Δεν τα συναντάς μόνο στις εκκλησίες τα καντηλάκια. ..

 

Τα συναντάς και στα πλαϊνά του δρόμου, δίπλα σε φυλλωσιές, σε χωράφια, σε κορφές και σε συρματοπλέγματα. Τα συναντάς εκεί όπου κάποτε υπήρχαν ζωές, ψυχές, άνθρωποι αγαπημένοι. Τα συναντάς στα πιο απρόβλεπτα μέρη, στις πιο απρόβλεπτες στιγμές. Γιατί έτσι είναι οι «απώλειες»: ξαφνικές, απροειδοποίητες, απρόβλεπτες.

Και έρχονται ετούτες οι μικρές φλογίτσες, στη μέση του πουθενά, να σου υπενθυμίσουν τη σπουδαιότητα της ζωής, τη δύναμη του «τώρα», το μεγαλείο που κρύβεται πίσω από την απόφασή σου να ζήσεις με ανεμελιά, με αγάπη και με καλοσύνη.

Και ετούτο το καντηλάκι, τοποθετημένο μπροστά από το συρματόπλεγμα, με κάνει κάθε φορά να σταθώ μπροστά του, να «προσκυνήσω» την ομορφιά που το περιβάλλει, να «αναπνεύσω» ευλαβικά την απλότητα του τοπίου και να συνειδητοποιήσω ότι τα «όρια» της ζωής και του θανάτου είναι ένα σύνορο λεπτό και εύθραυστο.

Και αυτός ο κόσμος, ο παράξενος, κρύβει μεγάλη ομορφιά μέσα του για να τον εγκαταλείψουμε χωρίς να έχουμε ζήσει πραγματικά.

Γι’ αυτό, λοιπόν, ας ανοίξουμε τις καρδιές μας, ας αγαπήσουμε, ας συγχωρέσουμε, ας γελάσουμε, ας μοιραστούμε, ας παίξουμε, ας γεμίσουμε το σώμα μας με αγκαλιές, το μυαλό μας με θετικές σκέψεις και την ψυχή μας με αθωότητα.

Μια «φλογίτσα» είμαστε κι εμείς. Ας φωτίσουμε τον κόσμο μας με αγάπη και γαλήνη.

 

Χρήστος Δασκαλάκης

12 χρόνια. Ίδια διαδρομή, ίδιο τάμα, ίδια πίστη.

Ο Γιάννης ξεκινά κάθε χρόνο από το λιμάνι της Μυτιλήνης και φτάνει με τα πόδια στον Μανταμάδο, κουβαλώντας στην πλάτη του την εικόνα του Ταξιάρχη. Μόνος του.

Όλα ξεκίνησαν όταν ο ανιψιός του διαγνώστηκε με λευχαιμία. Του έταξε πως αν γίνει καλά, θα κάνει αυτή τη διαδρομή κάθε χρόνο.

Το παιδί τα κατάφερε. Σήμερα ζει στη Γερμανία και λέει πως ο Ταξιάρχης είναι ο αγαπημένος του Αρχάγγελος

Ο «Καππαδόκης» Άγιος Γεώργιος

Οι Τούρκοι αναστηλώνουν εκκλησία και θέλουν να ξαναζωντανέψουν ελληνικό χωριό!

 

Στην καρδιά της Καππαδοκίας, εκεί όπου οι πέτρες έχουν σμιλευτεί από τον άνεμο και τον χρόνο. Η μικρή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο χωριό Γκιουλελέζ της περιοχής Γεσίλ – Χισάρ, κοντά στην Καισάρεια ετοιμάζεται να ξαναζωντανέψει μέσα από ένα φιλόδοξο έργο αποκατάστασης . Σκαλισμένη μέσα στο βράχο , όπως πολλές άλλες της Καππαδοκίας, χρονολογείται πιθανότατα στους πρώτους χριστιανικούς αιώνες. Οι τοιχογραφίες της εκκλησίας, που απεικονίζουν σκηνές από τη ζωή και τα θαύματα του Αγίου Γεωργίου, φέρουν τα σημάδια της φθοράς, αλλά και της βαθιάς ευλάβειας που τη συνόδευσε μέσα στους αιώνες. Σήμερα ομάδες συντηρητών και αρχαιολόγων εργάζονται για να διασώσουν κάθε πινελιά χρώματος και κάθε ίχνος ιστορίας.

 

Το χωριό του Αγίου

Κατά τα αγιολόγια ο πατέρας του Γεωργίου ανήκε σε πλούσια και σημαντική γενιά της Καππαδοκίας. Σύμφωνα με την παράδοση, γεννήθηκε στο Γκιουζελέζ – σε παλαιό χειρόγραφο αναφέρεται η Γεωργία, της οποίας είναι προστάτης. Η περιοχή γύρω από το συγκεκριμένο χωριό είναι γεμάτη ίχνη από παλαιούς χριστιανικούς οικισμούς και εκκλησίες , σπηλαιώδεις κατοικίες και μοναστήρια που θυμίζουν τη χρυσή εποχή του πρώιμου Χριστιανισμού στην Καππαδοκία. Οι «νεραϊδοκαμινάδες», όπως ονομάζονται οι εντυπωσιακοί βραχώδεις σχηματισμοί, πλαισιώνουν το χτιστό ναό

 

Η αναγέννηση του μνημείου

Το υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού της Τουρκίας έχει αναλάβει την αποκατάσταση, με στόχο τη δημιουργία ενός νέου προορισμού πολιτιστικού τουρισμού. Όπως αναγγέλλει ο Ομέρ Τοσούν, πρόεδρος της Ένωσης Επενδυτών Τουρισμού της Καππαδοκίας, η εκκλησία θα λειτουργήσει «ως τόπος σεβασμού και περισυλλογής» .

Ο Άγιος Γεώργιος τιμάται και από την Ορθόδοξη και από την Καθολική Εκκλησία , και είναι ο προστάτης της Αγγλίας, της Μόσχας και της Βραζιλίας. Ο Ομέρ Τοσούν διηγείται με συγκίνηση πως ένας γνωστός Βραζιλιάνος σκηνοθέτης ζήτησε να γνωρίσει το «χωριό του Καππαδόκη Αγίου». Όταν αντίκρισε την αγιογραφία του, δάκρυσε. «Είναι απίστευτο να στέκεσαι εκεί, που γεννήθηκε ένας άγιος που ενώνει την Ανατολή και τη Δύση», είπε.

 

Η ευρύτερη περιοχή

Σε κοντινή απόσταση βρίσκονται η Ποταμιά, ένα αμιγώς ελληνικό χωριό. Εκεί υπάρχει μια πρωτοχριστιανική μεγάλη, αλλά ερειπωμένη εκκλησία του Αγίου και μια άλλη νεότερη του 1870, που λειτουργούσε ως το 1923-24, μέχρι την ανταλλαγή. Σήμερα είναι τζαμί. Τα ελληνικά εγκαταλελειμμένα πέτρινα σπίτια και το παλιό δημοτικό σχολείο του 1913 αναμένεται να ενταχθούν στο αναστηλωτικό πρόγραμμα. Οι τοπικές αρχές σχεδιάζουν να μετατρέψουν τα ιστορικά αυτά κτήρια σε πολιτιστικούς χώρους και ξενώνες, δίνοντας νέα πνοή στον τόπο.

 

Πηγή: Η Ναυτεμπορική 31.10.2025

Βιβλιογραφία: Άρθρο από το περιοδικό «Βιθυνιακά Χρονικά». Έτος ΙΕ΄, Τεύχος 55, Απρίλιος – Ιούνιος 2026, σελ. 12

Από το Αρχείο της Βιβλιοθήκης της ΕΣΤΙΑΣ Ν. Σμύρνης

Η πίστη σώζει και ενώνει λαούς, φυλές, έθνη, πολιτισμούς.

Η βουδίστρια που είδε εμπρός της, μιά Mεγάλη Πέμπτη, τη Σταύρωση του Κυρίου

Σ’ αυτό το Μοναστήρι (Μονή Αγίας Μαρίνης και Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης στη Ξυλοτύμπου της Κύπρου) γνώρισα και την Ελένη πού κατάγεται από την Σρί Λάνκα, δηλαδή την Κεϋλάνη.
Η Ελένη, βουδίστρια στο θρήσκευμα, πήγε στην Κύπρο γιά να γηροκομήσει μία γιαγιά, και ησπάσθη τον Χριστιανισμό διότι βίωσε το εξής υπερφυσικό και θαυμαστό γεγονός:

Την Μεγάλη Πέμπτη συνόδευσε την γιαγιά στην Ακολουθία των Παθών, όπου εκεί είδε να επαναλαμβάνεται εμπρός της η Σταύρωση του Κυρίου. Δηλαδή είδε ζωντανά όσα διαδραματίσθηκαν πάνω στον Γολγοθά την ώρα πού σταύρωσαν οι εβραίοι τον Κύριο.

Η Ελένη δεν γνώριζε τίποτε από τον χριστιανισμό και όταν είδε αυτό το θέαμα, λυπήθηκε αφ’ ενός και απορούσε αφ’ έτερου γιατί εκείνοι οι κακοί άνθρωποι κτυπούσαν, χλεύαζαν και τελικά σταύρωσαν Αυτόν τον Άνθρωπο.
Έμεινε άφωνη και δάκρυα πόνου κύλισαν από τα μάτια της.

Λίγο αργότερα, όταν επέστρεψαν στο σπίτι, συγκλονισμένη από το θέαμα, μίλησε, και ρώτησε την γιαγιά να της εξήγηση γιά όλα εκείνα πού είδε αυτή ζωντανά.

Η γιαγιά βέβαια της είπε τα πρέποντα και ως εκ τούτου η Ελένη – πού το όνομα της ήτο άλλο – αφού είδε τον Ίδιο τον Χριστό εμπρός της και μάλιστα την στιγμή πού τον σταύρωναν απαρνήθηκε τον βουδισμό.

Τηλεφώνησε στην μητέρα της και εκείνη της είπε ότι άν γίνει χριστιανή δεν θα την δεχθούν ποτέ στο πατρικό της σπίτι.
Φυσικά η απειλή της μητέρας της δεν φόβισε την Ελένη και τοιουτοτρόπως βαπτίσθηκε και ζει χριστιανικά στην Κύπρο, μακριά από την μητέρα της και την πατρίδα της.

Κ. Τριανταφύλλου. Εών Πεντήκοντα- Αιτών 50 Ψαλμό.
Εκδόσεις Μικρά Ζύμη- Θέρμο Αιτωλίας

ΚΥΘΗΡΑ_Η Παναγία των Κυθήρων Οδοιπορεί: Η «Γύρα» στην Αγία Πελαγία

Περιφορά της εικόνας της Ζωοδόχου Πηγής στο Λιδωρίκι Φωκίδας!

 

Αφιερωμένο στους ανθρώπους της Ορεινής Φωκίδας που κρατούν ζωντανή την παράδοση και χτίζουν το μέλλον με δύναμη και αξιοπρέπεια.

Η θεόθεν κλήση στην Χριστιανική πίστη ενός Μουσουλμάνου

Γεννήθηκε το 1926 σ΄ ένα νησί της Δωδεκανήσου. Όλη την παιδική ηλικία την έζησε παίζοντας με τα χριστιανόπαιδα, ενώ ο ίδιος ήταν Μουσουλμάνος. Τις παραμονές των χριστιανικών γιορτών μαζί με τα παιδιά του χωριού έτρεχε στα κάλαντα παίζοντας με την φλογέρα του. Το σπίτι πού έμεναν ήταν ένας σταύλος. Εκεί τη νύχτα της παραμονής των Χριστουγέννων -μετά τα κάλαντα- και αφού είχε ξαπλώσει για να κοιμηθή, αισθάνεται να άνοίγη η πόρτα και μπροστά του να εμφανίζεται ο Χριστός. Φορούσε άσπρο χιτώνα, το πρόσωπο του ήταν χαμογελαστό και του είπε: «Ήρθα για σένα, είσαι δικό μου παιδί» και εξαφανίστηκε. Το ίδιο επαναλήφθηκε τις επόμενες δυο νύχτες.

Ο μικρός ήταν τότε περίπου δεκατριών χρόνων. Βρέθηκε μπροστά στο δίλημμα, αν θα το πή η όχι και σε ποιόν. Ύστερα από σκέψη αποφάσισε να το πη στον πρόεδρο του χωριού, ένα σεβάσμιο ηλικιωμένο άνδρα, τον μπάρμπα-Νικόλα. Πήγε στο σπίτι του, του διηγήθηκε όλη την ιστορία και αμέσως ζήτησε να τον βαφτίσουν. Ο πρόεδρος με χαμόγελο του απάντησε: «Το σκέφτηκες, παιδί μου, καλά;». Ο μικρός του απάντησε: «Ναι, το σκέφτηκα, θέλω να με βαφτίσετε».

Ο πρόεδρος τότε του εξήγησε ότι αυτό θα ήταν δύσκολο λόγω του ότι ήταν ανήλικος και οι γονείς του θα μπορούσαν να αντιδράσουν. Στο τέλος του είπε: «Αν, παιδί μου, σε έχη φωτίσει τόσο ο Χριστός και το επιθυμής τόσο πολύ, κάνε υπομονή να φθάσης στη νόμιμη ηλικία. Τότε να το ζήτησης και θα το απολαύσεις».

Δούλευε κυρίως στις ψαρόβαρκες οι όποιες εκείνα τα χρόνια ήταν με κουπιά και πανιά. Συχνά τότε πήγαιναν στις απέναντι ακτές ιδιαίτερα στον κόλπο ανατολικά της Κώ. Κάποια φορά καθώς ερχόνταν προς το νησί από τον κόλπο γεμάτοι ψάρια, ήταν τρεις στην βάρκα, έρχεται ξαφνικά μία φοβερή κακοκαιρία. Η βάρκα πλημμύρισε και εκείνος με ενα τενεκέ προσπαθούσε να αδειάζη τα νερά. Καθώς έβγαζε τα νερά βρέθηκε ένα μικρό εικονισματάκι του Αγίου Νικολάου μέσα στον τενεκέ. Αμέσως μία φωνή μέσα του φωνάζει: «Μη με πετάξης!». Πιάνει το Εικόνισμα, το σηκώνει ψηλά και λέει: «Άγιε μου Νικόλα, σώσε μας και αν έρθη η ώρα να βαφτιστώ θα πάρω το όνομά Σου». Σε λίγη ώρα βρέθηκαν σε κάποια ακτή της Κώ.

Αργότερα πήγε στην Μικρασία. Ένα χρονικό διάστημα δούλευε σε εργοστάσιο-υφαντουργείο. Κάποια στιγμή με άλλους Κώους πηγαίνει για να γνωρίση την Σμύρνη και τον Τσεσμέ. Εκεί του άρεσε και έμεινε για να δούλεψη στα καπνά. Το βράδυ κοιμήθηκαν σε μία αποθήκη η όποια όμως ήταν παλιά Εκκλησία του Χρίστου. Οι άλλοι δύο, αδελφή και αδελφός -μουσουλμάνοι- δεν μπορούσαν να ησυχάσουν μέχρι πού αποφάσισαν να βγουν από την Εκκλησία και να κοιμηθούν στο χωράφι. Έτσι εκείνος έμεινε μόνος μέσα στο σκοτάδι.

Αφού κοιμήθηκε για λίγη ώρα, ανοίγει τα μάτια του και βλέπει ενα φως να βγαίνη μέσα από το Ιερό. Κοιτάζει έξω, ήταν σκοτεινά, η Εκκλησία όμως έλαμπε. Την επόμενη βραδιά το ίδιο. Την τρίτη βραδιά μαζί με το φως ακούει μία φωνή: «Μη ξεχάσης την υπόσχεση σου. Είσαι δικό Μου παιδί». Μετά από αυτό μέχρι το πρωΐ σκεφτόταν πώς θα γίνει Χριστιανός μέσα στην Τουρκία. Όταν ξημέρωσε είδε ότι η φωνή έβγαινε από μία σκαλιστή μαρμάρινη εικόνα του Κυρίου, η οποία ήταν και η μόνη πού είχε μείνει, χτισμένη πάνω από το Ιερό. Την ίδια μέρα μετά από μία-δυό ώρες ήρθε διαταγή να επιστρέψουν όλοι οι πρόσφυγες στις πατρίδες τους. Ήταν τότε το έτος 1945. Έτσι επέστρεψε στην Κώ σκεπτόμενος μέσα του ότι τώρα θα μπορέσει να βαπτιστή. Μέχρι τότε δεν είχε πει σε κανέναν από τους δικούς του τίποτε.

Τα Δωδεκάνησα τότε μετά την Ιταλική κατοχή τα κατείχαν οι Άγγλοι. Εκείνος δούλεψε στην Αγγλική Χωροφυλακή μέχρι την απελευθέρωση το 1947. Αργότερα το 1949-1950, την ημέρα μάλιστα πού οι Μουσουλμάνοι γιόρταζαν το Μπαϊράμι, του λέει η μητέρα του: «Σήκω και συ να πας κάτω. Έγινες πια σκέτος Χριστιανός». Τότε εκείνος πήρε την αφορμή και απήντησε: «Δεν είμαι Χριστιανός αλλά θα γίνω όταν βαπτιστώ, μυρωθώ και πάρω την Θεία Κοινωνία». Το ίδιο βράδυ βλέπει στον ύπνο του ότι ανοίγει η στέγη του σπιτιού του, τρεις Άγγελοι κατεβαίνουν στο δωμάτιό του και τού λένε πώς θέλουν να τον πάρουν μαζί τους. Εκείνος τους ρώτησε αν μπορή να πετάξη μαζί τους και τότε είδε ότι άρχισε να πετάη ανάμεσα στους Αγγέλους μέχρι την ακρογυαλιά. Στην συνέχεια ο μπροστινός Άγγελος, μετά ο δεξιός και τέλος ο αριστερός του, τον βούτηξαν από μία φορά στην θάλασσα και επέστρεψαν όλοι στο σπίτι.

Το πρωί κατάλαβε πλέον ότι είχε έρθει η ώρα για να βαφτιστή. Κατέβηκε στο λιμάνι, βρήκε ενα γνωστό του ναυτικό και αφού του εξήγησε τον σκοπό του, εκείνος τον πήρε σαν βοηθό του στο καράβι και έφτασαν στην Κάλυμνο, στην Μητρόπολη. Ύστερα έρχεται στην Ι.Μ. Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στην Πάτμο αναζητώντας τον γέροντα Αμφιλόχιο Μακρή. Μαζί του ήρθε και ο Νικόλαος Νικολαΐδης ο οποίος και έγινε στην συνέχεια νονός του.

Μετά την πρώτη επαφή με τον π. Αμφιλόχιο και τον π. Μελέτιο ωρίστηκε να γίνη η βάπτιση στο ιερό Σπήλαιο της Αποκαλύψεως. Πράγματι την επομένη το πρωΐ έγινε η βάπτιση από τον π. Ιερεμία κάτω από το τριπλό σχίσιμο του βράχου εντός του Ι. Σπηλαίου και πήρε το όνομα Νικόλαος. Όταν επανήλθε στην Ι.Μ. Αγίου Ιωάννου πήγε να προσκύνηση το ιερό Λείψανο του οσίου Χριστοδούλου, το όποιο ευωδίαζε, ενώ την προηγούμενη ημέρα, πριν βαπτιστή, δεν ένιωσε τίποτε όταν το είχε προσκυνήσει. Αφού πήραν την ευλογία του π. Αμφιλοχίου, του π. Μελετίου και του π. Ιερεμία, επέστρεψαν στην Κάλυμνο.

Εκεί έμεινε στο σπίτι του π. Κυρίλλου, όπου την τρίτη νύχτα αφότου βαπτίστηκε συνέβη το εξής: Ο νεαρός Νικόλαος φορούσε ακόμη τον βαπτιστικό χιτώνα και είχε ξαπλώσει για να κοιμηθή σ’ ένα δωμάτιο πού χρησιμοποιούσε ο π. Κύριλλος για να αγιογραφή, δίπλα στην θάλασσα. Η πόρτα του δωματίου πού έβλεπε στην θάλασσα ήταν λίγο ανοιχτή. Ξαφνικά άκουσε την φωνή της μάννας του, άνοιξε τα μάτια του και της λέει στα Τούρκικα: «Μητέρα, πώς βρέθηκες εδώ, τί θέλεις;» Και εκείνη άπαντα: «Ήρθα να σε πάρω μαζί μου». «Μητέρα, είμαι βαφτισμένος και μυρωμένος, φύγε δεν μπορώ να έρθω μαζί σου», της λέει ο Νικόλαος. Όμως εκείνη με δυνατή φωνή του λέει: «Σήκω, θα σε πάρω» και πέφτει αμέσως πάνω του, τον πιάνει από τους ώμους για να τον σηκώση. Εκείνος την σπρώχνει φωνάζοντας: «Μάννα, μή με λερώσης», και το βλέμμα του πέφτει σε μία εικόνα του Χριστού. Τότε φωνάζει κάνοντας το σημείο του Σταυρού: «Χριστέ μου, σώσε με» Εκείνη τότε σηκώθηκε όρθια, και του είπε: «Με νίκησες» και βγαίνοντας από την πόρτα πέφτει στην θάλασσα, βρέχοντας μάλιστα την πόρτα. Καθώς όμως έβγαινε η μητέρα του βλέπει πίσω της μία ουρά ζώου και όταν εξαφανίστηκε στην θάλασσα, τότε κατάλαβε ότι δεν ήταν η μητέρα του. Το πρωί ο π. Κύριλλος πού είχε ακούσει τις φωνές, ρώτησε και έμαθε τί του συνέβη. Τότε του λέει: «Μή στενοχωριέσαι, Νικόλα παιδί μου. Ήταν ο διάβολος και ήρθε να σε πειράξη». Ο νεοφώτιστος Νικόλαος παρέμεινε για ενα διάστημα στην Κάλυμνο όπου νυμφεύθηκε και αργότερα επέστρεψε στην Κώ.

Ο Νικόλαος είχε πολλές επεμβάσεις του Θεού στην ζωή του και αντιλήψεις από την θεία Χάρι. Με απλότητα και πίστη στις δυσκολίες του ζητούσε βοήθεια από τον Θεό και την λάμβανε.

Στην Κώ του συνέβη το εξής: Ήταν Μεγάλη Τρίτη, είχε κακοκαιρία τις προηγούμενες μέρες και ο Νικόλαος πού τότε ασχολιόταν με το πλέξιμο καλαθιών αλλά και την χρήση δυναμιτών για το ψάρεμα, είχε έρθει σε δύσκολη οικονομική κατάσταση. Δεν μπορούσε να αγοράση ούτε το πασχαλινό αρνί και εναγωνίως ήθελε να πιάση λίγα ψάρια για να περάσουν το Πάσχα. Αποβραδίς στην προσευχή του παρακάλεσε τον Κύριο: «Χριστέ μου, δεν έχω κανέναν άλλο να πώ τον πόνο μου, μόνο Έσύ θα με βοηθήσεις, Χριστέ μου», και κοιμήθηκε. Τότε είδε ότι βρισκόταν σε μία περιοχή με θάμνους και ενα Φως ερχόταν προς το μέρος του. Εμφανίζεται ο Χριστός φορώντας Χιτώνα και ένα Ακάνθινο Στεφάνι, ενώ έσταζε Αίμα στο Πρόσωπό Του. Ο Νικόλαος τρέχει προς το μέρος Του έτοιμος να πέση να Τον προσκύνηση και ο Χριστός τον ευλογεί. Εκείνος αμέσως γονατίζει κάνοντας τον σταυρό του και του λέει: «Χριστέ μου, βοήθησε με να πιάσω μερικά ψάρια να περάσω το Πάσχα», και τότε ακούει τον Χριστό με μία γλυκεία φωνή να του λέη: «Να πας, παιδί μου, στο Καρτέρι» και εξαφανίσθηκε. Ξαφνικά αισθάνθηκε να τον ξυπνάη η γυναίκα του λέγοντας του: «Τι έχεις; Κοιμάσαι και κάνεις τον σταυρό σου;» «Δεν ξέρω, όνειρο έβλεπα», της απαντά εκείνος, χωρίς να πη τίποτε άλλο.

Ξημέρωσε η Μεγάλη Τετάρτη και μέσα σε δυνατή βροχή πήρε δυο δυναμίτες και προχωρούσε προς το σημείο πού του υπέδειξε ο Κύριος, περισσότερο από μία ώρα πορεία. Στον δρόμο συχνά μονολογούσε, κάνοντας τον σταυρό του, «Χριστέ μου, έρχομαι, βοήθησε με». Περίπου 200 μέτρα προτού φτάση στο Καρτέρι είδε τρία ψάρια να γυαλίζουν. Ο Νικόλαος έτρεξε εκεί φωνάζοντας: «Ευχαριστώ, Χριστέ μου», έρριξε τους δύο μικρούς δυναμίτες και η θάλασσα γέμισε ψάρια. Εκείνος συνέχισε να ευχαριστή τον Κύριο γεμίζοντας επανειλημμένα το μοναδικό του τσουβαλάκι και με την βοήθεια δυο ζώων πού του έδωσαν, τα μετέφερε και τα πούλησε.

Αρκετά χρόνια αργότερα συνέβη και το εξής: Ο πατέρας του ήταν βαριά άρρωστος στο νοσοκομείο της Κώ και κατά την διαπίστωση των γιατρών ετοιμοθάνατος. Ο Νικόλαος στενοχωρημένος κατεβαίνοντας τα σκαλιά άντίκρυσε την Εικόνα του Αγίου. Παντελεήμονος, σταμάτησε και από την καρδιά του τον παρακάλεσε: «Άγιέ μου Παντελεήμονα, δώσε του δύο-τρία χρόνια ζωής ακόμα». Την επόμενη, πρωΐ’-πρωΐ’, πριν πάη στην δουλειά -εργαζόταν τότε στον Δήμο- πήγε στο Νοσοκομείο και είδε τον πατέρα του να κάθεται και να του λέη: «Ευχαριστώ, παιδί μου, πού έστειλες το γιατρό. Ήρθε σε μένα ένας νέος γιατρός και με ρώτησε:

- Πώς πάς;

- Δεν είμαι καλά του λέω. Τότε εκείνος έπιασε το κεφάλι μου και μου λέει:

- Άνοιξε καλά το στόμα σου και βγάλε την γλώσσα σου. Αμέσως την άγγιξε και μου λέει:

- Δεν έχεις τίποτα, είσαι καλά. Φεύγοντας μού λέει:

- Με έστειλε ο γυιός σου ο Νικόλαος να σε δω. Μετά από λίγο ήμουν καλά, παιδί μου».

Ο Νικόλαος κατάλαβε ότι ήταν ο Άγιος και τον ρώτησε: «Θα τον αναγνωρίσεις αν τον δής;» Έφερε, λοιπόν, την Εικόνα μπροστά στον πατέρα του και εκείνος αναγνώρισε τον γιατρό στο πρόσωπο του Αγίου Παντελεήμονος.

Ασκητές μέσα στον κόσμο,εκδόσεως Ιερού Ησυχαστηρίου «Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος»

630 88 Μεταμόρφωσις Χαλκιδικής

Ξενάγηση σε ένα βιβλιοδετείο!

 Πως κυλάει η καθημερινότητα σε ένα βιβλιοδετείο; Ποια είναι η διαδικασία για την βιβλιοδεσία; 

ΝΥC Χριστός Ανέστη

ΤΟ ΑΓΙΟ ΦΩΣ+

Το Άγιο Φως 🔥 κατέβηκε  και φέτος στον Ιερό Ναό του Πανάγιου Τάφου στα Ιεροσόλυμα γύρω στις 14:13  

Αφού ο πατριάρχης αποσφραγίσει την πόρτα του Παναγίου Τάφου σπάζοντας τις σφραγίδες και μπαίνει στην πρώτη αίθουσα, που λέγεται «Παρεκκλήσι του Αγγέλου», συνοδευόμενο, κατά την παράδοση, από Μουσουλμάνο Άραβα.

 

Οι διάκονοι και ο εκκλησιάρχης παραμένουν έξω, στην πόρτα.

Το κερί από τις τέσσερις σφραγίδες συλλέγεται σε ένα ασημένιο κύπελλο και μεταφέρεται στο βωμό, όπου φυλάσσεται μέχρι το Πάσχα του επόμενου έτους.

Ο πατριάρχης τότε μπαίνει στο δεύτερο δωμάτιο και γονατίζει μπροστά στην πλάκα του Παναγίου Τάφου και ο Μουσουλμάνος παραμένει στο Παρεκκλήσι του Αγγέλου και επιβλέπει.

Όλα τα κεριά, τα φώτα σβήνουν, επικρατεί μεγάλη ησυχία στην εκκλησία.

Το συναίσθημα της απορίας αγκαλιάζει τους πάντες.

Μετά από 15-20 λεπτά θερμής προσευχής, όλοι στην εκκλησία παρατήρησαν ένα δυνατό φως,

σαν μια φωτεινή σπίθα αστραπής,

κατεβαίνοντας σε ζιγκ-ζαγκ μέσα από τον μεγάλο τρούλο της Εκκλησίας, ακούγονται στο πλήθος φωνές συγκίνησης σε όλες τις γλώσσες.

 

Η θεϊκή σπίθα κατεβαίνει πάνω από το Παρεκκλήσι του Παναγίου Τάφου, σαν μια σφαίρα φωτός που θρυμματίζεται σε μικρά κομμάτια.

Μετά μπαίνει σαν λεπτή αχτίδα φωτιάς.

Κατεβαίνει στην πλάκα του Τάφου και ανάβει το βαμβάκι που έχει πασπαλίσει από πάνω.

Ο πατριάρχης μαζεύει με τα χέρια του το βαμβάκι που αναφλέγεται από μια πρασινοκίτρινη φλόγα, που δεν καίει για αρκετά λεπτά.

Μετά βάζει το αναμμένο βαμβάκι σε δύο χρυσές κούπες με τρύπες και βγαίνει στο Παρεκκλήσι του Αγγέλου.

Εδώ ανάβει δύο μεγάλα μπουκέτα από 33 κεριά το καθένα,

(αυτά τα 33 κεριά που αντιπροσωπεύουν τα 33 χρόνια του Σωτήρος που έζησε ως άνθρωπος στη γη) παρουσία του μουσουλμάνου, και τους δίνει τα αναμμένα κύπελλα, σε δύο μικρά παράθυρα έξω, στους δύο ορθόδοξους διακόνους.

Το ένα κύπελλο το παίρνουν στο Άγιο Βήμα, και το άλλο στην εκκλησία των Αγίων Αυτοκρατόρων Κωνσταντίνου και Ελένης από το Πατριαρχείο.

Τότε ο πατριάρχης βγαίνει μπροστά στον Πανάγιο Τάφο με τους δύο αναμμένους πυρσούς και φωνάζει τρεις φορές :

«ΕΛΑ ΝΑ ΠΑΡΕ ΦΩΣ !»

Το θαύμα συνεχίζεται, τη στιγμή που ο πατριάρχης βγαίνει από τον Πανάγιο Τάφο, τα έξι κεριά των ορθοδόξων από πάνω, μέρος από τα κεριά από τα κηροπήγια και τα κεριά από το βωμό της Μεγάλης Εκκλησίας ανάβουν μόνα τους,

κάτω από το έκπληκτο βλέμμα όλων.

Έπειτα, δύο διάκονοι παίρνουν τον πατριάρχη και τον πηγαίνουν στο Ιερό Βήμα, σε όχι περισσότερο από τρία λεπτά, όλοι οι συγκεντρωμένοι πιστοί ανάβουν τα φανάρια και τις ανθοδέσμες από 33 κεριά

ο καθένας.

Η εκκλησία είναι σαν μια ζωντανή φλόγα.

Πολλοί αγγίζουν τη φλόγα με το πρόσωπο, με τα χέρια, με τα ρούχα τους, για ευλογία, χωρίς να καούν.

Μόνο μετά από λίγα λεπτά η φλόγα καίει κανονικά.

Μέγα το όνομα της Αγίας Τριάδος

Δόξα Σοι ο Θεός ημών

Ιεροσόλυμα.Πανάγιος Τάφος η Τελετή Αφής Αγίου Φωτός

Άνοιξε η Παλιά Πόλη της Ιερουσαλήμ, με τους πιστούς να μπορούν να συμμετέχουν στις ακολουθίες

Μεγάλη Παρασκευή στα Ιεροσόλυμα: Πένθος, κατάνυξη και το βλέμμα στην ελπίδα

Μόρφου Νεόφυτος: Ἕνα Ὀρθόδοξο γράμμα ἀπὸ τὴ Βραζιλία…

Με πρωτοφανείς ρυθμούς πιστεύουν στον Χριστό μουσουλμάνοι στην Μ. Ανατολή

Ο καλός Θεός εργάζεται  όπως δεν φανταζόμαστε ,γιατί είναι  ο Κύριος της Ιστορίας!

Χριστιανοί που βρίσκονται ως ιεραπόστολοι στη Μέση Ανατολή, λένε ότι οι μουσουλμάνοι πιστεύουν στον Χριστό με πρωτοφανείς ρυθμούς, παρά την έντονη δίωξη των ατόμων που εγκαταλείπουν το Ισλάμ.

"Πιθανόν τα τελευταία 10 χρόνια, περισσότεροι μουσουλμάνοι έχουν έρθει στην πίστη στον Χριστό από ό, τι τους τελευταίους 15 αιώνες που υπάρχει το Ισλάμ", δήλωσε ο Tom Doyle, πρώην πάστορας και υπεύθυνος μίας ιεραποστολικής οργάνωσης με έδρα το Texas.

Ο Doyle έχει επισκεφθεί την Μέση Ανατολή περίπου 80 φορές και την περασμένη εβδομάδα επέστρεψε στις ΗΠΑ από ένα ταξίδι του στην Ιερουσαλήμ, όπου ανέφερε ότι τόσο Μουσουλμάνοι όσο και Εβραίοι στρέφονται προς τον Χριστιανισμό.

Νωρίτερα αυτό το μήνα, πάνω από 200 πρώην μουσουλμάνοι βαφτίστηκαν κατά τη διάρκεια μίας σύναξης στην Ευρώπη υπό την ηγεσία του γεννημένου στο Ιράν ευαγγελιστή Λαζάρου Yeghnazar. Η Brenda Ajamian, που έχει εργαστεί ως ιεραπόστολος στη Μέση Ανατολή μαζί με τον Yeghnazar, δήλωσε ότι η εκδήλωση δεν έμοιαζε με τίποτα από όσα είχε δει κατά τη διάρκεια του καιρού που υπηρέτησε στην Αίγυπτο, το Λίβανο και την Ιορδανία.

"Το ότι πολλοί μουσουλμάνοι μεταστρέφονται στον χριστιανισμό μου φαίνεται φοβερό, γιατί πολλοί ιεραπόστολοι έχουν εργαστεί στον αραβικό κόσμο και τον μουσουλμανικό κόσμο γενικά για χρόνια, χωρίς όμως πολλά αποτελέσματα," είπε η Ajamian. «Ο Θεός εργάζεται μεταξύ των μουσουλμάνων».

Η Ajamian είπε ότι ανέφερε στο συνέδριο ότι η τοξικομανία και η κατάθλιψη μαστίζει πολλές χώρες, κυρίως το Ιράν, όπου η καθοδηγούμενη από κληρικούς κυβέρνηση επιχειρεί να πατάξει τα κινήματα υπέρ της δημοκρατίας. «Οι άνθρωποι έχουν τόσο βαρεθεί με το είδος της ζωής που ζουν. ... Στρέφονται προς τον Χριστό, παρά την πολύ μεγάλη πιθανότητα να διωχθούν, να φυλακισθούν και να θανατωθούν», είπε.

Η απελπισία είναι επίσης ένας μεγάλος λόγος που κάνει πολλούς Εβραίους να έλθουν στο Χριστό, είπε ο Doyle. "Τα τελευταία 20 χρόνια περισσότεροι Εβραίοι [επίσης] έχουν γίνει οπαδοί του Ιησού από ό, τι τα τελευταία 2.000 χρόνια του χριστιανισμού», είπε.

Το ραδιόφωνο, η τηλεόραση και τα χριστιανικά προγράμματα του Internet έχουν γίνει το κλειδί για τον ευαγγελισμού στα μουσουλμανικά έθνη. Ο Yeghnazar ισχυρίζεται ότι πάνω από 3.000 Ιρανοί μεταστρέφονται στον χριστιανισμό κάθε μήνα μέσω του (δορυφορικών) τηλεοπτικών εκπομπών και εκπομπών μέσω του Ίντερνετ στην γλώσσα Φαρσί.

Ο Doyle είπε ότι μέσω τηλεοπτικών προγραμμάτων που μεταδίδονται σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, περίπου 60 εκατομμύρια άτομα βλέπουν τον πατέρα Zakaria Botross, έναν αναγεννημένο Κόπτη ιερέα, για τον οποίον ο Ντόιλ λέει «ο απόστολος Παύλος στους μουσουλμάνους σίγουρα είναι ο πατέρας Zakaria,» (οι μουσουλμάνοι έχουν εκδώσει «φατφά» εναντίον του).

Όμως, πολλοί πιστοί πρώην μουσουλμάνοι ομολογούν ότι πιστεύουν στον Χριστό, μέσα από όνειρα και οράματα του Ιησού.

«Δεν μπορώ να σας πω πόσους μουσουλμάνους έχω γνωρίσει που λένε: «Δεν ψαχνόμουν. Ήμουν μουσουλμάνος. Αλλά ξαφνικά βλέπω αυτό το όνειρο για τον Ιησού ότι με αγαπάει και μου λέει να Τον ακολουθήσω", είπε ο Doyle.

Ο Doyle επισημαίνει ότι το υπερφυσικό αποτελεί σημαντικό μέρος της ισλαμικής πίστης. Μέσα από την πορεία της ζωής του, ο Μωάμεθ ισχυρίστηκε ότι είχε οράματα και επαφές, ιδιαίτερα με τον άγγελο Γαβριήλ.

«Ο Θεός εισέρχεται στο δικό τους πλαίσιο», είπε ο Ντόιλ. Αλλά αντί να βρουν καθοδήγηση από τον Αλλάχ, οι μουσουλμάνοι βρίσκουν τον Ιησού.

Ο Haytham Abi Haydar, πάστορας της Εκκλησίας ‘Arabic Fellowship Alliance Church’ στο Dearborn του Michigan , ένα προάστιο του Ντιτρόιτ των ΗΠΑ με μεγάλο πληθυσμό μουσουλμάνων, είπε ότι τα όνειρα και το υπερφυσικό είναι σημαντικά για τους μουσουλμάνους. "Είναι τόσο δυνατά και αληθινά (τα όνειρα). Θεωρούν ότι είναι σαν ένα κανάλι για να μιλήσουν με τον Θεό και να δουν κάτι σημαντικό», είπε ο Abi Haydar, ο οποίος και αυτός έχει ακούσει για τους μουσουλμάνους που βλέπουν τον Ιησού σε όνειρα.

Ο Ajamian είπε ότι οι εκκλησίες που αποτελούνται από πρώην μουσουλμάνους εξαπλώνονται "σαν φωτιά" και στη Μέση Ανατολή και στην Ευρώπη, η οποία γνωρίζει μια έκρηξη μετανάστευσης ανθρώπων από μουσουλμανικές χώρες.

Ο Doyle είπε ότι αν και η συγκομιδή είναι μεγάλη στις χώρες της Μέσης Ανατολής, ο πνευματικός πόλεμος είναι επίσης μεγάλος. "Οι άνθρωποι το αισθάνονται. Το αισθάνονται λίγο πιο έντονα (από τους άλλους)", είπε.

Η ένταση, είπε, είναι ιδιαίτερα υψηλή τώρα κατά τη διάρκεια του Ραμαζανιού, τις ημέρες που οι μουσουλμάνοι προσεύχονται και νηστεύουν σε ανάμνηση της εποχής που πιστεύουν ότι ο Μωάμεθ έλαβε θεϊκά τους πρώτους στίχους του Κορανίου. Είπε ότι οι άνθρωποι αρρωσταίνουν και έχουν ακόμη και εφιάλτες.

"Όταν έρχεται το Ραμαζάνι, νιώθεις πραγματικά τον πνευματικό πόλεμο", είπε.

Οι χριστιανοί σε πολλές μουσουλμανικές χώρες μπορεί να φυλακιστούν ή να θανατωθούν για τη φυγή τους από το Ισλάμ. Αλλά ο Ajamian είπε ότι ο διωγμός είναι ένα σημάδι ότι ο Θεός απαντά στις προσευχές για τον μουσουλμανικό κόσμο. «Ο Θεός κινείται», είπε. "... Στον διάβολο δεν αρέσει, αλλά υπάρχει μια τεράστια κίνηση".

 Πηγή

Η τέχνη του Δημιουργού δεν βιάζεται, γιατί γνωρίζει ότι όλα θα γίνουν τη σωστή στιγμή....

Κάθε μέλισσα φεύγει από την κυψέλη χωρίς να ξέρει τι θα βρει.

 

Δεν υπάρχει εγγύηση.

Δεν υπάρχει σιγουριά.

Δεν υπάρχει «σίγουρη διαδρομή».

Κι όμως… φεύγει.

Πετάει σε έναν κόσμο που αλλάζει συνεχώς.

Άλλοτε έχει ήλιο, άλλοτε αέρα, άλλοτε τίποτα.

Κάποιες φορές θα γυρίσει γεμάτη.

Κάποιες άλλες… σχεδόν άδεια.

Αλλά δεν σταματά.

Την επόμενη μέρα θα ξαναβγεί.

Θα ξαναψάξει.

Θα ξαναδοκιμάσει.

Χωρίς να κρατάει την αποτυχία της προηγούμενης.

Ίσως αυτό να είναι και το πιο δυνατό μάθημα.

Ότι δεν έχει σημασία αν όλες οι προσπάθειες πετυχαίνουν.

Έχει σημασία να συνεχίζεις να βγαίνεις εκεί έξω.

Ξανά και ξανά.

Γιατί στο τέλος, αυτό που χτίζει κάτι μεγάλο…

είναι η επιμονή.

πᾶσα πνοὴ αἰνεσάτω τὸν Κύριον Ψαλ. 150, 6

 

Η Μαρινέλλα και ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

Στο γκρεμισμένο ιερό της εκκλησιάς στα Φάρασα των πολιούχων Βαραχησίου και Ιωνά.

 

Ακριβώς 100 χρόνια μετά τον ξεριζωμό των προγόνων.

Εκεί που πονάει η καρδιά σου βλέποντας τα χαλάσματα

είμαι εκεί με τα κεράκια που ανάβω για τη μνήμη των ξεριζωμένων και όσων έμειναν για πάντα εκεί

εκεί όπου κάποτε ακουγόταν ψαλμωδίες και ο Χατζηεφεντής ιερουργούσε

14 Αυγούστου 2024. 100 χρόνια από την Έξοδο, τον ξεριζωμό των κατοίκων του χωριού Φάρασα Καισαρείας, με οδηγό τους τον Χατζηεφεντή, τον Άγιο Αρσένιο, ιερέα του χωριού

είμαι εκεί, είμαι εκεί με τη φορεσιά των Φαρασιωτισσών (ευχαριστίες στο σύλλογο Βαρασός Πλατέος)

είμαι εκεί, αφού πρώτα είδα κομμάτια της ιστορίας μας, αναλαμπές της είμαι εκεί, μπροστά στο γκρεμισμένο ιερό της εκκλησιάς στα Φάρασα των πολιούχων Βαραχησίου και Ιωνά.

είμαι εκεί με τα κεράκια στη μνήμη των ξεριζωμένων και όσων έμειναν για πάντα εκεί εκεί όπου κάποτε ακουγόταν ψαλμωδίες και ο Χατζηεφεντής ιερουργούσε σαν σήμερα θα γιόρταζαν τους αγίους τους οι Φαρασιώτες, τον Ιωνά και τον Βαράση

Δέσποινα Βιτούνη