Νέες τεχνολογίες – Ορισμένα ιδεολογικά ζητήματα

Στο σημερινό ιστορικό ένθετο της κε του μπλοκ (που μετατέθηκε μία μέρα πριν, κατά αντιστοιχία με τις κυριακάτικες εφημερίδες) αντιγράφεται και δημοσιεύεται ένα παλιότερο άρθρο του συντρόφου μπάμπη αγγουράκη που έφυγε πρόσφατα από κοντά μας. Το άρθρο πραγματεύεται με ενδιαφέροντα τρόπο διάφορα ζητήματα που αφορούν τις νέες τεχνολογίες και δημοσιεύτηκε το μακρινό 88’ στο αντίστοιχο αφιέρωμα του περιοδικού «επιστημονική σκέψη». Παρά τη μεγάλη του έκταση, πιστεύω πως αξίζει τον κόπο να διαβαστεί μέχρι τέλους. Καλή ανάγνωση και κάθε καλόπιστη παρατήρηση στα σχόλια, ευπρόσδεκτη.

Νέες τεχνολογίες – Ορισμένα ιδεολογικά ζητήματα

1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Το κεντρικό ερώτημα που προβάλλει σήμερα σε σχέση με τις ΝΤ θα μπορούσε να συνοψιστεί: γιατί οι ΝΤ, ποιες ΝΤ, αν οι ΝΤ, σε ποια κατεύθυνση οι ΝΤ, για ποιον και ενάντια σε ποιον οι ΝΤ, ποιος ο κοινωνικός φορέας των ΝΤ, πώς, ποιοι μηχανισμοί και ποιοι όροι οδηγούν στην ανάπτυξη, στον «έλεγχο» και την χρήση των ΝΤ προς όφελος των εργαζόμενων, για την ικανοποίηση των αναγκών τους.

Όταν μιλάμε για ΝΤ, μιλάμε σήμερα, για όλη την κοινωνία. Μιλάμε για την επιστήμη και το περιεχόμενό της, για τις κατευθύνσεις της, για το αν θα κυριεύσει ο άνθρωπος τις τεχνολογίες ή αν οι τεχνολογίες κυριεύουν τον άνθρωπο, αν οι κοινωνικές σχέσεις προσδιορίζουν το περιεχόμενο και την κατεύθυνση των τεχνολογιών ή οι τεχνολογίες καθορίζουν τις κοινωνικές σχέσεις κλπ. Στη χώρα μας ιδιαίτερα προβάλλει το ερώτημα «αν μπορούμε ή δεν μπορούμε να αναπτύξουμε τις ΝΤ», ποιος θα κερδίσει και ποιος θα χάσει από τον τρόπο που προσαρμόζεται ο εκσυγχρονισμός της οικονομίας και των πολιτικών θεσμών «για να ανταποκριθούμε στην πρόκληση των ΝΤ», στη συνολικότερη πολιτική της άρχουσας τάξης.

Αν ήθελε να συνοψίσει κανείς τα παραπάνω θα μπορούσε να θέσει το ερώτημα αν ισχύει η εξίσωση: Νέες Τεχνολογίες = Νέα Κοινωνία και Νέες Αξίες, ή μήπως η σωστή εξίσωση είναι Νέα Κοινωνία και Νέες Αξίες = Νέες Τεχνολογίες;

Ποια από τις δύο εξισώσεις είναι το αποτέλεσμα της αντικειμενικής τάσης για την παραπέρα εξέλιξη της επιστήμης της τεχνολογίας, ποιοι οι όροι για να λειτουργήσει, για να επαληθευτεί η όποια εξίσωση.

Εισαγωγικά ακόμα πρέπει να σημειωθεί ότι παρά το «καινούριο» που αναμφισβήτητα εισάγουν οι ΝΤ στη φιλοσοφία, ιδεολογία και πολιτική ωστόσο οι σημερινές εξελίξεις επιβεβαιώνουν στο ακέραιο τη βασική διαπίστωση των κλασικών του μαρξισμού για το ρόλο και τις σχέσεις της αντίθεσης παραγωγικές δυνάμεις – παραγωγικές σχέσεις. Ο περισσότερο, από ποτέ άλλοτε στην ιστορία της εξέλιξης της ανθρωπότητας, αυξημένος ρόλος του ανθρώπινου παράγοντας, οι αυξημένες σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε δυνατότητες του ανθρώπου να κυριαρχήσει στη φύση οδηγούν στο συμπέρασμα ότι προϋπόθεση για την ενεργοποίηση των δυνατοτήτων των ΝΤ είναι ασφαλώς η δεύτερη από τις δύο δυνατές «λύσεις» που προβάλλονται σήμερα. Και σήμερα, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, κάθε τάξη έχει τη δική της αντίληψη για το ρόλο και τη σχέση της επιστήμης με τις κοινωνικές σχέσεις, ερμηνεύει τα φαινόμενα από ταξική σκοπιά. Το ερώτημα που προβάλλει βέβαια είναι ποια ερμηνεία διευκολύνει και ποια παρεμποδίζει το αντικειμενικό φαινόμενο της ώθησης των παραγωγικών δυνάμεων. Πάνω στο θέμα αυτό, διαχωρίζεται η επιστημονικότητα από την επιστημονικοφάνεια, διαχωρίζεται ο «τεχνολογικός» ντετερμινισμός της αστικής ιδεολογίας από την αναζήτηση του πραγματικά καινούριου, χωρίς το οποίο δεν μπορεί να είναι νικηφόρα η ταξική πάλη σήμερα. Ξεχωρίζει η μυθοποίηση, ο διασυρμός, ο «δαιμονισμός και η θεοποίηση» της «μικρο- ή μεγα- τεχνολογίας» πάνω στον άνθρωπο, η καλλιέργεια της «ανικανότητας» δήθεν του ανθρώπου να κυριεύσει τις τεχνολογίες σήμερα από τη μία και από την άλλη, η αντίληψη που λέει ότι αφού οι τεχνολογίες είναι προϊόν της ανθρώπινης σκέψης θα είναι πάντα ελεγχόμενες από τον άνθρωπο. Ο σκοπός της αστικής αντίληψης είναι προφανής εφόσον ζούμε σε μια εποχή, όπου τα πάντα καθορίζονται από την τεχνολογία, η τεχνολογία είναι εκείνη που θα αλλάξει την κοινωνία αλλάζοντας και τον άνθρωπο και όχι φυσικά ο άνθρωπος και οι κοινωνικές του σχέσεις οι οποίες θα αλλάξουν την τεχνολογία.

Η άρχουσα τάξη προσπαθεί να έχει μια ενιαία πολιτική στο θέμα των ΝΤ. Προσπαθεί να συντονίσει, όσο είναι αυτό δυνατό, την ανάπτυξη των τεχνολογιών, την προσαρμογή στις νέες συνθήκες που επιβάλλουν οι ΝΤ, την ιδεολογική και πολιτική στήριξη των επιλογών αυτών. Ιδιαίτερη θέση εδώ έχει η έγκαιρη πρόβλεψη και χρέωση στην ίδια την τεχνολογία των ΝΤ. Έτσι ενώ το πρόβλημα αποτελεί ένα ενιαίο σύνολο, στους εργαζόμενους εμφανίζεται αποσπασματικά: εμφανίζεται με τη μορφή των «κοινωνικών» και όχι των ταξικών επιπτώσεων των ΝΤ. Σα μια υπόθεση των λίγων, των «ειδικών», των «τεχνοκρατών». Σαν ιδεαλιστική αντίθεση μεταξύ «παλιού» και «καινούριου». Σαν μυθοποίηση της επιστήμης. Στη βάση αυτή επιδιώκεται να συγκαλυφθούν οι ταξικές αιτίες των φαινομένων. Συνεπώς, το θέμα αυτό δεν μπορούμε να το περιορίζουμε στην επεξεργασία κάποιων θέσεων για την αντιμετώπιση των «αρνητικών συνεπειών των ΝΤ».

Στις σημερινές συνθήκες αποκτά μια ιδιαίτερη σημασία η ανάγκη να κατακτήσει η εργατική τάξη μια άλλη σχέση με τα νέα μέσα παραγωγής, με την επιστήμη γενικότερα. Γιατί από την κατανόηση των χαρακτηριστικών και των ιδιοτήτων των νέων μέσων παραγωγής, των διαδικασιών που οδηγούν στην ανάπτυξη και χρήση τους, προς όφελος των εργαζομένων, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό η ικανότητά της να βλέπει έγκαιρα τις αντιθέσεις, να τις παίρνει υπόψη στη θεωρία και στην πολιτική της και στην προώθηση της ταξικής πάλης. Απαιτείται μια συνολική πολιτική της για τον τρόπο που οι νέες τεχνολογίες θα μπουν στην υπηρεσία των εργαζόμενων και της χώρας. Γιατί μόνο με μια τέτοια πολιτική μπορούμε να έχουμε το μεγαλύτερο δυνατό όφελος στην πάλη ενάντια στις αρνητικές συνέπειες της καπιταλιστικής χρήσης των ΝΤ. Μόνο μια τέτοια πολιτική είναι ικανή να αποκαλύπτει τη διαστρέβλωση των δυνατοτήτων των ΝΤ και να αναδείχνει τις πραγματικές αντιθέσεις που προκαλεί το κάθε νέο βήμα στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και τα εμπόδια που προβάλλει ο καπιταλισμός.

Είναι γεγονός ότι η νέα φάση της ΕΤΕ, οι νέες τεχνολογίες και τα νέα φαινόμενα που εμφανίστηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 70’ και τις αρχές της δεκαετίας του 80’, προβάλλουν την ανάγκη της μελέτης των χαρακτηριστικών των ΝΤ, των αλλαγών που επιφέρουν, των νέων ζητημάτων που εισάγουν στη θεωρία και την πολιτική του εργατικού κινήματος.

2. Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΦΑΣΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΤΗΣ ΕΤΕ

Οι ΝΤ είναι αποτέλεσμα και ταυτόχρονα στοιχείο της επιστημονικής και τεχνολογικής επανάστασης (ΕΤΕ). Η ΕΤΕ έχει οριστεί σαν ένα «ειδικό κοινωνικό φαινόμενο, παγκόσμιας σημασίας που έκανε την εμφάνισή του στη δεκαετία του 1950 και είναι συνδεμένο με τη διαδικασία μετατροπής της επιστήμης σε άμεση παραγωγική δύναμη της κοινωνίας, με ριζικές αλλαγές στις παραγωγικές δυνάμεις και το περιεχόμενο της ανθρώπινης εργασίας».

Η ΕΤΕ διαφέρει από τις προηγούμενες –βιομηχανικές, τεχνικές, επιστημονικές και βέβαια τις κοινωνικές- επαναστάσεις. Αποτελεί σύνθεση των εξελίξεων στην επιστήμη και στην τεχνολογία, που γίνονται ταυτόχρονα, συμπλέκονται σε ένα ενιαίο προτσές, βρίσκονται σε μια ενιαία σχέση και αλληλοεξάρτηση. Και προπάντων, εξελίσσονται στην πορεία των μεγάλων κοινωνικών μετασχηματισμών, σε στενή αλληλεπίδραση με αυτούς και την παγκόσμια επαναστατική πορεία των δυνάμεων της κοινωνικής προόδου.

Η ΕΤΕ, σαν κοινωνικό φαινόμενο, διαφέρει από τις κοινωνικές επαναστάσεις, με την έννοια ότι δημιουργεί προϋποθέσεις για την κοινωνική πρόοδο, δεν μπορεί όμως αυτόματα να τις μετατρέψει και σε πραγματικότητα.

Η μαρξιστική άποψη, ενώ αναγνωρίζει ότι η εμφάνιση των ΝΤ εγκαινιάζει μια ιδιαίτερη φάση της ΕΤΕ, δε δέχεται τους όρους «επανάσταση της πληροφορικής», «επανάσταση των ρομπότ και των τσιπ» η «τρίτη βιομηχανική επανάσταση», που χρησιμοποιεί η αστική ιδεολογία. Κι αυτό, γιατί αυτή η ορολογία επιχειρεί να αφαιρέσει από την τωρινή φάση της ΕΤΕ το κοινωνικό της περιεχόμενο και να συγκαλύψει την αναγκαιότητα ανατροπής του καπιταλισμού.

Η τωρινή φάση της ΕΤΕ προκάλεσε σημαντικές αλλαγές στις υλικές συνθήκες και στους όρους ανάπτυξης της κοινωνίας. Βασικά γνωρίσματά της είναι:

Ο χαρακτήρας της είναι καθολικός και παγκόσμιος

Η επιστήμη επηρεάζει όλο και περισσότερο τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση. Ο άνθρωπος «διεισδύει» όλο και πιο βαθιά στο μικρόκοσμο της ύλης, απελευθερώνει και ελέγχει τεράστιες ποσότητες ενέργειας. Μέσω της γενετικής μηχανικής, επηρεάζει τα κληρονομικά στοιχεία και τη φύση των ζωντανών οργανισμών.

Τα μέσα και τα αντικείμενα της εργασίας, όπως και οι πηγές ενέργειας, υποβάλλονται σε ριζικές αλλαγές.

Τα μη υλικά στοιχεία των παραγωγικών δυνάμεων –η τεχνολογία, ο τρόπος οργάνωσης της παραγωγής, η πληροφορία- αποκτούν μια νέα σημασία για την ανάπτυξή τους. Τα σύγχρονα μέσα παραγωγή αυξάνουν τις δυνατότητες για την απαλλαγή του ανθρώπου από βαριές και ανθυγιεινές δουλειές, για μια εργασία δημιουργική, για την ανάπτυξη των ικανοτήτων και της προσωπικότητάς του.

3. Η «ΝΕΟΥ ΤΥΠΟΥ» ΤΕΧΝΙΚΗ

Η μαζική διάδοση της πληροφορικής επέτρεψε τη μεταφορά στη μηχανή και πνευματικών λειτουργιών του ανθρώπου, κάτι που αποτελεί ένα πραγματικό άλμα στην πορεία ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων.

Η πληροφορική εγκαινιάζει, όπως θεωρεί η σύγχρονη μαρξιστική αντίληψη μια «νέου τύπου τεχνική». Προκαλεί μια (φυσικά από τεχνική άποψη) ριζική αλλαγή στην τεχνική βάση συνολικά της παραγωγής. Αυτό αφορά τόσο την υλική όσο και την μη υλική παραγωγή, ανεξάρτητα από τομέα, στάδιο, τεχνολογία και τεχνική παραγωγής. Αγκαλιάζει τη βιομηχανία, τις υπηρεσίες, την αγροτική οικονομία, τις μεταφορές, τις τηλεπικοινωνίες κλπ.

Παραλληλίζοντας τις αλλαγές που γίνονται σήμερα, με αυτές της βιομηχανικής επανάστασης, οι μαρξιστές αναλυτές θεωρούν ότι η τομή, το άλμα που γίνεται στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων είναι πολύ πιο μεγάλο από το άλμα που συντελέστηκε εκείνη την εποχή.

Και αυτό γιατί σήμερα και οι δυο πλευρές της εργασίας του ανθρώπου, η χειρωνακτική και η πνευματική μπαίνουν κάτω από την επίδραση τεχνικών μέσων, άμεσα της επιστήμης και της τεχνολογίας. Από τη μία πλευρά, οι μηχανές έχουν αντικαταστήσει τη φυσικά δύναμη, δηλαδή τη χειρωνακτική εργασία, από την άλλη πλευρά, το σύμπλεγμα «ηλεκτρονικοί υπολογιστές και κυρίως τα προγράμματά τους» αντικαθιστούν σε όλο και μεγαλύτερο βαθμό, με όλο και μεγαλύτερη ακρίβεια και πιστότητα, πνευματικές λειτουργίες του εργαζόμενου στην παραγωγική διαδικασία. Αντικαθιστούν όχι μόνο νεκρή πνευματική εργασία (με τη μορφή της ενσωμάτωσης επιστημονικών και τεχνικών επινοήσεων στο σχεδιασμό και την κατασκευή των μηχανημάτων, κάτι που προϋπήρχε σε ένα βαθμό ακόμη από την εποχή της βιομηχανικής επανάστασης). Το καινούριο βρίσκεται στο ότι η πνευματική εργασία που αντικαθιστούν τα σύγχρονα μέσα της πληροφορικής είναι ζωντανή, δηλαδή, γίνεται ταυτόχρονα με τη διεξαγωγή της ίδιας της παραγωγικής διαδικασίας και όχι όπως πριν με τη μορφή της νεκρής πνευματικής εργασίας.

Οι παραπάνω πλευρές αντανακλούν τις δυνατότητες που εμπεριέχει η ΕΤΕ στον κοινωνικό και οικονομικό τομέα.

Η αιτία του καθολικού χαρακτήρα της ΕΤΕ βρίσκεται στο γεγονός ότι η επιστήμη μετατρέπεται σε άμεση παραγωγική δύναμη. Μειώνεται η χρονική απόσταση που μεσολαβεί μεταξύ μιας επιστημονικής ανακάλυψης και της εφαρμογής της στην παραγωγή. Η επιστήμη επιδρά στο ίδιο το περιεχόμενό της και στους μηχανισμούς που οδηγούν στην παραπέρα εξέλιξή της. Επιδρά στη φύση, σε όλους τους τομείς της κοινωνίας και της ανθρώπινης σκέψης.

Η σύγχρονη φάση της ΕΤΕ προκαλεί ποιοτικές αλλαγές στη θέση του ανθρώπου στις διαδικασίες της παραγωγής. Κύρια έκφραση αυτής της νέας κατάστασης είναι το γεγονός ότι αυτή η ιδιαίτερη φάση της ΕΤΕ οδήγησε στο να μπουν κάτω από την επίδραση των τεχνικών μέσων και οι δύο βασικές λειτουργίες της εργασίας του ανθρώπου, τόσο η χειρωνακτική όσο και η πνευματική. Αυτή η τομή στην ιστορία των παραγωγικών δυνάμεων έγινε δυνατή με την εμφάνιση και τη μαζική διάδοση των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Δίπλα στην αντικατάσταση της φυσικής δύναμης του ανθρώπου έχουμε και αντικατάσταση και ζωντανής πνευματικής εργασίας.

Οι εξελίξεις αυτές έχουν βαθύτερες συνέπειες απ’ ό,τι η εμφάνιση των μηχανών ή του ηλεκτρισμού. Εγκαινιάζουν ένα νέο τύπο τεχνικής. Όπως είχε προβλέψει ο Μαρξ για το χαρακτήρα της αυτοματοποιημένης παραγωγής, βρισκόμαστε σε μια εποχή όπου ο άνθρωπος αρχίζει να απελευθερώνεται από την άμεση παραγωγική διαδικασία «για να γίνεται όλο και πιο πολύ ο ελεγκτής και ρυθμιστής της σε ένα ανώτερο επίπεδο».

Ο ρόλος του ανθρώπου, σαν κύρια παραγωγική δύναμη, αποκτά μια νέα ποιότητα. Η αντικατάσταση πνευματικών του λειτουργιών, όχι μόνο δεν υποβαθμίζει το ρόλο του σα «φλόγα της παραγωγής» (Μαρξ), αλλά αντίθετα τον αναβαθμίζει. Χωρίς τη συνειδητή παρέμβαση του ανθρώπου, ούτε οι απαιτήσεις του νέου τύπου τεχνικής μπορούν να υλοποιηθούν, ούτε η επιστήμη να μετατραπεί σε υλικό προϊόν, και ούτε φυσικά να εξελιχτεί παραπέρα.

Ήδη από τα παραπάνω γίνεται φανερό ότι το σύστημα που μπορεί να ανταποκριθεί καλύτερα στις απαιτήσεις της ΕΤΕ είναι ο σοσιαλισμός. Γιατί μόνο ο σοσιαλισμός είναι σε θέση να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για την πλήρη «αξιοποίηση» του ανθρώπινου παράγοντα, για την ολόπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητας και των ικανοτήτων του.

Ο μαρξισμός υπογραμμίζει ότι η ΕΤΕ οδηγεί στην παραπέρα αύξηση του κοινωνικού χαρακτήρα της παραγωγής, στο βάθεμα της διεθνοποίησης της παραγωγής, στη συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του κεφάλαιου. Βλέπει το ρόλο της επιστήμης, σαν παράγοντα της κοινωνικής προόδου, γιατί κάθε νέο βήμα στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, οξύνει την αντίθεση με τις σχέσεις παραγωγής κάτω από τις οποίες εμφανίστηκε.

Απεναντίας, στον καπιταλισμό η παραπέρα εξέλιξη της επιστήμης και της τεχνολογίας οδηγεί στο βάθεμα της αντίθεσης αυτής, στο βάθεμα της αντίθεσης μεταξύ εργασίας και κεφάλαιου, στο βάθεμα της αντίθεσης μεταξύ των δυνατοτήτων των ΝΤ και του τρόπου της αξιοποίησής τους. Η ιδιωτική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και η υποταγή της επιστήμης στην εξυπηρέτηση του καπιταλιστικού κέρδους είναι κίνητρο –αλλά ταυτόχρονα και φρένο- στην ανάπτυξη της επιστήμης και της τεχνολογίας. Είναι φρένο, γιατί δεν μπορεί να ανταποκριθεί «μέχρι τέλους» στις αντικειμενικές απαιτήσεις της εξέλιξης και της τεχνολογίας. Γιατί το σύστημα της εκμετάλλευσης καταστρέφει την κύρια παραγωγική δύναμη, που είναι ο άνθρωπος.

4. ΝΕΕΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΕΣ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

Έφυγε ο σύντροφος Μπάμπης Αγγουράκης

Αυτός ο γ… περονόσπορος που έχει πέσει στις τάξεις του κόμματος το τελευταίο διάστημα και παίρνει, χωρίς υπερβολή, τους καλύτερους συντρόφους, τον ένα μετά τον άλλο είναι κάτι το απερίγραπτο. Κι είναι τραγική ειρωνεία ότι πήρε από κοντά μας ένα σύντροφο που έδειχνε να σφύζει από υγεία κι ήταν πραγματικά άξιος θαυμασμού να τον βλέπεις πχ στις μαραθώνιες πορείες ειρήνης, να βγάζει αγόγγυστα στα εξήντα του όλη τη διαδρομή, με το χαμόγελο στο στόμα, και εσύ δίπλα του να αγκομαχάς να ακολουθήσεις το ρυθμό του. Το κενό που αφήνει –όχι τόσο στο ευρωψηφοδέλτιο, αλλά πρωτίστως- στο κόμμα και το κίνημα είναι μεγάλο και δυσαναπλήρωτο.

 Ελπίζω μόνο πως οι γνωστοί διαδικτυακοί υπόνομοι θα σεβαστούν τη μνήμη του συντρόφου και δε θα σπεύσουν σαν ύαινες να αξιοποιήσουν προεκλογικά τον χαμό του, για να μιλήσουν τάχα εκ μέρους του, να αποκαλύψουν όσα δε θέλησε ή δεν πρόλαβε να πει δημόσια, να πουν πως.. αποκλείστηκε από την κετουκε στο 19^ο συνέδριο και άλλα τινά παρόμοια. Το μόνο που δεν έχουμε ακούσει μέχρι τώρα για τους συντρόφους που έφυγαν είναι θεωρίες συνωμοσίας για το βιολογικό τους τέλος –σαν αυτές που έκανε κάποτε ο τρότσκι για το θάνατο του λένιν και το ρόλο του στάλιν. Αλλά θα μου πεις, ποτέ δεν είναι αργά, ας μην τους βάζουμε λοιπόν ιδέες..

Το βιογραφικό του συντρόφου, που δημοσίευσε ο 902 αναφέρει τα εξής:

Ο σύντροφος Μπάμπης Αγγουράκης γεννήθηκε το 1951 στο Βουκουρέστι Ρουμανίας, από γονείς στελέχη του Κόμματος, πολιτικούς πρόσφυγες.

Το 1968 μετακομίζει με την οικογένειά του στη Γερμανική Λαοκρατική Δημοκρατία (ΓΛΔ). Το 1973 παίρνει το πτυχίο του μηχανικού συστημάτων πληροφορικής του Πολυτεχνείου της Δρέσδης. Μέχρι το 1979 οι ελληνικές κυβερνήσεις αρνούνταν να επαναπατρίσουν την οικογένειά του. Λίγο πριν τον επαναπατρισμό του στην Ελλάδα, παίρνει το πτυχίο του διδάκτορα συστημάτων πληροφορικής του Πολυτεχνείου της Δρέσδης, στο οποίο και εργάζεται από το 1973 έως το 1979. Το 1968 οργανώνεται στη ΚΝΕ και αργότερα στο Κόμμα.

Συμμετείχε στα Συντονιστικά της ΚΝΕ και των Φοιτητών στις σοσιαλιστικές χώρες και στη Δυτική Ευρώπη. Εκλέγεται μέλος του ΚΣ της ΚΝΕ στο 1ο, 2ο και 3ο Συνέδριο της Οργάνωσης.

Στην ΚΝΕ δουλεύει στην αρχή στην Ιδεολογική Επιτροπή και στη συνέχεια στο Τμήμα Διεθνών Σχέσεων. Συνέβαλε στην καθιέρωση των μπριγάδων αλληλεγγύης στη Νικαράγουα.

Το 1987 αναλαμβάνει υπεύθυνος του Τμήματος πληροφορικής και πολιτικής έρευνας και τεχνολογίας του Κόμματος.

Στο 12ο Συνέδριο εκλέγεται μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ. Επανεκλέγεται στην ΚΕ στο 13ο, 14ο, 15ο, 16ο, 17ο και στο 18ο Συνέδριο του Κόμματος.

Από το 1997 έως το 2000 ήταν βουλευτής Α' Αθήνας. Το 2009 εκλέχτηκε ευρωβουλευτής του ΚΚΕ. Ηταν μέλος του Εθνικού Συμβουλίου της Ελληνικής Επιτροπής για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη (ΕΕΔΥΕ).

Μπορείτε να θυμηθείτε παρακάτω τα άρθρα του συντρόφου στον κομματικό τύπο, που εμφανίζει η σύνθετη αναζήτηση του ριζοσπάστη.

Η ελληνική εμπλοκή στο Αφγανιστάν

Ενα «NATOLAND» στα Βαλκάνια

ΡΟΥΜΑΝΙΑ Ένα «περίεργο» δημοψήφισμα

Για το λεγόμενο «ΕυρωπαϊκόΤαμείο για τη Δημοκρατία»

Στη συνέχεια ακολουθούν δύο βίντεο με τηλεοπτικές δηλώσεις του αγγουράκη μετά την απρόκλητη επίθεση των ματ στους διαδηλωτές του παμε. Η ψυχραιμία και το ήθος του είναι αξιοθαύμαστα, όπως άλλωστε και το σχόλιό του για τους ματατζήδες που τον είχαν χτυπήσει: «είναι να τους λυπάται κανείς, δε σκέφτονται ότι κι αυτοί θα μείνουν άνεργοι».

Βουλευτής του ΚΚΕ χτυπήθηκε από τα ΜΑΤ από CDemo83

Ακόμα καλύτερα τα είπε την ίδια μέρα, στην ελληνοφρένεια (εδώ μετά το 24 και 40)

Μπορείτε επίσης να θυμηθείτε.

Μία πρόσφατη συνέντευξή του (ηχητικό) στον 902 από την κριμαία, όπου βρέθηκε ως παρατηρητής του δημοψηφίσματος του μαρτίου, προσκεκλημένος του κκ ουκρανίας και του κκρο.

Μία προεκλογική συνέντευξή του στο πόρταλ του 902, στα τέλη απρίλη.

Κι άλλη μία στο ραδιόφωνο του άλφα, μόλις την περασμένη εβδομάδα.

Η κηδεία του σ. Μπάμπη θα γίνει την Τετάρτη 14 Μάη στο Νεκροταφείο Καισαριανής στις 4.30 μ.μ. και θα είναι πολιτική.
Καλό ταξίδι κι ελαφρύ το χώμα…

Υγ: αναρωτιέμαι τι θα γίνει τώρα στο τυπικό κομμάτι με τα ψηφοδέλτια. Θα είναι μακάβριο βέβαια να υπάρχει και το όνομα του συντρόφου, αν και δε νομίζω να συμβεί κάτι τέτοιο. Αν και εφόσον όμως είναι αδύνατο για τεχνικούς λόγους να αλλάξουν τα ψηφοδέλτια, είναι σχεδόν σίγουρο πως όλοι οι σφοι θα συμπεριλάβουν το όνομά του, τιμής ένεκεν, και με τη συναισθηματική φόρτιση των ημερών.

Νενικήκαμεν

Αν και το παπαγαλάκι του κρεμλίνου θεωρεί πως ηττηθήκαμε κατά κράτος. Σαράντα χιλιόμετρα ποδαρόδρομος και μία καμένη γάμπα(!) δικαιολογούν τα πάντα. Ακόμα και ηττοπάθεια.

Ξεκινήσαμε πρωί από το μαραθώνα με γέλια και χαρές που όσο πήγαινε κοβόντουσαν. Πάνω στο κέφι αναφέραμε τη νδε (τι να κάνει αυτή η ψυχή;) κι ευθυμήσαμε. Κι ύστερα το σύλλογο φίλων περιστεράς η ειρήνη στο γκύζη. Που με τη διαλεκτική του κινήματος στην πορεία θα γίνει σύλλογος φίλων ειρήνης η περιστερά, και σε ένα βάθος ρυάκι του ααδμ κι αντικαπιταλιστική συνείδηση. Γιατί όπως έλεγε κι ο σύντροφος με το μουσάκι μέχρι και στις αντικαπνιστικές λέσχες πρέπει να έχουμε παρέμβαση. Άλλο αν καπνίζουν όλοι οι σφοι σαν φουγάρα.

Όταν η κεφαλή της πορείας έφτανε στο σύνταγμα, τα τελευταία μπλοκ μόλις ξεκινούσαν από την αφετηρία στο μαραθώνα.
Ε, καλά όχι ακριβώς. Ξεκινήσαμε κάτι εκατοντάδες και το πήγαμε σε στιλ οδύσσειας. Στην αρχή λιγοστεύαμε σαν τους συντρόφους του πολυμήχανου αλλά στο τέλος πληθαίναμε σαν τους μνηστήρες της πηνελόπης.

Μόνο ο τούσας κι ο αγγουράκης ήταν μαζί μας από την αρχή. Κι ο τούσας ήταν χτες και στο λιμάνι.
Αλλά η πραγματική μορφή ήταν ο αγγουράκης. Εναλλακτικός κουκουές που λέει και το παπαγαλάκι. Σε ένα διάλειμμα στην παλλήνη αναρωτιόταν γιατί δεν είχαμε φέρει μαζί και ποδήλατα. Κι όταν του πρόσφεραν κολοκυθόπιτα που έφτιαξε η τοπική κοβα με τα χεράκια της προσπέρασε το τάπερ με αυταπάρνηση. Κρίμα γιατί με κολοκυθάκι θα ήταν τέλειος συνδυασμός. Νότα δροσιάς μες στο ζόρι της ημέρας.

Είχε κι ένα καπελάκι θαλάσσης από αυτά που φορούσε ο βουτσάς στις ταινίες του εξήντα κι έχουν μεγάλη πέραση στον όμιλο -όπως καθετί παλιομοδίτικο άλλωστε.
Είχαμε γενικά τρελό καπέλωμα και μάλιστα οικειοθελές. Οι πιο πολλοί με καπελάκια του κόμματος απ' τις 15 μάη. Εμείς ως επιρροές προτιμήσαμε αυτά της εδυε. Που λέει και το ένα έβδομο κάθε φορά που ακούω προεκλογικά την αλέκα για τους φίλους που είναι κοντά μας αλλά δε συμφωνούν σε όλα, λέω μέσα μου: εγώ είμαι αυτός, για μένα το λέει.

Ήταν κι ένας σύντροφος με δικό του εξοπλισμό, κουβανέζικο λάβαρο και μπλουζάκι CCCP με τον ύμνο της σοβιετίας, αλλά στη μπρεζνιεφική εκδοχή, χωρίς στάλιν στους στίχους. Κι ο συνεργάτης του με ένα σκουπόξυλο και μια απροσδιόριστου περιεχομένου σημαία στα χρώματα της ινδίας.

Μια ωραία ατμόσφαιρα παραλίας με χαλαρές γραμμές και μυρωδιά αντηλιακού στον αέρα. Η πορεία έσπασε στα δύο κι εμείς κάναμε ως συνήθως τους κεντριστές, μη τυχόν μείνουμε τελείως πίσω και μας φάνε τα όρνια.

Κάτι σφισσες είχαν αγκαλιά τις ντάνες με το ρίζο και στο τέλος της μέρας μπορούσαν να διαβάσουν στον πήχη τους το οπισθόφυλλο.
Μία απ' αυτές τις μέρες που οι σύντροφοι δεν έχουν να χάσουν παρά μόνο τις αλυσίδες τους, για να μην ιδρώνουν και κολλήσουν με τον διπλανό τους. Ευτυχώς ξεκινήσαμε εξ αρχής μπουλουκηδόν χωρίς αλυσίδες και το κρατήσαμε. Γιατί έτσι και γίνει η αρχή, ό,τι γράφει δεν ξεγράφει. Η διατροφική αλυσίδα μπορεί να σπάσει, η συντροφική ποτέ.

Στο δρόμο βρίσκαμε χαλκομανίες με πτώματα από κουνέλια και πάλαι ποτέ ζωντανά και παίρναμε θάρρος. Λευτεριάς λίπασμα οι πρώτοι νεκροί. Λες κι εμείς να βρούμε την τύχη τους;
Με αγώνες τιμάμε τους νεκρούς μας, είναι ζωντανοί στη μνήμη του λαού μας, φώναζε η ντουντούκα και παρηγορούσε τον κόσμο. Τουλάχιστον δεν θα πάμε άκλαυτοι, ως παράγοντες του κινήματος.

Κάτι εκπαιδευμένα μαντρόσκυλα του συστήματος αλυχτούσαν ενάντια στους φίλους της ειρήνης. Μια κυρία στα χανιά μας έλεγε ότι το σκυλάκι της μπορεί και της μιλάει κι ο σκληρός διαλεκτικός έπρεπε να της εξηγήσει με τακτ ότι σίγουρα εκφράζει κάποια συναισθήματα, αλλά έναρθρο λόγο δε μπορεί να εκφέρει. Λίγο αργότερα όμως μας έλεγε για τα κομματοσκυλάκια στις πορείες που γαβγίζουν με ταξικό ένστικτο τους μπάτσους.
Με άλλα λόγια, δεν χρειάζεται να μπορείς να αρθρώσεις λόγο για να έχεις ταξική συνείδηση. Ζωντανή απόδειξη ο καψής του μέγκα.

Όσο ακόμα είχαμε όρεξη πιάσαμε τις αναλύσεις.
Το παπαγαλάκι θυμήθηκε την προ δεκαετίας τρέλα με την παγκοσμιοποίηση. Μία από τα ίδια λέει το κκε, μόνο για ιμπεριαλισμό μιλάει, χάνει τη συγκυρία, δεν εξηγεί τίποτα στο σήμερα. Κι ύστερα πέρασε ο καιρός και η καινούρια μόδα και βρήκαμε άλλο φασούλι με το χρέος για να πούμε μία από τα ίδια για το κόμμα που λέει τα ίδια.

Ο προλεταριακός μύθος λέει ότι τις πρώτες μου πορείες τις έκανα με το θηλυκό μου γονιό πάνω σε καροτσάκι. Αυτή τη φορά όμως δεν υπήρχε ούτε θηλυκός γονιός, ούτε κανείς πρόθυμος να με σύρει με καροτσάκι κι έπρεπε να βαδίσουμε το δύσκολο δρόμο.
Το πάθος για την ειρήνη είναι δυνατότερο απ' όλες τις φουσκάλες.

Είναι μαζί μας κι οι τρεις γιοι του λαμπράκη.
Προσοχή σύντροφοι, ο ένας είναι πασόκος. Εδώ βγήκε σκάρτος ο γιος του μπελογιάννη, αυτός θα γλίτωνε;

Καταπίνουμε τους ενδιάμεσους σταθμούς και τα στάδια προς το σοσιαλισμό μέχρι το τελευταίο όπου θα μας αποθεώσουν τα πλήθη. Στους δήμους μας περιμένουν δημόσιες σχέσεις και μπουκαλάκια με νερό. Χρειαζόμαστε τα δεύτερα και κάνουμε τακτικό συμβιβασμό.

Ο πασόκος της αγίας παρασκευής μας είπε για γκλάσνοστ και διαφάνεια. Ενώ αυτός της νέας μάκρης δεν έχει ετοιμάσει τίποτα και ψέλλισε με το ζόρι τρεις φράσεις. Ημέρα μνήμης... αγώνας για δημοκρατία... τιμούμε τον αγωνιστή και τον άνθρωπο... τελεία.
Τον νοστάλγησα όμως στο πικέρμι όπου δεν ήταν κανείς να μας περιμένει και μπουκάραμε στο εργοστάσιο του μπουτάρη που είχε λάστιχα και δέντρα με σκιές. Επιτέλους και κάτι καλό από αυτή τη συνεργασία.

Η αμέσως επόμενη στάση λεγόταν Μοναξιά! Για να μας θυμίσει ότι εκτός από τον ιμπεριαλισμό υπάρχει κι αυτή. Οι σύντροφοι στους χώρους δουλειάς βλέπουν από πρώτο χέρι πως δένουν διαλεκτικά αυτά τα δύο.

Επόμενη στάση... πληρωμών. Και μετά κρατικοποίηση τραπεζών, έξοδος από το ευρώ και σοσιαλισμός. Τερματικός σταθμός. Παρακαλούνται οι επιβάτες να συνεχίσουν πεζοί προς την αταξική κοινωνία. Προσοχή στο (θεωρητικό) κενό.

Το φορτηγάκι με τη ντουντούκα μας έδινε θάρρος στα δύσκολα.
Η ζωή τραβάει την ανηφόρα με σημαίες και με ταμπούρλα. Τούτο το κόμμα είναι δικό τους και δικό μας. Δε μπορεί κανείς να μας το πάρει. Πες τον παπασταύρου προσευχή να κάνει (να σχωρεθούν τα διαγραμμένα μας) πες το μουεζίνη, πες και τον ιμάμη. Εγώ δε ζω γονατιστός είμαι της γερακίνας γιος. Τα παιδιά του λαού συσπειρώνονται στην πκσ και τη βρίσκουν με καζαντζίδη.

Λεβέντης εροβόλαγε. Ωραίο τραγούδι, αλλά οι καταλήξεις του είναι αθηναϊκή προπαγάνδα ποιητική αδεία. Άκου εκεί, φτερούγαγε...
Εκτός από το τυρί οι αθηναίοι σύντροφοι λένε λάθος και το αυτοί σκοτώσαν. Το φωνάζουν ανάποδα: φονιάδες των λαών αμερικάνοι, αυτοί σκοτώσαν λαμπράκη, μπελογιάννη.

Κι η φρειδερίκη μαζί, όχι μονάχοι τους, έλεγε δίπλα ένας γεράκος.
Κι ο πλαστήρας επίσης, αλλά δεν χωράει στο σύνθημα, τι να κάνουμε τώρα. Όπως ξαναλέει το ένα έβδομο ήταν απ' αυτούς τους γεράκους που τα λένε όλα σωστά και με συναίσθημα και στο τέλος τους λες.
Εντάξει, έτσι είναι, αλλά τι θες δηλαδή να γίνει τώρα;

Η σφισσα στο φορτηγάκι έβαζε συνέχεια τα ίδια τραγούδια κι έκοβε στη μέση όσα δεν της άρεσαν. Ένα-δυο αποτυχημένα συνθήματα με ελληνόπουλα κι ευρώ που σκορπάν έφαγαν άκυρο από τα κάτω κι αριστερά. Όπως κι ένα ακόμα καλτ που ξεκινούσε κάπως έτσι: δυο χιλιάδες τόσοι φαντάροι στην ασία... το μυαλό κόλλησε εκεί, η συνέχεια δεν είχε καμία σημασία.
Αλλά μες στις σήραγγες με τον αντίλαλο ακουγόμασταν σα να 'μασταν μυριάδες, παίρναμε θάρρος και φωνάζαμε ό,τι και να έλεγε.

Φτάσαμε στο σύνταγμα βέβαιοι ότι η συμμαχία με το φιλειρηνικό κίνημα πατούσε γερά στα πόδια της. Εμείς πάλι όχι. Ανίκανοι για το παραμικρό βήμα είτε μπρος, είτε προς τα πίσω για να πάρουμε φόρα.
Ψάχναμε μόνο τον παφίλη να του πούμε νενικήκαμεν και να ξεψυχήσουμε ευτυχισμένοι.