Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΑΠΟΔΕΧΕΤΑΙ ΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ;

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Η Εκκλησία της Ελλάδος κοινοποίησε, με σχετική εγκύκλιο, την απόφαση του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας για την καθαίρεση του μητροπολίτου πρ. Κλιν Λεωνίδα, «Εξάρχου» του αντικανονικού μορφώματος που ονομάζεται από τους ρώσους «Πατριαρχική Εξαρχία Αφρικής» και δημιουργήθηκε ως αντίποινα για την απόφαση του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας να αναγνωρίσει την Αυτοκεφαλία της Εκκλησίας της Ουκρανίας, που παραχωρήθηκε κανονικώς από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. 

Το Πατριαρχείο Βουλγαρίας δέχθηκε, έστω και προσωρινά (μέχρι οριστικής αποφάσεως), τις αποφάσεις του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας. 

Η Εκκλησία της Αλβανίας, της οποίας ο Προκαθήμενος αναδείχθηκε από την πλούσια ιεραποστολική του δράση στην Αφρική, εξακολουθεί να τηρεί σιγήν ιχθύος επί του θέματος. 

Είναι προφανές ότι για τον Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας Αναστάσιο ισχύει ακόμα το ανακοινωθέν του της 8ης Ιανουαρίου 2022, όπου έκανε λόγο για «Το ρήγμα από την Ουκρανία στην Αφρική». 

Εκείνο το ανακοινωθέν, μη το ξεχνάμε, ήταν «βούτυρο στο ψωμί» των Ρώσων, αφού οι ίδιοι οι Ρώσοι διατείνονται ανάλογους ισχυρισμούς. Ότι, δηλαδή, υπάρχει σχίσμα, ότι η Ουκρανία και η Αφρική είναι αιτία και αποτέλεσμα, ότι χρειάζεται Πανορθόδοξη Σύνοδος και τα τοιαύτα. Ενδεικτικό αυτής της εκτίμησης του ανακοινωθέντος του Αλβανίας Αναστασίου είναι ο σχετικός σχολιασμός από την ρωσοκίνητη Ένωση Ορθοδόξων Δημοσιογράφων. 

Σε εκείνο το ανακοινωθέν ο Αλβανίας Αναστάσιος έμοιαζε να έχει αποδεχθεί τη νέα πραγματικότητα ως αναπότρεπτη: «Στο εξής οι απλοί Αφρικανοί θα καλούνται να προσέλθουν στην Ορθοδοξία από δύο Ορθόδοξα Πατριαρχεία, χωρίς να έχουν μυστηριακή κοινωνία μεταξύ τους. Ο σκανδαλισμός και η εξασθένηση της ορθοδόξου μαρτυρίας από τη διχαστική αυτή δραστηριότητα είναι ολοφάνερη. Πρόκειται για οδυνηρή εξέλιξη». 

Το ερώτημα, όμως, είναι αμείλικτο: Ο Αλβανίας Αναστάσιος αποδέχεται την καθαίρεση του πρ. Κλιν Λεωνίδα, την οποία συνοδικώς αποφάσισε το Δευτερόθρονο Πατριαρχείο της Αλεξανδρείας; 

Κι ακόμα: Ο Αναστάσιος της συμφιλίωσης και της καταλλαγής δεν στάθηκε μέχρι τώρα κριτικά στις εμπρηστικές δηλώσεις του Πατριαρχείου Μόσχας σχετικά με την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Δεν μπορεί να δεχθεί κανείς ότι ο Αλβανίας Αναστάσιος δεν ακούει τον Μόσχας Κύριλλο όταν λέει, για παράδειγμα: «Πηγαίνετε γενναία να εκπληρώσετε το στρατιωτικό σας καθήκον. Και να θυμάστε ότι αν δώσεις τη ζωή σου για την πατρίδα σου, θα είσαι με τον Θεό στο βασίλειό του, τη δόξα και την αιώνια ζωή του» (κήρυγμα στο μοναστήρι Zachatyevsky στη Μόσχα). Δεν μπορεί να πιστέψει κανείς ότι ο Αλβανίας Αναστάσιος κλείνει τ’ αυτιά του σε μια τέτοια «θεολογία του πολέμου». 

Επίσης, δεν μπορεί να χωνέψει κανείς ότι ο Αλβανίας Αναστάσιος δέχεται ως τετελεσμένο ή ως «αναγκαίο κακό» την παράλληλη δικαιοδοσία στην Αφρική και τις ύβρεις της Ρωσικής Εκκλησίας εναντίον του Προκαθημένου του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και τις άθλιες αιτιάσεις των ρώσων για το ιεραποστολικό έργο της Εκκλησίας του Αγίου Μάρκου στην Αφρική. Η όλη στάση της ρωσικής Εκκλησίας απέναντι στην Αλεξάνδρεια δεν είναι απλώς μια «λογική αντιποίνων», αλλά μια εκθεμελίωση της ορθόδοξης εκκλησιολογίας και της πανορθοδόξου ενότητος. Ο Αλβανίας Αναστάσιος μας δίδαξε «ότι δεν είναι ορθό να δρουν μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ανατολικής Αφρικής ξεχωριστές «ιεραποστολικές» ομάδες ή πρόσωπα, από τη Φιλλανδία, την Ελλάδα, την Κύπρο, την Αμερική κ.λπ., αλλά όλοι – έστω και αν ενισχύονται οικονομικά από διάφορα κέντρα – οφείλουν να είναι ενταγμένοι στην αρμόδια Μητρόπολη του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας». 

Επίσης, πώς είναι δυνατόν ο Αλβανίας Αναστάσιος να ζητάει σύγκληση Πανορθοδόξου Συνόδου, όταν οι ρώσοι δεν μνημονεύουν τον Οικουμενικό Πατριάρχη, ο οποίος πρέπει να συγκαλέσει και να προεδρεύσει της Συνόδου, αλλά και τους Προκαθημένους Αλεξανδρείας, Κύπρου και Ελλάδος; 

Σε ανακοινωθέν της Εκκλησίας της Αλβανίας (15 Νοεμβρίου 2022) υπογραμμίστηκε ότι: «Η Εκκλησία της Αλβανίας δεν υιοθέτησε ρωσική άποψη, αντιθέτως υπήρξε η πρώτη που επεσήμανε και κατεδίκασε τη χρήση του Ιερού Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας για την επιβολή των θέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας». 

Επομένως, τι θα μπορούσε να συζητηθεί τώρα σε μία Πανορθόδοξη Σύνοδο, με μία Ρωσία η οποία υποστηρίζει μετά μένους τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, εισβάλλει βάναυσα στην δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας στην Αφρική και εργαλειοποιεί την ουσία της Εκκλησίας, δηλαδή το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας; 

Πάντως, ακόμα αναμένουμε με ενδιαφέρον την αντίδραση της Εκκλησίας της Αλβανίας στις πρόσφατες αποφάσεις του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, που αποτελούν ηχηρή απάντηση στις προκλήσεις και τις αντικανονικές ενέργειες της Μόσχας.

Μήνυμα αδελφικής συμπαραστάσεως και ευχών από τον Οικουμενικό Πατριάρχη προς τον Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας

Η Α.Θ. Παναγιότης ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος απέστειλε νωρίτερα το ακόλουθο μήνυμα προς τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας κ.κ. Αναστάσιο, με το οποίο του εκφράζει την συμπαράσταση και τις θερμές ευχές του για ταχεία αποκατάσταση της υγείας του. 

Ακολουθεί το μήνυμα του Παναγιωτάτου: 

Μακαριώτατον Αρχιεπίσκοπον 

Τιράνων και πάσης Αλβανίας 

κύριον Αναστάσιον, 

Εις Τίρανα. 

Μακαριώτατε και πολυφίλητε αδελφέ, 

Αι προσευχαί ημών Σας συνοδεύουν κατά την πτήσιν Σας προς το κλεινόν Άστυ και κατά την εν αυτώ νοσηλείαν Σας, η οποία ευχόμεθα να είναι βραχεία και αποτελεσματική˙ διότι Σας αγαπώμεν και διότι Σας χρειάζεται η Εκκλησία. 

Ευχές για ταχεία ανάρρωση στον Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας Αναστάσιο από τον Οικουμενικό Πατριάρχη

Η Α.Θ. Παναγιότης, ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος, αμέσως μόλις πληροφορήθηκε την δοκιμασία της υγείας του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Τιράνων και πάσης Αλβανίας κ. Αναστασίου, του διαβίβασε καταλλήλως, κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του στο Νοσοκομείο ΥΓΕΙΑ των Τιράνων, τις εγκάρδιες αδελφικές ευχές Του για ταχεία ανάρρωση. 

Από την πλευρά του ο Μακαριώτατος ευχαρίστησε ευγνωμόνως και επικαλέσθηκε την συνέχιση των Πατριαρχικών ευχών και προσευχών.

ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΑΙ ΛΟΥΘΗΡΑΝΩΝ ΣΤΑ ΤΙΡΑΝΑ (ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ)

1η Συνάντηση της Προπαρασκευαστικής Επιτροπής της 18ης Συνεδρίασης της Ολομέλειας της Διεθνούς Μικτής Επιτροπής του Θεολογικού Διαλόγου μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και της Παγκοσμίου Λουθηρανικής Ομοσπονδίας 

 Τίρανα, Αλβανία, 24 Σεπτεμβρίου - 1 Οκτωβρίου, 2019 

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν 

Η 1η Συνάντηση της Προπαρασκευαστικής Επιτροπής για την 18η Συνεδρίαση της Ολομέλειας της Διεθνούς Μικτής Επιτροπής του Θεολογικού Διαλόγου μεταξύ της Παγκοσμίου Λουθηρανικής Ομοσπονδίας και της Ορθοδόξου Εκκλησίας πραγματοποιήθηκε στα Τίρανα της Αλβανίας, από την 24ην Σεπτεμβρίου έως την 1ην Οκτωβρίου 2019. Η Συνάντηση φιλοξενήθηκε από την Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας, ύστερα από γενναιόδωρη πρόσκληση της Α. Μακαριότητος του Αρχιεπισκόπου Τιράνων, Δυρραχίου, και πάσης Αλβανίας κ. Αναστασίου, και έλαβε χώρα στη Σκήτη των Αγίων Μυροφόρων, στη Μονή του Αγίου Βλασίου και της Ορθοδόξου Θεολογικής Ακαδημίας.

Στη Συνάντηση συμπροέδρευσαν από Ορθοδόξου πλευράς, ο Σεβ. Μητροπολίτης Καθ. Δρ. Σασίμων Γεννάδιος (Οικουμενικό Πατριαρχείο), και από πλευράς της Παγκοσμίου Λουθηρανικής Ομοσπονδίας, ο Επίσκοπος Δρ. Johann Schneider (Ευαγγελική Εκκλησία της Κεντρικής Γερμανίας/EKMD), και συζητήθηκε τό θέμα: "Η Θέση και ο Ρόλος του Αγίου Πνεύματος στην Ζωή της Εκκλησίας." 

Οι Ορθόδοξοι εκπρόσωποι ήσαν: ο Σεβ. Μητροπολίτης Καθ. Δρ. Σασίμων Γεννάδιος (Οικουμενικό Πατριαρχείο/Συμπρόεδρος), και ο Πανοσιολ. Αρχιμ. Αγαθάγγελος Σίσκος, (Οικουμενικό Πατριαρχείο, Αρχειοφύλακας) Γραμματέας, ο Πανοσιολ. Αρχιμ. Δρ. Alexei Chehadeh (Πατριαρχείο Αντιοχείας), ο Αιδεσιμολ. Πρωτ. Καθ. Δρ. Γεώργιος Διον. Δράγας (Πατριαρχείο Ιεροσολύμων), ο Αιδεσιμολ. Πρεσβ. Δρ. Cosmin Pricop (Πατριαρχείο Ρουμανίας), ο Σεβ. Μητροπολίτης Δρ. Ταμασού και Ορεινής Ησαΐας (Εκκλησία Κύπρου), ο Καθ. (ομοτ.) Δρ. Χρήστος Βούλγαρης (Εκκλησία Ελλάδος), ο Καθ. Nathan Hoppe (Εκκλησία Αλβανίας), ο Αιδεσιμολ. Πρεσβ. Δρ. Václav Ježek (Εκκλησία Τσεχίας και Σλοβακίας), και ο Αιδεσιμολ. Πρωτ. Στέφανος Χρυσάνθου (Εκκλησία Κύπρου/Σύμβουλος). 

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ROCOR / ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΣΧΕΤΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ

Gen Pyotr Wrangel, chairman of the Russian All-Military Union (second left), and Metropolitan Anthony,
in Dedinje, Belgrade. Easter, April 1927

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Σε πρόσφατη ανάρτησή μας είχαμε υποστηρίξει την θέση, ότι για μας η Αυτοκεφαλία της Εκκλησίας της Ουκρανίας είναι υπόθεση ελευθερίας. 

Είχαμε υπενθυμίσει με έμφαση ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησαν οι διαδικασίες για την Αυτοκεφαλία, υπογράμμισε κάτι πέρα από το κανονικό και κανονολογικό του πράγματος. Είπε ότι «είναι δικαίωμά της» και ότι το «δικαιούται» να λάβει την Αυτοκεφαλία. 

Με αυτό το σκεπτικό δεν μπαίνουμε σε αντιπαράθεση επιχειρημάτων με πολλούς και διαφόρους οι οποίοι προσπαθούν να αποδομήσουν την ιστορική αυτή απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Άλλωστε τα κείμενα που έχουν παραχθεί από το Φανάρι, αλλά και από εγκρίτους θεολόγους οι οποίοι στηρίζουν την απόφαση της Αυτοκεφαλίας, αποτελούν από μόνα τους ικανή απάντηση σε όσους επιτίθενται στην Μητέρα Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως. 

Όμως, δεν μπορούμε να προσπεράσουμε κείμενα όπως αυτά του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αλβανίας κ. Αναστασίου, τα οποία αποτελούν αφορμή για σπουδή. 

Ήδη κάναμε μία αναφορά στην απαντητική επιστολή του προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, η οποία έχει δημοσιευθεί στην επίσημη ιστοσελίδα της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Αλβανίας με τον τίτλο «Περί τοῦ Οὐκρανικοῦ ζητήματος. 2α ἀπόκριση - Ἀληθεύοντες ἐν ἀγάπῃ» (21-03-201). 

Με αφορμή την αναφορά του Αρχιεπισκόπου κ. Αναστασίου στο Βουλγαρικό Σχίσμα, δημοσιεύσαμε κείμενα από το επίσημο περιοδικό Ορθοδοξία του έτους 1935, που αναφέρονται σε όλη την επίπονη διαδικασία της αποκατάστασης του Βουλγαρικού σχίσματος, η οποία έγινε το έτος 1945. Επισημάναμε ότι, τόσο ο Οικουμενικός Πατριάρχης όσο και ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων, απευθύνονταν στους εκκλησιαστικούς παράγοντες της Βουλγαρίας, σαν να μην ήταν εν σχίσματι και αφωρισμένοι, αλλά με τους τίτλους τους κανονικά, ως σε αδελφούς γνήσιους. 

Σήμερα, στεκόμαστε σε ένα άλλο, ακανθώδες θέμα, στο οποίο αναφέρεται ο Μακαριώτατος στην επιστολή του προς τον Πατριάρχη, αυτό της λεγόμενης ROCOR (Russian Orthodox Church Outside Russia - Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία εκτός Ρωσίας), σημειώνοντας τα εξής: 

«Ἡ περίπτωσις ἐξάλλου τoῦ Οὐκρανικοῦ ζητήματος οὐδεμίαν ἀναλογίαν ἔχει πρός τήν ROCOR (Russian Orthodox Church Outside Russia). Αὕτη ἀναφέρεται εἰς ἀποκοπήν τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς ἐκ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, τελούσης ὑπό Σοβιετικήν ἐπιτήρησιν. Δέν ὑπῆρξαν ἀφορισμοί οὔτε ἀναθεματισμοί καί ἡ ἀποστολική διαδοχή δέν ἠμφισβητήθη. Ὅτε κατέρρευσεν τό ἀθεϊστικόν καθεστώς, ἐπῆλθεν ἡ ἐπανένωσις. Εἶναι δέ ἀξιοσημείωτον ὅτι ἡ διόρθωσις τῆς διασπάσεως, συνετελέσθη δι’εἰδικῆς ἱεροτελεστίας καί εὐχῆς ἐπανεντάξεως ἐντός τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Σωτῆρος». 

Με βαθύ, πάντοτε, σεβασμό προς τον πολιό Αρχιεπίσκοπο κ. Αναστάσιο, θα αναφερθούμε σε ιστορικές πηγές, που καταδεικνύουν και αποδεικνύουν ότι και η περίπτωση της ROCOR ήταν ένα Σχίσμα, όπως όλα τα άλλα, όπως και αυτό στην Εκκλησία της Ουκρανίας, η θεραπεία μάλιστα του οποίου έγινε με τρόπο εξόχως προβληματικό από εκκλησιολογικής και κανονικής απόψεως. Δηλαδή, εάν θα πρέπει κανείς να ισχυρισθεί ότι υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο ζήτημα της ROCOR και σε εκείνο της Ουκρανίας, αυτή η διαφορά μάλλον βρίσκεται στον αντίποδα εκείνου που θέλει να υποσημειώσει ο Μακαριώτατος. 

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά. 

Ο Μακαριώτατος στην επιστολή του ισχυρίζεται ότι στην περίπτωση της ROCOR «δέν ὑπῆρξαν ἀφορισμοί οὔτε ἀναθεματισμοί καί ἡ ἀποστολική διαδοχή δέν ἠμφισβητήθη». Δηλαδή, θεωρεί ότι δεν υπήρξαν εκκλησιαστικές ποινές, οι οποίες να καθιστούν άκυρους και ανενεργούς τους κληρικούς της ROCOR, γιατί αυτό είναι το κρίσιμο ζήτημα. Εάν δηλαδή, σε όλα αυτά τα χρόνια που η ROCOR λειτουργούσε αυτόνομα και έξω από τη Ρωσική Εκκλησία τα μυστήρια και η ιερωσύνη των κληρικών της ήταν κανονικά και ενεργά, κάτι το οποίο θα μπορούσε να ισχυρισθεί κανείς εάν δεν υπήρχαν σχετικές εκκλησιαστικές ποινές από μέρους της Ρωσικής Εκκλησίας, από την οποία αντικανονικά είχαν αποκοπεί. Είναι όμως έτσι τα πράγματα; 

Στις 22 Ιουνίου 1934, ο Μητροπολίτης Μόσχας και Κολόμνας Σέργιος Στραγκορόντσκι (ως Τοποτηρητής τότε του Πατριαρχικού Θρόνου, από το 1943 πλέον Πατριάρχης Μόσχας) μαζί με τη Σύνοδο της Ρωσικής Εκκλησίας, στην οποία προήδρευε, εξέδωσαν την ακόλουθη Πράξη, με την οποία καταδίκαζαν τους πρωταίτιους του Σχίσματος, από τους οποίους προήλθε η λεγόμενη ROCOR και οι οποίοι είχαν βρει καταφύγιο και «φιλοξενία» στη Σερβική Εκκλησία, στη σερβική πόλη Καρλόβτσι: 

«1. Τους Αρχιερείς και Κληρικούς της λεγόμενης ομάδας του Καρλόβτσι, επαναστάντες κατά της νόμιμης Ιεραρχίας τους και παρά τις νουθεσίες πολλών ετών εμμένοντες στο Σχίσμα, να κριθούν στο εκκλησιαστικό δικαστήριο με την κατηγορία ότι παραβίασαν τους Αποστολικούς Κανόνες 31, 34 και 35, τους Κανόνες 13 και 15 της Πρωτοδευτέρας Συνόδου και άλλους, με την ποινή της απομακρύνσεως αυτών από τις εκκλησιαστικές τους θέσεις (εάν τις κατέχουν), μέχρι τη μετάνοιά τους ή μέχρι τη δικαστική απόφαση. 

2. Να απαγορευθεί το ιερουργείν στους Σεβασμιώτατους: πρώην Μητροπολίτη του Κιέβου Αντώνιο (Χραποβίτσκι), πρώην Αρχιεπίσκοπο Κισσεάνου Αναστάσιο (Γριμπανόβσκι), πρώην Αρχιεπίσκοπο της Ζαμπάικαλιε Μελέτιο (Ζαμπορόβσκι), πρώην Αρχιεπίσκοπο Φινλανδίας Σεραφείμ (Λουκιάνωφ), πρώην Επίσκοπο της Καμτσάτκας Νέστωρα(Ανισιμώφ), καθώς και στον Επίσκοπο Τύχωνα (Λιασσενκό), στον Επίσκοπο Τύχωνα (Τρόιτσκι), επικεφαλής των «Καρλόβτσων» στην Αμερική, και στον Επίσκοπο Βίκτωρα (Σβιάτιν) στο Πεκίνο. 

3. Να ειδοποιηθούν οι Ορθόδοξοι Ποιμένες, ο Κλήρος και ο Λαός ότι αυτοί που έρχονται σε κοινωνία με τους σχισματικούς και δέχονται από αυτούς τα μυστήρια και την ευλογία υπόκεινται, σύμφωνα με τους Κανόνες, στην ίδια ποινή με αυτούς». 

Η παραπάνω καταδικαστική των Σχισματικών του Καρλόβτσι (μετέπειτα ROCOR) Πράξη της Κανονικής Ρωσικής Εκκλησίας υπό τον Μητροπολίτη Σέργιο κοινοποιήθηκε και σε όλους τους Προκαθημένους των τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών. Ήταν συνεπώς μια πράξη καθολικού κύρους για την Ορθόδοξη Εκκλησία ανά τον κόσμο. Ο μόνος που αντέδρασε σε αυτήν την καταδίκη ήταν ο τότε Σέρβος Πατριάρχης Βαρνάβας, αφού, όπως είπαμε, το λίκνο των Σχισματικών της ROCOR ήταν η σερβική πόλη Καρλόβτσι και όλα αυτά είχαν ξεκινήσει υπό την «ομπρέλα» της Σερβικής Εκκλησίας... Στον Πατριάρχη Σερβίας Βαρνάβα απέστειλε αυστηρή επιστολή ο Μητροπολίτης Μόσχας Σέργιος, με την οποία τον απειλούσε ότι θα διακόψει την ευχαριστιακή κοινωνία μαζί του εάν δεν σεβαστεί τις αποφάσεις της Ρωσικής Εκκλησίας: «Εάν η Υμετέρα Αγιότητα θα αγνοήσει την παρούσα μου επιστολή, συνεχίζοντας να επιδεικνύει την εν προσευχή και εν γένει κοινωνία Υμών μετά των σχισματικών, αυτό θα σημαίνει ότι η μεταξύ ημών ευχαριστιακή κοινωνία διακόπηκε» (Η συγκεκριμένη στάση της Σερβικής Εκκλησίας, η οποία επί σειρά πολλών δεκαετιών αγνοούσε την κανονική τάξη της Εκκλησίας και ήταν σε κοινωνία με τους σχισματικούς της ROCOR, αξίζει ιδιαίτερης αναφοράς, υπό το πρίσμα μάλιστα της πρόσφατης απόφασης της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Σερβίας σχετικά με το ουκρανικό ζήτημα)... 

Μάλιστα το μίσος και η εχθρότητα ανάμεσα στην κανονική Ρωσική Εκκλησία και τη σχισματική ROCOR μαρτυρείται με ένα χαρακτηριστικό περιστατικό που κατέγραψε ο γνωστός Ιεράρχης της Ρωσικής Εκκλησίας στο Λονδίνο, Μητροπολίτης Αντώνιος του Σουρόζ, και παραθέτουμε σε ελληνική μετάφραση: 

«Μετά από πολλά χρόνια, το 1949-1050, βρέθηκα εδώ ως ιερέας και γνώρισα τον ιερέα της Εκκλησίας της διασποράς (ROCOR), ο οποίος τώρα είναι η κεφαλή της, τον Μητροπολίτη Βιτάλιο. Αυτός ήταν προϊστάμενος εκείνης της ενορίας και εγώ της άλλης. Τότε εμείς μοιραζόμασταν έναν ναό. Μετά από κάθε δική μου ακολουθία έκανε αγιασμό στο ναό κατά το τυπικό αγιασμού ναού από τους αιρετικούς μιανθέντος. Αποφάσισα να τον γνωρίσω και πήγα σ’ αυτόν... Νόμιζα πως δεν θα με δεχτεί με καλό τρόπο, αλλά δεν θα του επιτρέψω να με δεχτεί με άσχημο τρόπο, και όταν μπήκε στο δωμάτιο που βρισκόμουν του είπα αμέσως: «πάτερ Βιτάλιε, ο Χριστός εν τω μέσω ημών!» - δεν είχε τι να κάνει παρά να απαντήσει: «και είναι και θα είναι». Απ’ αυτό ξεκίνησε. Στη συνέχεια συναντιόμασταν μια φορά το μήνα περίπου και όταν γίναμε πιο οικείοι τον ρώτησα: «πάτερ Βιτάλιε, τι γνώμη έχετε για μένα;» Μου λέει: «Ξέρετε κάτι, αφού είστε ένας άνθρωπος αληθινός θα σας απαντήσω ευθέως. Εάν θα ήθελα να είμαι ευγενικός απλώς θα έλεγα ότι δεν είστε ιερέας, αλλά θα σας πω την αλήθεια: είστε ο ιερέας του σατανά...» (πηγή: εδώ). 

Για την σχισματική τακτική του Πατριαρχείου Μόσχας προς τους Ρώσους της Διασποράς, δείτε την μαρτυρία του καθηγητού Κυριάκου Παπαδόπουλου, που έχουμε δημοσιεύσει προ μηνών στο Φως Φαναρίου εδώ. 

Από τα παραπάνω εκτεθέντα και ο πλέον αδαής μπορεί να κατανοήσει ότι η ROCOR ήταν Σχισματική Εκκλησία, καταδικασμένη με εκκλησιαστικές ποινές από τη Ρωσική Εκκλησία και συνεπώς όλα όσα τελεσιουργούνταν εντός της ήταν άκυρα, κατά τους Κανόνες της Εκκλησίας. Πολλώ δε μάλλον άκυρες ήταν οι χειροτονίες που τελούνταν από αυτούς τους Σχισματικούς επί 70 τουλάχιστον χρόνια, από την επίσημη δηλαδή καταδίκη τους μέχρι και την αποκατάσταση της ευχαριστιακής τους κοινωνίας με τη Ρωσική Εκκλησία, που έγινε το 2007. Αναρωτιόμαστε, λοιπόν, ποια είναι η διαφορά, την οποία ανίχνευσε ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας κ. Αναστάσιος, ώστε να ισχυρίζεται στο προαναφερθέν γράμμα του ότι: «Ἡ περίπτωσις ἐξάλλου τoῦ Οὐκρανικοῦ ζητήματος οὐδεμίαν ἀναλογίαν ἔχει πρός τήν ROCOR (Russian Orthodox Church Outside Russia)»... 

Το δεύτερο σημείο της αναφοράς του Μακαριωτάτου που χρήζει ιδιαίτερης αναφοράς είναι το εξής: «Ὅτε κατέρρευσεν τό ἀθεϊστικόν καθεστώς, ἐπῆλθεν ἡ ἐπανένωσις. Εἶναι δέ ἀξιοσημείωτον ὅτι ἡ διόρθωσις τῆς διασπάσεως, συνετελέσθη δι’ εἰδικῆς ἱεροτελεστίας καί εὐχῆς ἐπανεντάξεως ἐντός τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Σωτῆρος». 

Διέλαθε, προφανώς, της προσοχής του Μακαριωτάτου ότι η επανένωση της ROCOR με τη Ρωσική Εκκλησία δεν έγινε «ὅτε κατέρρευσεν τό ἀθεϊστικόν καθεστώς» (η διάλυση της Σοβιετικής Ενώσεως συνέβη στις 26 Δεκεμβρίου 1991), αλλά 16 ολόκληρα χρόνια μετά, το 2007. Και όπως έγραψε ο Οικουμενικός Πατριάρχης στο από 20-02-2019 Γράμμα Του προς τον Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας, η επανένωση αυτή έγινε «ὑψηλῇ πολιτικῇ πιέσει»... Γι’ αυτό άλλωστε και η αποκατάσταση της κοινωνίας ανάμεσα στη Ρωσική Εκκλησία και τους Σχισματικούς της ROCOR έγινε με τρόπο πρωτόγνωρο για την Ορθόδοξη Εκκλησιολογία. Κι, ακόμη, δεν έχουμε εντοπίσει πουθενά μαρτυρία ή ντοκουμέντο για την πραγματοποίηση «εἰδικῆς ἱεροτελεστίας καί εὐχῆς ἐπανεντάξεως ἐντός τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Σωτῆρος», όπως γράφει ο Αρχιεπίσκοπος κ. Αναστάσιος. 

Στην πραγματικότητα πρόκειται για την υπογραφή μιας «Πράξεως», μιας συμφωνίας, στις 17 Μαΐου 2007, εορτή της Αναλήψεως του Σωτήρος, στον Ιερό Ναό του Σωτήρος στη Μόσχα, ανάμεσα στον τότε Πατριάρχη Μόσχας Αλέξιο Β΄ και τον τότε Πρωθιεράρχη της ROCOR, τον Μητροπολίτη Ανατολικής Αμερικής και Νέας Υόρκης Λαύρο (Σκούρλα).

Solemn signing of the Act of Canonical Communion in the Cathedral of Christ the Savior, Moscow.
Left to right: Archpriest Alexander Lebedev, First Hierarch of the ROCOR Metropolitan Laurus,
Patriarch Alexy II of Moscow and All Russia, Protopriest Nikolai Balashov. 17 May 2007

Η αποδοχή των Σχισματικών από την Εκκλησία της Ρωσίας δεν έγινε με τον κανονικό τρόπο που ορίζει η Παράδοση της Εκκλησίας. Δηλαδή, δεν υπήρξε... μετάνοια και αποδοχή του λάθους εκ μέρους τους, ούτε σχετικό αίτημα προς την Ρωσική Εκκλησία (όπως π.χ. συνέβη στην περίπτωση της θεραπείας του Βουλγαρικού Σχίσματος), ούτε έκδοση σχετικής Συνοδικής Αποφάσεως της Ρωσικής Εκκλησίας που να τους συγχωρεί και να τους αποκαθιστά στους βαθμούς της ιερωσύνης και να αναγνωρίζει τα μυστήριά τους. Έγινε με την υπογραφή μια συμφωνίας ανάμεσα σε δύο ισότιμα και ομόλογα μέρη, σαν να μην είχε... συμβεί τίποτα επί ένα αιώνα, σχεδόν, Σχίσματος και εχθρότητας μεταξύ τους. Το ίδιο το περιεχόμενο μάλιστα της συμφωνίας αυτής αποδεικνύει ότι πρόκειται περισσότερο για προϊόν πολιτικής συναλλαγής και λιγότερο για εκκλησιαστική θεραπεία Σχίσματος. Εν προκειμένω, οι υποχωρήσεις έγιναν, «ὑψηλῇ πολιτικῇ πιέσει», από την πλευρά της Ρωσικής Εκκλησίας, η οποία υποχρεώθηκε να καθίσει στο ίδιο τραπέζι και να υπογράψει, ως ίσος προς ίσον, μια συμφωνία με αυτούς που επί ένα αιώνα καταδίκαζε ως Σχισματικούς και δεν αναγνώριζε κανένα Μυστήριο και καμία εγκυρότητα της υποστάσεώς τους. 

Τέλος, ο Αρχιεπίσκοπος κ. Αναστάσιος καταγράφει κάτι ακόμη που δεν ανταποκρίνεται στα γεγονότα της 17ης Μαΐου 2007 στον Καθεδρικό Ναό του Σωτήρος στη Μόσχα. Γράφει ότι έγινε ειδική ιεροτελεστία για την επανένταξη των Σχισματικών. Με αυτό προσπαθεί να πει ότι τάχα έγινε κάτι παρόμοιο με την αποκατάσταση του Μελιτιανού Σχίσματος, όταν οι κληρικοί είχαν αποκατασταθεί στην ιερωσύνη «δι’ ἁπλῆς χειροθεσίας μετ’ εὐχῆς». Ε, λοιπόν, στην περίπτωση της ROCOR ούτε χειροθεσίες έγιναν ούτε ευχές για τη βεβαίωση «ἑκάστων ἐν τοῖς οἰκείοις ἱερατικοῖς βαθμοῖς» από τον Πατριάρχη της Μόσχας. Ο Πατριάρχης της Μόσχας, μετά την υπογραφή της Συμφωνίας, απλά ανέπεμψε μια γενική ευχή για την ενότητα, χωρίς φυσικά ούτε να λέγει ούτε να υπονοεί ότι εύχεται για την... επέλευση του Αγίου Πνεύματος στους Σχισματικούς προκειμένου Αυτό να καταστήσει ισχυρές και έγκυρες τις χειροτονίες τους. Μάλιστα, αμέσως μετά, και με μόνη, την υπογραφή της Συμφωνίας, τα δύο επανενωθέντα μέρη, Ρωσική Εκκλησία και ROCOR, προέβησαν στην πρώτη Συλλειτουργία στο Ναό του Σωτήρος. 

Επομένως, η «ιεροτελεστία» που επικαλείται ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας ήταν η υπογραφή της Πράξεως Επανένωσης. Όμως η υπογραφή ενός συμβολαίου δεν είναι «ιεροτελεστία» και σίγουρα δεν αποκαθιστά Σχίσματα με «μυστηριακό» τρόπο. Στην περίπτωση της θεραπείας του Ουκρανικού ζητήματος η έκκλητος βοήθεια του Κωνσταντινουπόλεως εκφράστηκε, πριν από τη συλλειτουργία, και με Σεπτό Πατριαρχικό Γράμμα προς τους δύο πρώτους των θεραπευθέντων σχισμάτων με το οποίο διευκρινίζεται η κατά φιλανθρωπίαν αποκατάσταση και η συγχώρεση ζώντων και τεθνεώτων όπως απαιτεί η εκκλησιαστική πρακτική. 

Τα παραπάνω νομίζουμε είναι αρκετά για να εννοήσει ο κάθε καλοπροαίρετος ότι η θεραπεία του Σχίσματος στην Εκκλησία της Ουκρανίας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο έγινε σύμφωνα με τους Ιερούς Κανόνες και την Τάξη της Εκκλησίας, σε αντίθεση με ό,τι συνέβη στην «συγκόλληση» ανάμεσα στη Ρωσική Εκκλησία και στη Σχισματική ROCOR. 

Το τί ακριβώς είναι πλέον αυτή η ROCOR κανείς δεν μπορεί να το πει με βεβαιότητα, στηριζόμενος στην Ορθόδοξη Εκκλησιολογία και διαβάζοντας με προσοχή το κείμενο της Συμφωνίας ανάμεσα στα δύο μέρη (δημοσιευμένο στην επίσημη σελίδα της Ρωσικής Εκκλησίας). Ούτε «Αυτοκέφαλη» Εκκλησία είναι αλλά ούτε και κανονικό τμήμα της Ρωσικής Εκκλησίας είναι. Αποτελεί μια ιδιάζουσα (suigeneris) περίπτωση αναγκαστικής συνύπαρξης με μοναδικό θεμέλιο την εθνοφυλετική ενότητα των Ρώσων παγκοσμίως. 

Τα θέματα της Ρωσικής Διασποράς, ειδικά, την περίοδο του Κομμουνισμού είναι τεράστια και πολυμορφικά. Αίφνης, σκέφτομαι κάτι πολύ ενδιάφερον, που έχει σχέση με τον σπουδαίο εκείνο Μητροπολίτη Αντώνιο του Σουρόζ. 

Το 1974, όταν ο μεγάλος συγγραφέας Αλεξάντρ Σολζενίτσιν εξορίστηκε από τη Σοβιετική Ένωση και συκοφαντήθηκε από τους Ρώσους Μητροπολίτες, ο Μητροπολίτης Αντώνιος έγραψε μια ανοιχτή επιστολή που δημοσιεύτηκε στην Times του Λονδίνου. Σε αυτή την επιστολή έγραφε τα εξής: «Ως επικεφαλής της Ρωσικής Ορθόδοξης Πατριαρχικής Εκκλησίας της Δυτικής και της Βόρειας Ευρώπης επιθυμώ, εν ονόματι εμού του ιδίου και όλου του κλήρου και των πιστών, να αποκηρύξω τις δηλώσεις εναντίον τον Solzhenitsyn που περιέχονται στην επιστολή του Μητροπολίτη Σεραφείμ του Krutitsky και Kolomna», και πρόσθεσε, «Χωρίς ουδόλως να είναι προδότης της πατρίδας του, ο Solzhenitsyn επιδεικνύει μια βαθειά αφοσίωση και αγάπη "μέχρι θανάτου" για τη Ρωσία, με τον ατρόμητο αγώνα του για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την αλήθεια και την ελευθερία». Τονίζει, επίσης, ότι όποιος συμφωνεί με τον Μητροπολίτη Σεραφείμ «πλανάται». (βλ. την διδακτορική διατριβή του π. Ιωάννου Πάλμερ για τον Μητροπολίτη Αντώνιο Σουρόζ). 

Εν κατακλείδι, η Εκκλησία της Ρωσίας έχει ακόμα πολύ δρόμο προς την κανονικότητα και την αληθή εκκλησιολογία. Η περίπτωση της Ουκρανίας ανέδειξε τις πολύ αδύναμες πλευρές της, οι οποίες θέλουν αρετή και τόλμη για να ανδρωθούν. Ευχόμεθα!

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ 2Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Τα κείμενα-επιστολές του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αλβανίας κ. Αναστασίου προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, για το ζήτημα της Αυτοκεφαλίας της Ουκρανίας αποτελούν συμβολή στον διορθόδοξο διάλογο για το θέμα αυτό. Τα μελετούμε και τα σπουδάζουμε προσεκτικά. Η πρόσφατη επιστολή του Μακ. Αλβανίας προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη, με τίτλο: «Περί τοῦ Οὐκρανικοῦ ζητήματος. 2α ἀπόκριση». ἀληθεύοντες ἐν ἀγάπῃ», έχει πολύ σημαντικά σημεία. Στάθηκα σε ένα που αξίζει να προσεχθεί. 

Αναφερόμενος ο Μακαριώτατος στο Βουλγαρικό Σχίσμα θεωρεί πως «οὐδεμία σχέσις ἤ ἀναλογία ὑφίσταται πρός τό Οὐκρανικόν ζήτημα» και επισημαίνει πως «βασικός ὅρος, ὁ ὁποῖος ἐτέθη καί τελικῶς ἐτηρήθη, ἦτο ἡ αἴτησις συγγνώμης ἐκ μέρους τῆς Βουλγαρικῆς Ἐκκλησίας. Τελικῶς δέ κατόπιν μακροχρονίων πολυπλόκων διαβουλεύσεων τό Σχίσμα ἐλύθη τό 1945, μέ ἀποτέλεσμα τήν εἰρήνευσιν τῆς Πανορθοδόξου Οἰκουμένης». 

Με βαθύ σεβασμό στην οικουμενικώς αγαθή και μεμαρτυρημένη διακονία του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αλβανίας κ. Αναστασίου δημοσιεύουμε σήμερα τα κείμενα από το επίσημο περιοδικό Ορθοδοξία του έτους 1935, που αναφέρονται σε όλη την επίπονη διαδικασία της αποκατάστασης του Βουλγαρικού σχίσματος, η οποία έγινε το έτος 1945. 

Στην επιστολή του Οικουμενικού Πατριάρχου Φωτίου Β’ προς τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Δαμιανό (στον οποίον είχε ανατεθεί η διαμεσολάβηση του ζητήματος), φαίνονται καθαρά οι προϋποθέσεις για την άρση του σχίσματος, αλλά και η κενωτική φιλανθρωπία της Μητρός Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας, με σκοπό την επούλωση ενός σχίσματος που είχε τρώσει τα σπλάχνα Της επί μακρόν. Τα κείμενα αυτά είναι η πιο εύγλωττη προβολή της αλήθειας της ιστορίας αναφορικά με το ζήτημα της Βουλγαρίας. 

Αξίζει να σημειωθεί ότι απευθυνόμενοι τόσο ο Οικουμενικός Πατριάρχης όσο και ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων στους εκκλησιαστικούς παράγοντες της Βουλγαρίας, απευθύνονταν σε αυτούς σαν να μην ήταν εν σχίσματι και αφωρισμένοι, αλλά με τους τίτλους τους κανονικά, ως σε αδελφούς γνήσιους.

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΣΤΟΝ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ

Φανάρι, 9 Μαρτίου 2019 

Κατόπιν της δημοσιοποιήσεως από την Αγιωτάτη Εκκλησία της Αλβανίας του από 14.01.2019 γράμματος του Προκαθημένου της προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη, σε σχέση με την Αυτοκεφαλία της Ουκρανίας, το Οικουμενικό Πατριαρχείο δημοσιεύει σήμερα την σχετική απάντησή του προς την Α.Μακαριότητα. 

* * * 

Μακαριώτατε Ἀρχιεπίσκοπε Τιράνων καί πάσης Ἀλβανίας, ἐν Χριστῷ τῷ Θεῷ λίαν ἀγαπητέ καί περιπόθητε ἀδελφέ καί συλλειτουργέ τῆς ἡμῶν Μετριότητος κύριε Ἀναστάσιε, τήν Ὑμετέραν σεβασμίαν Μακαριότητα ἀδελφικῶς ἐν Κυρίῳ κατασπαζόμενοι, ὑπερήδιστα προσαγορεύομεν.

Ἐλάβομεν καί διεξοδικῶς ἐμελετήσαμεν τό ἀπό 14ης παρελθόντος μηνός Ἰανουαρίου ἐ.ἔ Ὑμέτερον ἀδελφικόν Γράμμα κατ᾿ ἀκολουθίαν τῶν ἀπό 24ης Δεκεμβρίου ἡμετέρων τοιούτων, σχετικῶς πρός τάς ἐν Οὐκρανίᾳ ὑφ᾿ ἡμῶν κανονικῶς γενομένας Ἐκκλησιαστικάς Πράξεις καί ἐπί τήν ἀπάντησιν ἥκοντες προαγόμεθα, ὅπως, ἐν πνεύματι ἀληθευούσης διδαχῆς, περί ἧς ὡς ὁ ἐλέῳ Θεοῦ Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, Νέας Ρώμης καί Οἰκουμενικός Πατριάρχης ἔχομεν χρέος ἔναντι τῶν ἑκασταχοῦ ἁγίων ἀδελφῶν, ἐκθέσωμεν Ὑμῖν τά ἀκόλουθα: 

Οἱ Θεοφόροι Πατέρες, οἱ καί διά τῶν Θείων καί Ἱερῶν Κανόνων ἀναθέσαντες εἰς τόν Θρόνον τῆς τοῦ Κωνσταντίνου τάς γνωστάς τοῖς πᾶσιν πανιέρους καί φρικτάς αὐτοῦ ὑπερορίους εὐθύνας, οὐχί ἐν εἴδει προνομιῶν ἀλλά θυσίας, διεῖδον, Πνεύματι Θεοῦ ἀγόμενοι, τήν ἀνάγκην ὁριστικῆς διευθετήσεως τῶν ἀνά τάς Τοπικάς Ἐκκλησίας ἀναφυομένων προβλημάτων τῶν μή δυναμένων ἵνα ἐπιλυθῶσιν ὑπ᾿ αὐτῶν. Αὕτη ἡ κληρουχία τῆς καθ᾿ ἡμᾶς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας διηκονήθη ἀδιαστίκτως καθ᾿ ὅλους τούς παρελθόντας αἰῶνας ἐν πνεύματι συνέσεως καί μετά φόβου Θεοῦ ὑπό τῶν μακαρίων καί ἀοιδίμων Προκατόχων ἡμῶν ἐντός πάντοτε τοῦ καθηγιασμένου καί κανονικῶς ἀμεταθέτου καθεστῶτος τῆς Πενταρχίας τῶν Πρεσβυγενῶν Θρόνων διά τῆς φιλαδέλφου, ὡς εἰκός, ἀλληλοπεριχωρήσεως "εἰς μίαν σύμπνοιαν καί συμφυΐαν πνευματικήν ἑνούμενοι, διά τῆς ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ἀγάπης, ἀλλήλων ἀντ[ιλαμβανόμενοι]"[1]. Ἐκ ταύτης τῆς διαρκοῦς δισυποστάτου σχέσεως τοῦτο μέν, ἡ πρωτεύουσα τοῦ Κωνσταντινουπόλεως θέσις παντάπασι διακηρύττεται οὐδένα ἐνδοιασμόν ἢ ἀνησυχίαν προκαλέσασα πώποτε παρά τοῖς λοιποῖς Πατριάρχαις, καθ΄ὅσον εἴπερ τις καί ἄλλος ἐγίγνωσκον κάλλιστα ὅτι οὐδείς ἀπολύτως κίνδυνος ὑπῆρχεν εἰς "μή τόν καπνώδη τύφον τοῦ κόσμου δόξωμεν εἰσάγειν τῇ Χριστοῦ Ἐκκλησίᾳ, ἥτις τό φῶς τῆς ἁπλότητος καί τῆς ταπεινοφροσύνης τήν ἡμέραν τοῖς τόν Θεόν ἰδεῖν ἐπιθυμοῦσι προσφέρει"[2] τοῦτο δέ, ὅτι "τό ἀντιλαμβάνεσθαι μέν καί ἐκ τῶν ἐνόντων βοηθεῖν-καθ᾿ ἅ Νεόφυτος Ζ,΄ὁ μακαρίᾳ τῇ λήξει Προκάτοχος ἡμῶν, περιγράφει-πρός τάς χρείας καί τοῖς λοιποῖς ἁγιωτάτοις Πατριαρχικοῖς Ἀποστολικοῖς Θρόνοις, πάνυ προσῆκον ἐκ παλαιοῦ ἡγεῖται ὁ καθ᾿ ἡμᾶς οὑτωσί ἁγιώτατος Πατριαρχικός Ἀποστολικός Οἰκουμενικός Θρόνος, ἀφαιρεῖσθαι γε μήν ἐκείνων τά δίκαια καί πλεονεκτεῖν ἀδικοῦντα, οὐχ ὅπως πράττειν ἀλλ᾿ οὐδέ ἀκούειν ἀνέχεται. Ἐκεῖνο μέν γάρ ἄξιον καί δίκαιον ἑαυτοῦ, τοῦτο δέ τοὐναντίον ἄδικόν τε καί ἀπρεπές"[3]. 

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ ΚΥΠΡΟΥ ΚΑΙ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΥΣΤΡΙΑ

Φωτογραφίες από την τιμητική εκδήλωση για τον Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας Αναστάσιο στο Salzburg

Ἀνακοινωθέν (2ας Μαρτίου 2019) 

Σήμερον, Σάββατον, 2αν ἀρξαμένου μηνός Μαρτίου, ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ. κ. Βαρθολομαῖος, εὑρισκόμενος δι᾽ ὀλιγοημέρους διακοπάς ἐν Αὐστρίᾳ, συνηντήθη ἐν τῇ πόλει Salzburg μετά τῶν Αὐτῶν Μακαριοτήτων τῶν Ἀρχιεπισκόπων Κύπρου κ. κ. Χρυσοστόμου Β´ καί Ἀλβανίας κ. κ. Ἀναστασίου, μετά τῶν ὁποίων εἶχεν ἐκτενῆ συνομιλίαν ἐπί θεμάτων ἀμοιβαίου ἐνδιαφέροντος. 

Τήν μεσημβρίαν σύντρεις οἱ Προκαθήμενοι μετά τῶν συνοδῶν Αὐτῶν παρεκάθησαν εἰς γεῦμα παρατεθέν πρός τιμήν των ὑπό τοῦ οἰκείου ποιμενάρχου Σεβ. Μητροπολίτου Αὐστρίας κ. Ἀρσενίου.

Κατά τήν ὡς ἄνω συνάντησιν ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης εἶχε παρ᾽ Ἑαυτῷ, πλήν τοῦ ἁγίου Αὐστρίας, τόν Θεοφ. Ἐπίσκοπον Χριστουπόλεως κ. Μακάριον καί τόν Καθηγητήν καί Ἄρχοντα Διδάσκαλον τοῦ Γένους Ἐντιμολ. κ. Κωνσταντῖνον Δεληκωσταντῆν. 

Ὁ Παναγιώτατος εἶχε τήν εὐκαιρίαν νά συγχαρῇ θερμῶς τόν Μακαριώτατον Ἀλβανίας καί τόν Καθηγητήν Δεληκωσταντῆν διά τήν κατά τήν ἡμέραν ταύτην ἀναγόρευσίν των, ἐν εἰδικῇ τελετῇ ἐν Salzburg, εἰς Ἐπίτιμον Συγκλητικόν (Senator honoris causa), τοῦ πρώτου, καί εἰς Τακτικόν Ἑταῖρον (Socius Ordinarius) τῆς τάξεως Theologia Universalis, τοῦ δευτέρου, ὑπό τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἀκαδημίας Ἐπιστημῶν καί Τεχνῶν. 

Ἐν τοῖς Πατριαρχείοις, τῇ 2ᾳ Μαρτίου 2019 

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΙΣ ΑΠΡΕΠΕΙΕΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΦΑΡΙΣΑΪΣΜΟ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ 

Ιερά Αρχιεπισκοπή Τιράνων 

ΠΑΡΑΔΟΞΕΣ «ΠΡΩΤΟΤΥΠΙΕΣ» ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΙΑΣ 

Η πρωτάκουστη πρωτοτυπία στα εκκλησιαστικά χρονικά, ένα Γραφείο μιας Ιεράς Μητροπόλεως της Ελλάδος να επιτίθεται προσβλητικά σε Προκαθήμενο μιας γειτονικής Αυτοκεφάλου Εκκλησίας, γεγονός που αντιβαίνει σε κάθε εκκλησιαστική δεοντολογία, συνεχίστηκε. Οι ανώνυμοι συντάκτες του δευτέρου δημοσιεύματος (28.1.2019) έσπευσαν να δικαιολογήσουν την απρέπειά τους, ότι δεν πρόκειται για υβριστικό δημοσίευμα αλλά για «κριτική». 

Προφανώς δεν είναι απλή «κριτική» η καταληκτική φράση, με την οποία τελείωσε θριαμβευτικά το πρώτο τους κείμενο: «Ας μην αναλώνονται (δηλαδή μεταξύ πληθώρας Ορθοδόξων Πατριαρχών, Αρχιεπισκόπων, Επισκόπων κλπ. και ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας) στους ατελέσφορους και επιζήμιους Διαθρησκειακούς Διαλόγους, γενόμενοι εκόντες άκοντες, όργανα των σκοτεινών δυνάμεων για την προώθηση της δαιμονικής πανθρησκείας». 

Αποτελούν απαράδεκτη ύβρη οι λέξεις αυτές, όταν μάλιστα εκτοξεύονται όχι ατομικά από κληρικούς ή θεολόγους, αλλά από ένα θεσμοθετημένο Γραφείο Ιεράς Μητροπόλεως. Και μάλιστα όταν απευθύνονται σε αξιοσέβαστο Ορθόδοξο Προκαθήμενο με πανθομολογούμενο ιεραποστολικό, ποιμαντικό, κοινωνικό έργο, Πανεπιστημιακό Καθηγητή δεκάδων Ελλήνων Μητροπολιτών, τον αναθεμελιωτή της Ορθοδόξου Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Αλβανίας, προσωπικότητα, κατά την φράση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ, «κλεΐζουσα τήν Ὀρθόδοξον Καθολικήν τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν». Υπάρχει βαρύτερη βλασφημία από αυτή, η οποία μάλιστα προεκτείνεται εμμέσως και σε όλους εμάς τους Ορθοδόξους της Αλβανίας; Στο δεύτερο εκτενές κείμενο των ένδεκα σελίδων (28.1.2019) δεν βρέθηκε μία λέξη συγγνώμης για τις προσβλητικές τους εκφράσεις. 

Επικαλέστηκαν τη δικαιολογία: «…αποτελεί…. σύνηθες δυστυχώς φαινόμενο … πολλοί Προκαθήμενοι Ορθοδόξων Εκκλησιών και Πατριάρχες να θέτουν εαυτούς υπεράνω πάσης κριτικής…. Θέλουν όμως να λησμονούν ότι στην Αγία Ορθοδοξία μας, …. ο πιστός λαός του Θεού έχει λόγο, και μάλιστα ουσιαστικό, σε θέματα πίστεως…». Ποιον όμως ακριβώς «πιστό λαό του Θεού» εκπροσωπούν οι γνωστοί άγνωστοι «εκκλησιαστικοί αντιεξουσιαστές»; Με ποια διαδικασία εξουσιοδοτήθηκαν; Ποιοί και πώς τους ανέθεσαν την αποστολή να κρίνουν και να κατακρίνουν τους πάντες; Δεν έχει θεσπιστεί από την Ορθόδοξη Παράδοση ένα μητροπολιτικό «Γραφείο» να αυτοαναγορεύεται πανορθόδοξη «Εισαγγελία» και «κριτής της Οικουμένης». Ακόμη, να ενεργεί ως εικονικό λαϊκό δικαστήριο, να εγκαλεί και να καταδικάζει εκείνους, οι οποίοι δεν συμφωνούν με τις δικές τους θεωρίες. Αυτό το κακέκτυπο παπικής Ιεράς Εξετάσεως, που επιχειρεί να τρομοκρατεί σεβάσμιους λειτουργούς της Ορθοδοξίας είναι απαράδεκτο για τις Ορθόδοξες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες.

Ο ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΑΠΑΝΤΑ ΣΕ ΥΒΡΙΣΤΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Παραθέτω ενδεικτικά αποσπάσματα παλαιότερων κειμένων μου για την δράση του "Γραφείου επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών της Ι. Μητροπόλεως Πειραιώς", το οποίο έχει βάλει στο στόχαστρο και το Οικουμενικό Πατριαρχείο, με αήθεις ανακοινώσεις του σε τακτά χρονικά διαστήματα. 

Εδώ και χρόνια καταγγέλλω την απαράδεκτη τακτική του συγκεκριμένου Γραφείου. 

"Το …περίφημο "Γραφείο επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών της Ι. Μητροπόλεως Πειραιώς", είναι γνωστό πως δεν ασχολείται με τους αιρετικούς, αλλά με τους Ορθοδόξους, οι οποίοι, κατά τη γνώμη των υπευθύνων του Γραφείου, «αιρετίζουν» ή «αποκλίνουν» ή βαφτίζονται «αιρετικοί» κ.ο.κ. Επιλείψει γαρ με διηγούμενον ο χρόνος αν αρχίσω την σχετική παράθεση παραδειγμάτων. 

Το "Γραφείο επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών της Ι. Μητροπόλεως Πειραιώς" καλό θα ήταν να μετονομαστεί σε «Παγκόσμια Αστυνομία της Ορθοδοξίας». Είναι πολύ χειρότερο από το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, το οποίο καταγγέλλει ολημερίς. Για να μην πω ότι είναι ό,τι χειρότερο έχει να επιδείξει σήμερα η εν Ελλάδι Εκκλησία. 

Το "Γραφείο επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών" της Ι. Μητροπόλεως Πειραιώς, ειδικεύεται στον εντοπισμό "αιρέσεων"και "κακοδοξιών"από Ορθοδόξους.Έτσι έχει ...περιλάβει κατά καιρούς Πατριάρχες, καθηγητές Θεολογικών Σχολών... 

Μ' αυτή την τακτική που ακολουθεί το Γραφείο επί των Αιρέσεων της Μητροπόλεως Πειραιώς οικοδομεί το σώμα της Εκκλησίας; Το Γραφείο αυτό λειτουργεί ως διαλυτικό στοιχείο για την ενότητα της Εκκλησίας. Ας το καταλάβουν αυτό οι "υπεύθυνοι" αλλά και ο κυρίαρχος Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ."

Ευτυχώς, έρχεται τώρα ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος να απαντήσει συντριπτικά στο εν λόγω "Γραφείο", του οποίου εν τέλει την αποκλειστική ευθύνη φέρει ο μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ. 

Διαβάστε την απάντηση του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας στην ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΟΔΟ.

ΤΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ (ΒΙΝΤΕΟ)

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ 20... by on Scribd

ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΠΡΟΣ ΜΟΣΧΑΣ ΚΥΡΙΛΛΟ: "ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΣΥΜΦΩΝΗΣΩΜΕΝ ΜΕ ΤΟΙΑΥΤΑΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ"

Π.Α. Ανδριόπουλος

Από την Εκκλησία της Αλβανίας εκδόθηκε η ακόλουθη ανακοίνωση:

"Την 22αν Νοεμβρίου 2018, ἐδόθησαν εἰς τήν δημοσιότητα ἀπό ρωσικάς πηγάς ἐπιλεκτικά ἀποσπάσματα [μάλιστα ἀπό ὁρισμένας ἱστοσελίδας μέ παραπλανητικούς τίτλους, ἡμερομηνίας καί αὐθαιρέτους ἐκτιμήσεις] ἐπιστολῆς τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Τιράνων Δυρραχίου καί πάσης Ἀλβανίας κ. Ἀναστασίου πρός τόν Μακαριώτατον Πατριάρχην Μόσχας καί πασῶν τῶν Ρωσιῶν κ. Κύριλλον. 

Πρός πληρεστέραν καί ἀντικειμενικήν ἐνημέρωσιν παντός ἐνδιαφερομένου δημοσιεύομεν ακέραιον τό κείμενον τῆς ὡς ἄνω ἀναφερομένης ἀπαντητικῆς ἐπιστολῆς τοῦ Μακαριωτάτου κ. Ἀναστασίου (τῆς 10ης Ὀκτωβρίου 2018), καί δευτέρας (τῆς 7ης Νοεμβρίου 2018) μετά μεταφράσεως εἰς τήν ἀγγλικήν. 

Ὑπογραμμίζεται ὅτι ἡ πρώτη ἐγράφη τήν 10ην Ὀκτωβρίου (πρό τῆς ἀποφάσεως τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, τῆς 11ης Ὀκτωβρίου 2018) καί ἡ δευτέρα μετά τήν ἀπόφασιν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας (τῆς15ης Ὀκτωβρίου 2018) περί διακοπῆς τῆς εὐχαριστιακῆς κοινωνίας μετά τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου."

Η παρατήρηση του ανακοινωθέντος ότι "ἐδόθησαν εἰς τήν δημοσιότητα ἀπό ρωσικάς πηγάς ἐπιλεκτικά ἀποσπάσματα", προφανώς αναφέρεται πρωτίστως στην σχετική δημοσίευση στην ιστοσελίδα του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων της Ρωσικής Εκκλησίας, με τον τίτλο: "Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Τιράνων και πάσης Αλβανίας Αναστάσιος: Ἀντὶ τῆς ἑνότητος τῶν Ὀρθοδόξων ἐν Οὐκρανίᾳ διαφαίνεται κίνδυνος διασπάσεως τῆς ἑνότητος τῆς Ὀρθοδοξίας ἐν τῇ Οἰκουμένῃ". 

Η ρωσική αυτή εκδοχή, η οποία αναπαρήχθη στο διαδίκτυο, αποκρύπτει εντελώς τα όσα γράφει ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος στον Πατριάρχη Μόσχας Κύριλλο, στην επιστολή του της 7ης Νοεμβρίου, σχετικά με την απόφαση της Ρωσικής Εκκλησίας να απαγορεύσει στους πιστούς της να κοινωνούν σε ναούς και από κληρικούς του Οικουμενικού Πατριαρχείου. 

Εκεί ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος γράφει ότι "είναι αδιανόητον να χρησιμοποιήται η Θεία Ευχαριστία, το κατ' εξοχήν μυστήριον της απείρου αγάπης και άκρας ταπεινώσεως του Χριστού, ως όπλον εναντίον μιας άλλης Εκκλησίας". Λέει ξεκάθαρα ότι "είναι αδύνατον να συμφωνήσωμεν με τοιαύτας αποφάσεις. Η Θεία Ευχαριστία επιβάλλεται να μένη εκτός οιασδήποτε εκκλησιαστικής διενέξεως". 

Ακόμα, ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας είναι πρόθυμος να συμμετάσχει σε μία "κανονικώς συγκληθησομένην Σύναξιν Προκαθημένων", καθώς θεωρεί ότι "τα πλέον ευλογημένα επιτεύγματα της Ορθοδοξίας κατά τας τελευταίας δεκαετίας υπήρξαν αι Συνάξεις των Προκαθημένων των Ορθοδόξων Αυτοκεφάλων Εκκλησιών". Και πρέπει να τονίσουμε ότι αυτές οι Συνάξεις έγιναν με την πρωτοβουλία και την ανύστακτη μέριμνα του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου. 

Στη συνέχεια ολόκληρες οι επιστολές του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας. 

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΣΤΟΝ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΦΑΝΑΡΙ

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ 

Ἐκκλησιαστικαί εἰδήσεις 

Τό ἑσπέρας τοῦ Σαββάτου, 30ῆς Δεκεμβρίου, ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐπέστρεψεν εἰς τήν Πόλιν ἐκ τοῦ ταξιδείου Του εἰς Ἑλβετίαν - Γαλλίαν, ὑπαντηθείς ἐν τῷ ἀερολιμένι ὑπό τοῦ Ἐπιτρόπου Αὐτοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Γέροντος Δέρκων κ. Ἀποστόλου καί τοῦ Πανοσιολ. Μ. Πρωτοσυγκέλλου κ. Ἀνδρέου. 

* * * 

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, τήν Κυριακήν μετά τήν Χριστοῦ Γέννησιν, 31ην Δεκεμβρίου, παρέστη συμπροσευχόμενος ἀπό τοῦ Ἱ. Βήματος τοῦ Πανσέπτου Πατριαρχικοῦ Ναοῦ, κατά τήν Θείαν Λειτουργίαν, χοροστατοῦντος τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Σεβαστείας κ. Δημητρίου. 

* * * 

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐπ’ ἀφορμῆ τῆς προσφάτου χορηγήσεως ὑπό τῶν Ἀλβανικῶν Ἀρχῶν τῆς ὑπηκοότητος τῆς Χώρας εἰς τόν Μακ. Ἀρχιεπίσκοπον Ἀλβανίας κ. Ἀναστάσιον, ἀπέστειλε τῇ Α. Μακαριότητι θερμόν ἀδελφικόν Μήνυμα, ἐκφράζων τά συγχαρητήρια τῆς Μητρός Ἐκκλησίας καί Αὐτοῦ προσωπικῶς διά τήν προσγενομένην τῷ Μακαριωτάτῳ κατ’ ἀξίαν τιμήν, εἰς ἀναγνώρισιν τῆς ἐπί τριακονταετίαν σχεδόν πολυπτύχου πρωθιεραρχικῆς διακονίας του ὑπέρ τῆς ἐκ βάθρων ἀνασυγκροτήσεως τῆς ἐν τῇ Χώρᾳ Ὀρθοδόξου Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας καί τῆς εὐημερίας σύμπαντος τοῦ Ἀλβανικοῦ λαοῦ. 

* * * 

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐδέξατο εἰς ἀκρόασιν: 

- Τόν Θεοφιλ. Ἐπίσκοπον Ἀβύδου κ. Κύριλλον, Καθηγητήν τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν. 

- Τόν Ἱερολ. Διάκονον Δρα Στέφανον Toma, ἐκ Ρουμανίας, μετεκπαιδευόμενον ἐν Γερμανίᾳ. 

- Τόν Ἐντιμολ. κ. Βασίλειον Καλαμάρην, Ἄρχοντα Νομοφύλακα τῆς Μ.τ.Χ.Ε., ὑποβαλόντα σέβη καί ἐξαιτησάμενον τήν ἁγίαν Πατριαρχικήν εὐχήν καί εὐλογίαν, ἐπί τοῖς ὀνομαστηρίοις αὐτοῦ. 

- Τόν Ἐντιμ. κ. Λουκᾶν Νομικόν, Πλοιοκτήτην, μετά τῆς Εὐγεν. κ. Μαρίας Μελιγκώνη, Στελέχους Ναυτιλιακῆς Ἑταιρίας, ἐξ Ἀθηνῶν. 

- Τόν Ἐντιμ. κ. Goran Trpchevski, φοιτητήν Θεολογίας ἐν Mόσχᾳ. 

* * * 

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐξεπροσωπήθη ὑπό τοῦ Πανοσιολ. Διακόνου κ. Παϊσίου, Διευθυντοῦ τοῦ Ἰδιαιτέρου Πατριαρχικοῦ Γραφείου, κατά τήν διοργανωθεῖσαν ὑπό τοῦ Δήμου Beşiktaş ἐκδήλωσιν μνήμης, ἐπί τῇ πρώτῃ ἐπετείῳ ἀπό τοῦ τραγικοῦ τρομοκρατικοῦ συμβάντος τῆς 31ης Δεκεμβρίου 2016 μέ πλεῖστα θύματα καί τραυματίας, ἐν τῷ ἐν Μεσαχώρῳ (Ortaköy) Μουσικῷ Κέντρῳ «Reina», τήν Κυριακήν, 31ην Δεκεμβρίου.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟ

Γράφει ο Θεολόγος-Εκκλησιαστικός Ιστορικός-Νομικός κ. Ιωάννης Ελ. Σιδηράς 

Αρχιεπίσκοπος Τιράνων και Πάσης Αλβανίας Αναστάσιος 

• Επετειακό Αφιέρωμα επί τη συμπληρώσει εικοσιπενταετούς (1992-2017) ευκλεούς και τετιμημένης αρχιεπισκοπικής διακονίας στην μαρτυρική Εκκλησία της Αλβανίας 

• Ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος σε αγαστή συνεργασία και φιλάδελφο πνεύμα ήραν στους ώμους τους το ευθυνοφόρο έργο για την επιτυχή ολοκλήρωση της εν Κρήτη Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας

Ολόκληρο το κείμενο στη συνέχεια

Αρχιεπίσκοπος Τιράνων Και Πάσης Αλβανίας Αναστάσιος by Panagiotis Andriopoulos on Scribd

ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΑ ΑΛΒΑΝΙΚΑ ΣΤΗΝ ΜΟΝΗ ΓΩΝΙΑΣ (ΦΩΤΟ ΚΑΙ ΒΙΝΤΕΟ)

PHOTO: © JOHN MINDALA

Σάββατο 25 Ιουνίου 2016 

Απόδοση της εορτής της Πεντηκοστής 

Τελευταία ημέρα των εργασιών της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδοξίας

Ο ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟ (ΒΙΝΤΕΟ)

ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ: "Η Ορθοδοξία δεν είναι μια συνομοσπονδία Εκκλησιών"

Είναι γνωστό ότι ο θεολόγος καθηγητής Αριστείδης Πανώτης, Άρχων Ιερομνήμων της Μ.τ.Χ.Ε. δια χειρών του μακαριστού Πατριάρχου Αθηναγόρου, υπήρξε ο αρχισυντάκτης της μεγαλύτερης ορθόδοξης έκδοσης του 20ού αιώνα, της Θρησκευτικής και Ηθικής Εγκυκλοπαίδειας (1962-1968), με την οποία μορφώνονται ακόμα οι νεώτερες γενεές των κληρικών και των θεολόγων. 

Υπήρξε, όμως, και ο εκδότης του περιοδικού "Ορθόδοξος Παρουσία" (1964-1965), στο οποίο αποτυπώθηκε με ακρίβεια όλη η χριστιανική και διορθόδοξη κίνηση εκείνου του καιρού. 

Στον πρώτο τόμο (τεύχος 1 & 2), όπου περιλαμβάνονται κείμενα για την Πανορθόδοξη Ενότητα, δημοσιεύεται και ένα κείμενο του τότε Αρχιμανδρίτου Αναστασίου Γιαννουλάτου, του σημερινού Προκαθημένου της Εκκλησίας της Αλβανίας. 

Το κείμενο έχει τίτλο: «Η Διορθόδοξος προσέγγισις» και οι παρατηρήσεις του τότε Αρχιμ. Αναστασίου είναι οιονεί προφητικές για την πανορθόδοξη ενότητα. 

Σήμερα ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος αναδεικνύεται προασπιστής της Πανορθόδοξης ενότητας με την συμμετοχή του και την όλη υπεύθυνη στάση του στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Ορθοδοξίας, που πραγματοποιείται στην Κρήτη. 

Αναδημοσιεύουμε στη συνέχεια αυτούσιο το εν λόγω κείμενο, ευχαριστούντες τον ακατάβλητο Άρχοντα Αριστείδη Πανώτη, ο οποίος μας χάρισε το συγκεκριμένο συλλεκτικό, πλέον, τεύχος. 

Π.Α.Α.

ΑΡΧΙΜ. ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΓΙΑΝΝΟΥΛΑΤΟΥ - Η ΔΙΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΙΣ (1964)

ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ: "ΕΠΙΒΕΒΛΗΜΕΝΗ Η ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ"

Του Αρχιεπισκόπου TΙΡΑΝΩΝ, ΔΥΡΡΑΧΙΟΥ και πάσης ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ

Οπως έχει προγραμματισθεί, κατά την εβδομάδα της Πεντηκοστής, θα συνέλθει στην Κρήτη η αναμενόμενη από πολλά χρόνια Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Για να κατανοηθεί καλύτερα η σημασία της, είναι αναγκαία μια αδρή σύνοψη της ζωής της Εκκλησίας στους 20 αιώνες της ιστορικής της πορείας.
1. Στην πρώτη χιλιετία, με τη θρησκευτική ελευθερία που αναγνώρισε το διάταγμα των Μεδιολάνων, διαμορφώθηκαν πέντε βασικά κέντρα: η Ρώμη, η Κωνσταντινούπολη ή Νέα Ρώμη, η Αλεξάνδρεια, η Αντιόχεια και τα Ιεροσόλυμα. Με την ανάπτυξη του Χριστιανισμού, εμφανίστηκαν διάφορα προβλήματα στις τοπικές Εκκλησίες: απειλές από ποικίλες αιρέσεις, πολιτικές σκοπιμότητες, διασπαστικές τάσεις κ.ο.κ. Για την αντιμετώπισή τους συγκαλούντο Σύνοδοι των Ορθόδοξων Επισκόπων. Ορισμένες ήταν τοπικές, ενώ για τα σοβαρότερα θέματα, ιδίως τα δογματικά, συνήλθαν οι Οικουμενικές. Την Οικουμενική Σύνοδο τη συγκαλούσε ο Αυτοκράτορας, αλλά στις εργασίες της προήδρευε πάντοτε Πατριάρχης. Ετσι πραγματοποιήθηκαν οι επτά Οικουμενικές Σύνοδοι της αδιαιρέτου Εκκλησίας της πρώτης χιλιετίας.
Στις αρχές της δεύτερης χιλιετίας συνέβη η οδυνηρή δοκιμασία του Σχίσματος των Εκκλησιών μεταξύ Δύσεως και Ανατολής (1054). Γεγονός θλιβερό, το οποίο προκάλεσε συγκρούσεις και αναστολές στη διάδοση του Χριστιανισμού. Εν συνεχεία δημιουργήθηκαν δύο διοικητικοί πόλοι: Στη Δύση η Ρώμη, όπου στα μέσα του 15ου αιώνα εμφανίσθηκαν κινήσεις Διαμαρτυρίας. Αποτέλεσμα η σταδιακή πολυδιάσπαση του δυτικού χριστιανισμού και η δημιουργία πολλών εκκλησιαστικών σωμάτων. Στην Ανατολή παρέμειναν ενωμένα τα 4 πρεσβυγενή Πατριαρχεία με κέντρο την Κωνσταντινούπολη-Νέα Ρώμη, την Αλεξάνδρεια, την Αντιόχεια και τα Ιεροσόλυμα. Ακολούθησαν μεγάλες δοκιμασίες ύστερα από τις ισλαμικές επιδρομές και κατακτήσεις. Παράλληλα, όμως, στο τέλος της πρώτης χιλιετίας η Ορθοδοξία αναπτύχθηκε σημαντικά προς Βορράν με τον εκχριστιανισμό των Σλάβων και στη συνέχεια των Ρώσων. Ο ρωσικός λαός σύσσωμος προσήλθε στην Ορθόδοξη πίστη και η Εκκλησία του συνέχισε την ιεραποστολική προσπάθεια του Βυζαντίου στη Βορειοανατολική Ασία. Ετσι διαμορφώθηκε και νέο εκκλησιαστικό κέντρο: το Πατριαρχείο της Μόσχας.
Από τα μέσα του 15ου αιώνα μέχρι περίπου τα μέσα του 19ου, οι Ορθόδοξοι λαοί της Βαλκανικής, της Μικράς Ασίας, της Μέσης Ανατολής και της Βορείου Αφρικής ζούσαν υπό την Οθωμανική αυτοκρατορία. Μετά τη σταδιακή απελευθέρωση των βαλκανικών χωρών, αναγνωρίστηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο το Αυτοκέφαλο στις Εκκλησίες Ελλάδος, Σερβίας, Ρουμανίας, Βουλγαρίας. Τον εικοστό αιώνα παραχωρήθηκε το Αυτοκέφαλο στις Εκκλησίες Πολωνίας, Αλβανίας, Τσεχίας-Σλοβακίας και αναγνωρίσθηκε ως Πατριαρχείο η Εκκλησία της Βουλγαρίας και της Γεωργίας. Η Εκκλησία της Κύπρου έχει το Αυτοκέφαλο με απόφαση της Γ΄ Οικουμενικής Συνόδου (5ος αι.).
Η σημερινή κατάσταση, λοιπόν, για την Ορθόδοξη Εκκλησία παρουσιάζεται ως εξής: Τα πρεσβυγενή Πατριαρχεία: Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας, Ιεροσολύμων. Τα νεότερα Πατριαρχεία: Ρωσίας, Σερβίας, Ρουμανίας, Βουλγαρίας, Γεωργίας και οι Αυτοκέφαλες Εκκλησίες: Κύπρου, Ελλάδος, Πολωνίας, Αλβανίας και Τσεχίας-Σλοβακίας. Συνολικώς 14 Αυτοκέφαλες Ορθόδοξες Εκκλησίες. Η «Κατά Ανατολάς» Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία διατήρησε την ενότητά της, με την Αποστολική Διαδοχή των Επισκόπων της, την κοινή μυστηριακή ζωή, κατ’ εξοχήν με τη Θεία Ευχαριστία, διαφυλάσσοντας απαρασάλευτες τις πηγές της Πίστεως: την Αγία Γραφή, την Ιερά Παράδοση και τους Ιερούς Αποστολικούς και Συνοδικούς Κανόνες. Συντονιστικό κέντρο όλων των Ορθόδοξων Εκκλησιών είναι το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινουπόλεως.
2. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο πολλές Ορθόδοξες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες αντιμετώπισαν ποικίλους διωγμούς από αθεϊστικές κυβερνήσεις που επικράτησαν στις χώρες τους, έως την κατάρρευση των απολυταρχικών κομμουνιστικών καθεστώτων. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με την έναρξη της Χριστιανικής Οικουμενικής κινήσεως, οι διάφορες διαχριστιανικές συναντήσεις, συνεδρίες και συσκέψεις έδωσαν την ευκαιρία στους Ορθοδόξους να συναντώνται, γεγονός που επαύξησε την επιθυμία για τη σύγκληση της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου.
Το 1961 στη Ρόδο αποφασίσθηκε η προετοιμασία της και προσδιορίσθηκαν τα προς μελέτην βασικά θέματα. Αργότερα αποφασίσθηκε η συγκρότηση Πανορθοδόξων επιτροπών για την επεξεργασία και τη σύνταξη των Προσυνοδικών κειμένων. Με την πάροδο του χρόνου εμφανίσθηκαν ποικίλα προβλήματα και οι συνεχείς αναβολές οδήγησαν σε σκεπτικισμό, ειρωνικά σχόλια και αμφιβολία για την πραγματοποίησή της. Ευτυχώς θεσπίστηκαν οι Συνάξεις των Προκαθημένων των Ορθοδόξων Εκκλησιών (Κωνσταντινούπολη 1993, Ιεροσόλυμα 2000, Κωνσταντινούπολη 2008/2014, Σαμπεζύ 2016), που έδωσαν την ευκαιρία στενότερης επικοινωνίας. Ιδιαίτερα σημαντικές υπήρξαν οι Συνάξεις των ετών 2008 και 2014 και τα μηνύματα που απηύθυναν.
Στη Σύναξη του 2014 αποφασίστηκε να συγκληθεί η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος, στην Κωνσταντινούπολη, στον ιστορικό Ναό της Αγίας Ειρήνης, εκτός απροόπτου. Επίσης κάθε Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία να εκπροσωπείται από 24 Επισκόπους και να έχει μια ψήφο. Ομως το απρόοπτο συνέβη: η κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού αεροπλάνου και η ένταση των σχέσεων μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας. Κατόπιν τούτου υπήρχαν 2 επιλογές: αναβολή ή ανεύρεση νέου τόπου συγκλήσεως.
Στην τελευταία Σύναξη στο Σαμπεζύ της Γενεύης (22-28 Ιανουαρίου 2016), αποφασίστηκε η οριστική σύγκληση της Συνόδου την εβδομάδα της Πεντηκοστής (19-26 Ιουνίου 2016) στην Ορθόδοξο Ακαδημία Κρήτης. Η τοπική Εκκλησία είναι Αποστολική, Αυτόνομη υπό το Οικουμενικό Πατριαρχείο, ενώ η νήσος Κρήτη αποτελεί τμήμα χώρας της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Οι αποφάσεις για την οριστική σύγκληση δεν ήταν εύκολες. Απαιτούσαν θερμή προσευχή, ευελιξία σκέψεως, δυνατότητα συνθέσεως απόψεων, επίμονη προσπάθεια να πεισθούν όσοι είχαν διαφορετικές επιθυμίες και προγράμματα.
3. Είναι σημαντικό να διευκρινιστεί ότι η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος δεν είναι ένα «ακριβές αντίγραφον» των Οικουμενικών Συνόδων ούτε ένα «τηλεομοιότυπον (φαξ)» άλλης Δυτικής Εκκλησίας ή Ομολογίας. Προσαρμοσμένη στις συνθήκες και τις δυνατότητες του 21ου αιώνα έχει τις δικές της ιδιαιτερότητες, διατηρώντας τον σαφή συμβολισμό της ενότητος των Ορθοδόξων Εκκλησιών, πολύτιμο για τη ζωή τους και τη μαρτυρία τους στον σύγχρονο κόσμο.
Ορισμένοι θεωρούν ότι η πιστή αντιγραφή ή ακόμη η πανομοιότυπη επανάληψη πρακτικών του παρελθόντος είναι απαραίτητα για κάθε εκκλησιαστική πρωτοβουλία και προσπάθεια. Αλλά το Αγιο Πνεύμα δεν ενεργεί μόνο σε μία εποχή. Παραμένει ο καθοριστικός οδηγός της Εκκλησίας στη ροή του χρόνου. Η Εκκλησία υπενθυμίζει: «Σήμερον ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἡμᾱς συνήγαγε...»
Στις τελευταίες εβδομάδες έχει ενταθεί η συζήτηση σχετικά με την πραγματοποίηση της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου. Θεωρώ ότι είναι επιβεβλημένη. Η ακύρωσή της δεν μπορεί να γίνει από μεμονωμένες δηλώσεις, ανακοινώσεις και μηνύματα διαφόρων πλευρών. Προφανώς τα υφιστάμενα προβλήματα είναι πολλά. Γι’ αυτόν, όμως, ακριβώς τον λόγο η διεξαγωγή της είναι αναγκαία. Δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπισθούν όλα. Ας εξετασθούν έστω μερικά. Προτιμότερο το λίγο από το τίποτε.
Η προσέγγιση και ρύθμιση των πολυποίκιλων ζητημάτων ας δεηθούμε να γίνει σε μία προσεχή Σύνοδο και η Μεγάλη Σύνοδος των Ορθοδόξων να καταστεί θεσμός του 21ου αιώνα. Η τυχόν αναβολή της προγραμματισθείσης θα πλήγωνε τους ανά τον κόσμον Ορθοδόξους και θα τραυμάτιζε το κύρος της Ορθοδοξίας. Αντιθέτως η πραγματοποίησή της μπορεί να αποβεί ευλογία για την Ορθόδοξη Εκκλησία, τον χριστιανικό κόσμο και την πορεία της ανθρωπότητας.

Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ (ΦΩΤΟ)

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ 

Ἡ ἐπίσκεψις τοῦ Πρωθυπουργοῦ τῆς Ἀλβανίας Ἐξοχ. κ. Edi Rama εἰς τά Πατριαρχεῖα

(20.11.2015) 

Τήν μεσημβρίαν τῆς Παρασκευῆς, 20ῆς Νοεμβρίου, ὁ Πρωθυπουργός τῆς Ἀλβανίας Ἐξοχ. κ.  προσῆλθεν εἰς τά Πατριαρχεῖα, συνοδευόμενος ὑπό τῆς Ἐξοχ. κ. Lindita Nikolla, Ὑπουργοῦ Παιδείας καί Ἀθλητισμοῦ, τῶν Ἐντιμ. κ.κ. Agron Tare, Γ. Προξένου τῆς Ἀλβανίας ἐνταῦθα, Endri Fuga, Διευθυντοῦ Ἐπικοινωνιῶν, καί Thomas Frasheri, ἐπί κεφαλῆς τοῦ Πρωτοκόλλου, καί τῆς Εὐγεν. κ. Keisi Seferi, Στελέχους τῆς Πρωθυπουργίας, καί ἐγένετο δεκτός μετά τῶν προσηκουσῶν τιμῶν ἐν τῇ κεντρικῇ εἰσόδῳ τῶν Πατριαρχείων ὑπό τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Καλλιουπόλεως καί Μαδύτου κ. Στεφάνου, Πρωτοσυγκελλεύοντος, καί τῶν κληρικῶν τῆς Πατριαρχικῆς Αὐλῆς. 

Ἐν συνεχείᾳ, ἡ Α.Θ. Παναγιότης, ὁ Οἰκ. Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαῖος, ὑπεδέχθη τήν Α. Ἐξοχότητα ἐν τῷ Πατριαρχικῷ Γραφείῳ, ἔνθα Οὗτοι ἔσχον μακράν καί ἐγκάρδιον συνομιλίαν, ἐπί μίαν καί πλέον ὥραν, περί θεμάτων ὡς ὁ διαθρησκειακός διάλογος, ὁ ρόλος τῆς παιδείας καί τῆς θρησκευτικῆς ἀγωγῆς εἰς τήν ἀντιμετώπισιν τοῦ φονταμενταλισμοῦ καί τῆς τρομοκρατίας, ὁ ρόλος καί ἡ θέσις τῶν μειονοτήτων εἰς τήν σύγχρονον πολυπολιτισμικήν κοινωνίαν καί ἡ Ὀρθόδοξος ἐν Ἀλβανίᾳ Ἐκκλησίᾳ, παρουσίᾳ τῶν ὡς ἄνω συνεργατῶν τῆς Α. Ἐξοχότητος καί τῶν Σεβ. Μητροπολίτου Κυδωνιῶν κ. Ἀθηναγόρου, Πανοσιολ. Ἀρχιμ. κ. Βαρθολομαίου, Ἀρχιγραμματέως τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου, καί Τριτεύοντος κ. Νήφωνος.

Ὁ ὑψηλός ἐπισκέπτης, ἀφοῦ ἐξέφρασε τά διακατέχοντα αὐτόν αἰσθήματα χαρᾶς ὡς ἐκ τῆς παρουσίας του ἐν ταῖς αὐλαῖς τῆς Πρωτοθρόνου Ἐκκλησίας, ἐξῇρε τό κύρος καί τήν αὐθεντίαν αὐτῆς, καί ἀπήντησεν ὁ Πατριάρχης, μνησθείς τῶν ἐπισκέψεών Του ἐν Ἀλβανίᾳ, εὐχαριστήσας τόν Ἐξοχώτατον διά τήν συνδρομήν τῶν Ἀλβανικῶν Ἀρχῶν εἰς τήν φιλειρηνικήν καί ἐποικοδομητικήν μαρτυρίαν τῆς Αὐτοκεφάλου Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐν τῇ Χώρᾳ αὐτοῦ καί ἀναφερθείς εἰς τό ἐπί 23ετίαν καί πλέον ἐπιτελούμενον ἐκεῖ θεάρεστον ἀνακαινιστικόν καί ἀναστηλωτικόν ἔργον ὑπό τοῦ Μακ. Ἀρχιεπισκόπου Τιράνων καί πάσης Ἀλβανίας κ. Ἀναστασίου, εἶτα δέ ἐλήφθησαν ἀναμνηστικαί φωτογραφίαι καί ἀντηλλάγησαν δῶρα. 

Ἐν συνεχείᾳ, ὁ Ἐξοχώτατος, μετά τῆς συνοδείας του, μετέβη εἰς τόν Π. Πατριαρχικόν Ναόν, ἐν τῷ ὁποίῳ ἐξεναγήθη ὑπό τοῦ Πανοσιολ. Τριτεύοντος κ. Νήφωνος, καί ἀνεχώρησε προπεμφθείς τιμητικῶς κατά τό Π/κόν Πρωτόκολλον.

Τιμητική Διάκρισις τῆς''World Federation of Consuls''πρός τόν Παναγιώτατον (19.11.2015) 

Τό ἑσπέρας τῆς Πέμπτης, 19ης Νοεμβρίου, τήν Α.Θ. Παναγιότητα, τόν Πατριάρχην, ἐπεσκέφθη ἐν τοῖς Πατριαρχείοις ὁμάς διπλωματῶν ἐκ τῆς ἐν ἔτει 1982 ἱδρυθείσης «Παγκοσμίου Ὁμοσπονδίας Προξένων» (''World Federation of Consuls''), πραγματοποιούσης κατ' αὐτάςτό 11ον Συνέδριον αὐτῆς ἐν τῇ Πόλει. Τόν σεπτόν Προκαθήμενον τῆς Ἐκκλησίας προσεφώνησεν ὁ Ἐντιμ. κ. Arnold Foote, ἀπερχόμενος Πρόεδρος τῆς Ὁμοσπονδίας, τοῦ Παναγιωτάτου ἀντιφωνήσαντος καταλλήλως, ἀγγλιστί. 

Κατά τήν διάρκειαν τῆς ἐπισκέψεως ταύτης, ὁ νεοεκλεγείς Πρόεδρος αὐτῆς Ἐντιμ. κ. Αykut Eken προσέφερεν Αὐτῷ τόν Χρυσοῦν Ἀστέρα, ὅστις ἀποτελεῖ τήν ἀνωτάτην τιμητικήν διάκρισιν τῆς εἰρημένης Ὁμοσπονδίας πρός διακεκριμένας προσωπικότητας διεθνοῦς ἐμβελείας, μετά τοῦ σχετικοῦ διπλώματος. 

Σημειωτέον, ὅτι ὁ Πατριάρχης, πρό τινων ἐτῶν, ἀπηύθυνεν ἐπίσημον χαιρετισμόν πρός τά μέλη αὐτῆς, κατά τήν διάρκειαν τῶν ἐν Σμύρνῃ διεξαχθεισῶν ἐργασιῶν τοῦ 9ου Συνεδρίου τῆς Ὁμοσπονδίας.