ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ 11ΙΟΥΝΙΟΥ2021 by Panagiotis Andriopoulos on Scribd
Message du patriarche Bartholomée à l’occasion de la visioconférence
«Héritage et Mission de l’Eglise orthodoxe en France»
Chers frères et sœurs en Christ,
Permettez-moi tout d’abord de
vous saluer tous et chacun fraternellement en utilisant la salutation pascale
comme le veut l’usage de notre Église: le Christ est ressuscité !
Je voudrais adresser un remerciement très sincère aux organisateurs de cette rencontre et à toutes celles et ceux qui ont accepté de participer à ces échanges et à ces débats à l’occasion de la commémoration des 90 années qui se sont écoulées, depuis que le métropolite Euloge, de bienheureuse mémoire, a conduit son diocèse et toutes les paroisses dont il avait la charge, ainsi que l’Institut Saint-Serge, sous l’omophore du Patriarcat œcuménique. Depuis lors, tout au long de cette période de près d’un siècle, les membres de notre ancien exarchat, sous la conduite du métropolite Euloge puis de ses successeurs, ont œuvré d’une manière créative à l’installation et au renforcement de la vie ecclésiale en Europe occidentale, comme en témoigne le renouveau patristique et liturgique issu de ce qu’il est convenu d’appeler «l’école de Paris».
Patriarxis Interview Internet by Panagiotis Andriopoulos on Scribd
 |
| Από τα εγκαίνια του Κέντρου υπό του Οικουμενικού Πατριάρχου (2013) |
Χαιρετισμός
τῆς Α. Θ.
Παναγιότητος
τοῦ Οἰκουμενικοῦ
Πατριάρχου
κ. κ. Βαρθολομαίου
διά τήν Διημερίδα
«Pope Paul VI,
the Patriarch Athenagoras, Chiara Lubich.
Prophecy of
Unity between the Sister Churches»
(25-26 Μαΐου 2021)
Mons.
Piero Coda
Μετά πολλῆς χαρᾶς ἐν Κυρίῳ, τιμῆς καί εὐγνωμοσύνης, χαιρετίζομεν τήν διοργανουμένην, ὑπό τοῦ ἐν Loppiano Φλωρεντίας Πανεπιστημίου, πνευματικοῦ καί ἀκαδημαϊκοῦ κέντρου τῆς κινήσεως τῶν Focolari, διημερίδα ἐπί τοῦ θέματος: "Πάπας Παῦλος ΣΤ', Πατριάρχης Ἀθηναγόρας καί Chiara Lubich-Ἡ προφητεία τῆς ἑνότητος μεταξύ τῶν ἀδελφῶν Ἐκκλησιῶν".
Ὄντως, οἱ μακαρίᾳ τῇ λήξει, ἀοίδιμος προκάτοχος ἡμῶν Οἰκουμενικός Πατριάρχης Ἀθηναγόρας καί Πάπας Παῦλος ΣΤ΄, θείᾳ ἐπινεύσει ἀνέλαβον τήν ἱεράν ὑπόθεσιν τῆς καταλλαγῆς καί συμφιλιώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν Ὀρθοδόξου καί Ρωμαιοκαθολικῆς, ἐπί τῷ τέλει τῆς ἐν τῷ κοινῷ ποτηρίῳ ἑνώσεως αὐτῶν. Ἡ κατά τό ἔτος 1964 εὐλογημένη συνάντησις τῶν δύο Προκαθημένων ἐν Ἱεροσολύμοις, ἡ ὁποία ἐχαρακτηρίσθη ὡς «τό πλέον σημαντικόν γεγονός ἐν τῇ ἱστορίᾳ τῶν σχέσεων τῶν δύο Ἐκκλησιῶν ἀπό τό 1054», ὑπῆρξεν ἡ προφητική ἐκείνη στιγμή τῆς ἐνάρξεως μιᾶς νέας περιόδου εἰς τάς σχέσεις τῶν Ἐκκλησιῶν Ρώμης καί Κωνσταντινουπόλεως.
Ακολουθεί Μήνυμα της Α.Θ.
Παναγιότητος του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου για το τέλος
του Ραμαζανίου:
Τοῖς ἀνά τήν οἰκουμένην
Μουσουλμάνοις ἀδελφοῖς ἡμῶν.
Ἀπευθυνόμεθα ὑμῖν ἐκ τοῦ Κέντρου
τῆς Ὀρθοδόξου Χριστιανοσύνης, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, τό ὁποῖον εὑρίσκεται
ἐν Κωνσταντινουπόλει ἐδῶ καί σχεδόν δύο χιλιετίας. Ἐξ αὐτοῦ τοῦ ἱεροῦ καί ἱστορικοῦ
τόπου, λαμβάνομεν ἀφορμήν ἐκ τῆς ὁλοκληρώσεως τοῦ μηνός τῆς νηστείας τοῦ
Ραμαζανίου διά νά ἐκφράσωμεν τάς ἐνθέρμους εὐλογίας καί τάς εἰλικρινεῖς εὐχάς
μας πρός τούς ἀνά τήν οἰκουμένην Μουσουλμάνους ἀδελφούς μας, καθώς ἑορτάζετε
τό τέλος τῆς νηστείας ἐν μέσῳ χαρᾶς, ἀγάπης καί ἐλπίδος. Ὅπως ἀκριβῶς ἡ νηστεία,
εἷς ἐκ τῶν Πέντε μεγάλων Στύλων τοῦ Ἰσλάμ, ἀποτελεῖ ἱεράν καί κοινήν πρακτικήν
εἰς ὅλας τάς Ἀβρααμικάς θρησκείας, ὡς ὑπενθύμισις τῆς ἀπολύτου ἐξαρτήσεώς μας ἀπό
τόν Θεόν, οὕτω καί τό ἑορτάζειν ἀποτελεῖ σεβασμίαν παράδοσιν ὅλων τῶν
θρησκειῶν, ὡς ἀναγνώρισις τῆς ἀναφορικότητος τοῦ ἑνός πρός τόν ἄλλον.
Πόσον ὑπέροχον εἶναι τό γεγονός ὅτι τό ζωτικόν στοιχεῖον τῆς τροφῆς φέρει ἅπαντας ἐπί τό αὐτό εἰς τήν εὐλογημένην πρᾶξιν τῆς συμμετοχῆς εἰς τήν κοινήν τράπεζαν. Ἡ τροφή καθίσταται ἀφορμή ἑορτασμοῦ καί πηγή πνευματικότητος. Μᾶς φέρει ἐγγύτερον κατ᾽ ἄνθρωπον μετά τῶν Μουσουλμάνων ἀδελφῶν εἰς κάθε χώραν καί εἰς κάθε ἥπειρον. Μᾶς συνδέει, ὡς θρησκευτικούς ἡγέτας καί ὡς εὐλαβεῖς πιστούς, ὡς ἄνδρας καί γυναῖκας, ὡς νέους καί πρεσβυτέρους. Ἐν τοῖς πράγμασιν, ἡ τροφή εἶναι βασική ἀνάγκη δι᾽ ὅλους ἀνεξαιρέτως, συμπεριλαμβανομένων τῶν πλουσίων καί τῶν πτωχῶν, τῶν χορτασμένων καί τῶν πεινώντων, τῶν ἐχόντων σταθεράν διαμονήν καί τῶν προσφύγων. Ἡ τροφή εἶναι ἐξ ἴσου οὐσιαστική δι᾿ ὅσους εἶναι ἀσφαλεῖς καί δι᾿ ὅσους ὑποφέρουν, διά τούς χαίροντας καί διά τούς πενθοῦντας. Πρωτίστως δέ, ἑνώνει τούς ἀνθρώπους ἀνεξαρτήτως θρησκευτικῶν πεποιθήσεων, διότι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ δέν ὑφίστανται διακρίσεις μεταξύ τῶν ἀνθρώπων.
 |
| Ο Χαλκηδόνος Μελίτων προεξάρχων της τελετής της Αναστάσεως το Πάσχα του 1972, παρουσία του μεγάλου Πατριάρχου Αθηναγόρου - Φωτ. Νικόλαος Μαγγίνας |
«Ὅτε οὖν ἔλαβε τὸ ὄξος ὁ Ἰησοῦς εἶπε, τετέλεσται, καὶ κλίνας τὴν κεφαλὴν παρέδωκε τὸ πνεῦμα».
Παναγιώτατε Δέσποτα,
Σεβασμία τῶν ἁγίων Ἱεραρχῶν χορεία,
Πενθηφόρε καί ἐν ταυτῷ Λαμπροφόρε λαέ τοῦ Κυρίου,
Ἰδοῦ λοιπόν καί ἐφέτος, καί δή ἐν μέσῳ τῆς διογκουμένης μάστιγος τοῦ κορωνοϊοῦ καί τῆς αὐξανομένης ἀνασφαλείας, ὁ Ἰησοῦς ἐπί τοῦ Σταυροῦ. Ἐκεῖνος, ὅστις «ἀμαρτίαν οὔκ ἐποίησεν, οὐδέ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ». «Ὁ ἄσπιλος καί ἄμωμος ἀμνός», κατά τόν Πρωτοκορυφαῖον τοῦ χοροῦ τῶν Ἀποστόλων Πέτρον. «Ὁ μή γνούς ἁμαρτίαν», κατά τόν κοσμοπολίτην καί οὐρανοπολίτην Παῦλον. Ὁ ἀθῷος καί ὁ ἀναμάρτητος, ὡς τόν ὡμολόγησαν Ἰούδας ὁ Ἰσκαριώτης, ὁ καί παραδιδούς Αὐτόν, ὁ ἀνευθυνοϋπεύθυνος Πιλάτος, ὁ θρασύδειλος Ἡρῴδης καί ὁ μετανοῶν ληστής. «Τό ἄριστον σύμβολον τῆς οὐρανίου σοφίας», ὡς τόν ἐτιτλοφόρησεν ὁ Ἑβραῖος φιλόσοφος Σπινόζα. «Τό αἰώνιον κάλλος», ὡς τόν ὠνόμασεν ὁ ἄπιστος Ρενάν. Ὁ «ὑιός τοῦ Θεοῦ», ὡς ἀπεκάλυψεν αὐτός ἑαυτόν ἐνώπιον τοῦ Ἀρχιερέως Καϊάφα καί ὡς ἀνεκήρυξεν αὐτόν ἐπί τοῦ Γολγοθᾶ ὁ κεντυρίων καί ὡς ἀνεγνώρισαν καί ἀναγνωρίζουσιν αὐτόν ἔκτοτε ἑκατομμύρια ἀνθρώπων, ἰδοῦ λοιπόν αὐτός, «μετά ἀνόμων λογισθείς», κρέμαται ἐπί τοῦ Σταυροῦ μετέωρος μεταξύ οὐρανοῦ καί γῆς, ὁ τῶν ἐπιγείων καί τῶν ἐπουρανίων ποιητής καί συμφιλιωτής.
 |
| Φωτ. Νίκος Παπαχρήστου |
Ἀριθμ. Πρωτ. 289
† Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο
Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕῼ
ΘΕΟΥ
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ
- ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ
ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ
Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ EΛΕΟΣ
ΠΑΡΑ
ΤΟΥ ΕΝΔΟΞΩΣ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ
* * *
Τήν ψυχωφελῆ πληρώσαντες Τεσσαρακοστήν καί προσκυνήσαντες τά Πάθη καί τόν Σταυρόν τοῦ Κυρίου, ἰδού καθιστάμεθα σήμερον κοινωνοί τῆς ἐνδόξου Αὐτοῦ Ἀναστάσεως, λαμπρυνόμενοι τῇ πανηγύρει καί ἀναβοῶντες ἐν χαρᾷ ἀνεκλαλήτῳ τό κοσμοσωτήριον ἄγγελμα «Χριστός Ἀνέστη»!
Ὅ,τι πιστεύομεν, ὅ,τι ἀγαπῶμεν, ὅ,τι ἐλπίζομεν ἡμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι συνδέεται μέ τό Πάσχα, ἀπό αὐτό ἀντλεῖ τήν ζωτικότητά του, ἀπό αὐτό ἑρμηνεύεται καί νοηματοδοτεῖται. Ἡ Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ ἀπάντησις τῆς Θείας ἀγάπης εἰς τήν ἀγωνίαν καί τήν προσδοκίαν τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά καί εἰς τήν «ἀποκαραδοκίαν» τῆς συστεναζούσης κτίσεως. Ἐν αὐτῇ ἀπεκαλύφθη τό νόημα τοῦ «ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ᾿ εἰκόνα ἡμετέραν καί καθ᾿ ὁμοίωσιν»[1] καί τοῦ «καί εἶδεν ὁ Θεός τά πάντα, ὅσα ἐποίησεν, καί ἰδού καλά λίαν»[2].
Ὁ Χριστός εἶναι «τό Πάσχα ἡμῶν»[3], «ἡ ἀνάστασις πάντων». Ἐάν ἡ πτῶσις ὑπῆρξεν ἀναστολή τῆς πορείας τοῦ ἀνθρώπου πρός τό «καθ᾿ ὁμοίωσιν», ἐν Χριστῷ ἀναστάντι ἀνοίγεται πάλιν εἰς τόν «ἠγαπημένον τοῦ Θεοῦ» ἡ ὁδός τῆς κατά χάριν θεώσεως. Συντελεῖται τό «μέγα θαῦμα», τό ὁποῖον ἰᾶται τό «μέγα τραῦμα», τόν ἄνθρωπον. Εἰς τήν ἐμβληματικήν εἰκόνα τῆς Ἀναστάσεως ἐν τῇ Μονῇ τῆς Χώρας, ἀτενίζομεν τόν κατελθόντα «μέχρις ᾍδου ταμείων» Κύριον τῆς δόξης καί καθελόντα θανάτου τό κράτος, νά ἀναδύηται ζωηφόρος ἐκ τοῦ τάφου, συνανιστῶν τούς γενάρχας τῆς ἀνθρωπότητος, καί ἐν αὐτοῖς ἅπαν τό ἀνθρώπινον γένος, ἀπ᾿ ἀρχῆς καί μέχρι τῶν ἐσχάτων, ὡς ἐλευθερωτής ἡμῶν ἐκ τῆς δουλείας τοῦ ἀλλοτρίου.
