Το ολοκαύτωμα των χριστιανών Παλαιστινίων το έτος 614.H Δεξαμενή του Μαμίλλα

Μια άγνωστη ιστορία, που αξίζει να διαβάσετε.

Τη δημοσιεύουμε  για την κατανόηση του Ισραηλινού δόγματος ότι ''το εθνικό συμφέρον είναι πάνω απο την ίδια την ιστορική αλήθεια''... ''Οι Εβραίοι δεν είναι πιο αιμοδιψείς από τους άλλους λαούς. Αλλά η παρανοϊκή ιδέα ότι είναι οι Εκλεκτοί, η ιδέα της ανωτερότητας, τόσο της φυλετικής, όσο και της θρησκευτικής, αποτελεί την κινητήρια δύναμη των γενοκτονιών. 

Εάν πιστεύεις ότι ο Θεός επέλεξε το λαό σου να διαφεντεύει τον κόσμο, εάν θεωρείς τους άλλους υπάνθρωπους, θα τιμωρηθείς από τον ίδιο αυτό το Θεό του οποίου το όνομα χρησιμοποίησες ματαίως. Δεν θα σε μεταμορφώσει σε μαγεμένο βάτραχο αλλά σε μανιακό δολοφόνο. Όταν τη δεκαετία του τριάντα οι Γιαπωνέζοι προσβλήθηκαν από την ασθένεια αυτή, λεηλάτησαν το Nanking[3] και έφαγαν το συκώτι των κρατούμενών τους. Οι Γερμανοί, κυριευμένοι από το σύμπλεγμα της ανωτερότητας των Αρίων, γέμισαν με πτώματα το Baby Yar[4]. Έχοντας διαβάσει επιμελώς το Βιβλίο του Ιησού του Ναυή και των Κριτών[5], οι πρώτοι προσκυνητές και ιδρυτές των Ηνωμένων Πολιτειών δοκίμασαν το στέμμα του «Εκλεκτού» και κατόρθωσαν σχεδόν να αφανίσουν τους ιθαγενείς Αμερικανούς. Οι Εβραίοι δεν αποτελούν εξαίρεση. 

Έξω από την Πύλη Γιάφα της Ιερουσαλήμ (Bab al-Halil), υπήρχε κάποτε μια μικρή γειτονιά που λεγόταν Μαμίλλα και καταστράφηκε από τους σχεδιαστές της οικιστικής ανάπτυξης πριν από λίγα χρόνια. Στη θέση της κατασκευάστηκε ένα τερατώδες «χωριό» για Κροίσους που γειτονεύει με το υπερπολυτελές ξενοδοχείο Χίλτον. Λίγο παραπέρα βρίσκεται το παλιό νεκροταφείο των Αράβων ευγενών και η δεξαμενή του Μαμίλλα, μια αποθήκη νερού που κατασκευάστηκε από τον Πόντιο Πιλάτο. Κατά τη διάρκεια των κατασκευαστικών εργασιών, οι εργάτες ανακάλυψαν έναν τάφο μέσα στον οποίο υπήρχαν εκατοντάδες κρανία και οστά. Τον τάφο κοσμούσε ένας σταυρός και μια επιγραφή: «Μόνο ο Θεός γνωρίζει τα ονόματά τους». 

Η Επιθεώρηση της Βιβλικής Αρχαιολογίας (Biblical Archaeology Review), που εκδίδεται από τον Αμερικανοεβραίο Herschel Shanks, περιελάμβανε ένα εκτενές άρθρο του αρχαιολόγου Ronny Reich για την ανακάλυψη αυτή [i][i][i]. Οι νεκροί βρήκαν την αιώνια ανάπαυση το 614 μ.Χ., την πιο φρικαλέα χρονιά στην ιστορία της Παλαιστίνης έως τον εικοστό αιώνα. Ο διακεκριμένος Σκοτσέζος ακαδημαϊκός Adam Smith, έγραψε στο έργο του Η Ιστορική Γεωγραφία της Παλαιστίνης (Historical Geography of Palestine): ακόμη και σήμερα, η τρομερή καταστροφή του 614 είναι εμφανής στην περιοχή. Οι πληγές δεν μπόρεσαν ποτέ να γιατρευτούν. Έως το 614, η Παλαιστίνη ανήκε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία που διαδέχτηκε τη Ρωμαϊκή. Ήταν μια ακμάζουσα περιοχή, με κυρίαρχο το χριστιανικό στοιχείο, ανεπτυγμένη γεωργία, αρδευτικό σύστημα και φροντισμένους κήπους. Πλήθη προσκυνητών επισκέπτονταν τους Αγίους Τόπους και τους ναούς του Πανάγιου Τάφου και της Αναλήψεως στο Όρος των Ελαιών, οι οποίοι ανεγέρθηκαν από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο και συγκαταλέγονταν στα θαύματα του κόσμου που δημιούργησε ο άνθρωπος. Στην έρημη γη της Ιουδαίας έδωσαν ζωή ογδόντα μοναστήρια, τόποι δέησης και φύλαξης πολύτιμων χειρογράφων. Οι πατέρες της εκκλησίας Άγιος Ιερώνυμος της Βηθλεέμ και ο Ωριγένης της Καισαρείας, ήταν ακόμη ζωντανοί στη μνήμη. Μεταξύ αυτών υπήρχε επίσης μια μικρή εύπορη εβραϊκή κοινότητα, εγκατεστημένη κατά κύριο λόγο στην Τιβεριάδα, στις ακτές της Θάλασσας της Γαλιλαίας. Οι λόγιοί της είχαν ήδη ολοκληρώσει τη δική τους εκδοχή του Ταλμούδ, της κωδικοποίησης δηλαδή της πίστης τους, του Ιουδαϊσμού. Ωστόσο, δεν παρέκκλιναν από τις κατευθυντήριες γραμμές της επικρατέστερης εβραϊκής κοινότητας στην περσική Βαβυλώνα. Το 614, οι αυτόχθονες Παλαιστίνιοι εβραίοι συμμάχησαν με τους Βαβυλώνιους ομόθρησκούς τους και βοήθησαν τους Πέρσες στην κατάκτηση της Ιερής Γης. Την επομένη της περσικής νίκης, οι Εβραίοι διέπραξαν το Ολοκαύτωμα των Ειδωλολατρών της Παλαιστίνης. Πυρπόλησαν εκκλησίες και μοναστήρια, δολοφόνησαν μοναχούς και ιερείς, έκαψαν βιβλία. Η πανέμορφη βασιλική των Άρτων και Ιχθύων στην Tabgha, ο ναός της Αναλήψεως στο Όρος των Ελαιών, του Αγίου Στεφάνου απέναντι από την Πύλη της Δαμασκού και της Αγίας Σιών στον ομώνυμο λόφο είναι μόνο μερικά μόνο από τα πιο αξιοσημείωτα παραδείγματα των κτισμάτων που καταστράφηκαν. Πράγματι, ελάχιστες εκκλησίες διασώθηκαν από τη σφοδρή αυτή επίθεση. Η Μεγάλη Λαύρα του Αγίου Σάββα, χτισμένη στον απύθμενο Φαράγγι της Φωτιάς (Wadi an-Nar) σώθηκε χάρη στην απρόσιτη θέση της και τους απόκρημνους βράχους που την περιέβαλλαν. Ως εκ θαύματος διασώθηκε και η Εκκλησία της Γεννήσεως του Χριστού. Όταν οι Εβραίοι διέταξαν την καταστροφή της οι Πέρσες αρνήθηκαν να προχωρήσουν. Θεώρησαν ότι το μωσαϊκό με την αναπαράσταση των Τριών Μάγων πάνω από το υπέρθυρο απεικόνιζε Πέρσες βασιλιάδες. Αλλά το χειρότερο έγκλημα δεν ήταν αυτή η καταστροφή. Όταν η Ιερουσαλήμ παραδόθηκε στους Πέρσες, χιλιάδες ντόπιοι χριστιανοί μετατράπηκαν σε αιχμαλώτους πολέμου και οδηγήθηκαν, όπως το κοπάδι στο μαντρί, στην περιοχή της δεξαμενής του Μαμίλλα. Ο Ισραηλινός αρχαιολόγος Ronny Reich γράφει: «Πουλήθηκαν πιθανώς στον πλειοδότη. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, οι χριστιανοί αιχμάλωτοι αγοράστηκαν από Εβραίους και δολοφονήθηκαν ειδεχθώς επί τόπου». Ένας αυτόπτης μάρτυρας, ο Στρατήγιος από τον Άγιο Σάββα, ήταν πιο παραστατικός: «Οι Εβραίοι κατέβαλλαν αδρά ποσά στους Πέρσες στρατιώτες ως λύτρα για την απελευθέρωση των χριστιανών, τους οποίους στη συνέχεια κατάσφαζαν με μεγάλη χαρά στη δεξαμενή του Μαμίλλα που πλημμύρισε με αίμα». Οι Εβραίοι έσφαξαν, μόνο στην Ιερουσαλήμ, 60.000 Παλαιστινίους χριστιανούς. Την εποχή εκείνη ο συνολικός πληθυσμός της γης έφτανε ενδεχομένως τα 50 εκατομμύρια περίπου, ήταν δηλαδή 100 φορές μικρότερος απ’ ό,τι σήμερα. Μερικές ημέρες αργότερα, ο περσικός στρατός αντιλήφθηκε την έκταση του μακελειού και σταμάτησε τους Εβραίους. Προς τιμήν του, ο ισραηλινός αρχαιολόγος Ronny Reich δεν προσπαθεί να μεταθέσει την ευθύνη των σφαγών στους Πέρσες, όπως συνηθίζεται σήμερα. Παραδέχεται ότι «η περσική Αυτοκρατορία δεν βασιζόταν σε θρησκευτικές αρχές και στην πραγματικότητα έκλινε προς την ανεξιθρησκεία». Ο γενναιόψυχος αυτός άνδρας είναι προφανώς ακατάλληλος για να αρθρογραφεί στην εφημερίδα New York Times. Ωστόσο, η Deborah Sonntag, ανταποκρίτρια της ίδιας εφημερίδας στο Ισραήλ δεν δίστασε να περιγράψει τη σφαγή ως «αντίποινα των Εβραίων οι οποίοι υπέφεραν κάτω από την εξουσία των χριστιανών». Το ολοκαύτωμα των χριστιανών Παλαιστινίων το έτος 614 αποτέλεσε αντικείμενο επαρκούς τεκμηρίωσης. Μπορεί κανείς να βρει την περιγραφή των γεγονότων σε παλαιότερα βιβλία, όπως για παράδειγμα στους τρεις τόμους της Ιστορίας των Σταυροφοριών (History of The Crusades) του Runciman[6]. Έχει λογοκριθεί ωστόσο από τους σύγχρονους ταξιδιωτικούς οδηγούς και τα ιστορικά βιβλία. Είναι λυπηρό, καθώς η άγνοια των γεγονότων αυτών εμποδίζει την κατανόηση των όρων της συνθήκης που συνάφθηκε μεταξύ των Ιεροσολυμιτών και του Χαλίφη Ομάρ Εμπν Χαττάμπ το έτος 638. Στην Sulh al Quds, όπως είναι γνωστή αυτή η συνθήκη παράδοσης, ο Πατριάρχης Σωφρόνιος αξίωσε την προστασία του λαού της Ιερουσαλήμ από τη θηριωδία των Εβραίων, αίτημα που ο πανίσχυρος Άραβας ηγέτης αποδέχθηκε. Μετά την αραβική κατάκτηση, η πλειοψηφία των εβραίων Παλαιστινίων αποδέχθηκε το μήνυμα του αγγελιαφόρου του Αλλάχ, όπως και η πλειοψηφία των χριστιανών Παλαιστινίων, μολονότι το έκανε για διαφορετικούς λόγους. Για τους αυτόχθονες χριστιανούς, το Ισλάμ αποτελούσε ένα είδος νεστοριανού χριστιανισμού, αλλά χωρίς εικόνες, χωρίς την ανάμειξη της Κωνσταντινούπολης και χωρίς τους Έλληνες. (Έως και σήμερα η ηγεμονία των Ελλήνων στην Εκκλησία της Παλαιστίνης παραμένει σοβαρό πρόβλημα). 

  Για τους απλούς ντόπιους εβραίους, το Ισλάμ αντιπροσώπευε την επιστροφή στην πίστη του Αβραάμ και του Μωϋσή, καθώς ούτως ή άλλως ήταν ανίκανοι να αντιληφθούν την πολυπλοκότητα της νέας βαβυλωνιακής πίστης. Η πλειοψηφία αυτών εξισλαμίστηκε και αναμίχθηκε με τον παλαιστινιακό πληθυσμό. Η προσαρμογή των Εβραίων στο Ισλάμ δεν σταμάτησε τον 7ο αιώνα. Μια χιλιετία αργότερα, το 17ο αιώνα, οι σημαντικότεροι πνευματικοί ηγέτες της νεοσύστατης σεφαραδίτικης εβραϊκής κοινότητας, ο Σαμπατάι Ζέβι και ο Νάθαν της Γάζας, διάδοχοι της ένδοξης ισπανικής μυστικιστικής παράδοσης του Ισαάκ Λούρια[7], του Αγίου του Σάφεδ, ενστερνίστηκαν επίσης το «νόμο του ελέους», όπως αποκαλούσαν το Ισλάμ. Οι απόγονοί τους, σύντροφοι του Ατατούρκ, έσωσαν την Τουρκία από εισβολή των ευρωπαϊκών στρατευμάτων κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Οι σύγχρονοι Εβραίοι δεν έχουν ενοχές για τα παραπτώματα των προγόνων τους. Κανείς γιος δεν φέρει την ευθύνη για τις αμαρτίες του πατέρα του. Το Ισραήλ θα μπορούσε να είχε μετατρέψει το μαζικό αυτό τάφο με το βυζαντινό παρεκκλήσι και τα ψηφιδωτά του σε ένα μικρό αλλά σημαντικό μνημείο, που να υπενθυμίζει στους πολίτες του αυτή τη φρικτή σελίδα της ιστορίας του και τους κινδύνους της φυλετικής ανωτερότητας που μπορούν να οδηγήσουν στη γενοκτονία. Αντιθέτως, οι ισραηλινές αρχές προτίμησαν να κατεδαφίσουν τον τάφο και να κατασκευάσουν στη θέση του ένα υπόγειο χώρο στάθμευσης αυτοκινήτων. Η κίνηση αυτή δεν ξεσήκωσε ούτε μία διαμαρτυρία. Οι Ισραηλινοί φύλακες της συνείδησης των Εβραίων, όπως ο Amos Oz αλλά και άλλοι, συχνά εναντιώθηκαν στην καταστροφή των καταλοίπων της αρχαιότητας. Όχι όμως και στην καταστροφή του τάφου στο Μαμίλλα. Κυκλοφόρησαν μια αίτηση διαμαρτυρίας κατά των φυλάκων του συγκροτήματος των τζαμιών στο Χαράμ αλ-Σαρίφ για τη διάνοιξη τάφρου μερικών εκατοστών προκειμένου να τοποθετηθεί ένας καινούργιος σωλήνας ύδρευσης. Δεν είχε απολύτως καμία σημασία για αυτούς το γεγονός ότι, ο επικεφαλής Ισραηλινός αρχαιολόγος στην περιοχή, σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Haaretz, αρνήθηκε κάθε σχέση των εργασιών που πραγματοποιούνταν στο τζαμί με την επιστήμη. Εξακολούθησαν να χαρακτηρίζουν τις εργασίες αυτές ως «μια βαρβαρική πράξη των μουσουλμάνων που στόχος της ήταν η εξάλειψη κάθε στοιχείου της εβραϊκής κληρονομιάς στην Ιερουσαλήμ». Μεταξύ των συνυπογραφόντων, ανακάλυψα, προς μεγάλη μου έκπληξη και λύπη, το όνομα του Ronny Reich. Θα πίστευε κανείς ότι αυτός θα ήταν ο μόνος που θα μπορούσε να τους πει ποιος εξάλειψε τα απομεινάρια της εβραϊκής κληρονομιάς στη δεξαμενή του Μαμίλλα. Γιατί θεωρώ απαραίτητο να αφηγηθώ την ιστορία του λουτρού αίματος στο Μαμίλλα; Διότι δεν υπάρχει τίποτε πιο επικίνδυνο από την υποκρισία και το αίσθημα του αιώνιου κατατρεγμού που ενισχύεται από μια μονόπλευρη ιστορική αφήγηση. Ακόμη και στην περίπτωση αυτή οι Εβραίοι δεν αποτελούν εξαίρεση. Ο Eric Margolis[8] της εφημερίδας Toronto Sun [ii][ii][ii] έγραψε για τους οργισμένους από το δικό τους ολοκαύτωμα Αρμένιους. Κατάσφαξαν χιλιάδες από τους ειρηνικούς Αζέρους γείτονές τους τη δεκαετία του ενενήντα και προκάλεσαν το ξερίζωμα 800.000 αυτοχθόνων μη-Αρμενίων. «Είναι καιρός πια να αναγνωρίσουμε όλες τις φρικαλεότητες στον κόσμο» καταλήγει ο Margolis. Η λογοκρισία της ιστορίας δημιουργεί μια παραποιημένη εικόνα της πραγματικότητας. 

Η αποδοχή του παρελθόντος αποτελεί απαραίτητο βήμα για την αποκατάσταση της πνευματικής ισορροπίας. Οι Γερμανοί και οι Ιάπωνες αναγνώρισαν τα εγκλήματα των πατέρων τους, αποδέχτηκαν την ηθική τους παρακμή και αναγεννήθηκαν ως λαοί ταπεινοί, λιγότερο υπερόπτες και πιο προσιτοί στην υπόλοιπη ανθρωπότητα. Εμείς, οι Εβραίοι αποτύχαμε έως τώρα να εξορκίσουμε το αλαζονικό πνεύμα του Εκλεκτού Λαού και βρεθήκαμε σε δεινή θέση. Αυτός είναι και λόγος για τον οποίο η ιδέα της ανωτερότητας διαιωνίζεται και μας καλεί να διαπράξουμε γενοκτονία. Το 1982, ο Amos Oz [iii][iii][iii] συνάντησε έναν Ισραηλινό, ο οποίος μοιράστηκε με το συγγραφέα το όνειρό του να γίνει ο εβραίος Χίτλερ για τους Παλαιστίνιους. Σιγά σιγά το όνειρο αυτό υλοποιείται. Η Haaretz δημοσίευσε στην πρώτη σελίδα μια διαφήμιση [iv][iv][iv], έναν φετφά, υπογεγραμμένο από μια ομάδα ραβίνων, οι οποίοι διακήρυτταν τη θεολογική ταύτιση των Ισμαηλιτών, δηλαδή των Αράβων, με τους Εδωμίτες. Οι «Εδωμίτες» αναφέρονται στη Βίβλο ως φυλή εχθρική προς τα Παιδιά του Ισραήλ. Στην ιστορία αυτή, ο Θεός του Ισραήλ προστάζει το λαό Του να αφανίσει όχι μόνο τους Εδωμίτες αλλά και τα ζωντανά τους. Ο βασιλιάς Σαούλ δεν εκτέλεσε αποτελεσματικά το καθήκον του, καθώς τους εξόντωσε όλους εκτός από της ανύπαντρες παρθένες. Η «αποτυχία» αυτή του κόστισε το στέμμα του. Η υποχρέωση αφανισμού του λαού των Εδωμιτών εξακολουθεί να συμπεριλαμβάνεται μεταξύ των δογμάτων της εβραϊκής πίστης, αν και εδώ και αιώνες κανείς δεν κατόρθωσε να ταυτίσει ένα ζωντανό έθνος με τη θεοκατάρατη φυλή. Υπάρχει ωστόσο μια εξαίρεση που αποδεικνύει πόσο επικίνδυνο είναι το εν λόγω δόγμα.

 Στα τέλη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ορισμένοι Εβραίοι, μεταξύ αυτών και ο τέως πρωθυπουργός Μεναχέμ Μπενγκίν, ταύτισαν τους Γερμανούς με τους Εδωμίτες. Πράγματι, ο Εβραίος φιλόθρησκος σοσιαλιστής και αγωνιστής κατά των Ναζί, Άμπα Κόβνερ, εξύφανε το 1945 συνομωσία προκειμένου να μολύνει το σύστημα ύδρευσης των γερμανικών πόλεων και να εξοντώσει «έξι εκατομμύρια Γερμανούς». Προμηθεύτηκε το δηλητήριο από το μετέπειτα Πρόεδρο του Ισραήλ, Εφραίμ Κατζίρ. Ο Κατζίρ υπέθεσε δήθεν ότι η πρόθεση του Κόβνερ ήταν να δηλητηριάσει «μόνο» μερικές χιλιάδες Γερμανούς αιχμαλώτους πολέμου. Το σχέδιο ευτυχώς ναυάγησε όταν τον Κόβνερ σταμάτησαν Βρετανοί αξιωματικοί σε ευρωπαϊκό λιμάνι. Η ιστορία αυτή δημοσιεύθηκε στο Ισραήλ τον περασμένο χρόνο και προέρχεται από τη βιογραφία του Κόβνερ που συνέγραψε η καθηγήτρια Dina Porat, επικεφαλής του Κέντρου Ερευνών του Αντισημιτισμού του Πανεπιστημίου του Τελ Αβίβ [v][v][v]. Με απλά λόγια, ο φετφάς των ραβίνων σημαίνει ότι: το θρησκευτικό μας καθήκον είναι να σκοτώσουμε όλους τους Άραβες, συμπεριλαμβανομένων των γυναικόπαιδων και των ζωντανών τους, έως και την τελευταία γάτα. Η φιλελεύθερη Haaretz, της οποίας ο εκδότης και ο ιδιοκτήτης είναι αρκετά έμπειροι να κατανοήσουν το φετφά, δεν δίστασαν να δημοσιεύσουν την αγγελία. Πρόσφατα επικρίθηκα από ορισμένους Παλαιστινίους ακτιβιστές επειδή συνεργάζομαι με την εβδομαδιαία ρωσική εφημερίδα Zavtra, στην οποία εκφράζονται πιο περιθωριακές απόψεις και διότι αναφέρθηκα στο αμερικανικό εβδομαδιαίο περιοδικό Spotlight. Αναρωτιέμαι πως και δεν με κατέκριναν για το γεγονός ότι αρθρογράφησα στη Haaretz. Εξάλλου, η Zavtra και το Spotlight δεν έχουν δημοσιεύσει ποτέ ένα κάλεσμα για γενοκτονία. Δεν θα ήταν δίκαιο να αποδοκιμάζουμε μόνο τη Haaretz. Και άλλες σημαντικές εβραϊκές εφημερίδες, όπως η Washington Post, δημοσίευσαν εξίσου φλογερά άρθρα του Charles Krauthammer [vi][vi][vi] που προτρέπουν στη γενοκτονία. Αυτός ο ειδήμονας στο βασιλιά Σαούλ, μην μπορώντας να βασιστεί στις γνώσεις του αναγνωστικού κοινού πάνω στη Βίβλο, παραπέμπει στη σφαγή των κατατροπωμένων ιρακινών στρατευμάτων από τον Στρατηγό Πάουελ. Παραθέτει τη δήλωση του Κόλιν Πάουελ για τον ιρακινό στρατό: «Πρώτα θα το αποκόψουμε και στη συνέχεια θα το εξολοθρεύσουμε». Ο Krauthammer, ο οποίος επιλέγει προσεκτικά τις παραπομπές του, δεν θεωρεί ότι το πλήθος των δολοφονημένων Αράβων αρκεί για να τους προσδώσει την ανθρώπινη ιδιότητα χρησιμοποιώντας την αντωνυμία «τους». Αρκείται απλά στο να χρησιμοποιεί το ουδέτερο γένος αποκαλώντας τους «το». Στο τελευταίο στάδιο του πολέμου του Κόλπου, τεράστιος αριθμός αφοπλισμένων Ιρακινών που υποχωρούσαν δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ από τις αμερικανικές αεροπορικές δυνάμεις και τα πτώματα θάφτηκαν από μπουλντόζες στην άμμο της ερήμου μέσα σε τεράστιους ανώνυμους ομαδικούς τάφους. Ο αριθμός των θυμάτων που βρίσκονται μέσα σε αυτή την εκατόμβη υπολογίζονται στις εκατό χιλιάδες με μισό εκατομμύριο. Μόνο ο Θεός γνωρίζει τα ονόματά τους. Ο Krauthammer ελπίζει ότι ο αυτός άθλος θα επαναληφθεί στην Παλαιστίνη. Αυτό το «το» έχει ήδη αποκοπεί και διαιρεθεί από τον ισραηλινό στρατό σε εβδομήντα κομμάτια. Τώρα είναι η καλύτερη στιγμή να εξολοθρευτεί. «Αφανίστε το!» φωνάζει παθιασμένα. Φοβάται ότι οι Πέρσες θα εμποδίσουν για άλλη μια φορά το λουτρό αίματος πριν η δεξαμενή του Μαμίλλα γεμίσει. Οι ανησυχίες του ξεπερνούν τις προσδοκίες μας.



Σημειώσεις: [vii][[viii]ii] [i] BAR, 1996, τ 22 Αρ. 2 [ix][viii][ii] 22.04.2001 [x][ix][iii] Here and there in the Land of Israel, Amos Oz [xi][x][iv] 21 Νοεμβρίου, 2000 [xii][xi][v] Haaretz, 28 Απριλίου 2001 [xiii][xii][vi] Washington Post, 20 Απριλίου 2001 -------------------------------------------------------------------------------- [1] Σοβέτο. Γκέτο των μαύρων κοντά στο Γιοχάνεσμπουργκ. [2] Robert Fisk. Ανταποκριτής της βρετανικής εφημερίδας Independent στη Μέση Ανατολή. [3] Nanking. Λιμάνι της ανατολικής Κίνας, πρωτεύουσα της επαρχίας Jiangsu. [4] Baby Yar. Φαράγγι κοντά στο Κίεβο, Ουκρανία, όπου κατά των περίοδο 1941-1943 σκοτώθηκαν από τους Ναζί 100.000 άτομα. [5] Το βιβλίο του Ιησού του Ναυή και το βιβλίο των Κριτών αποτελούν 2 από τα 17 ιστορικά βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης. [6] Sir Steven Runciman, 1903-2000. Γλωσσολόγος, μελετητής της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. [7] Ισαάκ Λούρια. Διάσημος Αιγύπτιος καββαλιστής. [8] Eric Margolis. Αμερικανός συγγραφέας και αρθρογράφος. http://www.israelshamir.net/Greek/GreekPool.htm ''

Νέα Στρατηγική για την Αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου

 Μέρος Ι - Νέα Στρατηγική για την Αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Ελληνική Κοινότητα Βερολίνου, 17/05/2025

Μέρα Μνήμης

Εμβληματική μέρα για την διατήρηση της Μνήμης
Οι Ελιτ του χρήματος και της απληστίας εργάζονται μεθοδευμένα για την κατάργηση της Μνήμης των λαών. Επομένως μεθοδεύουν την απάλειψη από τις συνειδήσεις του ίδιου του Χρόνου.
Λαός δίχως Χρόνο και Μνήμη παύει να είναι λαός. Μετατρέπεται σε αντικείμενο εκμετάλλευσης και χρησιμοποιείται στη μηχανή των ανόμων σχεδίων των ισχυρών έχοντας λησμονήσει την ανθρώπινη οντότητά του. Αποτελεί ένα πράγμα προς χρήση και
στη συνέχεια, άδειάζεται στον σκουπιδοτενεκέ.
Τα τεράστια ποσά που ρέουν από τα Κέντρα των Ισχυρών σε μωροφιλόδοξους πλεονέκτες ανίκανους και άχρηστους τάχα διανοούμενους αποσκοπούν στην πλήρη απαξίωση του Ελληνικού Λαού, έχοντας λησμονήσει την ίδια του την ιστορία και έχοντας περιπέσει στη λήθη για τον ίδιο τον πολιτισμό που ο ίδιος εγέννησε..
ΜΕΡΑ κατά της Γενοκτονίας της ΜΝΗΜΗΣ μας.

 Vivian Maier

Η Τουρκία θα εξαφανιστεί από τον χάρτη, διότι είναι η ντροπή του ανθρώπινου γένους

Η  ιστορική λήθη σκοτώνει τους λαούς. Καταποντίζει έθνη και εκμηδενίζει πολιτισμούς.

Δεν ξεχνάμε τα εγκλήματα που έχει διαπράξει η Τουρκία κατά της ανθρωπότητας. Εγκλήματα κατά λαών και εθνών. Εγκλήματα  εναντίον  θρησκευτικών και εθνικών  κοινοτήτων .

 Οφείλουμε  να μην ξεχνάμε. Είμαστε υποχρεωμένοι  να διαδώσουμε τα εγκλήματα και τις σφαγές των Τούρκων. 

Χρονολογικός κατάλογος των τουρκικών εγκλημάτων και εχθροπραξιών εναντίων άλλων εθνών, από τον 19ο αιώνα.  

Greek American News Agency

Απρίλιος του 1821 – Εκτέλεση του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Γρηγορίου, και εξαπόλυση πλήθους εξαγριωμένων Τούρκων κατά Ελλήνων κατοίκων της Τουρκίας….

1822 – Νέα αντίποινα από τον Σουλτάνο για να τρομοκρατήσει τους χριστιανούς στο νησί της Χίου. Δολοφονούνται 50.000 Έλληνες. Δεκάδες χιλιάδες πωλούνται ως δούλοι.

1850 – 12.000 Αρμένιοι και Νεστοριανοί σφαγιάζονται από Κούρδους υπό την ηγεσία του Μπεντέρ Χαν Μπέγκ, οι οποίοι είναι οπλισμένοι με καραμπίνες, ειδικά κατασκευασμένες για την τουρκική κυβέρνηση και οι οποίοι χρηματοδοτούνται και υποστηρίζονται επίσης από την τουρκική κυβέρνηση.

7 Απριλίου του 1860 – Ο Σουλτάνος διατάζει την σφαγή των Μαρωνιτών χωρικών στον Λίβανο.

6 Ιουλίου 1860 – Σύριοι σφαγιάζονται μετά από διαταγή του Αχμέντ πασά. Ο αριθμός των σφαγιασθέντων συμπεριλαμβανομένων και των Μαρωνιτών του Λιβάνου στις 7 Απριλίου, ανέρχεται στις 11.000.

1876 – Εξαπολύονται συμμορίες Τούρκων για να καταπνίξουν εξέγερση στην Βουλγαρία. 15.000 σφαγιάζονται στην περιοχή της Φιλλιπούπολης, μεταξύ αυτών και Αρμένιοι της τοπικής κοινότητας.

28 Ιουνίου 1877 – Κατά την αποχώρηση των ρωσικών δυνάμεων, προς την λήξη του Ρωσο-τουρκικού πολέμου, πάνω από 6.000 Αρμένιοι δολοφονούνται, όταν ο τουρκικός στρατός και κουρδικές άτακτες ομάδες καταστρέφουν τα χριστιανικά χωριά της περιοχής.

Καλοκαίρι του 1892 – Σφαγιάζονται 8.000 Γιεζίδες κοντά στο Μοσούλ, και καίγονται τα χωριά τους διότι αρνούνται να ασπαστούν το Ισλαμ, μετά από εντολές του Φερίκ πασά.

Σεπτέμβριος του 1894 έως Αύγουστο του 1896 – Ο Σουλτάν Χαμίτ εφαρμόζει την τακτική της γενοκτονίας στους Αρμένιους.

Αύγουστος και Σεπτέμβριος του 1894 – 12.000 Αρμένιοι σκοτώνονται στο Σασούν.

Οκτώβριος του 1895 – Λαμβάνει χώρα η πρώτη οργανωμένη γενοκτονία στην Κωνσταντινούπολη και στην Τραπεζούντα.

Νοέμβριος και Δεκέμβριος του 1895 – Οι τουρκικές αρχές οργανώνουν μεγάλης έκτασης σφαγές σε όλη τη χώρα.

1896 – Σφαγή 300.000 Αρμενίων στην Κωνσταντινούπολη.

12 Μαΐου 1896 – Δολοφονίες 55.000 Ελλήνων και διαμάχες μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων στην Κρήτη.

Μάρτιος του 1909 – Νέες σφαγές 30.000 Αρμενίων και Αμερικανών ιεραποστόλων, στα Άδανα και άλλες πόλεις της Κιλικίας, οργανωμένες από τους Νεότουρκους..

1 Οκτωβρίου 1911 – Δολοφονείται ο Επίσκοπος Γρεβενών, Αιμιλιανός από τους Τούρκους.

1912 – Ο τουρκικός στρατός κατά την υποχώρησή του από την ανατολική Θράκη, λεηλατεί τα χωριά της περιοχής του Διδυμοτείχου και της Ανδριανούπολης. Τα χωριά της περιοχής Μαλγάρα καίγονται. Το ίδιο συμβαίνει και στο Κεσσάνι. Δολοφονίες και σφαγές συνοδεύουν την καταστροφή και λεηλασία της ελληνικής αυτής περιοχής.

1913 – Η ανακατάληψη της ανατολικής Θράκης με τις θηριωδίες που ακολουθούν έχει ως αποτέλεσμα τη σφαγή 15.690 Ελλήνων.

Ιανουάριος έως Δεκέμβριος του 1914 – Πάνω από 250.000 Έλληνες εκτοπίζονται από τις περιοχές της ανατολικής Θράκης και Σμύρνης. Τα υπάρχοντά τους κατάσχονται.

27 Μαΐου 1914 – Οι Τουρκικές αρχές διατάζουν το χριστιανικό πληθυσμό της Περγάμου να εγκαταλείψουν τη πόλη μέσα σε δύο ώρες. Οι τρομοκρατημένοι κάτοικοι καταφεύγουν στη Μυτιλήνη.

Μάιος και Ιούνιος του 1914 – Οι Τούρκοι επιδίδονται σε όλες τις μορφές διωγμών που σαν στόχο έχουν τους Έλληνες της δυτικής Μικράς Ασίας. Τα παράλια της Μικράς Ασίας έχουν καταστραφεί. Στην Ερυθραία και στη Φωκαία οι Έλληνες σφαγιάζονται ανελέητα.

Ιούλιος και Αύγουστος 1914 – Η τουρκική κυβέρνηση δημιουργεί “τάγματα καταναγκαστικών έργων”. Πρόκειται για μια νέα μέθοδο εξόντωσης των Ελλήνων. Με τον τρόπο αυτό 400.000 Έλληνες εξοντώθηκαν από την πείνα και την κακοποίηση.

Αύγουστος του 1914 – 12.000 Ασσύριοι δολοφονούνται από τον Τζεβτέτ Χαλίλ Μπέι. Ο αριθμός των Ασσυρίων όλων των θρησκειών που έχουν δολοφονηθεί από τους Τούρκους από το 1895 ανέρχεται στις 424.000.

Σεπτέμβριος 1914 – Με διάταγμα της Τουρκικής κυβέρνησης πολλά χωριά της Ανατολικής Θράκης, όπου πλειοψηφεί το Ελληνικό στοιχείο, εκκενώνονται δια της βίας (Νεοχώριο, Γαλατάς, Καλλίπολη, κτλ.). Ακολουθούν λεηλασίες σε σπίτια και καταστήματα. Χιλιάδες αφήνουν τα πατρογονικά τους εδάφη και καταφεύγουν στην Ελλάδα.

Νοέμβριος – Δεκέμβριος 1914 – Με διάταγμα της Τουρκικής κυβέρνησης η περιοχή Βιζύη και μέρος της περιοχής Σαράντα Εκκλησιές εκκενώνονται. 19.000 Έλληνες εξορίζονται στην Ανατολία και οι περιουσίες τους λεηλατούνται. Σύμφωνα με τα αρχεία του Οικουμενικού Πατριαρχείου 119.940 Έλληνες απελάθηκαν από την Ανατολική Θράκη.

Απρίλιος του 1915 – Το τουρκικό καθεστώς προχωρεί σε οργανωμένες συλλήψεις ενός μεγάλου αριθμού Αρμενίων διανοουμένων και εθνικών ηγετών στην Κωνσταντινούπολη και στις επαρχίες. Στη συνέχεια εκτοπίζονται στην Ανατόλια και καθοδόν σφαγιάζονται. Οι Αρμένιοι στρατιώτες που υπηρετούν στον τουρκικό στρατό αφοπλίζονται και σφαγιάζονται κατά χιλιάδες. Ο ανυπεράσπιστος αρμενικός πληθυσμός οδηγείται στην έρημο της Συρίας και σφαγιάζεται κατά δεκάδες χιλιάδες από τον τουρκικό στρατό.  1.500.000 Αρμένιοι εξαλείφθηκαν από τις τουρκικές θηριωδίες.

20 Αυγούστου 1915 έως 6 Μαΐου 1916 – Οι Οθωμανοί απαγχονίζουν 35 Λιβανέζους και Σύριους εθνικούς ηγέτες στις πλατείες Αλ Μπουρτζ του Λιβάνου και Αλ Μαρτζά της Συρίας, με την κατηγορία ότι “αγωνίζονται για την ελευθερία”. 130.000 Λιβανέζοι και Σύριοι δολοφονούνται κάτω από τον Οθωμανικό ζυγό.

1916 – Οι Τούρκοι αναγκάζουν τους κατοίκους διαφόρων περιοχών του Πόντου να μεταναστεύσουν στο Σίβας. Κατά την παραπάνω μετακίνηση, από τους 16.750 κατοίκους των περιοχών Ελέβι και Τρίπολης, επέζησαν μόνον οι 550. Και από τους 49.520 κατοίκους της Τραπεζούντας, παρέμειναν ζωντανοί μόνο οι 20.300.

1916 – Καταστροφή της περιοχής Ρισέου-Πλατάνου του Πόντου. Λεηλασίες των πόλεων Οφίς, Σούρμενα και Γέμουρα. Οι λεηλασίες οργανώθηκαν από τους αξιωματούχους του Οθωμανικού κράτους και εκτελέστηκαν υπό την ηγεσία του Αχμέτ Μπέη και του στρατάρχη της περιοχής Βελίπ Πασά.

27 Δεκεμβρίου 1916 – Σύλληψη των διακεκριμένων πολιτών της Αμισού καθώς και 4.000 Ελλήνων πολιτών και εκτόπισή τους στην Ανατολία.

Άνοιξη του 1917 – Οι Τούρκοι διατάσσουν τον διωγμό 23.000 Ελλήνων, κατοίκων της Κυδωνίας.

Νοέμβριος του 1917 – 400 ελληνικές οικογένειες εκτοπίζονται από τους Τούρκους από τη Ν.Δ. Μικρά Ασία, ενώ λεηλατούνται οι περιουσίες τους.

Απρίλιος του 1918 – Άλλες 8000 ελληνικές οικογένειες εκτοπίζονται από τη Ν.Δ. Μικρά Ασία.

1920 – 30.000 Αρμένιοι σφαγιάζονται στην περιοχή του Κάρς από Κεμαλικούς.

Σεπτέμβριος 1920 – Η Κεμαλική Τουρκία επιτίθεται στην Δημοκρατία της Αρμενίας. Οι Αρμένιοι μάχονται ενάντια στα ισχυρά τουρκικά στρατεύματα. Οι Τούρκοι επικρατούν τη 2-12-1920. Τη νίκη αυτή των Τούρκων επακολουθεί η προσάρτηση του 50% της επικράτειας της Δημοκρατίας της Αρμενίας, που είχε συσταθεί στις 28 Μαΐου 1918, στη Τουρκία.

1920 έως 1921 – Άλλοι 50.000 Αρμένιοι εκτελούνται από Κεμαλικούς.

3 Ιουνίου 1921 – Κεμαλικοί συλλαμβάνουν 1.320 επιφανείς Έλληνες κάτοικους της Σαμσούντας. Την επομένη δολοφονούν 701 από τους κρατούμενους. Τα θύματα θάβονται σε ομαδικό τάφο πίσω από την οικία του Μπεκίρ πασά. Οι υπόλοιποι των κρατουμένων εξορίζονται στο εσωτερικό της Ανατόλιας.

24 Αυγούστου 1922 – Ο Τουρκικός στρατός καταλαμβάνει τη Πέργαμο. Οι Έλληνες τρέπονται σε φυγή για να σωθούν.

9 Σεπτεμβρίου του 1922 – Οι Τούρκοι εισβάλλουν στη Σμύρνη και πυρπολούν την πόλη. Οργανώνονται μεγάλης έκτασης σφαγές κατά των Ελλήνων και των Αρμενίων. Δολοφονούνται περίπου 150.000 άτομα.

10 Ιουλίου 1924 – Ο 7ος τουρκικός στρατός καταπνίγει την κουρδική εξέγερση στο Χακάρι. Σε διάστημα 79 ημερών, 36 χωριά έχουν καταστραφεί και 12 έχουν ολοσχερώς χαθεί από το χάρτη.

Φεβρουάριος του 1925 – 30.000 Κούρδοι σφαγιάζονται κατά τη διάρκεια εξέγερσης κατά των τουρκικών αρχών. Υπολογίζεται ότι γύρω στους 500.000 Κούρδους έχουν θανατωθεί από σφαγές και εκτοπισμούς.

7 Οκτωβρίου 1927 – Κατάπνιξη κουρδικής επανάστασης, η οποία είχε ξεσπάσει το Μάρτιο του 1925 στο Ελαζίκ. Καταστρέφονται παντελώς 48 χωριά και το χώμα βάφεται κόκκινο από κουρδικό αίμα.

7 Οκτωβρίου 1927 – Κατάπνιξη κουρδικής επανάστασης, η οποία είχε ξεσπάσει στις 30 Μαΐου 1927, στο Ντιαρμπακίρ και στο Αγρί. Το αίμα 2.000 Κούρδων πολεμιστών κυλά άφθονο στον ποταμό Μουράτ.

1938 – Η Τουρκία προσαρτίζει τη πόλη Σανγιάκ της περιοχής Αντιοχεία-Χατάι. Οι Αρμένιοι και Άραβες κάτοικοι της περιοχής εξορίζονται.

Μάιος του 1941 – Επιστράτευση 20 ελληνικών και αρμενικών κοινοτήτων που ζουν με τουρκική υπηκοότητα στην Τουρκία. Σκοπός, η εξόντωσή τους, με τον ίδιο τρόπο που είχε εφαρμοστεί και κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, το γνωστό πλέον “τάγμα καταναγκαστικών έργων”.

6 Σεπτεμβρίου 1955 – Οι τουρκικές αρχές οργανώνουν μεγάλης έκτασης διωγμούς κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης. 29 εκκλησίες καίγονται ενώ 46 λεηλατούνται. Βεβηλώνονται οι τάφοι των Οικουμενικών Πατριαρχών όπως επίσης και τα χριστιανικά νεκροταφεία. Εκατοντάδες γυναίκες βιάζονται και καταστρέφονται χιλιάδες ελληνικά καταστήματα.

1964 – Κλείνουν τα ελληνικά μειονοτικά σχολεία στην Ίμβρο και στη Τένεδο. Παράλληλα ανεγείρονται τουρκικές φυλακές για βαρυποινίτες και απαγορεύεται η δυνατότητα μεταβίβασης των περιουσιών των Ελλήνων, έχοντας ως συνέπεια την φυγή των Ελλήνων από τα νησιά. Αξιοσημείωτο είναι ότι και τα δύο Ελληνικά νησιά Ίμβρος και Τένεδος, παραχωρούνται στη Τουρκία, σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκης της Λωζάνης, για την ασφάλεια των Στενών επειδή βρίσκονται στο στόμιο του Ελλησπόντου. Σύμφωνα με το άρθρο 14 της ίδιας συνθήκης, εγγυάται η προστασία των προσώπων και περιουσιών του μη μουσουλμανικού ιθαγενούς πληθυσμού. Παρόλα αυτά εφαρμόζεται, για μια ακόμη φορά, η πάγια τουρκική πολιτική ξεριζωμού και αφανισμού των μη τουρκικών εθνοτήτων και έπειτα από τη συστηματική προσπάθεια εκτουρκισμού των νησιών με την ομαδική εγκατάσταση Τούρκων

20 Ιουλίου 1974 – Ο τουρκικός στρατός εισβάλλει στο ανεξάρτητο αλλά και άοπλο νησί της Κύπρου, μέλος του Ο.Η.Ε., και καταλαμβάνει το 40% των εδαφών της, με το πρόσχημα ότι η επιχείρηση αυτή είναι αναγκαία για την ασφάλεια της τουρκοκυπριακής μειονότητας που αποτελούσε το 18% του συνολικού πληθυσμού του νησιού. Κατά τη διάρκεια εισβολής, η οποία ονομάστηκε από την Άγκυρα, “επιχείρηση ειρήνη”, 5.000 Κύπριοι σκοτώθηκαν, 1619 αγνοούνται έως τις μέρες μας, εκατοντάδες βασανίστηκαν, βιάστηκαν, και εξορίστηκαν στην Τουρκία.

Οι Συνέπειες της Τουρκικής Εισβολής και Κατοχής

37% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας βρίσκεται υπό Τουρκική Κατοχή!!

200.000 Ελληνοκύπριοι εκτοπίσθηκαν από το κατεχόμενο βόρειο τμήμα του νησιού και  κρατούνται μακριά από τα σπίτια και τις περιουσίες τους!!

1491 άνθρωποι παραμένουν μέχρι σήμερα αγνοούμενοι  και η Τουρκία αρνείται κάθε συνεργασία για εξακρίβωση της τύχης αυτών των ανθρώπων!!

40.000 Τούρκοι στρατιώτες εφοδιασμένοι με όλο το σύγχρονο εξοπλισμό (άρματα, πυροβολικό, υποστηριζόμενοι από αεροπορία και ναυτικό) βρίσκονται σ’ όλη την κατεχόμενη περιοχή!!

Δεκάδες Ελληνικά Χωριά ισοπεδώθηκαν μετατρέποντας τα σε στρατόπεδα, όπου φιλοξενούνται τα πάνοπλα τουρκικά στρατεύματα!!

Δεκάδες Εκκλησίες μας (πέραν των 55 εκκλησιών) μετατράπηκαν σε Μουσουλμανικά τεμένη (τζαμιά), ενώ άλλες τόσες μετατράπηκαν σε αποθήκες, σταύλους, κινηματογράφους ακόμα και σε δημόσια αποχωρητήρια!!!!

Δεκάδες κοιμητήρια έχουν κυριολεκτικά βεβηλωθεί και καταστραφεί, ενώ χιλιάδες βυζαντινές εικόνες και εκκλησιατικά σκεύη αναρίθμητης αξίας κλάπηκαν ή καταστράφηκαν!

Δεκέμβριος του 1979 έως Σεπτέμβριο του 1980 – Διαμάχες μεταξύ Κούρδων και του τουρκικού κράτους ήταν η αφορμή για το ξέσπασμα βίας με αποτέλεσμα το θάνατο 2.812 Κούρδων πολιτών κατά πλειοψηφία, σε διαφορετικά γεγονότα.

1984 – Η Τουρκία φράζει την τροφοδότηση νερού από τον ποταμό Αλκουίκ, ο οποίος πηγάζει από την Τουρκία και φτάνει έως το νότιο Αλλέπο, στη Συρία, με σκοπό την ερήμωση της περιοχής εφόσον η πεδιάδα καταστραφεί από την ξηρασία.

Φεβρουάριος 1988 – Οργανωμένη σφαγή κατά τη διάρκεια της νύχτας ενάντια του Αρμενικού πληθυσμού των πόλεων Μπακού και Σουμγκάιτ. Πρόκειται για μια πανομοιότυπη νύχτα σφαγής με αυτή της Κωνσταντινούπολης το 1955.

1992 – Η Άγκυρα χτίζει το φράγμα “Ατατούρκ” στον Ευφράτη ποταμό, μειώνοντας έτσι δραματικά τη ροή του προς το Ιράκ και την Συρία, με σκοπό να απειλήσει τη γεωργία και την οικονομική επιβίωση των δύο παραπάνω χωρών.

Ιανουάριος του 1992 έως τον Οκτώβριο του 1993 – Οι Τούρκοι βομβαρδίζουν κουρδικά χωριά. 4.800 τραυματίζονται από τους οποίους οι 2.000 υποκύπτουν στα τραύματά τους.

1995 – Η Τουρκική κυβέρνηση οργανώνει σφαγή κατά τη διάρκεια της νύχτας ενάντια των Αλεβιτών στη περιοχή Γκαρί Οσμάν Πασά της Κωνσταντινούπολης.

31 Ιανουαρίου 1996 – Ο τουρκικός στρατός αποβιβάζει στρατιώτες του στη βραχονησίδα Ίμια

Αύγουστος του 1996 – Κατά τη διάρκεια ειρηνικών διαδηλώσεων για την επανένωση της Κύπρου, που διάρκεσαν μία εβδομάδα στην πράσινη γραμμή, οι τουρκικές δυνάμεις κατοχής και παραστρατιωτικές οργανώσεις δολοφονούν άνανδρα δύο διαδηλωτές, τους Τάσο Ισαάκ και Σολωμού Σολωμού και τραυματίζουν σαράντα.

Φεβρουάριος του 1997 – Η Άγκυρα απειλή την Κύπρο με εισβολή και κατάκτηση των ελεύθερων περιοχών του νησιού εφόσον η δεύτερη, αγοράσει τους αμυντικούς πυραύλους S-300. Τέτοιου είδους απειλές είναι γνώριμες στην Κύπρο μετά το 1974

«Η Τουρκία είναι η μοναδική χώρα σε όλο τον κόσμο που «έχει λάβει» το δικαίωμα να κάνει όσα κανείς πολιτισμένος δεν θα έκανε, χωρίς να επισύρει την οργή των διεθνών οργανισμών». Λεωνίδας Σ. Μπλαβέρης, Έλληνας στρατιωτικός συγγραφέας

«Σε όλη  τη διάρκεια του Β’ Π. Πολέμου, η τουρκική διπλωματία υπήρξε ένα λαμπρό επίτευγμα, με όλα τα μέτρα, εκτός εκείνων της εντιμότητας και της ηθικής ακεραιότητας.» Φρανκ Ουέμπερ, Αμερικάνος ιστορικός (Frank G. Weber)

«Ο Τούρκος είναι ουσιαστικά θρασύδειλος  δουλόφρων, χαμερπής και λιγόψυχος όταν του τυχαίνουν αναποδιές.» Χένρι Μόργκενταου, Αμερικανός πρέσβης στην Τουρκία και συγγραφέας (Henry Morgenthau 1856-1946)

 «…Οι Έλληνες είναι ο λαός του μέλλοντος στην ανατολική Μεσόγειο. Αντιπροσωπεύουν το χριστιανικό πολιτισμό απέναντι της τουρκικής βαρβαρότητας …» (Lloyd George1863-1945)

«Επιτέλους τους ξεριζώσαμε…( τους Ελληνες )» – Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, Τούρκος στρατηγός και πρωθυπουργός (Mustafa Kemal Ataturk 1880-1938), στις 13 Αυγούστου 1923

πηγή
και εδώ