Όταν δεν μπορώ να κοιμηθώ...

«Είπε ο μακαριστός Γέρων Ανανίας Κουστένης: Όταν δεν μπορώ να κοιμηθώ, ξέρετε τι κάνει η αφεντιά μου; Είμαι και παπάς, αλλά και οι πιστοί μπορεί να το κάνουν. Μνημονεύω ονόματα ζώντων και τεθνεώτων. Χιλιάδες ονόματα. Και καθώς έχω τόσα χρόνια στην Εκκλησία, μισόν αιώνα, έχω γνωρίσει πολλούς.

Κι αρχίζω εκεί την προσευχή, και τι έρχεται; Έρχεται ο ύπνος τόσο ωραία, που όλοι αυτοί με ευγνωμονούν και με αποκοιμίζουν!

Τουλάχιστον τρεις φορές την ημέρα, πρωί, μεσημέρι, βράδυ, σας μνημονεύω.

Θα μου πείτε: «Πού βρίσκεις άκρη;»

Βρίσκει η Εκκλησία, βρίσκει ο Χριστός, βρίσκω κι εγώ.

Τα παραπέρα μην τα ρωτάτε.

Γι’ αυτό, να προσευχόμεθα!» 

(Από το βιβλίο του Αρχιμανδρίτη Ανανία Κουστένη, «Από την ζωή μου, Αυτοβιογραφικά – Πατρικοί λόγοι», των εκδόσεων Κυπρής, Αθήνα 2024).

Η αϋπνία αποτελεί, σύμφωνα με μελέτες ειδικών επιστημόνων, πρόβλημα όχι κάποιων μεμονωμένων συνανθρώπων μας, αλλά πρόβλημα ενός πολύ μεγάλου ποσοστού ανθρώπων όλου του πλανήτη μας, ειδικώς των πιο ηλικιωμένων. Γι’ αυτό και οι έρευνες για την επίλυσή του πολλαπλασιάζονται όσο περνάει ο καιρός, ενώ δισεκατομμύρια είναι τα χάπια που καταναλώνονται ακριβώς για τον σκοπό αυτόν. Υπάρχουν δε και πρακτικές συμβουλές που βοηθούν πράγματι στην υπέρβαση του σοβαρού αυτού προβλήματος, κάτι που επιβεβαιώνεται από εκείνους που θα θελήσουν να τις ακολουθήσουν – σταθερή ώρα βραδινής κατακλίσεωςˑ αποφυγή τροφής βαριάς αργά το βράδυˑ αποφυγή αλκοόλ ή καφέ, όπως και εκθέσεως σε οθόνες κινητών ή τηλεοράσεως μέχρι λίγο πριν την κατάκλιση κ.ά.π.

Ο μακαριστός Γέροντας Ανανίας, που έπασχε κι αυτός από αϋπνίες κάποιες ή πολλές φορές, προτείνει τη δική του μέθοδο, η οποία όχι μόνο στηρίζεται στην προσωπική του εμπειρία, αλλ’ εκφράζει και την ανάλογη προτροπή του μεγάλου πνευματικού του, οσίου Πορφυρίου του καυσοκαλυβίτου, όπως και πολλών άλλων ασφαλώς αγίων της Εκκλησίας μας: την προσευχή!  Διότι και ο άγιος Πορφύριος συμβούλευε παρεμφερώς: «Ο άνθρωπος του Χριστού όλα τα κάνει προσευχή. Και τη δυσκολία και τη θλίψη, τις κάνει προσευχή. Ό,τι και να του τύχει αμέσως αρχίζει: “Κύριε Ιησού Χριστέ…”. Η προσευχή ωφελεί σε όλα, και στα πιο απλά. Για παράδειγμα, πάσχεις από αϋπνία· να μη σκέπτεσαι τον ύπνο. Να σηκώνεσαι, να βγαίνεις έξω και να έρχεσαι πάλι μέσα στο δωμάτιο, να πέφτεις στο κρεβάτι σαν για πρώτη φορά, χωρίς να σκέπτεσαι αν θα κοιμηθείς ή όχι. Να συγκεντρώνεσαι, να λες τη δοξολογία και μετά τρεις φορές το "Κύριε Ιησού Χριστέ…" κι έτσι θα έρχεται ο ύπνος».

Ο μακαριστός π. Ανανίας λοιπόν στις αϋπνίες του προσευχόταν. Αλλά προσευχόταν σαν να βρισκόταν μπροστά στην προσκομιδή, όπου ο ιερέας ετοιμάζοντας τα της Θείας Λειτουργίας μνημονεύει δεκάδες, εκατοντάδες, χιλιάδες συχνά ονόματα, είτε ζώντων είτε κεκοιμημένων. Η αϋπνία του δηλαδή γινόταν μία συνέχεια της Θείας Λειτουργίας και μία αδιάκοπη επιβεβαίωση της χριστιανικής του ταυτότητας, κατά την οποία ο πιστός χριστιανός ζει ενωμένος με τον Κύριο Ιησού Χριστό, γι’ αυτό και ενωμένος με όλους τους ανθρώπους, είτε του παρελθόντος είτε του παρόντος είτε και του μέλλοντος αιώνος. Αυτό δεν είναι άλλωστε ο χριστιανός; «Μίμημα Χριστού κατά το δυνατόν ανθρώπω» (όσιος Ιωάννης της Κλίμακος). Οπότε, ως συνέχεια του Χριστού ο χριστιανός είναι δεδομένο ότι φέρει στην καρδιά και την ύπαρξή του τον κόσμο όλον, «αίρων» κατά κάποιον τρόπο και αυτός «τας αμαρτίας του κόσμου» - «συνεσταύρωται γαρ τω Χριστώ» (απ. Παύλος).

Κι από την άποψη αυτή η μνήμη των ανθρώπων και η προσευχή γι’ αυτούς, ιδίως τους γνωστούς που ξέρει καλύτερα και τα προβλήματα και τους πειρασμούς που περνούν, γίνεται έμπονη, γίνεται με θέρμη καρδίας, κάτι που κινητοποιεί στο έπακρο τη χάρη του Τριαδικού Θεού μας, ο Οποίος δεν χαίρει με τίποτε περισσότερο στον κόσμο, από το να βρίσκει πιστούς Του που κινούνται και ενεργούν με τον αντίστοιχο μ’ Εκείνον τρόπο, δηλαδή με την Αγάπη Του, «συγγενεύοντας» με τον Ίδιο! «Υπακούει» λοιπόν στην προσευχή αυτήν Κύριος ο Θεός, πολλαπλασιάζοντας τη χάρη και τις ευεργεσίες Του ασφαλώς για το «αντικείμενο» της προσευχής, αλλά πρωτίστως προσφέροντας τη χάρη Του ουκ εκ μέτρου για το «υποκείμενό» της, γι’ αυτόν που προσεύχεται. Ο μακαριστός Γέροντας Ανανίας το σημειώνει με τον δικό του μοναδικό τρόπο, αποκαλύπτοντας ταυτοχρόνως και τη βαθιά εκκλησιολογική του συνείδηση: «όλοι αυτοί, (οι δεχόμενοι δηλαδή την προσευχή),  με ευγνωμονούν και με αποκοιμίζουν!» - δούναι και λαβείν από πλευράς χάριτος είναι η εκκλησιαστική ζωή.

Κι ίσως χρειάζεται να υπενθυμίσουμε ότι η τέτοιου τύπου προσευχή, η βραδινή λόγω αϋπνίας – είναι αξεπέραστη βεβαίως η προσευχή η βραδινή που γίνεται λόγω αγρυπνίας – αλλά και κάθε προσευχή της όποιας ώρας με «αντικείμενο» τους συνανθρώπους μας, αποτελεί προτροπή και εντολή του λόγου του Θεού και δεν συνιστά απλώς έκφραση ενός δικού μας «φιλότιμου» και καλής διαθέσεως. «Εύχεσθε υπέρ αλλήλων, όπως ιαθήτε» τονίζει θεόπνευστα ο άγιος Ιάκωβος ο αδελφόθεος, ευρισκόμενος μέσα στο κλίμα του φρονήματος του Κυρίου Ιησού, δηλαδή μέσα σε ό,τι μνημονεύσαμε και παραπάνω: είμαστε όλοι μετά Χριστόν ενωμένοι με Εκείνον και μεταξύ μας, οργανικά και αδιάσπαστα, τόσο που η ταυτότητά μας να καθορίζεται αποκλειστικά από την πραγματικότητα αυτήν. Το όραμα του Κυρίου Ιησού Χριστού άλλωστε αυτό ήταν και πάνω σ’ αυτό κρινόμαστε αν είμαστε μαθητές Του ή όχι: «Ίνα πάντες εν ώσιν». «Εγώ εν τω Πατρί και υμείς εν εμοί καγώ εν υμίν».

π. Γεώργιος Δορμπαράκης

Αγίου Σεραφείμ της Βιρίτσα ,λόγος παρηγοριάς και νουθεσίας

Ο Άγιος Σεραφείμ της Βιρίτσα (1866-1949) 

Το κείμενο στο βίντεο είναι ένα γράμμα που εστάλη από τον Άγιο Σεραφείμ σε ένα πνευματικό του παιδί, επίσκοπο, ο οποίος βρισκόταν στη φυλακή. Είναι ένας λόγος παρηγοριάς και νουθεσίας που ο Δημιουργός Θεός απευθύνει στην ψυχή του ανθρώπου.

!!

 

ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟΣ "ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ"!

σχόλιο :άπαιχτος ο πατήρ..🤣

 

Ἄν δέν ἀπελπιστείς, δεν βλέπεις Φῶς.

 

Ἡ πείρα μου μέ δίδαξε ὅτι κανένας δέν μπορεί νά βοηθήσει κανέναν, παρ’ ὅλη τή θέληση καί τήν ἀγάπη. Ἡ βοήθεια ἔρχεται μόνον ὅταν ἔρθει ἡ ὥρα τοῦ Θεοῦ, ἀπό τόν Ἕναν.

Ἄν δέν ἀπελπιστείς, δεν βλέπεις Φῶς.

Ἡ ζωή ὅλη εἶναι ένα κύμα. Ἤ θά γίνουμε σάν τόν ἅγιο Πέτρο καί θά περπατήσουμε πάνω στά νερά ἤ θά βουλιάξουμε σάν τόν προφήτη Ἰωνά.

Ὁ Κύριος δέν θέλει τήν πόζα. Ὁ Κύριος μίλησε γιά ταπείνωση. Καί ταπείνωση θά πεῖ νά εἶσαι ἕνα μέ τόν ἄλλον. Ἕνα καί ἴδιος· καί μέ τόν τυχοδιώκτη καί μέ τήν πόρνη καί μέ τόν ἐπιστήμονα καί μέ τόν ἅγιο ἄνθρωπο.

Ἡ πνευματική μας καλλιέργεια γίνεται στήν καρδιά. Αὐτός εἶναι ὁ πνευματικός ἄνθρωπος. Ὄχι ὁ μορφωμένος, ὅπως θαρροῦν πολλοί.

Γερόντισα Γαβριηλία 

Η πρακτική αγάπη μπορεί, σε κάποια περίπτωση, να φέρει σύγχυση και ταραχή

Ρωτήθηκε κάποτε ένας πολύ σοφός γέροντας από κάποιον αδελφό ησυχαστή μοναχό:

Τι να κάνω;

Διότι πολλές φορές συμβαίνει να χρειάζομαι κάτι, πού έχω ή για την ασθένεια μου ή για το εργόχειρο μου ή για κάποια άλλη αιτία και χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω στην καλογερική ησυχία.

Βλέπω λοιπόν κάποιον πού το χρειάζεται, υπερισχύει μέσα μου το έλεος και του το δίνω.

Πολλές φορές μάλιστα μπορεί να μου το ζητήσει κάποιος και, πάλι, του το δίνω.

Γιατί αναγκάζομαι και από την αγάπη πού έχω και από την εντολή του Θεού και δίνω σ' αυτόν πού μου ζητάει το απαραίτητο για τη ζήση μου.

Ύστερα όμως ή ανάγκη αυτού του πράγματος με κάνει να πέσω σε φροντίδες και σε ταραχή των λογισμών και έτσι σκορπίζω το νου μου και δεν μπορώ να φροντίσω για την καλογερική ησυχία.

Και αναγκάζομαι ίσως να βγω από την ησυχία μου και να πάω έξω να βρω αυτό το πράγμα πού έδωσα.

Εάν πάλι κάνω υπομονή και δε φύγω από τον τόπο μου, μπαίνω σε πολλή θλίψη και σύγχυση των λογισμών.

Δε γνωρίζω, ποιο από τα δύο να προτιμήσω: εκείνο πού με αναπαύει, αλλά σκορπίζει την ησυχία, για να βοηθήσω τον αδελφό μου, ή να παραβλέψω την αίτηση του και να παραμείνω στην ησυχία μου;


Σ' αυτά απάντησε ό γέροντας και είπε.


Μπορεί πράγματι ή ελεημοσύνη, ή αγάπη, ή ευσπλαχνία ή οποιαδήποτε αρετή πού νομίζεις ότι είναι του Θεού, μπορεί, λέω,


* να σε εμποδίζει από την άσκηση της ησυχίας,


* να σε κάνει να σκέφτεσαι τον κόσμο,


* να σε βάζει σε κοσμικές μέριμνες,


* να σε ταράσσει και να σε αποσπά από τη μνήμη του Θεού,


* να σε κόβει από τις προσευχές σου,


* να σε βάζει σε φασαρία και σε ακατάστατους λογισμούς,


* να σε σταματάει από τη μελέτη των αναγνωσμάτων του Θεού, πού είναι όπλο σωτήριο κατά της περιπλάνησης της φαντασίας ακόμη,


* να λύνει την προσοχή του νου σου και


* να σε κάνει, ενώ δέθηκες ψυχικά με την ησυχία, να γυρίζεις εδώ κι εκεί και μετά την απομόνωση σου στο κελί σου, να συναναστρέφεσαι με τον κόσμο.


Ακόμη μπορεί,


* να ξυπνάει τα θαμμένα πάθη σου και


* να διαλύει την εγκράτεια των αισθήσεων σου και


* να αφαιρεί από μέσα σου τη θανάτωση του κοσμικού φρονήματος και


* να σε κατεβάζει από την αγγελική πολιτεία, πού έχει μοναδικό της έργο την κοινωνία με το Θεό και


* να σε βάζει στην τάξη των κοσμικών,


ε, μια τέτοια ελεημοσύνη και αγάπη ας λείψει από το μοναχό πού διάλεξε το δρόμο της ησυχίας. αυτού του είδους ή ελεημοσύνη, για την οποία με ρώτησες, είναι καλή και αξιοθαύμαστη, όταν γίνεται από τους ανθρώπους του κόσμου ή από τους μοναχούς πού ζουν σε κοινόβιο και εισέρχονται στις πόλεις για τις ανάγκες τους και γυρίζουν πάλι στο μοναστήρι.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΟΥ ΆΓΙΟΥ ΙΣΑΑΚ ΤΟΥ ΣΥΡΟΥ.

Ο έρωτας με έρωτα περνάει ( έρως έρωτι νικάται).

 

Είδα ακάθαρτες ψυχές που ήτανε παραδομένες με μανία στον σαρκικό έρωτα. Και όμως, σαν μετανοιώσανε και γυρίσανε στην ευσέβεια, από την πείρα που είχανε, μεταστρέψανε τον έρωτα που νοιώθανε στα σαρκικά, σε αγάπη για τον Κύριο. Και σαν το μπολιασμένο δέντρο, αλλάξανε το κακό πάθος τους σε αγάπη αχόρταγη για τον Θεό.

Για τούτο και ο Χριστός δεν είπε σ΄εκείνη την φρόνιμη την πόρνη, πως φοβήθηκε, αλλά πως αγάπησε πολύ, και μ΄αυτόν τον τρόπο, μπόρεσε να πολεμήσει εύκολα τον έρωτα με τον έρωτα.

Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος

Όλα έχουν αρχίσει να παίρνουν χρώμα.

Μα όσο κι αν ντυθεί η φύση τα χρώματα της Άνοιξης, αν η καρδιά μας παραμένει στις αποχρώσεις του γκρι θα παραμένουμε σκυθρωποί και μίζεροι γεμάτοι γκρίνια και παράπονα.

Βγάλε από το νου σου τους κακούς λογισμούς, πάψε να αναλύεις τα πράγματα, σταματά να κουράζεις την ψυχή σου με τον φθόνο και την κακία.

Λευτερωσε την μνήμη σου από το μίσος, άσε την καρδιά σου να αγαπήσει, να ερωτευτεί και πάλι την ζωή.

Άσε το φως ν’ ανθίσει μέσα σου με την ταπείνωση και την απλότητα.

Τότε όλα θα πάρουν χρώμα στη ζωή σου.

 

Γιατί τότε θα έρθει και η Χάρις Του που θα χρωματίσει το γκρι της λύπη σου, το μαύρο της δοκιμασίας σου, την άχρωμη καθημερινότητά σου.

Όλα θα λουστούν στο φως του Χριστού που είναι φως Αναστάσης και Ζωής.

Βάλε στην ζωή σου τον Χριστό και τότε θα δεις να ανατέλλει φρέσκος αέρας ελπίδος και αισιοδοξίας. Βάλε αρχή μετανοίας και γεύσου κι εσύ μαζί με τους Αγίους μας το γλυκύ νέκταρ της αποδοχής του Θεού.

 

Όλα μπορούν να αλλάξουν εάν αρχίσεις να σκέφτεσαι αλλιώς, να πράττεις αλλιώς, να ζεις αλλιώς.

Να σκέφτεσαι, να πράττεις, να ζεις ως χριστιανός και όχι απλά ως άνθρωπος της πιστης στον Χριστό.

π.π. 

Μόρφου Νεόφυτος: Τὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ ἀνατρέπει τὰ σχέδια τῆς ἀντίχριστης Δύσης…

Δεν υπάρχει απελπισία!

 

ΜΟΡΦΟΥ ΝΕΟΦΥΤΟΣ _ ΟΛΟ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΖΗΤΑΜΕ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΩΘΕΝΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ...

 

Ό,τι έζησε ο Χριστός,

θα το ζήσουμε κι εμείς..

Εσταυρώθη ο Χριστός μας;

Θα σταυρωθούμε κι εμείς.

Είτε από αρρώστιες, είτε από τα γηρατειά, είτε από συκοφαντία των ανθρώπων,

είτε από τον φθόνο του διαβόλου ...

έναν ΣΤΑΥΡΟ θα τον έχουμε όλοι.

Ή ένα παιδί δύσκολο θα μας βγει,

ένας γείτονας, διάφορα ποικίλα...ποικίλα..

Αυτό σημαίνει

ΟΣΤΙΣ ΘΕΛΕΙ ΠΙΣΩ ΜΟΥ ΕΛΘΕΙΝ

ΑΠΑΡΝΗΣΑΣΘΩ ΕΑΥΤΟΝ ΚΑΙ

ΑΡΑΤΩ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟΝ ΑΥΤΟΥ

ΚΑΙ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΤΩ ΜΟΙ.

Ο καθένας ξέρει πολύ καλά ποίος είναι ο ΣΤΑΥΡΟΣ του, μπορεί να είναι κάτι το μυστικόν και να μη το ξέρει κανείς,

αυτός να είναι ο σταυρός του.

ΟΛΟ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΕΙΝΑΙ

ΝΑ ΖΗΤΑΜΕ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΩΘΕΝΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ...

Με την μετάνοιες, δίδασκε ο Άγιος Πορφύριος, έρχεται μεγάλη ειρήνη και χαρά στην ψυχή καθώς και υγεία στο σώμα.

 

 

Διηγείται πνευματικό παιδί του Γέροντα: «Μία νέα ψηλή πήγαινε κάθε τόσο στο Γέροντα, να τον συμβουλευθεί… Όπως μας έλεγε της άρεσε η γυμναστική άσκηση, πράγμα που την ξεκούραζε, μετά από το φόρτο των μαθημάτων.

 

Ο Γέροντας Πορφύριος… της υπέδειξε ότι δεν μπορεί να υπάρξει καλύτερη άσκηση από τις μετάνοιες των χριστιανών, όταν μετά που κάνουμε το σταυρό μας γονατίζουμε κι αφού αγγίσουμε με το πρόσωπο τη γη, σηκωθούμε όρθιοι και το επαναλάβουμε αυτό και πάλιν και πάλιν, ενώ εσωτερικά η ψυχή αναστενάζει προς τον Θεό, προφέροντας τα λόγια του τελώνη, «ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ».

Επίσης λέγουμε κι όποια άλλη αυτομεμψία θα μας φώτιζε το Πνεύμα το Άγιο. Έτσι, της έλεγε ο Γέροντας, θα μπορούσε να αντικαταστήσει ένα μεγάλο μέρος του χρόνου, που σπαταλούσε στις γυμναστικές ασκήσεις, με τις μετάνοιες. Μετά από τις μετάνοιες έρχεται μεγάλη χαρά, ανακούφιση πολλή και ειρήνη στην ψυχή, στο δε σώμα δεν παραμένει ούτε το τελευταίο μέλος του να μην τεθεί σε λειτουργία και άσκηση.

Ο Χριστός για να τονίσει τη σημασία των μετανοιών, ο ίδιος, όπως διηγείται ο ευαγγελιστής, όταν βρισκόταν μέσα στον κήπο της Γεσθημανή, αποτραβήχτηκε από κοντά τους όσο να ρίξει ένας μία πέτρα κι εκεί άρχισε να κάνει μετάνοιες, πίπτοντας επί του εδάφους κατ’ επανάληψη. 

Οι μετάνοιες κάνουν και στο σώμα το αντίστοιχο φυσικό καλό, όπως και στην ψυχή. Γι’ αυτό οι ασκητές δεν παθαίνουν εύκολα εμφράγματα, καρδιακά νοσήματα, εγκεφαλικά, γιατί οι αρτηρίες τους, τα διάφορα αγγεία διά των μετανοιών,συντηρούνται άριστα, τα λίπη διαλύονται, η ψυχή κι αυτή ηρεμεί κι έτσι ο άνθρωπος, μετά από τις ασκήσεις αυτές, μπορούμε να πούμε, δεν διαφέρει από ένα αυτόκίνητο, που πέρασε από το συνεργείο, κι έκανε ένα καλό σέρβις.

 

Οι μετάνοιες δεν είναι ανθρώπινη, αλλά θεία αποκάλυψη, κι είναι δυστυχής όποιος άνθρωπος δεν έχει ανακαλύψει το μυστήριο που τις περικλείει. Οι δε πολυπράγμονες, όταν τη νύκτα πριν κοιμηθούν, κάνουν τις καθιερωμένες μετάνοιες, κι από τις καθημερινές σκέψεις θα ξεφύγουν και θα ειρηνεύσουν, για να έρθει γρήγορα κι ο ύπνος».

Ψυχές σε καραντίνα. Η μεγάλη απάτη της “σύνδεσης”

 

Είμαστε άραγε στα χρόνια της απόλυτης μοναξιάς; Τι φταίει γι’ αυτό

Ζούμε σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από πρωτοφανείς δυνατότητες επικοινωνίας.

Με ένα απλό άγγιγμα της οθόνης μπορούμε να μιλήσουμε με ανθρώπους στην άλλη άκρη του κόσμου, να μοιραστούμε σκέψεις, εικόνες, εμπειρίες. Κι όμως, όσο αυξάνονται οι τρόποι επικοινωνίας, τόσο φαίνεται να βαθαίνει ένα παράδοξο φαινόμενο, η μοναξιά.

Πολλοί άνθρωποι, ακόμη και μέσα σε πλήθη, ακόμη και μέσα σε οικογένειες, βιώνουν μια εσωτερική απομόνωση, ένα αίσθημα κενού που δύσκολα περιγράφεται με λόγια.

Το ερώτημα λοιπόν τίθεται επιτακτικά, είμαστε άραγε στα χρόνια της απόλυτης μοναξιάς; Και αν ναι, ποιοι είναι οι λόγοι που οδηγούν σε αυτήν την κατάσταση;

Πρώτα απ’ όλα, ο σύγχρονος τρόπος ζωής έχει μεταβληθεί ριζικά. Οι ρυθμοί είναι γρήγοροι, οι υποχρεώσεις πολλές, και ο χρόνος για ουσιαστική ανθρώπινη επαφή ολοένα και λιγότερος. Οι άνθρωποι εργάζονται περισσότερο, αγωνίζονται να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της καθημερινότητας και συχνά θυσιάζουν τη σχέση με τον συνάνθρωπο στο βωμό της επιτυχίας ή της επιβίωσης.

Η οικογένεια, που κάποτε αποτελούσε πυρήνα επικοινωνίας και στήριξης, δοκιμάζεται. Τα κοινά τραπέζια μειώνονται, οι συζητήσεις περιορίζονται, και η συναισθηματική σύνδεση χαλαρώνει.

Ένας δεύτερος σημαντικός παράγοντας είναι η υπερβολική εξάρτηση από την τεχνολογία. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης υπόσχονται σύνδεση, αλλά συχνά προσφέρουν μια επιφανειακή μορφή επικοινωνίας. Οι «φίλοι» πολλαπλασιάζονται ψηφιακά, αλλά οι αληθινές σχέσεις μειώνονται. Οι άνθρωποι συνηθίζουν να παρουσιάζουν μια εξιδανικευμένη εικόνα του εαυτού τους, γεγονός που δημιουργεί σύγκριση, ζήλια και αίσθημα ανεπάρκειας στους άλλους. Έτσι, αντί να ενώνουν, τα μέσα αυτά πολλές φορές αποξενώνουν.

Παράλληλα, η σύγχρονη κουλτούρα προβάλλει έντονα τον ατομικισμό. Η επιτυχία παρουσιάζεται ως προσωπική υπόθεση, ανεξάρτητη από τους άλλους. Η αυτοπραγμάτωση συχνά ερμηνεύεται ως απομάκρυνση από κάθε τι που περιορίζει την «ελευθερία» του ατόμου, ακόμη και αν αυτό σημαίνει αποκοπή από σχέσεις και δεσμούς. Η έννοια της κοινότητας υποχωρεί, ενώ η έννοια του «εγώ» υπερτονίζεται. Όμως ο άνθρωπος, ως κοινωνικό και πνευματικό ον, δεν μπορεί να ζήσει ολοκληρωμένα μόνος.

Δεν πρέπει να παραβλέψουμε και την πνευματική διάσταση του ζητήματος. Στη σύγχρονη εποχή παρατηρείται μια απομάκρυνση από την πίστη και την εκκλησιαστική ζωή. Η σχέση του ανθρώπου με Τον Θεό, που παραδοσιακά αποτελούσε πηγή παρηγοριάς, νοήματος και εσωτερικής πληρότητας, εξασθενεί. Όταν ο άνθρωπος αποκόπτεται από την πηγή της ζωής και της αγάπης, τότε αισθάνεται υπαρξιακό κενό. Η μοναξιά δεν είναι μόνο κοινωνική, είναι βαθιά πνευματική.

Η Εκκλησία πάντοτε δίδασκε ότι ο άνθρωπος είναι πλασμένος για σχέση. Σχέση με τον Θεό και σχέση με τον συνάνθρωπο. Η αγάπη δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα, αλλά τρόπος ύπαρξης. Όταν αυτή η αγάπη απουσιάζει, τότε η καρδιά μένει άδεια, όσο κι αν γεμίζει η ζωή με υλικά αγαθά ή επιφανειακές εμπειρίες.

Επιπλέον, η μοναξιά ενισχύεται από τον φόβο της απόρριψης. Πολλοί άνθρωποι φοβούνται να ανοιχτούν, να δείξουν τον πραγματικό τους εαυτό, να εκφράσουν τα συναισθήματά τους. Προτιμούν να κρατούν αποστάσεις, για να μην πληγωθούν. Όμως αυτή η στάση, αν και φαινομενικά προστατευτική, οδηγεί σε ακόμη μεγαλύτερη απομόνωση. Η αληθινή σχέση απαιτεί τόλμη, ειλικρίνεια και διάθεση θυσίας.

Ένας ακόμη λόγος είναι η απουσία ουσιαστικής ακρόασης. Σήμερα πολλοί μιλούν, αλλά λίγοι ακούν πραγματικά. Η επικοινωνία γίνεται επιφανειακή, χωρίς βάθος. Ο άνθρωπος όμως έχει ανάγκη να νιώσει ότι κάποιος τον καταλαβαίνει, ότι κάποιος συμμερίζεται τον πόνο και τη χαρά του. Χωρίς αυτή τη βαθιά επικοινωνία, οι σχέσεις παραμένουν ρηχές και δεν μπορούν να καλύψουν την ανάγκη για συντροφικότητα.

Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι η μοναξιά δεν αφορά μόνο τους ηλικιωμένους ή τους κοινωνικά απομονωμένους. Αφορά και τους νέους, ακόμη και τα παιδιά. Πολλά νέα άτομα μεγαλώνουν μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο ερεθίσματα αλλά φτωχό σε ουσιαστική παρουσία. Η απουσία γονεϊκής προσοχής, η υπερβολική χρήση οθονών και η έλλειψη καθοδήγησης δημιουργούν συναισθηματικά κενά που δύσκολα καλύπτονται αργότερα.

Μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα, η Εκκλησία καλείται να δώσει απάντηση.

Και η απάντηση αυτή δεν είναι θεωρητική, αλλά βιωματική. Η Εκκλησία είναι κοινότητα, είναι σώμα, είναι οικογένεια. Στη Θεία Λειτουργία οι άνθρωποι δεν είναι μόνοι, είναι ενωμένοι «εν ενί στόματι και μία καρδία». Εκεί ο καθένας βρίσκει θέση, αναγνωρίζεται ως πρόσωπο και όχι ως αριθμός.

Η επιστροφή στην εκκλησιαστική ζωή μπορεί να αποτελέσει αντίδοτο στη μοναξιά. Όχι ως τυπική υποχρέωση, αλλά ως ζωντανή εμπειρία κοινωνίας. Μέσα από τη συμμετοχή στα μυστήρια, την προσευχή, την εξομολόγηση, ο άνθρωπος ανακαλύπτει ξανά τη σχέση με τον Θεό και, κατ’ επέκταση, με τους άλλους.

Παράλληλα, χρειάζεται να καλλιεργηθεί η προσωπική ευθύνη. Ο καθένας μας μπορεί να κάνει μικρά βήματα, να αφιερώσει χρόνο σε έναν φίλο, να ακούσει χωρίς να διακόπτει, να δείξει ενδιαφέρον, να προσφέρει. Η αγάπη εκφράζεται με πράξεις. Ένα χαμόγελο, μια καλή κουβέντα, μια επίσκεψη μπορούν να σπάσουν τον τοίχο της μοναξιάς.

Είναι επίσης σημαντικό να επαναξιολογήσουμε τη χρήση της τεχνολογίας. Δεν είναι απαραίτητα εχθρός, αλλά εργαλείο. Όταν χρησιμοποιείται με μέτρο και διάκριση, μπορεί να βοηθήσει. Όταν όμως αντικαθιστά την πραγματική επαφή, τότε γίνεται αιτία απομόνωσης. Χρειάζεται ισορροπία και συνειδητή επιλογή.

Τέλος, πρέπει να θυμόμαστε ότι η μοναξιά δεν είναι ανίκητη. Όσο βαθιά κι αν φαίνεται, υπάρχει πάντοτε διέξοδος. Ο άνθρωπος δεν είναι πλασμένος για να ζει μόνος. Η καρδιά του αναζητά την αγάπη, και αυτή η αναζήτηση είναι μαρτυρία της βαθύτερης κλήσης του.

Ίσως λοιπόν δεν ζούμε απλώς σε χρόνια μοναξιάς, αλλά σε χρόνια αναζήτησης. Αναζήτησης του άλλου, του αληθινού εαυτού, και τελικά του Θεού. Και μέσα σε αυτή την αναζήτηση βρίσκεται και η ελπίδα. Γιατί όπου υπάρχει αναζήτηση, υπάρχει και δυνατότητα συνάντησης.

Η απάντηση στο πρόβλημα της μοναξιάς δεν βρίσκεται μόνο στην αλλαγή των εξωτερικών συνθηκών, αλλά κυρίως στη μεταμόρφωση της καρδιάς. Όταν ο άνθρωπος μάθει να αγαπά αληθινά, να δίνεται, να συγχωρεί και να εμπιστεύεται, τότε η μοναξιά υποχωρεί. Και τότε η ζωή αποκτά ξανά νόημα, φως και χαρά.

πηγή 

Η εποχή είναι η Ελπίς των απηλπισμένων

 

Αυτή δεν είναι η εποχή του Φαρισαίου,του σοφού και του καλού χριστιανού. Είναι η εποχή του ανόητου, του βλάκα διά Χριστόν, αυτού που απελπίζεται για την αξία και την σωτηρία του. Είναι η εποχή που καθόμαστε γυμνοί επί κοπρίας και κλαίμε για την αμαρτία και την ανεπάρκεια μας και δεν κομπάζουμε ούτε για τα καλά μας , ούτε για τα κατορθώματα, ούτε για τις θρησκευτικές καταβολές μας. Είναι η εποχή που γυρνάμε πίσω γυμνοί και θεόφτωχοι σαν τα μωρά στην αγκαλιά της μητέρας. Και τα μωρά δεν γνωρίζουν και δεν κατέχουν τίποτα.Περιμένουν να τα μάθουν όλα από αυτούς που τα μεγαλώνουν.

Κύριε μάθε μας πώς να προσευχόμαστε, πώς να νηστεύουμε, πώς να βλέπουμε και πως να μη βλέπουμε ,πως να σιωπούμε , πως να μετανοούμε, πώς να αγαπάμε.

Βλέπεις ανθρώπους οι οποίοι φτάνουν μέχρι το Πάσχα και δεν λαμβάνουν αλλοίωση και χάρη. Ξεκίνησαν με ελπίδα στον εαυτό τους και τις δυνάμεις τους και δεν έκαναν ούτε ένα βήμα μπροστά. Με πεποίθηση στον εαυτό μας και ελπίδα στον εαυτό μας δεν πάμε πουθενά. Αυτή η εποχή είναι η Ελπίς των απηλπισμένων .Είναι μόνον για αυτούς που απέκλεισαν κάθε αυτοβοήθεια και παραδίνονται ολοκληρωτικά στον Θεό.

π.π. 

Από της Σταυροπροσκύνησεως λέμε Καλή Ανάσταση.!

 

 

 Άγιος Γέροντος Κλεόπα Ιλιέ 

 

 Έχετε ακούσει ποτέ για τον προφήτη Δανιήλ και τους τρεις νέους – τον Ανανία, τον Αζαρία και τον Μισαήλ– που βρέθηκαν αιχμάλωτοι στη Βαβυλώνα;

Ήταν τρία γενναία παλικάρια, από βασιλικό γένος της Ιερουσαλήμ, που μεγάλωσαν στο παλάτι του βασιλιά Ιωακείμ.

Ο Δανιήλ μάλιστα αξιώθηκε κάποια στιγμή να γίνει μεγάλος σύμβουλος του Ναβουχοδονόσορα.

Ο βασιλιάς Ιωακείμ, ο οποίος ήταν ένθερμος λάτρης των ειδώλων,

ήταν σαν ένα μαστίγιο του Θεού για να παιδεύει τους ανθρώπους της επικρατείας του.

Μεγαλύτερος βασιλιάς από αυτόν την εποχή εκείνη δεν υπήρχε.

Εκατόν είκοσι επτά έθνη είχε υπό την εξουσία του!

Και στην τράπεζα του βασιλιά εκείνου μπορούσε να βρει κανείς τα πιο πλούσια και εκλεκτά φαγητά και ποτά.

Όταν λοιπόν έφεραν αυτούς τους νέους στο παλάτι του, διέταξε να τους δώσουν να φάνε από το τραπέζι του.

Εκείνοι όμως αρνήθηκαν δηλώνοντας ότι θα προτιμούσαν να πεθάνουν, παρά να δοκιμάσουν από τα ειδωλόθυτα,

από τα τρόφιμα δηλαδή που είχαν προσφερθεί προηγουμένως ως θυσία στους θεούς,

δηλαδή στους δαίμονες.

Ο μεγάλος υπηρέτης της τραπεζαρίας προσπάθησε να τους μεταπείσει:

– Εάν δε φάτε κι εσείς από το τραπέζι του βασιλιά, θα αδυνατίσετε.

Ο βασιλιάς τότε θα καταλάβει την αιτία και θα διατάξει να κόψουν και το δικό μου και το δικό σας το κεφάλι!

Οι νέοι του είπαν το εξής:

– Δώσε στους άλλους νέους από τα φαγητά και τα ποτά αυτά, κι άσε εμάς να τρώμε για δέκα μέρες φρούτα και καρπούς. Μετά βάλε μας απέναντί τους και δες εάν εκείνοι φαίνονται υγιέστεροι και δυνατότεροι από εμάς,

που –στο μεταξύ- θα τρεφόμαστε μόνο με φρούτα και ξηρούς καρπούς.

Ο υπηρέτης τελικά τους επέτρεψε να τρώνε από αυτά που ήθελαν.

Και όταν παρουσιάστηκαν όλοι μαζί ενώπιον του βασιλιά, ο Δανιήλ, ο Ανανίας, ο Αζαρίας και ο Μισαήλ ήταν πράγματι πιο ακμαίοι από τους άλλους νέους,

όπως ακούμε και στην ευχή των Κολλύβων, που αναγιγνώσκεται συχνά στην εκκλησία: «Κύριε, Εσύ που έθρεψες τους τρεις νέους και τον Δανιήλ με τους καρπούς των αγαθών Σου και φάνηκαν ωραιότεροι από τους άλλους,

οι οποίοι τρέφονταν με πολλές άλλες απολαύσεις…».

Αλλά γιατί ήταν ωραιότεροι;

Διότι δεν ενισχύθηκαν από τα φαγητά και τα ποτά,

αλλά από τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος,

που προσέλκυσαν με την προσευχή και την καθαρότητα της ζωής τους.

Έτσι ο Θεός χάρισε σ΄αυτούς τους νέους οξύνοια και σοφία, ενώ στο Δανιήλ έδωσε και το χάρισμα της ερμηνείας των ονείρων.

Ο βασιλιάς λοιπόν τους ζήτησε να μείνουν μαζί του στο παλάτι.

Εκείνοι δέχτηκαν και έκαναν μάλιστα και πολλά θαύματα.

 

 

"Κύριε, Εσύ που, αν και αναμάρτητος, νήστεψες 40 μέρες στην έρημο, δώσε μου τη δύναμη να κάνω κι εγώ την μικρή νηστεία, που θα μου καθορίσει ο πνευματικός μου. Κυρίως όμως ενίσχυσέ με, σε παρακαλώ, στον αγώνα της πνευματικής νηστείας.

Δηλαδή, κάνε αυτήν την περίοδο να νηστέψουν τα μάτια μου από άσχημα θεάματα, τα αυτιά μου από ύποπτα ακούσματα, τα χείλη μου από λόγια που δε Σου αρέσουν, ο νους μου από σκέψεις και η ψυχή μου από επιθυμίες που προσβάλουν την αγάπη Σου.

Έτσι με την αληθινή αυτή νηστεία να με αξιώσεις να φτάσω με περισσότερη καθαρότητα στην αγία Ανάστασή Σου. Αμήν!»

Ἡ πνευματική πατρότητα καί ἡ πνευματική ὀρφάνια

 

Γράφει  ο  Πορφυρίτης

    Τί μεγάλη εὐλογία εἶναι ὁ πνευματικός Πατέρας! Ὁ καλός, ὁ παραδοσιακός, ὁ ἅγιος πνευματικός Πατέρας εἶναι εὐλογία Θεοῦ! Ὁ λόγος του «ὕδωρ ζῶν»^[1], «πηγὴ ὕδατος ζωῆς ἁλλομένου εἰς ζωὴν αἰώνιον»^[2]· πηγαῖος, γάργαρος, καθαρός, ἀληθινός καί ἁγιασμένος, ὅπως εἶναι ὁ διαχρονικός λόγος τοῦ Θεοῦ. Ἀσυμβίβαστος μέ τούς ἐπιβαλλόμενους νεωτερισμούς καί κακοδοξίες, ἀνυποχώρητος στίς ἐκβιαστικές πιέσεις, «κουφός» πρός τίς κοσμικές σειρῆνες. Ἕνας ὀρθόδοξος πνευματικός Πατέρας μπορεῖ νά ἀλλάξει, μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ, ἕνα χωριό, μιά πόλη μία ὁλόκληρη χώρα! Μπορεῖ νά ἀλλάξει ριζικά καί νά ἁγιάσει τίς καρδιές τῶν λογικῶν προβάτων πού τοῦ ἐμπιστεύθηκε ὁ Θεός.

   Ὁ πνευματικός πατήρ εἶναι ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ δίπλα στό ποίμνιό του. Τό ποίμνιο, τό πιστό ποίμνιο, δοξάζει τόν Θεό γι’ αὐτήν τήν εὐλογία πού τούς ἔχει στείλει ὁ Ζωοδότης Κύριος. Ἕνας τέτοιος Πατέρας, ἀτρόμητος στίς ὁρατές καί ἀόρατες ἐπιθέσεις τοῦ πονηροῦ καί τῶν ὀργάνων του, παρηγορητικός, ὑποστηρικτικός, ὁμολογητής, διώκτης τῶν αἱρέσεων, ἔχων θυσιαστική ἀγάπη, τήν ἀληθινή ἀγάπη, τήν συνοδευομένη μέ δικαιοσύνη καί ἀλήθεια, καί ὄχι τήν σατανική ψευτοαγάπη τῶν μεταπατερικῶν ἀγαπολόγων, ταπεινός, μή ζητῶν ἀξιώματα, εἶναι πόλος ἕλξης τοῦ θείου Μαγνήτη!

    Εὐλογημένοι ὅσοι γνώρισαν καί γνωρίζουν τέτοιους Πνευματικούς. Εὐτυχῶς, ὁ πανάγαθος Θεός δέν μᾶς ἔχει ἀφήσει χωρίς αὐτούς τούς, κυρίως ἀφανεῖς, Πατέρες. Τούς ἁγίους πνευματικούς ὁδηγούς οἱ ὁποῖοι σκοπό ἔχουν νά ὁδηγήσουν τίς ψυχές, πού κρέμονται ἀπό τό πετραχήλι τους, στή σωτηρία καί ὄχι στόν ἑαυτό τους. Ἄλλωστε ἡ ἐπιθυμία τοῦ πνευματικοῦ ἀνθρώπου, σύμφωνα μέ τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Θεολόγο, «εἶναι ἕνα μόνο νά σκοπεύει τή σωτηρία καί ὅ,τι ὁδηγεῖ σ’ αὐτό νά τό θεωρεῖ σημαντικό, ὅ,τι ὅμως ὄχι, νά τό περιφρονεῖ ἀφοῦ δέν ἀξίζει τίποτα...»^[3].

    Ἡ ἀπουσία ὅλων αὐτῶν τῶν πνευματικῶν στοιχείων, καί κυρίως τῆς θυσιαστικῆς ἀγάπης (πρῶτα πρός τόν Θεό καί μετά στόν ἄνθρωπο), τά ὁποία συγκροτοῦν τόν πνευματικό Πατέρα, ὁδηγεῖ στήν πνευματική ὀρφάνια. Καί ἡ πνευματική ὀρφάνια εἶναι βαρύτερη ἀπό τή σαρκική. Ὁ ἄνθρωπος καταλαβαίνει τήν ἀληθινή, τήν ἐν Χριστῷ ἀγάπη· τήν νοιώθει βαθιά στήν καρδιά του, καθώς αὐτή (ἡ καρδιά) σκιρτᾶ ὅταν ὁ ἀγαπῶν βρίσκεται πλησίον της. Αὐτή ἡ ἀγάπη λείπει ἀπό τά ὀρφανά τέκνα. Σήμερα ὑπάρχει δυστυχέστατα, μεγάλη τέτοιου εἴδους ὀρφάνια. Ὁ ἄρχων τοῦ ἐφήμερου κόσμου καί τά ταλαίπωρα ὄργανά του, χρόνια δουλεύουν καί σχεδιάζουν τήν κατάσταση στήν ὁποία περιέπεσε σήμερα ἡ Πατρίδα μας. Σιγά σιγά ἀφαιροῦν καί ἀπό ἕνα λιθαράκι ἀπό τήν ἁγία μας Πίστη καθώς καί ἀπό τά ἰδανικά καί τίς ἀξίες τῆς Πατρίδος μας. Ἐθνοκτόνοι, πατριδοκτόνοι, ἐλπιδοκτόνοι, ἀνθρωποκτόνοι, ψυχοκτόνοι. Ἀφαιροῦν σταδιακά τό πολύτιμο μέλι τῆς Πίστεως καί προσθέτουν ἐπίσης ἀργά ἀργά, μέ τό ἀνάλογο προπαγανδιστικό περιτύλιγμα, τά περιττώματα καί τίς ἀκαθαρσίες τους, συνηθίζοντας τόν λαό νά ζεῖ μέ ἀδράνεια στόν βόθρο πού τοῦ ἑτοίμασαν. Ἀπό ἕναν τέτοιο λαό ἀνεφύησαν οἱ πολιτικοί καί ἐκκλησιαστικοί ἄρχοντες πού μόνο ἡ ὁμιλία τους εἶναι (ἀκόμη!) στήν ἑλληνική γλῶσσα.

   Τό ὀρφανό ποίμνιο πορεύεται ἀποχαυνωμένο, νανουρισμένο, στήν πτωτική πορεία του μαζί μέ τούς «νεκρούς» του πατέρες· εἴτε αὐτοί εἶναι ἐπίσκοποι, εἴτε ἱερεῖς καί μοναχοί πού «χορεύουν» στόν νεκρικό ρυθμό πού τούς σφυρίζουν οἱ ἐπίσκοποι πού νομίζουν ὅτι ζοῦν, ἐπειδή ἁπλῶς καί μόνο ἀναπνέουν. Τί ταλαίπωροι ἄνθρωποι! Ἄν πίστευαν λίγο, ἐάν γνώριζαν τί τούς περιμένει... Ἄν ἡ ἀναπνοή τοῦ Μεγάλου Πατρός Ἁγίου Βασιλείου, «ὑπῆρξε ὁ εὐσεβής λόγος καί σωστικός ὅλου τοῦ κόσμου»^[4], ἡ δική τους νεκρική ἄπνοια, ὁ «ἀσεβῆς καί βλάσφημος λόγος τους» ὁδηγεῖ τά ἀπορφανισμένα τέκνα τους στήν ἀπώλεια. Ὁ Θεός νά δίνει μετάνοια σέ ὅλους μας. Ὁ ὅσιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης, συμβουλεύει τά παιδιά πού δέν ἔχουν γονεῖς καί εἶναι δυστυχισμένα, νά ἀποκτήσουν πνευματικούς γονεῖς τόν Χριστό καί τήν Παναγία. Μία ψυχωφελής συμβουλή γιά ὅσους ἔμειναν ὀρφανοί καί ἀπό τούς πνευματικούς τους γονεῖς!

^[1] Ἰω. 4, 10

^[2] Ἰω. 4, 14

^[3] Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλου, «ΓΡΗΓΟΡΙΑΝΟ ΑΠΑΝΘΙΣΜΑ», Ἐκδόσεις «ΦΩΤΟΔΟΤΕΣ»

^[4] Ὅ.π.

Τι σου κάνει ένα γράμμα! Άλλο Άσιμος και άλλο Άγιος Ιάσιμος.

Μόρφου Νεόφυτος: Κίνδυνοι καὶ προστασία σὲ καιροὺς πολέμου

"Διασκόρπισον ἔθνη τὰ τοὺς πολέμους θέλοντα"

Ο Γέροντας Γεώργιος {Αλευράς} ο Αγιορείτης ,ομίλησε,στην αγρυπνία της Γ' Στάσης των Χαιρετισμών , για τη σημασία της ύπαρξης της Κυρίας Θεοτόκου στην ανθρώπινη ιστορία ,στάθηκε στα πρόσφατα γεγονότα της Μέσης Ανατολής αλλά και στην ελπίδα που έχει ο κόσμος διά της Κυρίας Θεοτόκου για ένα καλύτερο αύριο.

"Σαν τι θεωρείς λοιπόν τον εαυτόν σου και κρατάς αυτό το εγώ;"

Ποιός είσαι εσύ που λες:"εγώ και εγώ";

Από πού κατέβηκες; 

Από που ήρθες;

Εκ του μη όντος δεν ήρθες στον κόσμο;

Από μια χούφτα χώμα δεν σε έπλασε ο Θεός; 

Και πάλι, τί έχεις να γίνεις νομίζεις, μετά τον θάνατό σου; 

Χώμα! 

Σαν τι θεωρείς λοιπόν τον εαυτόν σου και κρατάς αυτό το εγώ;.

Όσιος Άνθιμος της Χίου