 |
| Η φάτνη στο Λος Άντζελες είναι μια υπενθύμιση ότι, τα τελευταία τρία χρόνια, πάνω από 5.500 παιδιά κάτω των δύο χρονών χωρίστηκαν από τους γονείς τους στα αμερικανο-μεξικανικά σύνορα. ΑΠΕ-ΜΠΕ |
ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗ ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ 70 ΧΡΟΝΩΝ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΖΩΗΣ ΤΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΜΕ ΔΩΡΑ, ΓΛΕΝΤΙ, ΦΑΓΟΠΟΤΙ, ΑΛΛΑ ΧΩΡΙΣ ΧΡΙΣΤΟ
Του Γρηγόρη Καλοκαιρινού
Χριστούγεννα του 2019. Και θα ήταν σκόπιμο αλλά και καρποφόρο να ρίξουμε για λίγο την προσοχή μας σε περασμένους εορτασμούς. Αξίζει τον κόπο να θυμόμαστε κάπου κάπου... Ο σύγχρονος άνθρωπος, αναγκάζεται και τρέχει πολύ γρήγορα και συνεχώς στην εποχή μας. Στην δίνη του επάνω λοιπόν, δεν προλαβαίνει να γυρίσει πίσω. Ακόμα περισσότερο μάλιστα, δεν έχει την πολυτέλεια του χρόνου για περασμένες θύμισες, οι οποίες όμως, αποτελούν το χρυσάφι που αφήνει μέσα μας ο καιρός που γοργά περνά. Πρόκειται για τον θησαυρό των αναμνήσεων, οι οποίες δίνουν τη δυνατότητα της αναβαπτίσεως του εαυτού μας και έτσι, την ευκαιρία της επανεκκινήσεως, με νέα αφετηρία πια, τις εμπειρίες αυτού του λησμονημένου χθες.
Ας αρχίσουμε λοιπόν το ΑΛΗΘΙΝΟ μας παραμύθι... Πάνε αρκετές μεταπολεμικές δεκαετίες από τότε που η κατ΄ έτος ανάμνηση της εορτής των Χριστουγέννων έχει χάσει σταδιακώς την πνευματική της σημασία και τον θρησκευτικό της συμβολισμό. Από ανθρωποκεντρική προσέγγιση αγάπης, συναλληλίας και αλληλοπεριχωρήσεως, έχει εξελιχθεί σε εμπορική, γαστριμαργική και ξεκάθαρα σαρκική περίοδο απολαύσεων. Έχει χαθεί σχεδόν από την συντριπτική πλειοψηφία των Χριστιανών της Οικουμένης και, ως εκ τούτου και των Ρωμηών, το ενδιαφέρον για τον διπλανό μας, τον συνάνθρωπό μας. Λησμονούμε μέσα στην δύσκολη καθημερινότητα και τις προκλήσεις του αφειδώς προτεινομένου υπερκαταναλωτισμού την εκ Χριστού πρόνοια μεταξύ των μοναδικών δημιουργημάτων του Αγίου Θεού, αλλά και των Κοινωνιών τους, για την ψυχική γαλήνη, ειρήνη και εν Κυρίω ευδαιμονία, που σημαίνει κατ' αρχήν, ενστερνισμό του ΕΜΕΙΣ και παραμερισμό του ΕΓΩ. Και αφετηρία στην οδυνηρή και με άγνωστες συνέπειες αυτή κατηφόρα των Χριστιανικών Λαών, αποτελεί ακούσια, ή, μπορεί και εκούσια, η αδιαφορία και υποβάθμιση, μιας μοναδικής Αληθείας, - θα τη συναντήσουμε στη συνέχεια - επάνω στην οποία εδράζεται ολόκληρο το Χριστιανικό Οικοδόμημα. Το γιατί γίνεται αυτό, είναι και το ζητούμενο ερώτημα.
Ας αρχίσουμε λοιπόν το ΑΛΗΘΙΝΟ μας παραμύθι... Πάνε αρκετές μεταπολεμικές δεκαετίες από τότε που η κατ΄ έτος ανάμνηση της εορτής των Χριστουγέννων έχει χάσει σταδιακώς την πνευματική της σημασία και τον θρησκευτικό της συμβολισμό. Από ανθρωποκεντρική προσέγγιση αγάπης, συναλληλίας και αλληλοπεριχωρήσεως, έχει εξελιχθεί σε εμπορική, γαστριμαργική και ξεκάθαρα σαρκική περίοδο απολαύσεων. Έχει χαθεί σχεδόν από την συντριπτική πλειοψηφία των Χριστιανών της Οικουμένης και, ως εκ τούτου και των Ρωμηών, το ενδιαφέρον για τον διπλανό μας, τον συνάνθρωπό μας. Λησμονούμε μέσα στην δύσκολη καθημερινότητα και τις προκλήσεις του αφειδώς προτεινομένου υπερκαταναλωτισμού την εκ Χριστού πρόνοια μεταξύ των μοναδικών δημιουργημάτων του Αγίου Θεού, αλλά και των Κοινωνιών τους, για την ψυχική γαλήνη, ειρήνη και εν Κυρίω ευδαιμονία, που σημαίνει κατ' αρχήν, ενστερνισμό του ΕΜΕΙΣ και παραμερισμό του ΕΓΩ. Και αφετηρία στην οδυνηρή και με άγνωστες συνέπειες αυτή κατηφόρα των Χριστιανικών Λαών, αποτελεί ακούσια, ή, μπορεί και εκούσια, η αδιαφορία και υποβάθμιση, μιας μοναδικής Αληθείας, - θα τη συναντήσουμε στη συνέχεια - επάνω στην οποία εδράζεται ολόκληρο το Χριστιανικό Οικοδόμημα. Το γιατί γίνεται αυτό, είναι και το ζητούμενο ερώτημα.
