Ευτυχία

 Αφιερωμένο στη μνήμη της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου. Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, αρχικά Ευτυχία Χατζηγεωργίου-Οικονόμου, αργότερα Νικολαΐδου και τελικά Παπαγιαννοπούλου (1893 - 7 Ιανουαρίου 1972) ήταν η πρώτη και σημαντικότερη στιχουργός του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού.

 

Ένα κορίτσι, μικροπαντρεμένο, ταξιδεύει από το Αϊδίνι στην Ελλάδα με τη μητέρα και τις δύο της κόρες. Στο πλοίο του ξενιτεμού παίρνει απόφαση να μην αφήσει τη ζωή να την προσπεράσει, αλλά να τη ζήσει, όπως θέλει. Και τη ζει! Γράφει ακατάπαυστα σε ό,τι πιάνει το μελάνι, από χαρτοπετσέτες και κουτιά από τσιγάρα μέχρι υπόλοιπα λογαριασμών. Καπνίζει, ερωτεύεται με πάθος, χαρτοπαίζει με θράσος σε πολυτελή σαλόνια, αλλά και σε παράνομα υπόγεια. Μία δασκάλα που γίνεται ηθοποιός στα μπουλούκια και στο θέατρο, μία ποιήτρια που γίνεται η μεγαλύτερη Ελληνίδα στιχουργός του λαϊκού τραγουδιού. Συνεργάζεται με όλες τις διάσημες μουσικές προσωπικότητες της χώρας, από τον Βασίλη Τσιτσάνη και τον Απόστολο Καλδάρα, ως τον Μανώλη Χιώτη, τον Αντώνη Ρεπάνη και τον Μάνο Χατζιδάκι, υψώνοντας θαρραλέα ανάστημα, σε έναν σκληρό και τυπικά ανδροκρατούμενο κόσμο.

Χθες είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω την νέα ταινία του Γιάννη Σμαραγδή, "ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ"

 

Μια εκπληκτική ταινία που πρέπει να δούνε όλοι οι Έλληνες και κυρίως οι νέοι.

Βέβαια, είναι δύσκολο να αποτυπωθεί σε μία ταινία 2,5 ωρών η αξία αυτού του μεγάλου πολιτικού και πραγματικού ευεργέτη της πατρίδος μας.

 

 

.

Η ταινία περιέχει ιστορικά στοιχεία από τον ανταγωνισμό των τότε μεγάλων Δυνάμεων και τις αντιδράσεις της Ιεράς Συμμαχίας του Μέτερνιχ στην προσπάθεια να οργανωθεί η επανάσταση εναντίον του οθωμανικού ζυγού. Σκιαγραφεί όμως, και τις έντονες αντιδράσεις των ισχυρών τοπικών κοτσαμπάσηδων που έβλεπαν, με την απελευθέρωση της Ελλάδος, να χάνουν τα προνόμια που είχαν επί Τουρκοκρατίας.

Δραματική είναι και η μηχανορραφία μεταξύ της Βρετανίας και της οικογένειας των Μαυρομιχαλέων για την δολοφονία του Κυβερνήτη, η οποία τελικά πραγματοποιήθηκε έξω από την εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα ημέρα Κυριακή. Βέβαια το πιο εκπληκτικό είναι ότι ο Καποδίστριας γνώριζε ότι κάποια στιγμή θα τον σκοτώνανε, αλλά συνέχισε το έργο της ανασύστασης της Ελλάδος, αδιαφορώντας για τον εαυτό του. Όπως είχε γράψει "Θα έλθη κάποτε η μέρα κατά την οποίαν οι Έλληνες θα εννοήσουν την σημασίαν της θυσίας μου».

Αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση ήταν η μικρή προσευχή του στην Παναγία: "Δώσε μου την πατρίδα που ποθώ".

Τέτοιες παραγωγές δείχνουν τις μεγάλες δυνατότητες που έχει η τέχνη και ο κινηματογράφος για να αποτυπώσει μεγάλες μορφές της πλούσιας ελληνικής ιστορίας. Κρίμα που το Υπουργείο Πολιτισμού μας έχει άλλες προτεραιότητες (αναστύλωση τζαμιών, έργα σε Πινακοθήκη, κλπ).

Αιωνία σου η μνήμη μεγάλε Καποδίστρια. Σε ευχαριστούμε για ότι έδωσες και κυρίως για το αγνό σου παράδειγμα.

 

Ιωάννης Μ. Ιντζές

Χθες το βράδυ πήγα και είδα στο σινεμά τον Καποδίστρια σε μια κατάμεστη αίθουσα κινηματογράφου, όπου με ικανοποίηση διαπίστωσα ότι μετά από πάρα πολλά χρόνια έγινε soldout.

 

Μακάρι και να γίνεται πάντα σε τέτοιες πατριωτικές ταινίες!

Στα πλαίσια του μέτρου ( Ελλάδα είμαστε, όχι Χόλυγουντ με τα πολλά λεφτά), πρόκειται για μια πολύ καλή ταινία, με γρήγορη πλοκή και εξαιρετικές ερμηνείες, τόσο του πρωταγωνιστή, όσο και του Μέτερνιχ, αλλά και των κοτσαμπάσηδων ( θα ήθελα μόνο τον Κολοκοτρώνη λίγο πιο άγριο σαν τον Πετρόμπεη και τον Κουντουριώτη - ο μόνος στο ευρύ κοινό γνωστός ηθοποιός Παύλος Κοντογιαννίδης).

Το ελπιδοφόρο ήταν ότι άρεσε πολύ στα παιδιά που έμαθαν για το Μέγιστο των μεγίστων των Ελλήνων τουλάχιστον κατά τους τελευταίους 5 αιώνες, τον κόμη Ιωάννη Καποδίστρια ! Διατείνομαι ότι αν άντεχε στην εξουσία αυτός ο υπέροχος άνθρωπος μέχρι το 1840, σήμερα θα ζούσαμε σε μια Ελβετία του νότου, αλλά δυστυχώς κέρδισαν οι άθλιοι κοτζαμπάσηδες που μας κυβερνούν ακόμα, μέσω των βρωμοδυτικών που μας θέλαν και μας θέλουν υποχείρια και που τον δολοφόνησαν τελικά, όπως με παρρησία αποδέχεται και ο σκηνοθέτης.

Μπράβο λοιπόν στο Γιάννη Σμαραγδή που μας χάρισε μια τόσο διδακτική για τη νέα γενιά ταινία!

 

 Tziallas John

Οι Εντυπώσεις μας από την ταινία Καποδίστριας. (Προσωπική άποψη)

 

Byzantine tales

Πρόκειται για μια ιστορική ταινία που αναδεικνύει μία από τις μεγαλύτερες μορφές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, τον πρώτο Κυβερνήτη της Ελλάδας, Ιωάννη Καποδίστρια.

Το γεγονός ότι είναι ελληνική παραγωγή, με ειλικρινή πρόθεση να τιμήσει την ιστορία του, αποτελεί από μόνο του κίνητρο για να την παρακολουθήσει κανείς.

Η ταινία πετυχαίνει να συμπεριλάβει τα σημαντικότερα επιτεύγματα του Καποδίστρια μέσα σε περιορισμένο κινηματογραφικό χρόνο.

Εστιάζει σε εκείνα τα σημεία που χαράσσουν τη βασική πορεία του βίου και του έργου, τη διπλωματική του δράση και, κυρίως, την αγωνιώδη προσπάθειά του να θεμελιώσει το ελληνικό κράτος.

Πολύ όμορφα αποδίδεται ο συνδυασμός ερωτικής και φιλικής τρυφερότητας στη σχέση του με τη Ρωξάνδρα Στούρτζα, μέσα στα ήθη και την αξιοπρέπεια της εποχής.

Η ταινία αναδεικνύει εύστοχα τη βαθιά θρησκευτικότητα του Καποδίστρια, στοιχείο που καθόρισε την προσωπικότητά του και τη δημόσια δράση του. Η πίστη, η ταπεινότητα και το αίσθημα αποστολής του παρουσιάζονται με σεβασμό, χωρίς υπερβολές.

Οι μη αυστηρά ιστορικές προσθήκες (συμπληρωματικοί διάλογοι, συμβολικές σκηνές κ.λπ.) υπηρετούν τη συνοχή του σεναρίου, χωρίς να αλλοιώνουν τον χαρακτήρα ή το πνεύμα της εποχής.

Μια ταινία δεν επαρκεί για να αποδοθεί πλήρως το μέγεθος του βίου και του έργου του Καποδίστρια.

Η αφήγηση καλύπτει πολύ μεγάλο χρονικό φάσμα με συνέπεια να συμπυκνώνονται γεγονότα κομβικής σημασίας.

Ίσως θα ήταν προτιμότερο η ταινία να ξεκινούσε με την άφιξή του στην Αίγινα το 1828, ώστε να εμβαθύνει στη διακυβέρνησή του, στα εσωτερικά μέτρα, στις συγκρούσεις και στην τραγική κατάληξη.

Έτσι θα υπήρχε χώρος για περισσότερη ιστορική ανάπτυξη και δραματουργική ισορροπία.

Σε δεύτερο χρόνο θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα prequel, που να καλύπτει τη διπλωματική του πορεία στη Ρωσία και στην Ευρώπη.

Λόγω της χρονικής συμπίεσης, αρκετά ιστορικά γεγονότα που προσωπικά θα θέλαμε να δούμε παραλείπονται ή περνούν φευγαλέα, όπως: η Μάχη της Πέτρας (1829), η τελευταία μάχη του Αγώνα, η διαδικασία θεμελίωσης των κρατικών θεσμών, η τακτική εκκλησιαστική ζωή του (εκκλησιαζόταν τακτικά στον Άγιο Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο), η σχέση του με τον Δημήτριο Υψηλάντη, και, γενικότερα, το παρασκήνιο της Φιλικής Εταιρείας (οι επαφές με Ξάνθο, Γαλάτη, Αλ. Υψηλάντη).

Αν και η παρουσία της Ρωξάνδρας Στούρτζα είναι καλλιτεχνικά δικαιολογημένη, ο υπερβολικός χρόνος προβολής της στερεί χρόνο από άλλες πτυχές του έργου του Καποδίστρια.

Η έλλειψη επαρκούς χρηματοδότησης είναι εμφανής σε ορισμένες σκηνές (πλήθος, σκηνικά), αν και η παραγωγή προσπάθησε με αξιέπαινο τρόπο να καλύψει τα κενά.

Αποτίμηση:

Η ταινία αποπνέει σεβασμό και ειλικρίνεια. Ο Καποδίστριας παρουσιάζεται ως ήρωας του καθήκοντος, της πίστης και της αυτοθυσίας, κάτι σπάνιο για το σύγχρονο ελληνικό σινεμά.

Παρά τις αδυναμίες της, αποτελεί μια τίμια, συγκινητική και αναγκαία υπενθύμιση για το ποιος ήταν ο πρώτος Κυβερνήτης και τι πλήρωσε για το ήθος του.

Κώστας Καρυωτάκης, Μαρία Πολυδούρη..ο ανεκπλήρωτος έρωτας

 Από την κινηματογραφική σειρά για την ζωή του Καρυωτάκη .Σκηνοθεσία - Σενάριο: Τάσος Ψαρράς Δημοσθένης Παπαδόπουλος (Κώστας Καρυωτάκης), Μαρία Κίτσου (Μαρία Πολυδούρη).

  

Μαρία Πολυδούρη «Γιατί μ' αγάπησες» ποίημα

 Η Βασιλική Αρβανιταντώνη διαβάζει το ποίημα «Γιατί μ' αγάπησες» της Μαρίας Πολυδούρη. Η Μαρία Πολυδούρη (Καλαμάτα, 1 Απριλίου 1902 - Αθήνα, 29 Απριλίου 1930) ήταν Ελληνίδα ποιήτρια της νεορομαντικής σχολής. Ανήκει στη γενιά του 1920, που καλλιέργησε το αίσθημα του ανικανοποίητου και της παρακμής. Ο έρωτας και ο θάνατος είναι οι δύο άξονες γύρω από τους οποίους περιστρέφεται η ποίησή της. Ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές της σπουδές στην Καλαμάτα, ενώ είχε φοιτήσει σε σχολεία του Γυθείου, των Φιλιατρών και στο Αρσάκειο της Αθήνας για δύο χρόνια. Στα γράμματα εμφανίστηκε σε ηλικία 14 ετών με το πεζοτράγουδο «Ο πόνος της μάνας», το οποίο αναφέρεται στον θάνατο ενός ναυτικού που ξέβρασαν τα κύματα στις ακτές των Φιλιατρών και είναι επηρεασμένο από τα μοιρολόγια που άκουγε στη Μάνη. Αναπτύχθηκε ένας σφοδρός έρωτας με τον Κώστα Καρυωτάκη, που μπορεί να κράτησε λίγο, αλλά επηρέασε καθοριστικά τη ζωή και το έργο της.

Από τη συλλογή «Οι Τρίλλιες που Σβήνουν» Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες στα περασμένα χρόνια. Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα και σε βροχή, σε χιόνια, δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες. Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα, μόνο γι’ αυτό είμαι ωραία σαν κρίνο ολάνοιχτο κ’ έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα, μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου. Μόνο γιατί τα μάτια σου με κύτταξαν με την ψυχή στο βλέμμα, περήφανα στολίστηκα το υπέρτατο της ύπαρξής μου στέμμα, μόνο γιατί τα μάτια σου με κύτταξαν. Μόνο γιατί όπως πέρναα με καμάρωσες και στη ματιά σου να περνάη είδα τη λυγερή σκιά μου, ως όνειρο να παίζει, να πονάη, μόνο γιατί όπως πέρναα με καμάρωσες. Γιατί δισταχτικά σα να με φώναξες και μου άπλωσες τα χέρια κ’ είχες μέσα στα μάτια σου το θάμπωμα

• μια αγάπη πλέρια,

γιατί δισταχτικά σα να με φώναξες. Γιατί, μόνο γιατί σε σέναν άρεσε γι’ αυτό έμεινεν ωραίο το πέρασμά μου. Σα να μ’ ακολουθούσες όπου πήγαινα, σα να περνούσες κάπου εκεί σιμά μου. Γιατί, μόνο γιατί σε σέναν άρεσε. Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα, γι’ αυτό η ζωή μου εδόθη. Στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτη μένα η ζωή πληρώθη. Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα. Μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου μου χάρισε η αυγή ρόδα στα χέρια. Για να φωτίσω μια στιγμή το δρόμο σου μου γέμισε τα μάτια η νύχτα αστέρια, μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου. Μονάχα γιατί τόσο ωραία μ’ αγάπησες έζησα, να πληθαίνω τα ονείρατά σου, ωραίε που βασίλεψες κ’ έτσι γλυκά πεθαίνω μονάχα γιατί τόσο ωραία μ’ αγάπησες.

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΨΕΥΤΗΣ !

Ο Θανάσης Βέγγος ενάντια στη σκόνη του κόσμου

 

Γρά­φει ο Ειρη­ναί­ος Μαρά­κης

Στη μνή­μη του Θανά­ση Βέγγου
που έφυ­γε από κοντά μας στις 3.5.2011

Η σπον­δυ­λω­τή ται­νία «Όλα είναι ο δρό­μος» (1998) σε σκη­νο­θε­σία του Παντε­λή Βούλ­γα­ρη και σε σενά­ριο του ίδιου και του συγ­γρα­φέα Γιώρ­γου Σκα­μπαρ­δώ­νη πραγ­μα­τεύ­ε­ται τον ανθρώ­πι­νο πόνο, τον ηθι­κό και υλι­κό θάνα­το καθώς και τις επι­πτώ­σεις τους σε όσους μένουν πίσω. Με φόντο την μετα­πο­λι­τευ­τι­κή Ελλά­δα που λίγα χρό­νια πριν την αλλα­γή της χιλιε­τί­ας έρχε­ται αντι­μέ­τω­πη με τις κρί­σι­μες αλλα­γές που συντε­λού­νται σε κάθε επί­πε­δο της κοι­νω­νι­κής ζωής.

Απο­τε­λεί­ται από τρία επει­σό­δια με κοι­νό στοι­χείο τους την ύπαρ­ξη μιας πατρι­κής φιγού­ρας που μέσα στη ρου­τί­να της καθη­με­ρι­νό­τη­τας καλεί­ται να αντι­με­τω­πί­σει κάποιες έκτα­κτες κατα­στά­σεις. Στο πρώ­το με τον τίτλο «Στ’ Χαρώ­νειο νόμι­σμα» θα συνα­ντή­σου­με έναν αρχαιο­λό­γο (Δημή­τρης Κατα­λει­φός) που ο φαντά­ρος γιος του αυτο­κτό­νη­σε στη σκο­πιά και στην ευαί­σθη­τη ηλι­κία των είκο­σι ετών. Στο δεύ­τε­ρο επει­σό­διο θα γνω­ρί­σου­με ένα ηλι­κιω­μέ­νο θηρο­φύ­λα­κα (Θανά­σης Βέγ­γος) που ζει μονα­χι­κά στα ελλη­νο­τουρ­κι­κά σύνο­ρα στον Έβρο ανά­με­σα σε ελά­χι­στους ανθρώ­πους και στη φύση ενώ στο τρί­το επει­σό­διο με το χαρα­κτη­ρι­στι­κό τίτλο «Βιετ­νάμ» θα παρα­κο­λου­θή­σου­με την ιστο­ρία ενός επι­πλο­ποιού (Γιώρ­γος Αρμέ­νης) του οποί­ου η γυναί­κα φεύ­γει από το σπί­τι μαζί με τα παι­διά τους με κατά­λη­ξη εκεί­νος να τα σπά­σει σ’ ένα σκυ­λά­δι­κο, σε μια απέλ­πι­δα προ­σπά­θεια να ξορ­κί­σει τον πόνο του.

Η τελευ­ταία νανόχηνα 

Στο δεύ­τε­ρο επει­σό­διο που τιτλο­φο­ρεί­ται ως «Η τελευ­ταία νανό­χη­να» ο Βέγ­γος (κυρ Αντώ­νης) υπο­δύ­ε­ται τον θηρο­φύ­λα­κα που ζει στο Δέλ­τα του Έβρου με αρνη­τι­κή εμπει­ρία στο κυνή­γι από τα χρό­νια της νεό­τη­τας του. Μόνος, με μονα­δι­κή συντρο­φιά του ελά­χι­στους ανθρώ­πους και τη φύση την οποία προ­στα­τεύ­ει σαν πατέ­ρας το παι­δί του. Γνω­ρί­ζει τα ζώα της περιο­χής με το όνο­μα τους κι έχει προει­δο­ποι­ή­σει, σε άγνω­στο στους θεα­τές χρό­νο, τους λαθρο­κυ­νη­γούς ότι θα έχουν πρό­βλη­μα σε επό­με­νη προ­σπά­θεια τους να πλή­ξουν την πανί­δα της περιοχής.

Στη συνέ­χεια του επει­σο­δί­ου συνο­δεύ­ει, αφού έχει υπο­δε­χτεί φιλό­ξε­να, μια ομά­δα ορνι­θο­λό­γων στην εξόρ­μη­ση της. Η ομά­δα ανα­ζη­τεί και κατα­γρά­φει τα ίχνη της τελευ­ταί­ας νανό­χη­νας, ενός που­λιού που κιν­δυ­νεύ­ει με εξα­φά­νι­ση. Μετά από ένα σύντο­μο ταξί­δι η νανό­χη­να θα εντο­πι­στεί αλλά την κρί­σι­μη στιγ­μή θα τη σκο­τώ­σει ένας από τους λαθρο­κυ­νη­γούς που λυμαί­νο­νται την περιο­χή. Εκεί, ο κυρ Αντώ­νης, απο­φα­σι­σμέ­νος από πριν, θα πυρο­βο­λή­σει εν ψυχρώ το δολο­φό­νο της.

Κομ­βι­κή στιγμή 

Είναι εκεί­νη η κομ­βι­κή στιγ­μή που ο καλός μας άνθρω­πος, για πρώ­τη και τελευ­ταία φορά στη δημιουρ­γι­κή πορεία του, σκο­τώ­νει. Αλλά σκο­τώ­νει από αγά­πη. Έξυ­πνα ο Βούλ­γα­ρης χρη­σι­μο­ποιεί ένα έμμε­σο τρό­πο για να μας δεί­ξει τον Βέγ­γο να χτυ­πά­ει τον συνάν­θρω­πο του. Υπο­θέ­τω ότι αυτό συμ­βαί­νει για­τί δεν θέλει να σκο­τώ­σει και τον μύθο του καλού μας ανθρώ­που. Το τέλος του επει­σο­δί­ου μένει ανοι­χτό σε διά­φο­ρες ερμη­νεί­ες ενώ παράλ­λη­λα ανα­δει­κνύ­ει το μεγα­λείο της σκη­νο­θε­σί­ας και του σενα­ρί­ου. Και πάλι όμως η σκη­νή συγκλο­νί­ζει. Είναι δυνα­τόν ο Θου-Βου να πάρει μια ανθρώ­πι­νη ζωή; Μπο­ρεί ένας άνθρω­πος να σκο­τώ­σει άνθρω­πο; Ναι, είναι, μας λέει με τον τρό­πο του ο σκη­νο­θέ­της. Υπάρ­χουν στιγ­μές που το γέλιο, το πικρό χιού­μορ, η σάτι­ρα, η παρω­δία, το γκρο­τέ­σκο και ο σου­ρε­α­λι­σμός ‑συστα­τι­κά στοι­χεία της βέγ­γι­κης ηθο­γρα­φί­ας, ούτε καν ο θλιμ­μέ­νος θρα­κιώ­τι­κος χορός του πρω­τα­γω­νι­στή στην αρχή του επει­σο­δί­ου, δεν αρκούν για να καθα­ρί­σουν τη σκό­νη του κόσμου.

πηγή