ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΚΥΚΝΕΙΟ ΕΙΚΑΣΤΙΚΟ ΑΣΜΑ

ὑπό Μητροπολίτου πρ. Χαλκηδόνος Ἀθανασίου 

Στόν Θρακιώτη τροβαδοῦρο τοῦ Χρωστῆρα 

Ὁ ἀξιόλογος ἐν Ἀθήναις "μετα-νεοβυζαντινός" ζωγράφος, ἁγιογράφος, συγγραφεύς καί Ἄρχων Ἁγιογράφος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου Ἰωάννης Μητράκας, μέ πλουσιώτατον καί πολυποίκιλον ἔργον λαϊκοῦ, μυθολογικοῦ, θρησκευτικοῦ καί κοσμικοῦ χαρακτῆρος, συνεχίζει ἐργαζόμενος εἰς τό ἐν Λυκαβηττῷ ἐργαστήριόν του, ἐκτελέσας περίπου ἀπό τοῦ 2000 οὐκ ὀλίγα εἰκονογραφικῶς, καί εἰκονολογικῶς λίαν ἐνδιαφέροντα ἔργα, φθάνοντα μέχρι τῆς πανδημίας τῶν ἡμερῶν μας καί τῆς γενικοτέρας "νέας τάξεως τοῦ κόσμου", ἀναστατωσάσης τά πάντα. 

Τά ἔργα αὐτά διαφόρων μεγεθῶν καί τῆς αὐτῆς τεχνικῆς τοῦ Μητράκα εἶναι μονο- ἤ πολυπρόσωποι συνθέσεις φέρουσαι τά ἰδιαίτερα χαρακτηριστικά τῆς τεχνοτροπίας τοῦ καλλιτέχνου, ὅπως τά πολλά τετραγωνίδια καί τήν μικρογραφική του μανιέρα. Εὑρίσκονται είς τήν Ἑλλάδα, τήν Πόλη, σέ ναούς, διάφορα ἱδρύματα, ἱδιώτες καί τήν κατοχή του. 

ΦΕΜΙΝΙΣΤΙΚΗ ΕΙΚΟΝΟΛΟΓΙΑ

Αφροδίτη του Βίλλεντορφ - Αγαλματίδιο παλαιολιθικής περιόδου

ὑπό Μητροπολίτου πρ. Χαλκηδόνος Ἀθανασίου 

 "La donna e mobile" 

 (Rigoletto) 

Τό φεμινιστικόν κίνημα ἐπέφερε οὐκ ὀλίγα ὁπωσδήποτε εὐχάριστα διά τούς ἐκπροσώπους τοῦ οὕτω καλουμένου "ἀσθενοῦς" φύλου, τό ὁποῖον ἀποδεικνύεται, ὡς μή ὤφελεν, "ισχυρότερον" τοῦ κραταιοῦ, δημιουργῆσαν τῇ ἀνοχῇ αὐτοῦ, πολλά εἰς τοῦτο προβλήματα, διά τά ὁποῖα εὐθύνεται κυρίως τοῦτο, καί τά ὁποῖα βιοῦμεν ἰδίως καί κατά τάς ἡμέρας μας εἰς τήν νεολαίαν τῆς "νέας τάξεως" τοῦ κόσμου. Τοῦτο πηγάζει βασικῶς ἐκ τοῦ ὅτι πολλοί δέν κατενόησαν εἰσέτι, ὅτι ὁ ἀνήρ καί ἡ γυνή, ἐκτός τῆς κοινῆς ἀνθρωπότητος αὐτῶν, εἶναι τελείως διαφορετικοί ὡς πρός τήν φύσιν, τό σῶμα καί τάς ἱκανότητάς των.

Καί ὡς ἐκ τούτου εἶναι φυσικόν τό φεμινιστικόν πνεῦμα νά "εἰσχωρήσει" καί εἰς τόν τομέα τῆς τέχνης, τῶν ἐκτελεστῶν τῶν ἔργων αὐτοῦ ὄντων ἀνδρῶν καί γυναικῶν. Πάντως τοῦτο ἴσως καί ἐξ ἄλλων λόγων, ὑπέφωσκε καί εἰς ἄλλους πολιτισμούς, ὅπως τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων ὁ ὁποῖος ἦτο πλούσιος εἰς περιφήμους "θεάς" καί μέγαν άριθμόν ἐξόχων γλυπτῶν κυρίως τοῦ περιωνύμου Δωδεκαθέου καί οὐχί μόνον. Ἀλλά καί εἰς ἑτέρους πολιτισμούς τῆς Εὐρώπης, Ἀσίας, Ἀμερικῆς, Ἀφρικῆς, κ.ἄ. Καί σήμερον δέ συχνάκις ἀποκαλοῦμεν τάς φυσικάς καλλονάς, τά "μοντέλα" τῶν καλλιτεχνῶν, "θεάς", ἄγνωστον ὅμως ἐάν αὐταί εἶναι τῆς εἰρήνης, τῆς ἀγάπης ἤ τοῦ σκότους και τῆς καταστροφῆς. Ὑπῆρχον, ἄλλωστε, καί αἱ ἐρινύαι! 

Μητροπολίτου πρ. Χαλκηδόνος Αθανασίου: ΚΑΠΝΟ ΚΟΚΚΥΓΙΑ

ὑπό Μητροπολίτου πρ. Χαλκηδόνος Ἀθανασίου 

 "Χαῖρε Πλατυτέρα 

νεφέλης ἀπονειροποιοῦσα 

τούς καπνοκόκκυγας". 

Γνωστόν τυγχάνει, ὅτι πολλοί ἄνθρωποι συχνάκις, ὡς ἄλλοτε κάπως οἱ Σταυροφόροι, κουβαλοῦν σταυρούς ποκίλους εἰς τήν ζωήν των, μάλιστα δέ τίμιοι καί ἀγαθοί, καί δή διαφόρων μεγεθῶν καί ἀποχρώσεων, βαρεῖς ἤ οὔ, ὁρατοί ἤ συνήθως ἀόρατοι κ.ἄ. Καί εἶναι οὗτοι προσωπικοί, οἰκογενειακοί, ὡς μή ὤφελε συγγενικοί, φυσικοί ἤ ἀνθρώπινοι, ἄμεσοι ἤ ἔμμεσοι, ἐπαγγελματικοί, μικράς ἤ μεγάλης διαρκείας, ὁπότε καί μαρτυρικοί, μή ἔχοντες δυστυχῶς κυρηναῖον τινά "ἵνα ἄρῃ αὐτούς" (Ματθ. κζ', 32). Τέλος ποικίλουν καί τά αἴτια αὐτῶν: προσωπικά, κοινωνικά, οἰκονομικά, πολιτικά, μαριχουανικά, ἐθνοφυλετικά, θεολογικά, ἐπιστημονικά, ἀναφερόμενα εἰς τήν τιμιότητα, παρρησίαν, ἐργομανίαν κ.ἄ.

Εἷς λοιπόν λίαν ἐπώδυνος εἶναι ὁ τοῦ καπνοῦ καί τσιγάρου. Ποῖος δέ θά ἠδύνατο νά φαντασθεί νά σχεδιάσει ἕνα σταυρόν ἐκ δύο τσιγάρων ‒ὅπως κάπως με τά βάϊα, βεβαίως ἡ σύνθεσις εἶναι ἀποϊερωτική καἴτοι εὐφυεστάτη, προβάλλουσα εἰς τούς εἰσπνέοντας ἐκ τῶν καπνιζόντων ἀπολαυστικῶς τοῦτο μέ τό αἴσιον τέλος (!)‒ ἀνημμένων καἴτοι ἀμφότεροι ὁ ξύλινος καί ὁ ἐκ τοῦ τσιγάρου ἔχουν κοινόν τέλος: τόν θάνατον εἰς ποικίλας χρονικάς βαθμίδας. 

"O TANNENBAUM O TANNENBAUM"!

ὑπό Μητροπολίτου πρ. Χαλκηδόνος Ἀθανασίου 

"...τῶν οἰκιῶν ὑμῶν ἐμπιπραμένων, αὐτοί ᾄδετε."! 

(Αἴσωπος) 

Tό πρωθύστερον ἐτοῦτο ἄρθρον δημοσιεύεται σήμερον, κυρίως λόγῳ τοῦ λίαν σοβαροῦ οἰκολογικοῦ χαρακτῆρος τόν ὁποῖον ἀπό ἐτῶν στηρίζει μαχητικῶς ὁ Ἄναξ "τῶν τοῦ Χριστοῦ πενήτων". 

Εἶναι πασίγνωστον ὅτι μέ τό θέμα τοῦ συμπαθοῦς δένδρου τῶν Χριστουγέννων σχετίζεται ἡ ἑορτή, ἡ ἱστορία του, ἡ προέλευσίς του, τό σχῆμα, ὁ στολισμός του διά ξυλίνων, ὑαλίνων καί ἐσχάτως πλαστικῶν, ὅπως παντοῦ -ἐξαρτημάτων καί κηρίων, τά εἴδη τοῦ τοπογραφικῶς, ὁ συμβολισμός του κ.ἄ. 

Ἡ ἑορτή τῶν Χριστουγέννων μετεδόθη ὑπό εὐρωπαίων ἀποίκων εἰς τάς Η.Π.Α. καί ὑπό ἱεραποστόλων εἰς τήν Ἀνατολικήν Ἀσίαν, Ἰνδίας, Ἰσραήλ, Ἀμερικήν, Αὐστραλίαν, καί Λατινικήν Ἀμερικήν. Σήμερον ὅμως ἔχει, ὅπως πολλαί ἑορταί ἄλλαι ἐμποροποιηθεῖ, "ἐφευρέθησαν" νέαι, ὡς ἡ ἑορτή τῆς μητρός, τοῦ πατρός, τῶν γυναικῶν, τῶν παιδίων κ.ἄ., ἔχει διεθνοποιηθεῖ, ὅπως καί "διαθρησκειοποιηθεῖ", καί ἐξ ἑτέρου χρήσιμον καί διά τόν θεολογικόν διάλογον. Οἱ Ναζισταί ἔχουν ἀποϊερώσει αὐτήν, ἀντικαταστήσαντες δι' ἑτέρας καί συνδέσαντες τό δένδρον μέ την γερμανικήν μυθολογίαν! 

Τά χρησιμοποιούμενα ξύλα ἦσαν κυρίως τά ἔλατα ‒ἐξ οὗ καί τό ἄσμα‒ τό πεῦκον, ἡ σημύδα κ.ἄ. Ἀρχικῶς δέ μόνον οἱ κλάδοι αὐτῶν λόγῳ τοῦ μερκαντιγιστικού χαρακτῆρος τῆς πολυτίμου φυσικῆς ξυλείας, ἐλαμβάνοντο. Οἱ ἄνθρωποι κυρίως πτωχῶν τότε περιοχών, ὡς τοῦ Βρανδεμβούργου ἐχρησιμοποίουν τό ἀμμῶδες πεῦκον (sand-Kiefer), ἀπό τό ὁποῖον ἐκρέμον ἀρχάς τοῦ 19ου αἰ. μήλα, μηλόπιτες, γεώμηλα, ἔξωθεν ἐπιχρυσωμένα εἰς ἀνάμνησιν ὑπό τῶν παιδίων τῶν μήλων τοῦ παραδείσου. Τά ἄνθη του ἦσαν σύμβολα τῆς ἀναπτύξεως, νεότητος, γονιμότητος καί ἰσχύος.1 

Ο ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ

Ο ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ 

ὑπὸ Μητροπολίτου πρ. Χαλκηδόνος Ἀθανασίου 

"Τὰ πάντα βρίσκονται στὸ πρόσωπο"

(Κικέρων) 

Ὡς γνωστόν, ὑπάρχουν στὴ ζωή μας συχνά ἄνθρωποι ποὺ μᾶς "ἐντυπωσιάζουν" μὲ τὴ μορφή, τὴν ἐμφάνιση, τοὺς τρόπους, τὴν ὁμιλία τους κ.ἄ. Ἀρκεῖ αὐτὸς ποὺ τοὺς ἀντικρύζει νἄχει τὸ ἀπαραίτητο πρὸς τοῦτο αἰσθητήριο καὶ νὰ τοὺς "ἀνακαλύπτει". Κι’ ἂν ἀκόμη εἶναι ἀμόρφωτος, καίτοι ἡ μόρφωσις ὀξύνει τὸ "Emar-ικο" αἰσθητήριο. Γι’ αὐτὸ κι’ ὅταν κάποιος ἀδαὴς πλησίασε τὸν μεγάλο Vollard ἐρωτώντας τον πῶς διακρίνει τοὺς ἐκκολαπτόμενους δημιουργούς, ἐκεῖνος ἐμβλέψας αὐτὸν "ἀλωπηκῶς", τοῦ ἔδειξε τὰ μάτια, τὰ αὐτιὰ καὶ τὴν μύτη του (ὅραση, ἀκοή, ὄσφρηση), καθότι τοῦτο δὲν γίνεται ρετσετικῶς. 

Τοιοῦτός τις λοιπὸν τυγχάνει καὶ ὁ πασίγνωστος μέν, ὅμως "ἄτυπος" εἰσέτι φωτογράφος τῆς Πατριαρχικῆς Αὐλῆς, ὁ Νῖκος ὁ Μαγγίνας. Ἰδιόρρυθμος καὶ μοναδικὸς σὲ οὐκ ὀλίγα. Λεπτὸς τὸ σῶμα καὶ τὴν μορφήν, σὰν ἕνα ἀνδρικὸ μανεκέν, μὲ ἔξυπνα ματάκια καὶ μύτη κάπως "ἀναληπτικὴ" (Himmelfahrtsnase), ποὺ ἴσως νὰ ζήλευαν κυρίες. Βέβαια τὸ σύμπλεγμα ρινὸς καὶ πώγωνος ἐδῶ προτάσσεται, ἀνακαλοῦν τρόπον τινά μετὰ τοῦ ὑψηλοῦ πως λαιμοῦ τὰς μακρολαίμους χήνας τῆς Ἑσπερίας (Weidegänse), τοῦθ’ ὅπερ φαίνεται ἐντονότερον ὅταν "εἰσδύει" συχνὰ γιὰ κάτι –ὄχι ἀσφαλῶς γιὰ σαλιάγκους– στὸ "φτὶ" τοῦ ἀκροατοῦ. Εἶναι εὐκίνητος καὶ εὐλύγιστος σὰν αἴλουρος. Μπορεῖ νὰ τὸν δεῖτε ἐδῶ καὶ μετὰ λίγο πάνω σ’ ἕνα κλαρί, σὰν πτηνόν τι. Συχνὰ μειδιᾶ. Ὅμως γίνεται "doberman" γιὰ κάθε πολέμιο τοῦ Θρόνου καὶ τοῦ Ἄνακτος, ποὺ ὑπεραγαπᾶ "παρακοιμωμενικῶς" καὶ ὁ ὁποῖος τὸν συμπαθεῖ, συνεργάζεται μαζί του καὶ τὸν ἔχει τιμήσει. Ἔχει γὰρ πνεῦμα "πύθωνος", "κελαϊδῶν" ντετονικῶς ὑπὸ ὁρισμένας μόνον προϋποθέσεις! καὶ ὁμοιάζων τὸν Hacıyatmaz, ὢν σὰν τὸ λάστιχο καὶ ἔχων ρευστότητα σὰν τὸ λάδι, ποὺ ὅταν χυθεῖ ἄντε νὰ τὸ μαζέψεις! 

ΕΝΑΣ "ΑΣΤΑΥΡΩΤΟΣ" ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ

ὑπό Μητροπολίτου πρ. Χαλκηδόνος Ἀθανασίου

"Μαμά, ποιός εἶναι αὐτός στό τέμπλο τοῦ ναοῦ μέ τό μπανικό;" O Tempora! (Γερμανόπαις)

            Ὅπως εἶναι γνωστόν ὁ Σταυρός καί ὁ Ἐσταυρωμένος¹ συνιστοῦν τά κατ' ἐξοχήν σύμβολα τοῦ Χριστιανισμοῦ, τοῦ μέχρι τῆς σήμερον σταυρουμένου ὑπό πολλῶν λαϊκῶν καί οὐχί μόνον! Πολυμερῶς (δόξα τῷ Θεῷ) καί πολυτρόπως (Ἑβρ. α΄, 1). Ἦτο, λοιπόν, λίαν φυσικόν οὗτος νά ἀποτελέσῃ ἱστορικῶς καί δογματικῶς ἕν τῶν σημαντικοτέρων εἰκονογραφικῶν θεμάτων τῆς Χριστιανικῆς τέχνης.

            Οὕτω ὑπάρχουν ἐξαίσια ἔργα τῆς Βυζαντινῆς, Ρωμανικῆς καί Γοτθικῆς περιόδου, καθώς τῶν Rubens, Velasquez, Greco, Grünewald, Dürer, κ. ἄ. ἐν τῇ Δύσει. Ἔργα περιώνυμα ζωγραφικῆς, γλυπτικῆς καί μικροτεχνίας μεγάλων διαστάσεων, ἀλλά καί μικρῶν ὡς εἰς τήν Παναγίαν τοῦ Χάρου, μέ ὑπτίους τούς πόδας καί τάς χεῖρας ἤ καμπυλωτάς καί τό σῶμα εὐθυτενές, κατά τήν linea serpentinata ἤ ἄλλας στάσεις, ὅπως εἰς τά ἔργα τοῦ Κ. Παλαιοκαπᾶ. Οἱ Ἐσταυρωμένοι οὗτοι εὑρίσκονται, ὡς πρός τήν μορφήν τοῦ Κυρίου ἐζωγραφισμένοι ἐπί τοῦ σταυροῦ, μορφολογικῶς, ἤ ἀνεξάρτητοι μετά τοῦ σταυροῦ ἤ ὄχι, οἱονεί ἀνασκολωπισμένοι, πλαστικοί ἤ οὔ ὡς "ἀσταύρωτοι Ἐσταυρωμένοι" ποικίλλουν δέ καί αἱ μορφαί των, ὡς πρός τήν τοποθέτησιν καί τόν ἀριθμόν τῶν ἥλων τῶν χειρῶν καί τῶν ποδῶν.

ΕΝΑΣ ΕΞΩΦΡΕΝΙΚΟΣ ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΞΕΜΠΟΥΚΑΡΕΙ

ὑπό Μητροπολίτου πρ. Χαλκηδόνος Ἀθανασίου 

"Ἡ ἀλλαγή εἷναι γοητεία ζωογονοῦσα ἡμᾶς καί τήν φύσιν, ἐάν λόγῳ τῆς σπαταλώδους βιωτῆς μας δέν ἀλλάσσομε, ὁδηγούμεθα εἰς τήν καταστροφήν τοῦ κόσμου". 

Ὡς γνωστόν ἡ Εὐρῶπη και κόσμος εὐρίσκονται εἰς μίαν ἐπαναστατική, ἀλλά θαυμαστήν καί "σοφήν" ἀλλαγήν. 

Πανδημίαι, ἀλλαγή κλίματος μετά τῶν συνεπειῶν αὐτοῦ, κρίσις προσφύγων, ψηφιοποίησις, μᾶς ἀναγκάζουν νά σκεπτώμεθα πλέον διαφορετικῶς. Ἕνας νέος κόσμος, οὐχί ὁ "Νεόκοσμος" ἀνατέλλει, ἄσχετος, ἐν πολλοίς, πρός τόν παλαιόν. Παλαίποτε ἤδη τινές ἔλεγον: δέον νά καταστρέψωμεν1 αὐτόν καί νά ἐπανακτίσωμεν ἐκ τοῦ μηδενός τόν νέον. Ὁ πολιτισμός, ὅμως, τοῦ κόσμου τούτου ἐδημιουργήθη μέ αἷμα, τεραστίαν ἐργασίαν πνεύματος καί χειρός2 καί ἡμεῖς θά τόν μηδενίσωμεν, ἀφοῦ ἤδη κατεστρέψαμεν τήν φύσιν. Τοῦτο, βεβαίως, τουλάχιστον τμηματικῶς, δέν εἶναι πρωτόγνωρον (πρβλ. τά μνημεία τῆς ἀρχαιότητος) (C. Nixey). 

ΑΣΠΑΣΜΟΙ, ΘΩΠΕΙΑΙ, ΚΑΙ ΣΦΑΛΙΑΡΑΙ

Gustav Klimt, Το φιλί

(εἰς ἀνάμνησιν τοῦ Καρναβαλιοῦ Χαλκηδόνος) 

ὑπό Μητροπολίτου πρ. Χαλκηδόνος Ἀθανασίου 

 "Da bin ich sehr intim, ich küsse alle Damen..." (Lehar) 

Πρός τί; Πρός ἐξισσορόπησιν; Ὄχι γενικῶς. 

Δέν εἶναι ἄγνωστον, ὅτι ὅταν χάσει κανείς κάτι, κατανοεῖ τήν ἀξίαν του. Οὕτω τώρα, πρό παντός, ὅτε οἱ ἄνθρωποι εὑρίσκονται εἰς ἀπόστασιν πρός ἀλλήλους, λόγῳ τῆς πανδημίας τοῦ κοροναϊοῦ, καί τῆς ψευτιᾶς, ἀντιλαμβάνονται αἰφνιδίως τό πόσον, σύν τοῖς ἄλλοις, ὑπαρξιακαί δι' αὐτούς τυγχάνουν αἱ ἐπαφαί: ἀσπασμοί, θωπεῖαι, περιπτύξεις, ἀλλά ἴσως καί χαστούκια!

A propos: Τά φιλιά1 εἰδολογικῶς δύνανται νά εἶναι κοινωνικά, χαιρετισμοί ἐπανενώσεως, φιλικά, ἐρωτικοῦ πάθους, γοητείας, σεβασμοῦ κ.ἄ., ὡς πρός τήν μορφήν τῆς χειρός, τοῦ ποδός (π.χ. τοῦ Πάπα), τῶν παρειῶν, τοῦ στόματος, τῆς γλώσσης κ.ἄ. 

Ὡς πρός τόν χαρακτῆρα, φιλολογικά, τῶν Μουσῶν (ἐννέα), τά γαλλικά, ἀγγλικά, ἀληθῆ, ψευδῆ, προδοτικά (τοῦ Ἰούδα), τυπικά, θερμά, ψυχρά (τοῦ ψυγείου), θεαματικά, μυστικά, μακρά, σύντομα, πρῶτα, ἅγια (φιλήματι ἁγίῳ), κ.ἄ. 

Τά χειροφιλήματα (ich küsse die Hand Madame), τά χηροφιλήματα καί τά χοιροφιλήματα, συνιστοῦν ἑτέραν κατηγορίαν δυσχερῆ εἰρωνικῶς τοῦ «μή μοῦ ἅπτου» (Ἰωάν. κ', 7). 

Μητροπολίτου πρ. Χαλκηδόνος Αθανασίου: CARMINA HOMINIBUS

ὑπό Μητροπολίτου πρ. Χαλκηδόνος Ἀθανασίου 

«Ἡ τύφλα στά μάτια εἶναι σπάνιο, στήν τέχνη σύνηθες» 

A. Schmidt 

Ὡς γνωστόν εἰς τήν οὕτω καλουμένην "κορωνίδα" τῆς Δημιουργίας, τό μυστηριῶδες ἐτοῦτο κατασκεύασμα, ἀποδίδονται οἱ τίτλοι: Sapiens, Faber, Ludens, Erectus, Empathicus, Oeconomicus, Technologicus, Deus, ἀλλά καί Pecus (ὡς ἀπεκάλει ὁ διαπρεπής φιλόλογος καί ποιητής Δ. Παπακωνσταντίνου "ἐνίους" εἰς τήν Μ. Γ. Σχολήν χαριεντιζόμενος). 

Συγχρόνως ὅμως καί ἕτεροι κολακευτικοί ἤ κνήθοντες τήν ἀκοήν χαρακτηρισμοί, ὡς λεβεντάνθρωποι, ὀμορφάνθρωποι, "φορηταί βιβλιοθῆκαι", ὡς ὁ Ἡλιουπόλεως Γεννάδιος, ὑπεράνθρωποι, ἀλλά καί ἀπάνθρωποι, μισητικοί (Μπακιρτζῆς) δοξομανεῖς, "τελεβίζια-μανεῖς", γλαυκόμορφοι κ.ἄ. 

Ἐδῶ θά ἀσχοληθῶμεν μόνον μέ τούς ὑπερανθρώπους, τουτέστιν τούς καλλιτέχνας, τούς "ἀνωνύμους τούτους (πολλάκις) ἐκτελεστάς τοῦ γενικῶς ἰσχύοντος" (Hauser). Διότι οὗτοι, καίτοι οὐχί σπανίως sui generis, τυγχάνουν ἀνώτεροι τῶν ἄλλων, ἀνήκοντες εἰς μίαν διαφορετικήν σφαῖραν τῆς Δημιουργίας, τῆς φαντασίας καί βιωτῆς. Ἀπευθύνονται εἰς τά ὄμματα, τά ὦτα καί λοιπά ὄργανα τοῦ ἀνθρώπου, καί δή οὐχί μόνον εἰς τόν νοῦν ἀλλά καί εἰς τήν καρδίαν, ὁδηγοῦντες τούς ἀνθρώπους πλησιέστερον ἀλλήλων, τούς χαροποιοῦν, ἐμβάλλουν εἰς στοχασμούς, προβληματίζουν, χρησιμοποιοῦντες ποικίλας ἐκφραστικάς γλώσσας εἰς τά κοσμικά καί τά θρησκευτικά των ἔργα μέ διαφορετικούς ρυθμολογικούς χαρακτῆρας, ὅπως εἰς τόν εὐρωπαϊκόν χῶρον κατά τήν ἀρχαιότητα, τόν μεσαίωνα καί τούς νεωτέρους χρόνους. Παραδείγματα συνιστοῦν ἡ κλασσική τεχνοτροπία, ἡ βυζαντινή, ἡ ρωμανική, ἡ γοτθική, τῆς ἀναγεννήσεως, τοῦ Barock, καί τῶν νεωτάτων χρόνων, μέχρι τῆς μοντέρνας καί μεταμοντέρνας ἐποχῆς, ὡς τοῦ ρεαλισμοῦ, τοῦ ἰμπρεσιονισμοῦ, τοῦ ἐξπρεσιονισμοῦ, τοῦ συμβολισμοῦ, τῆς κηλιδογραφίας (taschismus), τοῦ ναϊβισμοῦ, τοῦ κονστρουκτιβισμοῦ, τῆς art nouveau, τῆς ἀφαιρέσεως, τοῦ σουρεαλισμοῦ, τοῦ ψυχεδελισμοῦ, τοῦ hyperviedism κ.ἄ. 

Γέροντος πρ. Χαλκηδόνος Αθανασίου: Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ ΤΥΠΟΥ "SCORTO" ΤΟΥ M. TRIEGEL

ὑπό Γέροντος πρ. Χαλκηδόνος Ἀθανασίου 

Ἕν ἀνδρογύναιον, τελείως γυμνόν, ἐξηπλωμένον εἰς τήν χειρουργικήν τράπεζαν, τό ὁποῖον δέν παρουσιάζει καμμίαν ἀντίστασιν. Κεῖται ἀταράχως. Θέμα μακάβριον. 

Ἡ παράστασις αὕτη εὑρίσκεται προσφυῶς ἐντός ἀρκοσολίου ἐκ κεραμικῶν πλίνθων. Ἡ τράπεζα εἰς ὁριζοντίαν θέσιν στηρίζεται ἐπί τριῶν καστανῶν ἐκ ξύλου ὑποποδίων, ἕκαστον τῶν ὁποίων ἀποτελεῖται ἐκ τεσσάρων πασάλων. Αὕτη καλύπτεται ὑπό δύο σινδώνων, μεγάλου καί μικροῦ, μετά ἰχνῶν διπλώματος χρώματος ἀνοικτοπρασίνου καί ἀχνῶν μοτίβων, συνιστώντων τόν διάκοσμόν των. 

Τό ἔδαφος ἀποτελεῖται ἐκ γεωμετρικῶν πλακιδίων ἤ πιθανῶς ξυλίνων τετραγώνων καστανῶν μετά συνδεουσῶν ταινιῶν μικρῶν καί πρασίνων ἤ κρέμ μεγαλυτέρων. 

Ὄπισθεν τοῦ ἐξηπλωμένου κρέμεται ὕφασμα δίκην σαβάνου πρασίνου, σύμβολον τῆς ἐλπίδος, ἡ ὁποία τονίζεται δι' ἀνθέων, ἐξερχομένων ἐκ καρδιῶν καί κυανῶν σταυρῶν, ὑπαινισσομένων τό θέμα τῆς Ἀναστάσεως. 

Τό ἐπί τῆς τραπέζης ὅμως σῶμα εἶναι λεπτόν ροδοκρέμ μέ ἀνοικτούς τούς ὀφθαλμούς, κείμενον  ἀνάσκελον, μετά μακρᾶς καστανῆς κώμης. Τά δάκτυλά του, μή κρεμαμένης τῆς χειρός, χωρίζονται ἀνά δύο, ἐνῶ τά πέλματα ἀκουμβοῦν ἐπί τοῦ τοίχου τοῦ ἀρκοσολίου. 

Ἀπό τήν ἄνω ἀριστεράν γωνίαν σεβίζει μικρός ἄγγελος. Φορᾶ λαδί μανδύαν καί κυανοῦν ἐπίβλημα ὄπισθεν. Ἐνθυμίζει δέ μορφολογικῶς ἐντόνως τόν "Εὐαγγελισμόν" τοῦ Fra Angelico καί Fra Filippo Lippi, ὅπου ἡ Θεοτόκος κλείνει τό γόνυ δεχομένη τό ρῆμα Θεοῦ. Τό δέ σῶμα τοῦ εἰκονιζομένου, "τό νεκρόν σῶμα τοῦ Χριστοῦ εἰς τόν τάφον," ἔργον περίφημον τοῦ H. Holbein, καί εἰς ἀντίστροφον κατεύθυνσιν, μετά λεντίου, καί πως "τήν ἀνατομίαν τοῦ Dr. Tulp" τοῦ Rembrandt, καί τόν "Χριστόν Scorto" τοῦ ἐξαίρετου Montegna.