ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ

Παραθέτουμε ακολούθως την ομιλία, την οποία πραγματοποίησε ο Αρχιμανδρίτης ΡΩΜΑΝΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ, με την ευλογία και προτροπή του Σεβ. Μητροπολίτου Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου κ. Ευγενίου, στον Μητροπολιτικό Ναό Εισοδίων της Θεοτόκου πόλεως Ρεθύμνης, το εσπέρας της Κυριακής της Ορθοδοξίας, 8ης Μαρτίου 2020, αμέσως μετά την ακολουθία του Κατανυκτικού Εσπερινού.

Συγχαρητήριο Γράμμα του Προέδρου της Ουκρανίας προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη για τα 80ά γενέθλιά του

Ρωμαλέω φρονήματι

Ο Πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι συνεχάρη τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο για τα 80α γενέθλιά του και δήλωσε την ετοιμότητά του να ενισχύσει τις σχέσεις της Ουκρανίας με το Φανάρι.

Στο Συγχαρητήριο Γράμμα του Προέδρου Ζελένσκι, που έδωσε στη δημοσιότητα ο Υφυπουργός Εξωτερικών της Ουκρανίας, και πρώην Γενικός Πρόξενος στην Κωνσταντινούπολη, Vasyl Bodnar, ο Πρόεδρος Ζελένσκι, μεταξύ άλλων, αναφέρει προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη:

«Είμαστε υπερήφανοι για τον δεσμό χιλίων ετών, που ενώνει την Ουκρανία με το Θρόνο της Κωνσταντινούπολης και έκανε τη χώρα μας μέρος του χριστιανικού κόσμου. Αυτές οι σχέσεις με την Παγκόσμια Εκκλησία είχαν μεγάλη επίδραση στην πορεία της ιστορίας του έθνους μας και οι συνέπειές τους παραμένουν σχετικές μέχρι σήμερα. Θέλω να διαβεβαιώσω την Αγιότητά σας για την ετοιμότητα να ενισχυθούν περαιτέρω οι σχέσεις της Ουκρανίας με το Οικουμενικό Πατριαρχείο».

ΣΥΛΛΟΓΗ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ ΓΙΑ ...ΠΡΟΣΑΝΑΜΜΑ

Ακολουθεί σχολιασμός επιστολής, υπογραφομένης από συνονθύλευμα αποτειχισμένων και μη, κληρικών και λαϊκών, που απευθύνεται στους αρχιερείς της Εκκλησίας της Ελλάδος ζητώντας να μην αναγνωρίσουν την Αυτοκεφαλία της Εκκλησίας της Ουκρανίας. 

Άπαξ και δόθηκε η Αυτοκεφαλία από το Οικουμενικό Πατριαρχείο το θέμα έχει κλείσει, οπότε όσες υπογραφές και αν μαζέψουν οι αποτειχισμένοι και οι μέλλοντες αποτειχισμένοι, δεν μπορεί παρά να χρησιμοποιηθούν μόνο για… προσάναμμα, όπως είχε πει προσφυώς για άλλη περίπτωση συλλογής υπογραφών ο από Ζακύνθου Μητροπολίτης Δωδώνης Χρυσόστομος.

Για ιστορικούς λόγους δημοσιεύουμε στη συνέχεια την εμπεριστατωμένη απάντηση του Αρχιμ. Ρωμανού Αναστασιάδη στο θλιβερό συνονθύλευμα...

Π.Α.Α.

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΡΧΙΜ. ΡΩΜΑΝΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ by Panagiotis Andriopoulos on Scribd

Σχετικά με την κατάσταση στην τέως Εξαρχία Ορθοδόξων Παροικιών Ρωσικής Παραδόσεως στη Δυτική Ευρώπη

Το Πατριαρχικό Γράμμα δια του οποίου
ο Σεβ. Μητροπολίτης Γαλλίας κ. Εμμανουήλ διορίζεται Τοποτηρητής
της πρώην Εξαρχίας

Γράφει ο Αρχιμανδρίτης Ρωμανός Αναστασιάδης, 

Κληρικός του Οικουμενικού Πατριαρχείου εκ Κρήτης

Το Νοέμβριο του 2018, το Οικουμενικό Πατριαρχείο ανεκάλεσε τον Τόμο του 1999 και προσεκάλεσε τους κληρικούς και τους πιστούς της τέως Εξαρχίας Ορθοδόξων Παροικιών Ρωσικής Παραδόσεως στη Δυτική Ευρώπη, να ενταχθούν στις κατά τόπους Μητροπόλεις του Οικουμενικού Θρόνου, στις χώρες όπου διαμένουν. Από την στιγμή εκείνη ο τέως Έξαρχος, Πανιερ. Αρχιεπίσκοπος κ. Ιωάννης, κανονικώς δεν είχε κανένα δικαίωμα ανάμιξης στα πράγματα της Εξαρχίας, η οποία παλαιότερα είχε ανατεθεί σε αυτόν. 

Ο Πανιερ. Αρχιεπίσκοπος κ. Ιωάννης αρχικά είχε χειροτονηθεί ως Βοηθός Επίσκοπος του Οικουμενικού Πατριάρχου και είχε τεθεί στη διάθεση του τότε Εξάρχου, Πανιερ. Αρχιεπισκόπου Τελμησσού κ. Ιώβ, βάσει αποφάσεως της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Αργότερα, όταν ο Πανιερ. Αρχιεπίσκοπος Τελμησσού κ. Ιώβ μετετέθη, με απόφαση της Αγίας και Ιεράς Συνόδου, σε άλλη θέση, ο Πανιερ. Αρχιεπίσκοπος κ. Ιωάννης, μετά από πρόταση της Γενικής Συνελεύσειως της Εξαρχίας, εξελέγη από την Αγία και Ιερά Σύνοδο ως Έξαρχος και ανυψώθη σε τιτουλάριο Αρχιεπίσκοπο Χαριουπόλεως του Οικουμενικού Θρόνου. Ο Πανιερ. Αρχιεπίσκοπος κ. Ιωάννης δεν υπήρξε ποτέ επαρχιούχος επίσκοπος, δηλαδή δεν υπήρξε επίσκοπος του τόπου. Ήταν μόνον Έξαρχος του Οικουμενικού Πατριάρχου, δηλαδή αντιπρόσωπός Του, με το δικαίωμα να ενεργεί μόνον εκ προσώπου και εν ονόματι του Οικουμενικού Πατριάρχου. Η Εξαρχία δεν είναι μία Επαρχία, αλλά αποτελεί ένα σύνολο των πατριαρχικών ενοριών σε συγκεκριμένους γεωγραφικούς τόπους, όπου υπάρχουν άλλοι τοπικοί Επαρχιούχοι Επίσκοποι.

ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ π. ΝΙΚΟΛΑΟ ΝΤΑΝΙΛΕΒΙΤΣ

Με τον π. Νικόλαο Ντανίλεβιτς στο Bose (2016)

Επειδή ο παλαιός γνώριμος και αγαπητός Πρωθιερεύς Νικόλαος Ντανίλεβιτς, Αν. Πρόεδρος του Τμήματος Εξωτερικών Σχέσεων της εν Ουκρανία παρουσίας του Πατριαρχείου Μόσχας, σε σχετικό κείμενό του αναφέρθηκε και σε ανάρτηση του "Φως Φαναρίου", που αποτελούσε απάντηση σε αιτιάσεις του πατρινού κληρικού Αναστάσιου Γκοτσόπουλου, δημοσιεύουμε στη συνέχεια μιαν απάντηση του Αρχιμ. Ρωμανού Αναστασιάδη, που προάγει οικοδομητικά, νομίζουμε, τον διάλογο. 

«Κυνική... Ομολογία» ή «ο Χριστός Ξανασταυρώνεται» by Panagiotis Andriopoulos on Scribd

ΑΠΑΝΤΩΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΠΑΤΡΙΝΟ ΚΛΗΡΙΚΟ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟ ΓΚΟΤΣΟΠΟΥΛΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΕΡΙ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟΥ ΑΙΤΙΑΣΕΙΣ ΤΟΥ

«αντιμετωπίζων τον φαρισαϊσμόν με το μαστίγιον»

Γράφει ο Αρχιμανδρίτης Ρωμανός Αναστασιάδης
Κληρικός της Κρήτης, Επαρχίας του Οικουμενικού Θρόνου

«Ποιμήν καλός είναι όχι ο κατ’ επάγγελμα τυπικώς ενασκών τα καθήκοντά του, αλλά ο ολοψύχως και ενσυνειδήτως αφιερωμένος εις την Εκκλησίαν, που αδιάκοπα αγωνίζεται να κάμει βίωμα του ποιμνίου του τας υποθήκας του Ευαγγελίου και των Γραφών, υπεισερχόμενος εις τας ουσίας και εκλαϊκεύων αυτάς. Ο στηλιτεύων τας αντιδράσεις και αντιμετωπίζων τον φαρισαϊσμόν με το μαστίγιον, όπως ο Κύριος εις τον Ναόν του Σολομώντος. Να είναι υπόδειγμα λιτότητος και αφιλοχρηματίας. Στοργικός προς φίλους και εχθρούς και εαυτόν, προσφέρων θυσίαν προκειμένου να περισώση απολωλός πρόβατον. Εν μια λέξει, να είναι αδιάβλητος εν παντί και πάντοτε και υπό πάντων». 
Με αυτές τις λέξεις ο νεαρός διάκονος Γερβάσιος Παρασκευόπουλος στάθηκε μπροστά στον Καθηγητή του πρ. Πενταπόλεως Νεκτάριο, τον Άγιο Νεκτάριο, και μίλησε για τον ποιμένα μέσα από την καρδιά του. Με αυτές τις σειρές ξεκινώ και εγώ την απάντηση προς τον πνευματικό εγγονό του Οσίου αυτού ανδρός της Εκκλησίας μας, π. Αναστάσιο Γκοτσόπουλο, του οποίου τη γραφίδα χίλιες φορές να συναντήσω, χίλιες και μία θα αποδομήσω ενώπιον του ποιμνίου του Χριστού «στηλιτεύων τον φαρισαϊσμόν με το μαστίγιον». Έχω χρέος να το κάνω αυτό, αγαπητέ μου π. Αναστάσιε, διότι φοβούμαι τον Θεό εν ημέρα Κρίσεως και διότι εμένα προσωπικά με νοιάζει ο λαός του Θεού, η ατόφια και καθάρια Ρωμηοσύνη μας, την οποία διάφοροι θέλουν να παραδώσουν, την Κυρία εκείνη και Δέσποινα, ως δούλη στα χέρια των θυγατέρων Της. Δεν θα τους το επιτρέψω, προς δόξαν Θεού, ασφαλώς, και προς έπαινον της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας. Για να μην σας κουράζω όμως, τίμιε συλλειτουργέ, περνώ κατευθείαν στις απαντήσεις που ζητείτε λέξη-λέξη:

ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΠΑΤΡΙΝΟ ΚΛΗΡΙΚΟ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟ ΓΚΟΤΣΟΠΟΥΛΟ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ

Γράφει ο Αρχιμανδρίτης Ρωμανός Αναστασιάδης

Κληρικός της Κρήτης, Επαρχίας του Οικουμενικού Θρόνου 

Λίγο μετά την κορυφαία Θεομητορική Εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και ο πολυγραφότατος κληρικός της Ιεράς Μητροπόλεως Πατρών π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος, μας έβαλε μια άσκηση να λύσουμε, για την οποία και δημόσια τον ευχαριστώ διότι η απάντηση στις ερωτήσεις του θα βάλει πολλά πράγματα στη θέση τους πάνω σε αυτήν την πολύκροτη, ως μη ώφειλε, υπόθεση του Ουκρανικού εκκλησιαστικού ζητήματος, το οποίο έληξε με την υπογραφή και απόδοση του Τόμου Αυτοκεφαλίας από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας, στις 5 και 6 Ιανουαρίου 2019. 

Τα έχουμε γράψει, τα έχουμε ξαναγράψει, όμως δεν πειράζει, θα τα επαναλάβουμε διότι πάντα η επανάληψη ωφελεί και ποτέ δεν περισσεύει. Είναι ευθύνη μας άλλωστε να κατηχούμε ξανά και ξανά όλους τους ανθρώπους στην αλήθεια της Εκκλησίας. 

Απαντήσεις, λοιπόν: 

1. Ομιλεί η Αυτού Θειοτάτη Παναγιότης, ο Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, Νέας Ρώμης και Οικουμενικός Πατριάρχης κύριος ημίν κύριος Βαρθολομαίος, προς τους Ουκρανούς Ορθόδοξους αδελφούς μας, στις 26 Ιουλίου 2008. 

2. Το Βάπτισμα της μεγάλης ηγεμονίας του Κιέβου έγινε το 988 μ.Χ. 

3. Από το Βάπτισμα της μεγάλης ηγεμονίας του Κιέβου, το 988 μ.Χ., μέχρι σήμερα έχουν περάσει 10 αιώνες. 

4. Η Εκκλησία της Ουκρανίας υπήγετο ως Κυριακό σώμα στη δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου από το 988 μ.Χ. έως και της 5-6 Ιανουαρίου φέτος, οπότε και το Οικουμενικό Πατριαρχείο παραχώρησε αυτοκεφαλία καθ’ ο είχε αποκλειστικό δικαίωμα. Η Ουκρανία όμως ως έδαφος υπήγετο πνευματικώς εις τον Κωνσταντινουπόλεως από της Δ’ εν Χαλκηδόνι Οικουμενικής Συνόδου, η οποία προβλέπει ότι όπου δεν υπάρχει άλλη εκκλησιαστική διοίκηση τα εκτός αυτών εδάφη της κατοικουμἐνης να ανήκουν ipso iure στη Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία. Άρα εδώ η απάντηση είναι: ή η της ερώτησης 3 ή το αποτέλεσμα της αφαίρεσης του 451 από το 2008/2019 (ό,τι προτιμάτε). 

ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ: ΓΙΑΤΙ ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΙ ΝΑ "ΑΥΘΑΔΙΑΖΩ" ΠΡΟΣ ΤΟΝ κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟ...

Του Αρχιμανδρίτη Ρωμανού Αναστασιάδη΄

Επειδή κάποιοι έχουν "ενοχληθεί" με την επιθετικότητά μου προς τον κ. Ιερώνυμο, τους πληροφορώ ότι εγώ πλέον πάντων δικαιούμαι και υποχρεούμαι να τον ελέγξω και να τον εγκαλέσω για τον άνευ ορίων κατήφορο που έχει πάρει τον τελευταίο καιρό, με αφορμή μια σειρά από σπουδαία ζητήματα, στα οποία μετρήθηκε και βρέθηκε ελλιπής και μικρός. 

Ναι, εγώ· διότι ήμουν από εκείνους που είχαν χαρεί πραγματικά με την εκλογή-αποκατάστασή του το 2008, μετά από 10 "πέτρινα" χρόνια σκληρής προσωπικής του δοκιμασίας με δικαστικές περιπέτειες και υπό το ψυχολογικό βάρος της απαξιωτικής ήττας του στις αρχιεπισκοπικές εκλογές του 1998...

Ναι, εγώ· διότι πίστευα ότι ήταν άνθρωπος συνετός και σώφρων. Αυτό τουλάχιστον έδειχνε προς τα έξω ως Μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας, όπως τον είχα γνωρίσει, όντας επί μία δεκαετία σε μοναστήρι της Βοιωτίας... Τελικά, μάλλον δεν ήταν σωφροσύνη και σύνεση αυτό που "πούλαγε", αλλά αναγκαστική προσγείωση μια που όλα ήταν εις βάρος και εναντίον του εκείνον τον καιρό. Κάτι σαν... κατάθλιψη, ας μου επιτραπεί, την οποία όσοι ήμασταν καλοπροαίρετοι θέλαμε να βλέπουμε ως "μειλιχιότητα", "πραότητα" και "σύνεση"... 

Αλλά, "αρχή άνδρα δείκνυσι". Βρέθηκε λοιπόν στην κορυφή της εκκλησιαστικής εξουσίας. Και του δόθηκε η ευκαιρία να δείξει ποιος είναι και τι πραγματικά αξίζει. 

Μέχρι και πριν λίγο καιρό προσπαθούσα να καταπνίξω μέσα μου τις φωνές που μου έλεγαν ότι "ο Μακαριώτατος δεν πάει καλά", "δεν πάει ντρέτα", όπως λέμε εδώ στην Κρήτη. 

Και συχνά τον υποστήριζα σε ιδιωτικές και δημόσιες συζητήσεις. Σήμερα κάποιοι μου το υπενθυμίζουν και δεν έχουν άδικο. Τους ευχαριστώ μάλιστα, διότι είναι η καλύτερη μαρτυρία και απόδειξη ότι δεν ήμουν και δεν είμαι αρνητικά προκατειλημμένος απέναντι στον κ. Ιερώνυμο. Δεν είμαι δηλαδή από εκείνους που από την πρώτη στιγμή... τον περίμεναν στη γωνία για να του επιτεθούν, μόλις κάνει το μοιραίο λάθος... Το αντίθετο μάλιστα. Ευχόμουν όλη αυτή η στάση του να έχει μια μυστική σοφία, μια καλώς εννοούμενη διπλωματία προς το συμφέρον της Εκκλησίας, του Γένους, της Πατρίδος μας... 

Αλλά τελικά αποδείχθηκε το αντίθετο: η διπλωματία και η μυστικότητα υπήρχαν μεν, κυοφορούσαν δε ό,τι χειρότερο έχει ποτέ εξυφανθεί κατά της Εκκλησίας, του Γένους και της Πατρίδος, με τη συναίνεση, δυστυχώς, ενός Αρχιεπισκόπου των Αθηνών... 

Ας μην μου λένε λοιπόν ότι είμαι "σκληρός" ή "οξύς" ή "αυθάδης" απέναντι στον κ. Ιερώνυμο. Διότι η αγωνία και η διαμαρτυρία μου είναι ακριβώς για το αντίθετο από αυτό που υπονοούν. Πρόθεσή μου δεν είναι να απαξιώσω τον υψηλό θεσμό του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Προέδρου της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος. Αυτό άλλωστε το κάνει ήδη πολύ καλά ο ίδιος ο κ. Ιερώνυμος... 

Γι' αυτό και διαμαρτύρομαι. Γιατί δεν αποδέχομαι ένα μοιραίο πρόσωπο που βρέθηκε, όπως βρέθηκε, σε αυτή τη θέση να απαξιώνει και να ευτελίζει ένα τόσο σπουδαίο θεσμό... 

Αλλά αυτό ας το δουν πρωτίστως εκείνοι που έχουν την θεσμική, ιστορική και πνευματική ευθύνη, δηλαδή τα μέλη της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος... Εκείνους και εις ολόκληρον βαρύνει το ιερό καθήκον να περισώσουν το κύρος της Εκκλησίας τους και να αποτρέψουν τα χειρότερα... 

Υ.Γ. Ένας επιπλέον λόγος που επιτείνει την οργή μου για τον κ. Ιερώνυμο και την παρέα του, είναι ότι όλα αυτά άθλια και γελοία επέλεξαν να τα κάνουν παρέα με τον Τσίπρα την ώρα που βάλλεται το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο (και συνολικά το Γένος μας) από τους βάρβαρους της Ρωσικής Εκκλησίας και ασκούνται αφόρητες πιέσεις και εκβιασμοί στις κατά τόπους Εκκλησίες (π.χ. Αντιόχεια, Σερβία) για να αντιτεθούν στο Φανάρι. Και την ίδια ώρα, ο κ. Ιερώνυμος απαξιώνει με το χειρότερο δυνατό τρόπο το Οικουμενικό Πατριαρχείο, στην κανονική δικαιοδοσία του Οποίου βρίσκεται η απόλυτη πλειοψηφία των Μητροπόλεων του Ελληνικού Κράτους (Νέες Χώρες, Εκκλησία της Κρήτης, Μητροπόλεις Δωδεκανήσου), αγνοώντας το επιδεικτικά και με πρωτόγνωρη ασέβεια από τις συζητήσεις του με την Κυβέρνηση για ζητήματα της Εκκλησίας. Για όλα αυτά, ας μην τολμήσει κανείς να μου ξαναπεί ότι «αυθαδιάζω» προς τον κ. Ιερώνυμο. Εκτός και αν είναι το ίδιο με εκείνον... Με ό,τι αυτό σημαίνει... 

Στη φωτογραφία εγώ μαζί με τον τότε Θηβών και Λεβαδείας Ιερώνυμο και τον αείμνηστο παππού μου, κατά την ημέρα της ρασοφορίας μου ως μοναχού, στις 3 Δεκεμβρίου 1999, σε μοναστήρι της Βοιωτίας...

Ο ΑΡΧΙΜ. ΡΩΜΑΝΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ

Γράφει ο Αρχιμανδρίτης Ρωμανός Αναστασιάδης

Όταν μου ήλθε η ενημέρωση από ένα φίλο, έπαθα ένα στιγμιαίο σοκ... 

«Αγαπάμε τον Πατριάρχη μας, αγαπάμε το Πατριαρχείο μας, το σεβόμαστε, το στηρίζουμε όσο μπορούμε. Αγαπάμε τον πρωθυπουργό μας, τους πολιτικούς μας όλους, και όπου έχουμε δυνατότητα λόγου βοηθάμε και συμπαραστεκόμαστε. Όλους αυτούς τους αγαπάμε και τους σεβόμαστε. Αλλά θα πρέπει να υπογραμμίσουμε οτι αγαπάμε πιο πολύ απ’ όλους την Εκκλησία και την Πατρίδα»...

Άκουγα και ξανάκουγα τις δηλώσεις αυτές του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών κ. Ιερωνύμου και δεν ήθελα να πιστέψω ούτε στα αυτιά μου ούτε στην αντίληψή μου και σε όσα αυτή προσελάμβανε από αυτές τις πρωτόγνωρες τοποθετήσεις για ένα Προκαθήμενο της ελλαδικής Εκκλησίας... 

Και σκέφτηκα ο ταλαίπωρος... Τι κάθομαι και στενοχωριέμαι, ως Ορθόδοξος και Έλληνας, για τον πόλεμο που κάνουν οι Ρώσοι ενάντια στο Οικουμενικό μας Πατριαρχείο και, ουσιαστικά, ενάντια στην Πατρίδα μας; Εκείνοι είναι άλλο έθνος, άλλο γένος, πάντα κοίταζαν και πάντα θα κοιτάζουν τα δικά τους γεωπολιτικά και γενικότερα συμφέροντα σε βάρος όλων των άλλων... 

Όταν όμως ένας Αρχιεπίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος βγαίνει και μιλάει τόσο απαξιωτικά για τον Πατριάρχη του Γένους μας, τι μπορεί να πει κανείς; Για τον Πατριάρχη που εκείνος, προτού υποστεί την... παραμόρφωση της ψευδαίσθησης του «αρχιεπισκοπικού μεγαλείου», ομολογούσε και διεκήρυττε προς πάσα κατεύθυνση ως τον «Πρώτο του Γένους», αποδοκιμάζοντας μάλιστα την δική του Εκκλησία, την Εκκλησία της Ελλάδος, για τα όσα έκανε τότε επί Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου σε βάρος του Πατριαρχείου (διαβάστε εδώ). Και ζητούσε, ούτε λίγο ούτε πολύ τότε, το 2001, ουσιαστικά την... κατάργηση του Αυτοκεφάλου της Εκκλησίας της Ελλάδος και την υπαγωγή της εκ νέου στην Κανονική Δικαιοδοσία του Οικουμενικού Θρόνου! 

Τόσο πολιτικαντισμός πια από ένα κορυφαίο Κληρικό; Δηλαδή όλα όσα έκανε και τότε και τώρα ήταν για την... καρέκλα και την εφήμερη εξουσία; Τότε για να κάνει αντιπολίτευση στον Χριστόδουλο και σήμερα για να στηρίξει τη δική του, επαναλαμβάνω εν πλήρει επιγνώσει, ψευδαίσθηση «αρχιεπισκοπικού μεγαλείου»; 

Οι δηλώσεις αυτές του Αρχιεπισκόπου των Αθηνών δεν έχουν καμία θεολογική και εκκλησιολογική βαρύτητα και κύρος. Είναι καταδικαστέες απερίφραστα. 

Από θεολογικής πλευράς αλλοιώνουν την άνευ όρων και ορίων αγάπη που κήρυξε ο Χριστός. Φαντάζεστε όλοι οι άνθρωποι να πάρουν παράδειγμα από τον κ. Ιερώνυμο και να αρχίσουν να λένε, και να πράττουν αναλόγως φυσικά, «ναι, αγαπάμε τον τάδε ή τον δείνα, αλλά...». Τι θα πει αλλά; Δεν υπάρχει «αλλά» στην απροϋπόθετη προς πάντας αγάπη, Μακαριώτατε! Λυπούμαι, αλλά τα λόγια που άκουσα σήμερα από τα χείλη σας δεν είναι λόγια του Χριστού και της Εκκλησίας Του, αλλά λόγια θλιβερά και αμαρτωλά του κόσμου τούτου και των αρχόντων του. Γιατί σε εκείνο το τραγικό και αντίθεο «αλλά...» μπορεί να χωρέσει κάθε κακουργία, κάθε πανουργία, κάθε απανθρωπία, κάθε κακό ανθρώπου προς τον συνάνθρωπό του... 

Από εκκλησιολογικής δε απόψεως, αποτελούν παραχάραξη και αλλοίωση της έννοιας της «Εκκλησίας». Γιατί, όπως ορθά ερμηνεύει η ιστοσελίδα orthodoxia.info, που πρωτοδημοσίευσε τις δηλώσεις αυτές, «ο Αρχιεπίσκοπος εμμέσως πλην σαφώς ξεκαθαρίζει πως πάνω απ’ όλα αγαπά το Αυτοκέφαλο της Εκκλησίας της Ελλάδος». Στην εκκλησιολογική συνείδηση του κ. Ιερωνύμου λοιπόν η Εκκλησία ταυτίζεται με την... «Εκκλησία της Ελλάδος»; Και οι υπόλοιποι ας πάνε να πνιγούνε; Το γράφω έτσι ωμά και χύμα, όπως το είπε και εκείνος... Γιατί πίσω από το χαμόγελο και τον μειλίχιο τόνο της φωνής κρύβεται πολύ δηλητήριο και πολύ εκκλησιολογική απαξίωση... 

Να προχωρήσω περισσότερο στην ανάλυση της δήλωσης και σε όσα θλιβερά απορρέουν από αυτήν; Όπως η συμβολική ταύτιση και σύγχυση ανάμεσα στον Πρώτο του Γένους μας, τον Οικουμενικό Πατριάρχη, με τον εκάστοτε Πρωθυπουργό ή τους πολιτικούς του Ελληνικού Κράτους; Ή μήπως, ακόμη χειρότερα, στην απαράδεκτη και υβριστική αξιολογική διάκριση ανάμεσα στον Πατριάρχη μας από τη μια και στην «Εκκλησία και την Πατρίδα» από την άλλη, σαν η αγάπη προς τον πρώτο να είναι ασύμβατη με την αγάπη προς τα δεύτερα; 

Όπως και να τις πάρεις αυτές τις δηλώσεις, όσο καλοπροαίρετα και να θέλεις να τις ερμηνεύσεις, τίποτε λιγότερο δεν μπορείς να πεις από τούτο: ΝΤΡΟΠΗ. 

Εύχομαι και προσεύχομαι, ο Πανάγαθος Θεός να φωτίσει τον Μακαριώτατο και τους περί αυτόν, προτού τα πράγματα πάρουν, για τους ίδιους φυσικά, άσχημη τροπή. 

Και εννοώ, για να μην παρεξηγηθώ, την αμείλικτη λειτουργία του Πνευματικού Νόμου, όπως εύγλωττα και θεολογικότατα τον αποτύπωσε ο προσωπικός φίλος του Μακαριωτάτου, ο Σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιερόθεος στην κατακλείδα του εξαίρετου κειμένου του με τίτλο “ΥΠΑΡΧΕΙ «ΤΡΙΤΗ ΡΩΜΗ»;”, την οποία, για μία ακόμη φορά, παραθέτω ως επίλογο

«Ὅποιος ὑπονομεύει τόν ἱερό θεσμό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, μέ ὁποιονδήποτε τρόπο, ὁ ὁποῖος θεσμός καθιερώθηκε ἀπό τό Ἅγιον Πνεῦμα στίς Οἰκουμενικές Συνόδους, αὐτός θά ἀποτύχη σέ ὅλους τούς χρόνους καί σέ ὅλα τά ἐπίπεδα. Γιατί δέν πρέπει νά ὑπερβαίνουμε τά ὅρια «ἅ ἔθεντο οἱ Πατέρες ἡμῶν».