Οι παλιοί πυλώνες των χωριών. Ο παπάς, ο νοματάρχης και ο... "λιμασμένος" δάσκαλος.

ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΑ ΣΕΠΤΑ

Το βίντεο απόσπασμα απο την τηλεοπτική σειρά που θεωρείται η πιο πιστή αναπαράσταση της ζωής του Ιησού, βασισμένη στα τέσσερα Ευαγγέλια, είναι ημίνι σειρά «[Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ» (Jesus of Nazareth) του 1977, σε σκηνοθεσία Φράνκο Τζεφιρέλι.

Ολόκληρο εδώ 

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ

 

Το βίντεο απόσπασμα απο την τηλεοπτική σειρά που θεωρείται η πιο πιστή αναπαράσταση της ζωής του Ιησού, βασισμένη στα τέσσερα Ευαγγέλια, είναι ημίνι σειρά «[Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ» (Jesus of Nazareth) του 1977, σε σκηνοθεσία Φράνκο Τζεφιρέλι.

Ολόκληρο εδώ

ΤΟ ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙ ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ

 

Μια ιδιαίτερη ταινία που αξίζει να δεις τι σημαίνει ,διωγμός της Εκκλησίας στην τότε κουμμουνιστική Ρωσία..

«Γλυκό μου Παΐσιο»

Με αφορμή την Αγιοκατάταξη του Παπά – Τύχωνα του Αγιορείτη, μοιραζόμαστε την εξαίρετη ερμηνεία του Ρώσου ιερομόναχου και πνευματικού του Αγίου Παϊσίου στη δημοφιλή σειρά Άγιος Παΐσιος - Από τα Φάρασα στον Ουρανό, που υποδύθηκε ο καταξιωμένος Κύπριος ηθοποιός Αντώνης Κατσαρής. 

 

• Ο Αντώνης Κατσαρής απέσπασε θετικά σχόλια για την ερμηνεία του, αναφέροντας μάλιστα σε συνεντεύξεις του την έντονη συγκίνηση που ένιωσε υποδυόμενος τη συγκεκριμένη αγιασμένη μορφή του Αγίου Όρους.

Ταινία ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ: Σαρώνει στις αίθουσες!

 

 – Πού και πότε προβάλλεται τη 2η βδομάδα στην Αττική 

---

Στη 2η εβδομάδα προβολής της περνά η ταινία «Άγιος Παΐσιος», η οποία συνεχίζει την εντυπωσιακή της πορεία στις κινηματογραφικές αίθουσες, μετά το εκρηκτικό της άνοιγμα στο ελληνικό box office. Η κινηματογραφική μεταφορά της επιτυχημένης τηλεοπτικής σειράς του MEGA κατέκτησε από την πρώτη κιόλας εβδομάδα την κορυφή, κόβοντας 38.167 εισιτήρια σε 129 αίθουσες.

Το έντονο ενδιαφέρον του κοινού παραμένει αμείωτο, με την ταινία να διατηρεί ευρύ κύκλωμα προβολών σε ολόκληρη την Αττική, επιβεβαιώνοντας τη βαθιά απήχηση του προσώπου και της ιστορίας του Αγίου Παϊσίου.

---

Αναλυτικό πρόγραμμα προβολών στην Αττική

🔹 Αγία Βαρβάρα

Σινέ Κουκλάκι (Δημοτικό Κινηματοθέατρο «Γιάννης Ρίτσος»)
Πέμπτη έως Τετάρτη: 18:30

---

🔹 Άγιος Δημήτριος

Village Cinemas Athens Metro Mall

• Αίθουσα 1 (VKids): Πέμ–Τρί 18:45 & 21:30

• Αίθουσα 4: Τετάρτη 18:15

---

🔹 Άγιος Ιωάννης Ρέντης

Village Shopping and More

• Αίθουσα 15:
  Πέμ, Παρ & Δευ–Τετ 18:40, 21:30
  Σάβ, Κυρ 13:10, 15:50, 18:40, 21:30

• Αίθουσα 7: Πέμ–Τρί 17:30, 20:20
  Σινέ Όνειρο
  Πέμ–Κυρ & Τετ 19:00

---

🔹 Αιγάλεω

Λάμπρος Κωνσταντάρας – Ρένα Βλαχοπούλου
Πέμ–Τετ 18:45

---

🔹 Αμπελόκηποι

Αθηναίον Experience powered by Allianz

• Classic 4: Παρ, Σάβ, Τετ 17:00, Κυρ 16:10

• Atmos One 1: Πέμ, Δευ, Τρί 17:00

• Velvet Lounge 2: Κυρ 12:30

---

🔹 Βάρκιζα

Βάρκιζα Multiplex
Κυρ–Τετ 21:10

---

🔹 Γλυφάδα

Options Cinemas @ Glyfada
Πέμ–Τρί 18:00, 20:30, Τετ 18:00

---

🔹 Δάφνη

Nana Cinemax

• Αίθουσα 2: Σάβ, Κυρ 17:30

• Αίθουσα 4: Πέμ–Τετ 18:50

---

🔹 Ίλιον

Options Cinemas @ Ilion
Πέμ–Τετ 18:40, 21:10

---

🔹 Κηφισιά

Κηφισιά 1 & 2 Cinemax
Πέμ–Τρί 18:00

---

🔹 Κορυδαλλός

Σινέ Παράδεισος
Κυρ 15:30, Τετ 18:00

---

🔹 Κυψέλη – Πατήσια – Αχαρνών

Studio New Star Art Cinema
Τρί, Τετ 18:00
Αελλώ Cinemax 5+1
Πέμ–Τετ 18:10

---

🔹 Μαρκόπουλο

Άρτεμις (Δημοτικός Κινηματογράφος)
Πέμ–Τετ 19:00

---

🔹 Μαρούσι

Village 15 Cinemas @ The Mall

• Gold Class 1: Πέμ, Παρ, Τρί 19:10, Σάβ, Κυρ 19:30, Δευ 18:00

• Αίθουσα 2: Πέμ, Παρ, Δευ, Τετ 18:10, 21:00, Σάβ, Κυρ 15:20, 18:10, 21:00, Τρί 21:20

• Αίθουσα 5: Παρ–Τρί 19:10

---

🔹 Νέο Ηράκλειο

Τρία Αστέρια 3D Digital
Πέμ–Τετ 17:45

---

🔹 Παγκράτι

Village Cinemas Παγκράτι
Πέμ–Τετ 19:15

---

🔹 Περιστέρι

WestCity Cinemas
Πέμ–Τετ 18:15
Φοίβος

• Αίθουσα 1: Πέμ, Τρί 19:30, Σάβ, Δευ 17:40, Κυρ 13:50, Τετ 16:45

• Αίθουσα 2: Πέμ, Τρί 16:45, Παρ 16:45 & 19:00, Σάβ, Κυρ 19:00

---

🔹 Χαλάνδρι

Αίγλη 3D Digital
Πέμ–Τετ 17:30

---

🔹 Χαϊδάρι

Άνοιξη Digital Cinema (Δημοτικός Κινηματογράφος)
Πέμ–Τετ 19:00

Ο πόλεµος µέσα από τα µάτια των αλόγων

Ο εκπαιδευτικός και συγγραφέας του µυθιστορήµατος «Το άλογο του πολέµου» Μάικλ Μορπούργκο αποφάσισε µαζί µε τη σύζυγό του Κλερ να παραχωρήσουν το βικτωριανό σπίτι τους στο Ντέβον σε ένα εκπαιδευτικό πρόγραµµα µέσω του οποίου παιδιά από όλες τις µεγάλες πόλεις της Αγγλίας έπαιρναν µια ιδέα για το τι σηµαίνει ζωή στην επαρχία. «Το πρόβληµα ήταν ότι για όλα αυτά τα παιδιά υπήρχε µόνο ένα τηλέφωνο το οποίο αναγκαστικά ήµασταν υποχρεωµένοι να απαντάµε» µας είπε ο Μορπούργκο την περασµένη Κυριακή στο Λονδίνο στην πανευρωπαϊκή προώθηση της ταινίας «Το άλογο του πολέµου» που στηρίχθηκε στο βιβλίο του.

«Εµπρός! Στίβεν;»

Το διαρκές κουδούνισµα του τηλεφώνου από ανήσυχους γονείς εκνεύριζε αφάνταστα την οικογένεια του συγγραφέα, ο οποίος κάποια στιγµή το έριξε στο καλαµπούρι λέγοντας: «Ποιος ξέρει, ίσως να είναι ο Σπίλµπεργκ...». ∆εν είναι δύσκολο λοιπόν να φανταστούµε την έκπληξη του Μορπούργκο όταν κάποια στιγµή σήκωσε το τηλέφω-νο και ήταν όντως ο Στίβεν Σπίλµπεργκ!

Για την ακρίβεια, ο άνθρωπος στην άλλη άκρη εκείνης της τηλεφωνικής γραµµής ήταν η παραγωγός Κάθλιν Κένεντι, η οποία από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 ως τις ηµέρες µας είναι ο άνθρωπος-κλειδί πίσω από κάθε σχέδιο του Σπίλµπεργκ. Οπως µας είπε η Κένεντι, είχε µείνει έκθαµβη όταν µαζί µε τα παιδιά της παρακολούθησε τη θεατρική εκδοχή του µυθιστορήµατος στο Γουέστ Εντ. Η ιστορία αφορά την πορεία ενός αλόγου από τη Βρετανία σε διάφορα σηµεία της Ευρώπης κατά τον Α’ Παγκόσµιο Πόλεµο και τις µικρές ιστορίες που ζει ανάµεσα σε διαφορετικούς ανθρώπους. «Στην πραγµατι κότητα βλέπουµε τον πόλεµο µέσα από τα µάτια του αλόγου» είπε η Κένεντι και το γεγονός ότι στο θεατρικό το άλογο είχε τη µορφή τεράστιας µαριονέτας που κινούνταν από ανθρώπους την άφησε άφωνη. Αµέσως επικοινώνησε µε τον Σπίλµπεργκ που βρισκόταν στη διαδικασία του µοντάζ των «Περιπετειών του Τεν-Τεν».

Μαρτυρίες πολέµου

Το 1980 ο Μορπούργκο συνάντησε στο Ντέβον δύο βετεράνους του Α’ Παγκοσµίου Πολέµου και ένα τρίτο πρόσωπο που ήταν παιδί όταν οι στρατιώτες επέστρεψαν. Αυτές οι συναντήσεις υπήρξαν η σπίθα για τη συγγραφή του µυθιστορήµατος «The war horse». Ο ένας βετεράνος τού περιέγραψε πώς πληγωµένος στα χαρακώµατα του ∆υτικού Μετώπου βρέθηκε πρόσωπο µε πρόσωπο µε έναν γερµανό στρατιώτη ο οποίος, ενώ µπορούσε, δεν τον σκότωσε. Ο άλλος, που είχε υπηρετήσει στο ιππικό, του ανέλυσε τη στενή σχέση που είχε αναπτυχθεί ανάµεσα στους στρατιώτες και στα άλογά τους. Η ιστορία του παιδιού (που δεν πολέµησε) σχετιζόταν µε την επιστροφή των στρατιωτών αλλά και των αλόγων στο χωριό.

«Είχα διαβάσει όλα τα µυθιστορήµατα για τον Α’ Παγκόσµιο Πόλεµο και είχα µελετήσει όλα τα ιστορικά βιβλία» µας είπε ο συγγραφέας. «Και είχα δει όλες τις ταινίες για εκείνη την περίοδο, όπως το “Ουδέν νεώτερον από το ∆υτικό Μέτωπο” από το βιβλίο του Εριχ Μαρία Ρεµάρκ και το “Σταυροί στο µέτωπο” του Στάνλεϊ Κιούµπρικ. Οταν όµως έχεις αυτόπτες µάρτυρες µπροστά σου, νιώθεις αλλιώς. Και οι δύο βετεράνοι που µου µίλησαν ανήκαν στους τελευταίους µάρτυρες εκείνου του πολέµου».

Στην ταινία του Σπίλµπεργκ, που γυρίστηκε σε φυσικές τοποθεσίες του χωριού του συγγραφέα, ο Τζόι, όπως ονοµάζεται το άλογο, ξεκινά από την Αγγλία όπου το αποκόπτουν από τον ιδιοκτήτη του ( Τζέρεµι Ερβάιν ), γίνεται άτι του βρετανικού ιππικού, εν συνεχεία περιέρχεται στην κατοχή δύο γερµανών αδελφών που λιποτακτούν µαζί του, περνά από µια φάρµα της Γαλλίας όπου το φροντίζει µια κοπέλα και αργότερα σέρνει γερµανικά άρµατα. Για τις ανάγκες των γυρισµάτων τον Τζόι υποδύθηκαν 14 διαφορετικά άλογα, τα οποία µακιγιάρονταν πανοµοιότυπα επί 45’ το καθένα.

Σπίλµπεργκ: «ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΒΟΛΟ ΕΙΡΗΝΗΣ»

Η σοβαρότητα ενός θέματος όπως ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος σήμανε εξονυχιστική έρευνα από τον Στίβεν Σπίλμπεργκ (αριστερά) και το επιτελείο του. Οπως μας είπε ο σκηνοθέτης στο Λονδίνο, αυτό που τον εντυπωσίασε περισσότερο από καθετί άλλο ήταν ο αριθμός των απωλειών στα άλογα κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων. «Αυτός ο πόλεμος σήμανε το τέλος του αλόγου ως εργαλείου σε πολεμικές συρράξεις» είπε ο σκηνοθέτης, ο οποίος, αν και έχει ζήσει 15 ολόκληρα χρόνια κοντά σε άλογα και γνωρίζει πολύ καλά το πόσο εκφραστικά ζώα είναι, χρειάστηκε να δουλέψει μαζί τους για να συνειδητοποιήσει το πόσο πολύ συναίσθημα μπορούν να εκλύσουν, αν το απαιτούν οι συνθήκες. «Κατά μια έννοια ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν ένας πειραματικός πόλεμος: η μηχανή, το τανκ, το αεροπλάνο, ο χημικός πόλεμος, όλα αυτά τα πρωτόγνωρα πράγματα συγκεντρώθηκαν για πρώτη φορά σε έναν πόλεμο ο οποίος σήμανε το τέλος όλων των προηγούμενων πολέμων – ή αυτό τουλάχιστον πίστεψαν τότε». Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν καταγραφεί, από 1.000.000 άλογα που χρησιμοποιήθηκαν στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο επιβίωσαν μόνο 60.000. Το ίδιο περίπου νούμερο αντιστοιχεί και στους θανάτους των βρετανών στρατιωτών.

Το περίεργο είναι ότι ο Στίβεν Σπίλμπεργκ δεν αντιμετωπίζει το «War Horse» ως μια αμιγώς πολεμική ταινία. «uni0394ιάβασα ότι παρομοιάζουν την ταινία με τη “uni0394ιάσωση του στρατιώτη Ράιαν”, όμως δεν συμφωνώ» μας είπε. «Το άλογο είμαστε εμείς, ο κοινός άνθρωπος, ένα σύμβολο ειρήνης. Οι σκηνές πολέμου στην ταινία δεν είναι τόσο σκληρές και βίαιες όσο στον “Ράιαν” – καλά-καλά δεν βλέπεις καν αίμα. Το σημαντικότερο είναι ότι για μένα μια ιστορία ισχυρών σχέσεων ανάμεσα στους ανθρώπους και στο άλογο παρακάμπτει τον συναισθηματικό γλόμπο του Μεγάλου Πολέμου και φέρνει τους ανθρώπους κοντά, ακόμη και τους αντιπάλους».

Γιατί «Σάρωσε» η Ταινία για τον Καποδίστρια;

 Σταύρος Καλεντερίδης: Πώς εξηγείται η τεράστια εμπορική επιτυχία της ταινίας "Καποδίστριας" του Γιάννη Σμαραγδή; 

👉 Γιατί έσπευσαν οι πολίτες να την δουν σε πείσμα των ιδεοληπτικών "ταγών" 

👉 Το τρίπτυχο Ελευθερία – Ανεξαρτησία – Δημοκρατία του Κυβερνήτη σε αντιδιαστολή με τον κοινοβουλευτισμό 

👉 Τα βαθύτερα μηνύματα της ταινίας

Είμαστε στο Εμείς .Ταινία - αφιέρωμα στον στρατηγό Ιωάννη Μακρυγιάννη

Στο πλαίσιο του Ανοιχτού Λαϊκού Πανεπιστημίου η Ιστορική και Λαογραφική Εταιρεία Γιαννιτσών «Ο Φίλιππος» παρουσιάζει την ταινία «Είμαστε στο Εμείς», μια παραγωγή της Κινηματογραφικής Ομάδας του Ιερού Ναού Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου Γιαννιτσών, με αφορμή την επέτειο των 200 ετών από την κήρυξη της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.

ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ από τις 29 Ιανουαρίου στους κινηματογράφους

 Βασισμένη στην τηλεοπτική σειρά «Άγιος Παΐσιος - Από τα Φάρασα στον Ουρανό» Για πρώτη φορά στην μεγάλη οθόνη, η ιστορία που άγγιξε βαθιά τις καρδιές εκατομμυρίων ανθρώπων και προκάλεσε συγκίνηση σε όλη την Ελλάδα. Ένας σύγχρονος Άγιος της Ορθοδοξίας που άφησε σημαντική πνευματική παρακαταθήκη. Μια αστείρευτη πηγή σοφίας και καλοσύνης. Οι διδαχές του παρηγορητικές. Ο λόγος του διαχρονικός. Η πορεία του θαυμαστή. Σύνοψη Η ιστορία ξεκινά από τη γέννηση του Αγίου Παϊσίου, κατά κόσμον Αρσενίου Εζνεπίδη, στα Φάρασα της Καππαδοκίας. Μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης, η οικογένεια του μικρού Αρσενίου ξεριζώνεται και παίρνει τον δρόμο της προσφυγιάς για την Ελλάδα. Ο μικρός Αρσένιος μεγαλώνει στην Κόνιτσα της Ηπείρου με τη γιαγιά του και τη μητέρα του, οι οποίες του μεταδίδουν τη βαθιά τους πίστη στον Χριστό και την αγάπη για τον συνάνθρωπο. Μεγαλώνει με τις ιστορίες για τον Άγιο Αρσένιο και μέσα του φουντώνει η επιθυμία από μικρή ηλικία να ακολουθήσει τη μοναχική ζωή. Το 1945 κατατάσσεται στον στρατό όπου υπηρετεί ως ασυρματιστής. Με την αποστράτευσή του επισκέπτεται το Άγιον Όρος. Σύντομα, όμως, επιστρέφει στην Κόνιτσα για οικογενειακούς λόγους και παραμένει εκεί για τρία χρόνια. Αναχωρεί οριστικά για το Άγιον Όρος τον Μάρτιο του 1953 και καταλήγει στη Μονή Εσφιγμένου. Έπειτα από τρία χρόνια βρίσκεται στη Μονή Φιλοθέου, όπου γίνεται μοναχός και παίρνει το όνομα Παΐσιος. Στέλνει μια φωτογραφία του στη μητέρα του με την οποία την αποχαιρετά και της λέει ότι για μάνα του πια θα έχει την Παναγία.... Ακολουθεί η επιστροφή του Αγίου Παϊσίου στην Κόνιτσα και η εκπλήρωση του τάματός του στην Παναγία να ανακαινίσει το καμένο από τους Γερμανούς μοναστήρι της. Οι δυσκολίες και οι πειρασμοί που αντιμετωπίζει εκεί. Η μετάβασή του στο Όρος Σινά και οι μεγάλοι ασκητικοί του αγώνες μέσα στην Έρημο. Η επάνοδός του στο Άγιον Όρος. Η βοήθεια και καθοδήγηση που προσφέρει στις μοναχές στο ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στη Σουρωτή. Η επιθυμία του να αποτραβηχτεί και να ζήσει μία ασκητική ζωή, έρχεται σε αντίθεση με την ανάγκη των ανθρώπων να τον συναντούν και να ωφελούνται πνευματικά από τον ίδιο. Θα δεχθεί τον κόσμο, θα παρηγορήσει, θα συμβουλεύσει, θα καθοδηγήσει προσευχόμενος νύχτα και μέρα. Αμέτρητες θα είναι οι μαρτυρίες των πιστών για τα θαύματα που θα συντελεστούν στο ταπεινό κελί του. Απολύτως συνεπής με την πνευματικότητά του είναι και ο τρόπος που θα αντιμετωπίσει την επώδυνη ασθένειά του από τη νοσηλεία του στη Θεσσαλονίκη μέχρι και την ταφή του στο ησυχαστήριο της Σουρωτής το 1994. Η οσιακή του κοίμηση έρχεται να επισφραγίσει την όλη του πορεία. Η αγιοκατάταξή του και τα θαύματα που επιτελούνται και μετά τον θάνατό του είναι το επιστέγασμα όλης αυτής της θαυμαστής πνευματικής πορείας. ΑΠΟ ΤΙΣ 29 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ ΣΤΟΥΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ Διάρκεια ταινίας: 125 λεπτά Τα έσοδα θα διατεθούν στους Συλλόγους των Πολυτέκνων οικογενειών

Πετροβολώντας τον Σμαραγδή...

 

Του Θανάση Κ.

Την ταινία του Σμαραγδή «Καποδίστριας» δεν την είδα. Ακόμα…

Άλλωστε τα εισιτήρια είναι sold out.

Είδα στο διαδίκτυο κάποια πολύ σύντομα αποσπάσματα, άκουσα να τη συζητάνε με πάθος γνωστοί μου που πρόλαβαν και την είδαν και διάβασα πλήθος κριτικές…

Δεν θα γράψω για την ταινία, λοιπόν...

Θα γράψω για τις κριτικές της ταινίας.

Και για την πρωτοφανή απήχησή της, παρά τις κριτικές.

 

* Πρώτον.

Ήδη κάνει ρεκόρ εισιτηρίων.

Σε τέσσερις μέρες παίχθηκε σε 90 αίθουσες και έκοψε 145 χιλιάδες εισιτήρια – τον μεγαλύτερο αριθμό πρώτων ημερών από τις «Σειρήνες του Αιγαίου» (2005).

Ήδη προστέθηκαν άλλες 32 αίθουσες και παίζεται σε περίπου 120, κάτι που δεν έχει ξανασυμβεί.

Τις επόμενες τρείς μέρες ήδη ξεπερνά τις 250 χιλιάδες εισιτήρια!

Μετριοπαθείς εκτιμήσεις προεξοφλούν πώς σύντομα θα ξεπεράσει το ένα εκατομμύριο εισιτήρια.

Μια ταινία που πολεμήθηκε πριν υπάρξει, της κόπηκε χρηματοδότηση και «πυροβολείται» από κριτικούς πριν ακόμα προβληθεί...

Αληθινό ιστορικό ρεκόρ!

Κι αυτό κάτι λέει.

 

* Δεύτερον.

Οι επαγγελματίες κριτικοί την κατηγορούν για «εύκολη χρήση εθνικών και θρησκευτικών συμβόλων» και για «αγιογραφία».

Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί αυτό θεωρείται "κατηγορία".

Ο «Αντρέι Ρουμπλιόφ» του Ταρκόφσκι είναι αγιογραφία. Γεμάτη θρησκευτικούς συμβολισμούς.

Ο Αϊζενστάιν στον «Ιβάν τον Τρομερό» χρησιμοποιεί ωμούς εθνικούς συμβολισμούς για να δικαιολογήσει απερίγραπτη σκληρότητα «για το καλό της χώρας».

Αριστουργήματα και τα δύο!

Θα πουν βέβαια ότι ο Σμαραγδής δεν είναι Ταρκόφσκι ή Αϊζενστάιν.

Σωστά.

Τότε όμως γιατί τον κατηγορούν για κάτι που έκαναν κι εκείνοι;

Πριν τον κατηγορήσουν για την "τεχνική" του, τον κατηγορούν για την Τέχνη του, για τη "γλώσσα" των συμβολισμών που χρησιμοποίησε. Που ίδια ακριβώς την χρησιμοποίησαν άλλοι, τους οποίους τους έχουν στο απυρόβλητο.

Πάμε τώρα και στην "τεχνική"...

 

* Τρίτον.

Τον κατηγορούν για «επίπεδη κινηματογραφική γραφή», για απλοϊκή προπαγάνδα «επιπέδου σχολικής παράστασης».

Δεν μας τα λένε καλά: Εκατόν σαράντα χιλιάδες Έλληνες στριμώχτηκαν σε λίγες μέρες να δουν μια… σχολική παράσταση;

Σαν πολύ δημοφιλείς έγιναν ξαφνικά οι... "σχολικές παραστάσεις" στην Ελλάδα!

Κάτι δεν πάει καλά.

-- Ο Αγγελόπουλος στον «Θίασο» (1975) παρουσιάζει τους αριστερούς του Εμφυλίου ως "μάρτυρες" και τους δεξιούς ως απεχθείς καρικατούρες. Περιέργως κανείς δεν το πρόσεξε...

Το έργο εκθειάστηκε. Έχει υπέροχη φωτογραφία - όπως όλο το έργο του Αγγελόπουλου. Αλλά από σενάριο είναι απλοϊκό, γεμάτο χοντροκομμένη "διδακτικότητα" και εμφανέστατη αριστερή προπαγάνδα.

-- Το ίδιο και ο «Μπελογιάννης» του Νίκου Τζίμα (1980).

Και στις δύο περιπτώσεις υπάρχει μονομέρεια και αγιογραφία.

Το έργο του Τζίμα "Μπελογιάννης" αφορά ένα άνθρωπο που δικάστηκε, καταδικάστηκε και εκτελέστηκε στον απόηχο ενός Εμφυλίου Πολέμου.

Αλλά και ο "Καποδίστριας" του Σμαραγδή αφορά έναν δολοφονημένο πολιτικό.

Αν η μαρτυρική διάσταση δικαιολογεί την αγιογραφία στη μία περίπτωση, το ίδιο ακριβώς ισχύει και στην άλλη.

Γιατί κάποιοι αποδομούνται και άλλοι εξυμνούνται;

 

* Τέταρτον.

Μας λένε ότι το έργο είναι ιστορικά ανακριβές ή μονοδιάστατο.

Εδώ κορυφώνεται η ασχετοσύνη.

Καμία κινηματογραφική ταινία δεν είναι "ιστορική πραγματεία".

Όλες είναι δραματουργικές εκδοχές, αναγκαστικά ελλειπτικές.

-- Ο Κούνδουρος στον «Βενιζέλο» (1981) παρουσίασε αποσπασματικές εικόνες μιας θυελλώδους ζωής.

Κανείς δεν τον κατηγόρησε για "αποσιωπήσεις".

Όποιος θέλει πλήρη ιστορική απεικόνιση κάνει ντοκιμαντέρ δεκατεσσάρων επεισοδίων – όχι ταινία μιάμισης ώρας.

-- Το The Darkest Hour (2017) του Joe Wright είναι εξαιρετικό.

Ιστορικά όμως είναι απολύτως ελλειπτικό: λείπει σχεδόν πλήρως η Συμφωνία του Μονάχου, λείπει ο Τσάμπερλαιν, ο ρόλος του Χάλιφαξ, η πραγματική τραγικότητα του Τσώρτσιλ που δικαιώθηκε αφού χλευάστηκε.

Κι όμως το αποτέλεσμα είναι συγκλονιστικό.

Γιατί από τη σκοπιά που επέλεξε (δραματικός απεγκλωβισμός από την Δουνκέρκη), λειτούργησε.

Η κορυφαία σκηνή του έργου, η σκηνή στο μετρό του Λονδίνου, όπου ο κόσμος συσπειρώνεται αυθόρμητα γύρω από τον Τσώρτσιλ, είναι όντως μαγική - αν και θα μπορούσε να κατηγορηθεί ως "έντεχνος λαϊκισμός".

Τα μεγάλα διλήμματα εκείνης της εποχής λείπουν. Η άποψη "γιατί να μην συνθηκολογήσουμε, αφού είμαστε πια ηττημένοι και ανήμποροι;" που υπήρχε τότε, ιδιαίτερα στην βρετανική ελίτ, αποσιωπάται πλήρως στην ταινία.

Κι όμως αυτό ήταν που έκανε ακόμα πιο δραματική τη θέση του "κεντρικού προσώπου", του Τσώρτσιλ, που πήγε κόντρα σε όλους για να κρατήσει την χώρα του όρθια "την πιο σκοτεινή ώρα". Και του βγήκε.

Παρά τις βασικές αυτές ελλείψεις, το έργο ήταν αριστούργημα...

Όλες οι ιστορικές ταινίες είναι, σχεδόν αναπόφευκτα, ελλειπτικές.

Κι αυτό που δεχόμαστε για κάθε ιστορική ταινία, αρνούμαστε να το δεχθούμε μόνο για έναν: τον Σμαραγδή.

Θα μου πουν ξανά ότι ο Σμαραγδής δεν είναι Αγγελόπουλος ή Wright.

Σωστά.

Και την ταινία του την είδαν σε τέσσερις μέρες περισσότεροι απ’ όσους είδαν αντίστοιχες ταινίες σε δεκαετίες!

Να τα λέμε κι αυτά...

Το πραγματικό αμάρτημα του Σμαραγδή είναι τριπλό:

— Πρώτον, τόλμησε να κάνει ιστορικό κινηματογράφο.

— Δεύτερον, τον βλέπει μαζικά το κοινό.

— Τρίτον – και πιο ασυγχώρητο: ο κόσμος συγκινείται. Πολλοί κλαίνε και χειροκροτούν στο τέλος.

Θα μου πουν - και δικαίως - πως ό,τι συγκινεί δεν είναι κατ’ ανάγκην Τέχνη.

Συμφωνώ.

Αλλά ό,τι δεν συγκινεί, δεν είναι Τέχνη. Είναι πραγματεία.

Είναι άσκηση αισθητικής, είναι άσκηση τεχνικής, αλλά Τέχνη δεν είναι, αν δεν συγκινεί...

Κι αντίστοιχα υπάρχουν έργα που παρουσιάζουν πλήθος "ατέλειες", αλλά συγκινούν διαχρονικά. Αυτά είναι Τέχνη.

Ο Τσιτσάνης ΔΕΝ είναι Σοπέν. Ούτε Ραβέλ. Ο Τσιτσάνης αρχικά δεν ήξερε ούτε παρτιτούρες να διαβάζει...

Αλλά όταν η Ολλανδέζα βιολίστρια 'Εμα Σόμμερς έπαιξε τα "Ωραία" του Τσιτσάνη, σόλο, στην Συμφωνική του Ρότερνταμ, το κοινό - χωρίς να ξέρει τι ακριβώς κομμάτι παίζει (ήταν μετά από μπιζάρισμα), την αποθέωσε!

Κι έπρεπε να αποθεωθεί ο Τσιτσάνης στην Συμφωνική του Ρότερνταμ για να αρχίσουν κάποιοι "δικοί μας" εστέτ, να τον παίρνουν στα σοβαρά. (Μπορείτε να δείτε το σχετικό συγκλονιστικό βίντεο στο Υoutube: πληκτρολογείστε απλώς "ολλανδέζα βιολίστρια - Τσιτσάνης).

Δεν μπορούμε εύκολα να συμφωνήσουμε τι είναι "ωραίο"...

Ξέρουμε, όμως, τι είναι κλασικό:

αυτό που άντεξε στον χρόνο γιατί μίλησε σε πολλούς ανθρώπους, σε διαφορετικές εποχές, σε διαδοχικές γενιές. Ό,τι έμεινε διαχρονικό!

-- Το αρχαίο θέατρο το έκρινε το κοινό - όχι οι "κριτικοί" της εποχής.

Δεν ήξεραν από "υποκριτικές" ή "σκηνοθετικές" τεχνικές οι αρχαίοι. Δεν είχαν ακουστά τον... Στανιλσλάβσκι. Έπαιζαν πάνω σε άβολους κοθόρνους, φορώντας μάσκες.

Κι όμως οι τραγωδίες τους έγιναν "κλασικές" γιατί μιλάνε ακόμα. Σε όλους...

-- Ο Σαίξπηρ έγραφε για ανθρώπους του δρόμου. Που ήταν φτωχοί, συχνά εξαθλιωμένοι, που πλήρωναν εισιτήριο ένα μαρούλι...

Αλλά τους άγγιζαν τα σαιξπηρικά έργα. Όπως μας αγγίζουν και σήμερα...

-- Ο μαυρόασπρος ελληνικός κινηματογράφος της δεκαετίας του '60, με όλες τις μανιέρες του, με τις "γατούλες" του, με τα μελοδραματικά στερεότυπά του, άντεξε γιατί έδινε νόημα στο κοινό.

Κι όχι μόνο τότε. Τις ταινίες εκείνες που σήμερα τις περιφρονούν οι "εστέτ", τις είδαν και τις απόλαυσαν οι παππούδες μας, οι γονείς μας, εμείς και τα παιδιά μας - τις βλέπουν πια και τα εγγόνια μας.

Γιατί άραγε; Ήταν γεμάτες ατέλειες. Πολλές φορές ήταν "θεατρικός κινηματογράφος" - γύρισμα θεατρικής παράστασης. "Πρωτόγονος" από τεχνική άποψη...

Κι όμως, τα απόλαυσαν ήδη πέντε γενιές!

Αντίθετα, "αριστουργήματα" του "ποιοτικού" που εκθειάστηκαν τη δεκαετία του ’70 - κι όλες τις επόμενες - όπως οι «Τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας», δεν τα θυμάται κανείς.

Γιατί τάχα;

Γιατί απλούστατα κάποιοι συγχέουν την "τεχνική" με την Τέχνη!

Υπάρχουν έργα άψογης "τεχνικής", που δεν άγγιξαν τον κόσμο.

Όπως υπάρχουν έργα Τέχνης που από τεχνική έπασχαν, αλλά μίλησαν στον κόσμο κι εξακολουθούν να μιλάνε.

Οι πραγματικοί καλλιτέχνες-δημιουργοί αυτό το γνωρίζουν. Και γι' αυτό σκύβουν με σεβασμό και ταπεινότητα απέναντι σε δημιουργήματα που έχουν ακόμα και πρωτόγονη τεχνική, αλλά φέρουν υψηλό και διαχρονικό αισθητικό και συναισθηματικό φορτίο.

Αντίθετα, οι αλαζόνες "κριτικοί τέχνης", σχολιάζουν την τεχνική και αδυνατούν να αφουγκραστούν την Τέχνη.

Γι' αυτό και σήμερα θεωρούμε συχνά ως "αριστουργήματα" έργα που στην εποχή τους, οι εστέτ τα απέρριψαν ως "ανοησίες".

Κι ύστερα είναι και το άλλο - το σοβαρότερο.

Η ταινία του Σμαραγδή έφερε στην επιφάνεια ένα τεράστιο κενό:

Η #Ελλάδα γέννησε την τραγωδία και έχει πλεόνασμα Ιστορίας.

Κι όμως δεν παράγει ιστορικό θέατρο, ιστορικό μυθιστόρημα, ιστορικό κινηματογράφο. Οι λίγες εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Κι όταν στις μέρες μας κάποιος τολμήσει να εμπνευστεί από την Ελληνική Ιστορία, δεν χρηματοδοτείται, δεν προβάλλεται και πάραυτα αποδομείται.

Κι όμως ο #Σμαραγδής, όχι απλώς το τόλμησε, αλλά κατάφερε το αδιανόητο: να φέρει μαζικά τον κόσμο στις αίθουσες.

Αν λοιπόν ο Σμαραγδής ακολουθεί «εύκολους δρόμους» για να συγκινήσει το ευρύ κοινό, περιμένω —με ειλικρινή ανυπομονησία— να εμφανιστεί κάποιος άλλος, πιο «έντεχνος» που θα συγκινήσει το ίδιο ευρύ κοινό, αλλά με πιο σύνθετους, "πολυ-επίπεδους τρόπους".

Περιμένω πότε θα εμφανιστεί κάποιος που θα καλύψει το κενό και θα αγγίξει πραγματικά το ευρύ κοινό, κάνοντας ιστορικό σινεμά, πιο έντεχνο και πιο άρτιο τεχνικά.

Φοβάμαι ότι θα περιμένω πολύ. Πάρα πολύ...

Μέχρι τότε, λοιπόν, βολευτείτε με τον Σμαραγδή.

Γιατί άλλος δεν υπάρχει. 

 

 

ΥΓ.1 Το πρόβλημα δεν είναι να βελτιώσει την "τεχνική" του ο Σμαραγδής - ο οποίος στο κάτω-κάτω έχει αποσπάσει διεθνείς διακρίσεις κι έχει παιχθεί επιτυχώς σε ξένες πλατφόρμες (με το Ελ-Γκρέκο και όχι μόνο).

Το πραγματικό πρόβλημα είναι οι κριτικοί της Τέχνης να βγουν από τα αποστειρωμένα κλισέ τους και να αποκτήσουν Κριτικό Λόγο για όσα συμβαίνουν γύρω τους. Να καταλάβουν τι αγγίζει την κοινωνία διαχρονικά - κι ακόμα δεν κατάφεραν να το αντιληφθούν.

ΥΓ.2 Κάποιοι ενοχλούνται και για έναν λόγο ακόμη: ο #Καποδίστριας ταυτίζεται – εσφαλμένα – με τη ρωσική επιρροή.

Κι όμως, έγινε κυβερνήτης όταν είχε ήδη περιπέσει σε δυσμένεια από τον Τσάρο Νικόλαο Α΄.

Όταν στη Ρωσία είχε συντριβεί το Κίνημα των φιλελεύθερων "Δεκεμβριστών" και ο νέος Τσάρος είχε κάνει στροφή στον αυταρχισμό. Όταν η επιρροή του Καποδίστρια στη ρωσική αυλή ήταν πια μηδενική! Αλλά ο Καποδίστριας διατηρούσε το κύρος του εκτός Ρωσίας, γιατί ως υπουργός Εξωτερικών του προηγούμενου Τσάρου, του Αλέξανδρου του Α' στο Συνέδριο της Βιέννης, διασφάλισε την επιείκεια προς την ηττημένη Γαλλία μετά τους ναπολεόντειους πολέμους, και τη σύσταση της Ελβετικής ουδετερότητας, που άντεξε επί αιώνες.

Γι' αυτό ήταν οι επαναστατημένοι Έλληνες που τον κάλεσαν, στην απελπισία τους - όχι οι "ξένοι προστάτες" που τον επέβαλλαν από υστεροβουλία.

Ο Καποδίστριας ήρθε, ΟΧΙ ως "εκλεκτός ξένων προστατών", αλλά ως Έλληνας έτοιμος να τα θυσιάσει όλα.

Και τα θυσίασε όλα! Και την περιουσία του και την ίδια τη ζωή του!

Κάντε σύγκριση με τα τωρινά και θα καταλάβετε γιατί κλαίει ο κόσμος στο φινάλε...

Αυτό κάποιοι δεν το συγχώρησαν ποτέ στον Καποδίστρια.

Και δεν συγχωρούν ούτε τον Σμαραγδή, που τόλμησε να το θυμίσει.

Θεοφάνεια ...

 O χαριτωμένος παλαιός καλός ελληνικός κινηματογράφος: Η σκηνή του Σταυρού στην ταινία ΜΑΝΤΑΛΕΝΑ ..

Γελένα Πόποβιτς: «Όλοι χρειαζόμαστε ιστορίες μετάνοιας»

 

Η σκηνοθέτης του «Άνθρωπος του Θεού» και της ταινίας «Moses the Black» που πρόκειται να κυκλοφορήσει σύντομα, μίλησε για το νέο της έργο σε συνέντευξή της στην Ένωση Ορθοδόξων Δημοσιογράφων Αμερικής.

Σε συνέντευξη που παραχώρησε στην Ένωση Ορθοδόξων Δημοσιογράφων Αμερικής, η οποία δημοσιεύτηκε το Σάββατο, η ορθόδοξη σκηνοθέτης Γελένα Πόποβιτς μίλησε για το τελευταίο της έργο «Μωυσής ο Αιθίοπας», το οποίο έχει προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει στους κινηματογράφους στις 30 Ιανουαρίου 2026.Η συνέχεια της ταινίας της του 2021 «Άνθρωπος του Θεού», η οποία απεικόνιζε τη ζωή του Αγίου Νεκταρίου της Αίγινας, «Moses the Black», διαδραματίζεται στη σύγχρονη εποχή, με αστέρες όπως οι Omar Epps, Wiz Khalifa, Quavo και ο παραγωγός Curtis «50 Cent» Jackson να συμμετέχουν στο πρότζεκτ.

Η πλοκή ακολουθεί έναν γκάνγκστερ από το Σικάγο – τον ​​οποίο υποδύεται ο Epps – ο οποίος είναι εμπνευσμένος από την αρχαία ιστορία μετάνοιας του Αγίου Μωυσή του ο Αιθίοπα. Ο άγιος υποδύεται ο Chukwudi Iwuji, γνωστός για τους ρόλους του στις ταινίες «John Wick: Κεφάλαιο 2» και «Φύλακες του Γαλαξία Τόμος 3».

«Αποφάσισα να διηγηθώ την ιστορία του - την ιστορία ενός σύγχρονου γκάνγκστερ - μέσα από τη ζωή του, συναντά τον Άγιο Μωυσή στην πορεία, τον συναντά και συνειδητοποιεί ότι ήταν ένα πραγματικό πρόσωπο, και μέσα από τα μάτια του, δεν μπορεί ποτέ να είναι ο ίδιος μετά από αυτό», είπε η Πόποβιτς. «Βλέπει πολλές παραλληλίες μεταξύ αυτού και του Αγίου Μωυσή και μετανοεί... Δείχνει ότι η λύτρωση είναι πραγματικά δυνατή στις μέρες μας, και μας εισάγει επίσης σε αυτόν τον όμορφο άγιο του τέταρτου αιώνα».

Από εκείνο το σημείο και μετά, είπε η Πόποβιτς, θα αφήσει τον Άγιο Μωυσή να κάνει το έργο «που ήδη κάνει», καθώς έχει ακούσει πολλές ιστορίες για την εμφάνισή του σε όσους βρίσκονται στις φυλακές και ζουν καταστροφικό τρόπο ζωής.

«Έπρεπε να τον φέρω σε ανθρώπους που μπορεί πραγματικά να βοηθήσει», είπε η Πόποβιτς.

Συναντήθηκε με έναν πρώην αρχηγό συμμορίας στο Σικάγο ενώ δούλευε στο σενάριο, η Πόποβιτς του μίλησε για τον Άγιο Μωυσή τον ο Αιθίοπα και του είπε την ιστορία που ήθελε να πει.

«Είναι σεβασμός να ρωτάς τους ανθρώπους: "Τι πιστεύετε για αυτή την ιστορία και θα βοηθούσε την κοινότητά σας;" Τελικά, πιστεύω ότι αυτή η ιστορία θα βοηθήσει πολλούς ανθρώπους στα κέντρα των πόλεων όπου υπάρχει πολλή βία και έγκλημα», είπε η Πόποβιτς.

Μέλη της κοινότητας που είναι Χριστιανοί, αλλά όχι Ορθόδοξοι, χάρηκαν που είδαν την εικόνα του Αγίου Μωυσή και βοήθησαν στα γυρίσματα της ταινίας.

«Έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα για να αποδώσω δικαιοσύνη στον Άγιο Μωυσή τον Μαύρο», είπε η Πόποβιτς, απευθυνόμενη σε όσους έχουν ερωτήσεις σχετικά με το σύγχρονο σκηνικό. «Λέγοντας την ιστορία στον τέταρτο αιώνα, δεν ένιωθα ότι θα του αποδίδονταν δικαιοσύνη. Επρόκειτο να είναι μια από εκείνες τις καλοπροαίρετες ταινίες που θα αποτύγχαναν, και δεν ήθελα να το κάνω αυτό».

Αντί να κάνει μια ταινία που έμοιαζε με κάτι από το History Channel ή το Hallmark, η Πόποβιτς στόχευε να κάνει κάτι «αληθινό». Ο π. Τούρμπο Κουόλς, ο οποίος υποδύεται έναν ιερέα στην ταινία, διάβασε το σενάριο και το ενέκρινε.

«Θέλω να το κάνω επειδή είναι αληθινό, αλλιώς κανείς δεν θα νοιαστεί», θυμήθηκε η Πόποβιτς να της λέει ο π. Τούρμπο τηλεφωνικά.

η Πόποβιτς θα συνεχίσει να επικεντρώνεται στην προώθηση της ταινίας μέχρι την κυκλοφορία της στις αίθουσες στο τέλος αυτού του μήνα.

«Όλοι χρειαζόμαστε ιστορίες μετάνοιας και νομίζω ότι ο Άγιος Μωυσής είναι ένας μεγάλος άγιος», είπε. «Νομίζω ότι είναι πολύ παρών και ζωντανός. Είθε να ευλογήσει αυτό το έργο».

ΘΕΕ ΜΟΥ ΤΙ ΕΙΔΑΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ! Θεέ μου τι έργο είδα! Παρακολούθησα την ταινία Καποδίστριας! Δέος!

Όταν οι οπαδοί του Εωσφορικού Διαφωτισμού ''έθαψαν'' μίαν άλλη ταινία..!

Γράφει ο Karolos Nikolaou 

Για το τι συμβαινει αυτό με τον Καποδίστρια, θα σας το ξηγήσω τ' 'όνειρο με μια άλλη ταινία, το ''Νησί ''του Pavel Lungin, του 2006.
Το Ρωσικό αυτό αριστούργημα είχε αρχίσει να γινεται γνωστό πριν βγει στις αίθουσες. Μόνο που στις αίθουσες δεν βγηκε ΠΟΤΕ!
Προσπάθησε λοιπον ο εκδότης του περιοδικού ''Τρίτο Μάτι'', Παύλος Βουδούρης, να εξασφαλίσει την ταινία ώστε να μπει σαν ένθετο DVD σε καποιο τευχος. Έγραψε λοιπον στην Ρωσική εταιρεία παραγωγής, θεωρωντας πως δεν ειχε ενδιαφερθεί κανενας διανομέας στην Ελλαδα.
ΛΑΘΟΣ!
Πληροφορήθηκε, πως όντως ειχε ενδιαφερθει καποιος διανομέας ο οποίος εξασφάλισε και πλήρωσε για τα δικαιωματα της ταινιας. Προφανώς με σκοπό να την ΘΑΨΕΙ. Το ενδεχομενο να εφαγε πόρτα από αιθουσαρχες το βρισκω παντελως απίθανο.
Η ταινια δεν προβλήθηκε ποτε σε αιθουσες στην Ελλάδα αλλα πρεπει να την εχουν δει σε παρανομα DVD χιλιαδες ματια.
Μονο, μερικά χρονια αργοτερα, προς εκπληξη μου η ταινια "κυκλοφόρησε" ως ενθετη στο ''Πρωτο Θέμα''. Πώς νομιζετε;
Σε διπλή χαρτινη κασετίνα στην οποία ειχε το sountrack της συνώνυμης ελληνικής τηλεοπτικής σειράς ''Νησί'' και στο δευτερο φακελο την ταινια του Lungin. Αν δεν απατώμαι, δεν υπήρχε καμια αναφορά στο πρωτοσελιδο της εφημεριδας για την ταινια. Μονο για το soundtrack.

Συζητωντας το εκεινες τις ημερες με τον μακαριστό Γιωργο το γιατι να συνεβη κατι τετοιο, να αγοραστουν δικαιωματα ταινιας προκειμενου να ΜΗΝ προβληθει, η απάντηση που πηρα ήταν πως κατόπιν συζητησης με τον μακαριστό Παύλο, (ο οποίος ήταν πολύ μεσα στα πράματα), πως η ταινια εκτός από Ρωσική παραήταν και Ορθόδοξη. Και επομένως και "σκοταδιστική".
Οι οπαδοί του Εωσφορικού Διαφωτισμού έπρεπε να την θάψουν. Οι γνωστοί τοις πάσι.

πηγή 

Καποδίστριας: Το αδιαχώρητο στις κινηματογραφικές αίθουσες για τη νέα ταινία του Γιάννη Σμαραγδή

Γραφει ο Vassilis Kostoulas

Οι γεμάτες αίθουσες είναι η καλύτερη απάντηση του κόσμου στις πρικρόχολες κριτικές των κριτικών κινηματογράφου (ο Θεός να τους κάνει), που αφού είπαν να βάλουν μικρή βαθμολογία για να αποτρέψουν τον κόσμο, είδαν την τακτική τους να γκρεμίζεται από τη μαζική προσέλευση των ανθρώπων και που πολλοί είπαν εύστοχα:«Δεν ήρθαμε για να δούμε ένα χολιγουντιανό υπερθέαμα αλλά για να γνωρίσουμε καλύτερα έναν σπουδαίο Έλληνα ηγέτη».

Η καλύτερη "ανταμοιβή" σε αυτούς τους ψευτοθολοκουλτουριάρηδες του πολιτισμού είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου τους δείχνει ότι αληθινή τέχνη είναι αυτή που προσφέρει στην ψυχή του ανθρώπου και όχι στο μάτι με τα εφέ του Hollywood.

Και φυσικά τα mainstream media κατάπιαν το αυγό τους, δεν κάνουν καμία αναφορά σε αυτή την πρωτοφανή ανταπόκριση του κόσμου και δείχνει πόσο μακρυά είναι από τον πραγματικό λαό και πόσο κοντά είναι στη διεφθαρμένη εξουσία. Εξαίρεση τα περιφερειακά site όπως το thestival που έγραψε κάτι.

Φαντάζομαι και κάποια άλλα.

Αλλά το γενικό συμπέρασμα είναι ότι τους πόνεσε τόσο πολύ που χρόνια είχαν να αισθανθεί το σύστημα τέτοια ήττα, πολλαπλάσια οποιουδήποτε συλλαλητηρίου γιατί πλέον ο λαός έχει στον πλευρό του τον Μπαρμπαγιάννη αφού και οι Έλληνες με τη σειρά τους καταννοούν γιατί θυσιάστηκε...

 

Το αδιαχώρητο επικρατεί στους κινηματογράφους λόγω της κυκλοφορίας της ταινίας «Καποδίστριας». Η βιογραφική ταινία του Γιάννη Σμαραγδή για τη ζωή του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας έκανε πρεμιέρα στην Ελλάδα την ημέρα των Χριστουγέννων. Τις δύο πρώτες ημέρες προβολής ο «Καποδίστριας» σπάει ταμεία.

«Είχαμε πάρα πολλά χρόνια να δούμε τέτοια μαζική προσέλευση στις δύο πρώτες μέρες κυκλοφορίας μιας ταινίας. Η ανταπόκριση του κόσμου είναι τεράστια. Έρχεται κόσμος και φεύγει γιατί οι αίθουσες είναι γεμάτες» δήλωσε στο thestival, εργαζόμενος του κινηματογράφου Options Cinema Thessaloniki.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της δημοφιλίας της ταινίας αποτελεί το ξεπούλημα των εισιτηρίων στον κινηματογράφο Village Cinema Αγ. Ιωάννη Ρέντη. Τα εισιτήρια για όλες τις προβολές της σημερινής ημέρας πουλήθηκαν από νωρίς.

 «Δεν ήρθαμε για να δούμε ένα χολιγουντιανό υπερθέαμα αλλά για να γνωρίσουμε καλύτερα έναν σπουδαίο Έλληνα ηγέτη» σημείωσε θεατής που περίμενε με το εισιτήριο στο χέρι να μπει στην κινηματογραφική αίθουσα του Options Cinema το απόγευμα της 26ης Δεκεμβρίου.Είναι αλήθεια ότι οι κριτικοί ταινιών έβαλαν αρκετά χαμηλή βαθμολογία στο νέο έργο του Γιάννη Σμαραγδή. Απ’ ότι φαίνεται το κοινό δεν επηρεάστηκε και οι αίθουσες στις προβολές του «Καποδίστρια» είναι κατάμεστες.

 

 σχολιο:Το κοινό δεν αγνόησε τις "κακές κριτικές".Αγνόησε τις κακεντρεχείς κριτικές, τις κομπλεξικές κριτικές, τις ιδεολογικές κριτικές.Αυτές που γράφτηκαν όχι πριν την δουν, αλλά πριν καν γίνει η ταινία!

Οι συντελεστές της ταινίας μιλούν για τον «Καποδίστρια»!

Οι Αθώοι: Το αριστούργημα του Θεοτόκη ζωντανεύει το νέο έτος στο μεγάλο κανάλι

Το Μega έχει φέτος επενδύσει στη μυθοπλασία και έχει στα σκαριά του μία σειρά, η οποία θα είναι βασισμένη στο γνωστό αφήγημα του Κωνσταντίνου Θεοτόκη, «Ο Κατάδικος».

Η σειρά που θα προβληθεί σύμφωνα με πηγές το νέο έτος, θα στηριχτεί στη νουβέλα του γνωστού συγγραφέα, θίγοντας ζητήματα ηθικής παρακμής και υποκρισίας. Το αντικείμενο της, θα βασίζεται σε μία κοινωνία που ενδιαφέρεται για το φαίνεσθαι και την οικονομική άνεση, αδιαφορώντας για τον καταπονημένο λαό, αγγίζοντας και προβληματίζοντας τον σύγχρονο τηλεθεατή.

Μία δυνατή ιστορία που θα καθηλώσει το κοινό

Η ιστορία θα εκτυλιχθεί, όπως και στο σπουδαίο αφήγημα, γύρω από την οικογένεια του Γιώργη και της Μαργαρίτας. Πιο συγκεκριμένα, στην οικεία της οικογένειας, εργάζεται ως δουλόφρον ο Τουργκόγιαννός, ένας άνθρωπος στιγματισμένος και αποξενωμένος από τους συγχωριανούς του. Προσπαθεί καθημερινά να ανταπεξέλθει σε μία κοινωνία που βασίζεται  στην οικονομική άνεση και εικόνα παρά στην ανθρώπινη αξία.

Η ζωή του θα ανατραπεί, από την εμφάνιση ενός μυστηριώδους άνδρα, του Πέτρου, γνωστού ως «ο Κατάδικος» που μόλις έχει αποφυλακιστεί. Ο Πέτρος στην προσπάθειά του  να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα, βρίσκει δουλειά  και δειλά-δειλά επανέρχεται στην κοινωνία, αναπτύσσοντας μία κρυφή ερωτική σχέση με τη Μαργαρίτα.

Η κατάσταση θα κορυφωθεί όταν ο  Γιώργης θα βρεθεί δολοφονημένος σε ένα απόμερο σημείο. Πρώτος και βασικός ύποπτος θεωρείται ο Τουρκόγιαννος. Η ταπεινή  καταγωγή του και η κοινωνική του θέση τον μετατρέπουν σε εύκολο στόχο. Χωρίς να έχει δυνατότητα υπεράσπισης, φυλακίζεται για ένα έγκλημα που δεν διέπραξε ποτέ.

Με την πάροδο του χρόνου, ο Πέτρος σπάει υπό το βάρος των τύψεων και ομολογεί, μη μπορώντας άλλο πια να κρύβει την αλήθεια. Όμως, για τον Τουρκόγιαννο έχουν όλα τελειώσει. Το όνομά του έχει διασυρθεί και η ζωή του έχει σημαδευτεί και απομένει μόνο μία πικρή διαπίστωση. Η φτώχεια και η καταγωγή συνοδεύουν τον άνθρωπο μία ολόκληρη ζωή, συχνά χωρίς να του αφήνουν περιθώριο αλλαγής.

Ένα καστ αντίστοιχο του σπουδαίου έργου

Η δυνατή πλοκή της σεριάς απαιτεί και σπουδαίες ερμηνείες, προκειμένου να αποδοθεί με τον πιο πιστό και δυνατόν τρόπο η μεταφορά του γνωστού αριστουργήματος. Έτσι, από το καστ θα περάσουν σπουδαίοι και ταλαντούχοι ηθοποιοί.

 Πρωταγωνιστικό ρόλο, θα έχουν οι γνώριμοι από τον Σασμό, Κώστας Νικούλι και Χριστίνα Χειλά-Φαμέλη. Τα δύο «αδέρφια» του Σασμού, θα υποδυθούν στην οθόνη ένα ερωτευμένο ζευγάρι: ο Κώστας Νικούλι τον Τουρκόγιαννο και η Χριστίνα Χειλά‑Φαμέλη τη Μαργαρίτα.  Ο νέος ρόλος που θα υποδυθούν, θα είναι ένα στοίχημα για αυτούς, καθώς καλούνται να ερμηνεύσουν ένα ιδιαίτερο απαιτητικό ρόλο και να παρουσιαστούν στο τηλεοπτικό κοινό ως ζευγάρι αντί για αδέρφια.