Η Ιρανή γυναίκα

Roberta Rivolta 
Την 1η Ιανουαρίου, βρισκόμουν στην Τεχεράνη και με κάλεσαν στο πρώτο «Διεθνές Συνέδριο για τις Γυναίκες, την Κοινωνική Νοημοσύνη και την Παγκόσμια Δικαιοσύνη».
Παρούσες ήταν περίπου 120 γυναίκες,
κυρίως Ιρανές, αλλά και από αρκετές άλλες μουσουλμανικές χώρες.
Ήμουν η μόνη Δυτική, οπότε ένιωσα ιδιαίτερα συγκινημένη, ειδικά όταν άκουσα τις μαρτυρίες για τον Πόλεμο των 12 Ημερών.
Γιατί η Δύση, η οποία μιλάει τόσο πολύ για τα «δικαιώματα των γυναικών», απάντησε με ιστορίες δολοφονημένων συζύγων και γιων, για σπίτια και ζωές που καταστράφηκαν σε μια κατοικημένη γειτονιά που κατοικούνταν αποκλειστικά από οικογένειες.
Άκουσα τη μαρτυρία της επιστήμονα που έχασε τον σύζυγό της, επίσης επιστήμονα, και τον γιο της·
αυτή της γιατρού που εργαζόταν τρεις συνεχόμενες μέρες στα επείγοντα, ασταμάτητα·
αυτή της επικεφαλής της ομάδας πυροσβεστών που έφτασε στο σημείο του πρώτου βομβαρδισμού, συνειδητοποίησε ότι δεν ήταν πυρκαγιά και έπρεπε να καταστείλει τη συναισθηματική της αντίδραση για να αναλάβει τον έλεγχο της κατάστασης το συντομότερο δυνατό.
Μια γυναίκα μίλησε για τα 600.000 βιβλία στη βιβλιοθήκη της που είχαν καταστραφεί.
Στη Ζώνη 8 της πόλης, δεν υπάρχουν στρατιωτικοί στόχοι, οπότε τους πήρε λίγο χρόνο για να καταλάβουν γιατί είχε γίνει στόχος, για να καταλάβουν ότι ο στόχος ήταν η επιστήμονας γειτόνισσά της.
Η δήμαρχος της Ζώνης 8 είναι γυναίκα. Έσπευσε αμέσως στο σημείο της επίθεσης και παρέμεινε για να παρακολουθήσει τις επιχειρήσεις διάσωσης.
Και τότε άκουσα μια ομιλήτρια να κάνει μια πολύ, πολύ ενδιαφέρουσα δήλωση. Γι' αυτό γράφω αυτήν την ανάρτηση.
Οι γυναίκες, είπε, είναι αυτές που, μέσω της εκπαίδευσης των παιδιών τους, μεταδίδουν τις αξίες της κοινωνίας στην οποία ανήκουν από γενιά σε γενιά. (Είναι οι γυναίκες που διαμορφώνουν τους ανθρώπους, διαμορφώνουν την κοινωνία και διαμορφώνουν τους στρατιώτες, θα έλεγε αργότερα μια Πακιστανή.)
Και γι' αυτό έχουν γίνει ο στόχος της Δύσης.
Οι Ιρανές γυναίκες, είπε, υφίστανται τις χειρότερες επιθέσεις από τη Δύση επειδή ενεργούν μέσα στην οικογένεια και στην κοινωνία.
Ο πολιτισμός - τα λόγια της και πάλι - ορίζεται ως το αποτέλεσμα της συλλογικής προσπάθειας ενός έθνους, η οποία επιτυγχάνεται μέσω των αξιών που μεταδίδονται μέσα στην οικογένεια. Και επομένως από τις γυναίκες.
Επεξηγώ.
Αυτό που ονομάζουμε «απελευθέρωση των Ιρανών γυναικών» είναι μια επίθεση στις Ιρανές γυναίκες.
Μια επίθεση που στοχεύει να τους επιβάλει τα έθιμά μας, αποδυναμώνοντάς τους ως φύλακες και υποστηρικτές ενός συστήματος αξιών που η Δύση επιδιώκει να υπονομεύσει.
Μια σύντομη περιγραφή.
Έφυγα από την Τεχεράνη στις 10 μ.μ.
Στο τμήμα του αεροδρομίου όπου βρισκόμουν, υπήρχαν τρία καταστήματα. Δύο ήταν κλειστά.
Σταμάτησα στη Ντόχα.
Ήταν 2 π.μ. και ένιωθα σαν το μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο στον κόσμο. Όλα φώτα, αγαθά και καταναλωτικά αξιοθέατα.
Η ιρανική κουλτούρα που η Δύση θέλει να διαλύσει είναι μια κουλτούρα που δεν τοποθετεί την αγορά πάνω από την ανθρωπότητα. Μια κουλτούρα που αντιστέκεται στη λογική της αχαλίνωτης κερδοσκοπίας σε κάθε τομέα της ανθρώπινης ύπαρξης.
Πιστεύω ότι αυτό το σύστημα αξιών επιτρέπει στους Ιρανούς να αντιστέκονται και να καταπολεμούν την αποικιοκρατική κατοχή των παλαιστινιακών εδαφών, χωρίς να μαγεύονται από την αγορά και χωρίς να θέτουν την ευημερία πάνω από την αξιοπρέπεια και την εθνική ταυτότητα (ολόκληρης της Ούμμα).
Επιστρέφοντας στο συνέδριο, με κάλεσαν να μιλήσω.
Δεν το περίμενα, οπότε κατέγραψα τις σκέψεις μου καθώς μου έρχονταν.
Και αυτή ήταν η ομιλία μου:
«Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω που με προσκαλέσατε εδώ.
Εκφράζω τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια σε όλες τις γυναίκες που έχουν υποστεί τρομερές απώλειες στα χέρια των δυτικών κυβερνήσεων.
Αισθάνομαι τιμή που έχω την ευκαιρία να σας μιλήσω σήμερα.
Δυστυχώς, οι γυναίκες είναι ένα από τα κύρια όπλα που χρησιμοποιεί η δυτική προπαγάνδα για να επιτεθεί σε ανεξάρτητες χώρες.
Οι κυβερνήσεις μας δαπανούν σημαντική προσπάθεια και τεράστια χρηματικά ποσά σε βραβεία, ταινίες και βιβλία, κίνητρα και χρηματοδότηση για ενώσεις και «πολιτιστικές» εκστρατείες που έχουν ως επίκεντρο και στόχο τις γυναίκες.
Αυτό και μόνο αποτελεί ένδειξη του πώς, πέρα ​​από τις διακηρύξεις, οι γυναίκες θεωρούνται εργαλεία προς εκμετάλλευση από όσους βρίσκονται στην εξουσία στη Δύση.
Η καταπολέμηση των διακρίσεων έχει διαστρεβλωθεί σε μια προσπάθεια να εξαναγκαστεί η γυναικεία φύση σε μια αδέξια μίμηση της ανδρικής φύσης.
Όπως επαναλαμβάνει συχνά ο Αγιατολάχ Χαμενεΐ, η ισότητα μετριέται με βάση τον σεβασμό, την κοινωνική πρόοδο, την εκπαίδευση, τους επαγγελματικούς ρόλους και την πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη.
Αντ' αυτού, στη Δύση, οι απαιτήσεις μας έχουν μετατραπεί σε ανταγωνισμό με τους άνδρες στον τομέα της ισότητας των φύλων, της κοινωνικής συμπεριφοράς και μιας επιδεικτικής έλλειψης αναστολών στην ενδυμασία.
Ως γυναίκα, είμαι προσβεβλημένη που η δυτική προπαγάνδα μειώνει τις φιλοδοξίες μου σε θέματα ενδυμασίας.
Αυτή είναι η τρίτη φορά που... στην Τεχεράνη, και νιώθω ότι, στους δρόμους και στους δημόσιους χώρους, οι γυναίκες χαίρουν μεγαλύτερου σεβασμού εδώ παρά στη χώρα μου.
Χαίρομαι που βρίσκομαι εδώ επειδή χρειαζόμουν να ακούσω τις φωνές σας.
Χαίρομαι που ακούω τις Ιρανές γυναίκες να επιδεικνύουν τόσο υψηλό επίπεδο επίγνωσης της αληθινής σημασίας και φύσης του να είσαι γυναίκα.
Σας ευχαριστώ λοιπόν για τα διαφωτιστικά σας λόγια, τα οποία θα φέρω πίσω στη χώρα μου, με την ελπίδα να αντιμετωπίσω τις προκαταλήψεις που διαδίδουν οι κυβερνήσεις μας με στόχο να διαχωρίσουν τις δυτικές γυναίκες από εκείνες του υπόλοιπου κόσμου.
Ελπίζω ότι μια μέρα όλες οι δυτικές γυναίκες θα σας ενώσουν στον αγώνα σας ενάντια στον ιμπεριαλισμό».
Στο τέλος του συνεδρίου, μερικές νεαρές γυναίκες ήρθαν να μου μιλήσουν.
Η πρώτη συστήθηκε: απόφοιτος, που περιμένει διδακτορικό, και εν τω μεταξύ καθηγήτρια πανεπιστημίου, με πέντε παιδιά.
Σχεδόν όλες είναι απόφοιτες, σχεδόν όλες είναι επαγγελματίες.
Όταν σχολιάζω σε μια άλλη: «Απίστευτο, μίλησα με ένα κορίτσι που διδάσκει σε πανεπιστήμιο, σπουδάζει και έχει πέντε παιδιά». Πώς τα κατάφερε;» Απαντά, «Έχω τέσσερα παιδιά, έχω διδακτορικό και είμαι πυρηνική επιστήμονας».
Δεν ξέρω πώς καταφέρνουν να εξισορροπήσουν την οικογένεια και την καριέρα, αλλά μπαίνω στον πειρασμό να πω ότι ίσως έχουμε κάτι να μάθουμε από την ιρανική κοινωνία και τις γυναίκες.
Μακάρι να μπορούσαμε να αφήσουμε στην άκρη, για μια στιγμή, αυτή την αλαζονεία του «λευκού άνδρα» που μας κάνει τόσο ανόητα χειραγωγήσιμους.

La donna iraniana

Κουβαρίστρες, μασουράκια και ...μπλόκα

 Τίς πρόλαβα τις παλιές μοδίστρες που έκοβαν και έραβαν, άλλοτε με πατρόν, άλλοτε χωρίς, γέμιζαν το δωμάτιο κουρέλια, ρετάλια, τρυπώματα, κλωστές αλλά στο τέλος έβγαζαν αυτό που ήθελαν.

 Τις θυμήθηκα αυτές τις ημέρες, με αφορμή τις αγροτικές κινητοποιήσεις, όπου η κυβέρνηση κόβει και ράβει μέχρι να της βγει η μανικοκόληση ή το ρεγκλάν καταπώς θα δείξει το φορεματάκι του ενδιαφέροντός της για την αγροτιά, καλύτερο. Και αν δεν της βγαίνει υπάρχουν... τρόποι και ανθρώποι να βοηθήσουν στην μοδιστρική, όπως τα παλιά μοδιστράκια....Δεν εννοώ ότι οι εισαγγελείς που παρεμβαίνουν για να κόψουν την φόρα των αγροτών είναι μοδιστράκια. Όμως τα μοδιστράκια θα μπορούσαν να γίνουν εισαγγελείς καθώς λόγω "δημοκρατίας" όλοι γίνονται όλα και ακόμη και η εξουσία γίνεται φιλόστοργος μήτηρ των σκλάβων των ορέων και του κάμπου.

Τώρα κάτι λένε για διάλογο αλλά οι αγρότες, έχοντας ξαναζήσει το παραμύθι "στρίβειν διά του αρραβώνος", θέλουν πια συγκεκριμένα πράγματα και όχι ατέρμονες κουβέντες για να περνάει η ώρα.

Από την άλλη οι μεγαλομοδίστρες σκίζουν το ένα πατρόν μετά το άλλο καθώς η αγροτιά έχει αγριέψει για τα καλά και δεν τους βγαίνουν οι πρόβες των κυβερνητικών. Τώρα σουλουπώνουν το συνολάκι "διαίρει και βασίλευε", ελπίζοντας ότι θα είναι αυτό που θα τους σώσει. Τουτέστιν θυμήθηκαν εσχάτως την.... παρακώλυση συγκοινωνιών και πως κανείς δεν έχει το δικαίωμα να κλείνει τις προσβάσεις των συμπολιτών του. 

Αυτοί που επινόησαν, κατήργησαν, καταστρατήγησαν, διαστρέβλωσαν νόμους κατά την βολή τους, αυτοί που έστειλαν..."δημοκρατικά" τα ΜΑΤ κατά των συνταξιούχων αλλά και εναντίον παντός διαμαρτυρομένου, αυτοί που πετσόκοψαν τα εισοδήματα των πολιτών, τις συντάξεις των φτωχών ανθρώπων αλλά όχι τους δικούς τους μισθούς, αυτοί που το δίκιο το μετρούν με ό,τι η κακότητα επιστρατεύει για να επιπλεύσουν οι ίδιοι και να βυθιστεί ο απλός κοσμάκης (σκασίλα τους και σκορδοκαϊλα τους), αυτοί που πάντρεψαν άτομα του ιδίου φύλου δίχως ντροπή, που εμβολίασαν κάθε υπάκουο θύμα και για τίποτε δεν έδωσαν λόγο, αυτοί για τους οποίους δεν βρέθηκε εισαγγελέας να τους καλέσει, αυτοί λοιπόν τώρα μας λένε πως έσταξε η ουρά του γαϊδάρου επειδή έκλεισαν οι αγρότες τους δρόμους και ταλαιπωρείται ο λαός!

Οπωσδήποτε ταλαιπωρούμαστε αλλά οι αγρότες έχουν δίκιο και δεν έχουν άλλο μέσον πίεσης. Εδώ ανεχόμαστε τόσα και τόσα επικίνδυνα από τις εξουσίες, με τους αγρότες θα τα βάλουμε; 

Και πόσο πια θα μείνουν στα μπλόκα; Kάτι η λάσπη που πετάνε οι επιτήδειοι (για επιδοτήσεις που γίνονταν Πόρσε -και συνέβη αυτό αλλά σε πολύ μικρή κλίμακα. Η πλειοψηφία είναι "μεροδούλι-μεροφάϊ" και ενίοτε ούτε αυτό), κάτι οι διατεταγμένες αστυνομικές επιθέσεις (πόσο χημικό να καταπιούνε πια;), κάτι οι εισαγγελικές παρεμβάσεις, θα επιστρέψουν στα σπίτια τους οι αγρότες. θα ανοίξουν οι δρόμοι  αλλά θα έχει κλείσει, one more time, ο δρόμος της ελπίδας.

Οι ανέντιμοι θα έχουν παραμείνει ως έχουν, οι έντιμοι θα νιώσουν μια πικρίλα στο στόμα, οι εθνικές των πολιτών θα είναι άδειες λόγω διοδίων, τα πρόβατα θα συνεχίσουν να θανατώνονται, τα χωριά θα μαζεύουν τους γέρους γύρω από την σόμπα του μοναδικού καφενείου και οι νέοι θα πάνε στην πόλη για μεροκάματα πείνας.

Τότε οι μοδίστρες της εξουσίας θα κρεμάσουν τα ψαλίδια τους και θα αναπαυτούν σε πολυτελείς καναπέδες " ξεμπερδέψαμε με τους χωριάτες". Όσο για τα πρόθυμα μοδιστράκια, θα αναβαθμιστούν ίσως και σε υπουργούς.

Και μετά από έτη πολλά τα εγγόνια των σημερινών αγροτών θα διαβάζουν και θα ξαναδιαβάζουν το λήμμα "χωράφι" μήπως και καταλάβουν τι ήταν αυτό το παράξενο βιός για το οποίο πολέμησαν οι παππούδες τους.....

Όσο για τα χωριά, θα είναι εκείνες οι ερημιές όπου στα χαλάσματα θα έρχονται κάθε βράδυ οι άγγελοι των ανθρώπων που έζησαν εδώ και θα ανάβουν καντηλάκια για να βρίσκουν τον δρόμο να έρχονται οι ψυχούλες...Δίχως να παρακωλύουν τις συγκοινωνίες πια !

ΕΛΕΝΑ

Με ευφυολογήματα και ατάκες δεν πείθουν ούτε τον εαυτότους

Γράφει η Ευαγγελία Σαιτιώτη

 

Όταν κάποιος αναδημοσιεύει την παρακάτω λεζάντα και αφήνει μέσα λέξεις όπως "τέρμα ηλίθιος", δεν κάνει διάλογο, κάνει αναμετάδοση χυδαιότητας με χορηγία.

Ακόμα κι αν δήλωσε ότι δεν συμφωνεί με τον χαρακτηρισμό, η πραγματικότητα είναι άλλη, γιατί όταν πραγματικά διαφωνείς με μια προσβολή, το πρώτο που κάνεις είναι να μην την διακινείς σαν να είναι διακοσμητικό στοιχείο.

Ακόμη και αν ο στόχος ήταν να ανοίξει μια συζήτηση, το γεγονός ότι δεν τροποποιήθηκε η επίμαχη φράση στη λεζάντα άφησε χώρο σε άλλους να την υιοθετήσουν ή να ενισχύσουν τον υβριστικό της χαρακτήρα.

Με λίγα λόγια, η πράξη δεν ευθυγραμμίστηκε με την πρόθεση, αφού τέτοιες λέξεις, όταν παραμένουν δημόσια, γίνονται καύσιμο για ειρωνεία και πόλωση.

Στον δημόσιο λόγο, το share δεν είναι ουδέτερο κουμπί. Είναι πολλαπλασιαστής κι από εκεί και πέρα, το σπιράλ δουλεύει μόνο του. Οι αντιδράσεις, τα χαχα, τα likes και όλα τα μικρά κλικ προσθέτουν καύσιμο στη φωτιά.

Το ίδιο λοιπόν ισχύει και για όσους αντέδρασαν στη δημοσίευση με γέλιο ή με ένα απλό like, ακόμη κι αν η πρόθεσή τους δεν ήταν να προσυπογράψουν τη χυδαιότητα.

Όποιος αφήνει τη χυδαιότητα να κυκλοφορεί ανενόχλητη, έστω και από αφέλεια, δεν ανοίγει συζήτηση. Ανοίγει μια πόρτα που από εκεί μπαίνει ό,τι τοξικό υπάρχει διαθέσιμο.

Με λίγα λόγια ρεμάλια η πρόθεση μπορεί να είναι αθώα, αλλά η χυδαιότητα ποτέ δεν είναι. Κι όταν την αναπαράγεις, γίνεται εργαλείο πόλωσης πολύ πιο γρήγορα απ’ ό,τι μπορείς να προλάβεις και να εξηγήσεις τις καλές σου προθέσεις.

‘Όσο αυτές οι λέξεις κυκλοφορούν ανενόχλητες, γίνονται το τέλειο καύσιμο για να ανάβει ξανά και ξανά η ίδια τοξική φωτιά.

 

  

Στο δια ταύτα λοιπόν…

Με την παραπάνω εικόνα αποκαλείται ηλίθιους όλους όσους αντιδρούν στην αποδοχή του προσωπικού αριθμού γιατί θεωρείτε ότι η στάση μας είναι μια στάση υποκρισίας ή ασυνέπειας στη σύγχρονη κοινωνία εφόσον χρησιμοποιούμε όλες τις υπηρεσίες που ήδη συλλέγουν και διακινούν προσωπικά δεδομένα.

Αυτό το επιχείρημα βασίζεται σε μια λογική συντόμευση που ακούγεται πειστική αλλά δεν είναι πλήρης γιατί πολλές ψηφιακές υπηρεσίες δεν είναι επιλογή, αλλά υποχρέωση και η χρήση τους δεν σημαίνει συγκατάθεση στη διάλυση της ιδιωτικότητας.

Σημαίνει ότι ζεις σε έναν κόσμο όπου η συμμετοχή στη βασική κοινωνική λειτουργία απαιτεί ψηφιακή παρουσία κι αυτό δεν είναι υποκρισία. Είναι αναγκαιότητα.

Το ότι ένας πολίτης διαθέτει ψηφιακή παρουσία δεν σημαίνει ότι παραιτείται και από το δικαίωμα να ζητά διαφάνεια, όρια και λογοδοσία. Είναι άλλο πράγμα να αξιοποιώ τα εργαλεία του ψηφιακού κόσμου κι άλλο να συναινώ στην συγκέντρωση και διασύνδεση όλων των στοιχείων της ζωής μου κάτω από έναν ενιαίο κωδικό.

Το επιχείρημα αφού έχεις smartphone, τι σε πειράζει ο Π.Α. είναι σαν να λες:

-Αφού έδωσες σε κάποιον το τηλέφωνό σου, δώσ’ του και το PIN του e-banking σου.

Ρε πάτε καλά;

Το ζήτημα δεν είναι αν χρησιμοποιούμε υπηρεσίες που συλλέγουν δεδομένα αλλά ποιος έχει πρόσβαση σε αυτά, με ποια ευθύνη και υπό ποιο πλαίσιο ελέγχου.

Κι αν κάτι δικαιολογεί την ανησυχία μας είναι η ίδια η πραγματικότητα που ζούμε. Είναι τα αμέτρητα σκάνδαλα, οι παρακολουθήσεις με το λογισμικό PREDATOR, η υπόθεση των επιδοτήσεων του ΟΠΟΚΕΠΕ, οι συγκαλύψεις ευθυνών σε τραγικά γεγονότα που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ και τόσα άλλα που στέλνουν ένα σαφές μήνυμα ότι η υποκρισία, η διαφθορά και η αλητεία που κάνετε πως δεν βλέπετε, παραμένουν βαθιά ριζωμένες στο πολιτικό τσίρκο αυτής της χώρας.

Οι αντιδράσεις στον Π.Α. δεν προέρχονται μόνο απο τον φόβο της τεχνολογίας.

 

Προέρχονται κυριως από τον φόβο της εξουσίας και όταν έχουν συμβεί όλα τα παραπάνω και ακόμα χειρότερα,το αίτημα για περισσότερη κρατική πρόσβαση δεν είναι λογικό βήμα.

Είναι κόκκινη σημαία.

Η πραγματική "ηλιθιότητα" λοιπόν δεν είναι η αντίσταση στον Π.Α.

Είναι η αποδοχή της πλήρους παράδοσης προσωπικών δεδομένων χωρίς κανένα έλεγχο, χωρίς διαφάνεια, χωρίς δυνατότητα επιλογής, σε μια κοινωνία που συνεχίζει να ζει με την υποκρισία ότι όλα αυτά είναι αναπόφευκτα και ακίνδυνα.

 

Το να εκφράζεις επιφυλάξεις ή να ζητάς θεσμικές εγγυήσεις δεν είναι υποκρισία. 

 

 Είναι πολιτική, κοινωνική και ηθική στάση απέναντι στη δύναμη που η τεχνολογία μπορεί να δώσει σε αυτούς που δεν αξίζουν να τη χειριστούν.

Αν θέλουμε πραγματική πρόοδο η αντίσταση δεν είναι αντίθεση, είναι προστασία της κοινωνίας απέναντι στην κατάχρησή της δύναμης που δίνει η εξουσία.

Με τη σωστή πλευρά της "τουριστικής ανάπτυξης" και της golden visa.

Επειδή μαζί με την Αθήνα, την Αλεξανδρούπολη την ανακάλυψαν και οι Τούρκοι "τουρίστες", ας ακούσουμε την άποψή τους για την πόλη, το Dedeagac, όπως την ονομάζουν, όπου τρώνε ωραία θαλασσινά και είναι Τουρκικό χώμα.......

Mπορεί η υγιεινή διατροφή να αποτελεί διαταραχή;

Μία "νέα" διατροφική διαταραχή, η νευρική ορθορεξία, έρχεται να προστεθεί στον κατάλογο του τομέα της διατροφής. O όρος νευρική ορθορεξία διατυπώθηκε για πρώτη φορά το 1997 από τον Dr. Steven Bratman, σύμφωνα με τον οποίο η νευρική ορθορεξία είναι η μανία κατανάλωσης μόνο υγιεινών τροφών, κυρίως βιολογικών ή οργανικών και η αποφυγή κατανάλωσης τροφών αυξημένων σε λιπαρά ή εκείνων που περιέχουν πρόσθετα ή συντηρητικά.

Τα άτομα με νευρική ορθορεξία έχουν περιγραφεί ως ψυχαναγκαστικές προσωπικότητες που θέλουν να έχουν τον έλεγχο των καταστάσεων και να διατηρούν σε καλά επίπεδα την υγεία τους. Τα άτομα αυτά αισθάνονται καλά όταν στη διατροφή τους υπάρχουν οι επιτρεπτές υγιεινές τροφές, ενώ αν καταναλώσουν τροφή που να περιέχει πρόσθετα, συντηρητικά ή χρώματα αισθάνονται ιδιαίτερα άσχημα, νιώθουν τύψεις και ενοχές και ανησυχούν για την υγεία τους.


Τα χαρακτηριστικά της νευρικής ορθορεξίας


Ένα υγιεινό - ισορροπημένο διαιτολόγιο, πληρέστατο σε θρεπτικά συστατικά, είναι απολύτως αποδεκτό και χρήσιμο.

Μπορούμε να μιλάμε για νευρική ορθορεξία, όμως, όταν η τήρηση αυτού διαιτολογίου αποτελεί ακραία και απόλυτη θέση του ατόμου, που το ακολουθεί, με χαρακτηριστικά όπως π.χ. :


* Η επίμονη σκέψη σχετικά με τη δίαιτα περισσότερο από τρεις ώρες ημερησίως,

* Ο σχεδιασμός-προγραμματισμός γευμάτων πολλές ημέρες πριν από την κατανάλωσή τους,

* Η θρεπτική αξία του γεύματός είναι περισσότερο σημαντική από την ευχαρίστηση της κατανάλωσής του,

* Το έντονο αίσθημα αυτοπεποίθησης, όταν το άτομο τρώει υγιεινά,

* Η παύση κατανάλωσης τροφίμων που έδιναν απόλαυση και η αντικατάστασή τους από «σωστά» τρόφιμα,

* Η αντικοινωνική συμπεριφορά του ατόμου, επειδή το είδος διατροφής καθιστά δύσκολο το να φάει έξω,

* Οι έντονες ενοχές, όταν «χαλάει» η διατροφή,

* Η εκτίμηση της θρεπτικής αξίας των τροφίμων πάντοτε πριν από το φαγητό,

* Η ευτυχία και ο πλήρης έλεγχος, όταν τρώει «υγιεινά»,

* Το υποτιμητικό βλέμμα προς τους ανθρώπους, που δεν έχουν κανέναν έλεγχο στο τι τρώνε.

"Οι ορθορεκτικοί ακολουθούν με θρησκευτική ευλάβεια τους κανόνες τροφίμων και καμαρώνουν πολύ γι' αυτό. Πολλές φορές, όσο πιο δύσκολοι οι κανόνες, τόσο μεγαλύτερη ικανοποίηση για την τήρησή τους, παρόλο το τίμημα.

Αυτοί οι κανόνες καθορίζουν, αν μπορούν, τι μπορούν και πόσο μπορούν να φάνε κάποιο είδος τροφίμου. Μάλιστα, η εμμονή σε μια τέλεια δίαιτα είναι μερικές φορές τόσο έντονη, που όταν παραβιάζονται οι κανόνες της, ο ορθορεκτικός επιβάλει στον εαυτό του τιμωρίες. Π.χ. 'έφαγα μισό σοκολατάκι και για αυτό την υπόλοιπη ημέρα δεν έφαγα απολύτως τίποτα'! Ένα ακόμη χαρακτηριστικό τους είναι ότι θυμούνται και περιγράφουν με λεπτομέρειες τις 'σωστές' και 'υγιεινές' επιλογές τους. Π.χ., 'έχω να βάλω στο στόμα μου γλυκό εδώ και 2.5 χρόνια. Τελευταία φορά που έφαγα ήταν μια σειρά σοκολάτα κουβερτούρα, το Μάιο του 2008'! Και φυσικά η δήλωση γίνεται με χαμόγελο, περιμένοντας την έκπληξη του συνομιλητή τους για το κατόρθωμά τους και την επιβράβευση".

πηγή

Μια διαφορετική ματιά "στην ίδια τραγωδία"

Μήπως εμείς οι “σωστοί” ορθόδοξοι ξεφύγαμε τελείως;;

Με αφορμή το τελευταίο άρθρο του κ. Δαπέργολα εδω

και το σχόλιο του π. Σάββα Αγιορείτου εδω



θέλω να σου γράψω να  μοιραστώ μερικες σκεψεις

Ο Μητροπολίτης Τυχικός έκανε σοβαρό αντιαιρετικό αγώνα μέσα από τη Μητρόπολη Πάφου, κάτι που φαινόταν καθαρά και στην ιστοσελίδα της Μητροπόλεως. Δεν είμαι Κύπρια, δεν τον γνωρίζω προσωπικά, αλλά τον είδα δύο φορές, όταν χαιρέτησε τον Μητροπολίτη Μόρφου — που ήταν καλεσμένος σε ομιλία στους Παφίτες. Μου έκανε εντύπωση το ταπεινό του ύφος· σε σημείο που, αν δεν έβλεπα τα διακριτικά της αρχιεροσύνης του, θα νόμιζα ότι είναι απλός ιερέας της Μητρόπολης.
Και πρόσεξε τι λέω — μου έκανε εντύπωση και η έλλειψη ευφράδειας του. Όταν έχεις συνηθίσει τον Μόρφου με το τεράστιο χάρισμα λόγου, η απλότητα του Τυχικού σε “ξαφνιάζει”.

Πάω σε δύο ακόμη επισημάνσεις:
Με εντυπωσίασε ότι όλους αυτούς τους μήνες δεν έκανε καμία δήλωση. Ήταν τελείως σιωπηλός — τόσο απέναντι στον Μητροπολίτη Κύπρου (που είναι θρασύς οικουμενιστής), όσο και ως προς την προσφυγή του στο Πατριαρχείο. Ούτε αυτό το διαφήμισε. Σιωπή παντού.

Και βγαίνει από τη συνάντηση, και ο άνθρωπος αυτός τιμά με λόγια που φαίνονται αληθινά τον Πατριάρχη και τη Σύνοδο. Και συμπληρώνει και τη “δύστυχη” δήλωσή του για την αποτείχιση.

Και σε ρωτώ:
Ποιος από εμάς θα έβγαινε από μια τέτοια συνάντηση και θα τους τιμούσε με λόγια;
Εγώ προσωπικά ποτέ. Γιατί δεν ξεγελιέμαι ούτε από τις μήτρες, ούτε από τα ράσα τους, ούτε από τα ψεύτικα χαμόγελά τους. Ούτε καν θα πήγαινα σε προσφυγή στο Πατριαρχείο — που βρίσκεται στα χέρια μασόνων και Αμερικανών, προωθεί ξεδιάντροπα τόσα χρόνια τον Οικουμενισμό, χειροτονεί τους αχειροτόνητους της Ουκρανίας και έχει “βαμμένα” τα χέρια του με αίμα. Κι όμως έχουν το θράσος να το παίζουν Ορθόδοξοι. Ούτε στο διαδίκτυο δεν θέλω να βλέπω τα πρόσωπά τους, γιατί και μόνο από αυτά φαίνεται τι δαιμονικές επιδράσεις κουβαλούν.

Κι όμως — ο Μητροπολίτης Τυχικός τίμησε με τη σιωπή και τον απλό του λόγο την Ιεραρχία της Κύπρου και του Πατριαρχείου. Δεν έχει ρητορικές  ικανότητες αυτός ο άνθρωπος και ούτε θέλει να το “παίξει” ομολογητής τη πίστεως όπως το “παίζουμε” όλοι μας. Θέλει απλά να γυρίσει στην μητροπόλη του στην οποία τον τοποθέτησε ο Χριστός.

Και σε ρωτώ:
Τι έχει ο Μητροπολίτης Τυχικός που δεν έχουμε εμείς;
Ο Τυχικός έχει Ταπείνωση και Αγνότητα.

Γιατί, για να σεβαστείς με πράξεις και λόγια αυτούς τους “λυκοποιμένες”, σημαίνει πως δεν τους βλέπεις έτσι — αλλά ως αρχιερείς που έχουν εξουσία δοσμένη από τον Χριστό. Ο Τυχικός δεν έχει τα μάτια τα δικά μας, που έχουν θολώσει από την αντιπάθεια για την αντιορθόδοξη πολεμική τους. Ο Τυχικός έχει καθαρότητα· γι’ αυτό και μπορεί να ταπεινώνεται και να εξευτελίζεται ενώπιόν τους, χωρίς να χάνει τη Χάρη.

Ο Τυχικός είναι έτη φωτός μπροστά από εμάς.
Κι εμείς, αντί να το δούμε αυτό, καθόμαστε και καταδικάζουμε έναν ταπεινό Ιεράρχη που έχει κάνει το 99% σωστά και ορθοδοξότατα, μόνο και μόνο για το 1% — την άτυχη δήλωσή του για την αποτείχιση.

Ο Τυχικός είναι ο πραγματικά εκκλησιαστικός ορθόδοξος άνθρωπος. Δεν μπορούμε να τον φτάσουμε, ας μην τον κατακρίνουμε.

 

Φιλικά

Μαρία

Χαίρεστε γιατί στο Ιράν, στο Ιράν όπου οι Χριστιανοί διώκονται έως θανάτου, έφτιαξαν σταθμό του μετρό αφιερωμένο στην Παναγία. Λέτε, γιατί όχι κι εδώ;

  Σας είπε κανείς οτι η Παναγία ευχαριστιέται με κατι τέτοια; Η μονη της χαρά είναι να κάνετε το θέλημα του Υιού της και οχι να την κάνετε σύμβολο και στάση στο μετρό. Μια από τις πολλές! 

 

Επι της ουσιας τώρα. Γιατί αισθάνεστε τόσο κολακευμένοι; Κάθε εικόνα, παράσταση ή θεώρηση του Χριστού ή της Παναγίας έξω από την Εκκλησία είναι μόνο ένα ειδωλο, μια υποκειμενικότητα, μια διαστρέβλωση. Αυτή η ιστορία με την τιμή του Χριστού και της Παναγίας, ως αλλοιωμένα πρόσωπα στο δαιμονικό ι.σλ.α.μ είναι παλιά βέβαια. Αλλά νομίζω ότι θα έπρεπε αν όχι να σας εκνευρίζει, να σας αφήνει παγερά αδιάφορους και όχι να σας ξελιγώνει.

π.π. 

έλα για πές;;

Εκκλησία, ίντριγκες και υποκρισία

  

Δεν υπάρχει ιστορική στιγμή του ανθρώπινου βίου, που να μην ασκούν τρομερή γοητεία η εξουσία, η θέση και το κύρος. Επομένως, δεν υπάρχει ιστορική στιγμή του ανθρώπινου βίου, που οι άνθρωποι να μην επιδιώκουν και να μην εξυπηρετούν τα παραπάνω.

Ούτε οι μαθητές του Χριστού δεν γλίτωσαν από αυτά, καθώς είναι γνωστό το περιστατικό, κατά το οποίο δύο εξ αυτών, με τη μεσολάβηση της μητέρας τους, ήθελαν να καθίσουν δεξιά κι αριστερά Του, παρεξηγώντας ότι ο Κύριος μοίραζε θέσεις εξουσίας και γοήτρου, όταν μιλούσε για τη Βασιλεία των Ουρανών.

Όταν ακούω ή διαβάζω «δεν είναι αυτό η Εκκλησία», διαφωνώ. Η Εκκλησία είναι ΚΑΙ αυτό, όπως και όλος ο δημόσιος και ιδιωτικός βίος είναι ΚΑΙ αυτό. Μια ματιά να ρίξει κανείς σε ολόκληρη τη Βυζαντινή ιστορία, αλλά και στη διάρκεια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας θα δει ότι αρκετές φορές οι επισκοπικοί θρόνοι ήταν αποτέλεσμα συναλλαγών με ισχυρούς και μεσάζοντες και όχι μόνο λόγω προσωπικών γνωριμιών ή οικονομικών ανταλλαγμάτων, όπως φαίνεται να είναι τώρα που αποκαλύφθηκε η δράση της «Κρητικής μαφίας».

Αυτά συνέβαιναν και συμβαίνουν και στο λεγόμενο Δυτικό Χριστιανισμό και στις υπόλοιπες θρησκείες. Πάρα πολλά τα ιστορικά παραδείγματα. Οι αυστηροί κανόνες που έχει θεσπίσει η Εκκλησία και η ιδιαίτερη αυστηρότητα στην εφαρμογή τους (π.χ. για τη σιμωνία, ειδικά στη Δύση) μετρίαζαν κατά περιόδους και περιοχές τα φαινόμενα, αλλά ποτέ δεν έσβησαν τους κρυφούς πόθους. Το ενδιαφέρον μάλιστα της κοινωνικής εντροπίας είναι ότι αξιόλογοι άνθρωποι με μεγάλη πνευματική προσφορά και σημαντικό έργο πήραν το θρόνο όχι και τόσο …κανονικά και άνθρωποι χωρίς να έχουν αφήσει κάποιο θετικό αποτύπωμα ανέβηκαν στο θρόνο με το σταυρό στο χέρι!

- Η φράση «αυτά δεν πρέπει να γίνονται» έχει την βαρύτητα των πρωτοχρονιάτικων ευχών «υγεία και ειρήνη σε όλο τον κόσμο».

- Το να λέω «γι’ αυτό εγώ δεν πάω στην Εκκλησία» έχει τη βαρύτητα της φράσης «γι’ αυτό εγώ δεν πάω στους γιατρούς», όταν μάθω ότι ένας χρηματίστηκε. Εννοείται ότι έχω κάθε δικαίωμα να μην πηγαίνω στην Εκκλησία, να μην πιστεύω και να μην ασχολούμαι γενικώς. Τι την χρειάζομαι όμως τη φράση; Για να μού δώσει επίφαση αιτιολόγησης; Μάλλον μια ακόμη ένδειξη υποκρισίας είναι, αρκεί να θυμηθώ πόσες φορές μόνο την προηγούμενη εβδομάδα επιδίωξα, σκέφτηκα και ζήλεψα εξυπηρετησούλα και ρουσφετάκι…

- Το να ασχολούμαι όλη την ημέρα με το «ο τάδε παπάς αυτό, ο Δεσπότης εκείνο, ο Πατριάρχης το άλλο» (συνηθέστατο σπορ σε θρησκευτικά και εκκλησιαστικά πηγαδάκια με εξαιρετικά vibes ηδονοθηρίας), μού στερεί χρόνο, όρεξη και δυναμισμό από την ουσία της πίστης, που είναι η σχέση του εκκλησιαστικού σώματος με το Χριστό!

ΥΓ: Σε προηγούμενο εκκλησιαστικό σκάνδαλο ένας συνομιλητής μού είπε:

- Καλά γίνονται τόσα και τόσα κι εσύ ακόμα πιστεύεις;

- Είδες που μάς κατάντησε ο Χριστός;, του λέω. Ο άλλος να επιδιώκει το θρόνο στο όνομά Του με κάθε τρόπο, εσύ να μην έχεις χάσει την τετράγωνη λογική σου κι εγώ να σού απαντάω «ναι»!

 
Παναγιώτης Ασημακόπουλος 
Θεολόγος καθηγητής
Εκπαιδευτικές και Θεολογικές αταξίες

 

Μονή Σινά: ὧρες εὐθύνης.

Γράφει ο Γεώργιος Κ. Τζανάκης. 

Ὁ ἐκτὸς Μονῆς μηχανισμὸς ποὺ διοικεῖ τὴν ἱερά Μονὴ Σινά, χωρὶς τὴν συγκατάθεσι τῶν πατέρων τῆς μονῆς, παίζει τὸ τελευταῖο, καὶ πιὸ καταστροφικὸ, χαρτί του. Συνεταιρίστηκε μὲ τὸ κυβερνητικὸ καθεστὼς καὶ κατασκεύασε ἕνα νομικὸ μόρφωμα, ἕνα ΝΠΔΔ, τὸ ὁποῖο ἀπὸ τὴν Ἐλλάδα θὰ διαχειρίζεται τὴν περιουσία τῆς Μονῆς παντοῦ. [https://www.opengov.gr/ypepth/?p=6842]

Ἔχει τὸν ἴδιο ἀκριβῶς τίτλο μὲ τὴν Μονή καὶ μὲ τὸ νομοσχέδιο αὐτὸ μεταβιβάζεται ἡ διαχείρησις τῆς περιουσίας τῆς Μονῆς, καθῶς καὶ περιουσιακὰ στοιχεία τῆς Μονῆς στὸ μόρφωμα αὐτό. (ἀρθρ 4.1,η) Εὔκολα μπορεῖ νὰ ὑποθέσῃ κανεὶς, ποιὰ θὰ εἶναι ἡ κατάληξις τῶν περιουσιῶν τῶν Μετοχίων τῆς Μονῆς, ὅπως τοῦ φιλέτου τῶν 250 στρεμάτων τοῦ Σιναϊτικου μετοχίου Χανίων τὸ ὁποῖο χρόνια τώρα ἐποφθαλμιοῦν καὶ προσπαθοῦν νὰ ἀρπάξουν διάφοροι «ἐπενδυτές» σχετιζόμενοι καὶ μὲ τοὺς κρατοῦντες.

Τὸ νομοσχέδιο αὐτὸ δίνει τὴν δυνατότητα ἡ Μονὴ νὰ διοικεῖται «ἐξ ἀποστάσεως» καὶ μάλιστα παρακάμπτοντας τὴν Ἱερὰ Σύναξι καὶ τὴν Γενικὴ Συνέλευσι τῶν Πατέρων, ὅσο καὶ ἄν ἀναφέρονται στὸ νομοσχέδιο «ἐγκρίσεις καὶ ἐξουσιοδοτήσεις». Δηλαδὴ νομοθετεῖται καὶ κατοχυρώνεται ἡ παροῦσα κατάστασις διοικήσεως τῆς Μονῆς ἐξ ἀποστάσεως ἀπὸ τὸν γηραιὸ Ἀρχιεπίσκοπο καὶ τοὺς πέριξ αὐτοῦ. Αὐτὸ προκύπτει ἐκ τῆς προβλεπομένης συνθέσεως τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου (ΔΣ). (ἄρθρο8) Πρόεδρος ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Σινά, μέλη ὁ Δικαίος καὶ ὁ Ἐκπρόσωπος στὴν Ἑλλάδα καὶ δύο λαϊκοί. Συμφώνως μὲ τὸ Ἄρθρο 9 παρ.4 «Τὸ Διοικητικό Συμβούλιο βρίσκεται σε απαρτία όταν παρίστανται τρία (3) τουλάχιστον από τα μέλη του, μεταξύ των οποίων ο Πρόεδρος ή, σε περίπτωση κωλύματος ή απουσίας του, ο αναπληρωτής του». Ἄρα ὑπάρχει περίπτωσις νὰ λαμβάνονται ἀποφάσεις γιὰ τὴν Μονὴ ἀπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο καὶ τοὺς δύο λαϊκούς (τρία μέλη συνολικῶς)!!! Οἱ δύο λαϊκοὶ ποὺ συμμετέχουν ὁρίζονται ἀπὸ τὸν ὑπουργὸ Παιδείας Θρησκευμάτων καὶ Ἀθλητισμοῦ!!! (ἄρθρο 8 2.2 δ) Αὐτὸ εἶναι τὸ οὐσιῶδες. Τὸ «κατόπιν αἰτιολογημένης εἰσηγήσεως τῆς Ἱερᾶς Σιναϊτικῆς Ἀδελφότητος», ποὺ ὑπάρχει στὸ ἴδιο ἄρθρο, καταλαβαίνει ὁ καθεὶς ποία βαρύτητα ἔχει. Τὸ βλέπουμε παντοῦ, ὅπου ὁρίζονται πρόσωπα, ποιὰ πρόσωπα ὁρίζονται (ὑγεία- παιδεία- δικαιοσύνη κλπ)

Μὲ τὸ νομοσχέδιο αὐτὸ τίθενται σὲ κίνδυνο ἡ ἀνεξαρτησία καὶ τὰ προνόμια τῆς Μονῆς ποὺ προβλέπονται ἀπὸ τὸν κανονισμὸ Λειτουργίας τῆς Μονῆς (ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΙΣ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΙ , ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 1971 στὸ ἐξῆς ΘΚ) καθότι κατοχυρώνεται ἡ κρατικὴ παρέμβασις [ἀλλὰ καὶ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἐνώσεως καὶ ἄλλων διεθνῶν ὀργανισμῶν!!!(ἄρθρο 5 1 γ)]  καὶ στὸ ὅλο στήσιμο τοῦ νέου φορέα (ἐγκρίσεις, χρηματοδοτήσεις (ἄρθρο 5 1 γ,θ,ι), ἐκλογή μελῶν ΔΣ), καὶ στὴν λειτουργία τοῦ φορέα αὐτοῦ.

Δηλαδὴ ἡ διοίκησις τῆς Μονῆς φεῦγει ἀπὸ τὰ χέρια τῆς ἀδελφότητος μεταφέρεται σὲ ἄλλο ὄργανο ἐκτὸς Σινά, τὸ ὁποῖο ὑποκαθιστᾶ τὴν ἀδελφότητα καὶ εἶναι διαπλεκόμενο μὲ τὶς κρατικὲς κυβερνητικὲς, ἀλλὰ καὶ ὑπερεθνικὲς (Εὐρωπαϊκὲς-διεθνεῖς) δομὲς ἐξουσίας. Δηλαδὴ, ἀνθρωπίνως, ἀντίο Σινά. Ὅτι γίνεται καὶ στὸ ἅγιον Ὄρος, ποὺ τὸ ἐπισκέφτηκε προσφάτως ὁ «εὐλαβέστατος» πρωθυπουργὸς κ. Μητσοτάκης καὶ ἔτυχε λαμπρᾶς ὑποδοχῆς ἀπὸ μερίδα τῶν ἡγουμένων ποὺ προωθοῦν τὰ χρηματοδοτικά τους σχέδια καὶ συμφέροντα καὶ τὴν προσωπική τους προβολή καὶ ἐξουσία, ἀδιαφορῶντας γιὰ τὴ κατάληξι τῶν ἐνεργειῶν τους καὶ τὴν κατάργησι τῆς Αὐτονομίας τοῦ Ἁγίου Ὅρους.

Δὲν εἶναι καθόλου τυχαῖο ποὺ καὶ ἐκεῖ οἱ ἁγιορεῖτες ἡγούμενοι, ποὺ τὸν ὑποδέχτηκαν, ἐκαναν μνεῖα καὶ γιὰ τὸ Σινά, καὶ ζήτησαν «ἄμεση ἐπίλυσι τοῦ ἀνακύψαντος ζητήματος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Θεοβαδίστου Ὅρους Σινά.

Σχεδίαζόταν νὰ ἔρθουν μοναχοὶ ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὄρος νὰ ἀντικαταστήσουν τοὺς Σιναΐτες ποὺ ἤθελαν νὰ ἐκδιώξουν, γιατὶ δὲν ἀποδεχόταν τὰ σχέδια αὐτά, ἀλλὰ ἀντιδροῦσαν.

Ἐξ ἄλλου μιὰ τέτοια ἐνέργεια τῆς Ἐλληνικῆς κυβερνήσεως δὲν θὰ ἐνεργοποιήσῃ ἀμέσως τὰ ἀνακλαστικὰ ὅσων ἐποφθαλμιοῦν τὰ περιουσιακὰ στοιχεία τῆς Μονῆς Σινὰ ὄχι μόνον στὴν Αἴγυπτο, ἀλλὰ καὶ στὴν Κύπρο, στὸν Λίβανο, στὴν Τουρκία καὶ ὅπου ἀλλοῦ ὑπάρχουν μετόχια; Τί θὰ τοὺς ἐμποδίσῃ νὰ φτιάξουν καὶ αὐτοὶ ἀντίστοιχα νομικὰ μορφώματα, κατὰ τὸ παράδειγμα τῆς Ἑλλάδος, νὰ τὸ στελεχώσουν μὲ ὅποιους θέλουν καὶ νὰ «διαχειριστοῦν»  τὴν περιουσία καὶ τὴν λειτουργία τῶν μετοχίων; Εἰδικῶς μὲ τὴν Αἴγυπτο μοιάζει σὰν να τοὺς δίνουν πᾶσα οἱ δικοί μας, μπροστὰ στὸ ἄδειο τέρμα. Μήπως αὐτὴ εἶναι ἡ κατάληξις τῶν τόσων συναντήσεων και συζητήσεων τῶν κυβερνητικῶν παραγόντων μὲ τοὺς ἀντίστοιχους Αἰγυπτίους;

Ἡ μόνη λύσις εἶναι ἡ ἀδελφότης νὰ ἀσκήσῃ τὰ νόμιμα δικαιώματά της τὰ ἀπορρέοντα ἀπὸ τὸν Κανονισμό Λειτουργίας της, ὡς «ἀνώτατο Ἐκλογικὸ καὶ Νομοθετικὸ Σῶμα» (ΘΚ Ἄρθρο9) καὶ, ἀφοῦ εὐχαριστήσει τὸν γηραιὸ Ἀρχιεπίσκοπο γιὰ τὴν προσφορά του στὴν Ἁδελφότητα, νὰ τοῦ ζητήσῃ νὰ παραιτηθῇ ἤ ἄν ἀρνηθῇ νὰ τὸν παύσῃ ἀπὸ τὴν θέσι του  (ΘΚ Ἄρθρο12 Β),α)) γιὰ κατάχρησι δικαιωμάτων, ὅπως αὐτὸ τῆς συναινέσεως καὶ συμμετοχῆς στὴ δημιουργία τοῦ μορφώματος τοῦ ΝΠΔΔ χωρὶς τὴν ἔγκρισι τῆς Ἀδελφότητος. Κατόπιν νὰ ἐκλέξει νέο Ἡγούμενο, ὁ ὁποῖος σεβόμενος κατὰ πάντα τὸ Καταστατικὸ καὶ τὴν ἀδελφότητα νὰ ἡγηθῇ καὶ νὰ ἐπιλέξῃ τοὺς ἀξιωτέρους καὶ καταλληλωτέρους γιὰ Ἱερὰ Σύναξι καὶ ἀποκρισαρίους, ὅπου χρειάζεται, (καὶ ὄχι σὰν αὐτὸν ποὺ ἔχουν διορίσει στὴν Ἐλλάδα καὶ βλέπουν τώρα τὰ κατορθώματά του, ἐκ τῶν ἀποτελεσμάτων) καὶ σὲ συνεργασία μὲ ὅλους τοὺς Πατέρες, ὅπως προβλέπει τὸ Καταστατικὸ, καὶ τίμιους νομικοὺς, νὰ προσπαθήσῃ νὰ διασώσῃ, ὅτι μπορεῖ νὰ διασωθῇ, καὶ νὰ συνεχίσῃ τὸ μοναστήρι τὴν πορεία του, σίγουροι ὅτι θὰ ἔχουν τὴν προστασία τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνας, τοῦ προφήτου Μωϋσέως καὶ ὅλων τῶν ἁγίων τῶν ἐν Σινᾷ ἀσκησάντων.

Ἄν δὲν τὸ κάνει, ἀλλὰ στηριχθῇ στὶς ὑποσχέσεις, στὸν ἐφησυχασμὸ καὶ στὰ τεχνάσματα τῶν διαφόρων πολιτικῶν καὶ πολιτειακῶν προσώπων, ποὺ ὄχι μόνο δὲν ἐνδιαφέρονται, ἀλλὰ μισοῦν καὶ τὴν πίστι καὶ τὴν πατρίδα καὶ ὅλα τὰ πνευματικὰ προπύργια τοῦ Ἑλληνισμοῦ, νομίζω ὅτι δὲν θὰ ἀργήσῃ νὰ βιώσῃ τὸ ἀποτέλεσμα τῆς λανθασμένης αὐτῆς στάσεως.

Οἱ πολιτικοὶ αὐτοὶ βλέπουν μὲ ἄλλα μάτια. Ὅλο αὐτὸ ἡ ἀρμοδία Ὑπουργὸς κ. Ζαχαράκη τὸ βλέπει ὡς «ἱστορικὴ πρωτοβουλία ποὺ ἀποδίδει, μετὰ ἀπὸ 15 αἰῶνες, σαφὴ νομικὴ ὑπόστασι σὲ ἕνα μοναδικὸ θρησκευτικὸ καὶ πολιτιστικὸ θεσμὸ, μὲ σεβασμὸ στὴν αὐτονομία καὶ τὸ ἐκκλησιαστικό της καθεστῶς»!!! 

Καὶ τὰ λέει ἐντὸς τῆς Βουλῆς. 

Ἐκεῖ ποὺ πανηγύριζε, αὐτὴ καὶ οἱ ὄμοιοί της γιὰ τὸν σοδομονόμο!!! 

Αὐτοὶ νοιάζονται γιὰ τὸ… Σινά!!!

 Ἀκρωτήρι Χανίων. 27 Ἰουλίου 2025.

 

H άρση ασυλίας για την ψευτοβεβήλωση της Τέχνης ως τέχνη διύλισης του κώνωπος

 

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

---

Σήμερα, με την απόφαση της Βουλής να άρει την ασυλία του ανεξάρτητου βουλευτή Νίκου Παπαδόπουλου (από τους 272 ψηφίσαντες βουλευτές οι 254 υπερψήφισαν το αίτημα και οι 18 το καταψήφισαν) ολοκληρώθηκε το πρώτο μέρος της κακόγουστης θεατρικής παράστασης που έστησε το καθεστώς της Νέας Δικτατορίας και της προσχηματικής αντιπολίτευσης σε βάρος του εν λόγω βουλευτή, επειδή τόλμησε να κάνει αυτό που κανένας άλλος βουλευτής δεν τόλμησε:

Να τερματίσει την επαίσχυντη επίθεση που, υπό την μορφή αντιχριστιανικής προπαγάνδας, εξαπολύθηκε σε βάρος των Ορθόδοξων Χριστιανών μέσα στην Εθνική Πινακοθήκη (ορθότερα: Αντεθνική Τερατοθήκη), η διευθύντρια της οποίας δεν είχε την παραμικρή αναστολή να προσφέρει έναν από τους τοίχους του ημιυπογείου του Μουσείου, προκειμένου να κρεμαστούν εκεί οι τέσσερεις βλάσφημοι πίνακες που βαφτίστηκαν «εικονίσματα».

Επειδή πολλοί μπορεί να μην έχουν μπει στον κόπο να μελετήσουν προσεκτικά τι απεικονίζεται σε αυτούς τους πίνακες, ας γνωρίζουν ότι:

Στο έργο με τίτλο «Εικόνισμα 1ο», απεικονίζεται παντελώς παραμορφωμένο το πρόσωπο του Αγίου Γεωργίου, προστάτη του ελληνικού Πεζικού και Στρατού, με κέρατα στο κεφάλι, ο οποίος καρφώνει το κοντάρι του σε ένα ανθρώπινο πρόσωπο και όχι σε δράκο, ενώ μορφή δράκου έχει το άλογό του.

Επομένως, η απεικόνιση του «καλλιτέχνη» είναι προδήλως ανάποδη προς την ορθόδοξη απεικόνιση του Αγίου Γεωργίου.

Στο έργο με τίτλο «Εικόνισμα 16» απεικονίζεται απολύτως παραμορφωμένο και τρομαγμένο το πρόσωπο του Αρχαγγέλου Μιχαήλ (το στόμα του απεικονίζεται ξεδοντιασμένο), ενώ στην πλάτη του εκφύεται ουρά δράκου.

Στο έργο με τίτλο «Εικόνισμα 17» απεικονίζονται παραμορφωμένη η Παναγία να κρατά το επίσης παραμορφωμένο Θείο Βρέφος. Ειδικότερα, η μεν Παναγία απεικονίζεται ασπρόμαυρη με παραμορφωμένα τα μάτια και τα χείλη της, σαν μάγισσα, ενώ στο αριστερό της χέρι απεικονίζεται ένας σκελετός. Το δε Θείο Βρέφος απεικονίζεται τερατόμορφο, με ένα μάτι και ένα κέρατο στο κεφάλι.

Στο τέταρτο έργο, το οποίο δεν φέρει τίτλο, απεικονίζεται ο Άγιος Χριστόφορος να κρατά ένα πινέλο το οποίο επιχειρεί να αλείψει με μπογιά. Επίσης, μέσα στην τσέπη του έχει σπάτουλα, πιρούνι και δύο σωληνάρια, ένα εκ των οποίων γράφει κοβάλτιο.

Για να υπερασπιστούν κάποιοι τον «καλλιτέχνη», είπαν ότι δεν παραμόρφωσε πραγματικές εικόνες, που τις πήρε από κάποια εκκλησία, αλλά έφτιαξε δικές του, ασκώντας το δικαίωμά του να δημιουργεί ένα έργο Τέχνης, ακόμη κι αν αυτό για κάποιους θεωρείται κακότεχνο.

Όσοι επιχειρηματολόγησαν με αυτόν τον τρόπο συσκότισαν την ουσία του προβλήματος, δηλ. ότι ο εμπνευστής των εικονισμάτων έστειλε προς τους επισκέπτες της Πινακοθήκης αλλά και προς κάθε τρίτο που θα τα έβλεπε δημοσιευμένα στα ΜΜΕ, το εξής απαράδεκτο μήνυμα:

Τα εικονιζόμενα πρόσωπα, που αποτελούν τους φάρους της ορθόδοξης πίστης μας, όχι μόνο έχουν χάσει την αγία υπόστασή τους, αλλά, πολύ περισσότερο, έχουν εκπέσει σε μια υπόσταση με εκ διαμέτρου αντίθετη ιδιότητα, δηλ. έχουν γίνει πρόσωπα διαβολικά!

Σε ό,τι αφορά, ειδικότερα, τον κυνόμορφο Άγιο Χριστόφορο, τούτος γελοιοποιείται, αφού απεικονίζεται ως ζωγράφος· πιθανώς ο «χαρ(ο)άκτης», που φέρει το ίδιο όνομα με τον συγκεκριμένο Άγιο, θέλησε να αυτοαγιοποιηθεί.

Σημειωτέον ότι, μετά την βάπτισή του, ο Άγιος Χριστόφορος λουσμένος με το Άγιο Φως ανακαινίστηκε πνευματικά, ψυχικά και σωματικά, αποβάλλοντας τα κυνόμορφα χαρακτηριστικά του.

Επομένως, η εσκεμμένη και συνεχιζόμενη απεικόνιση του Αγίου στην προτέρα μορφή του, δεν συνιστά μόνο μια βαριά προσβολή στο πρόσωπο του προστάτη των οδηγών, αλλά μέσω αυτής επιχειρείται επιπλέον να αναιρεθεί η πίστη των ανθρώπων στην Ζωοποιό Χάρη του εισαγωγικού Μυστηρίου της Ορθοδόξου Πίστεως.

Επίσης, ο προπαγανδιστικός μηχανισμός που ενεργοποιήθηκε σε χρόνο ρεκόρ μετά την αποκαθήλωση των βλάσφημων έργων στηρίχθηκε και σε ένα άλλο στρεβλό επιχείρημα:

Ότι η Τέχνη δεν γνωρίζει όρια και περιορισμούς.

Έτσι ερμήνευσαν πλείστοι όσοι ειδικοί αλλά και άφθονες τηλεπερσόνες το άρθρο 16 παρ. 1 του Συντάγματος, στο οποίο ορίζεται ότι η Τέχνη είναι ελεύθερη.

Άλλο, όμως, Τέχνη ελεύθερη και άλλο Τέχνη ασύδοτη.

Πράγματι, το δικαίωμα στην ελευθερία της Τέχνης δεν τελεί υπό την επιφύλαξη του νόμου, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι υπερέχει πάντοτε έναντι όλων των άλλων δικαιωμάτων με τα οποία μπορεί να συγκρούεται.

Είναι κοινός τόπος όχι μόνο στο ελληνικό Συνταγματικό Δίκαιο αλλά και στο αντίστοιχο γερμανικό, από το οποίο έχει εμπνευσθεί την διάταξη του άρθρου 16 ο Έλληνας συντακτικός νομοθέτης:

• Ότι κανένας καλλιτέχνης δεν είναι υπεράνω των νόμων.

• Ότι και η καλλιτεχνική ελευθερία υπόκειται σε εγγενή όρια που τίθενται από το ίδιο το Σύνταγμα και είναι απολύτως δικαιολογημένα για να προστατευθούν και τα υπόλοιπα συνταγματικώς προστατευόμενα δικαιώματα, όπως είναι αυτό της θρησκευτικής ελευθερίας.

Ας δούμε τι σημειώνει ένας διαπρεπής καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου της Νομικής Σχολής Αθηνών, ειδικευμένος σε ζητήματα συνταγματικής προστασίας της Τέχνης, που, μάλιστα, ιδεολογικά ταυτίζεται με την παράταξη της Νέας Δημοκρατίας:

«Η καλλιτεχνική ελευθερία (όπως κανένα άλλο συνταγματικό δικαίωμα), δεν υπερισχύει a priori και σε κάθε περίπτωση εις βάρος άλλων συνταγματικών δικαιωμάτων και γενικότερα συνταγματικών ρυθμίσεων».

Αυτά τα έγραψε το 2016 ο Σπύρος Βλαχόπουλος στο άρθρο του με τίτλο «Τέχνη και θρησκεία. Η αμοιβαία ανεκτικότητα ως τρόπος επίλυσης συνταγματικών συγκρούσεων», που δημοσιεύθηκε στην σελίδα 45 του επιστημονικού περιοδικού «Δικαιώματα του Ανθρώπου» (σελ. 45 επ.).

Αλλά και οι υπόλοιποι συνταγματολόγοι δέχονται ομόφωνα ότι και στο ελληνικό Σύνταγμα ισχύει η αρχή της πρακτικής εναρμόνισης των συγκρουόμενων δικαιωμάτων ή διατάξεων του Συντάγματος (βλ. ιδίως Δαγτόγλου, Ατομικά δικαιώματα, 4η έκδ., 2012, σελ. 95, αριθμ. 198 και σελ. 517, αριθμ. 917· από τον χώρο του Αστικού Δικαίου βλ. Π. Παπανικολάου, Ελευθερία της Τέχνης και Δικαίωμα της Προσωπικότητας, 2008, σελ. 20).

Άρα, όσοι βγήκαν στα κανάλια και στις εφημερίδες να προπαγανδίσουν την δήθεν ανεξέλεγκτη φύση της καλλιτεχνικής ελευθερίας είπαν ένα τερατώδες ψέμα στον ελληνικό λαό, για να καλλιεργήσουν την εντύπωση ότι η πράξη του βουλευτή Νίκου Παπαδόπουλου ήταν συνταγματικά ακάλυπτη και, ακολούθως, να τον στολίσουν με τα γνωστά κοσμητικά επίθετα: «σκοταδιστή, θρησκόληπτο, ταλιμπάν» κ.λπ.

Είναι οι ίδιοι που έκαναν γαργάρα το Προοίμιο του Συντάγματος, στο οποίο ήδη από το Σύνταγμα της Επιδαύρου του 1822 γίνεται επίκληση της Αγίας, Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος.

Είναι οι ίδιοι που έκαναν γαργάρα τον όρκο του βουλευτή που προβλέπεται στο άρθρο 59 παρ. 1 του Συντάγματος.

«Ορκίζομαι στο όνομα της Αγίας και Ομοούσιας και Αδιαίρετης Τριάδας να είμαι πιστός στην Πατρίδα και το δημοκρατικό πολίτευμα, να υπακούω στο Σύνταγμα και τους νόμους και να εκπληρώνω ευσυνείδητα τα καθήκοντά μου».

Είναι οι ίδιοι που έκαναν γαργάρα το άρθρο 3 του Συντάγματος, όπου προβλέπεται ότι:

«Επικρατούσα θρησκεία στην Ελλάδα είναι η θρησκεία της Aνατολικής Oρθόδοξης Eκκλησίας του Xριστού. Κεφαλή της έχει τον Kύριο ημών Iησού Xριστό, υπάρχει αναπόσπαστα ενωμένη δογματικά με τη Mεγάλη Eκκλησία της Kωνσταντινούπολης και με κάθε άλλη ομόδοξη Eκκλησία του Xριστού και τηρεί απαρασάλευτα, όπως εκείνες, τους ιερούς αποστολικούς και συνοδικούς κανόνες και τις ιερές παραδόσεις».

Είναι οι ίδιοι που έκαναν γαργάρα το άρθρο 16 παρ. 2 του Συντάγματος, όπου ορίζεται ότι:

«H παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Kράτους και έχει σκοπό […] την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες».

Περαιτέρω, όπως έχει κριθεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Aνθρώπου στην από 20.09.1994 υπόθεση Otto Preminger κατά Αυστρίας (μετά από αίτημα του Καθολικού Επισκόπου, διετάχθη η κατάσχεση της βλάσφημης ταινίας «Das Liebeskonzil» [«Ερωτική Σύνοδος»]):

«ο κατοχυρωμένος στο άρ. 9 ΕΣΔΑ [δικαίωμα θρησκευτικής ελευθερίας· βλ. και άρ. 13 ελλ. Συντ.] σεβασμός των θρησκευτικών αισθημάτων των πιστών μπορεί νομίμως να θεωρηθεί ότι παραβιάζεται από προκλητικές απεικονίσεις αντικειμένων θρησκευτικής λατρείας. Τέτοιες απεικονίσεις δύναται να θεωρηθούν ως κακόβουλη παραβίαση του πνεύματος ανεκτικότητας που επίσης πρέπει να αποτελεί χαρακτηριστικό μιας δημοκρατικής κοινωνίας (“The respect for the religious feelings of believers as guaranteed in Article 9 can legitimately be thought to have been violated by provocative portrayals of objects of religious veneration; and such portrayals can be regarded as malicious violation of the spirit of tolerance, which must also be a feature of democratic society”)».

Αξίζει δε να θυμηθούμε τι είχε συμβεί το 2003 στην έκθεση Outlook στην Αθήνα, όταν είχε εκτεθεί ο φρικαλέος πίνακας του Τιερί ντε Κορντιέ, στον οποίο απεικονιζόταν ένα ανδρικό μόριο και αντικριστά ο Εσταυρωμένος με σπερματικό υγρό επάνω του.

Ο τίτλος του πίνακα «Πότισέ με» αποτελούσε πρωτοφανή βλασφημία του 50ού Ψαλμού του Δαυίδ και, ειδικότερα, του στίχου «ραντιεῖς μὲ ὑσσώπω, καὶ καθαρισθήσομαι».

Μετά, λοιπόν, από σφοδρή διαμαρτυρία του τότε Προέδρου της ΝΔ Μιλτιάδη Έβερτ, ο οποίος είχε απειλήσει ότι, αν δεν αποσυρθεί ο βλάσφημος πίνακας, θα τον αποκαθήλωνε ο ίδιος διά της βίας, ο Υπουργός Πολιτισμού και καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Ευάγγελος Βενιζέλος διέταξε την απόσυρσή του.

Υπερασπιζόμενος την απόφασή του αυτή, είχε δηλώσει:

«και η τέχνη συναντά ορισμένα όρια, τα οποία θέτει είτε ο νόμος είτε η κοινωνική δεκτικότητα» (βλ. π.χ. εφημ. «Ελευθεροτυπία», 13.12.2003, σελ. 41).

Η δήλωση του Ευάγγελου Βενιζέλου τον Δεκέμβριο του 2003, όπως δημοσιεύθηκε στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 13.12.2003: Για να κρατήσουμε το μυαλό μας στην θέση του

Μάλιστα, ο τότε εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Δημ. Λινός είχε δώσει παραγγελία προς την Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών, προκειμένου να διενεργηθεί επείγουσα προκαταρκτική εξέταση για το θέμα της ανάρτησης του πίνακα του Βέλγου ζωγράφου.

Αλλά προφανώς όλα αυτά έχουν καταχωνιαστεί σε κάποια δυσπρόσιτη γωνιά του μυαλού των βουλευτών του ελληνικού κοινοβουλίου που ψήφισαν υπέρ της άρσης ασυλίας του Νίκου Παπαδόπουλου, όντας σταθερά προσηλωμένοι στην αποδόμηση των ελληνοχριστιανικών πυλώνων της πατρίδας μας.

Επιπλέον, η Εθνική Πινακοθήκη, λόγω της νομικής της μορφής ως νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου που ασκεί δημόσια εξουσία, αλλά και λόγω του σκοπού της, ο οποίος συνίσταται στην μελέτη της ιστορίας της ελληνικής τέχνης, δρα ως θεματοφύλακας του ελληνικού πολιτισμού.

Τίθεται, λοιπόν, το εύλογο ερώτημα: Είναι τα τέσσερα βλάσφημα έργα κομμάτι του ελληνικού μας πολιτισμού; Μήπως συμβαίνει το ακριβώς ανάποδο; Δηλαδή, τα έργα αυτά θίγουν βάναυσα τον σημαντικότερο πυλώνα του ελληνικού πολιτισμού, που είναι η ορθόδοξη πίστη μας; Ρητορικά ερωτήματα που στοχεύουν στην υπογράμμιση του αυτονόητου.

Μάλιστα, ένα δαιμονικό καθεστώς που θέλει να μας τρελάνει, αναποδογυρίζοντας συνεχώς την πραγματικότητα και την αλήθεια, δεν έχει κανέναν ανασχετικό φραγμό να φθάσει μέχρι του σημείου να αναθέσει τον χειρισμό μιας ελαφράς φθοράς στην Υποδιεύθυνση Καταπολέμησης Διακίνησης και Εμπορίας Ανθρώπων και Αγαθών της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Οργανωμένου Εγκλήματος, στην οποία υπάγεται και η προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς!

Γελάει και το παρδαλό κατσίκι:

Πολιτιστική κληρονομιά τέσσερα ψευτοεικονίσματα, που απεικονίζουν με διαβολική μορφή την Παναγία, τον Χριστό, τον Αρχάγγελο Μιχαήλ και τον Άγιο Γεώργιο, χλευάζουν δε τον Άγιο Χριστόφορο!

Ο ορισμός του ανάποδου κόσμου!

Πόσο πάτο έχει ακόμη το αντιχριστιανικό βαρέλι; Κι όμως έχει!

Διότι ο εισαγγελέας στην υποβλητική του αναφορά, υιοθετώντας τυφλά την μαρτυρία της Διευθύντριας της Εθνικής Πινακοθήκης κ. Τσιάρα, χαρακτήρισε τα αντιχριστιανικά τερατουργήματα ως έργα ανεκτίμητης καλλιτεχνικής αξίας και αγοραστικής αξίας που ξεπερνούν τα 70.000 Ευρώ!

Η γελοιότητα έχει και συνέχεια: Τα έργα αυτά εξυπηρετούν, λέει, το κοινό όφελος! Δηλαδή, τα διαβολικά αυτά τερατουργήματα μορφώνουν και ψυχαγωγούν αόριστο αριθμό προσώπων!

Αντιθέτως, ο εισαγγελέας δεν έγραψε ούτε μισή λέξη για την προδήλως ελαφρά φθορά που υπέστησαν όχι οι πίνακες αλλά το προστατευτικό τζάμι τους, ενώ αποσπάστηκε μια φλούδα ξύλου στην παρυφή της κορνίζας ενός εξ αυτών.

Αυτές ήταν οι μοναδικές μικροφθορές, που παρουσιάστηκαν υπερδιογκωμένα σαν ένας φοβερός και τρομερός βανδαλισμός μέσα στον «ιερό ναό» της Αντεθνικής Τερατοθήκης.

Ο λαός μας έχει μια σοφή παροιμία: Κάνω την τρίχα τριχιά!

Μόνο που όταν αυτή η παροιμία εφαρμόζεται από έναν ολόκληρο κρατικό μηχανισμό, με τον συντονισμό της κυβέρνησης της εισαγγελίας και της αστυνομίας, τα πράγματα είναι πολύ ανησυχητικά, γιατί σημαίνει ότι η δικαιοσύνη δεν υπηρετεί ένα κράτος δικαίου αλλά ένα υποκριτικό κράτος αδίκου, στο οποίο η διάκριση των εξουσιών έχει καταντήσει ένα φανταχτερό κενοτάφιο.

Εκτός, όμως, από την κατηγορία της φθοράς ξένης ιδιοκτησίας, σε βάρος του Νίκου Παπαδόπουλου έχει αποδοθεί και η κατηγορία της δήθεν σοβαρής διατάραξης της ομαλής λειτουργίας της Πινακοθήκης:

Αυτή, ωστόσο, στην ουσία δεν προκλήθηκε από την αποκαθήλωση των τεσσάρων βλάσφημων έργων, αλλά από το γεγονός ότι τα αστυνομικά όργανα και οι υπάλληλοι της Εθνικής Πινακοθήκης, ενεργώντας συναυτουργικά, επέλεξαν με δική τους ευθύνη να παρεμποδίσουν την έξοδό του από τον συγκεκριμένο χώρο και να τον κατακρατήσουν εκεί παρανόμως επί πέντε περίπου ώρες, παραβιάζοντας κατάφωρα το άρθρο 62 του Συντάγματος, στο οποίο προβλέπεται ότι:

«Όσο διαρκεί η βουλευτική περίοδος, ο βουλευτής δεν διώκεται ούτε συλλαμβάνεται ούτε φυλακίζεται ούτε με άλλο τρόπο περιορίζεται χωρίς άδεια του Σώματος».

Εφόσον η πράξη του Ν. Παπαδόπουλου ήταν πλημμεληματικής φύσεως και ως τέτοια έπρεπε να αποτελέσει αντικείμενο αδείας που θα χορηγείτο από την Βουλή, η οποία, προδήλως, δεν μπορούσε να συγκροτηθεί σε σώμα την δεδομένη ημέρα, απαγορευόταν η κράτησή του έστω και για ένα δευτερόλεπτο, οπότε άπαντες ήταν υποχρεωμένοι να τον αφήσουν πάραυτα ελεύθερο.

Αν είχε ακολουθηθεί η νόμιμη διαδικασία, τότε η διακοπή της λειτουργίας της Εθνικής Πινακοθήκης θα είχε επέλθει για ολίγα μόνο λεπτά της ώρας.

Αντ’ αυτού, όμως, η Υποδιευθύντρια της Διεύθυνσης Αρχαιοκαπηλίας, τα αστυνομικά όργανα και οι υπάλληλοι φύλαξης της Εθνικής Πινακοθήκης προκάλεσαν τεχνηέντως μια άνευ προηγουμένου κωλυσιεργία, επικαλούμενοι επί πέντε περίπου ώρες την αναμονή της απόφασης του εισαγγελέως, ο οποίος χειριζόταν την υπόθεση.

Ακόμη κι ένας πρωτοετής φοιτητής της Νομικής γνωρίζει ότι, ως βουλευτής που είχε διαπράξει ένα ελαφρύ πλημμέλημα του Ποινικού Κώδικα, δεν επιτρεπόταν να συνεχίζει να κρατείται. Πώς είναι δυνατόν να μη το γνώριζαν ο εισαγγελέας και οι αστυνομικοί;

Επομένως η πολύωρη διακοπή της λειτουργίας της Εθνικής Πινακοθήκης οφειλόταν αποκλειστικώς στην αντισυνταγματική άρνηση όλων των εμπλεκομένων προσώπων να εφαρμόσουν το άρθρο 62 του Συντάγματος, παρεμποδίζοντας έτσι τον βουλευτή να αποχωρήσει, όπως είχε αναφαίρετο δικαίωμα, από το κτήριο της Εθνικής Πινακοθήκης.

Αν, πάντως, απέναντι σε έναν βουλευτή το ψευτοκράτος του Δικαίου δεν έχει κανέναν φραγμό να ποδοπατά το Σύνταγμα, τότε δεν χρειάζεται ιδιαίτερη φαντασία για να συνειδητοποιήσει κανείς πόσο εύκολα θα ποδοπατηθεί, μόλις στην θέση του βουλευτή βρεθεί ένας απλός πολίτης που θα θελήσει να αμυνθεί υπέρ της ορθόδοξης πίστης.

Είναι, λοιπόν, κάτι παραπάνω από προφανές ότι η πολιτική σκοπιμότητα, έκφανση και αυτή της διαβολικής τέχνης της προπαγάνδας, είναι εκείνη που κρύβεται πίσω από την άρση της ασυλίας του Νίκου Παπαδόπουλου:

Η πράξη του έπρεπε να παρουσιασθεί με τόσο διαστρεβλωμένο και διογκωμένο τρόπο, ώστε να πληγεί η εικόνα του ως Ορθόδοξου Χριστιανού βουλευτή και να επιτευχθεί η «δολοφονία του χαρακτήρα» του.

Αλλά, πρωτίστως, έπρεπε να δημιουργηθεί ένα αντιπαράδειγμα για κάθε άλλο Έλληνα πολίτη, Χριστιανό Ορθόδοξο, που θα τολμούσε να πράξει αναλόγως, για την υπεράσπιση της ορθοδόξου πίστεως και του Συντάγματος, του οποίου επιχειρείται ολίγον κατ’ ολίγον η αποχριστιανοποίηση.

Η στάση αυτή ταιριάζει απόλυτα με ένα από τα «ουαί ημίν» που είπε στους Φαρισαίους ο Χριστός, τον οποίο οι ελληνικές κυβερνήσεις και ιδιαίτερα η κυβέρνηση Μητσοτάκη τον πολεμούν ύπουλα – κι ας πηγαίνει στο Άγιο Όρος όπου του φιλάνε το χέρι και του παραχωρούν τον δεσποτικό θρόνο:

Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί […] ὁδηγοὶ τυφλοί, οἱ διυλίζοντες τὸν κώνωπα, τὴν δὲ κάμηλον καταπίνοντες!

Με αυτήν την φαρισαϊκή ιδιότητα της συμπαγούς πλειοψηφίας των βουλευτών (την επεσήμανε ο Νίκος Παπαδόπουλος στο κλείσιμο της ομιλίας του) ήταν με μαθηματική ακρίβεια προβλέψιμο ότι θα αποφασιζόταν η άρση της ασυλίας του ανεξάρτητου-«μαύρου προβάτου»¹ του κοινοβουλίου, προκειμένου να κινηθεί η ποινική διαδικασία για την μικροφθορά των βλάσφημων πινάκων, δηλ. να γίνει η διύλιση του κώνωπος, ενώ πριν από λίγες ημέρες, τα «λευκά πρόβατα» είχαν καταπιεί την κάμηλον, δηλ. είχαν αρνηθεί να άρουν την ασυλία 14 προστατευόμενων του καθεστώτος, αναφορικά με το βαρύτερο έγκλημα που μπορεί να διαπράξει κάποιος σε βάρος του δημοκρατικού πολιτεύματος, δηλ. την εσχάτη προδοσία.

Φυσικά, υπάρχει και το ενδιάμεσο φαρισαϊκό τρικ: Να αποφασίζει μεν η Βουλή υπέρ της παραπομπής ενός βουλευτή, αλλά φροντίζοντας να έχει περιχαρακώσει την ποινική διερεύνηση σε ένα πλημμεληματάκι-χάδι, όπως συνέβη προσφάτως με τον Κώστα Αχ. Καραμανλή, ο οποίος, αντί κακουργήματος, θα έρθει αντιμέτωπος με τον τελευταίο τροχό της ποινικής αμάξης των υπηρεσιακών εγκλημάτων, δηλ. με την παράβαση καθήκοντος.

Ζήτω, λοιπόν, η φαρισαϊκή Νέα Ψευτοδημοκρατία!

Μας κυβερνούν ξεκάθαρα πανάθλιοι κακοποιητές, τους οποίους ο λαός ανέχεται όπως ακριβώς ανέχεται τον τυραννικό σύζυγό της μια επί 6 χρόνια νυχθημερόν κακοποιούμενη γυναίκα.

Το μεγάλο πρόβλημα είναι το εξής:

Όταν η κατάσταση φθάσει στο απροχώρητο, η κακοποιημένη γυναίκα αρπάζει το όπλο και σκοτώνει τον τύραννο στον ύπνο του.

Δεν ισχύει, όμως, το ίδιο, όταν στην θέση του κακοποιημένου προσώπου βρίσκεται ο καθημαγμένος λαός, που προσπαθεί με νύχια και με δόντια να ταΐσει τα παιδιά του, να πληρώσει του λογαριασμούς, να ανταποκριθεί στις λοιπές υποχρεώσεις του και, το κυριότερο, να μην του πάρουν το σπίτι.

Οι έξυπνοι δικτάτορες έχουν φροντίσει άριστα να φέρουν τον κακοποιημένο πολίτη σε θέση ρουά-ματ. Οι εκλογές που θα του προσφέρουν θα είναι απλώς μια νέα παρτίδα σκάκι, η οποία θα καλλιεργήσει στον λαό την ψευδαίσθηση ότι αυτός θα επιλέγει τι κινήσεις θα κάνει, ενώ, στην πραγματικότητα, ολόκληρη η παρτίδα θα τελεί υπό την ασφυκτική επιτήρηση του λαοκτόνου-αόρατου μαριονετίστα.

---

Η βιωσιμότητα του ιστολογίου εξαρτάται από την ελάχιστη οικονομική στήριξη των αναγνωστών,

Ευχαριστώ θερμά για την αλληλεγγύη σας!

Λεπτομέρειες σχετικά με την συνδρομή υπάρχουν στον ακόλουθο σύνδεσμο:

kvathiotis.substack.com/subscribe

Ἄϊντε καὶ ντέ, μέχρι ὅλο τὸ κακὸ νὰ χυθῇ καὶ νὰ χαθῇ

Πῆγε ὁ ἀφορεσμένος στὸ ἅγιον Ὄρος καὶ τὴν ὥρα ποὺ ἔφτανε έκεῖ, τρακάρανε δύο ἀστικὰ λεωφορεῖα (!;) 47 τραυματίες ! ἀμέ,  τί;;  τσάμπα;

Ἐκεῖ λοιπὸν στὸ ἅγιον Ὄρος, ἀπὸ τὶς 20 Μονὲς ποὺ ὑπάρχουν, οἱ 10 τὸν κήρυξαν  ἀνεπιθύμητο γιὰ τὰ ὅσα ἔχει καμωμένα, καὶ οἱ ἄλλες 10

τὸν προσκύνησαν, ὧ ναί !  καὶ ναί ! 113 ἑκατομύρια θὰ λάβουν ! οὐάου ! Ὁ Ἰούδας πρόδωσε γιὰ μόλις τριάκοντα ἀργύρια, κορόϊδο πιάστηκε !

Τί κι ἄν σκάλωσε καὶ στραπατσαρίστηκε ἡ μύτη του προσπαθῶντας νὰ φιλήσῃ τὲς είκόνες, τί κι ἄν ὑψώνοντας τὸν δείκτη τῆς 

δεξιᾶς του σταυροκοπήθηκε ἀνάποδα, ὄχι ὦμο-ὦμο ἀλλά, συκώτι-σπλήνα, χαμηλά, ἀντίχριστα !

 

Λεφτὰ τοὺς ἔταξε  ὁ «ταπεινος προσκηνητης»

καὶ «τοὺς πάτησε μὲ τὸ βόδι τὴν γλῶσσα» καὶ τοῦ φιλήσανε καὶ τὸ χέρι, τοῦ μεγάλου ἀρχιερέως !

Τί  ΟΠΕΚΕΠΕ  καὶ ἀηδίες καὶ «ὦ τί σκάνδαλο» !! Κάποιοι δὲν τὸν θέλουν γιὰ δικούς τους λόγους καὶ συμφέροντα καὶ  προσπαθοῦν

νὰ τὸν ἀπαγκιστρώσουν -τί;; θὰ μαθαίναμε ἀλλιῶς τί περίπου γίνεται στὸν ΟΠΕΚΕΠΕ καὶ σὲ κάθε τύπου έπιδοτούμενα ; (καὶ στὸ

Κυλικεῖο τῆς Βουλῆς, ἐπιδοτούμενα τρωγοπίνουν ) «Ὁ λαὸς στὴν ἐξουσία» ἦταν τὸ σύνθημα τοῦ ΠΑΣΟΚ, γι' αὐτὸ καὶ ὁ ταλαίπωρος

ποὺ πέθανε καὶ ἀποτεφρώθη εἶπε κάποτε μὲ θράσος «Μαζὶ τὰ φάγαμε» : διεπλάκη ὁ λαὸς μὲ τὴν ἐξουσία καὶ μείναμε χωρὶς λαό ! 

γεμίσαμε ἐξουσία καὶ μᾶς φάγανε τὰ σαγόνια τῆς ἐξουσίας !

Ἔφερε καὶ τὴν Μέρκελ -ἄν καὶ δὲν εἶναι 28η Ὀκτωβρίου ὅπως πρόπερσι ποὺ ξανἆρθε -γιὰ νὰ τὸν στηρίξῃ; νὰ τὸν νουθετήσῃ; νὰ κάνῃ ὅ,τι

μπορεῖ τέλος πάντων γιὰ νὰ μείνῃ γιὰ πάντα σταθερὰ καὶ ἀμετάκλητα, στὸ Μαξἰμου !

Καὶ ὁ Τζὀκοβιτς;; Πῶς καὶ γιατί καὶ ποιός τὸν ἔφερε στὴν Ἑλλάδα καὶ γιὰ ποιόν λόγο φάγανε μαζί ὁ ἀνεμβολίαστος άντισφαιριστὴς μετὰ τοῦ 

μπολιασμένου-λέμε τώρα, Πρωθυπουργοῦ, μόνα τὰ δυό τους;;

Τὰ ΤΕΜΠΗ, ὄχι, δὲν εἶναι σκάνδαλο, εἶναι ἔγκλημα, ὅπως καὶ τὸ ΜΑΤΙ ! Καὶ οἱ φωτιὲς καὶ οἱ πλημμυροπνιγμοὶ καὶ οἱ λογιῷ ὑποχρεωτικότητες 

καὶ οἱ ψεκασμοί, ἐγκλήματα εἶναι κατὰ τῶν Ἑλλήνων, τῆς ἀνθρωπότητος, τῆς ζωῆς καὶ τῆς φύσεως. Κάποιος μὲ κέρατα μᾶς κεντρίζει νὰ πράττουμε 

-ἐμεῖς τὸ ὄν, ὁ ἄνθρωπος - τὸ κακό, γιὰ νὰ εὐχαριστιέται χαιρέκακα ποὺ μᾶς ξεφτελίζει καὶ λυπεῖ τὸν Θεό μας καὶ Πλάστη μας.

Ποιός νὰ τὸ περίμενε ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα, νὰ γίνουμε εἰδωλολάτρες καὶ σαρκολάτρες ποὺ ποτὲ δὲν ὑπήρξαμε τέτοιοι στοὺς αἰῶνες ! Βάρβαροι !

Χωρὶς οἰκογένεια, χωρὶς Πατρίδα καὶ Θεό ! Πάντα ἐξ Ἀνατολῶν καὶ Δυσμῶν μᾶς τὴν πέφτανε, μά, τώρα αὐτὸ τὸ νέο κάτω άπὸ τὴν ζώνη κτύπημα, μᾶς 

μᾶς θλίβει, μᾶς συνθλίβει, μᾶς ταΐζει λωτοὺς καὶ τοὺς τρῶμε ! 

Εἶπα λωτοὺς καὶ θυμήθηκα 'κεῖνον τὸν φιλέλληνα  ποὺ πῆγε στὴν χώρα τῶν Λωτοφάγων, τὴν Λιβύη ! Πῆγε, νέες καραβιὲς λωτοὺς νὰ μᾶς φέρει ὡς φαίνεται !!

 Ἄ, τώρα ποὺ εἶπα φιλέλληνας, θυμήθηκα ἕναν πολὺ ελληνικὸ ῥαδιοφωνικὸ σταθμό, ποὺ ἔχει γιὰ σῆμα, μὲ τὸ ὁποῖο γέμισε ὅλους τοὺς κεντρικοὺς δρόμους 

τῶν Ἀθηνῶν, παραποιημένο τὸ ἐθνικό μας σύμβολο - 9 γραμμὲς, ἄσπρη,μπλέ καὶ στὴν θέση τοῦ Σταυροῦ, τὸ κλειδὶ τοῦ ΣΟΛ.
Τερατῶδες ! Σὰν τὰ τερατώδη τῆς Πινακοθήκης ποὺ τὰ ξαναβάλανε (ἄν εἴχανε βανδαλιστεῖ, δὲν θὰ βρίσκανε τὶποτε νὰ ξαναβάλουν) πολυπροστατευμένα, μὴ τυχὸν 

καὶ κανένας Ἕλληνας μὲ φιλότιμο, τὰ καταγκρεμίσει καὶ πάλι !

Ὁ Τσίπρας λέει, μᾶς ξανάρχεται μὲ φόρα ! Ἔ, τὸν κακομοίρη κι αὐτὸν ! Θυμήθηκε τὸ Δημοψήφισμα, ὅπου  ΟΧΙ εἶπαν οἱ Ἕλληνες καὶ 'κεῖνος, φώναξε  ΝΑΙ !

Παρεμπιπτόντως, ἐκτὸς ἀπὸ τοῦ Cassel ἔχουμε καὶ κόμμα VOLT παρακαλῶ, μὲ πρόεδρο ἕναν πανσέξουαλ ποὺ δηλώνει μία ! Κόμμα πανευρωπαϊκό, ποὺ ζητᾶ 

σύνορα ἀνοικτὰ καὶ γενικῶς, ὅλα ἀνοικτὰ καὶ ξεχάρβαλα ! 

Ἐκεῖνος ὁ Γ΄ Παγκόσμιος πόλεμος, τί θὰ γίνῃ ;; θὰ γίνῃ ἢ δὲν θὰ γίνῃ;; Μιὰ στὸ καρφὶ καὶ μιὰ στὸ πέταλο μᾶς ἔχετε ! Φοβᾶστε, ἔ;; Θὰ καταστραφεῖτε, ἔ;; Θὰ 

χάσετε τὰ μασούρια καὶ τὰ χρυσὰ καὶ τὶς πρωτοκαθεδρίες σας, ἔ;; Ἐμεῖς, τί εἴχαμε τί χάσαμε ! Ὁ Θησαυρός μας, ἡ ψυχὴ κι ὁ Χριστός μας, εἶναι θησαυρὸς αἰώνιος

καὶ ἀναλλοίωτος.

Ἄντε, ἄντε καὶ κοντεύουμε, ἄντε νὰ σπάσῃ τὸ ἀπόστημα καὶ «νὰ χυθῇ ὅλο τὸ κακό» ὅπως εἶπε στὰ πεντέμιση ὁ Πετροδυσσάκος μου ὁ σοφός, καὶ νὰ χαθῇ ! 

Νὰ καθαρίσῃ ὁ ἀέρας καὶ ἡ γῆ καὶ ἡ θάλασσα ἀπὸ τὸ μίασμά μας !!

Ταχτσόγλου Καλλιόπη, ἠθοποιοός