Το μαυσωλείο

Αν το μπλοκ δε λεγόταν σφυροδρέπανο, μπορεί να το έβγαζα μαυσωλείο, εν είδει αυτοσαρκασμού, για να ταιριάζει με το απολίθωμα και να τη «σπάει» εξ αρχής σε όσους μετά δυσκολίας ανέχονται οτιδήποτε παλαιοκομμουνιστικό. Μαυσωλείο σαν κι αυτό που κλείσαμε το βλαδίμηρο -μαζί με τον ιωσήφ για ένα διάστημα- και κατ’ άλλους την ίδια την επανάσταση, που πνίγηκε στη φορμόλη της γραφειοκρατίας.

Και τώρα που η ζωή έφερε τα πάνω κάτω, εδραιώνοντας την εξουσία των πάνω, τώρα που η νέα τάξη πραγμάτων αποκατέστησε την παλιά, ταξική κοινωνία της εκμετάλλευσης, που σαπίζει εις βάρος μας, το μαυσωλείο αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία για τους κομμουνιστές, ως τελευταίο απομεινάρι της εποχής των άκρων και του σύντομου εικοστού αιώνα, όπως λέει ο χομπσμπάουμ.

Και τα ερωτήματα προκύπτουν εύλογα κι αμείλικτα. Τι δουλειά είχαμε εμείς, μαρξιστές άνθρωποι, με τα φαραωνικά έθιμα, που έδιναν πάτημα στους αστούς και το βιτφόγκελ να μιλάν για ασιατικό τρόπο παραγωγής; Θα έτριζαν τα κόκαλα του βλαδίμηρου, μες στο κουτί του, αν μπορούσε να δει γύρω του και να καταλάβει όσα έγιναν. Είναι επαρκές άλλοθι η ρώσικη καθυστέρηση; Πώς μπλέξαμε το δια ματ με δοξασίες και μορφές συνείδησης που αντιστοιχούν σε προκαπιταλιστικές κοινωνίες;

Αν κι ο ιμπεριαλισμός, ως καπιταλισμός που αρχίζει να σαπίζει στο μονοπωλιακό του στάδιο, έχει και αυτός ως βασικό του στήριγμα τη μαζική αποχαύνωση κι ευνοεί εξίσου μεταφυσικές ανησυχίες και κάθε μορφή παραλογισμού, όπως οι ιδεοληψίες περί μετενσάρκωσης.
Κι είναι μάλλον ζήτημα χρόνου να γυριστεί κάποια ταινία, που να αναβιώνουν οι μπολσεβίκοι, όπως στο τζουράσικ παρκ, από το dna του βλαδίμηρου, και να κατακλύζουν τη γη, για να επιβάλλουν σε παγκόσμια κλίμακα δικτατορία του προλεταριάτου. Προτεινόμενος τίτλος, ο πάγος έσπασε, κατηγορία πολιτικό θρίλερ.
Να δούμε πόσα αμερικανάκια θα το πιστέψουν και θα τρέξουν να κρυφτούνε κάτω απ΄ το κρεβάτι. Ή να το γράψουν στο τουίτερ, αν είναι κατά βάθος κρυπτοκομμουνιστές.

Αν όμως τα αστικά επιτελεία συζητάν ανοιχτά ως ενδεχόμενο και σχεδιάζουν το κλείσιμο του μαυσωλείου, δεν το κάνουν γιατί έχουν τέτοιου είδους ανησυχίες, αλλά γιατί γνωρίζουν ότι τα μνημεία έχουν αξία, ως προς αυτό που συμβολίζουν και θέλουν να σβήσουν τη συλλογική μνήμη, από τη λαϊκή συνείδηση. Κι εδώ είναι ο κόμπος του ζητήματος σήμερα. Γιατί μπορεί να είμαστε ή να δηλώνουμε υλιστές, αλλά δε γίνεται να αγνοήσουμε τα σημαινόμενα και το διακύβευμα της υπόθεσης, που είναι πολύ ευρύτερο απ’ την άψυχη μούμια του βλαδίμηρου.

Οι πιο πονηροί αστοί χρησιμοποιούν το μαυσωλείο για να μας επιτεθούν ιδεολογικά. Πήραμε λέει το ένα τρίτο του πλανήτη, το απολιθώσαμε και το κλείσαμε στην κατάψυξη της σιβηρίας, για να συντηρήσουμε ζωντανή την εξουσία μας, που ήταν γεμάτη συντηρητικά ένστικτα, ενάντια στο επιχειρείν και τα ατομικά δικαιώματα.

Πλήρης αντιστροφή των πραγμάτων, από τη νέα τάξη τους, που είναι παλιά όσο κι ο καπιταλισμός αλλά μας της σερβίρουν για φρέσκια, με σάλτσα από μπαγιάτικες ανανεώσεις, για να σκεπάσουν τη μπόχα από την κρίση και τα σκάνδαλά του. Κι είναι αυτή ακριβώς η τάξη που έσπευσε να κλείσει την ιστορία σε μαυσωλείο και να κηρύξει με στόμφο το τέλος της.

Αλλά η ιστορία είναι από μόνη της ένα είδος μαυσωλείου, από την ανάποδη, που κρατάει άσβεστη τη μνήμη, κι ελπίδες μέσα στη φορμόλη, στον πάτο του κουτιού της πανδώρας, που άνοιξε με τους ανέμους της αλλαγής. Και τις κρατάει εκεί, όσο ζούμε την εποχή των τεράτων, όπως τη λέει ο γκράμσι, όπου το καινούριο παλεύει να γεννηθεί και το παλιό παλεύει να πάρει παράταση, παρασιτώντας εις βάρος του κόσμου της εργασίας, σα βρικόλακας.

Μιλώντας λοιπόν για μαυσωλεία και μνήμες, ο ρίζος έχει καθημερινά μια τέτοια στήλη, εν είδει μαυσωλείου –αν και οι χυδαίοι αντιλακεδαιμόνιοι τις θεωρούν όλες τέτοιες- σα δισέλιδο εικονοστάσι αγίων του κομμουνιστικού κινήματος, όπου μπορείς να βρεις προσφορές κι αφιερώσεις αναγνωστών, στη μνήμη διάφορων κομμουνιστών: από τον κάππο και το βελουχιώτη, μέχρι τον στάλιν και το φλωράκη, ή και τον κοτζαρίδη, στις πλέον πρόσφατες. Μία στήλη που είναι κριτήριο για κάθε σφο, για το αν ξεκοκαλίζει το ρίζο μέχρι την τελευταία του σταγόνα. Και δεν είναι λίγοι αυτοί που το κάνουν, διαβάζοντας μέχρι και τα μνημόσυνα.

Σε ένα φύλλο όμως, πριν από δύο εβδομάδες περίπου, πέρα από την καθιερωμένη στήλη με τις νεκρολογίες, υπήρχε μία επιπλέον σελίδα αντίστοιχης θεματολογίας στα διεθνή, για να καλύψει το ρεπορτάζ, από μια σειρά θανάτων, που έπεσαν μαζί σαν περονόσπορος, στα πλαίσια της επετείου για τα 20χρονα της τελευταίας πράξης της αντεπανάστασης της εσσδ.

Τότε που στην ελλάδα επαναπατριζόταν το φέρετρο του ζαχαριάδη, με τη γενιά της τασκένδης να φωνάζει συνθήματα για το στάλιν και τη σοβιετία που ψυχορραγούσε. Το κόμμα έκανε το 14ο συνέδριό του, που δεν ήταν πλήρως απαλλαγμένο από τη ρεφορμιστική σκουριά των προηγούμενων, αλλά σηματοδοτούσε μια πορεία ανασυγκρότησης. Κι ο ρίζος κυκλοφορούσε με το ιστορικό πρωτοσέλιδο, ψηλά τη σημαία σύντροφοι, την ίδια στιγμή που την υπέστελλαν οι σοβιετικοί στο κρεμλίνο.
Αυτά τα δυο τελευταία ήταν κι η βασική προσφορά του χαρίλαου στο κόμμα, στην πιο κρίσιμη καμπή της ιστορίας του –αν και φέρει εξίσου μεγάλη, προσωπική ευθύνη για το πώς και με τι όρους φτάσαμε ως εκεί.

Το ενδιαφέρον λοιπόν σε εκείνη τη σελίδα, ήταν πρωτίστως η εναλλαγή συναισθημάτων για τους τρεις θανάτους, που σχεδόν συνέπεσαν χρονικά.
Απ’ το μετριοπαθές συλλυπητήριο μήνυμα για τον κιμ γιονγκ ιλ και τις ανησυχίες για τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς στην χερσόνησο της κορέας, που έπιαναν περισσότερο χώρο, στο ένθερμο συλλυπητήριο για τον γραμματέα του νέου κκ γιουγκοσλαβίας. Κι από εκεί στην ψυχρή, τυπική αναγγελία με τίτλο πέθανε ο αντικομμουνιστής χάβελ, και μπόνους μία σύντομη εξιστόρηση του αντεπαναστατικού του βίου.

Ο συναγωνιστής, ο σύντροφος κι ο ταξικός εχθρός.
Για τον οποίο ίσως ο συντάκτης του ρίζου να μπήκε στον πειρασμό να γράψει το γνωστό αναρχικό σύνθημα για την τελευταία κατοικία του χάβελ. Αλλά τελικά κράτησε τη δεοντολογία κι απλώς το εννόησε χωρίς να το γράψει.

Η ίδια χρονική συγκυρία προκάλεσε άλλου είδους προβλήματα στους τσέχους συντρόφους. Εκεί ο πρόεδρος του κκ βοημίας-μοραβίας κλήθηκε σε απολογία από τις αρχές για το συλλυπητήριο προς τη λδ της κορέας για το θάνατο του κιμ. Και το 'άλλοθί' του ήταν ότι η χώρα διατηρεί διπλωματικές χώρες με την κορέα κι ότι τήρησε κανονικά το λεπτό σιγής στο κοινοβούλιο, στη μνήμη του χάβελ (χωρίς αποδοκιμασίες και συνθήματα, όπως θα του άξιζε. Λέω εγώ).

Στην ελλάδα πολλοί ήταν αυτοί που ζήλεψαν τη στάση των τσέχικων αρχών και θα επιθυμούσαν παρόμοια αντιμετώπιση για το συλλυπητήριο μήνυμα του κκε. Αλλά, δυστυχώς για αυτούς, δεν έχουμε φτάσει εκεί ακόμα.
Κάποιοι άλλοι το πήγαν παραπέρα κι έδρεψαν την ευκαιρία απ’ το θάνατο του γιονγκ ιλ, τις αντιδράσεις του λαού και την οικογενειοκρατία των κιμ, για να χύσουν χολή για τον υπαρκτό που γνωρίσαμε.

Ειδικά για το τελευταίο όμως, ουδέν ψευδέστερον. Αρκεί μια ματιά στις νεκρολογίες του 11’ και το βιογραφικό σημείωμα της σβετλάνας αλληλούγεβα για να το καταδείξει.

Η κόρη του στάλιν σβετλάνα, δεν κατέληξε με κάποιο πόστο στην εξουσία, αλλά αντιφρονούσα στην άλλη όχθη του ατλαντικού. Κι ο αδερφός της, έπεσε στα χέρια των ναζί κατά τη διάρκεια του β’ παγκόσμιου πολέμου, αλλά ο στάλιν αρνήθηκε να τύχει ο γιος του ειδικής μεταχείρισης και να τον ανταλλάξει με γερμανούς αξιωματικούς, που ήταν αιχμάλωτοι των σοβιετικών.

Αλλά μερικά στερεότυπα είναι πολύ δύσκολο να τα σπάσεις. Άντε να εξηγήσεις πχ σε ένα ετερώνυμο, αγανακτισμένο πλήθος που κραδαίνει κρεμάλες, έξω από τη βουλή ότι η μόνη φορά στα χρονικά που τιμωρήθηκε επί της ουσίας ένα τμήμα της κρατικής γραφειοκρατίας ήταν επί στάλιν στη σοβιετική ένωση. Το στερεότυπο του γραφειοκρατικού θερμιδώρ είναι περίπου ανίκητο.

Η περσινή ήταν γενικώς μια χρονιά σημαντικών απωλειών. Από τις προαναφερθείσες, μέχρι τον καλλιτεχνικό χώρο (βέγγος, ρασούλης, παπάζογλου) και το –ξανά μανά- τέλος της μεταπολίτευσης με το θάνατο του κύρκου και της ελευθεροτυπίας.
Το επόμενο χρονικό διάστημα η κε του μπλοκ σκοπεύει στο μέτρο των δυνατοτήτων της να ασχοληθεί επιλεκτικά με κάποιες από αυτές και να αναδείξει τη σημασία και σημειολογία τους. Αν κι από τα λόγια μέχρι την πράξη, υπάρχει μεγάλη απόσταση.

Η κόρη μου η αποστάτρια

Το σύστημα με τις πολλαπλές επιλογές στην ψηφοφορία ανοίγει νέους ορίζοντες στην επιστήμη της σοβιετικής στατιστικής. Αν κι η συμμετοχή έπεσε εκ νέου ελαφρώς, στο σύνολο οι ψήφοι βγάζουν άθροισμα 41. Και τα αντίστοιχα ποσοστά κοντά 300%.
Βολεύει και για εκλογομαγειρέματα. Πχ η επιρροή των υποψηφίων της ψηφοφορίας μπορεί να υπολογίζεται είτε δια του 14 είτε δια του 41, ανάλογα με το αν απολαμβάνουν της εύνοιας της κε του μπλοκ ή όχι.
Σε επόμενο δημοψήφισμα θα δοκιμαστεί και η κατάργηση του σταυρού με την κατάρτιση ψηφοδελτίων και συνδυασμών με έτοιμες λίστες από τα πριν που θα κατεβαίνουν απλώς για έγκριση (ήδη έγινε μια προεργασία που μέτρησε θετικά βήματα σε αυτή την ψηφοφορία με τις πολυπρόσωπες κλίκες). Το δια βοής δεν ανήκει ακόμα στις κατακτήσεις της σάιμπερδημοκρατίας (κατά τον όρο σοσιαλδημοκρατία).

Χωρίς σταυρό γίνονταν κι οι εκλογές επί ανδρέα στα 80'ς που ακόμα κι από αυτή την άποψη ήταν απίστευτη εποχή. Προσωπικές εκστρατείες και μ-λ-κίες...
Το παρήγορο είναι ότι το κόμμα παρά την αλλαγή του εκλογικού συστήματος και την επαναφορά του σταυρού έχει μείνει βασικά στο προηγούμενο καθεστώς με τις λίστες.
Όπου οι ψηφοφόροι είναι ατίθασοι ή όχι καλά συγκεντρωμένοι κατά την επιλογή τους ("συγκεντρώσου..." που λέει και το ανέκδοτο με τους μεθυσμένους και σόρι που δεν καταλαβαίνετε ιησού όσοι δεν το ξέρετε) τα αυθόρμητα λάθη διορθώνονται μετεκλογικά με ροτέισον και τις απαραίτητες αλλαγές.

Πάντα ωστόσο θα με τρώει η αμφιβολία (αχώριστος σύντροφος κάθε σωστού κουμουνιστή) αν έπρεπε να τεθεί πιο επιτακτικά το ερώτημα. Με διατύπωση του στιλ "είστε σε ένα δωμάτιο με όλους αυτούς κι έχετε ένα πιστόλι με μία μόνο σφαίρα. Πώς θα διαλέξετε να την αξιοποιήσετε;" ή "έχετε μια απόφαση εκτόπισης για τα γκούλαγκ με ανοιχτό αποδέκτη. Ποιο όνομα θα συμπληρώνατε".
Αλλά αυτά τα αιμοβόρικα δεν ταιριάζουν σε δημοκράτες αριστερούς.
Βάζω και τον εαυτό μου μέσα, εξαιρώντας την περίπτωση του λουίς φίγκο που δεν εμπίπτει στις ανθρώπινες ευαισθησίες μου, μολονότι διατηρεί ακόμα κάρτα μέλους της μπαρτσελόνα.

Η κλίκα ανδρουλάκη-δαμανάκη-φαράκου και σια ήταν λογικό φαβορί για την πρώτη θέση. ο λαός του κκε δεν ξεχνά τι σημαίνει αριστερά (σκέτο χωρίς πάγο σιβηρίας) και δη ο συνασπισμός της.
Το γεγονός ότι ο κοτζιάς βγήκε από τα αριστερά αλλά κατέληξε στο ίδιο σημείο (πασοκ για 3 από τους 4 και η μεγάλη οικογένεια της σοσιαλδημοκρατίας εν γένει που τους αγκαλιάζει όλους) αποδεικνύει -κάπως εκχυδαϊσμένα η αλήθεια είναι- για το φανατικό ακροατήριο την κατάντια και τον κατήφορο που περιμένει όσους αφήσουν το μαντρί. Οι άσωτοι αποστάτες πέφτουν νομοτελειακά στα δόντια του λύκου του οπορτουνισμού με τον οποίον κλείνουν ντιλ και του πουλάν την ψυχή τους για να μην τους φάει.
Παρά τα σωστά συμπεράσματα στα οποία καταλήγουμε ωστόσο, η μέθοδος αυτή είναι ελαφρώς σπεκουλαδόρικη γιατί αφήνει στους ορθόδοξους που μένουν εντός μαντριού το ρόλο του προβάτου. Γι' αυτό η επιστημονικότητά της ελέγχεται.

Επί της ευκαιρίας να ασκήσω δημόσια και την αυτοκριτική μου για την παράλειψή μου να συμπεριλάβω την κομματικά ορθή και εγκεκριμένη υποψηφιότητα της κεδα και του κοψίδη που θα κέρδιζε αναμφισβήτητα και ανυπόκριτα την αγάπη σας.

Ο λουίς φίγκο που ισοψηφεί στην πρώτη θέση παίζει ουσιαστικά εκτός συναγωνισμού. Κερδίζει δικαιωματικά (πέρα από τα αργύρια) τον τίτλο του μεγαλύτερου προδότη όλων των εποχών ξεπερνώντας κατά πολύ σε αναγνωρισιμότητα ιούδα και εφιάλτη.
Συμπεριλαμβάνεται όμως στην ειδική κατηγορία "προδότες του κινήματος" λόγω μπάρτσα.

Κατά τα άλλα οι αθλητικές υποψηφιότητες δεν σας συγκίνησαν ιδιαίτερα. Θα πω όμως δυο λόγια με την ευκαιρία.
Για τη γυμνάστρια νάντια κομανέντσι που στο μόντρεαλ τερμάτισε τα μηχανήματα της ωμέγα που κατέγραφαν μέχρι 9.90 και δεν προέβλεπαν δεκαρι, ακούγονταν διάφορα πικάντικα κομμουνιστικά γκόσιπ για τις σχέσεις της με τον γιο του τσαουσέσκου που δεν είμαι πολύ σίγουρος ότι ήταν σε αμοιβαία εθελοντική βάση. Σε κάθε περίπτωση όμως της εξασφάλισαν τα μέσα για να αυτομολήσει στη δύση όπου ζει μέχρι σήμερα ούσα πρέσβειρα σε μια παπαριά (με το συμπάθειο) που μου διαφεύγει. Πιθανότατα του αντικομμουνισμού και της ανυπαρξίας.

Όσο για τον πούσκας, η ευαίσθητη δημοκρατική του καρδούλα δεν άντεξε την διεθνιστική σοβιετική βοήθεια (sic) στην χώρα του την ουγγαρία και για αυτό έπνιξε τον πόνο του στην ελεύθερη φασιστική ισπανία κι αργότερα στην ελλάδα επί επταετίας με τη χούντα και το ουέμπλεϊ. Αυτό που δεν είναι ευρύτερα γνωστό είναι ότι πριν καταλήξει στη ρεάλ μαδρίτης διαπραγματευόταν κι είχε περίπου συμφωνήσει με τον εθνικό πειραιώς...(!)

Με συγκίνησαν ιδιαίτερα οι σύντροφοι που (εκ)τίμησαν την τετραπλή υποψηφιότητα των κύρτσου, πάγκαλου, βίσση και φασούλα και το κοινό κομμουνιστικό παρελθόν τους, όταν η κνε ήταν περίπου μόδα και απαραίτητη προϋπηρεσία για όσους αριβίστες ήθελαν επιπλέον αγωνιστικά προσόντα για να εξαργυρώσουν στη συνέχεια.
Για την βίσση θα ήθελα να πω ότι πριν γνωρίσει τον καρβέλα τραγουδούσε κουγιουμτζή και τα χρόνια της υπομονής στο πλευρό του νταλάρα(!), ενώ για το φασούλα να προσθέσω ότι διετέλεσε μαθητής της μάνας μου η οποία πάντως δε φέρει την παραμικρή ευθύνη για την τελική διαμόρφωση του χαρακτήρα του αντρός και την μετέπειτα πορεία του που αποτυπώθηκε ανάγλυφα σε σχετικό σύνθημα των παοκτζήδων (μια μέρα θα το γράψει η ιστορία, ένας μ...ς δύο μέτρα δεκατρία, πρόδοσε λαό και ιστορία...). Ο αστικός μύθος αναφέρει μάλιστα ότι χρειαζόταν να ανέβει στην έδρα με τα παπούτσια για να τον κοιτάξει κατάματα.

Εγώ πάντως ψήφισα τον αντιδραστικό αντιδραστήρα υπ' αριθμόν 4 του τσέρνομπιλ και ο δεύτερος που το έκανε κερδίζει ένα κείμενο παραγγελία με θεματική της αρεσκείας του, αρκεί να βρει τρόπο να μου το κοινοποιήσει.
Πέρα από την προδοσία του πάντως ο εν λόγω αντιδραστήρας τίναξε στον αέρα το ιδεολόγημα φούσκα του γκόρμπι περί γκλάσνοστ και διαφάνειας. Εδώ πέρασαν τριάντα μέρες από το ατύχημα κι αν δεν το έπαιρνε χαμπάρι η σοσιαλιστική(sic) σουηδία που έκανε δικές της ατμοσφαιρικές μετρήσεις, ίσως να μην ανακοινωνόταν ποτέ. Η γκλάσνοστ χρησίμευσε μόνο για να φάνε τίμιους μπρεσνιεφικούς αγωνιστές σαν τον λιγκατσόφ και τον νικολάι κολόφ...

Για το τέλος αυτής της ανάλυσης αφήσαμε την σβετλάνα αλληλούγιεβα, γνωστή κι ως κόρη του στάλιν, που αξίζει μια ειδική αναφορά.
Ακόμα και σήμερα μου έχει μείνει η απορία αν έφυγε επειδή ήταν αντιφρονούσα και φίδι που ο πατερούλης (της) έτρεφε στον κόρφο του, ή άτυχο θύμα των χρουτσοφικών διώξεων (sic) και των κατασταλτικών οργίων στα πλαίσια της αποσταλινοποίησης (δεύτερο sic). Αγνοώ και το πότε ακριβώς αυτομόλησε, το οποίο ίσως να βοηθούσε.
Ίσως πάντως να φταίνε τα δύσκολα παιδικά της χρόνια. Για κάποιους ο στάλιν είναι εφιάλτης και σαν ιδέα μόνο, πόσο μάλλον να τον είχαν και πατέρα τους.
Ίσως πάλι να της είχε λείψει η πατρική στοργή, γιατί τη μοιραζόταν με εκατομμύρια σοβιετικούς και κομμουνιστές που θεωρούσαν τον στάλιν πατερούλη τους.

Στις επιστολές που έγραψε όσο ήταν στη δύση πάντως δύο πράγματα γίνονται φανερά: η τρυφερότητα για τις οικογενειακές στιγμές με τον πατέρα της (ε, ναι λοιπόν ήταν άνθρωπος) και η περιγραφή της απέριττης λιτότητας που χαρακτήριζε τη ζωή του πατέρα της αλλά και των υπόλοιπων ηγετικών στελεχών του κόμματος (κι αυτό είναι μακράν το πιο σοβαρό σημείο αυτού του σημειώματος). Εντάξει, δεν ανήκε και στη γενιά των 700 ο στάλιν όπως βγήκε ανέκδοτο για το δικό μας τον ρουσσώ(πουλο), αλλά πέρα από τα απαραίτητα προς το ζην και μια ντάτσα στη κριμαία για το καλοκαίρι δεν είχε προσωπική περιουσία. Ίσως μάλιστα η αλληλούγιεβα να πήγε στη δύση για να κάνει αυτό ακριβώς που δεν μπορούσε στη σοβιετική ένωση: περιουσία...
Σε κάθε περίπτωση θέμα σύγκρισης με τα δεδομένα των αδιάφθορων έντιμων πολιτικών του δυτικού κόσμου απλώς δεν υφίσταται. Ίσως ούτε καν με τα ηγετικά στελέχη του κκσε μετά το διαβόητο εικοστό...

Υγ: η υποψηφιότητα του στάλιν και της κλίκας του δεν συγκέντρωσε καμία ψήφο κι αυτό είναι κομματικά σωστό και εγκεκριμένο (κατά το πολίτικαλυ κορεκτ).
Ωστόσο ένας άλλος αστικός μύθος (ένας ακόμη) αναφέρει ότι επί σοβιετικής ένωσης όσοι υποψήφιοι συγκέντρωναν περισσότερες ψήφους από τον στάλιν σε διάφορα συνέδρια και ψηφοφορίες δεν είχαν και πολύ καλή τύχη στη συνέχεια.
Σε αυτή την ψηφοφορία τον πέρασαν βασικά όλοι, οπότε τη συνέχεια μπορούμε να τη φανταστούμε. Το 70% των υποψηφίων θα ακολουθήσει πιθανότατα τη μοίρα του 70% της κε του 17ου συνεδρίου των νικητών (πριν τη διετία με τις εκκαθαρίσεις).
Εντάξει, για την κόρη του θα το σκεφτεί.
Δεν είναι δα και κανα άσπλαχνο (πα)τέρας ο πατερούλης...