα μπορούσε να ήταν οτιδήποτε έχει σχέση με το «ιαίνω» και την «ίαση», δηλαδή τη θεραπεία, τη γιατρειά, την ιατρική φροντίδα. Η εγκυμοσύνη δεν είναι πάθηση, το έμβρυο δεν είναι καρκινικός όγκος και οτιδήποτε σχετίζεται με τυποποιημένη έκτρωση, δεν έχει καμία σχέση με «ιατρική συζήτηση». Είναι το ακριβώς αντίθετο της ιατρικής συζήτησης – ένα βάρβαρο «deal» για πρόκληση θανατηφόρας βλάβης σε έναν ανθρώπινο οργανισμό.

Μιλώντας για βάρβαρα «deals», στις απαντήσεις που έλαβε η δημοσιογράφος φυσικά και υπήρξαν περιπτώσεις που τα νοσοκομεία δεν έδιναν το «οκ» από το τηλέφωνο, αλλά καλούσαν για «ραντεβού με το γιατρό» ή παρέπεμπαν αμέσως στα ιδιωτικά γραφεία γυναικολόγων για να δρομολογηθεί το θέμα. Και φυσικά δεν παραγνωρίζουμε την πραγματικότητα για συνειδήσεις που υπνωτίζονται από «φακελάκια» και για αρνήσεις γιατρών που προβάλλονται προσχηματικά για να «ανατραπούν» με το αζημίωτο.

Συγχαρητήρια στους γιατρούς που τιμούν το πτυχίο τους

Παρόλα αυτά, η άρνηση 46 περιφερειακών νοσοκομείων να πραγματοποιήσουν εκτρώσεις, είναι ένας παλμός ανθρωπιάς που δείχνει ότι αυτή η κοινωνία δεν έχει απονεκρωθεί πλήρως. Υπάρχει ακόμα κάποια τσίπα σε αυτή τη χώρα. Και η αντίθεση των δύο πλευρών είναι έκδηλη, παρόλο που μόνο η πλευρά των «Ηρώδηδων» είναι εκείνη που κάνει σαματά.

Από τη μια πλευρά έχουμε υπέρμαχους της κάθε ζωής που είτε από αίσθηση του ιατρικού λειτουργήματος, είτε από θέση πίστης, είτε από συμπόνοια και τύψεις, κάνουν ό,τι μπορούν για να μην συνεισφέρουν σε αυτό το εθνικό έγκλημα. Και από την άλλη έχουμε μια δικαιωματιστική φάμπρικα θανάτου που εγκαλεί το σύστημα υγείας γιατί δεν σκοτώνει όσα έμβρυα θα μπορούσε. Που καταγγέλλει γιατρούς επειδή δεν καταπατούν τον όρκο και τη συνείδησή τους. Στεκόμενοι σταθερά απέναντι σε αυτήν την παράνοια, εμείς δεν έχουμε παρά να δώσουμε πολλά συγχαρητήρια στους γιατρούς που τιμούν το πτυχίο τους και δεν γίνονται «αντισυλληπτικοί» εξολοθρευτές.

Η προστασία της αγέννητης ζωής είναι μια συζήτηση που δυστυχώς στην Ελλάδα βρίσκεται σε εμβρυακή κατάσταση και κάποιοι έχουν βαλθεί να διακόψουν την… κύηση της, πριν γεννήσει δημοκρατικά ερείσματα στον δημόσιο διάλογο. Το είδαμε εμφατικά αυτό και με την τοποθέτηση της Μαρίας Καρυστιανού που κατακεραυνώθηκε από το woke καθεστώς.

Όμως αργά ή γρήγορα η συζήτηση θα ανοίξει και στην Ελλάδα, όπως ανοίγει σε πολλές χώρες του κόσμου. Πρόσφατα η κυβέρνηση του Πούερτο Ρίκο ψήφισε νόμο που αναγνωρίζει το έννομο αγαθό της ζωής στο κάθε προγεννητικό παιδί από τη στιγμή της σύλληψης.

Αν και ο συγκεκριμένος νόμος κινείται ξέχωρα από το νομικό πλαίσιο των επιτρεπόμενων αμβλώσεων στο Πούερτο Ρίκο, θα κατατάσσει ως φόνο πρώτου βαθμού την εκ προθέσεως και με γνώση δολοφονία μιας εγκύου γυναίκας, που θα έχει ως αποτέλεσμα τον θάνατο του αγέννητου παιδιού σε οποιοδήποτε στάδιο της κύησης μέσα στη μήτρα της μητέρας.

Με λίγα λόγια το έμβρυο θεωρείται κανονικότατος άνθρωπος κατά το ποινικό δίκαιο. Ένας πρωτοποριακός νόμος ουσιαστικής ανθρωπιάς που δεν διαχωρίζει τον λειτουργικό άνθρωπο από τον εξαρτώμενο, τον δυνατό από τον αδύναμο, τον γεννημένο από τον αγέννητο. Παρόλα αυτά οι εκτρώσεις επιτρέπουν αυτήν την κατάφορη αδικία, με το «σύγχρονο« πνεύμα να παρουσιάζει ως «πρόοδο» τον νόμο της ζούγκλας όπου ο ισχυρός εξοντώνει τον ανίσχυρο.

 

 sportime

Απόβλητα της κοινωνίας οι ηλικιωμένοι;

Μισανθρωπία ο δαιμονισμός στην πράξη_Η «πολιτισμένη» Ζυρίχη ΛΕΕΙ ΝΑΙ !στην βοηθουμένη αυτοκτονία (ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ) ακόμη και τις λέξεις αλλάξαν να μην σοκάρετε η ακοή τους.. 

Στὶς 2 Φεβρουαρίου 2026 τὸ Καντονικὸ Συμβούλιο τῆς Ζυρίχης πῆρε μία ἀπόφαση ποὺ θὰ ἔκανε ἀκόμα καὶ τὸν πιὸ ψυχρὸ ὑλιστὴ νὰ ἀνατριχιάσει, ἂν εἶχε ἀκόμα ἴχνος συνείδησης. Με ψήφους 108 ὑπὲρ καὶ 63 κατὰ ἐνέκρινε σὲ πρώτη ἀνάγνωση ἕναν νόμο ποὺ ὑποχρεώνει ὅλα τὰ γηροκομεῖα, τὰ κέντρα φροντίδας ἡλικιωμένων καὶ τὰ νοσοκομεῖα τοῦ καντονίου νὰ ἀνέχονται στοὺς χώρους τους τὴν ὑποβοηθούμενη αὐτοκτονία. Δὲν πρόκειται γιὰ προαιρετικὴ ἐπιλογή, ἀλλὰ γιὰ νομικὴ ὑποχρέωση ἀνοχῆς.

Ὅταν ἕνας ἡλικιωμένος ἢ ἕνας ἄρρωστος θελήσει νὰ καλέσει τὶς ὀργανώσεις Ἔξοδος (Exit) ἢ Ἀξιοπρέπεια (Dignitas), τὸ ἵδρυμα δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ἀρνηθεῖ. Ἀκόμα καὶ τὰ ἰδιωτικὰ ἢ θρησκευτικὰ γηροκομεῖα, ποὺ μέχρι χθὲς ἐπικαλοῦνταν τὴν πίστη τους, τώρα ἀναγκάζονται νὰ ἀνοίξουν τὶς πόρτες τους. Οἱ βουλευτές τῆς Εὐαγγελικῆς Λαϊκῆς Ἕνωσης (EDU) καὶ τοῦ Εὐαγγελικοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος (EVP) διαμαρτυρήθηκαν μάταια, καθὼς ἡ πλειοψηφία τῶν Σοσιαλδημοκρατῶν, τῆς Ἐναλλακτικῆς Λίστας, τῶν Πρασίνων καὶ ἄλλων κομμάτων τοὺς προσπέρασε.

Μέχρι τὸ 2022 ἴσχυε μία εὔσχημη ἐξαίρεση, καθὼς μόνο τὰ ἱδρύματα μὲ συμβόλαιο μὲ τὶς κοινότητες εἶχαν αὐτὴ τὴν ὑποχρέωση. Τὰ καθαρὰ ἰδιωτικὰ καὶ θρησκευτικὰ ἱδρύματα μποροῦσαν νὰ ἀρνηθοῦν, ὅμως τώρα αὐτὸ τὸ «παραθυράκι» ἔκλεισε ὁριστικά. Ἐξαιροῦνται μόνο οἱ ψυχιατρικὲς κλινικὲς καὶ οἱ φυλακές, προφανῶς διότι ἐκεῖ οἱ τρόφιμοι δὲν εἶναι τόσο εὔκολα διαχειρίσιμοι οὔτε τόσο οἰκονομικὰ συμφέροντες γιὰ μία ἥσυχη ἔξοδο.

Αὐτὴ ἡ ἀπόφαση συνιστᾶ τὴν πιὸ ὠμὴ ὁμολογία τῆς εὐτέλειας στὴν ὁποία ἔχει περιπέσει ἡ ἀνθρώπινη ζωὴ στὶς λεγόμενες προηγμένες κοινωνίες. Ὁ γέρος καὶ ὁ ἄρρωστος μετατρέπονται σὲ ἀπόβλητα καὶ δὲν λογίζονται πλέον ὡς πρόσωπα μὲ αἰώνια ἀξία. Θεωροῦνται βάρος στὸ σύστημα ὑγείας καὶ κόστος γιὰ τὰ ἀσφαλιστικὰ ταμεῖα, μία ἐνοχλητικὴ ὑπενθύμιση τῆς φθαρτότητας.

Ἀπὸ ὀρθόδοξη σκοπιὰ ἡ εἰκόνα αὐτὴ εἶναι ἀποτρόπαια, διότι ὁ ἄνθρωπος εἶναι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὴν ἀρχὴ μέχρι τὸ τέλος. Δὲν ὑπάρχει στιγμὴ ποὺ ἡ ζωὴ παύει νὰ εἶναι ἱερή, καθὼς ἡ ὑπομονὴ στὸν πόνο καὶ ἡ φροντίδα μέχρι τὴν τελευταία πνοὴ εἶναι ἔργο ἀγάπης. Οἱ Ἅγιοι μᾶς δίδαξαν ὅτι ὁ θάνατος εἶναι μυστήριο καὶ ὄχι ἐμπόριο. Τώρα, σὲ μία χώρα μὲ χριστιανικὲς ρίζες, τὰ εὐαγῆ ἱδρύματα θὰ ἀνέχονται τὴν παρουσία ὀργανώσεων ποὺ ὀργανώνουν αὐτοκτονίες μὲ ραντεβού. Τὸ χειρότερο ὅλων εἶναι ἡ ὑποκρισία τῆς αὐτοδιάθεσης, ἀφοῦ στὴν πράξη δημιουργεῖται τεράστια ἔμμεση πίεση στοὺς ἡλικιωμένους νὰ μὴ γίνονται βάρος στοὺς οἰκείους τους καὶ στὸ κράτος.

Σὲ μία κοινωνία ποὺ γερνάει ταχύτατα, ἡ εὐθανασία μετατρέπεται στὴν οἰκονομικὴ καὶ δῆθεν ἀνθρωπιστικὴ διέξοδο. Η Ζυρίχη δείχνει τὸν δρόμο, ξεκινώντας ἀπὸ τὰ γηροκομεῖα γιὰ νὰ ἀκολουθήσουν ἴσως ἀργότερα καὶ ἄλλες κατηγορίες μὴ παραγωγικῶν ἀνθρώπων. Ἡ ἀπόφαση δὲν εἶναι ἀκόμα οριστική, καθὼς θὰ συζητηθεῖ σὲ δεύτερη ἀνάγνωση καὶ ἐνδέχεται νὰ ὑπάρξει δημοψήφισμα. Ὡστόσο, τὸ μήνυμα εἶναι σαφές. Ἡ ζωὴ ἔχει ἀξία μόνο ὅσο παραμένει παραγωγικὴ καὶ οἰκονομικὰ βολική. Αὐτὴ ἡ ἐξέλιξη ἀποτελεῖ κραυγαλέα ἀπόδειξη ὅτι ὁ ἄνθρωπος χωρὶς Θεὸ μετατρέπει τὸν ἑαυτό του καὶ τὸν πλησίον του σὲ ἀναλώσιμο προϊόν. Οἱ γέροντές μας γίνονται τὰ πρῶτα θύματα μιᾶς κουλτούρας θανάτου ποὺ μεταμφιέζεται σὲ πρόοδο.

ΠΗΓΕΣ:

·  https://www.ref.

·  https://www.srf.ch

·  https://www.swissinfo

·  https://www.blick.ch

·  https://www.watson.ch/

·  https://www.nau.ch/

·  https://www.pro

·  https://diemittezh-wahlen.ch

Ι.Ν. Αγίων Ταξιαρχών Ιστιαίας.  

Η βιολογική μου μητέρα 7,5 μηνών έγκυος έκανε έκτρωση.. όμως Έζησα!

.Movie inspired by the life of abortion survivor Gianna Jessen.

 

 «γεννημένη κατά τη διάρκεια εκτρώσεως στο τελευταίο στάδιο της εγκυμοσύνης»

Μια συγκλονιστική μαρτυρία.

Χαίρετε. Ονομάζομαι Gianna Jessen. 

Είμαι υιοθετημένη και η βιολογική μου μητέρα ήταν δεκαεφτά χρονών, όταν αποφάσισε να κάνει έκτρωση. 

Ήταν τότε εφτάμισι μηνών έγκυος και ο γιατρός τη συμβούλευσε να κάνει αυτό, που ονομάζεται saline abortion (αντικατάσταση του αμνιακού υγρού με αλατούχο διάλυμα, που καίει το παιδί μέσα και έξω). Έτσι η μητέρα μου ανέμενε να γεννήσει ένα νεκρό παιδί μέσα σε εικοσιτέσσερις ώρες.

Προς μεγάλη έκπληξη και αμηχανία όλων, δεν βγήκα νεκρή σ’ αυτό τον κόσμο αλλά ζωντανή (!), στις 6 Απριλίου του 1977 σε κλινική εκτρώσεων του Λος Άντζελες. 

Αυτό δε που αποτελεί τέλειο συγχρονισμό του ερχομού μου, είναι ότι ο μαιευτήρας που ενεργούσε την έκτρωση ήταν εκτός υπηρεσίας εκείνη τη στιγμή κι έτσι δεν του δόθηκε η ευκαιρία να ολοκληρώσει το σχέδιό του, που ήταν ο τερματισμός της ζωής μου.

Την στιγμή αυτή που σας μιλώ, βρίσκομαι σ’ ένα όμορφο κυβερνητικό κτίριο και ξέρω ότι στην εποχή που ζούμε δεν είναι πολιτικά σωστό να πεις το όνομα του Χριστού σε μέρη σαν κι αυτό.

Το να Τον φέρεις σε τέτοιες συναντήσεις, μπορεί να κάνει τους άλλους να νοιώσουν τρομακτικά άβολα. Αλλά... δεν επιβίωσα για να κάνω τον καθένα να νοιώθει άνετα. Επιβίωσα για να ανακατεύω τα πράγματα λίγο και αυτό το απολαμβάνω!

Και έτσι βγήκα ζωντανή, όπως ήδη είπα, μετά από δεκαοκτώ ώρες. Έπρεπε να ήμουν τυφλή, έπρεπε να ήμουν καμένη, έπρεπε να ήμουν νεκρή. Και δεν είμαι!

Ξέρετε τι εκπληκτική δικαίωση είναι το γεγονός ότι ο μαιευτήρας που έκανε την έκτρωση, ήταν υποχρεωμένος να υπογράψει το πιστοποιητικό γεννήσεώς μου; Έτσι έμαθα ποίος είναι. Για όσους τυχόν όμως έχουν αμφιβολίες, το πιστοποιητικό γράφει:

«γεννημένη κατά τη διάρκεια εκτρώσεως στο τελευταίο στάδιο της εγκυμοσύνης». Δε νικήσανε!

Έκανα μία έρευνα για τον άνθρωπο αυτόν και οι κλινικές του είναι η μεγαλύτερη αλυσίδα κλινικών στις Ηνωμένες Πολιτείες, με μικτά έσοδα 70.000.000 δολάρια το χρόνο. Διάβασα ένα βιβλίο του που έλεγε πως έχει κάνει πάνω από 1.000.000 εκτρώσεις και θεωρεί αυτό πάθος του. 

 

Σας τα λέω αυτά, Κυρίες και Κύριοι, γιατί δεν ξέρω αν συνειδητοποιήσατε ότι βρισκόμαστε σε μάχη σ’ αυτόν τον κόσμο. Είναι μία μάχη μεταξύ της ζωής και του θανάτου. Με ποια πλευρά είστε;

Έτσι η νοσοκόμα κάλεσε ασθενοφόρο και με μετέφεραν σε νοσοκομείο. Αυτό είναι πραγματικό θαύμα, διότι συνήθιζαν τότε (μέχρι το 2002), να τερματίζουν την ζωή ενός επιβιώσαντος βρέφους, με στραγγαλισμό, ασφυξία, να το αφήνουν να πεθάνει ή να το πετούν. Το 2002 ο πρόεδρος Bush υπέγραψε νόμο για να σταματήσει αυτή η συνήθεια. Βλέπετε, παίζουμε εν ου παικτοίς…

Εύχομαι να με μισούν την ώρα που θα πεθάνω, ώστε να αισθανθώ τον Θεό κοντά μου και να αισθανθώ πώς είναι να σε μισούν. Και τον Χριστό Τον μισούσαν. Και όχι ότι επιδιώκω να με μισούν, αλλά ξέρω ότι ήδη με μισούν γιατι κηρύττω ζωή. 

Και η αποστολή μου κυρίες και κύριοι, ανάμεσα σε πολλά άλλα πράγματα, είναι αυτή. Να δώσω ανθρωπιά σε μια αντιπαράθεση, που την ταξινομήσαμε με όλα τα άλλα ασήμαντα θέματα και την βάλλαμε να περιμένει την σειρά της στο ράφι. Αφαιρέσαμε τα αισθήματά μας κυρίες και κύριοι, γίναμε σκληρότεροι. Το θέλετε πραγματικά αυτό; Πόσο πραγματικά επιθυμείτε να ρισκάρετε για να πείτε την αλήθεια με αγάπη και μεγαλοψυχία, να είστε πρόθυμοι να σας μισούν;

Έτσι μετά από αυτό τοποθετήθηκα σε ίδρυμα έκτακτης φροντίδας όπου αποφάσισαν, διότι δεν τους άρεσα και πολύ.

Βλέπετε μισήθηκα από την στιγμή της συλλήψεώς μου από τόσους πολλούς, αλλά και αγαπήθηκα από ακόμα πιο πολλούς και προπάντων από τον Θεό. Είμαι κόρη Του. Δεν παίζετε με το κορίτσι του Θεού. Έχω ένα σημάδι στο μέτωπο, που προειδοποιεί, προσέξτε να είστε καλοί μαζί μου, γιατί ο Πατέρας μου διοικεί τον κόσμο!

Με πήραν λοιπόν από το «κακό σπίτι» και με πήγαν σε άλλο, όμορφο σπίτι. Στο σπίτι της Πένυ. Είπε, ότι τότε ήμουν δέκα επτά μηνών και είχα διαγνωστεί με αυτό που εγώ θεωρώ δώρο, εγκεφαλική παράλυση, η οποία δημιουργήθηκε από την έλλειψη οξυγόνου στον εγκέφαλό μου, καθώς προσπαθούσα να επιβιώσω.

Τώρα είμαι αναγκασμένη να το πω αυτό. Εάν η έκτρωση είναι αποκλειστικά θέμα των δικαιωμάτων των γυναικών, τότε ποία ήταν τα δικά μου δικαιώματα; 

Πώς δεν βρέθηκε ούτε μία ριζοσπαστική φεμινίστρια, να σηκωθεί και να φωνάξει για την καταπάτηση των δικαιωμάτων μου την ημέρα εκείνη! 

Στην πραγματικότητα η ζωή μου πνιγόταν στο όνομα των δικαιωμάτων της γυναίκας!

Όταν δε ακούω το αηδιαστικό επιχείρημα ότι πρέπει να κάνουμε εκτρώσεις γιατί το παιδί ίσως γεννηθεί ανάπηρο, τότε η καρδιά μου γεμίζει από τρόμο..

Υπάρχουν πράγματα κυρίες και κύριοι, τα οποία θα μπορέσετε να μάθετε μόνο από τους αδύναμους ανάμεσά σας. Και όταν τους πνίγετε, εσείς είστε αυτοί που χάνετε... Ο Θεός τους φροντίζει, αλλά εσείς είστε αυτοί που θα υποφέρετε για πάντα... 

Και τι αλαζονεία, τι απόλυτη αλαζονεία! Και έχει γίνει καθεστώς σ’ αυτό τον κόσμο που ζούμε, οι δυνατοί να εξουσιάζουν τους αδύναμους, να αποφασίζουν ποιος ζει και ποιος πεθαίνει.

Τι αλαζονεία! Δεν καταλαβαίνετε, ότι δεν ήσαστε εσείς, που κάνετε την καρδιά σας να κτυπά; Δεν καταλαβαίνετε, ότι δεν κατέχετε τίποτε από όλη την εξουσία που νομίζετε ότι κατέχετε; Είναι το έλεος του Θεού που σας στηρίζει ακόμα και όταν τον μισείτε;

Έτσι κοίταξαν την αγαπημένη μου Πένυ και της είπαν τα …πολύ ενθαρρυντικά λόγια: η Gianna θα είναι ένα τίποτα! Αλλά αυτή τους αγνόησε και άρχισε να δουλεύει μαζί μου 3 φορές την ημέρα, και άρχισα να σηκώνω το κεφάλι μου και μετά έλεγαν η Gianna ποτέ δεν θα κάνει αυτό, ποτέ δεν θα κάνει το άλλο. 

Και όμως στην ηλικία των τρεισήμισι χρόνων, άρχισα να περπατώ με περπατούρα και ορθοπεδικά στηρίγματα, και στέκομαι εδώ σήμερα μπροστά σας με ένα μικρό ορθοπεδικό πρόβλημα, χωρίς περπατούρα και ορθοπεδικά στηρίγματα. Πέφτω με χάρη μερικές φορές και μερικές άλλες άχαρα, εξαρτάται από την περίπτωση, αλλά εργάζομαι για την Δόξα του Θεού.

Βλέπετε, κυρίες και κύριοι, είμαι πιο αδύναμη από τους περισσότερους από σας, αλλά αυτό είναι το κήρυγμά μου.

Πληρώνω ένα μικρό τίμημα για να μπορώ να διαλαλώ στον κόσμο και να προσφέρω ελπίδα. Στην παρανόησή μας για το πώς δουλεύουν τα πράγματα, παρεξηγούμε πόσο όμορφο μπορεί να είναι το μαρτύριο! Δεν το προκαλώ, αλλά όταν έρχεται ο Θεός έχει την δυνατότητα να κάνει και τα πιο άθλια πράγματα όμορφα.

Έχω συναντήσει την βιολογική μου μητέρα, έχω συγχωρήσει την βιολογική μου μητέρα, είμαι Χριστιανή. 

Είναι πολύ ταραγμένη γυναίκα και ήρθε σε μία εκδήλωση, που είχα πριν δυο χρόνια, χωρίς προειδοποίηση και είπε: «Γεια σου, είμαι η μητέρα σου». 

Αυτή ήταν μία πολύ δύσκολη μέρα, και όμως καθώς ανεχόμουν όλα αυτά, πιθανόν να σκεφτείτε ότι ήμουν τρελή, αλλά καθόμουν εκεί και σκεφτόμουν: «Δεν σου ανήκω. Ανήκω στον Χριστό. Είμαι το κορίτσι Του, και είμαι πριγκίπισσα! Έτσι δεν έχει σημασία τι λες, ο θυμός σου, η ταραχή σου και η οργή, δεν είναι δικά μου να τα φυλάξω, δεν είναι δικά μου να τα κρατάω, και δε θα το κάνω..».

Θα ήθελα προς στιγμήν να μιλήσω κατευθείαν στους άντρες που είναι σε αυτή την αίθουσα. Άντρες είστε φτιαγμένοι για μεγαλοσύνη. Είστε φτιαγμένοι για να υψώνετε το ανάστημά σας και να φέρεστε αντρίκεια. Είστε φτιαγμένοι για να υπερασπίζεστε τις γυναίκες και τα παιδιά. 

Όχι να παραμερίζετε και να στρέφετε το κεφάλι σας στην άλλη μεριά, όταν γίνεται φόνος και να μην κάνετε τίποτε γι’ αυτό. Δεν είστε φτιαγμένοι για να εκμεταλλεύεστε εμάς τις γυναίκες και μετά να μας αφήνετε μόνες. Είστε φτιαγμένοι για να είστε ευγενικοί και χαριτωμένοι και μεγάλοι και δυνατοί και να στέκεστε ψηλά, διότι άντρες προσέξτε με: Είμαι πολύ κουρασμένη για να κάνω το δικό σας καθήκον.

Γυναίκες, δεν είστε φτιαγμένες για κακομεταχείριση, δεν είστε φτιαγμένες να κάθεστε αγνοώντας την αξία και την τιμή σας. Είστε φτιαγμένες να αγωνίζεσθε γι’ αυτό σε όλη σας την ζωή. Τώρα είναι η ευκαιρία σας, τώρα θα δείξετε τι άνθρωποι θα είστε. Έχω εμπιστοσύνη άντρες, ότι θα ανταποκριθείτε στην πρόκληση και θα αρθείτε στο ύψος των περιστάσεων.

Στους πολιτικούς, που ακούν, ιδιαίτερα στους άντρες, θα πω το εξής: είστε φτιαγμένοι για μεγαλοσύνη και αφήστε την διπλωματία στην άκρη. Προορισμός σας είναι να υπερασπίζεστε, ότι είναι σωστό και καλό. Αυτή η νεαρή κοπέλα που στέκεται στο βήμα σάς λέει: τώρα είναι η ώρα σας. 

Τι είδους άνθρωποι θέλετε να είστε, άνθρωποι με εμμονή στην δική τους δόξα ή άνθρωποι με εμμονή στην δόξα Του Θεού; Έφτασε η στιγμή να πάρετε θέση. Αυτή είναι η δική σας ώρα. Ο Θεός θα σας βοηθήσει, ο Θεός θα είναι μαζί σας. Σας δίνεται η ευκαιρία να δοξάσετε και να τιμήσετε τον Θεό.

Θα τελειώσω με αυτό:

Μερικοί ίσως είναι ενοχλημένοι διότι μιλώ συνέχεια για τον Θεό και τον Ιησού.

Μα πώς είναι δυνατόν να περπατώ στην γη, έστω κουτσαίνοντας, και να μην δίνω όλη μου την καρδιά και το μυαλό και την ψυχή και όλο μου το είναι στον Χριστό που μου έδωσε την ζωή;

Αν λοιπόν νομίσετε ότι είμαι ανόητη, αυτό θα είναι άλλο ένα κόσμημα στην κορώνα που φορώ. Όλος ο σκοπός της ζωής μου είναι να κάνω τον Θεό να χαίρεται.

Ελπίζω μερικά απ’ αυτά που είπα να έχουν νόημα. Απλά βγήκαν μέσα από την καρδιά μου.

Ο Θεός να σας ευλογεί. ~ Gianna Jessen. 

 

πηγή :Αξιοπρόσεκτες Θέσεις και Μαρτυρίες για τις ΑΜΒΛΩΣΕΙΣ

Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη", leimwnas.blogspot.com