Συνδικαλιστικές ιστορίες - Α’ Μέρος: Αριστερισμός

Ποιο είναι το χειρότερο εμπόδιο στη δουλειά ενός Σωματείου;
Να παίζεις χωρίς αντίπαλο. Γιατί αυτός υπάρχει αλλά δεν είναι ορατός και δεν υπάρχει αντιπαράθεση. Ο κόσμος δυσκολεύεται να βρει νόημα να κατέβει στη συνέλευση ή τις αρχαιρεσίες του Σωματείου -έτσι και αλλιώς το ίδιο δε θα βγει; Συχνά αδιαφορεί και δεν μπορεί να καταλάβει την ουσία -το επίδικο, το διακύβευμα βρε (συν)αδερφέ- τείνοντας σε μια στάση συνωχαδερφισμού. Ενώ η πάλη των αντιθέτων τον βοηθά διαλεκτικά να βγάλει συμπεράσματα -στόχος φετίχ για εισηγήσεις, πολιτικές ομιλίες κτλ- και τους δικούς μας να μάθουν πώς να στέκονται, όταν υπάρχει αντίλογος.

Τι είναι ακόμα χειρότερο από αυτό;
Να υπάρχει αντίπαλος και μια κάποια αντιπαράθεση, αλλά να ’ναι φαιδρά σαν σαπουνόπερα. Κάτι σαν «οικογενειακές ιστορίες», με κορυφαίες ερμηνείες και ατάκες Φώσκολου.
Μίλα καθαρά, Βίρνα. Τι εννοείς;
Άκου να μαθαίνεις, Γιάγκο. Και μη στραβώνεις το στόμα σου από τώρα, θα σου χρειαστεί μετά, για την κορύφωση.

Στο Σωματείο του έκτακτου προσωπικού του ΥΠΠΟ (ΠΣΕΠ ΥΠΠΟ), λοιπόν, υπάρχουν σπάνια -μα τόσο κλασικά συνάμα- παραδείγματα που υπερβαίνουν τα συμβατικά σενάρια και ενσαρκώνουν τη φαντασία στην εξουσία.

Για μερικά χρόνια, την πλειοψηφία της διοίκησης την είχε μια παράταξη με αναφορές στο εξωκοινοβούλιο και την αυτονομία. Το ’21 δεν κατέβηκε στις εκλογές ως συνδυασμός -άλλοι κουράστηκαν, κάποιοι φυλλορρόησαν από τον κλάδο κοκ. -αυτά είναι φυσιολογικά, συμβαίνουν και στους καλύτερους χώρους. Ο απερχόμενος πρόεδρος, όμως, έβαλε υποψήφιος για αντιπρόσωπος στο ΕΚΑ. Και για να είναι βέβαιος για τα κουκιά και την εκλογή του, σαν γνήσιος «αριστερός εργατοπατέρας», έβαλε αυστηρούς όρους και προϋποθέσεις για τα οικονομικά τακτοποιημένα μέλη. Δε θα ήταν τέτοια όσοι έδιναν κάτι έναντι, μια δόση ως διευκόλυνση, αλλά μόνο όσοι εξοφλούσαν και το τελευταίο ευρώ των οφειλών τους. Αλλά το χρέος αυτό, λόγω της πανδημίας -με ευθύνη και του προέδρου- συσσωρευόταν για κάμποσους μήνες, αγγίζοντας και τριψήφια ποσά σε κάποιες περιπτώσεις. Κι αν κάποιος εργαζόμενος δεν μπορούσε να πληρώσει; Ας έτρωγε παντεσπάνι. Θα είχε πάντως έναν άξιο εκπρόσωπό του, στο Εργατικό Κέντρο, να παλεύει σκληρά για τα δικαιώματά του.

Στην επόμενη συνέλευση, μια άλλη συνάδελφος της παλιάς διοίκησης (χωρίς κεφαλαία και αναφορές στον Μεσοπόλεμο) κατέβασε ένα ψήφισμα, αντιδρώντας -μεταξύ άλλων- σε μια ανακοίνωση του νέου ΔΣ και το αίτημα να γίνονται δωρεάν έλεγχοι για τους εργαζόμενους στους χώρους δουλειάς. Ποιο ήταν το σκεπτικό της διαφωνίας της; Ότι «δε θέλουμε το κράτος να έρχεται και να μας ελέγχει, για να του δίνουμε λόγο». Κι έτσι το φλερτ του χώρου της (αυτονομία) με τους αντι-εμβολιαστές πέρασε στο επόμενο στάδιο: τη συμφωνία με τη στρατηγική του κράτους -στο όνομα της καταπολέμησής του.

Σε μια επόμενη συνέλευση, παραμονές απεργίας, η ίδια αυτόνομη -ως άτομο πλέον και όχι ως παράταξη, που δεν υπήρχε πια- διαφωνούσε με το πλαίσιο της διοίκησης και την πρόταση να κατέβουμε στη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ, γιατί είναι κομματικό μαγαζί κτλ. Πόσο μου αρέσουν οι καραμελίτσες -ιδίως αυτές που δε λιώνουν ποτέ και τις πιπιλάνε για χρόνια. Κι ενώ περιμένεις να αντιπροτείνει συμμετοχή στη συγκέντρωση των πρωτοβάθμιων, κάνει την ανατροπή -που δεν είναι εκπομπή- και μας λέει.

Για εμάς η ΓΣΕΕ και το ΠΑΜΕ είναι ακριβώς το ίδιο. Τουλάχιστον η ΓΣΕΕ είναι λιγότερο χρωματισμένη κομματικά και προτείνουμε να κατέβουμε εκεί.
Σοβαρά τώρα;
Δε σας το λέω φίλοι μου για αστείο...
Το καλύτερο αυτόνομο ξέπλυμα στον Παναγόπουλο για τα Τέμπη, από εκεί που δεν το περίμενε.

Νίκο, εγώ με αυτό το σενάριο δεν παίζω!
Ας πει ότι είμαστε γραφειοκράτες και κομματικό παράρτημα (τσεκ). Ότι δε βγαίνει κάτι με μια 24ωρη και τουφεκιές στον αέρα. Ότι αυτοί (αντι)προτείνουν 48ωρη, πολιτική απεργία διαρκείας ή ένοπλη εξέγερση με οδοφράγματα. Ας πει κάτι με βάση τις εργοστασιακές της ρυθμίσεις. Κάτι στοιχειωδώς λογικό, συνεκτικό, μια συνδικαλιά τέλος πάντων, για να γίνει μια αντιπαράθεση. Αλλά όχι αυτό! Έχει και ο αυτοσχεδιασμός στην τέχνη τα όριά του.

Στην τελευταία γενική συνέλευση, το θέμα συζήτησης ήταν η ένταξη των ειδικοτήτων του Σωματείου στα βαρέα -μια πονεμένη και αμαρτωλή ιστορία, όπου μπορεί πχ οι μόνιμοι μιας ειδικότητας να έχουν βαρύ ένσημο, αλλά οι συμβασιούχοι να μην το παίρνουν! Το Σωματείο πρόκειται να καταθέσει υπόμνημα με τη δική του θέση, προτείνοντας την ένταξη όλων των ειδικοτήτων. Εκεί όμως ο παλιός πρόεδρος παρέδωσε μαθήματα τακτικής -και διαλεκτικής σύνδεσής της με τη στρατηγική.

Μήπως να σκεφτούμε αν είναι σκόπιμο να προτείνουμε όλες τις ειδικότητες (δηλαδή και κάποιες νέες που δεν ήταν ενταγμένες στο αρχικό σχέδιο). Γιατί έτσι θα πρέπει να συσκεφτεί από την αρχή η «Επιτροπή Σοφών» και ίσως κολλήσει η διαδικασία για τις άλλες ειδικότητες.

Ίσως τώρα κάποιοι σκεφτούν κακόβουλα πως δε συμφωνεί να ενταχθούν όλες οι ειδικότητες στα βαρέα. Αυτό όμως είναι αισχρή συκοφαντία! Ασφαλώς και συμφωνεί γενικά, από θέση αρχής, προτείνει όμως μια ευέλικτη τακτική για την κατάκτηση όσων είναι εφικτά. Να πάμε για τα λίγα, για να μη χάσουμε και τα πολλά.

Τελικά η σκέψη του δεν έγινε ποτέ συγκεκριμένη πρόταση κι έτσι μπορούσαμε να περάσουμε στην έγκριση του υπομνήματος -με μικρές, επιμέρους αλλαγές. Αλλά προφανώς δεν ήταν τόσο απλό.-Θα το ψηφίσουμε τώρα; Μα δε θα το συνδιαμορφώσουμε;
(Απορία: Μα γιατί, τόση ώρα τι κάναμε δηλαδή;)

Μετάφραση για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με το εξωκοινοβουλευτικό σύμπαν.
Πίσω από τις λέξεις, διακρίνεται μια νοσταλγική διάθεση για τα φοιτητικά μας χρόνια και τις πολύωρες γενικές συνελεύσεις, όπου επικρατούσε η αντίστροφη διαλεκτική, και η υψηλή ποιότητα της συζήτησης ήταν αντιστρόφως ανάλογη με την ποσότητα των 50 ατόμων (το πολύ) που άντεχαν να την παρακολουθήσουν ως το τέλος. Οι ατέρμονες διαδικασίες για βάλιουμ και τον (τότε) πρόεδρο στο επίκεντρο, να παίρνει διαρκώς τον λόγο, ήταν ο βασικός λόγος που οι συνελεύσεις σταμάτησαν να μαζεύουν πολύ κόσμο -ακόμα και από τους υποψιασμένους. Κι αν αυτό αλλάζει σταδιακά τα τελευταία χρόνια στο Σωματείο, δεν είναι ικανός λόγος να νικήσει τη φοιτητική νοσταλγία ή την ανάγκη της παλιάς διοίκησης να καταγγείλει τη φίμωση του ελεύθερου διαλόγου.

Συμπέρασμα. Κάποτε ο Κον Μπεντίτ έγραφε ότι ο αριστερισμός είναι το φάρμακο στη γεροντική άνοια του κομμουνισμού -μια απλήρωτη απάντηση στον Βλαδίμηρο. Κι ύστερα τον έπιασε η δική του γεροντική άνοια, ξέχασε τον Μάη και αγάπησε σφοδρά το σύστημα που ήθελε να γκρεμίσει.
Αλεζία; Μάης; Χμμμ. Δεν υπάρχει τίποτα τέτοιο...

Τι θέλεις να πεις, Βίρνα; Μίλα καθαρά. Εννοείς ότι ο αριστερισμός και το επίπεδο της αντιπαράθεσης κυλιέται στα πατώματα; Ότι τους τυφλώνει το αντι-ΚΚΕ μίσος τους και δεν μπορούν να δουν καθαρά μπροστά τους; Ότι θα έχουν το τέλος του Κον (μαλάκας, όνομα και πράγμα) και θα τους αφομοιώσει το σύστημα; Ότι πάσχουν από τη δική τους γεροντική άνοια; Κι ότι δεν είναι πια η τιμωρία για τα δεξιά σφάλματα των κομμουνιστών; Πες μου, αυτό εννοείς;

Μεταξύ άλλων. Αλλά όχι ακριβώς. Καταρχάς δεν μπαίνουν όλοι στο ίδιο τσουβάλι. Ούτε για τυχαία μεμονωμένα κρούσματα μιλάμε όμως. Σκέψου πχ την πρόταση «των άλλων» στο ΣΜΤ, να γίνουν εξωσωματειακές επιτροπές του Σωματείου -sic- για καταγγελίες κακοποίησης -επειδή τα θύματα μπορεί να μη θέλουν να το καταγγείλουν στο ΔΣ, αλλά να το δουν αλλιώς σε μια επιτροπή! Ή την πρότασή τους για τα ομόφυλα ζευγάρια και την τεκνοποίηση, όπου μπορούσαν θεωρητικά να «στριμώξουν» τους δικούς μας, αλλά έβαλαν μια παράγραφο για να κερδίσουν συμμάχους, που λέει ότι η κυβέρνηση νομοθετεί γιατί υποχώρησε στην πίεση του κινήματος!

Το βασικό πρόβλημα δεν είναι η νοσταλγία για τον αριστερισμό που γνωρίσαμε -και δεν αγαπήσαμε. Είναι το είδος της αντιπαράθεσης και πόσο βοηθά να συνειδητοποιηθεί ένας κόσμος. Θεωρητικά μιλώντας, είναι καλό να υπάρχει για τους λόγους που είπαμε εισαγωγικά. Στην πράξη, πολλές φορές το πλεονέκτημα ακυρώνεται και αυτό δεν το βλέπουμε μόνο στα Σωματεία, αλλά και στη δημόσια σφαίρα. Εκεί η αντιπαράθεση τείνει να χάνει την ουσία, μπλέκει στις εντυπώσεις, σε έτοιμα σχήματα κτλ. Είναι σαν το επίπεδο να ακολουθεί την πτωτική τάση του μέσου ποσοστού κέρδους, στον καπιταλισμό.

Εν κατακλείδι: ο χώρος περνάει υπαρξιακή κρίση, αλλά αυτό ξεφεύγει από το θέμα της ανάρτησης. Μπορεί να έχει σύντομες κινηματικές αναλαμπές, να αναστηθεί προσωρινά από δικά μας λάθη, αλλά οι προοπτικές του τελειώνουν κάπου εκεί. Ο (πάλαι ποτέ) «αριστερισμός» δεν είναι βέβαια το μεγαλύτερο πρόβλημα του κινήματος. Αλλά εφόσον παίρνει τέτοιες θέσεις, γίνεται μέρος του προβλήματος. Σε κάθε περίπτωση, ο προβληματισμός για τις «συνδικαλιστικές ιστορίες» είναι κατά πολύ ευρύτερος και έχει άπειρα επεισόδια. Μείνετε συντονισμένοι στις οθόνες σας.

Αντί επιλόγου, μια φωτό που δεν έχει να κάνει (ελπίζω) με το θέμα του α’ μέρους, αλλά είναι -κατά μια έννοια- εισαγωγή για το επόμενο.

Στοιχεία για το συσχετισμό στο συνδικαλιστικό κίνημα

Η κε του μπλοκ επιλέγει κι αντιγράφει μερικά κομβικά αποσπάσματα από το ομότιτλο άρθρο στο τρέχον τεύχος της ΚΟΜΕΠ. Το σημερινό πρώτο μέρος δίνει μια γενική περιγραφή των δυνάμεων, του ρόλου του και του μεταξύ τους συσχετισμού (που αντιστοιχεί στα αριθμητικά δεδομένα πριν από το πρόσφατο συνέδριο της ΓΣΕΕ), ενώ θα ακολουθήσει ένα δεύτερο μέρος με κάποια συγκεκριμένα και άκρως ενδιαφέροντα στοιχεία. Σε κάθε περίπτωση, η δημοσίευση αποσκοπεί να παροτρύνει τον αναγνώστη να αγοράσει και να μελετήσει το πολύ ενδιαφέρον τεύχος, που είναι αφιερωμένο σχεδόν στο σύνολό του στο εργατικό κίνημα.

Όσον αφορά την αντιπαράθεση στο εσωτερικό του συνδικαλιστικού κινήματος, πρέπει καταρχάς να ξεκαθαριστεί ότι η παρέμβαση των ταξικών δυνάμεων συγκρούεται και αντιμάχεται τόσο τους εργοδότες όσο και το αστικό κράτος, οι οποίοι από κοινού θέλουν την εργατική τάξη ανοργάνωτη ή με "ελεγχόμενη" συμμετοχή κι έχουν ενιαίο μέτωπο ενάντια στο Κόμμα και το ΠΑΜΕ.

Ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός, που τον συναποτελούν οι παρατάξεις της ΠΑΣΚΕ, της ΔΑΚΕ και του ΜΕΤΑ -παρά τις απώλειες και τη μείωση του κύρους του- παραμένει ισχυρός, ενώ οι οπορτουνιστικές δυνάμεις (ΑΝΤΑΡΣΥΑ, κλπ) διατηρούν τις δυνάμεις τους. Το γεγονός αυτό αποτελεί, μαζί με τη χαμηλή συνδικαλιστική πυκνότητα, το υπ' αριθμόν ένα πρόβλημα για το συνδικαλιστικό κίνημα και την ικανότητά του να αμυνθεί και να αντεπιτεθεί απέναντι στους εργοδότες, τις κυβερνήσεις, τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς.

Παρά την υπαρκτή ιδεολογική διαφοροποίηση των δυνάμεων του εργοδοτικού-κυβερνητικού συνδικαλισμού και το διακριτό προπαγανδιστικό στίγμα της κάθε δύναμης, στην επιχειρηματολογία και τη στάση τους συντείνουν στην αποδοχή τόσο των θεμελιακών στοιχείων της ιδεολογίας και πολιτικής της αστικής τάξης όσο και των κατευθύνσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (πχ στάση απέναντι στην καπιταλιστική ιδιοκτησία, στην καπιταλιστική ανάπτυξη, στην κυβερνητική εναλλαγή στο πλαίσιο του συστήματος). Ο εργοδοτικός-κυβερνητικός συνδικαλισμός λειτουργεί ως πέμπτη φάλαγγα στις γραμμές της εργατικής τάξης, όχι μόνο γιατί σε πολλές περιπτώσεις λειτουργεί ως προέκταση του εργοδοτικού και κρατικού μηχανισμού, αλλά κυρίως γιατί αναπαράγει και διαδίδει στις γραμμές της εργατικής τάξης όλη την ιδεολογική και πολιτική επιχειρηματολογία, τα διλήμματα και τους εκβιασμούς των μονοπωλίων, του αστικού κράτους και τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις.

Από την άλλη, η παρέμβαση των οπορτουνιστικών δυνάμεων στο συνδικαλιστικό κίνημα δυσχεραίνει τη συγκέντρωση δυνάμεων απέναντι στην κυρίαρχη πολιτική, ενώ πολλές φορές αξιοποιείται ως ο πιο κατάλληλος "αγωγός" περάσματος μιας σειράς επιλογών της αστικής τάξης. Χαρακτηριστικός γι' αυτό το τελευταίο είναι ο ρόλος των δυνάμεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο συνδικαλιστικό κίνημα. Συνετέλεσαν στην κυριαρχία στις "πλατείες των αγανακτισμένων" της λογικής "έξω τα κόμματα - έξω τα συνδικάτα", αποτέλεσαν βασικό συνδικαλιστικό στήριγμα της προσπάθειας ανάδειξης του ΣΥΡΙΖΑ στη διακυβέρνηση, ενώ ακόμα και μετά από την επίτευξη αυτής της κυβερνητικής εναλλαγής αποτέλεσαν βασικό συνδικαλιστικό στήριγμα της αστικής διαπραγμάτευσης, ψηφίζοντας σε ΔΣ και ΓΣ ακόμα και τη συμμετοχή στα φιλοκυβερνητικά συλλαλητήρια. Χαρακτηριστικό του ρόλου των οπορτουνιστικών δυνάμεων στο συνδικαλιστικό κίνημα είναι το γεγονός ότι σε πολλά σωματεία -ιδιαίτερα του κρατικού τομέα- "κατέβαιναν" και "κατεβαίνουν" σε κοινά "πλαίσια" με τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις η σύμπλευσή τους φτάνει μέχρι το βαθμό να σχηματίζουν κοινά ψηφοδέλτια (με πιο χαρακτηριστικό ίσως παράδειγμα το χώρο των εκπαιδευτικών) και κάνουν προτάσεις για σχηματισμό "αριστερών προεδρείων" μαζί με τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ. Η σύμπλευση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ στο συνδικαλιστικό κίνημα επεκτείνεται και στην από κοινού εχθρότητά τους απέναντι στο ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ.

Ας δούμε όμως λίγο πιο συγκεκριμένα τους εκλογικούς συσχετισμούς που διαμορφώνονται στο συνδικαλιστικό κίνημα τα τελευταία χρόνια. Τα στοιχεία που ακολουθούν είναι από τα αποτελέσματα των αρχαιρεσιών σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, τα οποία όμως πρέπει να έχουμε υπόψη ότι δεν αποτυπώνουν πιστά τις τάσεις στο επίπεδο των πρωτοβάθμιων σωματείων.

Η ΠΑΣΚΕ παρουσιάζει μεταξύ των δύο τελευταίων συνεδρίων των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ μείωση τόσο στον ιδιωτικό (από 47, 32 σε 33,87%) όσο και -ακόμα περισσότερο- στον κρατικό τομέα (από 44,65 σε 25,14%). Στη μείωση στη ΓΣΕΕ συνετέλεσε και η αποχώρηση ενός τμήματος από την ΠΑΣΚΕ στο 35ο Συνέδριο και η συγκρότηση της παράταξης ΕΜΕΙΣ, η οποία συγκέντρωσε το 7,47% των ψήφων. Ταυτόχρονα, η ΠΑΣΚΕ αποτελεί το βασικό τροφοδότη του ΜΕΤΑ σε στελέχη και ψήφους. Σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα έχουμε μετατόπιση ολόκληρων συνδυασμών της ΠΑΣΚΕ στο ΜΕΤΑ. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα στον κρατικό τομέα, όπου ένα κομμάτι της στο τελευταίο συνέδριο της ΑΔΕΔΥ μετατοπίστηκε στο ΜΕΤΑ. Επίσης, σε αρκετούς χώρους αλλάζει ονομασίες και πρόσωπα, κρατώντας βέβαια την ουσία των θέσεών της.

Αυτό που πρέπει να σημειωθεί, ωστόσο, είναι ότι, παρά τις απώλειές της, η ΠΑΣΚΕ παραμένει ο βασικός πυλώνας του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, ιδιαίτερα στον κρατικό τομέα και τις πρώην ΔΕΚΟ. Εξακολουθεί να έχει την πλειοψηφία σε μεγάλες Ομοσπονδίες κι Εργατικά Κέντρα, σε ΓΣΕΕ-ΑΣ+ΔΕΔΥ, εκμεταλλευόμενη και τους δεσμούς της με την εργοδοσία, τις διοικήσεις των επιχειρήσεων, τις πρώην ΔΕΚΟ, το κράτος και τα ευρωπαϊκά συνδικάτα.

Η ΔΑΚΕ σημειώνει σταθερότητα στον ιδιωτικό τομέα (από 24,27 σε 24,29%) και μείωση στον κρατικό τομέα (από 28,02 σε 22,10%). Συγκράτησε δυνάμεις αξιοποιώντας τα προηγούμενα χρόνια τη διακυβέρνηση της ΝΔ, αλλά και τους δεσμούς της με την εργοδοσία. Μαζί με την ΠΑΣΚΕ συγκροτούν το βασικό κορμό του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού. Προβλήματα συνοχής εμφανίζει το τελευταίο διάστημα κυρίως στον κρατικό τομέα, γεγονός στο οποίο συνετέλεσε και η απώλεια της διακυβέρνησης.

Το ΜΕΤΑ, όπως μετονομάστηκαν οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ στο συνδικαλιστικό κίνημα, σημειώνει αύξηση των δυνάμεών του τόσο στον ιδιωτικό (από 5, 96 σε 10,28%) όσο και στον κρατικό τομέα (από 9,97 σε 16,47%). Επισημαίνουμε επίσης ότι, ακόμα και μετά από την άνοδό της στα συνέδρια του 2013, η συνδικαλιστική επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ παραμένει σημαντικά χαμηλότερη από την πολιτική του επιρροή. Επίσης, ιδιαίτερη σημασία για τα παραπάνω ποσοστά έχει ότι καταγράφηκαν την περίοδο που ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ακόμα στην αντιπολίτευση. Το επόμενο (36ο) συνέδριο των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ θα είναι το πρώτο που θα αποτυπώσει σε κάποιο βαθμό την πραγματική μεταβολή της συνδικαλιστικής επιρροής του ΣΥΡΙΖΑ από την κυβερνητική διαχείριση που ασκεί από το Γενάρη του 2015.

Πρέπει ωστόσο να σημειωθεί ότι οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ σε μια σειρά κλάδους εκλέγουν αντιπροσώπους μέσα από ενιαία ψηφοδέλτια με την ΠΑΣΚΕ και τη ΔΑΚΕ και με τη στήριξη της εργοδοσίας (χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι τα σούπερ μάρκετ και οι ναυτιλιακοί υπάλληλοι). Επίσης, μετά από ένα διάστημα συνύπαρξης ΣΥΡΙΖΑ και ΛΑΕ στο ΜΕΤΑ, δημιουργείται τώρα νέα παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ με την ονομασία ΣΥΜΜΑΧΙΑ.

Οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, οι οποίες αποτελούν και το βασικό κορμό της παρέμβασης του οπορτουνισμού στο συνδικαλιστικό κίνημα (μαζί με τις δυνάμεις της ΛΑΕ), παρουσιάζουν μικρή αύξηση των δυνάμεών τους στον ιδιωτικό τομέα (κερδίζοντας 2 ψήφους στις εκλογές της ΓΣΕΕ), παραμένοντας ωστόσο με μικρές δυνάμεις. Στο χώρο του κρατικού τομέα, όπου έχουν πιο συγκροτημένη παρουσία, παρουσίασαν μείωση των δυνάμεών τους (από 11,40 σε 9,82%), πιεζόμενοι από την ανοδική τάση της συνδικαλιστικής επιρροής του ΣΥΡΙΖΑ με τον οποίο σε μεγάλο βαθμό αποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία. Στο χώρο των εκπαιδευτικών του κρατικού τομέα και ιδιαίτερα των δασκάλων, ωστόσο, διατηρούν σημαντική δύναμη και αύξησαν τις δυνάμεις τους, οδηγώντας μάλιστα τον κάδο σε αγώνες που, λόγω του τρόπου οργάνωσης και των αιτημάτων τους, αντί να βοηθήσουν, οδήγησαν στον παραπέρα εκφυλισμό του κινήματος.

Όσον αφορά την εκλογική επιρροή των δυνάμεων που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, παρουσίασαν αύξηση τόσο στον ιδιωτικό (από 20,57 σε 21,96%) όσο και στον κρατικό τομέα (από 11,40 σε 13,15%). Σε αντίθεση με τις δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, το ΠΑΜΕ έχει εδραιωθεί στη συνείδηση ευρύτερων εργατικών μαζών ως ο αγωνιστικός πόλος στο συνδικαλιστικό κίνημα, έχει ανεβάσει το κύρος του μέσα στους εργαζόμενους. Επίσης, την ίδια στιγμή που ο εργοδοτικός-κυβερνητικός συνδικαλισμός εκτός από το κύρος του χάνει και τη δυνατότητα κινητοποίησης εργαζομένων που σε κάποιο βαθμό είχε παλιότερα, το ΠΑΜΕ έχει αυξήσει -αν και όχι θεαματικά- τη δυνατότητά του να κινητοποιεί εργαζόμενους σε αγωνιστική γραμμή σύγκρουσης, όπως έδειξαν και οι ανταγωνιστικές πρωτοβουλίες που πήρε.

Ιδιαίτερα στην εξαιρετικά δύσκολη περίοδο της μαζικής εναπόθεσης ελπίδων στο ΣΥΡΙΖΑ για το ξεπέρασμα των συνεπειών της καπιταλιστικής κρίσης, που επέφερε νέα γενική αποδυνάμωση των συνδικάτων στη χώρα μας - με παρόμοιες τάσεις να κυριαρχούν την ίδια περίοδο για άλλους λόγους και στην Ευρώπη- το ΠΑΜΕ συγκράτησε και σε αρκετούς κλάδους ενίσχυσε τις δυνάμεις του. Η μικρή αύξησή του θα ήταν μεγαλύτερη αν η καπιταλιστική κρίση δε συρρίκνωνε απότομα κάποιους κλάδους (με συνέπεια και τη μείωση των ψηφισάντων σε αυτούς) όπου το ΠΑΜΕ είχε σημαντικές δυνάμεις, όπως οι κλάδοι των Οικοδόμων, του Μετάλλου, της Κλωστοϋφαντουργίας, του Καπνού.

Από την άποψη των ποσοστών, τα ψηφοδέλτια που στηρίζονται από το ΠΑΜΕ συσπειρώνουν το 1/3 των συνδικαλισμένων εργαζομένων (για μια σειρά λόγους που έχουν αναφερθεί και θα αναφερθούν και στη συνέχεια τα εκλογικά ποσοστά του ΠΑΜΕ σε Ομοσπονδίες κι Εργατικά Κέντρα δεν αποτυπώνουν το πραγματικό ποσοστό των συνδικαλισμένων εργαζόμενων που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ). Εκτός από το ποσοτικό στοιχείο, ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός ότι πρόκειται για το πιο οργανωμένο, μαχητικό, πειθαρχημένο και ταξικά προσανατολισμένο τμήμα της εργατικής τάξης.

Όχι μόνο από τα στοιχεία των συσχετισμών, αλλά και από τους αγώνες (τόσο τους κλαδικούς όσο και τους γενικούς), επιβεβαιώνεται ότι υπάρχει ένα σημαντικό κομμάτι των εργαζόμενων που, ανεξάρτητα από το βαθμό κατανόησης, συμφωνεί σε γενικές γραμμές με τη γραμμή πάλης που εκφράζει το ΠΑΜΕ στο συνδικαλιστικό κίνημα. Ως ένα βαθμό, αυτοί οι εργαζόμενοι απορρίπτουν το επιχείρημα ότι η καπιταλιστική ανάπτυξη θα τους ευνοήσει, αρνούνται τους ιμπεριαλιστικούς μονόδρομους, δεν υποτάσσονται στην τρομοκρατία και τις κάθε είδους πιέσεις κι εκβιασμούς, δείχνουν αντοχή.

Το κομμάτι αυτό των εργαζομένων, τόσο συνολικά όσο και σε κάθε κλάδο, αποτελεί την απαραίτητη κρίσιμη μάζα για την αναγκαία κι επείγουσα ανασύνταξη του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος.