Το συνέδριο του ΕΚΑ

Κανονικά το σημερινό σημείωμα έπρεπε να είναι αφιερωμένο στον Κηλαηδόνη -αλλά προηγείται το ρεπορτάζ. Κι ο τίτλος του να έχει κάποιο λογοπαίγνιο-ρίμα με την Αλέκα, το Μεντρέκα ή τον Κώστα Πρέκα. Πχ εμείς πρωτιά στο ΕΚΑ κι εσείς με Κώστα Πρέκα -όποιοι κι αν είστε εσείς. Αλλά για αυτό το σκέλος πρέπει να περιμένουμε να επιβεβαιωθεί στην πράξη-κάλπη.

Όσα ακολουθούν παρακάτω για το... επαναληπτικό συνέδριο του ΕΚΑ, είναι μεταφορά της μεταφοράς, με τη μέθοδο του σπασμένου τηλεφώνου, οπότε μπορεί να χάνουν κάτι στη διαδρομή, συμπληρώνοντας δημιουργικά τα κενά, ωστόσο διατηρούν την αξιοπιστία τους, ως προς την ουσία, και τη βαρύτητα-σημασία τους.

Θυμίζω πως το συνέδριο είχε διεξαχθεί κανονικά, αναδεικνύοντας πρώτη δύναμη το ψηφοδέλτιο που πρόσκειται-συσπειρώνεται στο ΠΑΜΕ, αλλά ακυρώθηκε με απόφαση-παρέμβαση της τυφλής και αδΕΚΑστης (ξέχασα να πω ταξικά αμερόληπτης κι ανεξάρτητης) δικαιοσύνης, μετά την καταγγελία του σωματείου της ΑΛΦΑ-ΜΠΑΝΚ. που είχε αποκλειστεί από το συνέδριο, γιατί καταμέτρησε στις αρχαιρεσίες του επιστολικές ψήφους (που τρέχα γύρευε να αποδείξεις την εγκυρότητά τους). Κι έχει ενδιαφέρον γιατί το ζήτημα επανήλθε -θα δούμε πως- εκ νέου στο προσκήνιο.

Σημειώνω παρεμπιπτόντως, πως δε γίνεται κάποια ειδική εξαίρεση εις βάρος αυτού του σωματείου, αλλά υπάρχουν δεκάδες περιπτώσεις αποκλεισμού σωματείων για τον ίδιο λόγο, καθώς εδώ και δύο συνέδρια έχει παρθεί απόφαση να μη γίνονται δεκτά νέα μέλη-σωματεία που δεν πληρούν αυτόν τον κανόνα.

Πριν από αυτό όμως, βρέθηκαν στο επίκεντρο οι φασίστες-χρυσαυγίτες ενός σωματείο σεκιουριτάδων, κι η κινητοποίηση των μελών της ΟΡΜΑ (κάτι αναρχοσυνδικαλιστές αν δεν απατώμαι) που συγκεντρώθηκαν για να τους υποδεχτούν και βασικά να τους φτύσουν με μίσος ταξικό, καθώς περνούσαν από μπροστά τους. Στα ευτράπελα συμπεριλαμβάνεται κι ο ισχυρισμός μιας συνέδρου -αν κατάλαβα καλά- ότι ένας από αυτούς (τους φασίστες) έχει βάλει μεν την υπογραφή του για τη συγκρότηση του σωματείου, αλλά (ω με συγχωρείτε) ήταν τυχαίο και δεν έχει στην πραγματικότητα σχέση με αυτό. Άλλο τώρα αν τυγχάνει να είναι από τους κατηγορούμενους στη δίκη της Χρυσής Αυγής, που βρίσκεται σε εξέλιξη αυτές τις μέρες.

Αυτοί οι σεκιουριτάδες λοιπόν μίλησαν μεν, πατάχθηκαν δε και αποκλείστηκαν πανηγυρικά. Το ζήτημα ήταν με ποιον τρόπο και ποιο σκεπτικό θα επικυρωθεί ο αποκλεισμός τους. Πάρθηκε αρχικά λοιπόν μια ομόφωνη απόφαση εις βάρος τους, γιατί έχουν σύρει το ΕΚΑ στα δικαστήρια, ζητώντας-διεκδικώντας το ευτελές ποσό των 300 χιλιάδων ευρώ. Κι επειδή προφανώς το ποσό αυτό δεν υπάρχει κι ούτε μπορεί να βρεθεί, πρακτικά ζητάνε να κλείσει και να πάψει να λειτουργεί το ΕΚΑ -θεωρώντας ότι αυτό συνιστά δικαίωσή τους. Οπότε έθεσαν αυτομάτως εαυτούς εκτός ΕΚΑ.

Αποκλείστηκαν λοιπόν ομόφωνα για αυτό, για να προσθέσει ο δικός μας πως δεν αρκεί να βασιστεί η απόφαση σε αυτό το "τεχνικό" σημείο, αλλά πρέπει να βγει και μια απόφαση που να εξηγεί πως αποκλείονται από το συνέδριο για πολιτικούς λόγους, βασικά επειδή είναι φασίστες -ακόμα κι αν δεν υπήρχε στη μέση το θέμα της μήνυσής τους προς το ΕΚΑ. Κι αν ήταν ίσως αναμενόμενα τα "άλλα λόγια να αγαπιόμαστε" της ΔΑΚΕ, εξίσου αποκαλυπτικά ήταν και τα μισόλογα του Συριζαίου και της παράταξής του, που ούτε καν σε ένα απλό αντιφασιστικό "μέτωπο" δεν μπορεί να φανεί πολιτικά συνεπής (ή μάλλον το κάνει από την ανάποδη μπάντα).

Περνάμε και στο σωματείο της ΑΛΦΑ-ΜΠΑΝΚ (ΑΜ) που κέρδισε την προσφυγή του (και πέτυχε την ακύρωση του συνεδρίου) λέγοντας ότι μπορεί να αποδείξει με χαρτιά και στοιχεία την ταυτότητα των επιστολικών ψηφοφόρων (που ήταν αληθινοί κι όχι μουσαντένιοι για να αλλοιώσουν τους συσχετισμούς). Ήρθαν λοιπόν στο επαναληπτικό συνέδριο, δικαιωμένοι, και (δε χρειάζεται ιδιαίτερη φαντασία, αλλά) μαντέψτε: ΔΕΝ έφεραν τα περιβόητα χαρτιά που θεωρητικά αποδεικνύουν το δίκιο τους. Κι έτσι πήραν προθεσμία να τα προσκομίσουν μέχρι αύριο, Τετάρτη, αλλιώς θα αποκλειστούν εκ νέου.

Οι εκπρόσωποι της ΑΤΕ (εξωκοινοβούλιο-Ανταρσυα) όμως -που αν δεν κάνω λάθος έχουν άμεσο συμφέρον-ενδιαφέρον για την υπόθεση, καθώς κινδυνεύουν να χάσουν την έδρα τους- απαίτησαν να αποκλειστεί επί τόπου το σωματείο, χωρίς προθεσμία και χρονοτριβές, σε διαφορετική περίπτωση θα αποχωρούσαν. Όπως και έκαναν τελικά, ενώ ένας δικός τους φώναζε κάτι για τη Βάρκιζα! Αλίμονο... Την Πανσπουδαστική νο 8 απορώ γιατί ξέχασαν.
Επανήλθαν όμως για λίγο, για να διευκρινίσουν πως αποχωρούν μόνο από τη διαδικασία, αλλά όχι από τις επικείμενες αρχαιρεσίες -μη χάσουν και την έδρα. Εντάξει, επειδή ειπώθηκε μια κορόνα για τη Βάρκιζα, δε σημαίνει πως πρέπει να ξαναζήσουν και την αποχή από τις εκλογές του 46'...

Η φαρσοκωμωδία ολοκληρώθηκε λίγο αργότερα, στη συζήτηση για το (αν θα γίνει δεκτό το) ενιαίο σωματείο ΒΟΝΤΑΦΟΟΥΝ-ΓΟΥΙΝΤ (δανείζομαι την τακτική των ελληνικών κεφαλαίων για τα ξένα μονοπώλια από το Ρίζο), που πρέπει να 'χουν κάποια σχέση (ή επαφή τουλάχιστον) με την Ανταρσυα, αλλά ο εκπρόσωπός τους είπε ότι δεν καταλάβαινε τη στάση των συναδέλφων της ΑΤΕ. Κι είχε δίκιο να μην την καταλαβαίνει, γιατί στο προηγούμενο συνέδριο του ΕΚΑ είχαν ψηφίσει να γίνει αποδεκτό το σωματείο τους (που κι αυτό είχε επιστολικές ψήφους). Αρχές, όχι αστεία...

Στα αξιοσημείωτα σημειώνω και το σχόλιο ενός σφου για "ΔΑΚΕ-1 και ΔΑΚΕ-2", όπου η πρώτη έχει κρατήσει τον τίτλο και παίζει μπάλα στο μεγάλο "αντιμνημονιακό μέτωπο" ενώ η δεύτερη έχει βαφτιστεί "Νέα Πορεία" και πρόσκειται στο Μητσοτάκη. Κι όταν ο εκπρόσωπός της απόρησε γιατί τους βαφτίσαμε ΔΑΚΕ-2, χάρισε άφθονο γέλιο λέγοντας πως η παράταξή του έχει χτυπηθεί σκληρά από το σύστημα (και μετά απορούσε γιατί γελάνε από κάτω). Πρώτα ο Κούλης πολιτικός εξόριστος, κι ύστερα αυτό. Πόσους αγώνες ακόμα θα δώσει αυτή η παράταξη...

Τα αποτελέσματα δεν έχουν βγει ακόμα, αλλά δε νομίζω να υπάρξουν ουσιαστικές διαφορές. Ακόμα κι η πρώτη θέση στο ΕΚΑ από μόνη της δε λέει τίποτα, εφόσον δεν επηρεάζει καθοριστικά τη λήψη αποφάσεων (πρωτιά δε σημαίνει και πλειοψηφία στο Δ.Σ.)

Την ίδια ώρα (Κυριακή πρωί) η κε του μπλοκ πετύχαινε στα Εξάρχεια τον καφέ της παρηγοριάς για ένα πολιτικό μνημόσυνο και διάφορες μορφές του αριστεροχωρίου, που είχαν έρθει να τιμήσουν το μακαρίτη. Κι όχι, δεν ξέρω ποιος είναι, αλλά δεν πρέπει να έκλαιγαν το αριστεροχώρι, όπως σχολίασε σκωπτικά ο Ρεντ-Φλάι...

Μαϊμούδες και μαϊμουδιές στο Εργατικό Κέντρο Ν. Κοζάνης

(κείμενο που έστειλε σφος αναγνώστης στην κε του μπλοκ και δημοσιεύεται, καθώς θίγει ένα γνωστό γενικό φαινόμενο για τις αρχαιρεσίες και τους πλαστούς συσχετισμούς στο εργατικό, συνδικαλιστικό κίνημα)

του Βαγγέλη Δεληολάνη
(μέλους του ΔΣ του ΕΚΝΚ εκλεγμένου με την Ταξική Ενότητα και προέδρου του Σωματείου Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ν. Κοζάνης)

Πλησιάζει το Συνέδριο και οι εκλογές για νέο ΔΣ του Εργατικού Κέντρου Ν. Κοζάνης (ΕΚΝΚ). Κάθε φορά τέτοια περίοδο, πλησίον του Συνεδρίου, γινόμαστε μάρτυρες ενός νοσηρού φαινομένου, ενός καθόλου ευγενικού σπορ. Σε αυτό το σπορ επιδίδονται μετά ζήλου οι συνδικαλιστικές παρατάξεις και τα στελέχη της ΔΑΚΕ και της ΠΑΣΚΕ (αν και αγκομαχώντας τελευταία αλλά με λαμπρές σελίδες στο ιστορικό της). 

Σαν μανιτάρια φυτρώνουν “σωματεία”, καθ’όλα νόμιμα ιδρυμένα, με σφραγίδες του οικείου πρωτοδικείου, τα σχετικά χαρτόσημα και τις απαραίτητες υπογραφές. Μόνο που αυτά τα “σωματεία” δεν έχουν άλλο σκοπό ύπαρξης παρά να παράξουν αντιπροσώπους για το Συνέδριο του ΕΚΝΚ. Μετά τις εκλογές πέφτουν σε χειμέρια νάρκη διαρκείας. Μιλάμε για πολύ βαθύ ύπνο! Τα ...ΔΣ που εκλέγονται είναι για τους τύπους, καμιά δραστηριότητα, καμία συνεδρίαση, τι να πουν άλλωστε, καμία παρουσία στον έξω, στον πραγματικό, στον σκληρό κόσμο της εκμετάλλευσης της εργασίας. Το σύμπαν καίγεται για τους εργαζόμενους και αυτά ούτε μία, έτσι για τα μάτια του κόσμου, ανακοίνωση, ένα δελτίο τύπου, ένα τουίτ, ένα ποστ. Σαν τις τρεις μαϊμούδες που η μια έχει κλειστά τα μάτια, η άλλη τα αυτιά και η τρίτη το στόμα. Πραγματικά σωματεία μαϊμούδες! 

Όσο για συμμετοχή τους σε κινητοποιήσεις και απεργίες κυριολεκτικά ...δεν υπάρχουν! Εξάλλου σκοπός τους δεν είναι να υπερασπίσουν ή να προωθήσουν τα αιτήματα και τα συμφέροντα των εργαζομένων αλλά αποκλειστικά να συμβάλλουν στους ευνοϊκούς συσχετισμούς για τους σπόνσορές τους, να βάλουν πλάτη για να διατηρηθεί ή για να κερδηθεί η καρέκλα! Η πολυπόθητη καρέκλα! Η καρέκλα που θα αξιοποιηθεί για ίδιον όφελος, για πολιτική καριέρα, για μικροβολέματα, για μικρορουσφέτια, για συμμετοχή σε καμιά αμειβόμενη επιτροπή, για την πλήρη απαλλαγή του συνδικαληστή*(1) από την εργασία προς ...όφελος της τάξεως, της εργατικής βεβαίως βεβαίως!
Και οι εργαζόμενοι;;; Ποιος τους...@#$%!!!

Οι εργαζόμενοι που συμμετέχουν σε τέτοια ...σωματεία, στις εκλογές τους δηλαδή, είτε δεν ξέρουν την τύφλα τους (μακάριοι), είτε είναι απελπισμένοι και πρόθυμοι να αναδείξουν τον οποιονδήποτε θα τους τάξει κάτι, οτιδήποτε, τίποτα, είτε ξέρουν τι κάνουν γιατί είναι κι αυτοί στο κόλπο (λιγότεροι), τρέχουν για την υπόθεση του «στελέχους», περιμένουν τη σειρά τους, θέλουν να τους μοιάσουν, να αναδειχτούν, να γίνουν κάτι τέλος πάντων. 

Έτσι λοιπόν Παρασκευή και Σάββατο (20-21/01/2017) έλαβον χώρα αι αρχαιρεσίαι του περιωνύμου σωματείου και μέλους του ΕΚΝΚ με την ονομασία “Σύλλογος Ανέργων και Απασχολουμένων Υπαλλήλων Ιδιωτικού Δικαίου Περιφερειακής Ενότητας Κοζάνης”. Σωματείο πασίγνωστο στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ αλλά άγνωστο στην Περιφερειακή Ενότητα Κοζάνης.

 
Σωματείο με ...απύθμενη συμβολή στους αγώνες για την ανακούφιση των ανέργων, των απασχολούμενων, των υπαλλήλων και του ...ιδιωτικού δικαίου.
Σωματείο πασίγνωστο επίσης από το αρκτικόλεξο των αρχικών του, Σ.Α.Κ.Α.Υ.Ι.Δ.Π.Ε.Κ. με το οποίο υπογράφει τις ανακοινώσεις και τις αφίσες που κατακλύζουν τους εργασιακούς χώρους ...σε ένα παράλληλο σύμπαν.
Σωματείο που θα έχει την μέγιστη, την τιτανοτεράστια τιμή να εκλέξει ως αντιπρόσωπό του για το Συνέδριο του ΕΚΝΚ, τον σημερινό αναξιότιμο και αξιοπαθούντα Πρόεδρο του ΕΚΝΚ και αρχηγό της ΔΑΚΕ. Ο έρμος “αναγκάστηκε” να γραφτεί στο εν λόγω σωματείο, σαν άεργος ή σαν με κάτι ασχολούμενος, θα σας γελάσουμε, αφού εμποδίστηκε να αναδειχτεί αντιπρόσωπος από το Σωματείο Εργαζομένων ΔΕΗ "Η ΕΝΩΣΗ" στο οποίο ήταν μέλος από την ίδρυσή του. 

Τον πρόδωσαν οι φίλοι του! Μα να είναι καλά (ο Σ.Α.Κ.Α.Υ.Ι.Δ.Π.Ε.Κ.) που σαν βράχος του στάθηκε στην κάθε συμφορά. Του κρατούσε το χέρι στα λασπόνερα. Βοήθα, Παναγιά μου, και μη χειρότερα. Αν δεν είχε κι αυτόνανε (τον Σ.Α.Κ.Α.Υ.Ι.Δ.Π.Ε.Κ.), τι θα ήταν στη γη, Μπορεί αλήτης να’τανε, να’χε καταστραφεί*(2). Να ντραπεί πάντως δεν παίζει!

Η όλη υπόθεση έχει το φαιδρόν της. Όμως με τέτοιες φαιδρότητες, με τέτοιες και ανάλογες μαϊμουδιές, οι τέτοιου είδους συνδικαληστές χρόνια τώρα, λυμαίνονται κυριολεκτικά σωματεία, Εργατικά Κέντρα και Ομοσπονδίες. Αυτοί και οι όμοιοί τους έχουν αναδείξει την γνωστή ξεπουλημένη πλειοψηφία της διοίκησης της ΓΣΕΕ που συμμετέχει σε κοινωνικούς διαλόγους για το σφάξιμο των εργασιακών δικαιωμάτων, που έχει βαρέσει σιωπητήριο αγώνων, ενώ η κατανόηση που δείχνει, με κάθε ευκαιρία, για τα συμφέροντα των καπιταλιστών την έχουν εκθέσει ανεπανόρθωτα στα μάτια κάθε τίμιου εργαζόμενου.

Παραμένει όμως γεγονός ότι οι μαϊμουδιές συνεχίζονται, κάτι που για τους εργαζόμενους μόνο δεινά φέρνει. Και θα συνεχίσει αυτή η κατάσταση να αναπαράγεται ώσπου οι ίδιοι οι εργαζόμενοι κι εργαζόμενες να πάρουν την απόφαση να τους φράξουν επιτέλους το δρόμο. Για να γίνει αυτό πρέπει να οργανωθούν μαζικά στα σωματεία, να συμμετέχουν συνειδητά και να ελέγχουν τα όργανα και τους αντιπροσώπους τους και με την ενεργό συμμετοχή τους στους αγώνες να τσακίσουν αυτό το απόστημα που καμία σχέση δεν έχει με τους εργαζόμενους και τα συμφέροντά τους.

Να απομονώσουν εν τέλει όλα αυτά τα φαιδρά υποκείμενα που μετά από κάθε τέτοια μαϊμουδιά έχουν και το θράσος να μιλάνε για το ότι αναδείχτηκαν από δημοκρατικές διαδικασίες, ότι απολαμβάνουν την στήριξη της πλειοψηφίας των εργαζομένων. Που δεν έχουν κουνήσει το δαχτυλάκι τους για την επιτυχία κινητοποιήσεων και απεργιών αλλά ξέρουν να κουνάνε το δάχτυλο στους εργαζόμενους που συσπειρώνονται στο Π.Α.ΜΕ και έχουν πάρει φωτιά τα μπατζάκια τους σε απεργιακή και μη απεργιακή περίοδο, αποκαλώντας τους διασπαστές, ανθενωτικούς και απομονωμένους. 

Μεγάλο το έργο να καθαρίσουμε το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα από την κόπρο και τους κόπρους του Αυγεία, μεγάλο αλλά τίμιο και αναγκαίο για τα συμφέροντα των εργαζομένων.

Υ.Γ. Όσοι αναγνώστες με γαλλικά, πιάνα και σαβουάρ βίβρ θίγονται από τη γλώσσα του κειμένου δεν είδαν τα δάκρυα των κροκοδείλων ούτ' έχουν ακούσει τα ουρλιαχτά των μαϊμούδων.
-----------
(1) Δεν είναι ορθογραφικό λάθος είναι λεξιπλασία για να ξεχωρίσουν οι περί ου ο λόγος συνδικαληστές από τους πραγματικούς συνδικαλιστές. Για τους πρώτους το μόνο που έχουμε να πούμε είναι ότι ευδοκιμούν κυρίως σε ΔΕΚΟ και πρώην ΔΕΚΟ, έχοντας έτσι τη δυνατότητα ολικής απαλλαγής από την εργασία τους για χρόνια, υπηρετώντας στο εργατικό κίνημα τις μαϊμούδες, τους κροκόδειλους και άλλα θηρία του ζωικού βασιλείου εκτός από τους εργαζόμενους. Τους έρχεται δε γάντι το σύνθημα που ακούστηκε από εργαζόμενους σε διαδήλωση του Π.Α.ΜΕ στην Κοζάνη “Δεν είστε συνδικαλιστές είστε γραφειοκράτες στ’ α.....α σας τους έχετε γραμμένους τους εργάτες”. 

(2) Συνίσταται η ανάγνωση της παραγράφου με την σχετική μουσική υπόκρουση του άσματος του γνωστού αοιδού Τόλη Βοσκόπουλου που επίσης τον προδώσαν οι φίλοι του αλλά δεν καταστράφηκε, ούτε έγινε αλήτης γιατί αυτός είχε αυτήνανε, όπως ο Πρόεδρας είχε τον Σ.Α.Κ.Α.Υ.Ι.Δ.Π.Ε.Κ.

Γεύση από συνδιάσκεψη

-και δεν εννοώ το παστίτσιο που πρόσφερε το catering στο ΣΕΦ

Από μια άποψη, είναι κάπως άχαρο να γράφει κανείς για κάτι στο οποίο δεν παρέστη ως αυτόπτης μάρτυρας, ή κάτι για το οποίο δεν έχει σφαιρική εικόνα. Δεν μπορεί βέβαια να τοποθετούμαστε στα πάντα ως ειδικοί κι ειδήμονες. Αλλά ειδικά σε αυτό το ζήτημα, έχει πολύ μεγαλύτερη αξία μια συγκεκριμένη ανάλυση, από κάποιον που έχει στοιχειώδη γνώση των δεδομένων γνώση των δεδομένων και κάποιων κρίσιμων δεικτών, παρά μια φλύαρη, γενικόλογη έκθεση ιδεών.

Παρόλα αυτά, δεν είναι δυνατόν να μη γίνει καμία αναφορά στον κορυφαίο σταθμό της 4ης πανελλαδικής σύσκεψης του ΠΑΜΕ, που ξεκίνησε χτες κι ολοκληρώνεται σήμερα στο ΣΕΦ.

Ένα πρώτο πρόχειρο στοιχείο είναι ότι η αίθουσα Μελίνα Μερκούρη αποδείχτηκε μικρή για να χωρέσει όλους τους αντιπροσώπους της Συνδιάσκεψης και τις διεθνείς αποστολές, κι έτσι κάποιοι "βολεύτηκαν" στη δεύτερη "εξωτερική" ζώνη.

Στη Συνδιάσκεψη πήραν μέρος συνολικά 1221 αντιπρόσωποι από 530 συνδικαλιστικές οργανώσεις (13 Ομοσπονδίες, 14 Εργατικά Κέντρα, 451 πρωτοβάθμια σωματεία και 52 επιτροπές αγώνα) με 530 αποφάσεις ΔΣ και πάνω από 300 γενικές συνελεύσεις.
Αν υπολογίσουμε πως το γενικό μέτρο εκπροσώπησης ήταν ένας αντιπρόσωπος για κάθε εκατό εργάτες που πήραν μέρος στις αρχαιρεσίες κάθε σωματείου, βγαίνει χοντρικά ως συμπέρασμα πως στη συνδιάσκεψη εκπροσωπήθηκαν πάνω από εκατό χιλιάδες εργαζόμενοι -και δε μιλάμε για όλο το δυναμικό των κλάδων συνολικά, αλλά για τα ενεργά μέλη των σωματείων ή τέλος πάντων όσους είναι οργανωμένοι και πήραν μέρος (τουλάχιστον) στις αρχαιρεσίες.
Αυτός όμως είναι ένας μπακαλίστικος, πρόχειρος υπολογισμός, που δεν παίρνει υπόψη του κάποιες πιθανές επικαλύψεις και μπορεί να πέφτει τελείως έξω.

Δεν ξέρω αν υπάρχουν (και πού) συγκριτικά στοιχεία με την προηγούμενη αντίστοιχη διαδικασία -που ήταν όμως αρκετά χρόνια πριν, το 2007, σε αρκετά διαφορετικές συνθήκες- αλλά ο Πέρρος είπε εισηγητικά πως με κάποια από αυτά τα 450 σωματεία το ΠΑΜΕ συναντήθηκε πρώτη φορά (αριστερά) στον αγώνα για τις συλλογικές συμβάσεις -κι είναι ζητούμενο να στερεωθούν αυτοί οι δεσμοί.

Όπως και να έχει, πρέπει να είναι καθαρό κάτι που είχε σημειώσει πολύ γλαφυρά ο ΓΓ εισηγητικά στην πανελλαδική συνδιάσκεψη για τη δουλειά του κόμματος στο εργατικό κίνημα: παρά κι ενάντια στο διαδεδομένο στερεότυπο για "κομματικό συνδικαλισμό"  και περιορισμένη απήχηση στις στενές επιρροές και το κομματικό ακροατήριο, στο ΠΑΜΕ υπάρχει "κάθε καρυδιάς καρύδι" -με την καλή έννοια. Πόσο μάλλον στα σωματεία εκτός αυτού -ή που πρωτοέρχονται σε επαφή μαζί του.

Από την πρώτη στιγμή που συγκροτήθηκε το ΠΑΜΕ, η αγωνία όλων των άλλων δυνάμεων και του αστικού τύπου ήταν να το παρουσιάσουν ως διασπαστικό, που επιχειρεί να υποκαταστήσει τη ΓΣΕΕ. Κι αν για τη ρετσινιά της απομόνωσης, παίρνουν κάθε φορά αποστομωτική απάντηση στο δρόμο απ' τους πραγματικούς συσχετισμούς στο κίνημα, το δεύτερο μπορεί να αποτελεί κατηγορία από τη δική τους σκοπιά, αλλά προβάλλει μάλλον ως αναγκαιότητα για πολλούς σφους κι απλούς παρατηρητές, που βλέπουν τη μετεξέλιξη της ΓΣΕΕ σε ένα γραφειοκρατικό καρκίνωμα, χωρίς την παραμικρή συμβολή (ίσα-ίσα) στην ανάπτυξη και το συντονισμό των μαζικών αγώνων, την προκήρυξη-οργάνωση απεργιακών κινητοποιήσεων, κτλ.

Αλλά αν το ανοιχτό κάλεσμα κι η μαζική ανταπόκριση σωματείων παρέπεμπαν αρχικά σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο-σκεπτικό-στόχευση, για συντονισμό σε τριτοβάθμιο επίπεδο, ίσως να χρειάζονται ακόμα περισσότερα για να αποτολμηθεί ένα τέτοιο βήμα και να είναι ουσιαστικό, για να επιδράσει άμεσα και καθοριστικά στις διεργασίες. Παραφράζοντας ένα παρεμφερές απόφθεγμα, δεν είμαστε αδύναμοι γιατί επικρατούν (εκλογικά) οι συγκεκριμένες δυνάμεις στη ΓΣΕΕ, αλλά -αντιστρόφως- επικρατούν αυτές οι δυνάμεις, επειδή είμαστε αδύναμοι.
Στον αντίποδα όμως, εξακολουθούν να βάζουν εμπόδια στην ανάπτυξη των αγώνων -οπότε έχει μια σημασία κι η αντίστροφη ανάγνωση, στο πρώτο σκέλος- και θα κυριαρχούσαν εκλογικά ούτως ή άλλως, με κάθε απίθανο, μη θεμιτό τρόπο. Συνεπώς...

Στις εργασίες της πρώτης ημέρας -απ' όσα έπιασαν οι κεραίες κι οι ανταποκριτές της κε του μπλοκ- πολύ δυνατό χειροκρότημα απέσπασαν οι συνταξιούχοι, οι διεθνείς αποστολές κι ιδιαίτερα ο Σέρβος-Γιουγκοσλάβος, που έκανε μια συγκινητική αναφορά στην περίοδο των νατοϊκών βομβαρδισμώ στην πατρίδα του και την αλληλεγγύη του λαού μας το 99', που είναι κι η χρονιά ίδρυσης του ΠΑΜΕ.

Αλλά το πιο ζεστό κι αυθόρμητο χειροκρότημα πρέπει να το κέρδισε ο ασιατικής καταγωγής -όχι πως έχει καμία σημασία το χρώμα κι η εθνικότητα, μπροστά στην ταξική καταγωγή κι ένταξη- από ένα σωματείο της Τρίπολης, που κατάφερε μες σε δυο λεπτά να συγκινήσει όλη την αίθουσα, καθώς διηγούνταν, με τα σπαστά ελληνικά του, πώς έσπασαν με τους συναδέλφους του την τρομοκρατία του εργοδότη που ήθελε να επιβάλει μείωση μισθών και να μην τους παράσχει μέτρα ασφαλείας.
Θυελλώδικα χειροκροτήματα, ουρανομήκεις επιδοκιμασίες.
Ποτέ άλλοτε τα "σπαστά" ελληνικά δεν ήταν τόσο γλαφυρά και δεν κατάφεραν να μεταδώσουν τόσο πολλά και δυνατά μηνύματα.

Στις διεθνείς αποστολές, υπήρχε μεγάλο φάσμα εθνικοτήτων κι αποχρώσεων (πολιτικών και φυλετικών), από την Κούβα, όπου έχουν τελείως διαφορετικές συνθήκες κι άμεσους στόχους, μέχρι συνδικαλιστές με παραδοσιακές στολές της πατρίδας τους, τους συναδέλφους από τη Σρι Λάνκα, που έφεραν ως δώρο το αγαλματίδιο ενός ελέφαντα, και τους πιο σύγχρονους Ιταλούς της USB, που δεν έφεραν δώρο κάποιο φλασάκι, όπως θα ήθελε το Λαϊκό Στρώμα, για τη σημειολογία του πράγματος.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε η παρέμβαση του Κύπριου της ΠΕΟ που έθεσε πολύ προσεκτικά διατυπωμένο το ζήτημα του Κυπριακού και το στόχο για ένα ομόσπονδο κράτος με μια κυριαρχία, ιθαγένεια και διεθνή προσωπικότητα, χωρίς ξένη στρατιωτική παρουσία (χωρίς δηλ το επίμαχο σημείο για τη "διζωνική-δικοινοτική" ομοσπονδία).



Δεν κρίνω σκόπιμο να γράψω κάποιον επίλογο, χωρίς να έχω καν έμμεση εικόνα για τη δεύτερη μέρα (και προσωπική άποψη για τα πιάτα της). Πόσο μάλλον που ο πραγματικός επίλογος θα γραφτεί σε άλλο πεδίο, με όρους κινήματος, στα χνάρια της έναρξης των εργασιών, όπου το πρόγραμμα έγραφε:
9πμ: ξεκινάμε τραγουδώντας το "πάλης ξεκίνημα νέοι αγώνες..."

Άραγε η Προφιντέρν να είχε δικό της ύμνο;

Τι να κάνουμε

Χτες, μεταξύ άλλων, ήταν η επέτειος θανάτου του Νικολάι Τσερνισέφσκι, του επαναστάτη που ήταν πρόδρομος του ρώσικου σοσιαλισμού, στοχαστής, λογοτέχνης και συγγραφέας του εμβληματικού μυθιστορήματος "τι να κάνουμε" που το έγραψε μες στη φυλακή κι επηρέασε  βαθιά μια ολόκληρη γενιά επαναστατών, στα τέλη του 19ου αιώνα. Από εκεί δανείστηκε ο Λένιν τον τίτλο της ομώνυμης, κλασικής μπροσούρας του, εν όψει του σημαδιακού 2ου συνεδρίου του ΣΔΕΚΡ που σηματοδότησε τη διάσπαση -ή μάλλον το ρήγμα- με τους μενσεβίκους. Κι ένας σφος λέει, περισσότερο όμως για το "ένα βήμα μπρος, δυο βήματα πίσω", (που στο μπάσκετ πάντως βήματα είναι) πως κανονικά τέτοια βιβλία δεν πρέπει να τα διαβάζουμε μικροί, πχ στη σπουδάζουσα, γιατί είναι σκέτο κάψιμο, με πολύ ειδικές λεπτομέρειες για το ιστορικό πλαίσιο της εποχής, που δεν έχουν μεγάλη σημασία σήμερα.

Οι σοβιετικοί πάντως είχαν σε τόσο μεγάλη υπόληψη τον Τσερνισέφσκι, που συμπεριέλαβαν το όνομά του, μαζί με άλλες 18 φυσιογνωμίες επαναστατών και στοχαστών-φιλοσόφων, "προδρόμων και πρωτεργατών" του ουτοπικού κι επιστημονικού σοσιαλισμού, στον οβελίσκο που βρίσκεται στο Κρεμλίνο, στους κήπους Αλεξαντρόφσκι, ένα από τα πρώτα μνημεία της επανάστασης, που στήθηκε στον ένα χρόνο από την επικράτησή της, εν μέσω δηλ πολεμικών επιχειρήσεων. Και περιλαμβάνει μεταξύ άλλων κι ονόματα αναρχικών, όπως του Προυντόν και του Μπακούνιν, με τους οποίους είχαν συγκρουστεί σκληρά οι Μαρξ κι Ένγκελς.

Το "πρόδρομοι και πρωτεργάτες" που έβαλα παραπάνω σε εισαγωγικά, είναι ο τίτλος του βιβλίου δυο σοβιετικών που επιμελήθηκαν βιογραφικά σημειώματα για τις προσωπικότητες του μνημείου και τα (αντίστοιχα) 19 κεφάλαια του βιβλίου. Το οποίο δε μεταφράστηκε στα ελληνικά από το πρωτότυπο, αλλά από την αγγλική έκδοση, με θεώρηση ενός από τους σχολιαστές του μπλοκ, που παρά την επαφή του (;) με τη θεωρία και τα έργα των κλασικών, άφησε τη μετάφραση του γνωστού "Στο Τζέλατς" (δεν έχω ρώσικα στο πληκτρολόγιο) ως "τι πρέπει να γίνει" αντί για το γνωστό μας "τι να κάνουμε".

Τι πρέπει να γίνει λοιπόν; Ή μάλλον τι πρέπει εμείς να κάνουμε; Αυτό είναι το ερώτημα που έθεσε στην εποχή του ο Τσερνισέφσκι κι απασχολεί διαχρονικά τους επαναστάτες για τη δική τους χρονική συγκυρία. Όπου το πιο βασικό είναι να μην απαντήσουμε μοιρολατρικά "ε... τι να γίνει..." ή "τι να κάνουμε κι εμείς" -αυτά έχει η ζωή, κι εμείς τα αποδεχόμαστε παθητικά, όπως έρχονται. Ούτε όμως να φτάσουμε στο νεοφιλελεύθερο ΤΙΝΑκάνουμε του Σύριζα, που επικυρώθηκε στο πρόσφατο 2ο συνέδριό του -που δε νομίζω πάντως να το συζητάμε εκατό χρόνια μετά (πέρα από την ομορφιά που έκανε ο Τσίπρας, γιατί εκτός από το Μοντεσκιέ ξέρει κι από Βολταίρο και μπορεί να διαφωνεί με μια άποψη, αλλά θα υπερασπιστεί μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να ψηφίσεις ξανά και ξανά μέχρι να συμφωνήσεις με τη δική του εισήγηση) όπως το 2ο Συνέδριο του ΣΔΕΚΡ. Κι ίσως τελικά να είναι χειρότερο κάψιμο να ασχολείσαι με αυτό το συνέδριο, παρά με το 1903.

Ας σημειωθεί πάντως, παρεμπιπτόντως, πως στη νέα ΚΕ του Σύριζα που εκλέχτηκε από το Συνέδριο (ευτυχώς με την πρώτη, χωρίς επαναληπτική ψηφοφορία) υπάρχει κι ένας Ανδρέας Παπανδρέου, έτσι για τη σημειολογία του πράγματος. Ενώ αν πάρουμε τοις μετρητοίς την εκτίμηση πως ο Φίλης βγήκε δεύτερος στην ψηφοφορία, γιατί συγκρούστηκε με την Εκκλησία, μπορούμε να πούμε τότε πως κι ο Τσακαλώτος βγήκε πρώτος, γιατί συγκρούστηκε με τους εταίρους κι εφαρμόζει φιλολαϊκά μνημόνια.
Τόση σύγκρουση από το ΠαΣοΚ είχαμε να δούμε...

Χτες λοιπόν, που ήταν η επέτειος θανάτου του Τσερνισέφσκι, ο καλύτερος τρόπος για να την τιμήσει κανείς και να απαντήσει στο διαχρονικό ερώτημά του, ήταν έμπρακτα, στους δρόμους και τα μαζικά συλλαλητήρια σε όλη τη χώρα για την υπεράσπιση των συλλογικών συμβάσεων και των εργασιακών που μπαίνουν στο στόχαστρο.

Τι μπορούμε να κρατήσουμε από τη χτεσινή ημέρα;
Η συγκέντρωση στο Σύνταγμα ήταν μαζική -αν και κάπως δύσκολο να την υπολογίσεις με ακρίβεια, αφού ουσιαστικά έγιναν τρεις διαφορετικές προσυγκεντρώσεις-πορείες, από Κάνιγγος-Ακαδημίας, Σταδίου και Στύλους του Ολυμπίου Διός. Η προσέλευση ωστόσο, αν και μαζική, ήταν κάτω από τις απαιτήσεις των περιστάσεων και το συναγερμό που πρέπει να σημάνει για τα εργασιακά, εφόσον δε θέλουμε να μετρήσουμε μία ακόμα ήττα.

Το πιο σημαντικό στοιχείο ήταν κάποια ποιοτικά χαρακτηριστικά που έδωσαν διαφορετικό τόνο. Το ανοιχτό, πλατύ κάλεσμα σε εργατικά σωματεία και συλλογικούς φορείς έχει συγκεντρώσει πάνω από 500 υπογραφές, προσεγγίζοντας σταδιακά τα μεγέθη της μεγάλης κινητοποίησης του πανελλαδικού συλλαλητηρίου του ΠΑΜΕ, της 1ης Νοέμβρη του 14'.

Προφανώς το βασικό δεν είναι να μαζέψουμε μερικές σφραγίδες παραπάνω για μόστρα, ιδίως σε μια περίοδο γενικευμένης απαξίωσης των σωματείων, αλλά ο συντονισμός δράσης και τι μπορούμε να κάνουμε με αυτά τα σωματεία. Το πρώτο βήμα είναι η κατάθεση πρότασης νόμου σε όλα τα κόμματα του κοινοβουλίου -πλην της ναζιστικής Χρυσής Αυγής. Κι αν είναι προφανές πως μόνο το ΚΚΕ θα την στηρίξει, παρόλα αυτά η κίνηση έχει μια αξία, για να διαλυθούν αυταπάτες, να ξεσκεπαστεί ο ρόλος του καθενός και να διαπαιδαγωγηθούν οι εργαζόμενοι.

Παράλληλα, υπάρχει το ανοιχτό κάλεσμα του ΠΑΜΕ για τη συνδιάσκεψη στο ΣΕΦ, όπου είναι σημαντικό να υπάρξει μαζική ανταπόκριση, και η άσκηση πίεσης για την προκήρυξη γενικής απεργίας μες στο Νοέμβρη, όπου το ζητούμενο δεν είναι απλά να προκηρυχθεί, αλλά ποιος θα τη σηκώσει και θα τρέξει να την οργανώσει.

Εδώ είναι που θα δοκιμαστεί κι η ειλικρίνεια των ενωτικών διαθέσεων κάποιων δυνάμεων. Θα υπάρξει ενότητα, κοινή δράση, "ενιαίο μέτωπο" ή όπως αλλιώς το πει κανείς στη διάλεκτό του, σε αγωνιστική βάση; Από τις 15 ομοσπονδίες και τα  περίπου 20 εργατικά κέντρα που συνυπογράφουν το κάλεσμα αγώνα, στο ΠΑΜΕ* συσπειρώνονται περίπου τα μισά. Χτες ένα από τους ομιλητές ήταν από τα τσιμέντα Χαλκίδας (που δεν πρόσκεινται στο ΠΑΜΕ). Ενώ η δική μας περιφρούρηση ήταν από διακριτική έως υποτυπώδης.

Όπως ήταν δηλ, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη η παρουσία του εξωκοινοβουλίου. Οι γνωστοί (και όχι ιδιαίτερα διακριτικοί) ΣΕΚίτες και μια ισχνή παρουσία του Συντονισμού Πρωτοβάθμιων μόνο στην Αθήνα (σεισμός-σεισμός-συντονισμός) παρά το ξεχωριστό κάλεσμα που είχαν στα Προπύλαια (εάν δεν κάνω λάθος).
Θα μπορούσε να ανταποδώσει κανείς τις διαδικτυακές σπόντες για του πλειστηριασμούς και να πει: μα γιατί άραγε δεν ενδιαφέρονται για την υπεράσπιση των συλλογικών συμβάσεων και δεν το έχουν εντάξει στις προτεραιότητές τους -όπως δεν είχαν εντάξει και το ασφαλιστικό την περασμένη άνοιξη;
Αλλά δεν υπάρχουν τέτοιες πολυτέλειες, και δεν είναι αυτοί το κρίσιμο μέγεθος για την όποια κοινή δράση, ενότητα, κτλ.

*το οποίο ΠΑΜΕ ούτως ή άλλως δε συσπειρώνει μόνο ένα στενό κομματικό πυρήνα -κι αυτό γίνεται εύκολα αντιληπτό σε οποιονδήποτε καλόπιστο παρατηρητή. Και μου έχει μείνει μια χαρακτηριστική φράση του ΓΓ στην περυσινή Συνδιάσκεψη για τη δουλειά στο εργατικό κίνημα, που έλεγε πως στο ΠΑΜΕ δε δρουν μόνο οι κομμουνιστές, αλλά... κάθε καρυδιάς καρύδι.

Αξίζει τον κόπο, επίσης, να παρακολουθήσει κανείς το χαιρετισμό του Μαυρίκου, με τον αισιόδοξο, φορτισμένο τόνο και τις νότες προλεταριακού διεθνισμού-ενθουσιασμού. Αλλά και την προσεγμένη κεντρική ομιλία του Τασιούλα.

-Στα υστερόγραφα της ανάρτησης, μπορούμε να προσθέσουμε ότι η ΕφΣυν πρόβαλε πρωτοσέλιδα (!) το χτεσινό συλλαλητήριο, αλλά ως δράση του ΠΑΜΕ! Ενώ το ερχόμενο Σάββατο κυκλοφορεί με ένα αφιέρωμα στο Χαρίλαο Φλωράκη (τι έχουμε να διαβάσουμε πάλι...)

-Και για να ανταποδώσουμε το "ενιαίο μέτωπο" στους Σεκίτες, μπορείτε να παρακολουθήσετε σήμερα το απόγευμα στο (μαρξιστικό) βιβλιοπωλείο τους, πίσω από την Τιτάνια, την παρουσίαση του βιβλίου του Δ. Σκλαβενίτη (που νομίζω ότι κινείται στο χώρο του Σύριζα) Κάτσε καλά Γεράσιμε  για το μαθητικό κίνημα της Μεταπολίτευσης. Παρά τους όποιους πολιτικούς περιορισμούς, νομίζω πως έχει ενδιαφέρον και χρήσιμα στοιχεία, για αρκετές γενιές.

-Για την επέτειο της Αλλαγής, και τις τρεισίμισι δεκαετίες που κλείνει, κάποια άλλη φορά.

Επιχειρησιακά vs κλαδικά σωματεία

Αυτές τις μέρες, διαβάζω ένα βιβλίο του Περικλή Κυριακόπουλου για το εργατικό πρόβλημα και το εργατικό κίνημα των αρχών της Μεταπολίτευσης, γραμμένο από αναρχική σκοπιά, που είναι τελείως απλοϊκή και αστεία από θεωρητική άποψη, αλλά έχει κάποια ενδιαφέροντα ιστορικά και στατιστικά στοιχεία.

Ένα βασικό ζήτημα που απασχολούσε το εργατικό κίνημα εκείνων των χρόνων, ήταν το δίλημμα που αναφέρεται και στον τίτλο της ανάρτησης: επιχειρησιακά ή κλαδικά σωματεία (πού έπρεπε να δοθεί δηλ βάρος και προτεραιότητα); Υπέρ των πρώτων τασσόταν ο αριστερισμός της εποχής κι η αναρχία, ενώ επικοινωνούσαν με τάσεις και θέσεις του ΠαΣοΚ περί ακηδεμόνευτου και ακομμάτιστου συνδικαλισμού, για να απορροφηθούν εν τέλει εύκολα από το κύμα της Αλλαγής. Στον αντίποδα, η δική μας πάγια θέση ήταν (και είναι και σήμερα) υπέρ των κλαδικών σωματείων, θεωρώντας πως τα επιχειρησιακά είναι εύκολος στόχος για την εργοδοσία και μπορεί να αλωθούν από μέσα.

Ο βασικός αντίλογος (ή ένα από τα βασικά του επιχειρήματα) είναι πως σε ένα εργοστάσιο, όπου συνυπάρχουν πολλές ειδικότητες (δηλ πολλοί κλάδοι) λειτουργεί καλύτερα ένα εργοστασιακό, επιχειρησιακό σωματείο, που να καλύπτει όλους τους εργαζόμενους και να κηρύσσει πιο ευέλικτα απεργία, παρά κι ενάντια στους περιορισμούς του Καραμανλικού, αντιαπεργιακού νόμου 3330 (εφόσον μιλάμε για την εποχή εκείνη). Ο οποίος προέβλεπε μεταξύ άλλων και το λοκ-άουτ (την ανταπεργία της εργοδοσίας, με το εκβιαστικό κλείσιμο της επιχείρησης). Κάθε σύγκριση με τη... "σοσιαλμανία" της σημερινής αριστερής κυβέρνησης, που έχει στα σκαριά την επαναφορά αυτής της δυνατότητας, και ετοιμάζεται να φέρει νέο συνδικαλιστικό νόμο, διαλύοντας παράλληλα όσα εργασιακά δικαιώματα έχουν μείνει όρθια, είναι θεμιτή και επιβαλλόμενη.

Η κε του μπλοκ δεν είναι σε θέση (και δεν έχει την πρόθεση) να παρουσιάσει λεπτομερώς τη διακύμανση-εξέλιξη της αντιπαράθεσης και την έκφρασή της στην πράξη. Για παράδειγμα, δεν έχω υπόψη μου κάποια αυτοκριτική προσέγγιση από την άλλη πλευρά, που να ερμηνεύει την καθίζηση των "αυτόνομων, εργοστασιακών σωματείων" και τους παράγοντες που καθόρισαν την πορεία τους. Από την άλλη, σε καθαρά θεωρητικό (και όχι σε πρακτικό) επίπεδο, θα μπορούσε να διαπιστώσει κανείς μερικές συγκλίσεις, ως προς την αναγκαιότητα να συνδυάζεται η δουλειά στη βάση με τον πανεργατικό συντονισμό σε ανώτερο (δευτεροβάθμιο, κτλ) επίπεδο. Θεωρητικά λοιπόν (ή και στην πράξη) κάποια από τα εργοστασιακά σωματεία επιχείρησαν να συντονιστούν και να συγκροτήσουν μια ομοσπονδία (ο συγγραφέας αποδίδει, χωρίς να πρωτοτυπεί, την αποτυχία της προσπάθειας, στη στάση της ΕΣΑΚ).
Είναι αυτονόητο επίσης, πως ένα κλαδικό σωματείο πρέπει να έχει γερές βάσεις σε κάθε εργοστάσιο και χώρο δουλειάς, για να είναι δραστήριο, ενεργό και όχι μια απλή, τυπική σφραγίδα. Οπότε, γιατί υπάρχει αυτή η αντιπαράθεση, εφόσον υπάρχει ως βάση αυτή η κοινή παραδοχή;

Αντί να ανατρέξουμε σε ιστορικά παραδείγματα, θεωρώ πιο χρήσιμο να δούμε μια σύγχρονη περίπτωση, που είναι και λιγότερο ιδεολογικά φορτισμένη, με την έννοια πως δεν υπάρχει ευθεία αντιπαράθεση διαφορετικών πολιτικών λογικών, απλώς τα γεγονότα κι η ερμηνεία τους.
Το επιχειρησιακό σωματείο στο Μαρινόπουλο είχε ταξική, αγωνιστική κατεύθυνση και γενικά θετικό απολογισμό μέχρι (χοντρικά) το ξέσπασμα της κρίσης. Σταδιακά τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν και μαζί τους κι ο ρόλος που έπαιζε η διοίκηση του σωματείου. Η οποία δε συνέβαλε στην αγωνιστική εγρήγορση των εργαζομένων, στην απόκρουση του σχεδίου για την προώθηση ατομικών συμβάσεων, ενώ το κερασάκι στην τούρτα ήταν η πρόσφατη συμφωνία με την εργοδοσία, που υποτίθεται πως εξασφαλίζει τους εργαζόμενους του Μαρινόπουλου και τους μισθούς τους, στη βάση μιας αόριστης καλής θέλησης και μιας ακόμα πιο αόριστης προφορικής δέσμευσης, χωρίς καμία αξία. Ακόμα και αυτή την ύστατη ώρα δηλ, παίζει το παιχνίδι του Μαρινόπουλου, που θέλει να απαλλαγεί από τα 'περιττά βαρίδια' και να κρατήσει κάποια μεγάλα καταστήματα-φιλέτα, κι εφησυχάζει τους εργαζόμενους του ομίλου με υποσχέσεις και νανουρίσματα, αντί να τους ενημερώνει και να τους προετοιμάζει για αυτό που έρχεται.

Την ίδια στιγμή, εμπόδισε την απρόσκοπτη διεξαγωγή των αρχαιρεσιών (που έγιναν επιλεκτικά, όπου τον βόλευαν) και κατήγγειλε το παράρτημα της Θεσσαλονίκης, που κράτησε συνεπή ταξική στάση και προχώρησε πρόσφατα (την πιο κρίσιμη ώρα) στη δημιουργία ξεχωριστού σωματείου στη Βόρεια Ελλάδα. Το εργοδοτικό σωματείο έχει μάλιστα προνομιακή μεταχείριση από όλες τις διευθύνσεις των υποκαταστημάτων, που βάση εντολής (και ως παγκόσμια ίσως πρωτοτυπία για εργοδότη) φροντίζουν να αναρτούν τις ανακοινώσεις του στο σχετικό πίνακα, κατεβάζοντας αυτές του ταξικού σωματείου.

Ο πρόεδρος του επιχειρησιακού σωματείου (Χόρτης) ήταν επιρροή του κόμματος για αρκετά χρόνια, που οργανώθηκε στις γραμμές του και φυσικά διαγράφτηκε μετά από τη μετάλλαξή του και τις μάταιες προσπάθειες των συντρόφων να συζητήσουν μαζί του και να τον μεταπείσουν. Η μόνιμη παρουσία του στα γραφεία της διοίκησης, ο συγχρωτισμός του με τα στελέχη της, η καλλιέργεια μιας τάσης"προσωποκεντρικής αντίληψης" για το σωματείο, έπαιξαν προφανώς καθοριστικό ρόλο σ' αυτή την εξέλιξη. Και όπως μαθεύτηκε πρόσφατα, ο Χόρτης προσέγγισε τη ΛαΕ και το ΜΕΤΑ!

Αυτό μου θύμισε, παρεμπιπτόντως, ένα ανέκδοτο περιστατικό που μου μεταφέρθηκε για τη συνέλευση του ταξικού σωματείου στη Θεσσαλονικη, που θέλησε να την παρακολουθήσει και ένα μέλος της διοίκησης της ΕΔΟΘ (ΑΔΕΔΥ). Όταν ρωτήθηκε, καλοπροαίρετα και πληροφοριακά, από μέλος του ΔΣ του σωματείου, σε ποια παράταξη ανήκει, αρχικά τα μάσησε κι αναμάσησε τα γνωστά κλισέ περί ανεξάρτητων δυνάμεων, κτλ, για να παραδεχτεί τελικά πως πρόσκειται στο ΜΕΤΑ... Αλλά όχι στο συμβιβασμένο και κυβερνητικό ΜΕΤΑ, αλλά την καλή εκδοχή-μερίδα του. Σα να λέμε στον καλό Σύριζα. Δηλ στη ΛαΕ. Που συνεργάζεται με το Χόρτη και τους εργοδοτικούς. Τόσο καλά...

Αύριο το ταξικό σωματείο της Β. Ελλάδας προχωρά σε απεργιακή κινητοποίηση. Στο σωματείο με έδρα την Αθήνα, υπάρχουν μειοψηφικές δυνάμεις που δίνουν, παρά τα σοβαρά προσκόμματα, τον αγώνα, καθώς και η πολύτιμη αρωγή του κλαδικού σωματείου των εμποροϋπαλλήλων. Όσο για το ζήτημα που μας απασχόλησε στην αρχή του κειμένου, η εμπειρία του Μαρινόπουλου προσφέρει χρήσιμα συμπεράσματα και διδάγματα.

Ανακεφαλαίωση

(τραπεζών κι εξελίξεων)

Η αρχική σκέψη ήταν ένα κείμενο που να ανακεφαλαιώνει μερικά βασικά συμπεράσματα από την πείρα του πρόσφατου απεργιακού τριημέρου, αν και υπάρχει ο κίνδυνος της επανάληψης, καθώς τα περισσότερα λίγο-πολύ αναλύθηκαν ήδη στα σημειώματα των τελευταίων ημερών.

Το κλασικό ερώτημα που προκύπτει εύλογα μετά από μια τέτοια μάχη (η  οποία χάθηκε, αλλά άφησε το σπόρο της παρακαταθήκη και είναι δικό μας ζήτημα αν θα καρπίσει) είναι γιατί χάθηκε τελικά και τι παραπάνω μπορούσε να γίνει για να αποφευχθεί αυτή η έκβαση. Ενώ μια βασική διαπίστωση είναι πως άπαντες -πλην Λακεδαιμονίων- πιάστηκαν στον ύπνο ή τους παρέλυσε η μεταδημοψηφισματική τους κατάθλιψη.

Αλλά το οργανωτικό ζήτημα είναι πρωτίστως πολιτικό. Ο αιφνιδιασμός της κυβέρνησης δεν έπιασε απλά και μόνο επειδή υπάρχει κακή ως ανύπαρκτη οργάνωση και το αριστεροχώρι είναι κατά βάθος σκορποχώρι. Το δηλητήριο που παρέλυσε τη δράση του χώρου ήταν οι αυταπάτες του για την ΠΦΑ και το σοκ της απογοήτευσης, που ουδέποτε ξεπέρασε ουσιαστικά.

Η (αποδι)οργανωτική ιδιαιτερότητα του χωριού το καθιστά ευαίσθητο -ή μάλλον ευάλωτο- στα διάφορα σκαμπανεβάσματα της λεγόμενης αυθόρμητης συνείδησης, πίσω από την οποία σέρνεται -ενώ βαυκαλίζεται ότι παρεμβαίνει στις αντιφάσεις της. Κι είναι η διάθεση αυτής της συνείδησης που αντανακλά η αναιμική παρουσία του αριστεροχωριού αυτό το τριήμερο -γι' αυτό κι επιμένω τόσο σε αυτό το σημείο, σε έκταση δυσανάλογη με το πραγματικό μέγεθος και την αξία του χωριού. Αυτό το κάτι παραπάνω που θέλουν και περίμεναν να δουν κάποιοι, σχετίζεται άμεσα με το γενικό κλίμα που διαμορφώνεται, με το χύμα κόσμο που κατεβαίνει και κάνει τη διαφορά, όπως πχ στις κινητοποιήσεις του Φλεβάρη.

Αναρωτιέται κανείς πώς ξεθύμανε τόσο γρήγορα κι ανώδυνα η οργή που εκφραζόταν εκείνες τις μέρες, ακόμα και σε κλάδους προνομιούχων (για την ακρίβεια, κλάδους με αρκετούς προνομιούχους, γιατί είναι άδικο το τσουβάλιασμα) με το περιβόητο κίνημα της γραβάτας, που δεν ξανάκανε καμία άλλη εμφάνιση στην τελική ευθεία για την ψήφιση του ασφαλιστικού, έστω για μικροκομματικούς, αντιπολιτευτικούς λόγους των ηγεσιών, μετά από την παράταση που πήραν ως το 2020. Εκτός κι αν υποθέσουμε πως το κλίμα (εκείνων) των ημερών ήταν κυρίως τηλεοπτικό δημιούργημα -κάτι που καταδεικνύει τις δυσκολίες και τα εμπόδια που καλείται να υπερνικήσει η δική μας παρέμβαση.

Αναρωτιέται επίσης κανείς πού εκτονώθηκαν όλοι οι οργισμένοι χρήστες που υποδέχτηκαν φλογερά στο διαδίκτυο τις εργατικές κινητοποιήσεις στη Γαλλία (ενάντια στα νομοσχέδια που προωθεί εκεί η κυβέρνηση Ολάντ) αλλά και το νουί ντεμπού. Κελερετίλ; Estamos despiertos ya...

Τα παραπάνω δε σημειώνονται με αυτάρεσκη ικανοποίηση για την ανυπαρξία του αριστεροχωριού, ούτε μοιρολατρικά για την κατάσταση και το κλίμα που δεν αλλάζει (και πάντως δε διαμορφώνεται μόνο από εμάς και κατά βούληση). Είναι όμως μια αντικειμενική παράμετρος που οφείλει κανείς να συνεκτιμήσει, πριν προχωρήσει σε κριτική. Το ίδιο ισχύει για τους συσχετισμούς στο συνδικαλιστικό κίνημα και τα όργανά του (ΕΚ, Ομοσπονδίες) κι αυτό ακριβώς το νόημα είχε η χτεσινή ανάρτηση.

Σκεφτόμουν λοιπόν κι εγώ με τη σειρά μου τι παραπάνω μπορούσε να γίνει, κάτι που να αντιστοιχεί στο κάλεσμα του γγ για παλλαϊκό συναγερμό ενάντια στην κατεδάφιση της κοινωνικής ασφάλισης, πχ μια συμβολική κατάληψη ενός υπουργείου, κάτι που να προκαλέσει παράλληλα μια κυβερνητική αντίδραση, να παίξει με τα όρια της ΔΦΑ (που τελικά δεν περίμενε καν αφορμή να εκδηλωθεί) και να ρίξει τις μάσκες της (όποιες τις έχουν απομείνει τέλος πάντων).
Δε νομίζω όμως πως έγιναν λίγα ή ότι μπορούσαν να γίνουν πολύ περισσότερα, κάτι που θα άλλαζε δραματικά το τοπίο. Το "λίγα" θα το πούμε μόνο σε σχέση με το τι έπρεπε να γίνει, για να μπλοκάρει το σχεδιασμό της ΔΦΑ και να την οδηγήσει τουλάχιστον σε μια αναδίπλωση-υποχώρηση.

Το βασικό ζητούμενο λοιπόν δεν είναι το αν είμαστε αρκετά ισχυροί, για να το πετύχουμε αυτό -εδώ η απάντηση είναι προφανής κι είναι αρνητική. Αλλά αν βγήκαμε ενισχυμένοι από αυτή τη μάχη και πιο έτοιμοι για να διοργανώσουμε τις επόμενες. Αλλά αυτή η απάντηση ξεφεύγει, νομίζω, από αυτά που γνωρίζουμε και μπορούμε να κρίνουμε.

Το ερώτημα είναι τι υπάρχει το επόμενο διάστημα. Παλιά συνηθίζαμε να λέμε πως ναι μεν πέρασε ο νόμος, αλλά θα παλέψουμε να μην εφαρμοστεί στην πράξη (το οποίο όμως δεν μπορεί να έχει ισχύ σε αυτή την περίπτωση). Το απευκταίο σενάριο της εκλογικής νιρβάνας φαίνεται να απομακρύνεται, αφού χρησιμοποιήθηκε από την κυβέρνηση και έπαιξε το ρόλο του για να προχωρήσει ο σχεδιασμός της. Το αμέσως επόμενο χειρότερο σενάριο (από τις εκλογές) θα ήταν η νηνεμία μετά την καταιγίδα, περιμένοντας τα μπάνια του λαού και τις διάφορες μελαγχολικές επετείους (από το δημοψήφισμα, το τρίτο μνημόνιο, κτλ). Αλλά ο αντιλαϊκός κατήφορος της ΔΦΑ δεν έχει πάτο και δε νομίζω ν' αργήσει το επόμενο επεισόδιο.

Του Πάνου Ζάχαρη

Το τριήμερο που αρχίζει σήμερα πάντως παρουσιάζει κι αυτό ποικιλότροπο ενδιαφέρον: για άλλους μπασκετικό, για άλλους γιουροβιζιονικό, όπου η μόνη μεγαλύτερη εγγύηση επιτυχίας από ένα ρηχό, απολιτίκ τραγούδι χωρίς νόημα, είναι ένα ουκρανικό, αντισταλινικό τραγούδι, με το περιβόητο δόγμα 'no politica' να πηγαίνει περίπατο.

Υπάρχει όμως και κινηματικό ενδιαφέρον, με τις εκδηλώσεις στη Θεσσαλονίκη για τα 80χρονα του Μάη του 36' (εθελοντές για ανταπόκριση, ευπρόσδεκτοι), με Μαργαρίτη, Μαΐλη, Ζαριανόπουλο, Λεοντιάδη, και άλλους. Αλλά και την κλασική μαραθώνια πορεία ειρήνης την Κυριακή (όπως λέμε "κλασικός μαραθώνιος", σε διάκριση απ' τους υπόλοιπους, σε άλλη γη, σε άλλα μέρη).

Προτεινόμενοι σύνδεσμοι για μελέτη κι αξιοποίηση.
H Ελένη Αυλωνίτου σπάει κάθε ρεκόρ γελοιότητας.
Η τυφλή δικαιοσύνη δικαιώνει εν μέρει τους χρυσαυγίτες εναντίον του Ζαριανόπουλου, γιατί τους είπε καθάρματα. Ενώ ο Καμίνης αποφάσισε να τους δώσει μέρος για να κάνουν εκδήλωση.
Το αφιέρωμα ενός περιοδικού γάλλων φοιτητών στον Πελετίδη και το Δήμο Πατρέων.

Υγ: στην αποτίμηση του τριημέρου θα ήταν παράλειψη να μη σταθούμε.
α) στο παράδειγμα της Χαλκίδας με την κοινή πρωτομαγιάτικη κινητοποίηση Ελλήνων και προσφύγων-μεταναστών.
β) στο παράδειγμα της Θεσσαλονίκης, και μια πληροφορία που μου μεταφέρθηκε (χωρίς να μπορώ να ελέγξω την ακρίβειά της) για την Οκδε (σκέτο) που στη μία από τις τρεις μέρες του απεργιακού τριημέρου, είχε συγκέντρωση στο ύψος της Αγίας Σοφίας και μπήκε πίσω από τη δική μας πορεία.

Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει...

Α. Καλοκαίρι θα μυρίσει;
Β. Τα μνημόνια θα σκίσει;
Γ. Λαιμητόμο θα ψηφίσει;
Δ. Κίνημα γερό θα αρχίσει;

Συνδυασμός των παραπάνω; Ή μήπως θα τα αφήσουν μέχρι να έρθει ο Μάρτης-γδάρτης και καλός παλουκοκάφτης λαϊκών κατακτήσεων και δικαιωμάτων, όταν θα κλείσει και το μέτωπο με τα μπλόκα, με τους αγρότες στα χωράφια τους;

Κι όμως, χτες παρά τη συννεφιά και την ελαφρά επιδείνωση του καιρού, ήταν σα να είχε φλεβίσει και να μπαίνει η Άνοιξη για το κίνημα, κάτι από τις καλύτερες στιγμές του πρόσφατου (αλλά τόσο μακρινού) παρελθόντος.

Υπολογίζω πως η χτεσινή απεργιακή συγκέντρωση του ΠΑΜΕ (αλλά και των άλλων αθροιστικά) ήταν η μεγαλύτερη της τελευταίας τετραετίας, από το Φλεβάρη του 12', όταν και μπήκαμε σε προεκλογική περίοδο διαρκείας, με τα κανάλια να παίζουν πλάνα του Παπαδήμου στη βουλή και φόντο τα φλεγόμενα κτίρια στο κέντρο της πρωτεύουσας, αντί για τις ογκώδεις διαδηλώσεις.
Σε κάποιες πόλεις μάλιστα, οι συγκεντρώσεις θύμισαν και προσέγγισαν το ιστορικό υψηλό της 5ης Μάη του 2010 (με την προβοκάτσια της Μαρφίν) και της 19ης Οκτώβρη του 11' -μία μέρα πριν απ' τη δολοφονική επίθεση στα μπλοκ του ΠΑΜΕ και το θάνατο του Κοτζαρίδη. Τηρουμένων των αναλογιών δηλ, χτες τη βγάλαμε σχεδόν καθαρή, με λίγα χημικά για το έθιμο και την επίθεση στο δημοσιογράφο του 9,84 την ώρα που έβγαινε στον αέρα.

Αυτό που μένει ωστόσο ως παρακαταθήκη και δυναμική από  χτες, είναι αυτή η αισιόδοξη γενική αίσθηση πως το λαϊκό κίνημα ξυπνάει από την εκλογική νάρκη του και ξεκινάει από το ίδιο σημείο όπου είχε σταματήσει το 12'. Κι η ελπίδα, αφού μπήκε για ένα διάστημα στην κατάψυξη, αφού κρύφτηκε στο παχνί σαν το Ντορή και βαυκαλίστηκε με εύκολες λύσεις από τα πάνω, ξαναβρέθηκε χτες μαζικά και θαρρετά στο δρόμο, ενάντια σε όσους την καπηλεύτηκαν.

Οι οποίοι, παρεμπιπτόντως, λύσσαξαν χτες. Καταρχάς πολλοί Συριζαίοι τουιτεράδες ακολούθησαν γραμμή Κουρή για "νέο βρώμικο 89'" και ανίερες συμμαχίες με τους φασίστες (που παραδόξως δεν τους είχαν δει ποτέ στις πλατείες). Για γραβατάκηδες αυτή τη φορά δε μίλησαν. Ενώ η νέα πετριά που έχουν φάει είναι ότι ο Τσίπρας είναι κάτι σαν σύγχρονος Αγιέντε (Αγιέντε-Αγιέντε, να είσαι εσύ και να μην είμαι εγώ) που προσπαθούν να το ρίξουν σκοτεινές δυνάμεις.

Γράφει πχ κάποιος στο τουίτερ για την ιστορική συμμετοχή των νταλικέρηδων στην απεργία (μέχρι και τα γραφεία τελετών πήραν απόφαση) και σχολιάζει ο κατρουλής Κυρίτσης: όχι και ιστορική, κι επί Αγιέντε είχαν κατέβει.
Για να συμπληρώσει αλλού ο Βερναρδάκης πως κι επί Αγιέντε υπήρχαν μαζικές λαϊκές κινητοποιήσεις εναντίον του. Οι οποίες φαντάζομαι φώναζαν: obrero (te) puedes sin patrones (εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά).

Σαν τα ισπανικά που μας μίλησε στη συγκέντρωση ο περουβιάνος Σάντσο Πάντσο, γγ της ΠΣΟ.
-Της ποιας;
-Της ΠΣΟ!
-Ψωμί, παιδεία, ελευθερία;
-ΠΣΟ λέμε!
-Ψόφο κακό στα αφεντικά;
-Της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας ρε σφε...

Από διεθνιστικές νότες (που έφτιαχναν ολόκληρο κονσέρτο χτες) κρατάμε και το μήνυμα αλληλεγγύης του Σωματείου εργαζομένων στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα!

Εξίσου εξωτικές βέβαια ήταν και κάποιες εγχώριες παρουσίες, όπως πχ το Σωματείο ελαφρών φορτηγών, που κατέβηκε με ένα πανό, όπου είχε γράψει και τη διεύθυνσή του: Ιωαννίνων 6, στον Κολωνό. Κι από κάτι τέτοια μικρά μπορείς να καταλάβεις ότι κατεβαίνουν μαζικά στο δρόμο νέες δυνάμεις, που συμμετέχουν ίσως πρώτη φορά σε απεργιακές κινητοποιήσεις. Αλλά δε βαριέσαι, κι επί Αγιέντε αυτό γινόταν.
Te voy a vengar, como un camion loco...
(Θα σε εκδικηθώ, σαν τρελό φορτηγό)

Εκτός από άπειρες όμως ήταν κι άπειρες από αριθμητική άποψη οι μάζες. Από Ομόνοια μέχρι Στύλους του Ολυμπίου Διός έφταναν σε κάποια στιγμή τα μπλοκ μας, όπως ανακοινώθηκε από τα μεγάφωνα. Ενώ οι χαιρετισμοί κι οι ομιλίες ξεκίνησαν, ενώ ακόμα συνεχιζόταν η πορεία, πριν καν προλάβουν να μπουν όλοι στην Πλατεία.

Τι άλλο κρατάμε από χτες;
Την κλαστική αστυνομική λωρίδα στο ύψος της Μεγάλης Βρετανίας, λες και -αν θέλουμε- δεν έχουμε τρόπο και τεχνογνωσία να σκάψουμε από κάτω και να φτάσουμε υπογείως στο κτίριο. Και να βγει μετά ο Γλέζος να πει πως ήταν ο ιθύνων νους της επιχείρησης.
Συνειρμικά, μιας και είπα Γλέζος, να πούμε πολλά μπράβο στο σφο/συναγωνιστή που σε κάποια επαρχιακήπόλη (δε θυμάμαι ποια. Μετς; Πουέρτο Ρίκο;) σκαρφάλωσε και κατέβασε τη σημαία της ΕΕ έξω από κάποιο δημόσιο κτίριο.

-Τη συγκέντρωση της ΓΣΕΕ στην Κλαυθμώνος, που την είδαμε από Πανεπιστημίου, καθώς περνούσαμε, κι όταν την πετύχαμε, έπαιζε από Λένον το Give Peace A Chance! Κοινωνική ειρήνη κι οι ταξικές συνειδήσεις στα κάγκελα!
Αυτή ήταν πάντως η μαζικότερη απεργιακή συγκέντρωση της ΓΣΕΕ, εδώ και πολύ καιρό, όχι γιατί κυνήγησε να την οργανώσει, αλλά γιατί είχε τα μπλοκ των επίσημων φορέων που πλήττονται: τεχνικά επιμελητήρια, δικηγορικοί κι ιατρικοί σύλλογοι, κοκ. Όσο για το Μουσείο, μπορούσε (κι έχει υπάρξει) και καλύτερα.

Συνδετικός κρίκος μεταξύ των δύο ήταν τα μπλοκ της ΛαΕ (κι οι εισοδιστές Σεκίτες) και πρώτη μούρη η Ραχήλ με αθλητική φόρμα, γιατί είναι μπαρουτοκαπνισμένη στον αγώνα και δε θα πήγαινε ποτέ με δωδεκάποντο τακούνι να πατήσει (την Τροπολιτσά και) την πύλη του Υπουργείου. Θυμήθηκαν μάλιστα και τα αγανακτισμένα συνθήματα με το ελικόπτερο: να δούμε στο ελικόπτερο Αλεξη ποιος θα μπει. Βρε ΟΥΣΤ!

Μπροστά, προς την κεφαλή της ενιαίας πορείας, ήταν ένα πανό των αγροτών της Λοκρίδας, με αρχαιοελληνικούς χαρακτήρες, που νομίσαμε προς στιγμήν ότι ήταν των ΛΟΚατζήδων. Κι ένα σουρεάλ πορτοκαλί πανό που (ίσως να παραπέμπει στην ΚΟΕ κι) είχε τα πάντα όλα: γραβάτες, στηθοσκόπια κι ένα κάτασπρο βρακί για την εν λευκώ παράδοση ή ως υπονοούμενο πως μας παίρνουν και τα σώβρακα.

-Πολύ κομψή και συγκινητική ήταν η ανακοίνωση από τα δικά μας μεγάφωνα, στο τέλος της συγκέντρωσης: προχωράμε προς τα κάτω (Ακρόπολη), για να περάσουν και οι άλλοι συναγωνιστές.
Ιδιαίτερες και οι μουσικές επιλογές, που πλαισίωναν την εκφωνήτρια: της γερακίνας γιος κι ένα μικρό αφιέρωμα στο Μητροπάνο, με αισιόδοξα μηνύματα απ' την Εκδρομή (ο θάνατος μου φαίνεται γιορτή)
Σε αυτό το τελευταίο ήρθε να κολλήσει κι η ανακοίνωση για μια έκθεση της ΠΣΟ στο Γκάζι, που είναι ανοιχτή ως την Κυριακή, στην αίθουσα "Νέοι Φούρνοι"...

Ηθικό δίδαγμα: πολύς λαός, πολύ μαζικά μπλοκ, μαζικότερα από ποτέ για την ΠΑΣΕΒΕ, όπως ήταν λογικό.
Η ελπίδα που περιπλανήθηκε κι αποπλανήθηκε σε σκοτεινά, εκλογικά καταγώγια, είναι και πάλι εδώ. Και δίνει διπλό μήνυμα σε κυβέρνηση κι εργατοπατέρες.
-για άμεση κλιμάκωση του αγώνα, με νέα απεργιακή κινητοποίηση, ακόμα και 48ωρη
-εφόσον ο Κατρούγκαλος τσιτάρει κι απαγγέλλει Γιαννίτση, όπου βρεθεί και όπου σταθεί, γιατί λοιπόν να μην έχει την ίδια τύχη με το σχέδιο Γιαννίτση και το δικό του σχέδιο; Κι όχι επειδή θα το πουν οι εταίροι μας, αλλά γιατί θα το πετάξει ο λαός στο καλάθι των αχρήστων.

Η απόφαση για την εργατική τάξη

Η κε του μπλοκ αντιγράφει κάποια επιλεγμένα αποσπάσματα, με ειδικό ενδιαφέρον κατά τη γνώμη μου, από την απόφαση της ευρείας ολομέλειας της κετουκε για το εργατικό-συνδικαλιστικό κίνημα και την κομματική οικοδόμηση, με κάποια λιγοστά σχόλια και χωρίς ιδιαίτερες αξιολογικές κρίσεις (αν και η επιλογή αποσπασμάτων αποτελεί από μόνη της μια έμμεση μορφή αξιολόγησης).

Είναι ενδιαφέρουσα καταρχάς η εκτίμηση πως «διευρύνθηκαν οι γραμμές της εργατικής τάξης με νέα τμήματα από κατεστραμμένα μεσαία στρώματα της πόλης και του χωριού» ενώ «περισσότερα τμήματα μεσαίων στρωμάτων προσεγγίζουν την εργατική τάξη (κι) αυξάνονται οι μισοπρολετάριοι». Αυτή η εξέλιξη όμως συνδέεται με νέα τμήματά της που είτε είναι άπειρα είτε έχουν μικροαστικές αντιλήψεις.

Η απόφαση αναγνωρίζει πως από το κόμμα υπήρχε μια σχετική θεωρητική πρόβλεψη για τα όρια της καπιταλιστικής ανάπτυξης, την επερχόμενη κρίση (…) και μια ορισμένη προετοιμασία των κομματικών δυνάμεων για πιο δυναμικούς αγώνες και οξυμένη ταξική πάλη, καθώς είχαμε να αντιμετωπίσουμε στρατηγικής σημασία για το σύστημα μέτρα που δεν ήταν συνηθισμένα μέτρα λιτότητας. Παράλληλα όμως πρέπει να εξετάσουμε καλύτερα και τη δική μας δουλειά και να προβληματιστούμε, αν θα μπορούσαμε να είχαμε πιο ουσιαστικά αποτελέσματα στην κομματική οικοδόμηση και στο συσχετισμό μέσα στο κίνημα. Αν μπορούσαν οι αγώνες να βάλουν επιπλέον εμπόδια στην υλοποίηση της αντιλαϊκής επίθεσης. Χρειάζεται, γι' αυτό, να εμβαθύνουμε περισσότερο στις βασικές αιτίες αυτών των δυσκολιών και να δούμε πιο προσεκτικά τις δικές μας αδυναμίες και καθυστερήσεις:

Σε σχέση με τις υποκειμενικές αδυναμίες σημειώνεται σε κάποιο σημείο πως μολονότι σε προηγούμενες συλλογικές διαδικασίες (Πανελλαδική Συνδιάσκεψη «για τη δουλειά του Κόμματος στην εργατική τάξη και το συνδικαλιστικό κίνημα», 19ο Συνέδριο) έχουν συζητηθεί και ξεκαθαριστεί αρκετά ζητήματα για τη δουλειά στο μαζικό κίνημα, συνεχίζουν να εκδηλώνονται μια σειρά προβλήματα, συγχύσεις ή να επανέρχονται ζητήματα που υποτίθεται ότι είναι θεωρητικά λυμένα κι έτσι δημιουργούνται δυσκολίες στη δράση μας. Αναγνωρίζεται βέβαια ότι οι σχέσεις Κόμματος-Συνδικάτων ιστορικά δεν ήταν ποτέ ένα απλό και εύκολο ζήτημα και τα σχετικά ζητήματα που προκύπτουν δεν πρέπει να απολυτοποιούνται και να τα προσεγγίζουμε στατικά.

Και πιο κάτω επισημαίνεται πως «τα πιο σοβαρά προβλήματα έχουν τη ρίζα τους στο ότι δεν έχουμε ακόμα, αλλού περισσότερο και αλλού λιγότερο, απαλλαγεί από τις συνέπειες προηγούμενων προγραμματικών θέσεων κι αντιλήψεων και σε δυσκολίες αφομοίωσης του σύγχρονου Προγράμματος, της επαναστατικής στρατηγικής του Κόμματος, σε συνδυασμό φυσικά με τις σύνθετες εξελίξεις που έφεραν η κρίση, η όξυνση των αντιφάσεων του καπιταλιστικού συστήματος, η επεξεργασμένη στρατηγική του κεφαλαίου απέναντι στην εργατική τάξη και το κίνημά της».

Τις λαθεμένες αντιλήψεις τις βρίσκουμε κάθε μέρα μπροστά μας, επιδρούν και στις δυνάμεις μας. Είναι κυρίαρχη γραμμή σε όλες τις Ομοσπονδίες των πρώην ΔΕΚΟ (ΔΕΗ, ΟΤΕ), Πετρέλαια, Τράπεζες, Λιμάνια, ΟΤΑ, μεγάλα εργοστάσια και στους εργαζόμενους στη Δημόσια Διοίκηση, τις οποίες συστηματικά υπερασπίζεται ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός και ο ρεφορμισμός - οπορτουνισμός.

Οι πάγιες απόψεις τους για την «ενότητα στο πρόβλημα», «περί μερικών αγώνων» εξελίσσονται, μετατρέπονται σήμερα σε υπεράσπιση της «δημόσιας περιουσίας» απέναντι στις «ιδιωτικοποιήσεις», της «παραγωγικής ανασυγκρότησης», της «ρύθμισης του χρέους», της «εθνικοποίησης των τραπεζών», του «δικού μας εργοδότη», κ.ά.

Στις αντικειμενικές δυσκολίες συπεριλαμβάνεται ο σχεδιασμός και οι παρεμβάσεις των διάφορων ρεφορμιστικών και οπορτουνιστικών δυνάμεων, που ο βασικός τους πυρήνας αποτελείται, από πρώην μέλη και στελέχη του ΚΚΕ, του ΣΥΡΙΖΑ που βρίσκονται στη ΛΑΕ, στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στον Εργατικό Αγώνα και αλλού και επιχειρούν να διαμορφώσουν ένα νέο ρεφορμιστικό - οπορτουνιστικό ρεύμα με επιφανειακή κριτική στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, αλλά σε κοινό αντι- ΚΚΕ και αντι- ΠΑΜΕ μέτωπο, συχνά σε συνεργασία με τον κλασικό εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό στον οποίο ηγούνται ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ, ΜΕΤΑ.

Καταλαβαίνω πολύ καλά τις δυσκολίες και τις συγχύσεις που μπορεί αντικειμενικά να προκαλούνται από την παρουσία και δράση πρώην κομματικών μελών σε ένα χώρο, νομίζω όμως πως η αναφορά στη γνωστή ιστοσελίδα, που δε διαθέτει την παραμικρή κοινωνική βάση-γείωση σε χώρους δουλειάς, τους δίνει δυσανάλογη με το μέγεθός τους σημασία και τους κάνει να αισθάνονται πιο ψηλοί από το μπόι τους, κατά τη λογική «ασχολούνται μαζί μου, άρα υπάρχω».

Σε άλλο σημείο, η απόφαση σημειώνει την ανάγκη για «πιο βαθιά ιδεολογική και πολιτική δουλειά, για να αποκαλύπτονται οι μηχανισμοί εκμετάλλευσης και κυρίως οι όροι για την κατάργησή τους», θεωρώντας πως «εδώ βρίσκεται η ουσία της πολιτικής πάλης, του συνδυασμού της οικονομικής με την πολιτική πάλη, της ενιαίας αντικαπιταλιστικής κατεύθυνσης και οργάνωσης του κινήματος που διεξάγεται από τους κομμουνιστές μέσα στις διαδικασίες του συνδικαλιστικού κινήματος. Εδώ είναι ο βασικός κρίκος σύνδεσης οικονομίας και πολιτικής και η ουσία της ενιαίας αντικαπιταλιστικής κατεύθυνσης και οργάνωσης του κινήματος».

Κι αναγνωρίζει πως «στις σημερινές συνθήκες, δεν είναι εύκολο να συσπειρώνονται σε αυτήν τη γραμμή σταθερά μεγάλες εργατικές μάζες. Αυτό θα γίνεται δυνατό με την οργάνωση της πάλης σε επίπεδο κλάδου και μέσα στα Σωματεία και τους τόπους δουλειάς (…) με την πρωτοπόρα δουλειά του Κόμματος, της ΚΝΕ, των οπαδών του Κόμματος…»

Η πολιτικοποίηση της πάλης και η αλλαγή συσχετισμού στο συνδικαλιστικό κίνημα, που είναι κρίσιμο ζήτημα για το δυνάμωμα της αντικαπιταλιστικής πάλης, απαιτούν πολύ συγκεκριμένη ενασχόληση και εκπαίδευση των στελεχών και μελών μας, ώστε να δρουν αποτελεσματικά, για να απεγκλωβίζονται δυνάμεις από την επιρροή της κυρίαρχης ιδεολογίας και πολιτικής, τις ρεφορμιστικές και οπορτουνιστικές απόψεις, από την επιρροή της εργοδοσίας και του κράτους, να διευκολύνεται η προσέλκυση στη συνδικαλιστική οργάνωση νέων δυνάμεων που σήμερα είναι μακριά από τα Συνδικάτα και την πάλη. Να υπηρετείται η συσπείρωση και ενότητα των γραμμών της εργατικής τάξης σε ταξική γραμμή πάλης, ώστε να κατανοείται μέσα από την πείρα η ανάγκη ρήξης με το κεφάλαιο και τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις (ΕΕ, ΝΑΤΟ), με τις πολιτικές δυνάμεις που στηρίζουν το εκμεταλλευτικό σύστημα. Παλεύουμε για συσπείρωση κι ενότητα της εργατικής τάξης με κατεύθυνση την κατάργηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, την οργάνωση της παραγωγής και της κοινωνίας με κοινωνική ιδιοκτησία, κεντρικό σχεδιασμό, με στόχο την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών. Δεν είναι εύκολη αυτή η δουλειά, να δουλεύουμε δηλαδή αποτελεσματικά σε αυτήν την κατεύθυνση. Δε γίνεται με γενικά συνθήματα. Πατάμε πάνω στα προβλήματα, αναλύουμε και φωτίζουμε τις αιτίες τους και την κατεύθυνση της λύσης τους. Αποκαλύπτουμε την ταξική τους ρίζα και τα συμφέροντα που συγκρούονται, με βάση τις αναλύσεις του Κόμματος.

Σημαντικό στοιχείο είναι επίσης ο στόχος να οργανωθεί συντονισμένα και καλά σχεδιασμένα πανελλαδικής μορφής πρωτοβουλία συσπείρωσης και κινητοποίησης ανέργων, ένα πολύ δύσκολο στοίχημα, που χρειάζεται φαντασία κι ευελιξία, εκτός από την επιμονή και τη σκληρή δουλειά, για να κερδηθεί.

Προφανώς αυτά δε συμπυκνώνουν ούτε καν περιληπτικά το σύνολο των θέσεων και των ζητημάτων που θίγονται, και πιθανότατα το κάθε σημείο απαιτεί ξεχωριστή, ειδική επεξεργασία. Όμως μπαίνουν στη βάση του μπλοκ, ως αυτά που εγώ ξεχωρίζω, κι ως μια βάση (πιθανής) συζήτησης.

Κατάληψη για πάντα

Κατάληψη από κατάληψη διαφέρει. Άλλο πχ να γίνεται με χρυσαυγίτικους μαιάνδρους και χουντικά συνθήματα, όπως στη λεβεντομάνα Κρήτη, που καμαρώνει ότι είναι δημοκρατικό νησί κι απομονώνει τους φασίστες –όπως στα Ανώγεια. Και άλλο να γίνεται στο Υπουργείο Εργασίας από ταξικά τα σωματεία του ΠΑΜΕ, ενάντια στο τσάκισμα των συντάξεων και στη διάλυση του ασφαλιστικού (ή μάλλον ό,τι είχε μείνει όρθιο απ’ αυτό). Άλλο αν κάποιοι θέλουν να τα βάζουν στο ίδιο τσουβάλι της θεωρίας των δύο άκρων, που «πλακώνονται» μεταξύ τους, όπως προχτές στη Βουλή.

Παρεμπιπτόντως, τα περισσότερα ΜΜΕ ακολούθησαν την «ορθώς πολιτική» κάλυψη: «προκλητική επίθεση της Χρυσής Αυγής κατά του ΚΚΕ», βάζοντας μέσα και το Σκουρλέτη, για να εισπράξει μερικά παράσημα, που του χρειάζονται. Αλλά αν ξύσεις την επιφάνεια, ή μάλλον, ακριβώς επειδή όλοι σχεδόν μένουν στην επιφάνεια και βλέπουν απλώς το  βίντεο με τα επίμαχα στιγμιότυπα, όπου οι βουλευτές του ΚΚΕ δεν ακούγονται σχεδόν καθόλου και φαίνεται μόνο ο Λαγός (του συστήματος) να γαβγίζει με ασύνδετες αντι-ΚΚΕ ατάκες σε στιλ τουίτερ (πώληση 902, ποσοστά Β’ Πειραιά, τσιράκια του συστήματος), οι περισσότεροι καταλαβαίνουν πως ο καβγάς ξεκίνησε για τα οικονομικά του ΚΚΕ. Ενώ οι πιο «ψαγμένοι» αριστεριστές, αποτυγχάνοντας πλήρως να δουν το δάσος, προσθέτουν με νόημα ότι το ΚΚΕ έδωσε πάτημα, με τη συναλλαγή του με μια οφ-σορ εταιρία.

Ναι αλλά πού ακριβώς κολλάνε αυτά με τη συζήτηση στη Βουλή για το πολυνομοσχέδιο; Και με ποια αφορμή άνοιξε το θέμα; Για όλα αυτά μένουμε στο σκοτάδι.

Αυτό που δε θα μάθει κανείς εύκολα από τις κυρίαρχες πηγές ενημέρωσης είναι πως η επίθεση ξεκίνησε μετά από μια δική μας αναφορά στους εφοπλιστές και τη φοροδιαφυγή τους (ή τη νόμιμη φοροαπαλλαγή τους). Τα μαντρόσκυλά τους ένιωσαν την ανάγκη να απαντήσουν με υπονοούμενα για τη Siemens και το «βρώμικο 89’» (κι άλλοι που ξύνονται στην ίδια γκλίτσα, μες σε λίγες μέρες, μετά το Λεβέντη). Ο Παφίλης υπενθύμισε την αδρή χρηματοδότηση της Siemens στο Χίτλερ, τον ιδεολογικό ηγέτη των φασιστών, και αυτοί –χωρίς να παραδεχτούν τι τους έθιξε, γιατί είναι κότες, όπως τονίζουμε τελευταία και στο δημόσιο λόγο μας- άρχισαν να πετάνε λάσπη κατά ριπάς. Το ζήτημα είναι πως η βρωμιά χρειάζεται μια στιγμή και μια ατάκα, για να απλωθεί, αλλά δεν είναι το ίδιο εύκολο να την καθαρίσεις.

Κλείνει η χρυσαυγίτικη παρένθεση (ας μην ξοδέψουμε άλλο σάλιο γι’ αυτούς).

Το ΠΑΜΕ κι οι άλλες συσπειρώσεις (σε φοιτητές, συνταξιούχους, κτλ) πήραν αυτές τις μέρες μια σειρά πρωτοβουλίες, όπως στον ΟΑΣΑ (όπου η πρόταση του υπεύθυνου ήταν να συλλαμβάνονται όσοι φοιτητές δε χτυπάνε εισιτήριο) και στην περιφέρεια Πάτρας, με ένα φέρετρο να συμβολίζει τον ενταφιασμό των τελευταίων λαϊκών κατακτήσεων. Και φυσικά η κορύφωση ήταν η διήμερη κατάληψη του υπουργείου. Εκεί που μπορούσε να καταλάβει κανείς πως έχουμε «αριστερή κυβέρνηση», γιατί η κλούβα των ΜΑΤ μας παρακολουθούσε διακριτικά από τη γωνία, και δεν επέμβαινε να μας συλλάβει. Ούτε είχαμε το γνωστό σόου με τις κάμερες –κοιτάξτε τους βανδαλισμούς, το χάλι, τα φλάιερ που άφησαν πίσω τους οι κομμουνιστές στο πεζοδρόμιο.

Να ρε αχάριστοι, αυτή είναι η διαφορά της Αριστεράς. Κι ότι χτες οι βουλευτές της ψήφιζαν σκέτο «ναι», χωρίς να λένε το γνωστό ποίημα «ναι σε όλα».

Κι επειδή μια διήμερη κατάληψη δε βγαίνει ξεροσφύρι, νέτη-σκέτη...

Θέλει και την παραδοσιακή της φασολάδα (κείνο που με τρώει, κείνο που με σώζει) κι ας μην κάνει ακόμα τόσο κρύο.

Θέλει τη μουσική της –κι ας έπαιξε ακόμα και το «1^η του Μάη και πώς...» που αργεί ακόμα, κάνα εξάμηνο.

Θέλει πήγαινε-έλα κόσμου, φορέων και συνεχείς ανακοινώσεις από τα μεγάφωνα για τις αποφάσεις εν όψει της άλλης βδομάδας. Η ομάδα (ούτε καν σύλλογος) γυναικών της Νέας Μάκρης (που μπορεί να είναι ο κύκλος επιρροής της Αλέκας). Και το σωματείο Καρφούρ-Μαρινόπουλος (παύση), παράρτημα Θεσσαλονίκης.

Θέλει τα ενθαρρυντικά κορναρίσματα περαστικών οδηγών που κοψοχολιάζουν πιθανότατα τον μπροστινό τους.

Τους οδηγούς των τρόλεϊ που κάνουν «μια στάση εδώ», για να μπουν σύντροφοι και να μοιράσουν πληροφορίες και υλικό.

Και τα τουριστικά λεωφορεία, που κάνουν το γύρο της πόλης με τα αξιοθέατα, με τους ανυποψίαστους επιβάτες να γουρλώνουν τα μάτια τους προς το πανό και την κατάληψη.

Δις ιζ γκρικ ιδιαιτερότητα. (Όπως λέμε «this is Anfield). Εδώ υπάρχει ΠΑΜΕ (δεν είναι Μπανανία).

Ή για να το πούμε με όρους (γ)Lifo. Δις ιζ λονγκ γουοκ εξπίριενς.

Καμία σχέση με το τρέντι ιβέντ «eye contact experience» και τους χάνους που πήγαιναν να κοιταχτούν (σε κάνα γιατρό) σα χρυσόψαρα, χωρίς μνήμη και συνείδηση, μερικά μέτρα πιο πέρα από την κατάληψη, το βράδυ της Πέμπτης.

Περνάμε και στα της συγκέντρωσης.

Αυτή τη βδομάδα, αφότου τελείωσε το Φεστιβάλ και το ξεστήσιμο, η Αθήνα έζησε ένα μικρό καλοκαίρι μες στο Φθινόπωρο, με υπέροχες, ηλιόλουστες μέρες. Χτες που ήταν η μέρα της συγκέντρωσης, τα σύννεφα ανακατέλαβαν με τακτικό ελιγμό τον αττικό ουρανό και άφησαν μερικές προειδοποιητικές ψιχάλες να πέσουν σαν (αστυνομική) αύρα πάνω μας, προτού διαλυθούν ησύχως, σα διαδηλωτές. Προς το τέλος έκανε την εμφάνισή του κι ένα ουράνιο τόξο, για ένα φεγγάρι, ενώ ακολούθως βγήκε αυτοπροσώπως (και ετερόφωτο, όπως πάντα) και το ίδιο το φεγγάρι.

Βρε πότε θα κάμει, πότε θα κάμει ξαστεριά...

Οι προσυγκεντρώσεις δε στάθηκαν καθόλου στην Ομόνοια, αλλά συνέχισαν στη Σταδίου, για να παραλάβουν τους καταληψίες συντρόφους. Από εκεί η πορεία κατευθύνθηκε προς το Σύνταγμα και σχημάτισε μέσω της Φιλελλήνων το σύνηθες Πι, σα φιδάκι, με την κεφαλή στην Αμαλίας, στο ύψος του τραμ, περίπου και την ουρά (του κινήματος) στο κάτω τμήμα της πλατείας. Ο χώρος μπροστά από τη Βουλή είχε πλημμυρίσει από κάποιες λίγες ηρωικές και πένθιμες εκατοντάδες διαδηλωτών του εξωκοινοβουλευτικού χώρου –με τη ΛαΕ να συμπεριλαμβάνεται επισήμως πλέον σε αυτόν, διαθέτοντας μάλιστα και «ένοπλο τμήμα» με Αραν-σ-ίτες κοντοξυλοφόρους.

Από μια άποψη, η εικόνα ήταν ελαφρώς καλύτερη από το 15αύγουστο και τη μέρα ψήφισης του μνημονίου, όταν δεν είχαν κλείσει καν το δρόμο. Από την άλλη, τότε είχαν τουλάχιστον το άλλοθι ότι το κίνημα είχε πάει διακοπές και γέμιζε τις μπαταρίες του για το χειμώνα που έρχεται. Ενώ τώρα... Τώρα απλώς αποδεικνύεται πως αυτό το περίφημο «όχι μέρχι τέλους» του δημοψηφίσματος πηγαίνει από νίκη σε νίκη, και κινητοποιεί ευρύτερες μάζες.

Κι ο κλήρος, για πολλοστή φορά, πέφτει στους γενναίους, για να οργανώσουν την απεργία του Νοέμβρη και γενικότερα την αντίσταση.

Όσο για το αδιάφορο κοινοβουλευτικό σόου, αξίζει να κρατήσουμε πως η ΝΔ ψήφισε όχι επί της αρχής, εξαιρώντας το άρθρο 14 που θάβει τις συντάξεις (το ΠΑΣΟΚ εξαίρεσε από το όχι του και το 17, που ξεπουλάει τον ΟΣΕ, αν δεν κάνω λάθος, ενώ το Ποτάμι το 10). Ξέρουν ότι πρέπει από τώρα να διαφοροποιούνται, για να αποκαθαρθούν και να προετοιμάσουν τη διάδοχη λύση και να εξασφαλίσουν πως θα τους περιλαμβάνει.

Ψήφος και εργατικό κίνημα

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο ένγκελς βλέποντας τη ραγδαία ανάπτυξη του νόμιμου spd και τη δυναμική του, θεωρούσε πιθανή την κατάκτηση της εκλογικής πλειοψηφίας και της κυβερνητικής εξουσίας –αν το μεταφέρω καλά και δε διαστρεβλώνω τη σκέψη του. Κάτι που φαινόταν να έρχεται σε αντίθεση με μια προγενέστερη, νομίζω, διατύπωσή του για το εκλογικό δικαίωμα, που δεν μπορεί να είναι τίποτα παραπάνω από δείκτης ωριμότητας για το προλεταριάτο μιας χώρας που το έχει κατακτήσει. Και φαίνεται να δικαιώνεται ιστορικά και διαχρονικά, όχι γιατί το spd δεν κατόρθωσε τελικά να φτάσει στην κοινοβουλευτική πλειοψηφία, αλλά γιατί η κατάκτησή της δε σήμανε αλλά την κατάπτυστη προδοσία της γερμανικής εργατικής τάξης και της επαναστατικής της υπόθεσης.

Αν λοιπόν η κατάκτηση του εκλογικού δικαιώματος είναι δείκτης ωριμότητας για την εργατική τάξη κάθε χώρας, η ελεγχόμενη άσκησή του επί δεκαετίες στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες δυτικού τύπου είναι δείκτης σταθερότητας κι ισχύος της εκάστοτε αστικής εξουσίας. Ενώ οι επιλογές του.. κυρίαρχου ελληνικού (κι όχι μόνο) λαού είναι δείκτης της ανωριμότητας του υποκειμενικού παράγοντα, που περιμένει τις συνθήκες να ωριμάσουν, χωρίς να ωριμάζει ποτέ ο ίδιος. Δείκτης αυτής της ανωριμότητας είναι κι η λογική ορισμένων αναρχικών, που αποδίδουν απ’ την ανάποδη εξέχουσα σημασία στις εκλογές και την αποχή από τις κάλπες. Όμως ακριβώς επειδή αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο θα ήταν παράνομες, ισχύει και το αντίστροφο: ότι δηλ αν μια αποχή από τις κάλπες μπορούσε να ανατρέψει το καθεστώς και να αλλάξει τον κόσμο, θα ήταν και αυτή παράνομη. Ή θα την καταδίωκαν, όπως γινόταν πχ με όσους απείχαν από τις εκλογές του 46’, πριν το δεύτερο αντάρτικο.

Οι εκλογές λοιπόν είναι ένας δείκτης, που αποτυπώνει κάποιες τάσεις. Δεν είναι συνεπώς τελείως παράλογο να βάζουμε το κάρο μπροστά από το βόδι, περιμένοντας από ένα ευνοϊκό εκλογικό αποτέλεσμα να ανοίξει δρόμο για ριζοσπαστικές διεργασίες και να γίνει ο προάγγελός τους, χωρίς αυτές να έχουν δρομολογηθεί στην κοινωνία; Ή για να το θέσουμε αντίστροφα: τι καρπούς μπορεί να αποφέρει μια κυβερνητική πλειοψηφία ή έστω ένα καλό εκλογικό ποσοστό, αν δε στηρίζεται σε γερές κινηματικές βάσεις που να το τροφοδοτούν (αλλά δεν υπάρχουν αυτή τη στιγμή); Ακόμα κι αν παραδεχόμαστε (που δεν..) ως εφικτό κι αναγκαίο τον κυβερνητικό κρίκο ως σκαλοπάτι για πιο ριζοσπαστικές αλλαγές, θα οδηγούμασταν σε παταγώδη αποτυχία, αν δε ρίχναμε το βάρος στην ανάταση του κινήματος, ως βασικού πυλώνα αυτής της προσπάθειας.

Οι εκλογικοί συσχετισμοί, που πρόκειται να αλλάξουν σε λίγες ημέρες, αποτυπώνουν μερικά κρίσιμα ποιοτικά στοιχεία και αδιαμφισβήτητες αλήθειες. Πόσο ωφελήθηκε το λαϊκό κίνημα και η ανάπτυξή του την τελευταία τριετία από την εκτίναξη των εκλογικών ποσοστών του σύριζα στο 27%; Πού βρίσκεται αυτό το 27% στις πορείες και τις απεργιακές κινητοποιήσεις; Πιστεύει κανείς πως θα ήταν έτσι μίζερα τα πράγματα στο εργατικό-λαϊκό κίνημα, αν είχε το κκε την ίδια εκλογική δύναμη; Και τι εξέφρασε τελικά αυτή η εκλογική άνοδος του σύριζα; Μια αγωνιστική άνοδο του κινήματος ή μήπως την υποχώρηση και την αναδίπλωσή του, την ήττα και την απογοήτευσή του;

Τα ποσοστά βέβαια δεν καθρεφτίζουν πάντα με ακρίβεια την πραγματικότητα (ενίοτε λειτουργούν κι ως παραμορφωτικοί καθρέφτες). Στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης το κόμμα είχε πολλαπλάσια επιρροή στα συνδικάτα και την κοινωνία, από την εκλογική δύναμη που κατέγραφε στις κάλπες. Κι η διακύμανση των γενικών εκλογικών στάσεων δεν είναι ακριβώς στατική και μονοσήμαντη. Θυμίζει το μαθητή στις εξετάσεις, που ξέρει πάνω-κάτω τι έγραψε αλλά οι προσδοκίες του έχουν ένα ανώτερο κι ένα κατώτερο όριο. Κι έχει σημασία που θα καθίσει τελικά η μπίλια.

Μπορεί οι εκλογές να είναι ένα πανηγυράκι της αστικής δημοκρατίας, αλλά η συμμετοχή μας σε αυτές δικαιολογείται με βάση το επίπεδο συνειδητοποίησης των μαζών, που δεν έχει ωριμάσει αρκετά, ώστε να θεωρεί ξεπερασμένο αυτό το μέσο. Οι αντιδράσεις πολλών συντρόφων ωστόσο (και του καθενός από εμάς ξεχωριστά), ο ενθουσιασμός ή η απογοήτευση μετά από ένα εκλογικό αποτέλεσμα, δείχνουν πως από μία άποψη κι ως ένα βαθμό, δεν είναι ξεπερασμένες ούτε καν για εμάς τους ίδιους. Το εκλογικό αποτέλεσμα μπορεί να μην επηρεάζει άμεσα το κίνημα και την πορεία του, επηρεάζει σαφώς όμως το ηθικό όσων συντρόφων συμμετέχουν ενεργά σε αυτό.

Θυμάμαι πχ στις εκλογές του 07’, εν μέσω εξεταστικής για τους φοιτητές να πηγαίνω στη βιβλιοθήκη του απθ, να πετυχαίνω δίπλα μου ένα σφο, να φτάνει το χαμόγελό μας στα αυτιά, και να παίρνουμε το κομπιουτεράκι που είχε δίπλα του για να τις πράξεις, γράφοντας: 8,2. Να το ξαναδούμε, για να το χωνέψουμε. Ή, για να μην πάμε τόσο μακριά, το απολύτως θεμιτό και λογικό γλέντι στους πέντε δήμους που πήρε η λασυ στο δεύτερο γύρο. Μικρές στιγμές εκλογικής χαράς.

Μήπως όμως έτσι βρίσκουν χώρο να τρυπώσουν και να αναπτυχθούν μέσα μας γλυκές αυταπάτες; Ποιος σφος δε σκεφτόταν για παράδειγμα το μάη του 12’ πως είχε έρθει η στιγμή να πιάσει το κκε το πολυπόθητο διψήφιο ποσοστό; Πόσο θα ανταποκρινόταν όμως αυτό στην πραγματικά κατάσταση του εργατικού κινήματος, στην πραγματική δύναμη και οργάνωση του ταξικού πόλου στους χώρους δουλειάς; Αλλά και πέρα από αυτό, πόσα σημάδια μπορεί να έχει αφήσει στη νοοτροπία μας και τη δράση μας (σε συλλογικό κι ατομικό επίπεδο) η «ομαλή κι απρόσκοπτη» κοινοβουλευτική παρουσία του κόμματος τις τέσσερις τελευταίες δεκαετίες;

Αυτό δε σημαίνει πως αδιαφορούμε για τα ποσοστά του κόμματος και ότι θα κάνουμε την χάρη σε όσους ονειρεύονται να δουν το κουκουέ στο όριο της εκλογικής επιβίωσης ή και εκτός βουλής μετά από μια πιθανή διπλή εκλογική αναμέτρηση. Κι ίσως να έπρεπε να ξεκαθαριστούν κάποια πράγματα την περίοδο των «παχιών αγελάδων», πολύ πριν την εκλογική πίεση του 12’ που μας βρήκε εν μέρει απροετοίμαστους. Για να μη βρουν πάτημα σε αυτήν χυδαίες πολεμικές που ζητούσαν αναδρομική δικαίωση για τις απόψεις τους· και για να μη φαίνεται η όποια αυτοκριτική σαν την αλεπού που κάνει κρεμαστάρια ό,τι δεν μπορεί να φτάσει.

Σε αυτό ακριβώς αναφέρεται εξάλλου, κατά τη δική μου αντίληψη, το σύνθημα «κόμμα παντός καιρού». Επαναστατική δράση σε μη επαναστατικές συνθήκες και υπό τις πιο αντίξοες περιστάσεις –που μπορεί να αφοράν και την εκλογική επιρροή του κόμματος.

Εν κατακλείδι πάντως, η ψήφος μπορεί να μην αντανακλά αυτομάτως κάποιες κινηματικές διεργασίες –αν και είναι πάντα ένα καλό βήμα προσέγγισης, όπου μπορεί να χτίσουμε, για να κερδίσουμε με το μέρος μας συνειδήσεις. Είναι σημαντική όμως, γιατί υπάρχει και η αντίστροφη ανάγνωση. Εάν δηλ δε μπορεί κάποιος να σπάσει την τρομοκρατία και τα ψεύτικα διλήμματα μες στο παραβάν, που δεν του κοστίζει κάτι ιδιαίτερο στην τελική κι ούτε θα μάθει κανείς τι ψήφισε, είναι ζήτημα αν θα βρει τη δύναμη να αντιμετωπίσει την πολύ εντονότερη εργοδοτική τρομοκρατία, το φόβο της ανεργίας, κτλ, για να κάνει ένα πολύ πιο σημαντικό βήμα, πχ σε μια απεργία.

H παρέμβαση του ΚΚΕ στον αθλητισμό την περίοδο του Μεσοπολέμου (1927-1935.)

Σήμερα η κε του μπλοκ έχει την χαρά να αναδημοσιεύει από το 17ο τεύχος του περιοδικού HUMBA (που διατηρεί πάντα μια ευρύτερη κινηματική σκοπιά στα αθλητικά δρώμενα εντός κι εκτός συνόρων) με το πολύ ενδιαφέρον θέμα που βλέπετε στον τίτλο της ανάρτησης. Στην ουσία πρόκειται για την ομώνυμη εργασία του Κωνσταντίνου Λαμπράκη στο σεμινάριο του Πάντειου με θέμα την "Ιστορία της συγκρότησης των ποδοσφαιρικών συλλόγων στην Ελλάδα", που δίνει σε κάθε περίπτωση πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία.

Το εξώφυλλο του τεύχους

Μπορείτε συμπληρωματικά (και το βάζω εδώ, για να μην χαθεί στο τέλος) να ακούσετε τη σχετική εκπομπή, που έκαναν τα παιδιά του HUMBA τον περασμένο μήνα:

Πότε έρχεται το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα; Ποιοι είναι οι σύλλογοι που πρωταγωνιστούν τα πρώτα χρόνια, αλλά και στο Μεσοπόλεμο; Πότε ιδρύεται η ΕΠΟ; Τι ρόλο έχει το ΠΟΚ; Ποια η στάση της Πολιτείας και των δημοσιογράφων στο νέο αθλητικό φαινόμενο που συναρπάζει τη νεολαία; Πότε ιδρύονται τα εργατικά σωματεία και ποια η συμβολή του ΚΚΕ σε ένα διαφορετικό αθλητισμό; Τι έγραφε ο Τύπος της εποχής για τα ποδοσφαιρικά ματς; Πώς διοικούνταν τότε οι σύλλογοι, εργατικοί και μη; Υπήρχαν οι αντιθέσεις "Αθήνα - Βοράς", "λαϊκή ομάδα-ομάδα των αστών"; Αυτά και άλλα πολλά σε ένα άκρως διαφωτιστικό δίωρο με καλεσμένο τον Γιώργο Γάσια, που έχει μελετήσει διεξοδικά το συγκεκριμένο θέμα.

HUMBAonair - season 2 - 008 - 26-11-2014 (το ποδόσφαιρο στο Μεσοπόλεμο) by Humba!_Radio on Mixcloud

Με την ευκαιρία να ευχαριστήσω και δημοσίως τους συντελεστές του περιοδικού για την άδεια της αναδημοσίευσης.
Καλή ανάγνωση/ακρόαση και κάθε καλόπιστη παρατήρηση, ευπρόσδεκτη

ΕΙΣΑΓΩΓΗ.

Η παρούσα εργασία μελετά την παρέμβαση του ΚΚΕ στον Αθλητισμό την περίοδο του Μεσοπολέμου. Επιχειρεί να φωτίσει πλευρές αυτής της παρέμβασης, σε σχέση με τους δεσμούς του Κόμματος με την Κομμουνιστική Διεθνή (Κ.Δ.) και τους ιδιαίτερους όρους συγκρότησης και δράσης του ΚΚΕ, στην περίοδο του μεσοπολέμου. Για τον σκοπό αυτό επέλεξα να μελετήσω ποια ήταν η τοποθέτηση της Κ.Δ. έναντι του αθλητικού φαινομένου και πως επιχείρησε να παρέμβει το ΚΚΕ και η νεολαία του, η Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας (ΟΚΝΕ), σ’αυτό. Επίσης, συνέλεξα στοιχεία που αφορούν την «γεωγραφία» του «κόκκινου» αθλητισμού στην Ελλάδα, βοηθητικά στο να κατανοήσουμε καλύτερα την παρέμβαση τούτη.  

Συνεπώς, η εργασία διαρθρώνεται σε δύο μέρη. Πρώτο μέρος, παρουσίαση της μεσοπολεμικής περιόδου πάνω σε τρεις άξονες που ορίζονται ως εξής:

Οι μετασχηματισμοί της Ελληνικής κοινωνίας που συμβάλλουν στην μαζικοποίηση του αθλητικού φαινομένου. Η εμφάνιση και οι πολιτικές αρχές του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος. Ο Διεθνής εργατικός αθλητισμός και η Κόκκινη Αθλητική Διεθνής.

Ενώ το δεύτερο μέρος πραγματεύεται το ζήτημα: KKE και Αθλητισμός στο μεσοπόλεμο, μέσα από τις αποφάσεις των συνεδρίων και των συνδιασκέψεων για την Οργάνωση ΕργατοΑγροτικού Αθλητισμού (Ο.Ε.Α.), την σχέση μεταξύ Ο.Ε.Α. και Κόκκινης Αθλητικής Διεθνής και την γεωγραφία των εργατικών αθλητικών σωματείων.

Το πρώτο μέρος στηρίζεται ,κατά κύριο λόγο, στην βιβλιογραφία και την αρθογραφία που αφορά την περίοδο, ενώ το δεύτερο μέρος βασίζεται στην σύνθεση των στοιχείων που έχουμε είδη για την Ο.Ε.Α., μεγάλο μέρος των οποίων προέρχεται  από το βιβλίο του Χρήστου Τζιντζιλώνη «ΟΚΝΕ 1922-1943, Λενινιστικό μαχητικό σχολείο των νέων.» Συνδυάζονται με τις αναφορές για τα κόκκινα σπορ και τα εργατικά αθλητικά σωματεία από τον τύπο της εποχής, ειδικά τον προσκείμενο στις οργανώσεις του ΚΚΕ. Επίσης, ένα μικρό κομμάτι της εργασίας είναι αφιερωμένο στις αντιδράσεις του Κράτους. Παρατίθενται  στοιχεία, είτε από τον αστικό τύπο, είτε από τα ρεπορτάζ της εφημερίδας «ο Ριζοσπάστης», επίσημο όργανο του ΚΚΕ, σχετικά με συλλήψεις στελεχών και αθλητών της Ο.Ε.Α., προβλήματα στην διακίνηση του περιοδικού της Ο.Ε.Α. «Εργατοαγροτικό Σπορ», προβλήματα στην επίσημη αναγνώριση των αθλητικών σωματείων, κ.α.

Κλείνοντας να σημειώσω πως όπου αναφέρω αθλητικά εργατικά σωματεία εννοώ (και) για ποδοσφαιρικά τμήματα. Κατά κανόνα, ένα εργατικό αθλητικό σωματείο μπορεί να διέθετε και μη ποδοσφαιρικά τμήματα, αλλά δεν μπορούσε να μην διαθέτει ποδοσφαιρικό τμήμα.(βλέπε σχετικά : Ριζοσπάστης 1928-1935, αναφορές για τη δραστηριότητα των Εργατικών Αθλητικών Σωματείων.)

Πολιτικοί, οικονομικοί και πολιτιστικοί μετασχηματισμοί, που ευνόησαν στην μαζικοποίηση του ποδοσφαιρικού θεάματος:

Αν και το ποδόσφαιρο είναι αρκετά δημοφιλές σε αστικά στρώματα της ελληνικής νεολαίας ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα, ως ημερομηνία ορόσημο για την μαζική του ανάπτυξη θεωρείται το 1922[1], έτος καταρρεύσεως του μικρασιατικού μετώπου και της μαζικής έλευσης των προσφύγων, στον Ελλαδικό κορμό. Η συμβολή του προσφυγικού στοιχείου στην παλλαϊκή διάδοση του ποδοσφαιρικού θεάματος είναι πολύπλευρη και -κατά κάποιο τρόπο- ασύμμετρη.

Οι αναγκαίοι μετασχηματισμοί που επιβάλλονται στην ελληνική κοινωνία, κάτω από την πίεση των ενάμιση εκατομμυρίων προσφύγων συμβάλλουν, πολλοί από αυτούς με «ακούσιο» τρόπο, στο να δημιουργηθούν οι υλικοί όροι, πάνω στους οποίους θα στηριχθεί η καθολική  συμμετοχή του ελληνικού πληθυσμού στο ποδοσφαιρικό θέαμα.

Καταρχήν, μεγάλο μέρος των προσφύγων είχε επαφές με νεωτερικές μορφές της αστικής κουλτούρας, μορφές στις οποίες εντάσσεται και το αθλητικό/ποδοσφαιρικό[2] θέαμα, στα πλαίσια των ευρωπαϊκών εμπορικών κοινοτήτων, στις παράκτιες πόλεις της Μικράς Ασίας[3]. Παρά τον ξεριζωμό, μεταφέρουν και αναπαράγουν, στα πλαίσια του δυνατού, στον Ελλαδικό χώρο τα ήθη, τις συνήθειες και τα στοιχεία του πολιτισμού τους.

Εξίσου σημαντική συμβολή του προσφυγικού στοιχείου, όσο αφορά το ποδοσφαιρικό θέαμα, είναι ο καθοριστικός τους ρόλος στην αναμόρφωση των Ελληνικών πόλεων. Η επέκταση των πόλεων, μέσω της πληθυσμιακής τους αύξησης, η συγκρότηση γειτονιών αμιγώς προσφυγικών και η αντιπαράθεση γηγενών - «ξένων», ενίσχυσε το αίσθημα του «ανήκειν» και του «εμείς». Εξέλιξη, το δίχως άλλο, πολύ σπουδαία ώστε η ποδοσφαιρική αναμέτρηση να συνδεθεί με συνολικότερες πλευρές (ενδεχομένως και παθογένειες.) της κοινωνικής ζωής.

Τέλος σε ένα πιο αφηρημένο, από την προβληματική μας, πλαίσιο θα σημειώναμε την τόνωση και ανάπτυξη της βιομηχανικής δραστηριότητας και της μισθωτής εργασίας έναντι άλλων, πιο παραδοσιακών μορφών απασχόλησης. Πράγματι, η ενσωμάτωση όχι μόνο προσφύγων αλλά και επιστρατευμένων φαντάρων, έχει ως αποτέλεσμα και την τόνωση της εγχώριας ζήτησης και την προσφορά άφθονων φθηνών εργατικών χεριών. Παράλληλα η ευνοϊκή διεθνής συγκυρία, με την παράλληλη υποτίμηση της δραχμής, έχει ως αποτέλεσμα η εγχώρια βιομηχανία να αποκτήσει άλλα δύο πλεονεκτήματα στην προσπάθειά της να αναπτυχθεί[4]. Ισχυρή είναι επίσης η μικρο-εμπορευματική δραστηριότητα, ταυτόχρονα, αυξάνεται και ο υπαλληλικός πληθυσμός που σχετίζεται, είτε με το δημόσιο, είτε με ιδιωτικούς οργανισμούς. Την ίδια περίοδο το συνδικαλιστικό και εργατικό κίνημα εμφανίζεται πιο οργανωμένο και συγκροτημένο με αιτήματα που σε πολλές περιπτώσεις είχαν ως αιχμή τους το ζήτημα του ελεύθερου χρόνου (8ώρο, Κυριακάτικη αργία). Έχουμε, δηλαδή, δυναμική επέκταση της αστικής κοινωνικής οργάνωσης έναντι άλλων πιο παραδοσιακών μορφών. Εξελίξεις που, ακόμα και αν δεν συνεισέφεραν, δεν αποθάρρυναν την ανάδυση νεωτερικών συνηθειών στην αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου, με την εμφάνιση νέων κοινωνικών φαινόμενων και πολιτιστικών δραστηριοτήτων. Δραστηριότητες στις οποίες εντάσσεται και η μαζική ενασχόληση με τα του ποδοσφαιρικού θεάματος.

ΚΚΕ: Κόμμα Νέου Τύπου.

Την ίδια περίοδο, έχουμε σε επίπεδο πολιτικού συστήματος, την εμφάνιση ενός πολιτικού κόμματος, αναμφισβήτητα νεωτερικού για τα δεδομένα του Ελληνικής πολιτείας. Το κόμμα τούτο, είναι το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδος, που γρήγορα συνδέεται με την 3^η Διεθνή και μετονομάζεται σε Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος. Το ΚΚΕ κομίζει νέα δεδομένα στην πολιτική ζωή της χώρας: Έχει πολιτικό πρόγραμμα, επιδιώκει να οργανώσει μέλη με δικαιώματα και καθήκοντα, ενώ ο πολιτικός του λόγος αναφέρεται σε συγκεκριμένες κοινωνικές τάξεις και τα συμφέροντα τους[5]. Στοιχεία πρωτοφανέρωτα σε Ελληνικό πολιτικό κόμμα.