ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΧΑΡΑ ΜΟΥ!

 

Να είστε ευγενικοί με τους ανθρώπους! Γιατί ο καθένας, έχει το δικό του πόλεμο, μάχη και απώλειες…

Ζήστε απλά, αγαπάτε απλόχερα!

Νοιαστείτε για τις ανάγκες των άλλων!

Να μιλάτε αργά, αφήστε τα υπόλοιπα στον Θεό!

Σημαντικότερο είναι η αγάπη!

Ούτε η πίστη, ούτε η δογματική, ούτε ο μυστικισμός, ούτε η νηστεία, ούτε οι μεγάλες προσευχές… είναι που καθορίζουν την αληθινή μορφή ενός χριστιανού!

Όλα χάνουν την αξία τους… εάν δεν υπάρχει το κυριότερο που είναι, η αγάπη για τον συνάνθρωπο…

Άγιος Λουκάς ο Ιατρός.

Σήμερα είσαι εσύ, αύριο εγώ

 

«Σήμερα είσαι εσύ, αύριο εγώ. Τώρα σφάλλει ό ένας, σέ λίγο ό άλλος. Όπως κάθε στιγμή ό Θεός είναι διαθέσιμος νά μάς συγχωρεί, έτσι κι εμείς νά συγχωρούμαστε μεταξύ μας.

Κι εμείς νά κλάψουμε καί νά θρηνήσουμε καί νά λυπηθούμε καί νά συμπονέσουμε καί νά παρακαλέσουμε τόν Θεό γιά τό σφάλμα τού αδελφού μας.

Αυτή είναι ή μεγαλύτερη αρετή.

Όσες αρετές κι άν έχεις, όσα καλά έργα καί προσευχές καί αγαθοεργίες κι άν κάνεις, όλα τά υπερβαίνει, εάν πείς ένα λόγο:

Θεέ μου, συγχώρεσε τόν αδελφό μου γιά ότι μού έκανε»

Άγιος Άνθιμος έν Χίω

~ Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης_"Μπορώ να σου δώσω μια συμβουλή; Σε κάθε θλίψη σου, σε κάθε αποτυχία σου να συγκεντρώνεσαι στον εαυτό σου και να λες σιγά-σιγά το τροπάριο: “Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν…”. Θα βλέ­πεις ότι το μεγαλύτερο πράγμα στη ζωή σου -και στη ζωή του κόσμου όλου- έγινε. Η Ανάσταση του Χρι­στού, η σωτηρία μας! Και θα συνειδητοποιήσεις ότι η αναποδιά που σου συμβαίνει είναι πολύ μικρή για να χαλάσει τη διάθεσή σου."

 

!!!

 

Τί λένε οἱ Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ γιά τή Μεγάλη Παρασκευή

  

Ἅγιος Ἰάκωβος ὁ έν Ευβοία

Μία Μεγάλη Παρασκευή τὴν ὥρα τῆς Ἀποκαθηλώσεως μὸλις κατέβασε τὸ Σῶμα ἔκλαιγε καὶ δὰκρυσε πολύ μὲ μεγάλη συγκίνηση καὶ δέος. Καὶ μετά μᾶς εἶπε:
«Πατέρες μου, σὴμερα δὲν κατέβασα σῶμα ἁγιογραφημένο, ἀλλά σῶμα ἀνθρώπινο, οἱ φλέβες του χτὺποῦσαν στὴ δικιές μοῦ φλέβες. Ἡ σάρκα του ἀκούμπαγε στὴν δικιά μοῦ σάρκα. Καταλάβαινα τὸ αἷμα νὰ τρὲχη στὶς φλέβες του».
«Σὺζῶ καὶ συλλειτουργῶ μὲ τὴν ἁγία Τριάδα. Ζεῖ Κύριος ὁ Θεός».

Ἅγιος Παΐσιος: «Τὴν Μεγάλη Παρασκευὴ δὲν πρέπει ὁ ἄνθρωπος νὰ κάνη τίποτε ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ προσευχή»
Ὅταν ὁ νοῦς εἶναι στὰ θεῖα νοήματα, ζῇ τὰ γεγονότα ὁ ἄνθρωπος, καὶ ἔτσι ἀλλοιώνεται.
Στὴν γιορτή, γιὰ νὰ νιώση κανεὶς τὸ γεγονός, δὲν πρέπει νὰ δουλεύη. Τὴν Μεγάλη Παρασκευὴ λ.χ., ἐὰν θέλη νὰ νιώση κάτι, δὲν πρέπει νὰ κάνη τίποτε ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ προσευχή. Στὸν κόσμο οἱ καημένοι οἱ κοσμικοὶ τὴν Μεγάλη Ἐβδοβάδα ἔχουν δουλειές. Μεγάλη Παρασκευὴ νὰ δίνουν εὐχές. «Χρόνια πολλά! Νὰ ζήσετε! Μὲ μιὰ νύφη!»… Δὲν κάνει!
Ἐγὼ τὴν Μεγάλη Παρασκευὴ κλείνομαι στὸ Καλύβι. Όπως καὶ μετὰ τὸ Ἀγγελικὸ Σχῆμα ἡ ἑβδομάδα τῆς ἡσυχίας ποὺ ἀκολουθεῖ, βοηθάει, γιατί ποτίζει ἡ θεία Χάρις τὴν ψυχὴ καὶ καταλαβαίνει ὁ μεγαλόσχημος τί ἔγινε, ἔτσι καὶ στὶς γιορτὲς ἡ ἡσυχία πολὺ βοηθάει.
Μᾶς δίνεται περισσότερη εὐκαιρία νὰ ξεκουρασθοῦμε λίγο, νὰ μελετήσουμε καὶ νὰ προσευχηθοῦμε. Θὰ ἔρθη ἕνας καλὸς λογισμός, θὰ ἐξετάσουμε τὸν ἑαυτό μας, θὰ ποῦμε λίγο τὴν εὐχὴ καὶ θὰ νιώσουμε ἔτσι κάτι ἀπὸ τὸ θεῖο γεγονὸς τῆς ἡμέρας…

Ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος
Ὁ ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος κατὰ τὴν τελευταία Μεγάλη Παρασκευὴ τῆς ἐπίγειας ζωῆς του, του ἔτους 1980, ήταν πολὺ ἐξαντλημένος καὶ οἱ Ἀδελφὲς τῆς Μονῆς Θαψανῶν, προσπάθησαν νὰ τοῦ δώσουν κάποια τροφή. Λίγη ταχινόσουπα ἢ ἔστω ἕνα ζεστὸ ρόφημα. Ἦταν τελείως ἀρνητικός. Τὰ λόγια του, τους ἔμειναν ἀξέχαστα: «Ὁ Χριστὸς στὸ Σταυρὸ κι ἐγὼ νὰ φάω;».

Παπα – Φώτης Λαυριώτης
Μιὰ Μεγάλη Παρασκευὴ ὁ Παπα – Φώτης περνοῦσε ἀπ’ την Παναγιούδα (χωριὸ εὑρισκόμενο 3χλμ. βορείως τῆς Μυτιλήνης) καὶ εἶδε κάποιον μὲ τὴν οἰκογένειά του νὰ τρῶνε μπριζολάκια σὲ μιὰ ταβέρνα.
Τὸν πλησίασε καὶ τοῦ ἔκανε παρατήρηση γιὰ τὸ «αἰδέσιμον» τῆς ἡμέρας.
Καὶ ἐκεῖνος τὸν ἀποπῆρε μὲ σκαιὸ τρόπο. Βεβαίως κουβέντα στὴν κουβέντα, ὁ Παπα – Φώτης στὸ τέλος πέταξε τὰ φαγιὰ μαζὶ μὲ τὸ τραπεζομάντηλο, ὁπότε ὁ ἐνοχλημένος οἰκογενειάρχης σηκώθηκε καὶ τὸν πλάκωσε στὸ ξύλο. Ὁ Παπα – Φώτης ὑπέμεινε τὸ ξύλο ἀγόγγυστα, καὶ τοῦ εἶπε φεύγοντας:
«Ἐγὼ τὸ ξύλο τό ‘φαγα, ἀλλὰ καὶ σὺ δὲν πιστεύω νὰ ξαναφᾶς μπριζόλες Μεγάλη Παρασκευή;»

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς γιὰ τοὺς τρεῖς χιτῶνες τοῦ Χριστοῦ:
Μὲ ῥωτᾶς, σεβαστὴ ἀδελφή, γιὰ τοὺς τρεῖς χιτῶνες μὲ τοὺς ὁποίους ἦταν ντυμένος καὶ σκεπασμένος ὁ Κύριος κατὰ τὸ διάστημα ἀρκετῶν ὡρῶν τὴ Μεγάλη Παρασκευή.
Γιατὶ ὁ Πιλᾶτος τὸν ἔντυσε μὲ πορφυρὸ χρῶμα;
Γιατὶ ὁ Ἡρώδης τὸν ἔντυσε μὲ λευκὸ χρῶμα;
Καὶ γιατὶ οἱ ἐκτελεστὲς ἐπίσης λίγο πρὶν Τὸν θανατώσουν Τὸν ἔντυσαν πάλι μὲ τὸν δὶκὸ Τοῦ χιτῶνα;
Δὲν βλέπεις σ’ ὅλα αὐτὰ ἕνα μεγάλο δίδαγμα γιὰ μᾶς; Οἱ ἄνθρωποι συχνὰ ἀποφαίνονται γιὰ τὸ ἂν εἴμαστε καλοὶ ἢ κακοί. Ἀνάλογα μὲ τὴν ἀπόφασή τους μᾶς ἐκτιμοῦν, μᾶς θαυμάζουν ἢ μᾶς κατακρίνουν.
Οἱ διάφορες κρίσεις τῶν ἀνθρώπων δὲν μοιάζουν γιὰ μᾶς μὲ χιτῶνες; τὴ μία μᾶς ντύνουν μὲ τὸν χιτῶνα τοῦ σοφοῦ, τὴν ἄλλη μὲ τὸν μανδύα τοῦ τρελλοῦ.
Τὴ μία μᾶς περιβάλλουν μὲ τὸν μανδύα τῆς ἀνδρείας, τὴν ἄλλη μᾶς σκεπάζουν μὲ τὰ κουρέλια τῆς ἀπαξίωσης.
Ἀλλὰ ὅλοι οἱ χιτῶνες γρήγορα βγαίνουν κι ἀλλάζουν, ἀνάλογα μὲ τὶς ἀσταθεῖς καὶ συχνὰ ἐναλλασσόμενες κρίσεις τῶν ἀνθρώπων.
Ὅμώς, ἐν τέλει, τὴν ὥρα τοῦ θανάτου ὁ καθένας ἀπὸ μᾶς θὰ φανεῖ μὲ τὸ δικὸ του χρῶμα, μὲ τὸν δικὸ του χιτῶνα.

Ὁ Ἅγιος Πορφύριος ἔβλεπε τὴ σταύρωση τοῦ Χριστοῦ:
Στὴν ἐκκλησία, ἐννοῶ στὸν Ἅγιο Γεράσιμο, πολὺ συγκινιόμουνα. Ἄκουγα τὸ Εὐαγγέλιο καὶ συγκινιόμουνα. Τὸ πάθαινα αὐτό, ἐπειδὴ «ἔβλεπα» τὴν εἰκόνα, τὸν Χριστὸ τὸν ἴδιο.
Μιὰ Μεγάλη Παρασκευὴ κάναμε τὴν ἀκολουθία. Ἡ ἐκκλησία ἦταν γεμάτη κόσμο. Τί ἔπαθα ἐκεῖ! Διάβαζα τὸ Εὐαγγέλιο κι ὅταν ἔφθασα στὴ φράση:
«Ἠλί, Ἠλί, λιμὰ σαβαχθανὶ· τοὺτ’ ἔστι Θεέ μου, Θεέ μου, ἰνατὶ μὲ ἐγκατέλιπες;» δὲν μπόρεσα νὰ τὴν τελειώσω. Δὲν εἶπα τὸ «ἰνατὶ μὲ ἐγκατέλιπες;».
Μὲ πλημμύρισε ἡ συγκίνηση. Κόπηκε ἡ φωνή μου. Μπροστά μου εἶχα ὅλη τὴν τραγικὴ σκηνή. Εἶδα ἐκεῖνο τὸ πρόσωπο. Ἄκουσα ἐκείνη τὴ φωνή. Τὸν ἔβλεπα τὸν Χριστὸ πολὺ ζωντανά. Ὁ κόσμος κάτω περίμενε. Ἐγὼ τίποτα, ἀδύνατον νὰ προχωρήσω. Ἀφήνω τὸ Εὐαγγέλιο στὸ τετράποδο καὶ γυρίζω μέσα στὸ Ἱερό. Κάνω τὸ σταυρό μου, ἀσπάζομαι τὴν Ἁγία Τράπεζα. Ἔβαλα μία ἄλλη εἰκόνα, πιὸ ὡραῖα, μέσα μου. Ὄχι πιὸ ὡραία. Πιὸ ὡραία ἀπὸ κείνη δὲν ὑπῆρχε, ἀλλὰ ἦλθε στὸ νοῦ μου ἡ Ἀνάσταση. Ἀμέσως γαλήνευσα. Μετὰ βγῆκα στὴν Ὡραία Πύλη καὶ εἶπα:
«Συγχωρέστε με, παιδιά μου, παρασύρθηκα».
Μετὰ πῆρα τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὸ εἶπα ἀπ’ τὴν ἀρχή. Ἐκείνη, ὅμως, τὴν ὥρα ὅλο τὸ ἐκκλησίασμα πέταξε δάκρυα.
Ἦταν κακὸ αὐτό. Ὁ καθένας μπορεῖ νὰ σκέπτεται ὅ,τι θέλει. Δὲν εἶναι, ὅμως, καλὸ ν’ ἀφηνόμαστε. Πρέπει νὰ εἴμαστε συγκρατημένοι.

 

πηγή :Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτη “Βίος καὶ Λόγοι”. Ἔκδοση τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Χρυσοπηγής.

Κανείς!

 

«Κατοικήσαι τον Χριστόν δια της πίστεως εν ταις καρδίαις ημών» (Εφ. 3:17)

 

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.

Τον Χριστό δεν τον έχει όποιος τον έχει μόνο στη γλώσσα.

Ούτε εκείνος που τον έχει μόνο επάνω στο χαρτί· ούτε εκείνος που τον έχει επάνω στον τοίχο· ούτε εκείνος που τον έχει στο μουσείο ιστορίας. Αληθινά έχει τον Χριστό εκείνος που τον έχει στην καρδιά του.

Διότι ο Χριστός είναι αγάπη και η καθέδρα της αγάπης είναι η καρδιά.

Αν ο Χριστός είναι στην καρδιά σου, τότε Αυτός είναι ο Θεός σου.

Αν έχεις τον Χριστό μόνον στη γλώσσα ή στο χαρτί ή πάνω στον τοίχο ή στο μουσείο της ιστορίας, έστω κι αν τον αποκαλείς Θεό, Αυτός είναι παιγνίδι για σένα.

Φυλάξου τότε, άνθρωπε, διότι κανείς δεν παίζει ατιμώρητος με τον Θεό.

Η καρδιά οπτικά είναι στενό όργανο, αλλά σ’ αυτήν μπορεί να εισέλθει ο Θεός.

Τότε αυτή είναι πλήρης και υπερπλήρης.

Και τίποτε άλλο δεν μπορεί να χωρέσει μέσα της.

Ακόμη κι αν εισέλθει σ’ αυτήν όλος ο κόσμος, χωρίς τον Θεό, εκείνη παραμένει άδεια.

Αδελφοί, ας εισέλθει ο Χριστός, ο αναστάς και ζων Κύριος, δια της πίστεως στις καρδιές σας και εκείνες θα είναι πλήρεις και υπερπλήρεις.

Όμως Εκείνος δεν μπορεί να εισέλθει αλλιώς στις καρδιές σας, παρά μόνο δια της πίστεως.

Αν δεν έχετε πίστη, τότε ο Χριστός θα μείνει μόνο στη γλώσσα σας ή στα χαρτιά ή στους τοίχους ή στα μουσεία της ιστορίας.

Τι το όφελος απ’ αυτό;

Τι το όφελος να κρατάτε την Ζωή επάνω στη γλώσσα και τον θάνατο μέσα στην καρδιά;

Διότι αν κρατάτε τον κόσμο μέσα στην καρδιά σας και τον Χριστό επάνω στη γλώσσα σας, τότε κρατάτε τον θάνατο μέσα στην καρδιά και τη ζωή στη γλώσσα.

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης. «Να θυμάσαι πάντοτε ότι και ο Υιός του Θεού με όλους του φίλους Του μπήκε στη βασιλεία Του μέσα από αγκάθια και σταυρούς».

Ειπε Γέρων, Η ακα­κία και η απλό­τη­τα, πε­ρισ­σό­τε­ρο από όλες τις αρε­τές, προ­σελ­κύ­ουν τη Χάρη και το Έλε­ος του Θεού.

 

Πάρε δυό σανίδες καί φτιάξε ἕνα σταυρό.

 

 Ἡ μιά σανίδα εἶναι ἡ προσευχή πρός τόν Θεό. 

 

Ἡ ἄλλη, ἡ ἐλεημοσύνη πρός τούς ἀνθρώπους. 

 

Ἡ προσευχή σέ ἀνεβάζει ὅλο καί πιό ψηλά στόν Θεό.

Ἡ ἐλεημοσύνη πλαταίνει ὅλο καί πεισσότερο στούς γύρω μας ἀνθρώπους. 

 

Ἡ γαλήνη πού δοκιμάζουμε, ὅταν ἀναθέσωμε τόν ἑαυτό μας στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, εἶναι τό καρφί. Χρειάζεται νά ἔχωμε γαλήνη καί ὑπομονή. Γιατί μόνο τότε, μόνο μέ τό καρφί αὐτό θά στερεωθοῦν οἱ δύο αὐτές σανίδες (ἡ προσευχή καί ἡ ἐλεημοσύνη) καί θά γίνουν πηγή εὐλογίας: Σταυρός.

 Άγιος Νικόλαος (Βελιμίροβιτς)

Το άρωμα των λουλουδιών εξαπλώνεται μόνο προς την κατεύθυνση του ανέμου...

 

Αλλά...

 

 

 

 

 

 η καλοσύνη ενός ανθρώπου

απλώνεται σε κάθε κατεύθυνση!

Ἅγιος Ἐφραὶμ ὁ Σύρος_Ἄς μήν ἀποκάμουμε νηστεύοντας· διότι ὑπάρχουν Ἄγγελοι, οἱ ὁποῖοι ἀπογράφουν σὲ κάθε ἐκκλησία αὐτοὺς ποὺ νηστεύουν!

 

Ἔργα Τόμος Ε' σελ 142

(ἔκδ. Τὸ Περιβόλι τῆς Παναγίας)

Ἡ νηστεία εἶναι ἀρχὴ καὶ θεμέλιο κάθε πνευματικῆς ἐργασίας.

 

 Ὅσα λοιπὸν οἰκοδομήσεις πάνω σ' αὐτὸ τὸ θεμέλιο, γίνονται ἄπτωτα καὶ ἀκατάλυτα, ἐπειδὴ εἶναι κτισμένα πάνω σὲ στερεὰ πέτρα. Ἂν ὅμως σηκώσεις αὐτὸ τὸ θεμέλιο καὶ στὴ θέση του βάλεις τὸν κορεσμὸ τῆς γαστέρας καὶ τὶς ἄτοπες ἐπιθυμίες, αὐτὰ παρασύρονται σὰν ἄμμος ἀπὸ τοὺς πονηροὺς λογισμοὺς καὶ τὸ ποτάμι τῶν παθῶν καὶ καταστρέφεται ὅλη ἡ οἰκοδομὴ τῶν ἀρετῶν. Γιὰ νὰ μὴ γίνει λοιπὸν αὐτὸ καὶ σὲ μᾶς, ἂς σταθοῦμε μὲ χαρὰ πάνω στὸ σταθερὸ θεμέλιο τῆς νηστείας, ἂς σταθοῦμε, ἀδερφοί μου, καλῶς, ἂς σταθοῦμε μὲ τὴ θέλησή μας.

Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΕΔΕΣΜΑΤΑ

ΔΕΥΤΕΡΑ Γ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

Από την πλούσια πνευματική τράπεζα που μας παραθέτει η Εκκλησία μας κατά τη Δευτέρα της τρίτης εβδομάδας των Νηστειών, επιλέγουμε ορισμένα εδέσματα.

- «Βρῶσιν λελοιπώς ἀγγελικήν, παρωμοιώθην κτήνεσιν, ἐν τῷ σιτίζεσθαι τήν μοχθηράν κακίαν˙ ἀλλ’ οὖν ἐπιστρέφοντα, δέξαι με, ὥσπερ ἕνα τῶν μισθίων, οὐράνιε Πάτερ» (ωδή α΄).

(Αφού εγκατέλειψα την τροφή των αγγέλων, έγινα όμοιος με τα κτήνη, τρώγοντας την πονηρή κακία. Αλλά Ουράνιε Πατέρα, τώρα που επιστρέφω σε Σένα, δέξου με ως ένα των δούλων Σου).

Τον άσωτο υιό έχει ενώπιόν του ο άγιος υμνογράφος Ιωσήφ. Τον άσωτο που αποτελεί τον τύπο της αληθινής μετανοίας, συνεπώς εκείνον που χαρακτηρίζει όχι μόνο την περίοδο της Σαρακοστής, αλλά όλη τη ζωή του ανθρώπου – να θυμηθούμε τον όσιο Παΐσιο τον αγιορείτη, ο οποίος έλεγε ότι ποθεί όλη η ζωή του να ήταν μία Σαρακοστή. Ο άσωτος λοιπόν αποτελεί το όραμα για κάθε πιστό, αφού χαράζει τον δρόμο της μετανοίας που εκβάλλει στο Σπίτι, δηλαδή την αγκαλιά του Ουράνιου Πατέρα. Το δεδομένο και πάλι για τον άγιο υμνογράφο που κινείται βεβαίως ευαγγελικά είναι η αγάπη του Θεού, που είναι όχι ο αυστηρός και εκδικητής Θεός, αλλά ο Πατέρας που το μόνο που κάνει είναι να ποθεί με ζήλο το κάθε παιδί Του, πότε δηλαδή θα θελήσει να ανταποκριθεί στην αγάπη Του. Αρκεί η θέλησή του αυτή να έχει όντως τα χαρακτηριστικά της αληθινής μετάνοιας: πρώτον, τη συναίσθηση ότι η αμαρτία ως απομάκρυνση από τον Θεό συνιστά μία κτηνώδη κατάσταση για τον άνθρωπο, με την έννοια της υποβίβασης και της υποδούλωσής του από τον αγγελικό επίπεδο στη διαστροφική κακία και πονηρία˙  δεύτερον, την κίνηση επιστροφής στον Θεό με διάθεση ταπείνωσης. Τα χαρακτηριστικά αυτά «συγκινούν» τον φιλάνθρωπο Πατέρα μας και Τον κάνουν να μας «κυνηγάει» με ανοιχτές αγκάλες!

- «Ἐν φαιδροτάτῃ νηστείᾳ, φωταυγείᾳ τῶν προσευχῶν λαμπρυθέντες  χρηματίσωμεν, ὅπως τῆς ἁμαρτίας τό σκότος ἐκφύγωμεν» (ωδή η΄).

(Μέσα στο πλαίσιο της φαιδρότατης νηστείας, ας γίνουμε λαμπροί από το ισχυρό φως των προσευχών, προκειμένου να ξεφύγουμε από το σκοτάδι της αμαρτίας).

Ο υμνογράφος τονίζει αυτό που συνιστά το κατεξοχήν παγιωμένο σχήμα στην πνευματική ζωή: η αμαρτία δεν είναι παιχνίδι ή κατάσταση που πρέπει κανείς να την αντιμετωπίσει με ελαφριά καρδιά. Αυτό που έφερε και φέρνει απαρχής και εφεξής είναι το σκοτάδι του θανάτου. Πνευματικού πρώτιστα ως απομάκρυνσης από την πηγή της ζωής, τον Θεό, συνεπώς της έλλειψης και κάθε νοήματος για τον άνθρωπο, αλλά και σωματικού στη συνέχεια με όλα τα παρεπόμενα της οποιασδήποτε φθοράς, της αρρώστιας και του πόνου. Ενόψει λοιπόν μίας τέτοιας τραγικής και δύστυχης καταστάσεως που σφραγίζει τον κάθε άνθρωπο, υπάρχει το αντίδοτο που έφερε ο Λυτρωτής και Σωτήρας Χριστός και που δεν είναι άλλο από την αποκατάσταση της σχέσης του ανθρώπου με τον Θεό. Η σχέση αυτή καθορίζεται πια από τη διαρκή αναφορά του πιστού προς τον Θεό Πατέρα, την αέναη και καθαρή δηλαδή προσευχή του. Προσευχή που δεν βάζει τον άνθρωπο να στέκει κάπου και να ψάχνει τον Θεό, αλλά να είναι μέσα σ’ Αυτόν, ενσωματωμένος στον Χριστό, οπότε να προσεύχεται έχοντας Εκείνον εν Πνεύματι  να «λέει» τις προσευχές – ο πιστός εν Χριστώ γίνεται ο ίδιος προσευχή. Αποτέλεσμα που το βλέπουμε σε όλους τους αληθινούς πιστούς, τους αγίους μας: να ζουν μέσα στο πλούσιο φως του Θεού, ντυμένοι Εκείνον που είναι το Φως! Κατεξοχήν όργανο βοηθητικό στην πνευματική αυτή πορεία είναι η νηστεία της Εκκλησίας μας, που έτσι αποκτάει χαρακτήρα χαρμόσυνο.

- «Νήστευσον ψυχή μου, κακίας και πονηρίας, κράτησον ὀργῆς, καί θυμοῦ καί πάσης ἁμαρτίας. Ἰησοῦς γάρ τοιαύτην θέλει νηστείαν, ὁ φιλανθρωπότατος Θεός ἡμῶν» (ωδή θ΄).

(Νήστεψε, ψυχή μου, από την κακία και την πονηρία, κυριάρχησε στην οργή και στον θυμό και σε κάθε άλλη αμαρτία. Διότι ο Ιησούς που είναι ο φιλανθρωπότατος Θεός μας, τέτοια νηστεία θέλει).

Ο άγιος Ιωσήφ δεν παύει καθημερινά να υπενθυμίζει ό,τι σημείωνε απαρχής της νηστείας: νηστεία αληθινή δεν είναι κυρίως η αποχή από το φαγητό ή ο περιορισμός απλώς των τροφών. Πρώτιστα είναι η αποχή και η πλήρης απομάκρυνση από κάθε αμαρτία, από κάθε κακία και πονηρία, είτε αυτή λέγεται οργή είτε θυμός είτε οτιδήποτε άλλο – μη ξεχνάμε ότι ο Πονηρός διάβολος ουδέποτε σιτίζεται, αλλά είναι διάβολος! Μία τέτοια νηστεία χαρακτηρίζεται αληθινή και αυτήν αποδέχεται ο Ιησούς Χριστός που είναι ο φιλανθρωπότατος Θεός μας. Γιατί; Διότι αυτή καθαρίζει το «έδαφος» της καρδιάς μας και μας καθιστά ικανούς να δεξιωθούμε μέσα της τον Ίδιο τον Θεό. «Μακάριοι οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ ὅτι αὐτοί τόν Θεόν ὄψονται». Η έγνοια του αγίου υμνογράφου να μη χάσουμε τον στόχο μας την περίοδο αυτή είναι συγκινητική. Κι αυτό γιατί είναι πολύ εύκολο να μείνουμε δυστυχώς στην επιφάνεια της σωματικής νηστείας, της εύκολης νηστείας, και να ξεχάσουμε το βάθος της. Το πρόβλημα πάντοτε είναι η «ποιότητα» της καρδιάς μας.

Κάνεις λάθος φίλε μου, όταν λες: Δεν υπάρχει Θεός! Ορθότερο θα ήταν αν έλεγες: Εγώ δεν έχω Θεό!

 

Μην μιλάς σαν τον άρρωστο που λέει,

ότι δεν υπάρχει πουθενά υγεία.

Μην μιλάς σαν τον ζητιάνο που λέει,

ότι δεν υπάρχει χρυσάφι στη γη.

Μα χρυσάφι υπάρχει, εκείνος δεν έχει χρυσάφι.

Οι άθεοι μοιάζουν με τον παλιάνθρωπο που λέει: ''Δεν υπάρχει καλοσύνη στον κόσμο'',

ενώ έπρεπε να λέει:

''Εγώ δεν έχω ίχνος καλοσύνης μέσα μου''.

Κάνουν λάθος οι άθεοι, όταν διακηρύττουν,

ότι δεν υπάρχει Θεός!

Γιατί όταν κάτι δεν το έχεις εσύ

και δεν το γνωρίζεις, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει πουθενά και ότι δεν το έχει κανείς!

Ποιός σου έδωσε το δικαίωμα να μιλάς

εκ μέρους όλου του κόσμου;

Ποιός σου έδωσε την άδεια, να διακηρύττεις,

ότι την δική σου αρρώστια, την έχουν όλοι;

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

(1881- 1956)

Η αγάπη προς τους φίλους είναι ακριβή

 

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς 

Η αγάπη προς τους φίλους είναι ακριβή. Εγώ μιλώ για την αληθινή, θεία αγάπη. Βοήθησε το φίλο σου για το καλό -και ζήτησε τη βοήθειά του για το καλό- μόνον αυτό μπορεί να από ονομαστεί πραγματική φιλική αγάπη. Επιθυμώ το φίλο όχι για να κολακεύει τις αδυναμίες μου και να σκεπάζει και να δικαιολογεί τα λάθη μου αλλά, αντίθετα, να με διορθώνει στο κακό και να με υποστηρίζει στο καλό. Τέτοια φιλία είναι καθαρτήριο, στο οποίο ο άνθρωπος καθαρίζεται από τις άγριες και χαμηλές συνήθειες και διαθέσεις. Η φιλία είναι πιο απαραίτητη στην ψυχή παρά στο σώμα. Στη θλίψη η σκέψη του φίλου φέρνει ευχάριστη όψη στο πρόσωπο. Στο νεκρικό κρεβάτι η παρουσία του φίλου ομορφαίνει το πρόσωπο του θανάτου. Η φιλία είναι πάντοτε η ζωοδότρα πνοή του αγγέλου που μας παρακολουθεί στη ζωή, που μας σηκώνει όταν πέφτουμε και μας εμπνέει όταν αποδυναμωνόμαστε.

Ανάλογα με το είδος της αγάπης που προσφέρει ένας άνθρωπος στους φίλους του τέτοιους φίλους θα βρει. Ο καθένας έχει το φίλο που του αξίζει. Ανάλογα με την ποιότητα ή το μέγεθος της θυσίας βρίσκονται οι φίλοι. Θα πρέπει να απαρνηθώ οτιδήποτε ευτελές για να μπορέσω να έχω για φίλο εκείνον που το ύψος της ψυχής του μ΄ αρέσει. Και πρέπει να αποβάλω τον εγωισμό αγαπώντας έναν μη εγωιστή φίλο. Και πρέπει να αποβάλω τη θηριωδία αγαπώντας έναν ευγενή φίλο.

Η φιλία είναι σχολείο. Ό,τι είδους είναι η φιλία τέτοιου είδους είναι και το σχολείο. Κάποιον η φιλία τον ανεβάζει στον ουρανό και άλλον τον τραβά στην κόλαση. Φιλίες οι οποίες είναι συνωμοσία ενάντια στο καλό υπάρχουν αρκετές. Τέτοιες φιλίες υπάρχουν πολλές και στο περιβάλλον μας. Φίλοι μπορούν να γίνουν κι εκείνοι που ούτε γνωρίζονται ούτε σέβονται ούτε θυσιάζονται ο ένας για τον άλλον. Φίλοι μπορούν να γίνουν άνθρωποι διαφορετικής ψυχοσύνθεσης για το κέρδος. Φίλοι γίνονται άνθρωποι διαφορετικών αρχών όχι λόγω των αρχών αλλά για τον πλούτο.

!!!

 

!!!

 

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς_«Ο άνθρωπος πρέπει να ασκηθεί, ώστε να αναγνωρίζει αμέσως με την αίσθηση της καρδιάς, τι τον προσεγγίζει, καλό ή κακό, με τον ίδιο τρόπο που διακρίνει με τη γλώσσα του το αλμυρό και το ανάλατο, το γλυκό ή το πικρό»

 

Ποῦ ὁ Συμεών εἶχε αὐτὴ τὴν μεγάλη χαρὰ νὰ δεῖ καὶ νὰ δεχθεῖ τὸν Χριστό; Στὸν Ναὸ τοῦ Θεοῦ. «Ἦλθεν ἐν Πνεύματι εἰς τὸ ἱερόν», λέγει ὁ Εὐαγγελιστὴς (Λούκ. 2, 27).

 

Ἐκεῖ εἶδε τὴν Παναγία Δέσποινα, τὴν τεσσαρακοστὴ ἡμέρα ἀπὸ τὴν γέννηση τοῦ Χριστοῦ, νὰ Τὸν φέρει στὸν Ναὸ κατὰ τὸν νόμο τοῦ Μωυσῆ. Στὸν Ναὸ τοῦ Θεοῦ, στὴν Ἐκκλησία, καὶ ἐμεῖς θὰ συναντήσουμε τὸν Χριστό. 

Τί γίνεται στὸν Ναό; Γίνεται ἡ Θεία Λειτουργία. 

Τί εἶναι ἡ Θεία Λειτουργία; Εἶναι ὁ Χριστός! 

Τὸν Χριστὸ νὰ γεννᾶται καὶ νὰ πάσχει συμβολίζει ἡ προσκομιδὴ ποὺ κάνει ὁ ἱερέας. Τὸν Χριστὸ νὰ ἔρχεται στὴν γῆ γιὰ νὰ κηρύξει τὸν ἅγιο λόγο Του συμβολίζει, ὅταν βλέπουμε τὸν ἱερέα νὰ ἔρχεται ἀπὸ τὸ Ἱερὸ, κρατώντας τὸ ἅγιο Εὐαγγέλιο καὶ λέγοντας στὸ κέντρο τοῦ Ναοῦ «Σοφία Ὀρθοί»! Καὶ τὸν ἴδιο τὸν Χριστὸ νὰ κηρύττει τὸν λόγο Του πρέπει νὰ νοιώθουμε, ὅταν ἀκοῦμε τὸν ἱερέα νὰ διαβάζει τὸ ἅγιο Εὐαγγέλιο. Τὸν Χριστὸ νὰ πηγαίνει στὸν Γολγοθὰ νὰ θυσιασθεῖ συμβολίζει ἡ πορεία τοῦ ἱερέα, ποὺ κρατάει τὰ Ἅγια κατὰ τὴν λεγόμενη Μεγάλη Εἴσοδο.

Ἀλλὰ ἐκεῖ ποὺ, ὄχι συμβολικά ἀλλὰ πραγματικὰ, εἶναι ἡ παρουσία τοῦ Χριστοῦ στὴν Θεία Λειτουργία εἶναι, ὅταν ὁ ἱερεύς μετὰ τὸ «Τὰ Σὰ ἐκ τῶν Σῶν» λέει μία εὐχή, τὴν εὐχὴ τοῦ καθαγιασμοῦ. Τότε γίνεται θαῦμα στὴν θεία Λειτουργία: Τὸ ψωμάκι, ποὺ εἶναι στὸ ἅγιο Δισκάριο πάνω στὴν Ἁγία Τράπεζα, γίνεται Σῶμα Χριστοῦ καὶ τὸ κρασί, ποὺ εἶναι στὸ ἅγιο Ποτήριο, γίνεται Αἷμα Χριστοῦ. Ἂν θέλουμε, λοιπὸν, σὰν τὸν ἅγιο Συμεὼν τὸν θεοδόχο νὰ συναντήσουμε τὸν Χριστὸ καὶ νὰ τὸν πάρουμε καὶ ἐμεῖς στὴν ἀγκαλιά μας, νὰ πᾶμε στὸν Ναό, στὴν θεία Λειτουργία, καὶ ἐκεῖ, μόνον ἐκεῖ, εἶναι ὁ Χριστός. Μὴν ψάχνουμε νὰ γευθοῦμε τὸν Χριστὸ σὲ σπουδαστήρια καὶ σὲ κοινοβούλια. Ὁ Χριστὸς εἶναι στὸν Ναό Του, εἶναι στὸ ἅγιο Ποτήριο.

Ἐμεῖς οἱ χριστιανοὶ στὴν θεία Λειτουργία ἀξιωνόμαστε νὰ ἔχουμε μεγαλύτερη τιμὴ ἀπὸ αὐτὴ ποὺ εἶχε ὁ Συμεὼν ὁ θεοδόχος. Ὁ Συμεὼν κράτησε τὸν Χριστὸ στὴν ἀγκαλιά του· ἀλλὰ ἐμεῖς μὲ τὴν θεία Κοινωνία παίρνουμε τὸν Χριστὸ, ὄχι ἁπλὰ στὴν ἀγκαλιά μας ἀλλὰ στὴν καρδιά μας. Ναί! Ὅποιος κοινωνεῖ μὲ καθαρὴ τὴν καρδιὰ γίνεται πραγματικὰ θεοδόχος, γίνεται θεοφόρος καὶ χριστοφόρος καὶ ναοφόρος. Εἶπα μὲ καθαρὴ τὴν καρδιά, γιατί, ἂν ἡ καρδιά μας ἔχει γίνει κατοικία ἁμαρτωλῶν παθῶν, δὲν μπορεῖ ὁ Χριστὸς νὰ κατοικήσει σ’ αὐτὴν, γιατί οἱ ἅγιοι Πατέρες μᾶς λέγουν, ὅτι εἶναι ἀδύνατο γιὰ τὸν Χριστὸ νὰ ἑνωθεῖ μὲ ἀκάθαρτο. Γιὰ τὸν χριστιανὸ, λοιπὸν, ποὺ ἀγωνίζεται νὰ καθαρίσει τὴν καρδιά του, ὅταν κοινωνεῖ, γίνεται θεοδόχος Συμεών, ἔχει τὸν Χριστὸ κατοικοῦντα καὶ μένοντα στὴν ψυχή του· τὸν ἔχει Κύριό του, Ἀφέντη του, ποὺ κατευθύνει τὴν ζωή του.

+ του μακαριστού επισκόπου ΙΕΡΕΜΙΟΥ ( Φούντα)