Το Άγιο Πνεύμα στην ζωή του Ιησού (4)

 ΠΕΡΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΛΗΡΙΚΑΛΙΣΜΟΥ

ΑΝΗΚΕΙ ΗΔΗ ΚΑΘ’ΟΛΟΚΛΗΡΙΑΝ ΣΤΗΝ ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΙΡΕΣΗ

Από το χρίσμα στην έκχυση του πνεύματος. 

 

Συνέχεια από : εδω

 

Μόνον τώρα, αφού πρώτα κατανοήσουμε την σπουδαιότητα που είχε η Βάπτιση, προσωπικά, για τον Ιησού, μπορούμε να υπολογίσουμε και την σπουδαιότητα που αντιπροσώπευε για την Εκκλησία και να αξιολογήσουμε πλήρως τις δηλώσεις των Πατέρων σχετικά με το γεγονός «Είναι σε εμάς -γράφει ο Μ.Αθανάσιος- που απευθύνεται η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος πάνω στον Ιησού στον Ιορδάνη. Είναι για τον Αγιασμό μας, ώστε να γίνουμε μέτοχοι του χρίσματος και να μπορεί να λεχθεί σε μας: Δεν γνωρίζετε πώς είστε ο Ναός του Θεού και το Άγιο Πνεύμα κατοικεί σε σας (1 Κορ 3,16)».

Το χρίσμα του Χριστού ήταν ένα χρίσμα για μας, με την έννοια ότι πρoοριζόταν για μας. Ο Πέτρος, θέλοντας να εξηγήσει, στο πλήθος που συγκεντρώθηκε, το θαύμα της πεντηκοστής, λέει: τη δεξιά ούν του Θεού υψωθείς την τε επαγγελίαν του Αγίου Πνεύματος λαβών παρά του Πατρός, εξέχεε ταύτο ό νύν βλέπετε και ακούετε (Πράξεις 2,32). Την πεντηκοστή και πρίν ακόμη, στο μυστήριο του Πάσχα, ο Ιησούς εξέχυσε στην Εκκλησία εκείνο το πνεύμα. Που είχε δεχθεί από τον Πατέρα στην Βάπτιση του. Γι’ αυτό και ονομάζεται το πνεύμα του Χριστού. Την πεντηκοστή ο Κύριος Ιησούς, λέει το κείμενο του Βατικανού ΙΙ - καθιστά συμμέτοχο όλο του το μυστικό σώμα, του χρίσματος του πνεύματος με το οποίο ο ίδιος είχε χρισθεί. Ένα και το αυτό πνεύμα κυλά λοιπόν στον Ιησού και σε μας, όπως ο ίδιος χυμός κυλά στην άμπελο και στα κλήματα. 

Βεβαίως, υπάρχει μόνον ένα Άγιο Πνεύμα, μόνον που εδώ πρόκειται για μία ενότητα διαφορετική από την υποστατική, που οφείλεται στην θεμελιώδη ενότητα του τρίτου προσώπου της Τριάδος. Πρόκειται για μία ενότητα ιστορική επίσης, με την έννοια πώς το Άγιο Πνεύμα έρχεται σε μας μέσω της ιστορίας του Χριστού, και όχι κατευθείαν από την αιωνιότητα. Έρχεται μέσω της Εκκλησίας. Αυτό δεν σημαίνει πώς ξεχνούμε την πηγή του Αγίου Πνεύματος (όπως αγαπούν να υπογραμμίζουν οι Ορθόδοξοι αδελφοί) που είναι ο Πατήρ, σαν «πνεύμα του Πατρός». Δεν λησμονείται η αιώνια πηγή του, λόγω του ότι κυττάζουμε προς την άμεση πηγή του στον χρόνο.

Στο Άγιο Πνεύμα, μέσω του Ιησού, εμείς εγγίζουμε απευθείας (δηλαδή χωρίς ξένα διαφράγματα στην Θεία φύση), τον ίδιο τον Πατέρα. Ο Θεός -γράφει ο Απόστολος- έστειλε στις καρδιές μας «Το πνεύμα του Υιού του» δηλαδή το πνεύμα του Ιησού, το οποίο κράζει «Αββά, Πατέρα» (Ρωμ 8,15). Το γεγονός πως το Άγιο Πνεύμα κραυγάζει σε μας «Αββά, πατήρ», είναι η καλύτερη απόδειξη πώς είναι το πνεύμα που υπήρξε στον Ιησού της Ναζαρέτ. Και πράγματι, καθ’εαυτό, καθότι τρίτο πρόσωπο της Τριάδος, το Άγιο Πνεύμα δεν θα μπορούσε να φωνάξει στον Θεό, ονομάζοντας τον «Πατέρα», διότι δεν είναι «Υιός», όπως ο Ιησούς, διότι προοδεύει από τον Πατέρα (και από τον Υιό) «εκπορευόμενο», όχι «γεννητώς». 

Όταν επικαλούμαστε το πνεύμα, δεν θα πρέπει λοιπόν να κυττάζουμε, ιδεατά, ψηλά στον Ουρανό, ή κάπου αλλού, δεν έρχεται από εκεί το πνεύμα, αλλά από τον Σταυρό του Χριστού. Εκείνος είναι ο «πνευματικός βράχος» από τον οποίο αυτό το ύδωρ το ζών εκχέεται στην Εκκλησία για να ξεδιψάσει τους πιστούς. Όπως η βροχή, στην εποχή της, κατέρχεται πλούσια από τον ουρανό και συγκεντρώνεται στα βραχώδη βάθη των βουνών, μέχρις ότου βρεί ένα άνοιγμα προς τα έξω και μεταμορφώνεται σε πηγή που χύνεται διαρκώς μέρα νύχτα, χειμώνα καλοκαίρι, έτσι και το πνεύμα που κατήλθε και συγκεντρώθηκε ολόκληρο στον Ιησού κατά την διάρκεια της επιγείας του ζωής, πάνω στον Σταυρό βρήκε ένα άνοιγμα, μία πληγή, και έγινε πηγή που αναπηδά, για την αιώνιο ζωή στην Εκκλησία. Η στιγμή κατά την οποία ο Ιησούς εξέπνευσε πάνω στον σταυρό(Ιωάν 19,30), είναι επίσης για τον Ευαγγελιστή η στιγμή κατά την οποία «εκχύνει το πνεύμα» [όπως ακριβώς περιγράφουν  τήν στιγμή τού θανάτου τών Γκουρού, ότι διαχέει τό πνεύμα του στούς μαθητές του πού παρίστανται, καί βάσει τού οποίου ορίζονται οι διάδοχοι τής σχολής. Ο Ευαγγελιστής όμως γράφει "παραδίδει το πνεύμα". Ας προσέξουμε την αισχρή Μετα-Πατερική Θεολογία την οποία παρακολουθούμε]. 

Η ίδια αυτή έκφραση πρέπει να εννοηθεί, σύμφωνα και με την ιδιαίτερη χρήση της από τον Ιωάννη, και με την μία και με την άλλη σημασία της. Κατά γράμμα σαν εκπνέω και σύμφωνα με την μυστικιστική της σημασία σαν «δίνω το πνεύμα». Το επεισόδιο του ύδατος και του αίματος που ακολουθεί αμέσως στο κείμενο, τονίζει αυτή την μυστική σημασία. Αμέσως μετά, αυτό το μυστήριο αναπαριστάται σχεδόν πλαστικά [εικονίζεται, ενώ ήταν μυστικό], όταν στο δείπνο ο Αναστημένος Ιησούς, φυσά στους μαθητές του λέγοντας τους «Λάβετε πνεύμα Άγιο» (Ιωάν 20,22).

Αλλά εγείρεται αυθόρμητα μία ερώτηση: Γιατί εκείνο το διάλειμμα χρόνου, ανάμεσα στην στιγμή στην οποία ο Ιησούς, στον Ιορδάνη, εδέχθη το χρίσμα, και την στιγμή κατά την οποία, πάνω στον Σταυρό και την πεντηκοστή, συνέβη η έκχυση; [Όπως βλέπουμε όλη αυτή η αίρεση, από το Φιλιόκβε ακόμη, μέχρι την σημερινή ιστορική Εκκλησία και την οικονομία του Αγίου Πνεύματος, εκτός του ότι θεωρεί το κατ’εικόνα σαν την καθαυτή Αγία Τριάδα, την ενυπάρχουσα, κατανοεί την ενσάρκωση του Κυρίου και την ζωή Του, σαν εμφάνιση στον χρόνο. Σαν να μην κατόρθωσε ο Κύριος και να μην είναι δυνατόν να νικηθεί και να μεταμορφωθεί ο ΧΡΟΝΟΣ, δηλαδή ο θάνατος. Ο Κύριος όταν έλεγε Ιδού Καινά ποιώ πάντα, εννοούσε πώς αφήνω όμως τον χρόνο για τα έσχατα. Στην ίδια πλάνη έπεσαν και οι παλαιοημερολογίτες. Διότι ο Κύριος μεταμόρφωσε και τον χρόνο σε ΚΑΙΡΟ. Όπως αποκαλύπτεται με την ενσάρκωση του στην Θεοτόκο και όπως μας θυμίζουν διαρκώς οι Πατέρες στην Ευχαριστία. Πάσαν την βιοτικήν απωθώμεθα μέριμναν, διότι ήλθε ο Καιρός του ποιήσαι τω Κυρίω. Επειδή λοιπόν δεν νικιέται ο θάνατος, όπως βλέπουμε η Ανάσταση δεν παίζει ρόλο, επινοείται μία διαιώνιση του πνεύματος, κάτι ανάλογο με την διαιώνιση του είδους, κάτι παράλληλο, που οδηγεί στην αιωνιότητα, όχι όμως κάποιον, την Εκκλησία μόνον. Σώζει από τον θάνατο, στην αιωνιότητα, την Εκκλησία και Εκκλησία είναι αυτή η διαιώνιση. Εδώ στηρίζεται και η έννοια της διαδοχής της πίστεως των Αποστόλων, σαν κληρονομιά του Αγίου Πνεύματος, ιδίως από τον κλήρο, που τους διαδέχεται στον χρόνο]. Γιατί ο Ευαγγελιστής Ιωάννης λέει πώς το Άγιο Πνεύμα δεν μπορούσε να δοθεί, μέχρις ότου ο Ιησούς δεν είχε ακόμη δοξασθεί; Και ο Άγιος Ειρηναίος γράφει: το Άγιο Πνεύμα έπρεπε να συνηθίσει να κατοικεί ανάμεσα στους ανθρώπους, έπρεπε να εξανθρωπισθεί και να ιστορικοποιηθεί στον Ιησού, για να αγιάσει, μία μέρα όλους τους ανθρώπους, σεβόμενο χρόνους και τους τρόπους της ζωής και του πάθους των ανθρώπων. «Το Άγιο Πνεύμα -λέει- κατήλθε πάνω στον Υιό του Θεού, έγινε Υιός του ανθρώπου, συνηθίζοντας, σ’αυτόν να κατοικεί και να αναπαύεται ανάμεσα στους ανθρώπους, για να δυνηθεί να ενεργήσει σ’αυτούς την θέληση του Πατρός και να τους ανακαινίσει από τα γηρατειά στην νεωτερικότητα του Χριστού» (Κατά αιρέσεων ΙΙΙ, 17,1) [Σαν εξωγήινος δηλαδή]. Μέσω του Ιησού, το πνεύμα ριζώνει, ας πούμε, μέσα στον άνθρωπο, φυτεύει και περιμένει να ριζώσει, η χάρις στον άνθρωπο [σαν έμπειρος αγρότης]. Όμως στον Ιησού που δεν έχει αμαρτία, το πνεύμα μπορεί να κατέλθει και να παραμείνει (Ιωάν 1,33) [Έχουμε ξεπεράσει κατά πολύ το όριο της ανοησίας. Βρισκόμαστε σε παράνοια. Δύσκολα αντέχονται] συνηθίζοντας την παραμονή τους ανάμεσα στους ανθρώπους διαφορετικά από την Π.Δ., όταν η παρουσία του στον κόσμο ήταν μόνον «περιστασιακή». Κατά κάποιο τρόπο και το Άγιο Πνεύμα ενσαρκώνεται στον Ιησού της Ναζαρέτ, παρότι η ενσάρκωση έχει διαφορετική σημασία σ’αυτή την περίπτωση, εννοείται σαν έλευση και κατοίκηση σε μία σάρκα. [Η Βατικάνειος Εκκλησία τελικώς, με μία σύνθεση, προσλαμβάνει και τον προτεσταντισμό και την Ορθοδοξία, μετά την ακάματο διαστροφή της από τους Ρώσους μετανάστες και ιδιαιτέρως τον Φλωρόφσκι]. [Όλη αυτή η αισχρή κακοδοξία, πραγματικά η χειρότερη όλων. Η ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ, όπως την ονόμασαν οι σύγχρονοι μας Πατέρες σαν τον Πόποβιτς, προκύπτει από την κατάργηση της Ουσίας του Θεού, την άρνηση των ακτίστων ενεργειών και την κατανόηση των Υποστάσεων, κάτω από την επιρροή του Αυγουστίνου, σαν σχέσεων]. «Ανάμεσα σε εμάς και το πνεύμα του Θεού, γράφει ο Καβάσιλας υπάρχει ένας διπλός τοίχος χωρισμού: εκείνος της φύσεως και εκείνος της διεφθαρμένης θελήσεως από την αμαρτία. Ο πρώτος αφαιρέθη από την μέση από τον Σωτήρα με την ενσάρκωση Του (και συμπληρώνουμε εμείς, με το χρίσμα του) ο δεύτερος με την Σταύρωσή Του, καθότι ο σταυρός αφάνισε την αμαρτία. Αφαιρούμενοι λοιπόν και οι δύο τοίχοι, και τα δύο εμπόδια, δεν εμποδίζει τίποτε πλέον την έκχυση του Αγίου πνεύματος σε κάθε σάρκα (Η εν Χριστώ ζωή 3,1). 

Τι λέει όμως στ’αλήθεια το κείμενο του Καβάσιλα, χωρίς την κακοποίηση του Βατικάνειου: «Ο Θεός δεν διέφερε από τους ανθρώπους κατά τον τόπο, αφού κατείχε κάθε τόπο, αλλά εξαιτίας της αντιθέσεως που υπήρχε. Η ίδια η φύση μας έμενε χωρισμένη από τον Θεό, επειδή διέφερε κατά πάντα από Αυτόν και δεν είχε τίποτε κοινό μαζί Του, αφού αυτός ήταν μόνο Θεός και η φύση μας μόνο άνθρωπος. Αλλά όταν η σάρκα θεώθηκε και η ανθρώπινη φύση έλαβε ως υπόσταση τον ίδιο τον Θεό, το τείχος έγινε πλέον μύρο. Και η αντίθεση εκείνη δεν έχει θέση, αφού, η μία υπόσταση, που ήταν μόνον το Ένα, έγινε και το άλλο. Αυτή καταργεί το διαχωρισμό ης Θεότητος και ανθρωπότητος ως κοινός όρος των δύο φύσεων, γιατί σε πράγματα που διίστανται, κοινός όρος δεν μπορεί να υπάρξη». 

Συνεχίζεται 

Το Άγιο Πνεύμα στην ζωή του Ιησού (3)

 ΠΕΡΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΛΗΡΙΚΑΛΙΣΜΟΥ

ΑΝΗΚΕΙ ΗΔΗ ΚΑΘ’ΟΛΟΚΛΗΡΙΑΝ ΣΤΗΝ ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΙΡΕΣΗ.

Προς την επανεύρεση της σημασίας της Βαπτίσεως του Ιησού. 

 

 

Συνέχεια από :εδω

 
Το μυστήριο του Χρίσματος είναι σαν ένας θησαυρός βυθισμένος, που μόνον τώρα, αρχίζει να επανεμφανίζεται στην επιφάνεια. Η Δευτέρα Βατικάνεια σύνοδος [δεν είναι πλέον της Καθολικής έστω Εκκλησίας, αλλά του κράτους του Βατικανού. Διότι σήμερα οι Οικουμενιστές μάχονται κατά του Έθνους, καθώς θέλουν να βάλουν στην θέση του, μέσα στις συνειδήσεις μας, το ΚΡΑΤΟΣ. Το κράτος δίνει χρήμα και δόξα, το έθνος απαιτεί θυσίες] χάραξε μονοπάτια, μας έδειξε που να σκάψουμε. Πρέπει να επιστρέψουμε και να σκάψουμε στο έδαφος της Βίβλου και της πιο αρχαίας παραδόσεως της Εκκλησίας [η Ορθοδοξία όσο και να σκάψει θα βρεί τον κενό τάφο. Ο παπισμός βρίσκει πτώματα, και θα αναγκαστούν να περιμένουν την Δευτέρα παρουσία]. Με τα μέσα που μας προσφέρει η εξηγητική και η πιο σύγχρονη θεολογία. Διότι εάν έχουμε την παραμικρή ελπίδα να ανακαλύψουμε κάποιο νέο φώς στο μυστήριο του χρίσματος, δεν είναι επειδή βασιζόμαστε σε προσωπικές εμπνεύσεις πλέον, αλλά διότι, βασιζόμενοι στην πρόοδο των βιβλικών γνώσεων και των γνώσεων της πατριστικής περιόδου της θεολογίας παράλληλα, μπορούμε να ανακρίνουμε την Γραφή από ένα πιό ευνοϊκό σημείο, όπως επίσης διότι δεν εξαρτώμεθα πλέον από τις αιρέσεις που μας υποχρέωσαν κάποτε να απωθήσουμε την βάπτιση του Ιησού. Επιστρέφουμε λοιπόν σε ένα ταπεινό προσκύνημα στον Ιορδάνη, για να ερευνήσουμε και να κατανοήσουμε εκείνο που, σε μία μοναδική ημέρα της ιστορίας του κόσμου, συνέβη στις όχθες του. 

[Νέα σταυροφορία. Και αγγαρεύουν ξανά την Ορθοδοξία, όπως και τότε, σαν τον αιώνιο Σίμωνα τον Κυρηναίο, να τους μεταφέρει τον Σταυρό της Νίκης, διότι για τους Λατίνους ή μάλλον για τους Βατικάνειους, ο Σταυρός του Κυρίου είναι αναστάσιμος. Ας σημειώσουμε δε πώς η ένωση των Εκκλησιών δεν συναντά δογματικά εμπόδια, διότι επιχειρείται από το Βατικανό της αγάπης, όχι από την Καθολική Εκκλησία, η οποία είναι πλέον ένα ιστορικό μέγεθος, όπως και το δικό μας Βυζάντιο. Έτσι και εμείς οι Ορθόδοξοι σήμερα έχουμε στην κεφαλή μας πατριό, το φανάρι, το Κράτος του Φαναρίου. Δεν υφίσταται συνέχεια. Ο Βαρθολομαίος και κάθε πατριάρχης είναι κληρονόμος, δεν είναι διάδοχος. Αγαπάει και κάνει ό,τι θέλει. Όπως και το πνεύμα που όπου θέλει πνέει. Έχει τον Θεό της ελευθερίας μαζί του. Όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουμε, τόσο πιο γρήγορα θα καταλάβουμε την ήττα μας, διότι δεν πήραμε χαμπάρι τόσα χρόνια πώς κρύβαμε στον κόρφο μας μαύρο φίδι].

Οι εξηγητές δεν κουράζονται σήμερα, να εκθέτουν την μεγάλη υπαρξιακή σημασία που απέκτησε για τον Ιησού, η εμπειρία η οποία συνδυάστηκε με το βάπτισμα στον Ιορδάνη. Αυτή η σπουδαιότης δεν εξαρτάται μόνον από αυτό που ο Ιησούς ενήργησε σ’εκείνη την ευκαιρία (ο αγιασμός των υδάτων της βάπτισης) [τα ύδατα γύρισαν την ροή τους προς τα πίσω. Αυτός είναι ο αγιασμός και ο Άγιος. Επιστρέφει στην πηγή]. Αλλά πάνω απ’όλα από αυτό που ενήργησε σ’αυτόν σ’αυτή την περίπτωση. 
[Μία νέα αίρεση Τριαδολογική ανατέλλει, σε κλειστό κύκλωμα με την αίρεση του Φιλιόκβε... Το Spiritoque. Ο Υιός γεννάται και από το Άγιο Πνεύμα]. Και τι πράγμα ενήργησε εκείνη την ημέρα στον Ιησού; «Στην βάπτιση συνέβη κάτι που άλλαξε την ροή της ζωής του Ιησού…Είμαστε εξουσιοδοτημένοι να υποθέσουμε πώς εκείνη υπήρξε η στιγμή κατά την οποία ο Ιησούς εδέχθη την κλήση του» (Ch H.Dodd). Όχι επειδή πρίν από τότε δεν την είχε αποδεχθεί, αλλά επειδή μόνον σ’αυτό το σημείο της ωριμότητος του σε σοφία και χάρη, σαν ανθρώπου, του φανερώθηκε καθαρά και συγκεκριμένα. [Ο Συμεών ο Θεοδόχος τα είχε καταφέρει μάλλον καλύτερα από τον ίδιο τον Χριστό. Ήταν μικρός και το ξέχασε]. «Ακριβώς την στιγμή της βαπτίσεως ο Ιησούς έπρεπε να αποκτήσει την βεβαιότητα πώς έπρεπε να αναλάβει τον ρόλο του υπηρέτη του Γιαχβέ». (O. Gullmann). [Μιλάμε καθαρά για άλλον Θεό]. 

Η ουράνια φωνή, αναφωνεί στον Ιησού, τα λόγια που στον Ησαΐα 42,1, απευθύνονται στον υπηρέτη του Γιαχβέ: ιδού ο υπηρέτης μου τον οποίο υποστηρίζω, ο εκλεκτός μου με τον οποίο ευχαριστούμαι, έθεσε το πνεύμα μου πάνω του». Αυτή την στιγμή λοιπόν, όσο μπορούμε να καταλάβουμε συμβαίνει η συγχώνευση, στην συνείδηση του Ιησού-καθότι είναι και ανθρώπινη συνείδηση-των δύο μορφών του Μεσσία και του δούλου του Θεού, μία συγχώνευση, μία τήξη [η οποία όμως δεν είναι πλέον ασυγχύτως και αδιαιρέτως] από την οποία θα εξαρτηθεί από τώρα και στο εξής, η ταυτότης και η μεσσιανική νεωτερικότης του Ιησού και η οποία θα δώσει ένα ξεκάθαρο ίχνος, αδύνατον να παρανοηθεί, σε κάθε του λέξη και πράξη [ο Ιησούς υποβαθμίζεται σε ΠΡΟΦΗΤΗ για να ανοίξει και ο δρόμος με τον Μωαμεθανισμό]. 

Αυτή η πατρική αποκάλυψη όμως δεν βρίσκει τον Ιησού απροετοίμαστο. Η απόφασή του να βαπτιστεί από τον Ιωάννη, μπαίνοντας κατά κάποιο τρόπο στην ουρά με τους αμαρτωλούς και γινόμενος ένα μ’αυτούς, ήταν ήδη ένα βήμα προς την ανάληψη πάνω του των αμαρτιών των ανθρώπων, κάτι ουσιώδες, στην αποστολή τού δούλου του Γιαχβέ(Ησ 53,6). Η σκηνή όπου ο Ιησούς βαπτίζεται ανάμεσα στους αμαρτωλούς, είναι μία πρόγευση της σκηνής που ο Ιησούς σταυρώνεται ανάμεσα στους ληστές. Επι πλέον, όλη του η περασμένη ζωή στην Ναζαρέτ, κάτω από την υπακοή του στον Πατέρα και στους ανθρώπους, ήταν μία προετοιμασία γι’αυτή την ώρα. Η αποκάλυψη του Πατρός, την στιγμή της Βαπτίσεως, πέφτει σ’αυτό το προετοιμασμένο έδαφος, δημιουργώντας μία καινούργια κατάσταση, για την οποία χρειάζεται μία καινούργια κατάφαση (Γένοιτό μας κατά το ρήμα σου), εκ μέρους του Ιησού [ότι δίδασκε ο Κύριος σε μας, και ότι διδάσκει, το γυρίζουν στον ίδιο. Ο ίδιος δίδασκε τον εαυτό του, σε όλη την διάρκεια της Κ.Δ.]. 

Μία κατάφαση λοιπόν την οποία προφέρει αμέσως, αντιστεκόμενος στους πειρασμούς του διαβόλου που ήθελε να τον σπρώξει στην αντίθετη κατεύθυνση από εκείνη της αποστολής. Κλήση του Πατρός και απάντηση του Ιησού συναντώνται και αλληλοδιαδέχονται με μία διείσδυση υπακοής και αγάπης ανάμεσα στην ανθρώπινη θέληση και την Θεία. Το  Άγιο Πνεύμα έρχεται να χρίσει, δηλαδή σύμφωνα με την Βιβλική γλώσσα, να εξαγιάσει, να δώσει το ένδυμα και τις αναγκαίες δυνάμεις στον Ιησού για την αποστολή του, η οποία δεν είναι η απλή σωτηρία των ανθρώπων, αλλά να τους σώσει μ’έναν συγκεκριμένο τρόπο, όπως τον έχει καθορίσει ο Πατήρ, δηλαδή μέσω της ταπεινώσεως, της εκούσιας υπακοής και της εξιλαστηρίου θυσίας. 

Η υπέρβαση αυτής της στιγμής της ζωής του Ιησού θα σήμαινε την καθυστέρηση της λυτρωτικής κατάφασης της νύχτας της Γεθσημανή δηλαδή θα έπρεπε να την τοποθετήσουμε μόνον στο τέλος, και όχι στην αρχή της Μεσσιανικής του αποστολής. Την στιγμή της ενσαρκώσεως, η μοναδική ελεύθερη αποδοχή του πλάσματος, της σωτηρίας, είναι η κατάφαση της Μαρίας. Ξεκινώντας όμως από την Βάπτιση και από τους πειρασμούς της Ερήμου, υπάρχει κάτι καινούργιο στην ιστορία της σωτηρίας. Υπάρχει η ελεύθερη και ανθρώπινη αποδοχή ενός Θεου. Ανθρώπινη αλλά του Θεού. Ένα ναι δηλαδή μίας καθαρής ανθρώπινης ποιότητος, αλλά θεϊκής δυνάμεως. 

[Πώς λέγεται αυτή η κατάπτωση; ΛΕΞΙΛΑΓΝΕΙΑ!].

Σ’αυτό το καινούργιο και θεμελιώδες στάδιο της ζωής του Ιησού, αντιστοιχεί ένα καινούργιο βασικό χρίσμα του Αγίου πνεύματος και αυτό ακριβώς εννοούμε όταν ομιλούμε για το μυστήριο του χρίσματος. Δημιουργεί κάτι νέο στην πνευματική διαδρομή του Χριστού, τόσο που υπήρξε μία στιγμή που πιστευόταν ότι το όνομα Χριστός προερχόταν από το Χρίσμα. Πρόκειται για έναν λειτουργικό νεωτερισμό, δηλαδή μέσα στην αποστολή- Δηλαδή δεν είναι μεταφυσικός- στην βαθειά πραγματικότητα του προσώπου. Φανερώνεται δε, μέσω μεγαλειωδών και αμέσων αποτελεσμάτων: θαύματα, κηρύγματα με δύναμη και αυθεντία, εγκατάσταση της Βασιλείας του Θεού, νίκη πάνω στους δαίμονες. Γίνεται έτσι κατανοητό το γεγονός ότι τα Ευαγγέλια δίνουν τόση μεγάλη σπουδαιότητα στο επεισόδιο της Βαπτίσεως του Ιησού, παρότι συνιστά μία δυσκολία από την μεριά της απολογητικής, διότι θα μπορούσε να σημαίνει μία ατέλεια στον Χριστό και μία κατωτερότητα σε σχέση με τον Βαπτιστή. 

Η σπουδαιότης που αποδίδουν στην Βάπτιση, προκύπτει επίσης και από το γεγονός πώς, στην πιο αρχαία φάση της παραδόσεως των Ευαγελίων, αποτελούσε το ξεκίνημα, την αρχή του Ευαγγελίου και της ιστορίας του Ιησού (Μάρκου 1,1.9).

Μία αρχή όμως που με τα Ευαγγέλια του Ματθαίου και του Λουκά, θα μετατεθεί στην Παρθενική γέννηση από την Μαρία και με τον Ιωάννη, στην αιώνια γέννηση από τον Πατέρα.

Τα Ευαγγέλια χωρίς το αρχικό επεισόδιο της Βαπτίσεως του Ιησού θα ήταν σαν τις πράξεις των Αποστόλων χωρίς την αρχική διήγηση της πεντηκοστής: θα έλειπε το κλειδί ανάγνωσης για να κατανοηθεί η συνέχεια. 

Συνεχίζεται

Το Άγιο Πνεύμα στην ζωή του Ιησού

ΠΕΡΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΛΗΡΙΚΑΛΙΣΜΟΥ

ΑΝΗΚΕΙ ΗΔΗ ΚΑΘ’ΟΛΟΚΛΗΡΙΑΝ ΣΤΗΝ ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΙΡΕΣΗ.

 

Ο παπαΘΕΡΜΟΣ επιμένει να διακηρύττει, αντίθετα από τους Πατέρες οι οποίοι επιμένουν πως όλα τα Μυστήρια της Εκκλησίας ανήκουν στον Κύριο, πως με το χρίσμα ο πιστός λαμβάνει όλο το Άγιο Πνεύμα που του αναλογεί και στην συνέχεια με την εξομολόγηση και την ευχαριστία, το αυξάνει και σώζεται.

Τα ίδια ισχυρίζεται και ο Οικουμενισμός του Ζηζιούλα, εισάγοντας απλώς ή προσθέτοντας την εσχατολογία των Προτεσταντών.

Βρήκαμε λοιπόν μία σύντομη εργασία της συγχρόνου Καθολικής Εκκλησίας, του φραγκισκανού μοναχού Raniero Cantalamessa, με τίτλο: Το Άγιο Πνεύμα στην ζωή του Ιησού, και θα παρουσιάσουμε τα κεντρικά του σημεία. Θα αποκαλυφθεί ταυτόχρονα και το παράδοξο της αιρέσεως του παπισμού που μας διαφεύγει εν πολλοίς.

«Ο Θεός έχρισε με πνεύμα Άγιο και δύναμη τον Ιησού της Ναζαρέτ».

Το μυστήριο του Χρίσματος (που ακολουθεί λογικά το μυστήριο της ενανθρωπήσεως) είναι το ιδανικό σημείο παρατήρησης, στο Ευαγγέλιο, για να ανακαλύψουμε την σχέση ανάμεσα στον Ιησού και στο Άγιο Πνεύμα και την σχέση ανάμεσα στο Άγιο πνεύμα και την Εκκλησία [Δυστυχώς για όλους μας οι Λατίνοι δεν διακρίνουν ανάμεσα στην έκφραση πνεύμα Άγιο και Άγιο Πνεύμα. Διαθέτουν και για τα δύο την ίδια έκφραση]. Εάν λοιπόν το πνεύμα το οποίο την πεντηκοστή κατήλθε στην Εκκλησία και με το Βάπτισμα προσφέρεται στις καρδιές μας δεν είναι άλλο από το πνεύμα το οποίο υπήρξε στον Ιησού της Ναζαρέτ και οδήγησε όλα του τα βήματα, τότε πρέπει να ανακαλύψουμε σε τι πράγμα το πνεύμα ώθησε τον Ιησού κατά την διάρκεια της ζωής του για να γνωρίσουμε σε τι πράγμα ωθεί και εμάς σήμερα και την Εκκλησία. Διότι Αυτό ωθεί στα ίδια πράγματα πάντοτε.

Στην αρχή του Ευαγγελίου του ο Ιωάννης δηλώνει μεγαλοπρεπώς πώς από την «πληρότητα» του ενσαρκωμένου Λόγου όλοι εμείς δεχθήκαμε την μίαν χάριν κατόπιν της άλλης (Ιωάν 1,16). Ο Απ. Παύλος δηλώνει το ίδιο πράγμα, όταν γράφει, ότι στον Ιησού κατοικεί ολόκληρο το πλήρωμα της θεότητος, και εν αυτώ είμαστε πλήρεις (Κολ 2,9).

Οι Πατέρες της Εκκλησίας κατενόησαν αυτές τις εκφράσεις με μία ακριβέστατη σημασία: από την πληρότητα του πνεύματος του Αγίου τού Ιησού, δεχθήκαμε και δεχόμαστε την μίαν Χάριν μετά την άλλην. Σ’ Αυτόν κατοικεί σωματικώς όλη η πληρότης του Αγίου Πνεύματος, και σ’αυτόν εμείς έχουμε μέρος σ’αυτή την πληρότητα [Η απόλυτη κακοποίηση, ας προσέξουμε. Δεν πρόκειται για κατανόηση των Πατέρων αλλά για την διδασκαλία του Απ. Παύλου. “διότι εις αυτόν κατοικεί ολόκληρον το πλήρωμα της θεότητος εν σωματική μορφή. Και εν αυτώ είσθε πλήρεις. Αυτός είναι η Κεφαλή κάθε αρχής και Εξουσίας.” Εδώ κρύβεται όλη η κακοδοξία. Διότι καταργούν το θεωμένο ήδη σώμα του Κυρίου. Βασιζόμενοι στην έκφραση σωματικώς. Διότι στην συνέχεια της επιστολής ο Απόστολος γράφει: Εν αυτώ έχετε περιτμηθή, όχι με περιτομήν καμωμένην με χέρια ανθρώπου, αλλά διά της αποβολής του σαρκικού σώματος, δηλαδή με την περιτομήν του Χριστού. Κανένας δεν δίνει σημασία στο σωματικώς και στην αποβολή του σαρκικού σώματος. Ιδιαιτέρως σήμερα ο Λουδοβίκος αυτή την κακοδοξία την κατασκεύασε νεωτερική ορθόδοξη θεολογία].

Ο Νοβατσιανός  (Novaziano) στο περί Τριάδος γράφει: «Το Άγιο Πνεύμα είναι αυτός που, μετά την βάπτιση του κατήλθε πάνω στον Κύριο με την μορφή περιστεράς και παρέμεινε, κατοικώντας μόνον στον Χριστό με πληρότητα, χωρίς κάποιο όριο, έτσι ώστε από αυτόν να μπορέσουν να την δεχθούν σαν σταγόνες χάριτος, παραμένοντας άθικτη σ’αυτόν όλη η πηγή του Αγίου Πνεύματος, σαν να ξεκινούσαν, από την πληρότητα τού πνεύματος που κατοικούσε στον Χριστό, πολλοί μικροί χείμαρροι δώρων και πράξεων.»

Ποιο είναι το συγκεκριμένο γεγονός, που καθιστά το χρίσμα ένα μυστήριο, στην ζωή του Χριστού; Δηλαδή ένα ιστορικό γεγονός πλήρες σημασίας για την σωτηρία μας και γι’αυτόν τον λόγο δοξάζεται στην λειτουργία από την Εκκλησία μας;: Αυτό το γεγονός είναι η Βάπτιση του Ιησού στον Ιορδάνη. Όταν ο Ιησούς ανεβαίνοντας από το νερό, είδε να ανοίγουν οι Ουρανοί και το πνεύμα σαν περιστερά να κατεβαίνει επάνω του (Μάρη 1,10) [Βεβαίως δεν εξυπηρετεί τον σκοπό της ψευδοθεολογίας η συνέχεια: και φωνή εγένετο εκ των ουρανών σύ ει ο υιός μου ο αγαπητός, εν σοί ευδόκησα! Διότι η Ορθοδοξία των Πατέρων σημειώνει πώς στο Βάπτισμα απεκαλύφθη ο Τριαδικός Θεός, δεν εχρίσθη ο Κύριος ή απεκαλύφθη ο Κύριος σάν το δεύτερο πρόσωπο τής Αγίας Τριάδος].

Ο Απ. Πέτρος στον  οίκο του εκατόνταρχου, λέει: Μετά το βάπτισμα ο εκήρυξεν Ιωάννης… ο Θεός έχρισεν πνεύματι Αγίω και δυνάμει, Ιησού τον από Ναζαρέτ, ο οποίος διήλθεν ευεργετών και Ιώμενος πάντας τους καταδυναστευομένους υπό του διαβόλου (πράξεις 10,37….) Πρίν από το βάπτισμα υπήρξαν βεβαίως και άλλα χρίσματα στην ύπαρξη του Υιού του Θεού. Υπήρξε το χρίσμα ή τουλάχιστον ο ερχομός του Αγίου πνεύματος την ίδια την στιγμή της ενσαρκώσεως, λόγω του οποίου μάλιστα ήταν Άγιος ήδη από την γέννησί του. Σύμφωνα με μερικούς Πατέρες, υπήρξε ακόμη πρίν την ενσάρκωση, το «κοσμικό χρίσμα», δηλαδή το χρίσμα που είχε δεχθεί ο Λόγος από τον Πατέρα, εν όψει της δημιουργίας του κόσμου έτσι ώστε -όπως γράφει ο Ειρηναίος της Λυών- να μπορέσει με την σειρά του να χρίσει και να χαριτώσει κάθε πράγμα δίνοντας στο σύμπαν την λάμψη του.

Όλοι αυτοί οι Θεολόγοι της πρώτης ώρας δεν αγνοούσαν λοιπόν, την παρουσία του Αγίου πνεύματος στον Ιησού, από την πρώτη στιγμή της γεννήσεως του. Παρ’όλα αυτά προσέδιδαν μία ξεχωριστή σημασία, αποφασιστική δε, στο επιβλητικό χρίσμα που ελαβε ο Ιησούς στον Ιορδάνη με την ευκαιρία του ξεκινήματος του μεσσιανικού του έργου. Σύμφωνα με μερικούς, όπως στην ενσάρκωση ο Λόγος είχε γίνει Ιησούς, έτσι στο χρίσμα της βαπτίσεως του, «Είχε γίνει Χριστός, δηλαδή ο Χρισμένος του Θεού, ο Μεσσίας. «Ονομάζεται Χριστός διότι εχρίσθη από τον Πατέρα με το Άγιο Πνεύμα» (Τερτυλλιανός, περί Βαπτίσεως (7,1)). Η σπουδαιότητα του μυστηρίου του χρίσματος ήταν τέτοια που παρήγαγαν από αυτό, το ίδιο το όνομα των Χριστιανών: Γι’αυτό γράφει ο Θεόφιλος Αντιοχείας, ονομαζόμαστε Χριστιανοί, διότι είμαστε χρισμένοι, διότι χριόμεθα, με το έλεος του Θεού. Σύμφωνα με την εξήγηση τους, δεν σημαίνει τόσο, ακόλουθος του Χριστού, όπως το εννοούσαν οι Εθνικοί, οι οποίοι έδωσαν πρώτοι αυτό το όνομα στους Χριστιανούς στην Αντιόχεια, αλλά μετέχοντες στο χρίσμα του Χριστού.

Συνεχίζεται...

Σχόλιο: Είμαστε διατεθειμένοι να δεχθούμε όλες αυτές τις συνέπειες και όλες όσες ακολουθούν, στην αλήθεια της πίστεως μας που μόνον μας σώζει, υιοθετώντας την Λατινική Θεολογία, όπως ο Θερμός και ο κληρικαλισμός, ακολουθώντας τον Τρεμπέλα που ταύτισε τον καθολικισμό με την Ορθοδοξία; Να ταυτίσουμε τον Κύριο με τον θεσμό της Εκκλησίας; Και να αφήσουμε ανοιχτή την πύλη της οικονομίας του Αγίου πνεύματος, όπως είδαμε ήδη, η οποία θα μας ελευθερώσει από τον θεσμό, δηλαδή τον Κύριο;

Για να αποκτήσουμε μετά θάνατον σώμα παρακλήτου, όπως ισχυρίζεται ο Γιανναράς;

πηγή

Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου_ΓΙΑΤΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΒΑΠΤΙΣΘΗΚΕ ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΩΝ;

Λένε: ο Χριστός βαπτίσθηκε σε ηλικία τριάντα ετών, και μάλιστα ενώ ήταν Θεός, και συ με συμβουλεύεις να κάνω γρήγορα το βάπτισμα; Λέγοντας ότι ήταν Θεός έδωσες την απάντηση. Εκείνος ήταν η ίδια η κάθαρση και δεν είχε ανάγκη από αυτήν· αλλά «καθαρίζεται» και σαρκώνεται για σένα, ενώ ήταν άσαρκος. Και ούτε κινδύνευε καθυστερώντας το βάπτισμά του. Διότι αυτός ήταν ρυθμιστής και του πάθους και της γεννήσεώς του. Ενώ για σένα είναι μεγάλος ο κίνδυνος αν πεθάνεις έχοντας γεννηθεί μόνο τη γέννηση της φθοράς και χωρίς να ντυθείς την αφθαρσία που δίνει το βάπτισμα. Σκέπτομαι ακόμη και το άλλο· ότι εκείνος έπρεπε τότε να βαπτισθεί, ενώ για σένα δεν συντρέχει ο ίδιος λόγος. Διότι άρχισε το δημόσιο έργο του όταν έγινε τριάντα ετών, όχι νωρίτερα, και για να μη δώσει την εντύπωση ότι είναι ένας που θέλει να επιδειχθεί και για να δείξει ότι υπέστη πλήρη τη δοκιμασία της αρετής, και τέλος επειδή αυτή η ηλικία εθεωρείτο κατάλληλη για να έχει δοκιμασθεί κάποιος στην αρετή.
(Λόγος Μ΄, εις το Άγιον Βάπτισμα).

Λόγος Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου εις τα Άγια Θεοφάνεια

Αλλά και ανεβαίνει από το νερό ο Ιησούς. Ανεβάζει δε μαζί του και τον κόσμο και βλέπει να σχίζονται οι ουρανοί, τους οποίους ο Αδάμ είχε κλείσει για τον εαυτό του και για τους απογόνους του, όπως είχε κλείσει και με τη φλόγινη ρομφαία τον παράδεισο.

 Και το Πνεύμα μαρτυρεί τη Θεότητα (διότι το όμοιο σπεύδει προς το όμοιο) και η φωνή από τους ουρανούς (διότι απ’ εκεί προερχόταν εκείνος για τον οποίον διδόταν η μαρτυρία). Εμφανίζεται δε σαν περιστέρι (διότι τιμά το σώμα, αφού και αυτό γίνεται Θεός με τη θέωση, όταν αυτή θεωρείται από την πλευρά του σώματος) και λόγω του ότι είναι από πολύ παλαιά συνηθισμένο να φέρει την ευχάριστη αγγελία της παύσεως του κατακλυσμού το περιστέρι. Εάν δε κρίνεις την θεότητα με όγκους και με σταθμά, και για τον λόγο αυτόν σου φαίνεται μικρό το Πνεύμα, επειδή παρουσιάζεται με μορφή περιστεριού, ω ανόητε και μικρόψυχε για τα πιο μεγάλα, είναι καιρός να δυσφημίσεις και τη βασιλεία των ουρανών, επειδή παρομοιάζεται με ένα σπυρί από σινάπι, και να υπερυψώνεις το διάβολο πιο πολύ από την μεγαλειότητα του Ιησού, επειδή αυτός μεν ονομάζεται βουνό μεγάλο και Λεβιάθαν και βασιλεύς όσων βρίσκονται στα νερά, ενώ ο Ιησούς ονομάζεται «αρνίον και μαργαρίτης και σταγών» και άλλα παρόμοια,

Επειδή δε σήμερα πανηγυρίζουμε το βάπτισμα και πρέπει να κακοπαθήσουμε λίγο για χάρη εκείνου ο οποίος για χάρη μας έγινε όπως εμείς και βαπτίσθηκε και σταυρώθηκε, ας εξετάσουμε φιλοσοφικά κάτι σχετικό με την διαφορά των Βαπτισμάτων, για να φύγουμε απ’ εδώ καθαρισμένοι. Ο Μωϋσής βάπτισε, αλλά βάπτισε στο νερό και πριν απ’ αυτό στη νεφέλη και στη θάλασσα. Αυτό δε αποτελούσε σύμβολο, όπως πιστεύει και ο Παύλος. Η θάλασσα του νερού, η νεφέλη του Πνεύματος, το μάννα του άρτου της ζωής, και το νερό, που έπιναν, του ουρανίου ποτού. Και ο Ιωάννης βάπτισε, αλλά όχι τελείως ιουδαϊκά, επειδή δεν βάπτισε μόνο στο νερό αλλά και στη μετάνοια. Όχι όμως και ολότελα πνευματικά, επειδή δεν προσθέτει και το «εις το Πνεύμα». Βαπτίζει και ο Ιησούς, αλλά στο Πνεύμα. Αυτό είναι η τελειότητα. Και πώς δεν είναι Θεός, για να γίνω και λίγο παράτολμος, εκείνος από τον οποίον θα γίνεις και συ Θεός; Γνωρίζω και τέταρτο βάπτισμα, το βάπτισμα του μαρτυρίου και του αίματος, στο οποίο βαπτίσθηκε και ο ίδιος ο Χριστός, και που είναι πολύ πιο αξιοσέβαστο από το άλλα, γιατί δεν μολύνεται από μεταγενέστερα αμαρτήματα. Γνωρίζω και πέμπτο ακόμη, το βάπτισμα των δακρύων, που είναι ακόμη πιο επίπονο, όπως «εκείνος ο οποίος βρέχει κάθε νύκτα το κρεββάτι και το στρώμα του με δάκρυα», που «οι πληγές της κακίας μυρίζουν άσχημα και έχουν σαπίσει», που «πενθεί και βαδίζει με σκυμμένο κεφάλι» και που μιμείται την επιστροφή του Μανασσή και την ταπείνωση των κατοίκων της Νινευΐ, η οποία τους εξασφάλισε τη συγχώρηση·, ο οποίος, ακόμη, λέει αυτά που είπε ο τελώνης στο ναό και κέρδισε τη συγχώρηση αντί για τον καυχησιάρη φαρισαίο, και ο οποίος σκύβει με ταπείνωση, όπως η Χαναναία, και ζητά να τον ευσπλαγχνισθούν και να του δώσουν ως τροφή ψίχουλα, την τροφή δηλαδή που τρώει ο σκύλος όταν είναι πολύ πεινασμένος.