Σημειωματάριο

Μπορεί αυτή τη Δευτέρα να μη βγήκε αποδελτίωση με καλτ ή/και αξιόλογα κείμενα του Σαββατοκύριακου, αλλά μπορούμε να κάνουμε ένα αντίστοιχο μεσοβδόμαδο κείμενο, για να συγκεντρώσουμε μερικά μικρά κι ενδιαφέροντα κείμενα-γεγονότα-ντοκουμέντα-στοιχεία.

Πχ μια μουσμουλιά του Καρτερού, που έχει εξελιχθεί σε μέγιστο μουσμουλιάρη από τότε που ο Σύριζα έπαψε να είναι Three and the Koukos Band (εκλογικά, γιατί στο δρόμο πάλι τόσοι είναι και ευτυχώς έγιναν κυβέρνηση και βγήκαν από την υποχρέωση και την αγγαρεία) και γράφει για την... Tsipras Band, ελπίζω όχι με αγγλικό στίχο, για να μην εκτεθεί ο πρόεδρος, που έχει διαλέξει προ πολλού από ποια ταξική μπάντα στέκεται, και τη χαοτική μελωδία που παράγει.

Ο Τσίπρας με τα φωνητικά του, ο Τσακαλώτος με το μπάσο του, ο Σκουρλέτης με τα ηλεκτρικά του, ο Φίλης με τα πλήκτρα του, ο Πολάκης με τα κρουστά του, ο Ξανθός με την τρομπέτα του, o Παππάς με τα ντραμς του. Κι ο Δραγασάκης, όπως πάντα, mister tambourine man.

Και να προσθέσουμε σε αυτό το σημείο πως "φα δίεση ο Φιόγκος κι ο Ρούχλας είναι λα, ο Σεβαστιανός (-Χαϊκάλης - ΑΝΕΛ -σύμμαχος) διηγείται στη γραμμή του σι και στο μι τραγουδάει παραμύθια η Μελιά.

Ή μήπως είμαστε... ή μήπως είμαστε τρελοί παραμυθάδες;

Το επιμύθιο από όλα αυτά μικρή Παρασκευούλα είναι πως μην ψάχνεις πια αλλού, εδώ είναι το μνημόνιο και το ενιαίο πολιτικό κέντρο κόμματος-κυβέρνησης, γιατί τον εξέλεξαν και με ποσοστό 93%, που δείχνει μια δημοκρατική ποιότητα και το δικαίωμα στην αμφιβολία, σε αντίθεση με τους παλαιοημερολογίτες σταλινικούς.

Που κι αυτοί γύρω στο 7% είναι, σύμφωνα με μια έρευνα που έγινε για λογαριασμό του "Ιδρύματος για τη μνήμη των θυμάτων του κομμουνισμού", στις ΗΠΑ. Αλλά οι -ας τους πούμε- λενινιστές είναι ελαφρώς περισσότεροι κι ακόμα περισσότεροι είναι οι μαρξιστές και οι γκεβαρικοί (σε αντίθεση με τους μαοϊκούς). Ο Στάλιν πάντως συγκεντρώνει με διαφορά το μεγαλύτερο ποσοστό αρνητικών γνωμών κι αυτό από μόνο του δείχνει πως είναι ο καταλληλότερος να "τους γ...*%#/>" (να αυξήσει τα "θύματα του κομμουνισμού" εννοώ).

Όσο για το 7% που θεωρούν πως ο κομμουνισμός ουδέποτε ήταν πρόβλημα (παλιό ή σύγχρονο) για τον κόσμο, είναι σύντροφοί μας ή στενές επιρροές μας, για τα δεδομένα των ΗΠΑ και το ασφυκτικό πλαίσιο ελέγχου και χειραγώγησης της κοινής γνώμης (ας χρησιμοποιήσουμε συμβατικά αυτόν τον όρο). Η οποία έχει ένα μεγάλο ποσοστό θετικών απόψεων για το σοσιαλισμό (κι αρκετές αμφιβολίες για τον καπιταλισμό) αλλά αυτό μπορεί να συμβαίνει γιατί θεωρεί σοσιαλιστές τον Ομπάμα και την Χίλαρι (καλά, για το Σάντερς δεν το συζητάμε καν). Εντάξει, εδώ κάποιοι θεωρούν ακόμα αριστερό τον Τσίπρα, που μας κάνει Λαϊκή Δημοκρατία, Σοβιετία και δε συμμαζεύεται. Συνεπώς, γιατί να μας παραξενέψει αυτό;

Αλλά το πιο ενδιαφέρον εύρημα όμως είναι ότι ακόμα κι όσοι θεωρούν τον κομμουνισμό πρόβλημα, δεν πιστεύουν πως αφορά στενά τον 20ό αιώνα και δεν πρόκειται να μας ξαναπασχολήσει ποτέ.

Το ευχάριστο λοιπόν (που όμως δεν έχει επιβεβαιωθεί ακόμα) είναι πως λίγο πριν την επέτειο του Πολυτεχνείου μπορεί να μας επισκεφτεί ένας (ακόμα) σοσιαλιστής, ο Αμερικανός πρόεδρος Ομπάμα, για να δοκιμάσει τα αντι-ιμπεριαλιστικά αντανακλαστικά μας και να ξαναζήσουμε (εύχομαι) ημέρες 99'. Κι αν τότε ο (επίσης σοσιαλιστής) Κλίντον είχε ζητήσει από τον ελληνικό λαό για την επταετία της χούντας, τώρα οι Συριζαίοι -που δεν αναφέρουν καν τον αμερικάνικο παράγοντα στις τελευταίες επετειακές ανακοινώσεις τους- μπορεί να πείσουν τον φίλο Ομπάμα να έρθει αυτοπροσώπως και να καταθέσει στεφάνι στο Πολυτεχνείο -όπου θα εγκαινιάζονται οι τριήμερες εορταστικές εκδηλώσεις- μαζί με τον Τσίπρα.

Το ζήτημα είναι ότι κάτι έχει πάθει το αρχείο του Ριζοσπάστη κι όλα σχεδόν τα φύλλα εκείνου του Φθινοπώρου εμφανίζονται χωρίς τις πρώτες σελίδες (που έχουν και το ζουμί για τις πορείες και τα γεγονότα).

Στα κορυφαία στιγμιότυπα της χτεσινής ημέρας ανήκει και το "ερωτικό καβγαδάκι" στην εξεταστική επιτροπή μεταξύ Κασιδιάρη και Θέμου Αναστασιάδη, με το πρώτο σίχαμα να κάνει σκηνή γιατί δεν τους προβάλλει πια το Πρώτο Θέμα (με αξιόπιστα ρεπορτάζ για τις γιαγιάδες που περνάνε απέναντι, κτλ) και το δεύτερο να του υπόσχεται πως θα επανορθώσει. Η αγάπη όλα τα νικά και καταλήγει σε... αγκαλίτσες και φιδάκια, όπως θα έλεγε κι ο Ζάχαρης.

Εκτός από τα δύο πολύ ενδιαφέροντα βιντέακια (στα οποία παρέπεμπε ένας σχολιαστής χτες) από το μακρινό 93', που όλα τα 'σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η αντεπανάσταση, χτες διαδόθηκε αρκετά στο διαδίκτυο ένα άλλο οπτικό ντοκουμέντο, που είχε κυκλοφορήσει τον (σημαδιακό) Ιούλη του 15', με την αποφυλάκιση των στελεχών του παράνομου κλιμακίου του ΚΚΕ και της ΚΝΕ που συνέλαβε και βασάνισε η χούντα (υπάρχει κι ένα ενδιαφέρον βιβλίο για "τα παιδιά του Φλεβάρη" που εξετάζει το θέμα, αλλά τα βιβλία δυστυχώς δε γίνονται ποτέ viral).

Σε αυτό το βίντεο λοιπόν σκοντάφτουμε σε πολλές γνωστές φυσιογνωμίες, από τον Κάππο έως τον Φαράκο, αλλά αυτούς που τρομάζει να γνωρίσει κανείς (γιατί η εμφάνιση έχει αλλάξει εντυπωσιακά στο πέρασμα του χρόνου) είναι η Βαλαβάνη (στο βίντεο αναφέρεται λανθασμένα -ή μήπως προφητικά;- πως δεν ήταν κομμουνίστρια, ή ότι δε συνελήφθη για αυτό) και ο Δημήτρης Γόντικας με τη μικρή, σεμνή αφάνα.

-Στο μέτωπο των πλειστηριασμών με τις "οργισμένες Τετάρτες", οι συμβολαιογράφοι κάνουν αποχή, επομένως η κινητοποίηση των λαϊκών επιτροπών δεν έγινε στα δικαστήρια, αλλά σε μια εφορία στην Αντιγονιδών (Ε' ΔΟΥ). Οπότε δεν υπήρχε "καπέλωμα" ούτε "ηχηρή, εκκωφαντική απουσία" κι άλλα τέτοια χαριτωμένα, κι αναμένουμε με αγωνία στην οθόνη μας τη γραμμή που θα πάρουν τα τρολ για το επόμενό τους χτύπημα.

-Κλείνουμε με τις σχέσεις της ΔΦΑ με το "παλιό, καλό Μέγκα" και τις κωμικές του σειρές, καθώς έχει αναδείξει τη Ζανέτ Τσίπρα στη νέα ΚΕ, αφενός γιατί χτυπά την οικογενειοκρατία και αφετέρου ως φόρο τιμής στη Ζανέτ-Βάσια Τριφύλλη από τους Αυθαίρετους. Ενώ βόλεψε στο Υπερταμείο (για τις ΔΕΚΟ) την Όλγα Χαρίτου, ως φόρο τιμής στις τρεις Χάριτες και την Άννα Παναγιωτοπούλου.

Αλλά να 'ταν αυτό το πρόβλημα...

Έχω την αίσθηση (που τείνει στη βεβαιότητα) πως κάτι έχω ξεχάσει, αλλά για αυτό υπάρχουν και τα υστερόγραφα -και τα σχόλια της βάσης του μπλοκ.

Η αποδελτίωση της Δευτέρας

Κάθε Που-Σου-Κου, δεν ξέρω τι τους πιάνει (φονιάδες των λαών Αμερικάνοι) κι έχουν τέτοιο οίστρο, σε έναν άτυπο διαγωνισμό για τη μεγαλύτερη μουσμουλιά. Με τη βοήθεια της Ρένας Δουρου-τι, που είναι πιο "ανώμαλη" κι από ρήμα στα αρχαία ελληνικά (διαβάζοντας μέχρι και τον προσυνεδριακό διάλογο του Σύριζα) και των σφων αναγνωστών, που "έκαψαν" κάποια θέματα, πριν προλάβω να γα πιάσω εισηγητικά, η κε του μπλοκ συγκεντρώνει μια ενδεικτική -και κάθε άλλο παρά εξαντλητική- λίστα-index, με μερακλίδικα αναγνώσματα.

Έχουμε και λέμε.

-Το αφεντικό (ας χρησιμοποιήσουμε προς στιγμήν συμβατικά αυτόν τον όρο) του Press Project εξηγεί πως το πραγματικό δίπολο στην επιχείρησή του δεν είναι ο επιχειρηματίας ενάντια στους απλήρωτους υπαλλήλους του, αλλά: από τη μια πλευρά ο τολμηρός κι αδέσμευτος οραματιστής κι από την άλλη αυτοί που καταστρέφουν το όραμα, με σχέδιο κι ιδιοτελή συμφέροντα, ή έχοντας στην καλύτερη παρασυρθεί από τις κακές παρέες και έναν συνδικαλιστή. Αν κι εφόσον λοιπόν συνεχίσει να υπάρχει το Press Project, αυτοί που θα συνεχίσουν να το υλοποιούν αδέσμευτα, θα δεσμεύονται με νέους όρους -που δεν κατάλαβα να αναφέρονται στο μακροσκελές, κατά τα άλλα, και μελό κείμενο του Κ. Εφήμερου.

Ο οποίος ξεπερνά και το χαρακτηριστικό Φοίνικα έμπορα από τις περιπέτειες του Αστερίξ, με τους απρόσεκτους κι άτυχους συνεταίρους-κωπηλάτες του, που δε διάβασαν πολύ καλά τη σύμβαση που υπέγραψαν. Εδώ δεν υπάρχει καν δημιουργική ασάφεια αλά Βαρουφάκης, αλλά μπόλικο μάρκετινγκ με τη μουτσούνα του (1101) και κοροϊδία χωρίς σύνορα (αν και αυτό θα πήγανε πιο πολύ στο μαγαζί του Κούλογλου).

Παράλληλα διαφαίνονται τα όρια όχι τόσο του θλιμμένου και προδομένου αριστεροχωρίου, αλλά των διάφορων "αυτοδιαχειριζόμενων" εγχειρημάτων, που νομίζουν (;) και πλασάρουν πως κάνουν κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι στην πραγματικότητα: επιχειρήσεις σε αυστηρό κι αμείλικτο, καπιταλιστικό περιβάλλον.

-Το νέο πόνημα της πάλαι ποτέ ομάδας του Ιού, για τους υπουργούς του ΕΑΜ που αναφέρονται ως "πρώτη φορά αριστερά" (σε κυβέρνηση) για να φέρουν τους κατάλληλους συνειρμούς με το μίζερο παρόν της πρωτοδεύτερης φοράς αριστερά του Σύριζα, από μια σκοπιά έμμεσης νομιμοποίησης και δικαιολόγησής του. Όπως λέει κι ο ΡΓ στο σχόλιό του

Σε αυτό το κείμενο "ιστορίας" που μόνο ένας του "Ιού" θα μπορούσε να βγάλει, μπερδεύεται σκόπιμα η π..α με την βούρτσα, πετιέται η απαραίτητη λάσπη στον ανεμιστήρα για να μας πάρει μπάλα όλους. Η ουσία του άρθρου είναι ότι αφού και η ηγεσία του ΕΑΜ και του ΚΚΕ έτρωγε καλά σε σχέση με τους απλούς αγωνιστές, γιατί έχετε απαιτήσεις από τους θεόσταλτους ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ; Βέβαια η "αριστερά" δεν έχασε το "ηθικό πλεονέκτημα" λόγω της αντίστασης...

Το ωραίο είναι πως ο Κωστόπουλος περιλαμβάνει μια αναφορά και στην μπροσούρα του Δ. Μαριόλη "η αδύνατη ταξική ανακωχή", που περιγράφει τις αντιφατικές στοχεύσεις του ΕΑΜ και την οδυνηρή παγίδευση των υπουργών του στην υλοποίηση σκληρών, αντιλαϊκών πολιτικών και μέτρων, σε τομείς όπως η οικονομία και τα εργασιακά -ενώ κρατήθηκαν επιμελώς μακριά από τα υπουργεία νευραλγικής σημασίας (Εσωτερικών και Στρατιωτικών) που εξασφάλιζαν τον ουσιαστικό έλεγχο του κρατικού μηχανισμού.

Αντί όμως να βγουν τα απαραίτητα συμπεράσματα-διδάγματα για τα όρια και τις πραγματικές δυνατότητες που προκύπτουν από τη συμμετοχή σε αστικές κυβερνήσεις -ακόμα και με τις καλύτερες των προθέσεων- οι ιστορικές αναφορές χρησιμεύουν μαεστρικά για να μικρύνουν το ΕΑΜ και να το στριμώξουν στα μέτρα της σημερινής ψοφοδεούς και ξεπουλημένη ΔΦΑ, για να δώσουν άλλοθι στα πεπραγμένα της.

Σαν δε ντρέπονται, που είπε χτες κι ο Κουτσούμπας...

-Το τροπάρι της ΛαΕ πως το ΚΚΕ θέλει "μνημόνια μέχρι να σβήσει ο ήλιος" επειδή αυτοί ονειρεύονται έναν ήπιο καπιταλισμό με δραχμή και ένα σκιώδη σοσιαλισμό (χωρίς ήλιο) που θα ντρέπεται να πει το όνομά του.

-Και το ιδανικό συμπλήρωμα της Αυγής, που δεν περιορίζεται στην πρωτότυπη νοηματοδότηση της Αριστεράς στις νέες συνθήκες (που είναι προφανώς ο Σύριζα), αλλά και στον επανακαθορισμό της έννοιας του "αριστερισμού", που περιλαμβάνει πλέον το Λαφαζάνη και τη Ζωή. Και μη χειρότερα...

Αριστερισμός, ο ντροπαλός διαχωρισμός από την "αριστερή κυβέρνηση"...

-Αφήνουμε ασχολίαστο, ως ανάξιο λόγου και προσοχής, το Στάθη Καλύβα και τη σύνδεση που επιχειρεί μεταξύ του Γαλαξιάρχη, του τουιτερικού λαϊκισμού και των υποστηρικτών του Τραμπ!

-Την ίδια στιγμή στη βουλή (όχι στο κανάλι) παίζεται το σίριαλ "οι αδιάφθοροι" με την καταγγελία και την πάταξη της διαπλοκής και των αρχιερέων της, σε πρώτο πλάνο. Που θα μπορούσε να 'ναι και σίριαλ του Φώσκολου, με τον "Αρχιερέα" στο ρόλο του νέου Ευλογητού. Ποιοτική αντιπαράθεση, που κάνει το ντιμπέι της Χίλαρι και του Τραμπ να μοιάζει με πολιτική συζήτηση επί της ουσίας...

-Αλλάζοντας κατηγορία, εμπλουτίζουμε τη λίστα με τα εξής:

Την ανταπόκριση από τη χτεσινή εκδήλωση-βιβλιοπαρουσίαση που διοργάνωσε το Ατέχνως στο Αλκυονίς για το βιβλίο του βετεράνου κομμουνιστή, Χρ. Νταβαντζή: "όσα επέζησαν στη μνήμη - οδοιπορικό ζωής"

-την ανάλυση του Ριζοσπάστη, από την ενότητα με τα διεθνή, για την ειρηνευτική συμφωνία στην Κολομβία μεταξύ των FARC και του... νομπελίστα Σάντος (που καταψηφίστηκε πάντως στο πρόσφατο συμβουλευτικό δημοψήφισμα) και διαπιστώνει κριτικά πως:

Η συμφωνία κατοχυρώνει το μονοπώλιο του αστικού κράτους στη βία, την καταδίκη της επαναστατικής πάλης, προωθεί την κοινωνική συναίνεση και ενσωμάτωση, αναγνωρίζει το πάνω χέρι στην αστική τάξη και το κράτος της, τελικά υπονομεύει τον ταξικό αγώνα.
Η συμφωνία δεν κρίνεται με βάση το αν οδηγεί σε αλλαγή μορφών πάλης, κάτι που είναι ευθύνη και υποχρέωση κάθε επαναστατικού κόμματος και κινήματος να επιλέγει ανάλογα με τις συνθήκες και τις απαιτήσεις της ταξικής πάλης στη χώρα του. Η συγκεκριμένη συμφωνία κρίνεται από το αν δεσμεύει το λαϊκό κίνημα της χώρας σε σοβαρές, απαράδεκτες παραχωρήσεις απέναντι στην αστική τάξη και την εξουσία της, που θα το αφοπλίσουν πολιτικά και ιδεολογικά και αντικειμενικά θα ανοίξουν το δρόμο σε εξελίξεις που θα οδηγήσουν είτε στην κλιμάκωση της καταστολής είτε στην ενσωμάτωσή του, ή και στα δύο ταυτόχρονα.

-την ομιλία του ΓΓ στον Πειραιά, για τα πρώτα χρόνια του ΚΚΕ, όπου πρέπει να ένιωσε σαν το σπίτι του -ως προς το χρώμα του κόμματος και της ομάδας. Αλλά σχεδόν κοκκίνισε μιλώντας με πάθος και ένταση ενάντια στην πρόκληση του Σύριζα, που συνεχίζει ανερυθρίαστα να καπηλεύεται την ιστορία της ΕΑΜικής εποποιίας, ενώ μια ασυγκράτητη, ηλικιωμένη σφισσα του φωνάζει από το βάθος κάτι σαν "πέστα" ή κάτι παρεμφερές.

Ξεχωρίζουμε επίσης από την ομιλία.

Ένα σαρδάμ εν τη ρύμη του λόγου, για την ίδρυση του ΚΚΕ λίγο πριν το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου (εννοούσε προφανώς τον πρώτο).

Την αναφορά της Ρωσίας και της Κίνας μαζί με τις άλλες καπιταλιστικές δυνάμεις ως ιμπεριαλιστικά κέντρα.

Και την αναλυτική αναφορά στο ενδεχόμενο γενικευμένου πολέμου, την τακτική και τα δύσκολα καθήκοντα που προκύπτουν για τους κομμουνιστές.

Κουβάρι παντός καιρού

Ας επιχειρήσουμε αρχικά να ξετυλίξουμε το κουβάρι της επικαιρότητας των τελευταίων ημερών, που έχει το δικό της ενδιαφέρον.

Χτες έσκασε η είδηση της πιθανής σύλληψης του Μαρινάκη, επειδή παραβίασε τους περιοριστικούς όρους που του είχαν τεθεί (να μην ασχολείται δηλ ενεργά με το ποδόσφαιρο) για την υπόθεση της οργάνωσης εγκληματικής συμμορίας στο "όμορφο, ηθικό κι αγγελικά πλασμένο" ελληνικό ποδόσφαιρο. Η κατηγορία βέβαια δε συνιστά αυτομάτως ενοχή, αλλά είναι κι αυτή ένα μέτρο για την τάξη και το ξεκαθάρισμα που επιβάλλει η κυβέρνηση τόσο στο ποδοσφαιρικό, όσο και στο τηλεοπτικό τοπίο. Τόση κάθαρση είχαμε να δούμε από την εποχή Κοσκωτά στον Ολυμπιακό.

Τα συριζοτρόλ πάντως μπορεί να βγουν με την αήττητη γραμμή: και του τα πήραμε (για την άδεια) και τον κλείσαμε μέσα. Κερδάμε αδέρφια! Αν και δεν είναι καθόλου σίγουρο πως θα δούμε τελικά το Μαρινάκη με χειροπέδες -έστω κι ως προφυλακιστέο. Εδώ μικρότεροι παίκτες-μπουμπούκια, όπως ο Μπέος, κυκλοφορούν σήμερα ελεύθεροι ή και ως τοπικοί άρχοντες (αποδεικνύοντας πόσο καλά λειτουργεί το σωφρονιστικό μας σύστημα). Φυλακή ημίχρονο - δήμαρχος τελικό.

Το 'βλεπες, το 'παιξες; Κι αν τα βλέπεις, γιατί παθιάζεσαι με σώβρακα και φανέλες; Κι αν πούμε ότι είναι μικρόβιο, που κόλλησες μικρός, πριν αποκτήσει αντισώματα η συνείδησή σου, γιατί συγχέεις την καψούρα και την "υγιή αρρώστια" για την ομάδα, με τον πρόεδρα; Άλλο η καζούρα κι ο χαβαλές κι άλλο να πορώνεσαι για τον (κάθε) Μαρινάκη και τα συμφέροντά του. Κι αν έχεις ξενερώσει, τότε γιατί ψάχνεις υποκατάστατα του χαμένου πάθους σου στον τζόγο;

Εν τω μεταξύ, τις τελευταίες μέρες, έχει γίνει ένας μικρός χαμός με μια έρευνα στη Βρετανία που αποδεικνύει (;) πως οι δεξιοί, συντηρητικοί τόρηδες έχουν καλύτερες σεξουαλικές επιδόσεις ή τέλος πάντων απολαμβάνουν περισσότερο τη σεξουαλική τους ζωή. Με άλλα λόγια δηλ (μας) πηδάνε καλύτερα. Κι αυτό είναι πολύ λογικό, αφού τόσα χρόνια δεμένοι στην καρέκλα της εξουσίας, κάτι παραπάνω έχουν μάθει από πήδημα. Ιδίως όταν το αντίπαλο "αριστερό" δέος είναι οι εργατικοί του Κόρμπιν (ή και του Μπλερ ακόμα) κι όσοι τους στηρίζουν χωρίς αυταπάτες.

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν και κάποια ειδικά ευρήματα της έρευνας, ως προς τις ιδιαίτερες προτιμήσεις κάθε ομάδας ψηφοφόρων. Οι δεξιοί φαντασιώνονται, λέει, σεξουαλική επαφή με αθλητή-αθλήτρια, πιθανότατα επειδή τη βρίσκουν (γκαβλώνουν που λέμε και στη ΛΔ του βορρά) με την αριστεία, την επιτυχία και την εξουσία, που είναι άριστο αφροδισιακό, κι όχι με τα κοινά, θνητά ανθρωπάκια που απαρτίζουν την πλέμπα.

Οι φιλελεύθεροι είναι τόσο απελευθερωμένοι που γουστάρουν το δέσιμο, μεταφέροντας βασικά στο σεξουαλικό τομέα την κοσμοθεωρητική τους αντίληψη περί ελευθερίας, που αφήνει ελεύθερη μόνο την καταπίεση και την εκμετάλλευση, καλώντας τους υπόλοιπους να υποταχθούν οικειοθελώς στα βίτσια των ισχυρών.
Let's play masters and servants.

Όσο για τους Εργατικούς -και όσους "παρά φύσιν" τους θεωρούν αριστερούς και συμμαχούν μαζί τους, χωρίς να μένουν σε αθώα πολιτικά φλερτ- αποδεικνύονται κάπως σαν τον νευρικό εραστή του Γούντι Άλεν και μένουν ανικανοποίητοι, χωρίς να ξέρουν πώς ακριβώς να τη βρουν, αφού περνάνε υπαρξιακή κρίση. Ποιος είμαι; Πού πάω; Πού βαδίζει η αριστερά κι η σοσιαλδημοκρατία στις μέρες μας; Γίνομαι ομοφοβικός όταν καβγαδίζω με τους δεξιούς -αφού κατά βάθος λέμε ακριβώς τα ίδια, με άλλο περιτύλιγμα;

Κι οι κομμουνιστές κύριε; Αυτοί είναι είδος υπό εξαφάνιση (στην έρευνα και τη Βρετανία γενικώς), οπότε θα μπορούσε να ισχύει το "πηδάτε, γιατί χανόμαστε" και βασικά μεταξύ μας, όχι γιατί είμαστε σεχταριστές, αλλά για να αναπαραχθεί το είδος μας.

Κατά τα άλλα, κάποιοι σφοι έχουν επηρεαστεί από το σύνδρομο της ήττας, που τους κομπλεξάρει και σε άλλα πράγματα, το δέος μπροστά στην εξουσία και το μεγάλο (επαναστατικό) πήδημα. Ενώ άλλοι αρκούνται να τον έχουν (τον επαναστατικό ζήλο) μεγαλύτερο από τους άλλους -κι ας μην πηδήξουν ποτέ. Συμβαίνουν αυτά μετά από μια ήττα...

Τρίτος και τελικός γύρος η Μακρόνησος. Αρχικά η εκδήλωση (ομιλία, συναυλία, προσκύνημα, κτλ) ήταν να γίνει την Κυριακή (ή μήπως το Σάββατο;). Αλλά οι μετεωρολογικές προβλέψεις ήταν κάπως δυσοίωνες κι έτσι μεταφέρθηκε για χτες, Τρίτη. Το αποτέλεσμα ήταν γνωστό από πριν, σα σιδερένια νομοτέλεια. Το Σ/Κ τα συννεφάκια έκοβαν απλώς βόλτες στον ουρανό και προπονούνταν για τη μεγάλη (χτεσινή) μέρα. Εντάξει, άλλο να είσαι κόμμα παντός καιρού κι άλλο να κλείνεις ραντεβού με την γκαντεμιά. Ελπίζω τουλάχιστον να κλείσαμε ανακωχή με τα στοιχεία της φύσης για τις μέρες του Φεστιβάλ -όπου θα έχουμε και drone.

Ούτως ή άλλως βέβαια, μια μαζική μετάβαση για προσκύνημα στη Μακρόνησο είναι εξ ορισμού συγκινητική, σε βαθμό που να δακρύσει κι ο ουρανός. Κι ας μην υπήρχε το μενού των εξόριστων, για να μπούμε καλύτερα στο κλίμα, όπως σε εκείνο το event-happening κάτι μικρόνοων με μεγάλη τσέπη κι αντίστοιχο θράσος. Και δε συγκρίνεται βέβαια με το δράμα που πέρασαν οι καναλάρχες, έγκλειστοι στο κτίριο της Καλλιθέας, αλλά χωρίς μακρονησιώτικο μενού. Εκτός κι αν το έκαναν κι αυτό η ΔΦΑ και ο... "μάγκας Αλέξης" στο Μαρινάκη, που του έχουν κάνει τα μούτρα κρέας -και δεν εννοώ το μπιφτεκόμουτρό του με τις τρίχες.

Κανονικά, όλα αυτά θα ήταν απλώς εισαγωγικά για το κυρίως θέμα και την προχτεσινή εκδήλωση της ΚΟ Βιομηχανίας με την Αλέκα, σχετικά με το τρίπτυχο: καπιταλιστική κρίση, ιμπεριαλιστικός πόλεμος, επαναστατική κατάσταση. Αλλά αυτό θα είναι πιθανότατα το θέμα του αυριανού σημειώματος.

Εν είδει πρόγευσης, σημειώνω απλώς μια αποστροφή από την ομιλία της Αλέκας, όπου εξέταζε το ζήτημα (και το γνωστό προβληματισμό) αν το επαναστατικό κίνημα είναι σε θέση να τα βγάλει πέρα στις μέρες μας, που οι κυρίαρχες τάξεις έχουν στα χέρια τους εξελιγμένα τεχνολογικά μέσα στην υπηρεσία της καταστολής του λαϊκού κινήματος.
Εδώ έχουνε τα drone, εδώ έχουνε... αυτά που ξέρετε, τη νέα τεχνολογία του πολέμου.

Εντάξει, άμα είναι τα drone το ζήτημα, έχουμε κι εμείς. Όχι σαν τους άλλους, που έχουν χάσει το... αεροπλανάκι της ΕΤΕ...

Θερινό δελτίο θυέλλης

Συνεχίζοντας στο χτεσινό μήκος κύματος

Ο Στίβεν Χόκινγκ ψηφίζει Πανσπουδαστική
Και ο Στίβεν Χόκινγκ; Και ο Άλμπερτ Αϊνστάιν; Ναι, είναι αλήθεια, είναι μαζί μας, ο καθένας με το δικό του τρόπο. Εντάξει, όχι να γίνουν οργανωμένα μέλη, αν και ο Αλβέρτος συμφωνούσε γενικά με το στρατηγικό μας στόχο (δες μπροσούρα "γιατί σοσιαλισμός;"). Αλλά Πανσπουδαστική θα ψήφιζαν, δεν μπορεί. Δεν είναι τυχαίες εξάλλου οι κόκκινες πρωτιές σε όλα σχεδόν τα Φυσικά τμήματα ανά την Ελλάδα.

Τελευταία αφορμή ένα άρθρο (δοκίμιο) του Χόκινγκ στη Γκάρντιαν, όπου λέει στρογγυλεμένα -και όπως μπορεί να πει κανείς αυτά τα πράγματα σε ένα φιλελεύθερο ακροατήριο, για να τα καταλάβει και να τα δεχτεί- ότι πρέπει να αλλάξει τη στάση του απέναντι στον πλούτο, τα πράγματα, τη γνώση, τις δημόσιες δαπάνες (που στη δική του περίπτωση το βοήθησαν να παραμείνει ζωντανός) αλλά και την ιδιοκτησία.

Να συνεργαστούμε όλοι μας για ένα κοινό όραμα και η προσπάθεια μας αυτή μπορεί να διασφαλίσει ότι η ανθρωπότητα μπορεί να επιβιώσει. Θα πρέπει να προσαρμοστούμε, να επανεξετάσουμε και να αλλάξουμε κάποιες από τις θεμελιώδεις παραδοχές μας σχετικά με το τι εννοούμε με τον όρο πλούτου, την κατοχή πλούτου, τι είναι δικό μου και τι δικό σου. Ακριβώς όπως τα παιδιά, θα πρέπει να μάθουμε να μοιραζόμαστε.

Εντάξει, δεν μπορεί να περιμένει κανείς περισσότερα μάλλον από κάποιον με τη θέση του Χόκινγκ. Και όσα λέει στη συνέχει για το Brexit και τον απομονωτισμό δεν είναι αναγκαστικά θέση υπέρ της ΕΕ, αλλά γνήσια ανησυχία για μια υπαρκτή (κι όχι ακριβώς ελπιδοφόρα) τάση.

Ο Τόσκας στηρίζει το οργανωμένο, συλλογικό κίνημα

Είναι ίσως από τα πιο πετυχημένα τρολαρίσματα όλων των εποχών. Η επέμβαση της αστυνομίας στις καταλήψεις στέγης για πρόσφυγες και μετανάστες έφερε την κλασική σκηνή Σύριζα εναντίον Σύριζα, όπου το κόμμα εκφράζει την αντίθεσή του με την πολιτική της κυβέρνησης και (νομίζει πως) κρατάει καθαρή τη (σχιζοφρενική) συνείδησή του. Ο Τόσκας όμως ήρθε να δώσει απόλυτη κάλυψη -αν τυχόν κάποιοι είχαν ψευδαισθήσεις πως το βαθύ, αστυνομικό κράτος δρα αυτόβουλα και αυθαίρετα, για να εκθέσει πολιτικά την κυβέρνηση. Το γαμάτο της υπόθεσης είναι πως θέλησε να τις δικαιολογήσει, με ντεμέκ σοβαρό πολιτικό σκεπτικό, γιατί η λύση του προβλήματος θα 'ρθει συλλογικά κι οργανωμένα, κι όχι μέσα από τέτοιες (καλοπροαίρετες πλην μεμονωμένες) κινήσεις.

Το τρολάρισμα είναι τόσο προλεκάλτ κι έμπλεο Πασοκιάς, που δεν αποκλείεται να βρει και συνέχεια.

Να χτυπήσουν δηλ τα ΜΑΤ μια απεργιακή κινητοποίηση, γιατί τα αιτήματά της είναι συντεχνιακά κι οικονομίστικα ή ρεφορμιστικά, χωρίς να αναδεικνύουν την αιτία και το στρατηγικό στόχο πάλης.

Να χτυπήσουν μια αντι-ιμπεριαλιστική κινητοποίηση πχ έξω από την αμερικάνικη πρεσβεία, γιατί το αντι-ιμπεριαλιστικό στοιχείο πρέπει να μπολιάζεται με τον αντικαπιταλιστικό αγώνα, και να μην έχει χαρακτήρα αντίθεσης απέναντι σε μια (παγκόσμια) υπερδύναμη.

Να χτυπήσουν μια κινητοποίηση έξω από τα γραφεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πχ σε μια επίσκεψη κλιμακίου της Τρόικα, γιατί έτσι δεν αναδεικνύονται οι ευθύνες της ελληνικής κυβέρνησης και των κρατούντων...

Και να διαλύσουν με χημικά τις καθιερωμένες πορείες της 6ης Δεκέμβρη, γιατί αναλώνονται σε ένα στείρο αντιμπατσικό μέτωπο, αντί να θέσουν στο στόχαστρο το αστικό κράτος συνολικά και την οικονομική εξουσία του κεφαλαίου.

Τι ωραία που περνά κανείς, όταν έχει μια κυβέρνηση με μαρξιστικό υπόβαθρο, γεμάτη κομμουνιστές κι αποστάτες της τάξης τους, σαν τον Κατρούγκαλο...

Ο αριστερός Κουτσογιωργισμός

Αξίζει τον κόπο να παρακολουθήσετε την "αριστερή, εναλλακτική" αλλεργία απέναντι στο ΚΚΕ, με αφορμή το δημοψήφισμα. Η οποία, αντί να παραδεχτεί εκ των υστέρων, έστω, πως το ΚΚΕ είχε δίκιο για όσα προειδοποιούσε τον ελληνικό λαό, κι ήταν το μόνο που την άλλη μέρα του δημοψηφίσματος υπερασπίστηκε το ΟΧΙ του ελληνικού λαού, υψώνουν το δάχτυλο για να του πουν πως δε δικαιούται να ομιλεί, με ύφος χιλίων κουτσογιώργηδων, όπως έγραψε κι ο Μπογιό. Γιατί το ΚΚΕ φταίει, ακόμα κι όταν έχει δίκιο. Ποιος του είπε να δικαιωθεί δηλαδή;

Το ενδιαφέρον σε όλα αυτά είναι πως το Press Project επέλεξε ή αναγκάστηκε να δώσει βήμα σε κάποιον από το κόμμα, για να απαντήσει. Και για να ένιωσε αυτήν την ανάγκη, πάει να πει πως ένας κόσμος (κι όχι απαραίτητα δικός μας, δεν είναι αυτό το βασικό κοινό της ιστοσελίδας) δεν τρώει το κουτόχορτο που του πασάρουν κι αντιδρά.

Υλικό για τσαούσες

Ενημέρωση προς όσους πρόθυμους έχουν βάλει στο στόχαστρο το γγ και στόχο ζωής να βρίσκουν υλικό για να αγανακτήσουν.

Πήγε στο Προεδρικό Μέγαρο για τη γιορτή της (αστικής) Δημοκρατίας. Ήταν συνοφρυωμένος αλλά φορούσε γραβάτα.

Χτες κυκλοφόρησε και μια φωτό, όπου μια τηλεπερσόνα της σειράς θέλησε να βγει σέλφι μαζί του. Να υπενθυμίσω πως στη μαθητική σκηνή του Φεστιβάλ (πρόπερσι στη ΛΔ του Βορρά) είχε γίνει και διαγωνισμός για την καλύτερη σέλφι.

Κι επίσης έδωσε μια συνέντευξη στα Παραπολιτικά, που περιέχει και σημεία με πιο προσωπικά στοιχεία (για τα παιδικά του χρόνια).

Αυτά. Μην τα αφήσετε αναξιοποίητα, κρίμα θα είναι...

Θερινή ψηφοφορία

Στο κατώφλι του Αυγούστου, που θεωρητικά δεν έχει ειδήσεις, η κε του μπλοκ βάζει μετά από καιρό (και δοκιμαστικά) μια προλεκάλτη ψηφοφορία να τρέχει τον επόμενο μήνα, με το καίριο ερώτημα: ποιος πιστεύετε ότι εκφράζει γνήσια σήμερα το πνεύμα του "παλιού, καλού Σύριζα"; Για να πάρει τη θέση του και να έχουμε μία από τα ίδια. Άλλες ιδέες και προτάσεις για υποψηφιότητες δεν μπορούν να προστεθούν εκ των υστέρων, αλλά είναι ευπρόσδεκτες.

Υγ: κι επειδή αυτές οι αναρτήσεις ήταν συνήθως βούτυρο στο ψωμί του 4.14. Πού χάθηκε αυτή η ψυχή και γιατί εγκατέλειψε τα διαδικτυακά εγκόσμια;

Καλοκαιρινό ποτ-πουρί

Μικρές ψηφίδες από το παζλ της επικαιρότητας

ΠΟΚΕΜΟΝ: Χούντα δε γνωρίσαμε, ούτε δημοκρατία...

Αυτός ο στίχος μου ερχόταν συνειρμικά τις τελευταίες μέρες, με την επέτειο της μεταπολίτευσης και τη μόδα με τα πόκεμον, που δεν πρόλαβα (από την ανάποδη) να τα γνωρίσω στη γενιά μου. Μου φαίνονταν ούτως ή άλλως άθλια, αλλά είχα μεγαλώσει αρκετά, για να αφορούν τα παιδιά της ηλικίας μου και να ξέρω τι ακριβώς είναι. Ο Sniper που ξέρει (χωρίς να του αρέσουν) λέει πώς πήγαν κόντρα στον κανόνα της επιτυχίας, πρώτα κινούμενο σχέδιο - μετά video game, και έγιναν γνωστά πρώτα ως παιχνίδι, προτού εξελιχθούν σε κινούμενο σχέδιο. Κάτι σαν τη δική μας ελληνική ιδιαιτερότητα, που εκφράστηκε κυρίως επί μεταπολίτευσης. Και αφού δηλ τα Πόκεμον επιστρέφουν στη μόδα, γιατί να μη γίνει του συρμού και η Νέα Μεταπολίτευση του Σύριζα; Παραμύθια για τα μικρά παιδιά είναι και τα δυο...

Συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω τι λένε τα κομπιούτερς κι οι αριθμοί

Όταν λοιπόν κάνει τον κύκλο της κι επιστρέφει στα πράγματα μια μόδα που δεν την πρόλαβες (από την ανάποδη) καν ως παιδί, καταλαβαίνεις πως αρχίζουμε να γερνάμε επικίνδυνα. Και δυσκολεύεσαι να παρακολουθήσεις την ορολογία της νεολαίας, τις εννοιολογικές-ιδεολογικές μετατοπίσεις, και το γενικό νόημα. Τι είναι anime, τι είναι manga, τι λένε τα κομπιούτερς κι οι αριθμοί. Γιατί παθιάζεται ο κόσμος με τα παραμύθια για τον εκλογικό νόμο, το σύνταγμα, τη Νέα Μεταπολίτευση κι ως πότε θα την πατά με χάντρες και καθρεφτάκια του εποικοδομήματος για ιθαγενείς;

Μήπως εσύ καταλαβαίνεις Ρόζα; Ή χάνεις κι εσύ τον μπούσουλα, που σε έκαναν θεωρητικό ίδρυμα στις Βρυξέλες και συνιστώσα της κυβερνώσας αριστεράς (Ρόζα), μαζί με την αλήστου μνήμης ΚΟΕ, που έβαζε το σύνθημα για τη "Μεταπολίτευση του Λαού"; Κι άσε να μην πιάσουμε τη συζήτηση για περασμένα μεγαλεία, όταν υπήρχε η χώρα των σοβιέτ και σπουδαία παιδικά προγράμματα σαν την Φρ-ουτοπία που κυνηγάμε, γιατί θα μελαγχολήσουμε χειρότερα.

Κι αν εμείς τελικά γεράσαμε και δεν καταλαβαίνουμε, πώς ακριβώς ορίζεται το φρέσκο; Τι καινούριο υπάρχει στα γλυκερά φληναφήματα για έναν ανθρώπινο καπιταλισμό και την παμπάλαια σκουριά της σοσιαλδημοκρατίας; Τι νέο κι ελπιδοφόρο υπάρχει στον μαζικό παλιμπαιδισμό να κυνηγάς Πόκεμον στη μέση του δρόμου και πολιτικές χίμαιρες για νόστιμες ομελέτες χωρίς να σπάσουμε αυγά;

ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ: Οι φαιδρές, χαλαρές πόζες των δελφίνων της αστικής εξουσίας στο προεδρικό Μέγαρο, γύρω από το χαλαρό Πάκη, που δεν είχε χρυσαυγίτες γύρω του και ήταν χαλαρός -όχι όπως τότε, με τον τραμπουκισμό του Κασιδιάρη στην Κανέλλη, όπου ήταν σφιγμένος, συγκρατημένος και δεν μπορούσε ούτε αντανακλαστικά να κινηθεί και να αντιδράσει- είναι η εικόνα παρακμής της... χαλαρής, αστικής δημοκρατίας, που δείχνει όμως τα δόντια της, όταν χρειάζεται.

Κι αν τα όρια (ακόμα και) του πιο δημοκρατικού εκλογικού νόμου σταματάνε έξω από την είσοδο ενός εργοστασίου, οι υποκριτικές δημοκρατικές ευαισθησίες της χαλαρής αστικής δημοκρατίας, της ΔΦΑ και της ΕΕ βρίσκουν τοίχο στο προσφυγικό ζήτημα και τη διαχείρισή του, πχ με την επέμβαση των δυνάμεων καταστολής στις καταλήψεις που στέγαζαν μετανάστες. Όπου ο Σύριζα καταγγέλλει και διαφοροποιείται ως κόμμα, αλλά εγκρίνει και τεκμηριώνει ως κυβέρνηση. Και τα επιχειρήματα του Τόσκα για την οργανωμένη, συλλογική αντιμετώπιση του ζητήματος παίρνουν δικαίως μια θέση στο Τρολο-Πάνθεο.

Κάθε (νέα) Μεταπολίτευση έχει το (νέο) ΠαΣοΚ που της αξίζει. Το παλιό χαρακτήριζε "απλή αλλαγή φρουράς" τη μεταπολίτευση. Το καινούριο ομνύει σε μια Νέα Μεταπολίτευση, νέα αλλαγή φρουράς, αλλά ποντάρει πως θα βγαίνει πάντα στον αφρό, όσο έχει ποταμίσια αντιπολίτευση, που το εγκαλεί, γιατί σκορπίζει πόρους στη δωρεάν μετακίνηση των ανέργων -κι όχι στην ανάπτυξη. Είναι απλώς μια διαφορά φάσης, όχι ποιότητας.

ΤΖΙΑ ΓΙΟΒΑΝΗ: Ο θάνατος της Τζίας Γιοβάνη, που διατηρούσε τη στήλη με τις κινηματογραφικές κριτικές στο Ριζοσπάστη, μετά από σκληρή και πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο (που κατάφερε να τον νικήσει την πρώτη φορά), μας δίνει αφορμή να θυμηθούμε την πολύ εύστοχη κριτική της για τον Κυνόδοντα, που έγινε -άθελά της και με διαφορά από το δεύτερο- το πιο γνωστό της κείμενο, μόλις μπήκε στο στόχαστρο του βαθέως ίντερνετ, που πίστεψε πως βρήκε λαβράκι για αξιοποίηση.

Έχει ενδιαφέρον να δούμε ποιος θα είναι κι ο αντικαταστάτης της σε μια στήλη με ειδικό βάρος, που έχει φιλοξενήσει σημαντικές υπογραφές, από του Ραφαηλίδη μέχρι του Αντωνάκου...

ΦΕΣΤΙΒΑΛ: τις προηγούμενες μέρες βγήκε το αρχικό σχέδιο προγράμματος (σαν βαρυσήμαντο ντοκουμέντο ακούγεται) για το κεντρικό φεστιβάλ στην Αθήνα. Το οποίο έχει φέτος ως σύνθημα ένα στίχο του Χικμέτ (να προχωράς καθώς προβαίνει μπρος η ιστορία) με το τετράπτυχο: αγώνας-γνώση-τόλμη και αντοχή, που θυμίζει ένα παλιό παρανόμι του Βουρνούκιου από τους Υπεραστικούς (οι πιο παλιοί σφοι αναγνώστες θα το θυμούνται). Και νομίζω πως δε θα αργήσει η ώρα που το σύνθημα θα είναι ο στίχος του Αλκαίου από τη Ρόζα. Όχι για τα κομπιούτερς και τους αριθμούς, που εκφράζει τη γνήσια, μπρεζνιεφική αμηχανία μπρος στο τρένο της ΕΤΕ, που έρχεται καταπάνω μας. Ο άλλος που λέει: πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία... Κι ελπίζω μέχρι τότε να πείσω κι ένα σφο να κάνει ερμηνευτική ανάλυση των στίχων και των βαθύτερων νοημάτων του ποιητή.

Κατά τα άλλα και σε μια πρώτη ανάγνωση, δύο είναι τα καινούρια ονόματα που ξεχωρίζουν. Ο Στάθης Δρογώσης, που επισφραγίζει με εμφατικό, συμβολικό τρόπο τη ρήξη του με τις αυταπάτες για το Σύριζα και την κυβερνώσα αριστερά. Και από τα πιο εμπορικά (που είναι σαν αναγκαίο κακό, αλλά είναι πάντα καλοδεχούμενα, εφόσον κάνουν μια δύσκολη, αντιεμπορική επιλογή, και έρχονται στο Φεστιβάλ) τους Ονιράμα στη νεανική σκηνή. Που ελπίζω να τους περιλάβει στο πρόγραμμά του ο Ζαραλίκος, που βγαίνει ακριβώς πριν από αυτούς...

Το μαρτύριο της σταγόνας

Τα πάντα ρει κι εξελίσσονται σε αυτή τη ζωή. Το βασανιστήριο της σταγόνας πχ έχει αλλάξει μορφή και χρησιμοποιεί ειδήσεις και αποκαλύψεις, που σκάνε μία-μία στο μυαλό του μέσου τηλεθεατή, και το σφυροκοπάνε, για να μην τον αφήσουν να σκεφτεί. Η βασική διαφορά είναι πως οι σταγόνες μιας βρύσης που στάζει, πέφτουν σταθερά και σαδιστικά στην επιφάνεια του νεροχύτη, και δε σε αφήνουν να αποκοιμηθείς με το θόρυβό τους, μέχρι να πειστείς να φωνάξεις έναν υδραυλικό για να τη φτιάξει. Ενώ οι ειδήσεις σε νανουρίζουν γλυκά και εμποδίζουν τη συνείδηση να αφυπνιστεί, για να καταλάβει τι γίνεται.

Οι διαρροές των wikileaks επισκιάζουν τις προσφυγικές ροές και τις πολλές επιρροές στη χτεσινή έναρξη της μαραθώνιας πορείας ενάντια στην ανεργία, όπου οι πατρινοί σφοι έβλεπαν πολλές νέες και άγνωστες (σε αυτούς) φάτσες. Κάποιοι από τις απορροές του κομμουνιστικού κινήματος λένε τις επιρροές "περιφέρεια". Αλλά αυτοί είναι με το Σαμίρ Αμίν κατά βάθος και το δίπολο μητρόπολης-περιφέρειας, εκτιμώντας ότι υπάρχει νέο εθνικό ζήτημα -αφού το ταξικό πάλιωσε προφανώς.

Εν τω μεταξύ οι προσφυγικές ροές αρχίζουν σταδιακά να έχουν διπλή κατεύθυνση, καθώς η κατάσταση στα στρατόπεδα συγκέντρωσης δεν υποφέρεται. Αλλά η μέση συνείδηση αδυνατεί να ξεφύγει (αν υποθέσουμε πως παλεύει να το καταφέρει) από τα απλοϊκά σχήματα που στοχοποιούν μόνο τους τζιχαντιστές του Αλλάχ Ακμπάρ και όχι τις πηγές ενίσχυσής τους. Βλέπει ως εχθρό τους μουσουλμάνους που πιστεύουν σε έναν παράδεισο όπου θα ρέουν μέλι και γάλα σε αφθονία (και το αίμα από την πηγάδα του Μελιγαλά), αλλά κρατάει για τον εαυτό της το πολιτισμένο δικαίωμα να πιστεύει σε έναν ευρωπαϊκό παράδεισο, όπου θα ρέουν η ευμάρεια κι η δημοκρατία. Και παραμένει επιρρεπής στον ωμό αντικομμουνισμό των κονσερβοκουτιών, κτλ.

Στον πολιτισμένο δυτικό κόσμο, πολλοί είναι αυτοί που βλέπουν house of cards και χαίρονται με τις μακιαβελικές, πολιτικές δολοπλοκίες και την ικανότητά τους να τις καταλαβαίνουν. Αλλά αδυνατούν να ξεχωρίσουν δυο λογιών άχυρα, να σκεφτούν τη σκοπιμότητα πίσω απ' τις αποκαλύψεις, να θέσουν το απλό νομικό ερώτημα: ποιος ωφελείται (qui bono?), ποιος κρύβεται πίσω από αυτές τις διαρροές. Πολλοί πνίγονται σε μια κουταλιά νερό και χάφτουν αμάσητο ό,τι σανό τους σερβίρει ο Βαξεβάνης κι άλλες "μαχόμενες, αποκαλυπτικές" ιστοσελίδες, από τη μία ή την άλλη πλευρά.

Τι από όλα αυτά δε γνωρίζαμε εξάλλου στην πραγματικότητα; Ότι υπάρχουν αντιλαϊκά μέτρα και μνημόνιο; Ότι η εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση ευθυγραμμίζεται με αυτή τη στρατηγική, άσχετα από το σανό που ρίχνει στο ποίμνιό της για τους φίλους της Ελλάδας, που είναι πότε ο Γιούνκερ, πότε το ΔΝΤ και πότε ο Μοσκοβισί (δεν είναι σταθερά, οι λυκοφιλίες αλλάζουν κάθε μέρα); Ότι ο Μέσι και άλλοι αστέρες του ποδοσφαίρου φοροδιαφεύγουν; Ότι οι πολιτικοί ηγέτες της διεθνούς σκηνής κι οι άμεσοι συνεργάτες τους είναι χωμένοι στο βούρκο της διαπλοκής ως το λαιμό; Ότι στον καπιταλισμό υπάρχουν οφ-σορ και φορολογικοί παράδεισοι;
Πραγματικό σοκ! Να δεις που χέζουν κι οι αρκούδες στο δάσος... Θα μου πεις, άλλο να το ξέρεις, ή να το υποψιάζεσαι έστω, άλλο να σου το λένε κατάμουτρα.

Η ΔΦΑ πάντως επιχειρεί να αξιοποιήσει τα πάντα. Να δείξει ότι παίζει στα δάχτυλα κι αξιοποιεί τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, ως γνήσιοι λενινιστές που 'ναι, και να εντοπίσει τη βασική αντίθεση στη συγκυρία. Πχ ΕΕ εναντίον ΔΝΤ. Με ποιον είμαστε σύντροφοι; Με το ΔΝΤ που θέλει ελάφρυνση του χρέους ή με τη Μέρκελ που φαίνεται να υποστηρίζει ελάφρυνση του προγράμματος;

Κι ούτω πως ενσωματώνεται ομαλά και αρμονικά στο παιχνίδι του ανούσιου, ψευτοκομματικού καβγά, σαν να το έπαιζε από χρόνια. Υψώνει τους τόνους για να δείξει τις μεγάλες διαφορές της με τους προηγούμενος, ενώ στην πραγματικότητα τους ενώνουν όσα έχουν ψηφίσει μαζί, από το Μάαστριχτ ως το τρίτο μνημόνιο, ένα τσιγάρο δρόμος.

Και τίποτα δεν αποκλείει να πάνε το ασφαλιστικό για ψήφιση μες στο Πάσχα. Όχι γιατί δεν έχουν ιερό κι όσιο. Αλλά γιατί το μοναδικό ιερό κι όσιο που έχουν είναι η στήριξη της κυρίαρχης τάξης και της καπιταλιστικής κερδοφορίας, όπως απέδειξαν και μες στο 15αύγουστο.

Είναι ο καπιταλισμός που σαπίζει, ηλίθιε

Δελτίο Κομινφόρμ - Καταγραφή γεγονότων

Ο Θέμος Αναστασιάδης είναι τελικά πιο χαζός κι από τις γλάστρες-μοντέλα που τον πλαισιώνουν στο σόου του. Και πιο φασίστας από τους χρυσαυγίτες. Αλλά ο φασισμός δεν είναι θέμα ανοησίας. Είναι ο καπιταλισμός που σαπίζει, ηλίθιε!

Και αποδεικνύει πόσο σάπιος είναι ακόμα κι όταν φροντίζει να σουλουπώσει τη βιτρίνα του, πχ με τη γελοία φωτογράφιση διάσημων που ντύθηκαν πρόσφυγες, για να νιώσουν πρόσφυγες ως καρνάβαλοι. Και σπεύδουν εκ των υστέρων να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα, για να σώσουν την υστεροφημία τους.

Ο Πάγκαλος ενώνει τη φωνή του με τον Πορτοσάλτε και όλους τους άλλους δημοκρατικούς πολίτες που ζητάνε να κατέβει ο στρατός στο δρόμο, για να επιληφθεί της κατάστασης, επιτέλους. Κρίμα που ήταν σε λάθος μπάντα επί χούντας, όταν είχαν κατέβει όντως τα τανκς στο δρόμο. Αλλά χαραμίστηκε τότε με Λαμπράκηδες, την υπόθεση Πέτρουλα και τις διασπάσεις των κομμουνιστών. Τσ, τσ, τσ...

Στο Σύριζα πήγε να γίνει ένας μικρός χαμός με ένα αθλητικό νομοσχέδιο, που ήρθε ως κατεπείγον -από τις καλύτερες σαμαρικές παραδόσεις- για να μην κατατεθεί τροπολογία για την εφαρμογή απλής αναλογικής στις εκλογές των αθλητικών ομοσπονδιών. Να έχεις ψηφίσει δηλ τρίτο μνημόνιο και να ετοιμάζεσαι να φέρεις αμάσητο το ασφαλιστικό, αλλά να κολλάς σε μια δευτερεύουσα τροπολογία και να απειλείς με αντάρτικο. Βροντάει ο Όλυμπος, αστράφτει η Γκιώνα...

Στην τελική παιδιά, αφού καίγεστε τόσο για την απλή αναλογική, γιατί δεν τη φέρνετε στη Βουλή για τις εθνικές εκλογές, να δούμε πόσα απίδια πιάνει ο σάκος; Πότε θα υλοποιήσουν άραγε κι αυτήν την προεκλογική δέσμευση; Όταν κάνει πράξη ο Λεβέντης την υπόσχεση για βουλευτές εκ περιτροπής κι ανά εξάμηνο. Δεν είναι κρίμα ένα τέτοιο κεφάλαιο για το κεφάλαιο και τη χώρα να χαραμίζεται και να μην τον αναβαθμίζουν σε κυβερνητικό εταίρο; Τζάμπα θα πάει τόσο σπρώξιμο από τα συστημικά ΜΜΕ και τόση θεωρία των άκρων; Εδώ προαλείφεται η Φώφη για αντιπρόεδρος της κυβέρνησης...

Όσοι τρόμαξαν πάντως ότι μπορεί να πέσει η κυβέρνηση από σπόντα, σε ένα τέτοιο θέμα, είδαν τη σωτήρια επέμβαση του Φλαμπουράρη κι οι καρδιές τους ήρθαν στη θέση τους. Για να ξεκινήσει ένα καινούριο "θρίλερ" με τον Καμμένο και τους ΑΝΕΛ, που μπορεί να ψάχνονται για να την κάνουν με ελαφρά από τη συγκυβέρνηση, και να παραμείνουν ζωντανοί στο παιχνίδι. Τι άλλο δείχνουν άλλωστε οι αστείοι, υποκριτικοί χειρισμοί κι η τζάμπα μαγκιά του Καμμένου στο θέμα Μουζάλα; Εκτός κι αν είναι το γαμώτο, γιατί αυτοί πληρώνουν αμέσως τις μουσμουλιές που λένε, ενώ οι άλλοι έχουνε τους συσχετισμούς με το μέρος τους και τη βγάζουν καθαρή.

Δεν είναι λόγος αυτός πάντως για να χαλάσει η εθνική συναίνεση. Στο θέμα της FYROM, η μόνη, διαχρονική εθνική γραμμή είναι αυτή που είχε χαράξει ο Κύρκος στα σκοπιανοφάγα συλλαλητήρια, με την περιβόητη φράση του "πλην Λακεδαιμονίων". Όσο για το προσφυγικό, η κυβέρνηση έχει τις λύσεις στα χέρια της. Δώσε Αντζελίνα στο λαό...

Μία ακόμα λαμπρή νίκη για τη ΔΦΑ, που ρίχνει τη σκόνη της στη δεξιά και την Αλαμουντίν επί Σαμαρά. Κερδάμε αδέρφια! Κι ας δυσκολευόσουν λίγο να ξεχωρίσεις ποιοι είναι οι ιθαγενείς και ποιους ακριβώς επισκέπτεται για να βοηθήσει η Τζολί. Τους πρόσφυγες ή τους φωτορεπόρτες της τριτοκοσμικής χώρας, που την ακολουθούσαν παντού και χαίρονται με χάντρες και καθρεφτάκια; Μήπως να τη φέρναμε και σε κάποια ουρά του ΟΑΕΔ, για να αλλάξει το κλίμα;

Γενικά πάντως δε συντρέχει κανείς λόγος ανησυχίας για τους έλληνες ιθαγενείς. Η συγκυβέρνηση δε θα πέσει ποτέ από μόνη της κι από τις εσωτερικής της έριδες, όσο υπάρχει η συγκολλητική ουσία της εξουσίας. Και στον άλλο κυβερνητικό πόλο της ΝΔ δεν υπάρχει ακροδεξιά. Την έφαγε το Γουδή.
Όλα βαίνουν καλώς, το σύστημα σαπίζει κι οι συνθήκες ωριμάζουν...

Υστερόγραφα

Δεν είναι πως μια εικόνα ισοδυναμεί πάντα με χίλιες λέξεις (αυτό το λένε συνήθως όσοι βαριούνται να γράψουν), αλλά τα παρακάτω σκίτσα καθιστούν περιττή τη δική μου φλυαρία. Κι η αλήθεια είναι πως η επικαιρότητα των ημερών έχει εμπνεύσει μερικά πολύ μεστά και δυνατά -από πολιτική άποψη πρωτίστως- σκίτσα στον Πάνο Ζάχαρη.
(Παρεμπιπτόντως, φέισμπουκ έχετε; Αν ναι, ακολουθήστε τον Πάνο, για να μην πέφτετε μόνο τυχαία πάνω στη δουλειά του -που δεν εξαντλείται στα σκίτσα. Και εάν πάλι δεν τον ακολουθείτε, τότε γιατί το έχετε και δεν το κλείνετε;)

Οι Νατοϊκοί δεν είναι απλώς ιεραπόστολοι της δημοκρατίας και του πολιτισμού*. Δεν εξανθρωπίζουν μόνο τα αλλόχρωμα δίποδα βάρβαρα ζώα που υποτάσσουν κι εξημερώνουν (άλλο αν αυτοί εξόπλισαν και δημιούργησαν τους τζιχαντιστές). Οι άνθρωποι είναι κομμουνιστές-αναρχικοί, που καταργούν σύνορα (με των λαών το αίμα να λειτουργεί ως μπλάνκο αυτή τη φορά), διαλύουν τα κράτη, κοκ. Πώς να μη γοητευτεί λοιπόν από αυτό το ριζοσπαστικό πνεύμα μια γνήσια, αριστερή κυβέρνηση σαν την ελληνική; Με τι καρδιά να αποχωρήσει από τη νατοϊκή λυκοσυμμαχία; (Λες σε αυτούς να αναφερόταν προφητικά ο Παλαμάς όταν ρίμαρε τους λύκους με τους μπολσεβίκους;)

(*θα έγραφα βαδίζοντας στα χνάρια του Μεγαλέξανδρου, αλλά εκεί θα κολλούσε και η φράση-θέση για τον πρώτο έλληνα ιμπεριαλιστή -ή μήπως ήταν η Αθήνα αυτή;- και ως αντίλογος η διαφορά του imperium από το μονοπώλιο. Αλλά φοβάμαι ότι μερικοί θα μπερδευτούν χειρότερα ή ανεπανόρθωτα. Εδώ δε βγάζουν άκρη για τα πιο σύγχρονα και τον ιμπεριαλισμό του Λένιν, πόσο μάλλον...

-Πρόσφατα το Ατέχνως φιλοξένησε αυτό το κείμενο, με τον πολύ εύστοχο τίτλο "οι κακοί είναι στη φυλακή", τόσο πετυχημένος που σχεδόν ζηλεύω-θυμώνω που δεν το σκέφτηκα προτού το διαβάσω.
Οι κακοί είναι στη φυλακή κι όσοι είναι εκτός τους κυνηγάει ο Λούκι-Λουκ. Εκτός κι αν έχουν δηλ κάποιο καλό δικηγόρο, σαν τον Κούγια (που είναι από μόνος του πειστήριο ενοχής) και την τυφλή, ανεξάρτητη δικαιοσύνη -που ξέρει όμως να μυρίζει το χρήμα, για να προσανατολιστεί σωστά και να ξεχωρίζει τους πλούσιους- να παίρνει το μέρος σου.

Για την ακρίβεια: οι κακοί γλιτώνουν σχεδόν πάντα τη φυλακή, αν μπορούν να εξαγοράσουν την ποινή τους ή την εύνοια των δικαστών. Εκτός κι αν πρέπει να βρεθεί κάποιος αποδιοπομπαίος τράγος να θυσιαστεί προσωρινά, για να εξιλεωθούν οι υπόλοιποι. Καλή ώρα όπως ο Ρουπακιάς, που έμεινε ελεύθερος με περιοριστικούς όρους, μέχρι να γίνει η δίκη του. Θα μας ταράξουν στη νομιμότητα...

Προχτές όμως είχαμε άλλη μια αστυνομική επιτυχία με τη σύλληψη μιας συμμορίας επαγγελματιών μπαχαλάκηδων. Οι πιο πολλοί δημοσιογράφοι στάθηκαν στη συμμετοχή τους σε αθλητικά επεισόδια, που μπορεί να παρουσιαστεί και ως προβοκάτσια εναντίον των αγαθών και τίμιων ΠΑΕ. Ελάχιστοι ήταν αυτοί που ξεχώρισαν τη συμμετοχή τους στην προβοκάτσια του Πολυτεχνείου, όταν ήθελαν να την πέσουν θεωρητικά στους Κνίτες, αλλά τους μπέρδεψαν με τους Εαακίτες και λοιπές δυνάμεις του εξωκοινοβουλίου, που βρήκαν στο δρόμο τους. Κι ακόμα λιγότεροι σκέφτηκαν να ρωτήσουν αν όλοι αυτοί λειτουργούσαν μόνοι τους ή είχαν κάποιον πίσω τους να τους πληρώνει και να τους συντονίζει.

Με τούτα και με εκείνα πάντως καθίσταται τραγικά επίκαιρη η προλεκάλτ ταινία χούλιγκανς (και ας έβγαλε από τις τάξεις της ένα χρυσαυγίτη Πετρόχειλο) με το κοινωνικό μήνυμα που έχει, στο πνεύμα της εποχής, για τους λόγους και τους παράγοντες που καλλιεργούν το χουλιγκανισμό. Αλλά και αυτή η παλιότερη ανάρτηση της ρένας δουρου-τι (όπως πρόλαβε να σημειώσει Ο 4.14, που είναι μία μέρα μπροστά από τις αναρτήσεις) με τίτλο: Μπόχουμ δέρνουμε;

Σε άλλα υστερόγραφα του δελτίου μας:
-δείτε εδώ μια ανάρτηση από το ιστολόγιο "σπασμένο παράθυρο" που έκανε τον κόπο να μαζέψει σε μια ανάρτηση όλο το συντροφικό μένος του ρ/σ στο Κόκκινο εναντίον του Πελετίδη (ούτε να τους πλήρωνε κάποιος).
-γελάστε άφοβα με τη διαδήλωση των Συριζαίων έξω από την πρεσβεία της Αυστρίας και με την έναρξη του συνεδρίου του Ποταμιού, που επιβεβαιώνει πως το τριώδιο άνοιξε.

-Επίλογος με τη συγκλονιστική φωτογραφία που κάνει σήμερα το γύρο του διαδικτύου. Έγραψα χτες ότι κάποιες σκηνές από τη μετακίνηση των προσφύγων είναι σχεδόν βιβλικές. Σήμερα οι αυτονόητοι συνειρμοί είναι με τα έπη και την Αινειάδα του Βιργίλιου, για τον πολεμιστή που κουβαλούσε στην πλάτη του το γέροντα πατέρα του, για να τον σώσει από τα ερείπια της Τροίας που καταστρεφόταν.

Άλαλα τα χείλη των ασεβών

Η φωτό είναι παρμένη από το προφίλ του φωτογράφου Γιάννη Μπεχράκη στο τουίτερ

Carpe diem

Αγαπητό ημερολόγιο,

Από αυτή τη μέρα αξίζει να συγκρατήσεις τρία πράγματα, το εξής ένα:

Δύο μέρες για την κάθοδο των αγροτών στην πρωτεύουσα
Τρεις μέρες για το πανελλαδικό συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ στην Αθήνα

Κι επειδή η (συγ)κυβέρνηση τρέμει τον αντίκτυπο μιας τέτοιας παλλαϊκής κινητοποίησης, βλέπει τα τρακτέρ σαν άρματα μάχης (τανκς) που θα καταλάβουν το Σύνταγμα με τις ερπύστριές τους, για να το καταλύσουν, μαζί με τη ΔΦΑ, που είναι κάθε λέξη του τρίτου μνημονίου. Είναι κάθε λέξη που μπορεί να εξαπατήσει το λαό, να διασπάσει το ενιαίο αγωνιστικό μέτωπο των αγροτών, κάθε ψεύτικη υπόσχεση που μπορεί να τους παραλύσει σαν υπνωτικό, για να κερδηθεί πολιτικός χρόνος και να αναγκαστούν, καθώς μπαίνει η Άνοιξη να επιστρέψουν στα χωράφια τους.

Άφησαν λοιπόν στην άκρη το κωμικό σενάριο πως δε φοβούνται τις λαϊκές κινητοποιήσεις, γιατί είναι με το μέρος τους και έχουν τα ίδια αιτήματα. Συγκάλεσαν εσπευσμένα υπουργικό συμβούλιο, για να τάξουν κάποιες μικροβελτιώσεις (υγ: ούτε καν αυτό τελικά, μόνο για επικοινωνιακούς λόγους έστησαν την παράσταση) που θα τις πάρουν πίσω πανηγυρικά, στη διαπραγμάτευση. Εκεί όμως θα πέσουν ηρωικά, μετά από σκληρή μάχη (όχι σαν τους άλλους) μετά από 17 ολόκληρες ώρες. Τι να σου κάνει μόνη της (εναντίον όλων) μια αριστερή κυβέρνηση κι ο ευρω-σοσιαλισμός σε μια χώρα;

Του Πάνου Ζάχαρη από το Ποντίκι

Στο 'να χέρι το καρότο, στο άλλο χέρι το μαστίγιο
Κι επειδή το μαστίγιο της αστυνομίας (που δεν επιτρέπει την κάθοδο των τρακτέρ στην πρωτεύουσα, για να μην παραβιαστεί ο κώδικας οδικής κυκλοφορίας) δε φτάνει παντού κι είναι λίγο αντιαισθητικό για μια δημοκρατική, αριστερή κυβέρνηση, αναλαμβάνουν τα παπαγαλάκια του συστήματος (και οι εναλλακτικές του προτάσεις).

Ο συντάκτης Σπύρος Γκουτζάνης από το Πρώτο Θέμα του Θέμου, είπε στην πολυφωνική ΕΡΤ πως ο Μπούτας έρχεται στην Αθήνα, για να κλείσει τους αγώνες (σε αντίθεση με την αγωνιστική γραμμή που προωθεί η εφημερίδα του, προφανώς).
Ένα ιστολόγιο, που κινείται στο χώρο της ΛαΕ, σπεκουλάρει με τη συνάντηση Μπούτα-Τόσκα, για να υπονοήσει ό,τι ακριβώς και το παραπάνω παπαγαλάκι.
Το Μακελειό δίνει δραματοποιημένη μορφή στο παραμυθάκι κι έχει μάλιστα κι αυτόπτη μάρτυρα, που αποκαλύπτει άγνωστες προδοτικές πτυχές του Βαγγέλη Μπούτα (αλλά ο Δημήτρης είναι εκεί κι επαγρυπνεί, για να τον ξεσκεπάσει).
Ενώ το σημερινό πρωτοσέλιδο της φυλλάδας του Χίου αποκαλύπτει πως... το προδοτικό ΚΚΕ και οι εργατοπατέρες τα έχουν κάνει πλακάκια με το Σύριζα και τις δυνάμεις καταστολής.

Θα μου πεις ότι αυτοί είναι γραφικοί και δεν πρέπει να τους δίνουμε πολλή σημασία.
Θα σου απαντήσω πως όταν οι γραφικοί λένε τα ίδια ακριβώς με τους σοβαρούς και έγκυρους, αυτό είναι ένα μέτρο για το πόσο επικίνδυνα είναι τα σκυλιά του συστήματος, σοβαρά και ασόβαρα.
Κι όταν η Αυγή φιλοξενεί ωραία ρεπορτάζ για την ετοιμότητα της Αστυνομίας, θυμάσαι συνειρμικά εκείνο το αναρχικό σύνθημα.
Όλα τα καθάρματα δουλεύουνε μαζί...

Κι ενώ το αγροτικό πέρασε τελικά ξώφαλτσα από το στημένο τηλεοπτικό διάγγελμα του Τσίπρα στο υπουργικό συμβούλιο, αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος του στο ζήτημα με τις (τέσσερις) τηλεοπτικές άδειες και τα κανάλια (που μετέδωσαν απευθείας το διάγγελμά του). Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε...
Μια πρέζα αντιμιντιακός αγώνας (τώρα που μας τελείωσε ο αντιμνημονιακός), κρατάμε εφεδρεία τη νομιμοποίηση της κάναβης, και να πώς περνάει επικοινωνιακά ο σκόπελος του ασφαλιστικού.

Σε άλλα νέα της ημέρας, το χρηματιστήριο συνεχίζει την ελεύθερη πτώση του σε μια ελεύθερη αγορά και μια ανοιχτή κοινωνία, με κλειστά σύνορα και δρόμους (από τα διόδια, όχι από τα μπλόκα των αγροτών).
Ο γενικός δείκτης έφτασε στα επίπεδα του 89', ως σημειολογία για την ιστορία που επαναλαμβάνεται και τα δύο άκρα που ενώνονται για να ρίξουν το νέο Ανδρέα. Κι αν τα Τέμπη, η ΝΔ και τα διάφορα γκεσέμια της κάνουν λόγο για τριήμερη εκδρομή κι άλλα τινά αγωνιστικά, ας μην αφήσουμε μια τόσο μικρή λεπτομέρεια να μας χαλάσει ένα ωραίο, δημοφιλές κλισέ.

Η Ντόιτσε Μπανκ κινδυνεύει με κατάρρευση. Κάτι οι αποδείξεις που δεν κόβαμε, κάτι οι αγρότες που φοροδιαφεύγουν, κάτι η έλλειψη ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας, ε δε θέλει και πολύ να ξεκινήσει μια κρίση-ντόμινο στην ευρωζώνη, που πλήττει τους συμμάχους μας και τον χρηματοπιστωτικό τομέα που έπαιζε στα παράγωγα. Η προοπτική μιας χρεοκοπίας Λίμαν Μπράδερς στην Ευρώπη φαντάζει πλέον πολύ κοντινή...

Το ΝΑΤΟ έρχεται να επιτηρήσει το Αιγαίο, η Αυστρία ενισχύει τη φύλαξη της FYROM που δεν ανήκει καν στην ΕΕ. Ωραία πράγματα, ανθηρά κι ελπιδοφόρα...

Ενώ τέλος, στην κοσμική ενότητα του δελτίου, ο ροκ σταρ Βαρουφάκης εγκαινίασε χτες το κόμμα-κίνηση-φαν κλαμπ πολιτικών θαυμαστών του, που το ονόμασε ντίεμ25, κάρπε ντίεμ ή κάτι τέτοιο.
Για αυτό, σφε αναγνώστη, άδραξε τη μέρα, να μη χαθεί καμία.

Δύο μέρες για την κάθοδο των αγροτών στην πρωτεύουσα
Τρεις μέρες για το πανελλαδικό συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ στην Αθήνα

Να 'μαστε πάλι εδώ Ανδρέα

Απολιθωμένες αμπελοφιλοσοφίες στον Κόκκινο Πλανήτη 12

Μπορεί η τεχνολογία να μας φέρνει πιο κοντά, αλλά τίποτα δεν υποκαθιστά τη ζωντανή επαφή. Οι τρεις καμπαλιέρος της εκπομπής συγχρόνισαν τα ρολόγια τους, καταφέρνοντας να βρεθούν την ίδια στιγμή στο ίδιο μέρος κι είπαν να αξιοποιήσουν την ευκαιρία για μια διαφορετική ηχογράφηση με θέα το κρητικό πέλαγος και με πιο ζωντανή συζήτηση, χωρίς πολλούς εναλλασσόμενους μονολόγους. Η ηχογράφηση έγινε την περασμένη βδομάδα, στα αυτοσχέδια "στούντιο" του φραγκίσκου στα χανιά και παρακολουθεί τις εξελίξεις λίγες μέρες μετά τη δολοφονία του παύλου φύσσα -και πριν τις συλλήψεις του ηγετικού πυρήνα της χρυσής αυγής. Παράλληλα καταπιανόμαστε με τα θέματα της (τότε) τρέχουσας επικαιρότητας: τον απόηχο του απεργιακού αγώνα των εκπαιδευτικών και του δημοσίου τομέα, τις γερμανικές εκλογές, και τις εντυπώσεις μας από το φεστιβάλ της κνε στην αθήνα με τον... απελπιστικά πολύ κόσμο.

Αν και έχουν περάσει αρκετές μέρες και μεσολάβησαν κάμποσες εξελίξεις, αποφασίσαμε να κρατήσουμε το τελικό αποτέλεσμα και να σας το παρουσιάσουμε, γιατί είναι η πρώτη φορά που είχαμε την ευκαιρία να τα πούμε ζωντανά από κοντά. Καλή ακρόαση και περιμένουμε την κριτική και τις παρατηρήσεις σας στα σχόλια.

Παρασκευή και δέκατη τρίτη

Απολιθωμένες αμπελοφιλοσοφίες στον Κόκκινο Πλανήτη 13

Τα γεγονότα των ημερών μας πρόλαβαν, προτού βγάλουμε στο ραδιοφωνικό αέρα την προηγούμενη εκπομπή και απειλούσαν να μας καταστήσουν ανεπίκαιρους. Για αυτό κρίναμε σκόπιμο να κάνουμε μία συμπληρωματική ηχογράφηση, με πιο φρέσκα κουλούρια και την πολύτιμη συνδρομή του θερσίτη από τα χανιά, που να πιάνει τις πιο πρόσφατες εξελίξεις, να τις αναλύει και να προσπαθεί να τις ερμηνεύσει.

Ειδικότερα συζητάμε για τη σοβαρή χρυσή αυγή, τον υπόκοσμο και τα πλοκάμια του, για τις κινήσεις της κυβέρνησης και τον πολιτικό της σχεδιασμό, για τη θεωρία των δύο άκρων και τον όψιμο αντιφασισμό των καναλιών και των λοιπών μμε, για το διαχωρσισμό κράτους-παρακράτους στη σύγχρονη αστική κοινωνία, για την απόλυτη εμπιστοσύνη του αλέξη στη δικαιοσύνη και τους θεσμούς, και για την αντιφασιστική απάντηση των κομμουνιστών στα παραπάνω και στο σύστημα που γεννά το φασισμό.

Καλή ακρόαση