Ἰησοῦς Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας. Εβρ. ιγ΄,8

Σημειώσεις στις Γραφές του Ισαάκ του Σύρου ( γ μέρος)

συνέχεια απο εδω

Ο απόβλητος Μαρμελάντοφ στρέφεται στο Θεό που απλώνει το χέρι στα απομονωμένα και συντετριμμένα θύματα, ακόμη και του εαυτού τους. Η κοινωνία τον έχει αποβάλλει ως παράσιτο, και ο Θεός τον παίρνει στην αγκαλιά Του.

Εδώ απεικονίζεται και η συνείδηση του Ντοστογιέβσκη που δεν έχει καμιά σχέση με την ειδωλοποίηση είτε του εαυτού μας, είτε των άλλων.

Ειδωλοποίηση που έχει εισαχθεί και στους εκκλησιαστικούς θεσμούς. Καί δικαίως ο Γρηγόριος Ναζιανζηνός θα πεί από τον τέταρτο ακόμα αιώνα: «Τά της Εκκλησίας αποίμαντα, ο πλούς εν νυκτί, πυρσός ουδαμού».

Υπάρχει άβυσσος ανάμεσα στη συνείδηση του χριστιανού και στη συνείδηση εκείνων που εκλαμβάνουν τα φαινόμενα του πλήθους ως αλήθειες.

Η επίσημη Εκκλησία αγωνίζεται με κάθε τρόπο να διατηρήσει τη θέση και την επιρροή της σε μια κοινωνία που το έδαφός της αποσαθρώνεται. Επιδιώκει να προσφέρει στον άνθρωπο μια τακτοποίηση, μια θέση κοινωνική που να τυγχάνει του σεβασμού στα πλαίσια ενός φιλοπρόοδου χριστιανισμού. Τούτο όμως αποκλείει την μόνη δοκιμασία που μπορεί να κάνει τον άνθρωπο να αισθανθεί την αγάπη του Θεού, να αισθανθεί τον βαθύτερο εαυτό του, και να στραφεί προς τον Χριστό, δηλαδή να μετανοήσει. Διότι η μετάνοια είναι η στροφή προς τον Χριστό, και η αλλαγή των προτεραιοτήτων στη ζωή μας.

Άλλο μετάνοια και άλλο μεταμέλεια για ένα λάθος ή μια εσφαλμένη πράξη.

Ο Πέτρος μετανοεί και επιστρέφει στον Χριστό, ο Ιούδας μεταμελείται και απομακρύνεται.

Άν ο Ιούδας στρεφόταν στον Χριστό, ο Χριστός θα τον δεχόταν, γιατί το Πάθος Του δεν ήταν αποτέλεσμα της προδοσίας. Η προδοσία παίζει δευτερεύοντα ρόλο. Τόν Χριστό σταυρώνουν οι άρχοντες του κόσμου για να εξαλείψουν τον ίδιο και τον λόγο Του από την γή, ώστε να συνεχίσουν να κυριαρχούν ανενόχλητοι. Όμως τους ξεσκέπασε ο σταυρός. Ξεσκέπασε τα ψεύδη και τα γελοία τεχνάσματά τους. Διότι η μόνη γλώσσα που γνωρίζουν είναι η γλώσσα της εξουσίας και της ισχύος. Η γλώσσα της αγάπης τους είναι ακατάληπτη.

Μόνο το Πνεύμα του Θεού μπορεί να μας βγάλει έξω από τα όρια του κόσμου και τις φονικές του εξάρσεις, όταν ο άνθρωπος καταληφθεί από το Πνεύμα του Θεού που δεν θα τον εγκαταλείψει ποτέ. Ουδείς μπορεί να δεί κατάματα την αλήθεια και να δεηθεί «εν πνεύματι και αληθεία» αν δεν ανοίξει την καρδιά του στον Παράκλητο, που θα τον βγάλει από τις διαμάχες και τις επιθυμίες, σβήνοντας τον φόβο του κόσμου απ’ την καρδιά του. Τότε οι επιθυμίες και το πνεύμα του κόσμου δεν τον αγγίζουν, μήτε παρασύρεται απ’ αυτό. Ποιός μπορεί να ξεφύγει από το πνεύμα του κόσμου; Τότε θα καταλάβει και ποιος είναι ο φόβος του Θεού. Ο φόβος που γεννά η αγάπη, ή μάλλον είναι αγάπη, και δεν είναι αποτέλεσμα της τιμωρίας και ανταπόδοσης. «Ποιά αγάπη εργάστηκε για να αρχίσει η δημιουργία του κόσμου!

… Μέ αγάπη έφερε τον κόσμο στην ύπαρξη, με αγάπη θα τον φέρει σ’ εκείνη την θαυμάσια μεταμορφωμένη κατάσταση, και με αγάπη ο κόσμος θα καταποθεί στο μέγα μυστήριο Εκείνου που επιτέλεσε όλα αυτά τα πράγματα^ με αγάπη θα ολοκληρωθεί τελικά όλη η πορεία της οικονομίας της κτίσης»[v].

Ο άνθρωπος δεν υπήρξε ποτέ θύμα του Θεού, ο Θεός είναι πάντοτε θύμα του ανθρώπου. Η αντίληψη ότι το κακό αρκεί να αλλάξουν οι συνθήκες της ανθρώπινης ζωής για να πάψει να υπάρχει, είναι τουλάχιστον αφελής, αν όχι ύποπτη. Λέγεται πώς η κατάσταση της σήψης και της διάλυσης που ζούμε οφείλεται εν πολλοίς στο ότι έχει πολλά χρόνια να γίνει πόλεμος. Όμως και αν ο πλανήτης σωθεί από μια ενδεχόμενη πυρηνική καταστροφή, η ανθρωπότητα δεν θα μπορέσει ποτέ πλέον να θέσει μια «καινούρια αρχή».

Δέν θα υπάρξει «καινούρια αρχή» αν δεν παραιτηθούμε άνευ όρων από την βία και τα έργα της, και η ζωή θα γίνεται ολοένα πιο ολέθρια και πιο καταστροφική.

Η ουσία της δοκιμασίας μας, λέγει ο αββάς Ισαάκ, έγκειται στην αποκάλυψη της θείας αγάπης. Ο πέπλος που καλύπτει τους οφθαλμούς για να μήν βλέπουμε την αγάπη του Θεού, μπορεί να ανασηκωθεί είτε με την οδό του μοναχού, ο οποίος εγκαταλείπει τον κόσμο, ή με ένα ψυχικό τραύμα που προκαλεί μια διαπεραστική δοκιμασία, αφήνοντας τον άνθρωπο ταπεινωμένο και γυμνό μπροστά στον εαυτό του και τον Θεό. Μιά διαπεραστική δοκιμασία που τραυματίζει την ψυχή, την γκρεμίζει στα τάρταρα του άδη, όπου και πάσχει τα έσχατα. Μιά τέτοια δοκιμασία δίνει μια αίσθηση της γέεννας, που πιστεύω είχαν πολλοί άγιοι. Έτσι γεννήθηκε και η ακατανίκητη ορμή τους για τον Χριστό. Όμως ποιοί μπορούν ν’ αντέξουν σε μια τέτοια δοκιμασία χωρίς να καταβληθεί η ψυχή τους; Μόνον εκείνοι που αναθέτουν την πάσα ελπίδα τους στον Χριστό. Μόνον εκείνοι που νεκρώνονται για τον κόσμο. Καί από την νέκρωσή τους για τον κόσμο ξεπηδά η ατελεύτητη ζωή. Τότε ο άνθρωπος καταλαβαίνει ότι όλος ο κόσμος βρίσκεται μέσα στη Χάρη του Θεού, και ότι και ο τελευταίος των ανθρώπων μπορεί να συμμετάσχει σ’ αυτή τη Χάρη και να απολαύσει την ευφροσύνη της. Ο Θεός μας καλεί σε ατελείωτη ηδονή και απόλαυση, που κανένα θέλγητρο του κόσμου δεν μπορεί να επισκιάσει και να σβήσει.

συνεχίζεται...

Σημειώσεις στις Γραφές του Ισαάκ του Σύρου (β μέρος)

συνέχεια απ εδώ 

Ο αββάς Ισαάκ πλησιάζει και αποκαθιστά τον άνθρωπο. Μάς εισάγει σε μια φωτεινότητα αδιανόητη^ ένα λαμπρό άστρο, ένας ήλιος που αναδύεται στον σκοτεινό ουρανό και τον φωτίζει με φως υπερκόσμιο. Εξετάζοντας τα γραπτά του αναλογιζόμαστε το ευαγγελικό: «Δεί δε προσκυνείν τον Θεόν εν πνεύματι και αληθεία». Ο Ιησούς μιλά πάντοτε με όρους της Βασιλείας των Ουρανών και όχι με όρους τούτου του κόσμου. Γνώμονας των λόγων Tου είναι η Βασιλεία του Θεού. «Παρεγένοντο δε προς αυτόν η μήτηρ και οι αδελφοί αυτού, και ουκ ηδύναντο συντυχείν αυτώ διά τον όχλον. Καί απηγγέλθη αυτώ λεγόντων^ η μήτηρ και οι αδελφοί σου εστήκασιν έξω ιδείν σε θέλοντες. Ο δε αποκριθείς είπε προς αυτούς^ μήτηρ μου και αδελφοί μου ούτοι εισίν οι τον λόγον του θεού ακούοντες και ποιούντες αυτόν»[iii].

Καί οι εφαρμόζοντες τον λόγο του Θεού δεν είναι εκείνοι που τον «επιβάλλουν» στους άλλους σύμφωνα με το δικό τους θέλημα και την δική τους αντίληψη, αλλά εκείνοι που τον εφαρμόζουν στον εαυτό τους, ώστε μέσα στην προσμονή να λάμψουν στο φως.
Η εν πνεύματι προσκύνησις δεν είναι άμοιρη του φωτός του μέλλοντος αιώνος, που μπορεί να καταυγάσει την ζωή του ανθρώπου, παρέχοντάς του δυνάμεις αστείρευτες υπομονής των δοκιμασιών και των θλίψεων. Εκεί που η παρούσα ζωή δεν προσφέρει παρά απόγνωση και αποκαρδίωση, έρχεται το φως του μέλλοντος αιώνος, η ελπίδα και η προσδοκία που ξεπερνά την πεπερασμένη ζωή του ανθρώπου, και μια δύναμη που δεν γνωρίζει από που προέρχεται αναδύεται στα σωθικά του. Η ίδια η επίγνωση της ματαιότητας είναι που γεννά την ελπίδα του μέλλοντος αιώνος.

Εκεί που δεν προσδοκά και δεν περιμένει τίποτα, μια δύναμη εσωτερική τον γεμίζει ευφροσύνη. Ο Θεός έσμιξε με τον κόσμο, και έγιναν ένα. Τό τέλος δεν είναι το μηδέν και η καταστροφή, αλλά μια εν Θεώ ολοκλήρωση που η υπερβατικότητά της δεν μπορεί να προσεγγιστεί από την ανθρώπινη διάνοια. Μιά ολοκλήρωση σταθερά προσανατολισμένη προς τον πλησίον και την ζωή, και όχι προς την οδύνη, τον παραλογισμό και τον θάνατο.

«Μέ τι μοιάζει αυτό το αόρατο Όν, που δεν έχει αρχή στη φύση του, που είναι μοναδικό στον εαυτό του, που εκ φύσεως είναι πέρα από κάθε γνώση, διάνοια και αίσθηση των κτι­στών όντων, που βρίσκεται πέρα από τον χρόνο και τον χώρο... Άς σκεφτούμε κατόπιν, πώς βαστά τα πάντα με την φιλευσπλαχνία Του, ενεργώντας με πρόνοια, καθώς καθοδηγεί την κτίση, και πώς με μια αγάπη που δεν μπορεί να μετρηθεί, έφθασε στην εγκαθίδρυση του κόσμου και στην αρχή της δημιουργίας^ και πόσο φιλεύσπλαχνος είναι ο Θεός, και πόσο υπομονετικός^ πόσο αγαπά την κτίση, και πώς την βαστά, υπομένοντας ευγενικά την ασυδοσία της, τις αμαρτίες και τις αχρειότητές της, τις φοβερές βλασφημίες των δαιμόνων και των κακών ανθρώπων»[iv].
Τά λόγια που εκστομίζει ο αββάς Ισαάκ είναι λόγια θάμβους και ανεκλάλητου έρωτα. Εκθειάζοντας την αγάπη του Δημιουργού, μας κάνει να μήν φοβόμαστε το θάνατο. Νά νιώθουμε σαν κληρονόμοι μιας υψηλής κληρονομιάς, που δεν μπορούμε να λογαριάσουμε ή να διανοηθούμε. Τί λογής είναι η εξουσία του Δημιουργού, αφού δημιούργησε το αυτεξούσιο στον άνθρωπο και του έδωσε την ελεύθερη βούληση; Εκεί έγκειται και το απρόσιτο της φύσεώς Του.

Ο Θεός μας καλεί, αλλά ποιά είναι η κατάσταση του κληθέντος; Πρέπει να εκτοπίσουμε τα εμπόδια που εμποδίζουν τον Θεό να μας αυτό-αποκαλυφθεί.

Ο απογυμνωμένος άνθρωπος γίνεται ο δέκτης του θείου φωτισμού και εισέρχεται στην θεία αγάπη. Όμως η κατάσταση της αγάπης είναι πολύ λεπτή. Η παραμικρή βίαιη πνοή μπορεί να την αλλοιώσει και να την απομακρύνει. Αξίζει, ωστόσο, να χάσουμε κάθε κοινωνική υπόσταση, να κατεβούμε στα χαμηλότερα μέρη της γης, να προσφέρουμε όλον μας τον επιούσιο, προκειμένου να κερδίσουμε αυτή την αγάπη. Μιά τέτοια αντίληψη, θαρρώ, έκανε τον Ντοστογιέβσκη να βάλει στο στόμα του τιποτένιου Μαρμελάντοφ, στο Έγκλημα και Τιμωρία, τούτα τα λόγια: «Κι όλους θα τους δικάσει και θα τους συγχωρέσει και τους καλούς και τους κακούς και τους σοφούς και τους ταπεινούς... Κι όταν θα έχει τελειώσει με ό­λους, τότε θα γυρίσει και σε μας: «Ελάτε κι σείς!», θα πεί, «Ελάτε, μεθύστακες, ελάτε, αδύναμοι, ελάτε, ντροπιασμένοι». Κι εμείς θα βγούμε όλοι, χωρίς να ντραπούμε και θα σταθούμε μπροστά του. Κι Εκείνος θα πεί: «Είσαστε γουρούνια! Έχετε τη μορφή και τη σφραγίδα του ζώου, όμως ελάτε και σείς!» Καί θα υψώσουν τη φωνή τους οι σοφοί, και θα υψώσουν τη φωνή τους οι σώφρονες: «Κύριε, γιατί τους δέχεσαι αυτούς;» Καί θα πεί: «Τούς δέχομαι, σοφοί, τους δέχομαι, σώφρονες, γιατί κανείς τους δεν θεωρούσε τον εαυτό του άξιο αυτής της τιμής..­.» Καί θα μας απλώσει το χέρι, κι εμείς θα πέσουμε στα πόδια Του, και θα κλάψουμε, και όλα θα τα καταλάβουμε! ... Κύριε, ελθέτω η Βασιλεία Σου»!

Συνεχίζεται...

Σημειώσεις στις Γραφές του Ισαάκ του Σύρου

Τραβάτε μπρός ταξιδιώτες! που δεν ξεφεύγετε από το παρελθόν

Σέ διαφορετικές ζωές, ή σε κανένα μέλλον^

Δέν είστε οι ίδιοι που έφυγαν απ’ το σταθμό

Ή που θα φτάσουν σε κάποιο τέρμα,

Ενώ οι ράγες που στενεύουν γλιστρούν πίσω σας?

Καί στο κατάστρωμα του πλοίου που τρέμει

Κοιτάζοντας το αυλάκι να φαρδαίνει πίσω σας,

Δέν θα σκεφτείτε «το παρελθόν τέλειωσε»Ή «το μέλλον είναι μπροστά μας».
T.S.Eliot, The Dry Salvages.

Όταν ομιλώ για τον Ισαάκ τον Σύρο, είναι σαν να ομιλώ για ένα πρόσωπο οικείο.

Στόν αββά Ισαάκ βρήκα απαντήσεις στο βαθύτερο αίσθημα που έχω για τη ζωή. Όλη η εκφραστική μου προσπάθεια είναι να εκφράσω το όραμα που εσωτερικά με συνέχει. Τό όραμα δεν είναι μια σύλληψη του μυαλού που υπαγορεύεται από εξωτερικά δεδομένα, αλλά μια κατάσταση εσωτερική, που μπορεί να σαρκωθεί διά του λόγου.

Σκοπός μας, κατά τον άγιο Ισαάκ, είναι από την ίδια την άσκησή μας να γεννηθεί η γνώση, αφήνοντας πίσω ό,τι είναι περιττό για το ταξίδι μας, και έχοντας το νού μας μόνο στο ταξίδι. Ένα ταξίδι που προϋπόθεσή του είναι η καθήλωση, και που η οδυνηρή καθήλωση μετατρέπεται σε θαυμαστή πορεία. Είναι η εν ακινησία κίνηση της ψυχής μέσα στο παρόν που σε εισάγει στο θαυμαστό.

Ο εσωτερικά καθημαγμένος άνθρωπος, ο μη έχων που την κεφαλήν κλίναι, στρέφεται στον Χριστό, και μια άγνωστη ελπίδα ανατέλλει εντός του. Η ίδια η καθήλωση γίνεται κίνηση, γίνεται ταξίδι σε νοήματα ξένα. Καταλαβαίνει ότι όλοι είμαστε εν οδώ και ότι στο χέρι του καθενός είναι να συμμετάσχει σ’ αυτό το ταξίδι, αφήνοντας πίσω κάθε άλλη επιθυμία, χωρίς να θέλει να είναι τίποτε άλλο απ’ ό,τι το ταξίδι υπαγορεύει. Σιωπηλός, εν εγρηγόρσει, στα τεκταινόμενα του κόσμου αμέτοχος, σφύζει από ζωή. Τίποτα δεν ταράζει την εσωτερική του κατάσταση που ριζώνει στην ησυχία.

Ο Ισαάκ δεν είναι μόνο μεγάλος ασκητής, αλλά και μέγας ποιητής. Φέρνει την ποίηση στη ζωή της Εκκλησίας, μάλλον μας λέγει πώς η ζωή της Εκκλησίας είναι ποίηση, και ο τρόπος να ζεί κανείς μέσα στην Εκκλησία είναι κατεξοχήν ποιητικός. Όχι όπως συμβαίνει σήμερα, που η ποίηση έχει εξοβελιστεί, και όλα έχουν πάρει μια χροιά πρακτική και ωφελιμιστική, ή άκρως θεωρητική και αφηρημένη.

Ένας αέρας ακατανόητος, λαμπερός και διαυγής διαπερνά τα γραπτά του αββά Ισαάκ. Αέρας για τα πανιά της ψυχής. Είναι σαν να βρίσκεσαι έξω από τα όρια του κόσμου, καταλαβαίνοντας που φτάνουν αυτά τα όρια. Ανατρέπεται κάθε ανθρώπινη πολιτισμική τάξη, για να αναδειχτεί η αναγέννηση εκ των ένδον που εδράζεται στην αγάπη και μόνο. «Ο κόσμος έσμιξε με τον Θεό, και κτίση και Δημιουργός έγιναν ένα»[i]. Τούτη η φράση μας εισάγει στην πραγματικότητα ενός μοναδικού παρόντος, που προϋποθέτει ένα στάδιο καρτερίας και συναγωγής του νού στα ενδότερα της υπάρξεως. Μάς λέγει ο αββάς Ισαάκ ότι σμικρύνεται η καρδιά απ’ το περίσσευμα της ελεημοσύνης, και δεν μπορεί να υποφέρει ή να ακούσει ή να δεί να γίνεται η παραμικρή βλάβη ή κάτι το λυπηρό στον κόσμο[ii].

Τούτη η σμίκρυνση της καρδιάς, αυτή η βυθομέτρηση της συντετριμμένης από τον πόνο του κόσμου καρδιάς, της ποτισμένης από νού, μας δίνει μια αίσθηση της θείας ευσπλαχνίας. Η καρδιά συντρίβεται από τον πόνο του κόσμου, όταν γνωρίσει πώς Θεός και κόσμος έγιναν ένα. Είναι η εγκατάλειψη όλων των προσωπείων και όλων των ιδιοτήτων εν ονόματι της αγάπης. Εκεί μας οδηγεί η Ενσάρκωση του Χριστού.

Ο άγιος Ισαάκ λέγει πώς η γέννηση του Χριστού είναι το ευτυχέστερο γεγονός που συνέβη στην ιστορία του κόσμου. Καί μας λέγει ακόμα πώς ο Θεός ενσαρκώθηκε όχι για να μας λυτρώσει από την αμαρτία, αλλά για να γνωρίσει ο κόσμος την αγάπη Του. Ο Θεός είναι ο πανάγαθος Πατέρας όπου σ’ αυτόν όλα τα λογικά όντα βρίσκουν τη θέση τους, χωρίς καμιά αντίθεση και αντιπαλότητα. Καμιά κατηγορία μπροστά Του δεν ευσταθεί, και η ενοχή είναι άγνωστη.

συνεχίζεται...

Ο Παπα-Γιώργης ο Χατζής

Ο Παπα-Γιώργης ο Χατζής
ο πανωχωριανός
καλός παπάς, προσκυνητής,
γνήσιος χριστιανός.
Πατέρας ήταν κι΄ αδελφός
τήν εποχή εκείνη…
Μες στο σκοτάδι ένα φ.ώς,
Στη θύελλα γαλήνη…
Ήταν παπάς σεβάσμιος
γεμάτος καλωσύνη,
που όλο τον κόσμο τράβαγε
στήν άγια Κατερίνη.
Και το χωριό μας το μικρό
με δέος θα θυμάται
τον παπα-Γιώργη, τον γιατρό,
που τώρα πια κοιμάται…
Νικόλαος Βιτζηλαίος, διδάσκαλος

Θυμάστε την Μαγδαληνή;

 

Όταν κατάλαβε ότι μπροστά της είχε τον Χριστόν, «ραββουνί», διδάσκαλέ μου, του λέγει και πάει να ακουμπήση το ιμάτιόν του, το σώμα του. Θυμάστε την αιμορροούσαν; Εκεί που τόσο πλήθος ανθρώπων συνέθλιβε τον Χριστόν, εκείνη επήγε να τον ακουμπήση με πίστη και με δέος.

Θυμάστε τον Θωμά; Έβαλε τα χέρια του στις πληγές και φώναξε· «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου». Αυτό κάνομε και εμείς την ώρα της λειτουργίας. Και ερωτάμε μετά που είναι ο Χριστός! Νάτος! Μπροστά μας είναι, μαζί μας είναι, πλάι μας είναι. «ο διδάσκαλος πάρεστι και φωνεί σε», είχαν πει στην Μαρία που έκλαιγε για τον νεκρό Λάζαρο, τον αδελφό της.

Στην λειτουργία, ο Χριστός, είναι παρών και μας φωνάζει τον καθένα με το όνομά μας. Όσοι το νοιώθουν, πετούν σπίθες τα μάτια τους και ζουν την χαρά του Χριστού. Τα πάντα πεπλήρωται χαράς. Τα πάντα πεπλήρωται φωτός. Τα πάντα δοξολογούν τον Χριστόν.

+Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος χρησιμοποιεῖ μία πολὺ ἐκφραστικὴ εἰκόνα .

 

Ἦταν, λέει, ἡ ἀνθρωπότητα μεμνηστευμένη μὲ τὸν Χριστὸ στὸν Παράδεισο. Ἀλλὰ ἀντὶ νὰ δεχθεῖ νὰ ὁδηγηθεῖ στοὺς γάμους μὲ τὸν Χριστό, ἐγκατέλειψε τὸν Χριστό. Ἐξεπόρνευσε, κυλίστηκε στὸ βοῦρκο τῆς ἁμαρτίας. Καὶ ὁ Χριστός, σὰν μανικὸς ἐραστὴς τῆς ἀνθρωπότητας, ἔψαξε νὰ τὴ βρεῖ, τὴ ζήτησε, ἔφθασε στὸ καταγώγιο ποὺ βρισκόταν καὶ ὅταν παρουσιάστηκε μπροστά της δὲν παρουσιάστηκε σὰν Θεός, δυνατός, ἀλλὰ σὰν ἁπλὸς κοινὸς ἄνθρωπος. Γιὰ νὰ μὴν τρομάξει ὅταν τὸν δεῖ ἤ γιὰ νὰ μὴν ντραπεῖ. Καὶ δὲν τῆς ζήτησε τὸ λόγο, τί ἔκανες, γιατί ἔφυγες ἤ πῶς κατάντησες ἔτσι, ἀλλὰ ἁπλὰ τὴν πῆρε, τὴν καθάρισε, τὴν ξαναομόρφηνε, τὴν ξαναστόλισε καὶ γιὰ νὰ μὴ τοῦ φύγει πάλι τὴν ἔκανε σάρκα Του, σῶμα Του. Αὐτὸ εἶναι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Τὸ σῶμα τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ἕνας ἄλλος πατέρας τῆς Ἐκκλησίας, ὁ ἅγιος Νικόλαος ὁ Καβάσιλας χρησιμοποιεῖ μία ἐξ ἴσου ἐκφραστικὴ εἰκόνα. Ὁ Θεός, λέει, δημιούργησε ὅλο αὐτὸ τὸ μεγαλειῶδες σύμπαν, τ’ ἀστέρια καὶ τοὺς γαλαξίες, ὅλη αὐτὴ τὴν ὀμορφιὰ καὶ τὴ φόρεσε σὰν στολίδι, ὅπως οἱ θερμοὶ τῶν ἐραστῶν στολίζονται γιὰ νὰ συγκινήσουν τοὺς ἀγαπημένους τους. Ἀλλὰ ὅταν οἱ ἄνθρωποι δὲν συγκινήθηκαν καὶ δὲν ἀνταποκρίθηκαν σ’ αὐτὴ τὴν ἀγάπη καὶ ἔφυγαν μακριά του, ὁ Θεὸς ἔγινε ἄνθρωπος. Τοὺς πλησίασε πιὰ σὰν ἄνθρωπος. Καὶ τοὺς γιάτρεψε ὅταν ἦταν ἄρρωστοι, τοὺς τάϊσε ὅταν ἦταν πεινασμένοι, τοὺς εὐεργέτησε μὲ κάθε τρόπο μήπως καὶ τοὺς συγκινήσει. Ἀλλὰ καὶ ὅταν πάλι δὲν συγκινήθηκαν, ὁ Χριστὸς ἀνέβηκε πάνω στὸν Σταυρό, ἄνοιξε τὴν ἀγκαλιά του καὶ σ’ αὐτὴ τὴν κατάντια ποὺ ἤτανε μὲ τὰ αἵματα νὰ τρέχουνε ἀπὸ τὰ χέρια, ἀπὸ τὸ μέτωπο, μὲ σφαγμένη τὴν καρδιά, στέκεται ἐκεῖ μήπως καὶ τὸν λυπηθοῦν καὶ τὸν ἀγαπήσουν. Αὐτὸ εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.

Καὶ αὐτὸ μᾶς ὁδηγεῖ στὴν τρίτη διάσταση, στὸ γεγονὸς δηλαδὴ ὅτι ὁ Θεὸς ἦρθε στὴ γῆ καὶ ἔζησε ὅπως ζοῦμε ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι, δούλεψε, κουράστηκε, ἐγκαταλείφθηκε ἀπὸ τοὺς δικούς του, βρέθηκε μέσα στὴ μοναξιά, στὴν ἔσχατη ἀπελπισία, στὴν προδοσία, ἔτσι ὥστε νὰ μὴν ὑπάρχει τίποτα, καμμιὰ συνθήκη δική μας, κανένας πόνος ποὺ νὰ μὴν τὸν ἔχει περάσει. Καὶ «ἐπὶ γῆς κατῆλθε ἵνα σώσῃ Ἀδὰμ καὶ ἐν γῇ μὴ εὑρηκώς», ὅπως ψέλνουμε σήμερα στὴν Ἐκκλησία, «μέχρις Ἅδου κατελήλυθε ζητῶν». Καὶ κατέβηκε στὸν Ἅδη. Καὶ παραμένει ὡς «ἐσφαγμένον ἀρνίον» εἰς τοὺς αἰῶνες.

Μακαριστός Παναγιώτης Νέλλας

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος._Ντρέ­πο­μαι να δι­δά­σκω Χρι­στια­νούς για την Ανά­στα­ση. Διό­τι όποιος έχει ανάγ­κη να μά­θει ότι υπάρ­χει Ανά­στα­ση και δεν έχει πεί­σει πέρα για πέρα τον εαυ­τόν του γι' αυτό και νο­μί­ζει πως έτσι όλα τυ­χαί­ως άγον­ται και φέ­ρον­ται, δεν μπο­ρεί να εί­ναι Χρι­στια­νός.

ΟΥΡΑΝΙΟ ΦΩΣ ΣΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ

 

Μία θαυμαστή ουράνια σφαίρα, περιβαλλόμενη από αγγέλους και με τις πύλες του ουρανού διάπλατα ανοιγμένες, αποτυπώνει η ευαισθησία του αγιογράφου στο Καθολικό της Μονής των Βλατάδων στη Θεσσαλονίκη του 14ου αιώνα. Από το άνοιγμα αυτό προβάλλει ο λευκοφόρος Χριστός, ως Παλαιός των Ημερών, μέσα σε μία θεοφάνεια φωτός και δόξης.

Η μνημειακή ζωγραφική του ναού αντανακλά τις θεοπτιακές εμπειρίες των μαθητών του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, ο οποίος είχε ήδη κοιμηθεί κατά τον χρόνο της αγιογράφησης. Η θεολογία του ακτίστου φωτός, όπως εκφράστηκε κατεξοχήν στη διδασκαλία του, βρίσκει εδώ μία εικαστική αποτύπωση μοναδικής έντασης και καθαρότητας.

Ο διάδοχός του, ο μητροπολίτης Δωρόθεος Βλαττής, κτίτορας της Μονής, συνεχίζει και ενσαρκώνει την παλαμική αυτή παράδοση, μεταφέροντας στο εικαστικό πρόγραμμα του ναού τη θεολογία της Μεταμορφώσεως και του ακτίστου φωτός.

Έτσι, το φως δεν λειτουργεί απλώς ως καλλιτεχνικό στοιχείο, αλλά ως θεολογική μαρτυρία· ως αποκάλυψη της δόξης του Θεού, η οποία προσφέρεται προς θέα και μετοχή. Ο πιστός δεν στέκεται απλώς ενώπιον μιας παράστασης, αλλά καλείται να εισέλθει στο μυστήριο του φωτός, να «θεωρήσει» και να γευθεί, κατά το μέτρο του, την εμπειρία της θεώσεως.

Φωτογραφία:

Νότια καμάρα του Καθολικού της Μονής Βλατάδων, Θεσσαλονίκη, 14ος αιώνας.

αι Προβολής των Ιερών Προσκυνημάτων της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης

π. Εφραίμ Γκιβίσης

ΤΟ ΚΑΛΛΟΣ ΤΗΣ ΚΤΙΣΕΩΣ

Λογοι του χαρισματικού Αγίου της Εκκλησίας μας, του Οσίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου _

 

 

«Να χαίρεσθε όσα μας περιβάλλουν. Όλα μας διδάσκουν και μας οδηγούν στον Θεό. Όλα γύρω μας είναι σταλαγματιές της αγάπης του Θεού. Και τα έμψυχα και τα άψυχα και τα φυτά και τα ζώα και τα πουλιά και τα βουνά και η θάλασσα και το ηλιοβασίλεμα και ο έναστρος ουρανός. Είναι οι μικρές αγάπες, μέσα απ’ τις οποίες φθάνομε στη μεγάλη Αγάπη, τον Χριστό. Τα λουλούδια, για παράδειγμα, έχουν την χάρη τους, μας διδάσκουν με το άρωμά τους, με το μεγαλείο τους. Μας μιλούν για την αγάπη του Θεού. Σκορπούν το άρωμά τους, την ομορφιά τους σε αμαρτωλούς και δικαίους.

Για να γίνει κανείς Χριστιανός, πρέπει να έχει ποιητική ψυχή, πρέπει να γίνει ποιητής. «Χοντρές» ψυχές κοντά Του ο Χριστός δεν θέλει. Ο Χριστιανός, έστω και μόνο όταν αγαπάει, είναι ποιητής, είναι μες στην ποίηση. Την αγάπη ποιητικές καρδιές την ενστερνίζονται, τη βάζουν μέσα στην καρδιά τους, την αγκαλιάζουν, την νιώθουν βαθιά…

Η φύση είναι το μυστικό Ευαγγέλιο. Όταν, όμως, δεν έχει κανείς εσωτερική Χάρη, δεν τον ωφελεί η φύση.

 Η φύση μας ξυπνάει, αλλά δεν μπορεί να μας πάει στον Παράδεισο.

Ο πνευματέμφορος, αυτός που έχει το Πνεύμα του Θεού, προσέχει όπου περνάει, είναι όλο μάτια, όλο όσφρηση. Όλες του οι αισθήσεις ζούνε, αλλά ζούνε με το Πνεύμα του Θεού. Είναι αλλιώτικος. Όλα τα βλέπει κι όλα τ’ ακούει· βλέπει τα πουλιά, την πέτρα, την πεταλούδα…. Περνάει από κάπου, αισθάνεται το καθετί, ένα άρωμα, για παράδειγμα. Ζει μέσα σε όλα· στις πεταλούδες, στις μέλισσες κ.λπ. Η Xάρις τον κάνει να είναι προσεκτικός. Θέλει να είναι μαζί με όλα».

Ένοχος αθωότητας....

Nύχτες και νύχτες άγρυπνες

παρέα με Καρούζο..ένοχος αθωότητας

ο κάθε αυθεντικά μοναχικός.

Στο έσω δώμα της Ψυχής

Δωμάτιο με Θέα..!!

Τουτέστιν...

Μάταιο ότιδήποτε δεν μοιραζόμαστε

με Ψυχή και Καρδιά Ανοιχτή παράτολμα...

Απλά και αυθόρμητα ακατεργαστη η αλήθεια

που ανασαίνουμε μέσα σε απόλυτη

εσωτερική σιωπή...

Επι κοινωνούμε

ομορφιά ζωής οταν

δεν κλειδώνουμε

το είναι μας

♫ இڿڰۣ-ڰۣ ♫

aeriko

Για το "Χριστός Ανέστη" στη ζωή μας.

 

Γραφει η Ελευθερία Σπανού Δημητρίου

...Eίχα κάνει κάποτε μια απόπειρα απομαγνητοφώνησης μιας παλιάς ραδιοφωνικής εκπομπής που με είχε συγκλονίσει! Η εκπομπή ήταν τρίωρη, με καλεσμένους, που συνήθως είχαν ως εφαλτήριο προσωπ. σκέψεις και βιώματα ή πασχαλινά διηγήματα μεγάλων Ελλήνων λογοτεχνών. 'Ετσι γινόταν ένας διάλογος με τον π. Κων/νο Στρατηγόπουλο. Εδώ παραθέτω αποσπάσματα απ΄το τέλος της εκπομπής. Δεν ξέρω αν είναι απολύτως κατανοητά, αφού λείπουν κομμάτια κι ο π. Κ. είναι χείμαρρος όταν μιλάει!

 

Πάσχα 1998 - 

 

Αυτό είναι το τρομερό! ...Ο καλύτερος τρόπος για να διαλύσεις ένα σύστημα φθαρμένο είναι να μπεις μέσα! Αλλά να μπεις μέσα όπως ο Χριστός μπαίνει στον Άδη.Αυτό είναι το τρομερό. Εμείς την πολεμική μας την κάνουμε πολλές φορές απέξω. Το να μπεις μέσα είναι πολύ δύσκολο.Είναι πολύ επικίνδυνο, θέλει τρομερή αγιότητα. Αλλά είναι η οριστική λύση της τραγωδίας...Αυτός είναι ο Άδης, με το συγκεκριμένο πρόσωπο και "επικράνθη" πια...

...Ο θάνατος είναι πια η απομάκρυνση απ΄τη ζωή! Απ΄το Χριστό! Εμείς που έχουμε σώμα, σαν αποτέλεσμα ζούμε κι αυτό τον θάνατο. Φεύγοντας απ΄το Χριστό δεν μπορεί να κρατηθεί το σώμα με την ψυχή μας και διαλύεται. Αλλά εκείνος [;] το ζει ως αποστασία. Αυτός είναι ο πραγματικός θάνατος. Ο πρώτος θάνατος! Την ώρα που φεύγουμε απ΄το Θεό, πεθαίνουμε. Γι΄αυτό σήμερα γύρω μας υπάρχουν πολλοί νεκροί. Κι αυτό δεν το καταλαβαίνουν. Ζωντανοί - νεκροί! Ο άλλος θάνατος απλά οριστικοποιεί αυτό το γεγονός. Αν όμως τον έχουμε νικήσει πριν, ακριβώς, μένει μόνο η ευεργεσία του θανάτου [...] που ο Θεός αφήνει να πεθάνουμε για να μη ζούμε συνέχεια μέσα σ' αυτόν τον κόσμο, στην κακία του κόσμου και μας οδηγεί σε μια άλλη ζωή.

Μετά από σχετική [...] ερώτηση:

π. Κων/νος: - Έτυχε σήμερα στο πασχαλινό τραπέζι με φίλους και συγγενείς να κουβεντιάσουμε ένα τέτοιο θέμα. Και το 'χω πρόσφατο στο μυαλό μου. Θα το πω πάρα πολύ απλά. Θα κάνω μια μικρή ανάλυση της ψυχής του ανθρώπου,πολύ απλή! Θα φανώ "Φρουδιστής", αλλά όχι, δεν είμαι, ποτέ! Ο άνθρωπος ζει καθημερινά τέτοιες καταστάσεις - αυτά που είναι συνειδητά γεγονότα, τα ζει. Αυτό που ζει, που καταλαβαίνει, που νιώθει.Κάποια απ΄αυτά που ζει, περνά ο καιρός, τα ξεχνά, τ΄απωθεί στο υποσυνείδητο: μπορεί να αδίκησες κάποιον, να είπες μερικά ψέμματα - τα ξεχνάς και φεύγουνε. Αυτά τα "καθημερινά" που λέμε. Έρχονται πολλοί να εξομολογηθούν και λένε: Ε, λέω και μερικά καθημερινά ψέμματα! Το θεωρούν τόσο απλό, που είναι ακριβώς μεγάλα γεγονότα που είναι απωθημένα στο υποσυνείδητο. Το υποσυνείδητο το γνωρίζεις λίγο. Λίγο αν "ξελαμπικάρεις" τα πράγματα, αν ξεσκονίσεις τη ζωή σου, αποκαλύπτονται. Εμείς το απωθούμε λιγάκι, αλλά μπορείς "να το πιάσεις"! Εδώ είναι τώρα το καίριο σημείο: Κάτω απ΄το υποσυνείδητο υπάρχει έν΄άλλο επίπεδο, το οποίο χωρίζεται απ΄το υποσυνείδητο με μια πλάκα τσιμέντου πάρα πολύ γερή - έτσι ας την πω. Αυτό το δωμάτιο, το κάτω, λέγεται "ασυνείδητο". Αλλά είναι ο χώρος μεταξύ υποσυνειδήτου κι ασυνειδήτου πάρα πολύ γερός! Ενώ το συνειδητό με το υποσυνείδητο το χωρίζει ένα φίλτρο χάρτινο, το υποσυνείδητο με το ασυνείδητο το χωρίζει ένα τσιμέντο "βραχώδες"! Τώρα!... Το ερώτημά σας έχει σχέση με αυτό το πράγμα. Η δική μου εμπειρία ως πνευματικού κι εξομολόγου μου λέει το εξής: ΄Οτι αν δεν καταλάβουμε αυτή την πλάκα που έχουμε και τη σπάσουμε...πώς θα σπάσει; Είναι το θέμα της ταπεινώσεως, της καθημερινής ταπείνωσης και της μετανοίας. Αν αυτό δε σπάσει - οπότε όλα τα κάτω φωτίζονται, αυτά που έχουμε μέσα μας - και δεν ξέρουμε καν ΤΙ έχουμε μέσα μας...όλ' αυτά φωτίζονται και γίνεται η ψυχή μας ενιαία. Αν δε σπάσει αυτή η πλάκα, ζούμε αυτή τη ζωή, κάνουμε αυτά που κάνουμε, έχουμε μια συμβατική θρησκευτικότητα, λέμε: ανθρώπινο είναι να πω και μερικά ψέμματα, να κλέψω, να κλέψω και την εφορία, να κλέψω και το κράτος...Ακόμη και οι Χριστιανοί λένε, γιατί βρε παιδάκι μου; Μας αδικούν! Το θεωρώ Τραγωδία! Όλ΄αυτά τα λεγόμενα μικρά, τ΄αυτονόητα, τα δίκαιά μας, εγώ τα θεωρώ τραγωδία! ...Είναι ότι δεν ψάξαμε την πλάκα αυτή του ασυνειδήτου. Και την αφήνουμε έτσι. Αυτή σπάζει με Μετάνοια και με Ταπείνωση. Για να δημιουργηθεί αυτή η μετάνοια ξεκινάς απ΄το να έχεις ταπείνωση, να ξέρεις που δεν είσαι τίποτα, δεν αξίζεις τίποτα, αυτά που λένε οι Γεροντάδες. Που όλοι είναι καλύτεροι από σένα! Κι αυτό το νιώθεις και σιγά σιγά αυτό, επειδή γίνεται βίωμά σου, αυτή η ταπείνωση έρχεται να εκφραστεί ως μετάνοια ριζοσπαστική. Που σπάζει αυτή η πλάκα του τσιμέντου πια! Και τότε ανακαλύπτουμε πως όλα αυτά που λέγαμε , τα "θρησκευτικά" μας και τα "χριστιανικά" μας ήταν μια Υποκρισία! Είναι τρομερό πράγμα δηλαδή! Είναι τρομερό για τους Χριστιανούς! Γιατί για τον άλλο κόσμο που δε χρησιμοποιεί τον Χριστιανισμό σα δυνατότητα ζωής, δεν μπορώ να πω τίποτε! Δεν έχω τη δυνατότητα να του πω "σπάσε την πλάκα", αφού δεν πιστεύει στην ταπείνωση, δεν πιστεύει στη μετάνοια, δε θέλει τα "όπλα". Ο Χριστιανός έχει τα όπλα! Δηλαδή έχει στα χέρια του την ατομική βόμβα - ΤΟΣΟ χρειάζεται για να σπάσει αυτή η πλάκα - ατομική βόμβα! Δεν έρχονται μπουλντόζες! Ο Χριστιανός έχει στα χέρια του τη βόμβα κι αυτό είναι το φοβερό! Τί την κάνει την ατομική βόμβα; Και πρόσεξε...αν την ατομική ενέργεια δεν τη χρησιμοποιείς παραγωγικά, τη χρησιμοποιείς για να την κάνεις Χιροσίμα μετά. Κι αυτή η Χιροσίμα στρέφεται πάνω σου! Εδώ είναι το επικίνδυνο του "χριστιανικού ζειν". Το φοβερά επικίνδυνο! Και μόνο που θέλει να ζει χριστιανικά , του δίνουμε στα χέρια του πυρηνική ενέργεια: Πλουτόνιο, ουράνιο, σε κατάσταση ασφαλούς ισορροπίας, ε; Όχι σταθεροποιημένο. Ασταθές ισότοπο είναι το ουράνιο 238 - ας το πω έτσι! Το δίνω στα χέρια του, σημασία έχει, τι το κάνει αυτό πια! Του δίνουμε μια ευλογία και τι το κάνει; Κι ακόμη πιο τρομερό! Αν πάει να εξομολογηθεί, παίρνει τρομερή ευλογία και τι την κάνει πια; Αν δεν μπορεί να την αξιοποιήσει, καταστρέφεται τελείως! Κομματιάζεται! Την ώρα που βγάζεις τον κάλυκα απ΄την χειροβομβίδα, πρέπει να τον πετάξεις! ...Που το πετας, τι το κάνεις;!... Είναι μεγάλη ιστορία!...Δεν ξέρω αν αυτά τα παραδείγματα μπορούν να περιγράψουν λίγο αυτό το γεγονός! Κι εκεί ακριβώς γινόμαστε συμβατικοί στην πίστη μας κι όλα αυτά τα "Πάσχα" που ζούμε δε μας λένε τίποτα. Αφού λίγο μετά, πάλι την ίδια ζωή θα κάνουμε! Ενώ ο Χριστιανός που άκουσε χθες την πασχαλινή θεία Λειτουργία και μετείχε σ΄αυτήν , που άκουσε το λόγο του Χρυσόστομου, βγαίνει και λέει: Πού σου θάνατε το κέντρο; Τί θα μου τύχει; Θλίψη, θάνατος, δυστυχία, ατυχία...δε χρησιμοποιώ άνομα μέσα, παράνομα μέσα, είμαι Αναστημένος! Όλα τα χάνω και βάζω τη μάχαιρά μου και στη θήκη κι είμαι ξεκρέμαστος! Αυτό είναι Χριστιανός!...Αν δεν το κάνει αυτό, δεν γίνεται τίποτε. Κι η πλάκα του τσιμέντου παραμένει. Δεν μπορώ να πω με ποσοστά, πόσοι άνθρωποι που εξομολογούνται σπάζουν την πλάκα του τσιμέντου. Αλλά μπορεί να είναι δραματικά μικρά τα ποσοστά αυτά.

[...]

Ἁγίου Ἐπιφανίου Κύπρου (Λόγος στὴν ταφὴ καὶ στὴν εἰς ᾍδου κάθοδο τοῦ Κυρίου)

 

Σήμερα σώζονται αὐτοὶ ποὺ ζοῦν πάνω στὴ γῆ κι ἐκεῖνοι ποὺ αἰῶνες τώρα βρίσκονται κάτω ἀπ’ τὴ γῆ. 

Σήμερα σώζεται ὅλος ὁ κόσμος, καὶ ὁ ὁρατὸς καὶ ὁ ἀόρατος. Διπλὴ εἶναι σήμερα ἡ παρουσία τοῦ Κυρίου, διπλὴ ἡ σωτηρία, διπλὴ ἡ φιλανθρωπία, διπλὴ ἡ κατάβαση μαζὶ καὶ συγκατάβαση, διπλὴ ἡ ἐπίσκεψη στοὺς ἀνθρώπους.

 Ἀπὸ τὸν οὐρανὸ στὴ γῆ κι ἀπὸ τὴ γῆ στὰ κάτω ἀπ’ τὴ γῆ, κατεβαίνει ὁ Χριστός. 

Οἱ πύλες τοῦ ᾅδη ἀνοίγονται. 

Ὅσοι κοιμᾶστε ἀπ’ τοὺς πανάρχαιους αἰῶνες, χαρεῖτε! 

Ὅσοι βρίσκεστε στὸ σκοτάδι, στὸν τόπο ποὺ τὸν σκιάζει ὁ θάνατος, ὑποδεχθεῖτε τὸ δυνατὸ Φῶς!

ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΝΙΚΑ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ

 

Τι ’ναι τούτο; Σιωπή βαθειά σήμερα στη γη. Σιωπή βαθειά και ησυχία βαθειά. Σιωπή βαθειά, γιατί ο Βασιλιάς κοιμάται. Η γη φοβήθηκε και ησύχασε, γιατί ο Θεός με το σώμα κοιμήθηκε κι εκείνους που αιώνες κοιμόνταν ανέστησε. Ο Θεός με το σώμα πέθανε και ο άδης τρόμαξε. Ο Θεός για λίγο κοιμήθηκε κι αυτούς που βρίσκονταν στον άδη ξύπνησε.

Σήμερα σώζονται αυτοί που ζουν πάνω στη γη κι εκείνοι που αιώνες τώρα βρίσκονται κάτω απ’ τη γη. Σήμερα σώζεται όλος ο κόσμος, και ο ορατός και ο αόρατος.Από τον ουρανό στη γη κι από τη γη στα κάτω απ’ τη γη κατεβαίνει ο Χριστός. Οι πύλες του άδη ανοίγονται. Όσοι κοιμάστε απ’ τους πανάρχαιους αιώνες, χαρείτε! Όσοι βρίσκεστε στο σκοτάδι, στον τόπο που τον σκιάζει ο θάνατος, υποδεχτείτε το δυνατό Φως! Ανάμεσα στους δούλους έρχεται ο Κύριος. Ανάμεσα στους νεκρούς ο Θεός. Ανάμεσα στους θνητούς η ζωή. Ανάμεσα στους ενόχους ο αθώος. Ανάμεσα στους βυθισμένους στο σκοτάδι το ανέσπερο Φως. Ανάμεσα στους αιχμαλώτους ο ελευθερωτής. Ανάμεσα σ’ αυτούς που βρίσκονται στα καταχθόνια, Εκείνος που βρίσκεται πάνω απ’ τους ουρανούς.

Τι έγινε λοιπόν; Με την εμφάνισή Του στον άδη ο Θεός τους έσωσε όλους χωρίς εξαίρεση; Όχι, βέβαια, αλλά κι εκεί όσους πίστεψαν. Χθες φανερώθηκε η σωτηρία, σήμερα η εξουσία· χθες η αδυναμία, σήμερα η κυριαρχία· χθες η ανθρώπινη φύση, σήμερα η θεϊκή. Χθες Τον χτυπούσαν, σήμερα χτυπάει την κατοικία του άδη με την αστραπή της θεότητος· χθες Τον έδεναν, σήμερα σφιχτοδένει τον τύραννο (διάβολο) με άλυτα δεσμά· χθες Τον καταδίκαζαν, σήμερα χαρίζει ελευθερία στους καταδίκους· χθες ο υπηρέτες του Πιλάτου Τον περιγελούσαν, σήμερα οι πορτάρηδες του άδη Τον είδαν κι έφριξαν.

Σήμερα συνέτριψε τὶς χάλκινες πύλες καὶ τοὺς σιδερένιους μοχλούς του. Πρόσεξε τὴν ἀκριβολογία. Δὲν εἶπε, ἄνοιξε τὶς πύλες, ἀλλὰ «συνέτριψε τὶς χάλκινες πύλες», γιὰ νὰ ἀχρηστεύσει τὸ δεσμωτήριο. Δὲν ἀφαίρεσε τοὺς μοχλούς, ἀλλὰ τοὺς συνέτριψε, γιὰ νὰ ἀχρηστεύσει τὴ φυλακή. Ὅπου βέβαια δὲν ὑπάρχει οὔτε μοχλὸς οὔτε θύρα, καὶ ἂν κάποιος εἰσέλθει, δὲν ἐμποδίζεται νὰ ἐξέλθει.

Ηρθε ὁ Ἴδιος ὁ βασιλιὰς στοὺς φυλακισμένους καὶ δὲν ντράπηκε οὔτε τὴ φυλακὴ οὔτε τοὺς φυλακισμένους. Γιατί ἦταν ἀδύνατο νὰ ντραπεῖ τὸ πλάσμα Του.

Καὶ συνέτριψε τὶς πύλες καὶ διέλυσε τοὺς μοχλοὺς καὶ κυριάρχησε στὸν Ἅδη καὶ ἐξαφάνισε ὅλη τὴ φρουρὰ καί, ἀφοῦ συνέλαβε δέσμιο τὸν δεσμοφύλακα (τὸν θάνατο), ἐπανῆλθε σ’ ἐμᾶς. Ὁ τύραννος μεταφέρθηκε αἰχμάλωτος, ὁ ἰσχυρὸς δεμένος. Ὁ ἴδιος ὁ θάνατος πέταξε τὰ ὅπλα του καὶ ἔτρεξε ἄοπλος καὶ δήλωσε ὑποταγὴ στὸ βασιλιά.

Εἶδες τί ἀξιοθαύμαστη νίκη; Εἶδες τὰ κατορθώματα τοῦ σταυροῦ;

Νά λοιπόν ἔφθασε ἡ ποθητή γιά μᾶς καί σωτήρια ἑορτή, ἡ ἀναστάσιμη ἡμέρα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ προϋπόθεση τῆς εἰρήνης, ἡ ἀφορμή τῆς συμφιλίωσης, ἡ ἐξαφάνιση τῶν πολέμων, ἡ κατάργηση τοῦ θανάτου, ἡ ἥττα τοῦ διαβόλου.

Σήμερα οἱ ἄνθρωποι ἀναμείχθηκαν μέ τούς ἀγγέλους καί αὐτοί πού ἔχουν σῶμα προσφέρουν τή δοξολογία τους μαζί μέ τίς ἀσώματες δυνάμεις. Σήμερα καταργεῖται ἡ ἐξουσία τοῦ διαβόλου, σήμερα λύθηκαν τά δεσμά τοῦ θανάτου, ἐξαφανίσθηκε ἡ νίκη τοῦ ἅδη. Σήμερα εἶναι εὐκαιρία νά ποῦμε τά προφητικά ἐκεῖνα λόγια. «Ποῦ εἶναι, θάνατε, τό κεντρί σου; ποῦ εἶναι, ἅδη, ἡ νίκη σου;» (Α´ Κορ. 15, 55).

Σήμερα ὁ ἅδης, στενάζοντας βοᾶ: Θά ἦταν συμφερότερο γιά μένα, ἄν δέν ὑποδεχόμουνα τήν ψυχή ἐκείνου, πού γεννήθηκε ἀπό τή Μαρία· διότι, ἐλθών σέ μένα, κατέλυσε τό κράτος μου· συνέτριψε τίς χάλκινες πύλες τοῦ βασιλείου μου· τίς ψυχές, τίς ὁποῖες προηγουμένως κατεῖχα, σάν Θεός κραταιός ἀνέστησε.

Σήμερα ὁ ἅδης στενάζοντας βοᾶ: Ἡ ἐξουσία μου καταλύθηκε· δέχτηκα μέσα μου θνητόν σάν ἕναν ἀπ᾽ αὐτούς πού πεθαίνουν· αὐτόν ὅμως δέν ἔχω διόλου τή δύναμη νά κρατήσω, ἀλλά μαζί του θά χάσω κι αὐτούς πάνω στούς ὁποίους βασίλευα· ἐγώ εἶχα στήν ἐξουσία μου τούς νεκρούς, πού πέθαιναν ἀπό τήν ἀρχή, ἀλλά νά, αὐτός ἀνασταίνει τούς πάντες.

Σήμερα ὁ ἅδης στενάζοντας βοᾶ: Ἀφανίστηκε τό κράτος μου· ὁ ποιμένας Χριστός σταυρώθηκε καί ἀνέστησε τόν Ἀδάμ· στερήθηκα τούς ὑπηκόους μου· καί ὅσους μπόρεσα ὥς τώρα νά καταπιῶ, ὅλους τούς ἀπέβαλα. Ἄδειασε τούς τάφους ὁ σταυρωθείς Θεάνθρωπος. Δέν ἔχει πλέον ἰσχύ ἡ ἐξουσία τοῦ θανάτου.

Δόξα, Κύριε, στό Σταυρό καί τήν Ἀνάστασή σου!

Αγίου Επιφανίου Κύπρου

Ιερού Χρυσστόμου

Ύμνοι Εσπερινού Αναστάσεως

KAI TO ΠΑΣΧΑ ΟΙΣ ΕΜΕΛΛΕΣ ΘΑΝΕΙΝ ΑΥΤΟΣ ΩΝ ΣΕΑΥΤΟΝ ΠΡΟΕΤΙΘΗΣ .

 

O Νυμφίος Χριστός μᾶς προσκάλεσε στὴ μυστικὴ εὐωχία τῶν γάμων Του, ἐνῶ αὐτὴ τὴν ἡμέρα μᾶς χαρίζει χωρὶς περιορισμοὺς τὶς δωρεές Του. Καὶ ὄχι μόνο τὶς δωρεές Του, ἀλλὰ τὸν Ἴδιο τὸν Ἑαυτό Του, ποὺ εἶναι ἡ πηγὴ κάθε ἀγαθοῦ.

Τὸ πλύσιμο τῶν ποδιῶν τῶν μαθητῶν μᾶς δείχνει τὸ ἀσύλληπτο σὲ βάθος μυστήριο τῆς ταπεινώσεως τοῦ Κυρίου, ὁ ὁποῖος, λόγω ἀμέτρητης ἀγαθότητας, μᾶς χάραξε τὴν τέλεια ὁδὸ σωτηρίας, δηλαδὴ τὴν ὁδὸ τῆς ταπεινώσεως.

Ἀπὸ τὸν Μυστικὸ Δείπνο ἀρχίζουν ἤδη τὰ Ἅγια Πάθη: «Λάβετε, φάγετε, τοῦτο ἐστι τὸ Σῶμα μου, τὸ ὑπὲρ ὑμῶν κλώμενον… Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες, τοῦτο ἐστι τὸ Αἷμα μου, τὸ ὑπὲρ ὑμῶν ἐκχυνόμενον…». Ἀπὸ τώρα ἀρχίζει τὸ Σῶμα νὰ μελίζεται καὶ τὸ Αἷμα νὰ ἐκχύνεται μέχρι συντελείας τῶν αἰώνων: «Τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν»!

Ἀτερμάτιστη ἡ ἀγάπη καὶ βαθύτατη ἡ ταπείνωση τοῦ Κυρίου στὸν Μυστικὸ Δεῖπνο! Στὴ γέννηση, στὴν ξενιτεία πρὸς τοὺς οἰκείους, στὸν Γολγοθά, Θεὸς ὄντας ἐνδύθηκε τὸ ὅμοιο μὲ τοὺς ἀνθρώπους σῶμα, σπαργανώθηκε σὲ μία φάτνη, κρατήθηκε ὡς βρέφος στὴν ἀγκάλη μίας θνητῆς Παρθένου γυναίκας, «ὁ ἄνθρωπος τῶν ὀδυνῶν». Στὴ θεία Κοινωνία, ὅμως, εἶναι τελείως κρυμμένος, καὶ μὲ τὴ μορφὴ τοῦ ἄρτου καὶ τοῦ οἴνου μᾶς προσφέρεται ὅλος καὶ τέλειος, χωρὶς δυσκολία, «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ ζωὴν αἰώνιον».

Ἡ ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ Θυσία εἶναι πλήρης καὶ ὁριστικὴ ἐξαγορὰ τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν θάνατο καὶ τὴν ἁμαρτία. Αυτός ἔφερε μέσα του τὰ σημάδια τῆς φθορᾶς ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, εἶχε ὑποταχθεῖ στὸν θάνατο, καὶ τώρα ἡ Θεία Εὐχαριστία στὸ ἀνθρώπινο φθαρτὸ σῶμα ρίχνει τὸν σπόρο τῆς ἀναστάσεως, τὸν ἀρραβώνα τῆς αἰώνιας ζωῆς, «τὸ φάρμακον τῆς ἀθανασίας», κατὰ τὸν λόγο τῶν Πατέρων· διότι ὁ Κύριός μᾶς ἐμπιστεύθηκε τὴν ἀθανασία τῆς ψυχῆς, λέγοντας: «Ὁ τρώγων μου τὸ Σῶμα καὶ πίνων μου τὸ Αἷμα ἔχει ζωὴν αἰώνιον καὶ ἐγὼ ἀναστήσω αὐτὸν ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ» (Ἰω. 10:54).

Ἡ εὐχαριστιακὴ Λειτουργία εἶναι ἡ λειτουργία τῆς ταπεινώσεως τοῦ Κυρίου, ἡ λειτουργία τῆς ἀγάπης Του, ἡ διαθήκη τῆς φιλανθρωπίας Του: «Τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν»! Καὶ πράγματι, σὲ κάθε Θεία Λειτουργία ἐπιτελεῖται ἡ ἴδια θυσία πρὸς ἀνάμνηση τοῦ Κυρίου, ὁ ὁποῖος πάντοτε θυσιάζεται γιὰ νὰ μᾶς ἁγιάσει καὶ προσελκύσει πρὸς τὸν Ἑαυτό Του. Ἀλήθεια, δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερο ἔργο στὸν κόσμο ἀπ’ αὐτό. Ἔργο θεϊκό, θαῦμα συνεχές, πέτρα σκανδάλου.

Βλέπεις ψωμὶ καὶ κρασὶ καὶ λαμβάνεις Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ!

Πλησιάζεις σὰν ἕνα σύντριμμα τῆς ἁμαρτίας καὶ γίνεσαι ὅλος καινὴ κτίση!

Ὑπάρχει σ’ αὐτὸ ἐδῶ τὸ Ἅγιο Θυσιαστήριο καὶ συγχρόνως σ’ ὅλα τὰ θυσιαστήρια τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν τοῦ κόσμου.

Θαῦμα θεῖο, τὸ ὁποῖο τελειοῦται κατὰ τὴν ἐπίκληση τοῦ ἱερουργοῦ. Ὁ Θεὸς ὡς Παντοκράτωρ εἶναι πάντοτε στὴν ὑπηρεσία τοῦ ἀνθρώπου.

Παντοτεινὸ θαῦμα, ἀμέτρητη ἀγάπη, ἄφθαστη ταπείνωση τοῦ Θεοῦ, τὰ ὁποία βλέπουμε κάθε ἡμέρα στὴν ἁγία Τράπεζα.

«Τοῦ δείπνου σου τοῦ μυστικοῦ σήμερον, Υἱὲ Θεοῦ, κοινωνὸν μὲ παράλαβε…».

+Γέροντας Πετρώνιος της Ιεράς Ρουμανικής Σκήτης Αγίου Ορους

Ἐκακώθην καὶ ἐταπεινώθην ἕως σφόδρα, ὠρυόμην ἀπὸ στεναγμοῦ τῆς καρδίας μου.

 

!!!

 

χορεύοντας στη βροχή !

 

O σαλός

Βγείτε κυράδες στις αυλές και κόρες στα μπαλκόνια
άσε την κούπα κάπελα , νοτάριε την πένα
και του Βοσπόρου φύλακες , βαρδιάτορες οπλίτες
του Ιπποδρόμου ρήτορες Πράσινοι και Βενέτοι.


Σιμώστε μέθυσοι καλοί, συντρόφοι στο τραγούδι
εταίρες και καλόγεροι .όλοι ανταμωμένοι
της συντεχνείας μάστορες , μαϊστορες της τέχνης
αλήτες και πατρίκιοι, γριές μα και νυφάδες.


Και ελάτε να γλεντήσουμε τον θεοσημαδεμένο
τον σκύλο , τον ολότρελο τον γέρο κουρελιάρη
με τους πυρρούς τους οφθαλμούς, τα αφρισμένα χείλη
τα σχέδια τα θεατρικά και τους αισχρούς τους τρόπους.


Κοιτάξτε έξω απ΄την αυλή του άρχοντα σπαθαρίου
γρυλίζει και καμώνεται τάχατες το γουρούνι
και σαν κοράκι αρπαχτικό από τελώνη στόμα
κλέβει το κρέας το ψαχνό και το χρυσό κροντήρι.


Χωρίς αισχύνη βότσαλα πετάει στις κυράδες
που ευλαβικά προσεύχονται μες στο γυναικωνίτη
και απάνωθε απ’ τον άμβωνα γαβγίζει σαν τσακάλι
και τάχα υποκρίνεται την θεία ψαλμωδία.


Το σπίτι του φιλάργυρου δένει με αλυσίδες
στον κολωφόνιο μπροστά με ακκισμούς χορεύει
σαν άλογο του ιππόδρομου φρουμάζει μπρος στον πόρνο
και κατουρά στου νοθευτή το λάδι και τον οίνο.


Στους δρόμους τον εμπαίζουνε και τον πετροβολάνε
αδειάζουν τα καθίκια τους στο πρόσωπο του οι γέροι
με την βουκέντρα οι γεωργοί απ’τα χωριά τον διώχνουν
και τα παιδιά την σκούφια του κλέβουνε και γελούνε.


Άκουσα πώς οι επίσκοποι θε να τον αφορίσουν
και οι τοξότες της φρουράς θέλουν την κεφαλή του
παλατιανός την ζήτησε και τρέχουν να τον πιάσουν
μα αυτός πάντα θα χάνεται στης νύχτας τα ερέβη.



Και όταν φωτίσει ο ουρανός όταν φέξει η μέρα
πάλι μπροστά μας θα βρεθεί να μας θεατρινίσει
και ανατριχιάζω δέσποτα μήπως και με πετύχει
στην αγορά καταμεσίς και ανήλεα με ελέγξει.


Παντελεήμων Κρ. (2008) 

Ο Ασκητής

Σαράντα μέρες έπλεκα στην έρημο καλάθια
Με ταπεινή προσήλωση και πείσμα ασκητικό
μα τώρα μου ξυπνήσανε φίδια και άγρια πάθια
και ένα βουβό παράπονο και σαγηνευτικό.

Όταν ο ήλιος χάνεται πέρα στην Αλεξάνδρεια
με χάδια κρύα συριστικά η νύχτα μ’ ακουμπά
και έρχονται απ’ την Πανέρημο κλάμματα παρακάλια
και μια παράξενη βοή πέρα απ’το Σινά.

Τότε κρυφά σταυρώνομαι και πιάνω κομποσχοίνι
να διώξω τον αόρατο και τα πειρασμικά
και μ’ όση πλέον δύναμη μου έχει απομείνει
λιβάνι και κεδρόφυλλα ταϊζω τη φωτιά.

Μα απόψε ένας δαίμονας σπαράζει και επιμένει
σαρδόνια και διαβολικά, να αυτοεξεταστώ
με ένα ρυθμό περίεργο την κρίση μου σημαίνει
όπως χτυπάει το τάλαντο για το μεσονυκτικό.

Βλέπω λοιπόν τη νιότη μου και μία μάνα χήρα
πέρα απ’της Θράκης τα βουνά χάμω και να σπαρά
για τη ...φρικτή και απάνθρωπη απόφαση που πήρα
να βάλω ράσο τρίχινο για ρούχα νυφικά.

Και ακόμα μια πεντάμορφη- ιλάσθητι Παρθένε-
να ψάλλει τα εγκώμια έρωτα σαρκικού
και με τα μάτια της υγρά να λέει : «Καταραμένε
έγινες σφάγιο δειλό ενός σκληρού Θεού»

.Τους φίλους μου να τριγυρνούν στα καπηλειά της Πόλης
ή στο λιθάρι να μετρούν κλέος και σιγουριά
στιγματισμένο να θωρούν σαν θύμα της πανώλης
Εμένα που απαρνήθηκα κάθε παλληκαριά.

Θυμάμαι που καυχόμουνα για τ ’αργυρό σπαθί μου
Και για ένα άτι αράπικο θρασύ και τολμηρό
Μα τώρα ψείρες και κοριοί τρώνε απ’το κορμί μου
Και έχω συντρόφι μου πιστό κρανίο νεκρικό.

Ναι… τώρα αντι γι’αρώματα που βάζουν στους ερώτους
μ’ ακαθαρσίες χαίρομαι για να ταπεινωθώ
και κάθομαι στη σύναξη με σεβαστούς γερόντους
ψελλίζοντας τον Άμωμο κει στο Καθολικό.

Αλλού ο κόσμος χαίρονται φλουριά και περηφάνεια
οι άρχοντες κουρεύουνε πρόβατα και αρνιά
Μα εμέ στο παγερό κελί μαστίζει η ορφάνια
Και έρχονται τα δαιμόνια και τα αγερικά.

Ελέησε με Δέσποτα! Δεν είναι που φοβάμαι
Του σατανά τα δόκανα, της σάρκας τη φωτιά
Είναι που τώρα στα στερνά κλαίω μα και λυπάμαι
που ακόμα ετούτη η ψυχή δεν έβγαλε φτερά.

Είμαι «τρυγών φιλέρημος» δεν ξέρω άλλον δρόμο
στην ικεσία δόκιμος , στο φως του Ιησού
μα τώρα πλέον ένιωσα με έναν ξένο τρόμο
πώς είμαι ακόμα άνθρωπος ... και άνθρωπος του πηλού.

Ολόρθη η ικεσία μου και η νήψη άθλημα μου
παράκληση και ελπίδα μου μονάχα η Ευχή
κόμπο τον κόμπο ο έρωτας ματώνει την καρδιά μου
να έρθει Φως... ολάκερο να λούσει το Κελί.


Παντελεήμων Κρ.(2008)