Κάν' το όπως ο Γιάννης

Τα Σεπόλια είναι μια λαϊκή συνοικία, που έχει κρατήσει ακόμα το στοιχείο της γειτονιάς κι αρκετή λαϊκότητα, αν και αυτό το τελευταίο νοθεύεται κάπως από τα υψηλά ποσοστά της χρυσής αυγής και το ρατσισμό που θεριεύει.

Εκεί ξεκίνησαν όλα...

Στα ανοιχτά γηπεδάκια της Δυρραχίου, λίγο πιο πάνω από την οδό Αψού -με το θρυλικό όνομα- και το αρμένικο "Ρόδο" του Αγκίπ (ίσως την πιο ενδιαφέρουσα γαστρονομική πρόταση στην ευρύτερη περιοχή. Μια περιοχή, πέρα από τις ράγες, που μοιάζει κάπως σαν προάστιο του Μπουρναζίου και οριοθετείται από τις γραμμές του τρένου, την εθνική οδό και το αμαξοστάσιο του Μετρό (όπου είχαν κάνει "ντου" τα ΜΑΤ ενάντια στους επιστρατευμένους απεργούς) και δύο λόφους που επιβίωσαν από την επέλαση του τσιμέντου. Μια περιοχή που θα ήταν πολύ καλύτερη αν είχε μείνει αλώβητη απ' την επέλαση των νεοναζί.

Λένε για τον Τζόρνταν, που άργησε να πάρει το πρώτο του δαχτυλίδι στο ΝΒΑ -μόλις στα 28 του- πριν τα σαρώσει όλα, πως οφείλει την επιτυχία του στις πρώτες αποτυχίες και τα καψόνια στα οποία τον υποχρέωναν οι προηγούμενες αυτοκρατορίες της Ανατολής (Σέλτικς αρχικά και μετά Πίστονς). Και στη σκληραγώγηση της δικής του ομάδας, των Μπουλς, που έπρεπε να γίνει αρκετά δυνατή για να τις νικήσει και να τις υποσκελίσει.
Βασικά, όλα σχεδόν τα αστέρια του ΝΒΑ έχουν χαρακτήρα και μέταλλο πολεμιστή, γιατί είναι μαχητές της ζωής, που έπρεπε αρχικά να μάθουν να επιβιώνουν στο γκέτο που μεγάλωσαν, και είχαν ισχυρό κίνητρο για να βρουν μια διέξοδο από αυτό.

Στην Ελλάδα θεωρητικά δεν υπάρχουν γκέτο, και δεν έχουμε (ακόμα) παιδιά να σκοτώνονται σε καθημερινή βάση από πυρά αστυνομικών, γιατί έκαναν λάθος στο χρώμα της επιδερμίδας τους.
Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο έπρεπε όμως να νικήσει μια σειρά εμπόδια και φραγμούς, για να παίξει μπάσκετ, το κυνήγι της επιβίωσης και το τείχος της προκατάληψης. Κι ίσως αυτό να τον έχει κάνει δυνατό χαρακτήρα και να πέρασε στο παιχνίδι του, ως χαρακτηριστικό.

Ο Γιάννης ωρίμασε πρόωρα από τις δυσκολίες που είχε να αντιμετωπίσει και δεν ξεχνάει από πού ξεκίνησε. Παραμένει προσγειωμένος και σεμνός, παρά την αγωνιστική του απογείωση. Και δεν είναι "ποζεράς" και επιθετικός στις εκδηλώσεις του, όπως διάφορες πριμαντόνες του ΝΒΑ που ζούνε και πεθαίνουν για ένα στιλ και τη μούρη που θα πουλήσουν. Είναι πεινασμένος για διακρίσεις, γιατί δε θα ξεχάσει ποτέ την (οργανική) πείνα που έζησε στα παιδικά του χρόνια.

Σήμερα η Ελλάδα και οι πολιτικές αρχές της καμαρώνουν για ένα παιδί που μεγάλωσε στον τόπο μας, αλλά μέχρι πρότινος δεν είχε καν χαρτιά κι ελληνικό διαβατήριο (τα πήρε μόνο όταν ήταν να παίξει στην εθνική ομάδα). Αν δικαιούται να νιώθει περήφανη για κάτι η χώρα μας, απέναντι στον Αντετοκούνμπο, είναι γιατί δεν του έδωσε ποτέ δικαίωμα στην ανεμελιά και γενικά κανένα δικαίωμα, δεν τον άφησε ποτέ να αναπνεύσει ελεύθερα, για να μην πάρουν τα μυαλά του αέρα, τον είχε πάντα στην τσίτα και του έδινε κίνητρο να παλεύει, να μη χαλαρώνει, γιατί θα πήγαινε χαμένος.
Δεν ξέρω όμως αν όλα αυτά είναι λόγος να καμαρώνουμε ή να ντρεπόμαστε.

Ο Αντετοκούνμπο δημιουργεί ένα μύθο που μπορεί να έχει πολλαπλή αξία χρήσης για το σύστημα. Είναι κάπως σαν το ηθικό δίδαγμα μιας παλιάς διαφήμισης αναψυκτικού.
Ο Γκραντ Χιλ πίνει Σπράιτ. Ο Γκραντ Χιλ πίνει Σπράιτ.
Αν θες κι εσύ να γίνεις σαν τον Γκραντ Χιλ, προπονήσου σκληρά.
Αλλά αν θες ένα αναψυκτικό, άκου τη δίψα σου, Πιες Σπράιτ.

Αυτά φυσικά είναι η μισή αλήθεια. Αφενός το ζαχαρόνερο σε ξεγελά για λίγα λεπτά, αλλά μάλλον μεγαλώνει τη δίψα σου, παρά την κοραίνει. Αφετέρου, κανείς δε θέλει να γίνει σαν τον Γκραντ Χιλ πια, γιατί οι μετέπειτα τραυματισμοί του δεν τον άφησαν ποτέ να κάνει καριέρα (όχι αυτή που θα μπορούσε τουλάχιστον).

Αφετρίτου, η σκληρή προπόνηση είναι αναγκαία αλλά όχι απαραίτητα ικανή συνθήκη. Γιατί αν δεν έχεις το ταλέντο του Χιλ ή του Αντετοκούνμπο, μπορεί να λιώσει στην προπόνηση, και παρόλα αυτά να μην πλησιάσεις ποτέ το επίπεδό τους. Μπορεί επίσης σε ένα γκέτο και τα ανοιχτά γηπεδάκια του να βγαίνουν δέκα παικτάκια με μεγάλο ταλέντο σε κάθε γενιά, που έχουν κίνητρο να βρουν διέξοδο στο μπάσκετ από την επίγεια κόλαση που ζουν. Είναι ζήτημα όμως πόσοι θα καταφέρουν τελικά να ξεπεράσουν τους φραγμούς και να ξεφύγουν, λύνοντας το πρόβλημα της ζωής τους.

Το σαξές στόρι, ο μύθος του αυτοδημιούργητου και της αριστείας, είναι όλα κομμάτι της ίδιας φιλελέ αφήγησης, που λέει ότι οι καλοί δε χάνονται και οι πολύ καλοί θριαμβεύουν κι αναδεικνύονται, αρκεί να προσπαθούν, να έχουν αρετές και τόλμη -και την ελευθερία να κοιμούνται όλοι κάτω από τον ίδιο ουρανό, άλλοι στα πούπουλα κι άλλοι χωρίς θέρμανση, μαζί με άλλους δέκα στο ίδιο δωμάτιο.

Θες να γίνεις σαν τον Αντετοκούνμπο; Άσε την γκρίνια και τις δικαιολογίες για τις αντικειμενικές συνθήκες και την άτιμη κενωνία, που άλλους τους ανεβάζει και άλλους τους ρίχνει στα ξένα χέρια (έξω οι ξένοι). Δούλεψε και μη μιλάς, προσπάθησε, κόπιασε, για να ανταμειφθείς και να μην είσαι ανεπρόκοπος.

Ένας στο διάστημα, χιλιάδες στο χώμα και τον αγώνα της επιβίωσης. Αλλά όταν τους δείχνεις την κατάσταση, κάποιοι κοιτάζουν αυτομάτως το φεγγάρι και τα άστρα, και όχι εκεί που σημαδεύει το δάχτυλό σου. Κι αυτό το θεωρούν δείγμα ανοιχτού μυαλού κι οριζόντων...

Ο μύθος του Γιάννη (αντετο)κουμπώνει και στη σοσιαλδημοκρατική αφήγηση, που φτιάχνει ανέξοδα την αντίφα, αντιρατσιστική λεζάντα της, με τις επιτυχίες και τις διακρίσεις του, και με τη στάση των φιλελέδων στο ζήτημα της ιθαγένειας. Πίσω από την εκτυφλωτική λάμψη του Αντετοκούνμπο μπορεί να κρύψει τις δικές της ευθύνες, και τις συνθήκες που ζουν καθημερινά οι κολασμένοι της γης, που βράζουν στο καζάνι της Ελλάδας.

Ποια θα είναι η εξέλιξη του Γιάννη; Το μέλλον είναι ανοιχτό.
Το ένα σκέλος είναι το καθαρά αγωνιστικό, όπου ο ουρανός είναι το όριο, και το πιο τρομακτικό είναι πως ο Αντετοκούνμπο είναι μόλις 22 χρονών και δεν έχει προσεγγίσει καν το ταβάνι του. Πρέπει όμως να δουλέψει το σου του, για να γίνει (ο) καλύτερος και να αποστομώσει τους επικριτές του, που λένε πως δεν ξέρει -οργανωμένο- μπάσκετ και παίζει μόνο στο ανοιχτό γήπεδο, με τα εξωπραγματικά φυσικά του προσόντα.

Τώρα όλοι οι Έλληνες μοιάζουν να τον αγαπάνε, αλλά κάποιοι Ελληνάρες τον περιμένουν στη γωνία, πχ στην πρώτη στραβή με την εθνική ομάδα ή το πρώτο καλοκαίρι που δε θα μπορέσει να έρθει -όχι από δική του επιλογή, αλλά γιατί δε θα τον αφήσει η ομάδα του, που δε θέλει να δει ένα περιουσιακό της στοιχείο και την επένδυσή της να εξαντλείται, να τραυματίζεται, κοκ. Και ας μην οφείλει τίποτα σε μια χώρα που δεν τον λυπάται...

Το εξωαγωνιστικό βάρος που πέφτει στους ώμους του Γιάννη είναι ίσως μεγαλύτερο από το αμιγώς αγωνιστικό. Μέχρι στιγμής όμως έχει δώσει τα καλύτερα δείγματα ωριμότητας και σεμνότητας, στην αντιμετώπιση διάφορων περιστατικών -πχ όταν δεν υπέγραψε αυτόγραφο στην ελληνική σημαία, ή ακόμα κι όταν στήριξε το Δάρδαλη, για την πιο οξυ-μωρη ερώτηση στα χρονικά του All Star Game.

Σε κάθε περίπτωση, το μέλλον του ανήκει (όπως λέει το σύνθημα της ομάδας του, των Milwaukee Bucks).

Υστερόγραφο

Μεταξύ πολλών άλλων για το Γιάννη, αξίζει να δείτε/διαβάσετε.
-Το 48σέλιδο ένθετο του Ντοκουμέντου της περασμένης Κυριακής (που έχει μεταξύ άλλων την υπογραφή του Παπαδογιάννη, αλλά δεν έχω ιδέα πού θα μπορούσε να το βρει κανείς τώρα).
-Μια συνέντευξη για τα παιδικά χρόνια του Γιάννη και το βαρύ καθήκον που πέφτει στους ώμους του σήμερα.

-Ένα βίντεο, με το τοξικό και ταξικό τρολάρισμα του Παππά, που ανδρώθηκε μπασκετικά στο ίδιο γηπεδάκι, αλλά έριχνε τέσσερα χρόνια στον Αντετοκούνμπο, τον οποίο νίκησε σε ένα μονό 21-0 (παράσημο για μια ζωή) και σε ένα μεταξύ τους πικάρισμα, του είπε πως δε θα παίξει ποτέ στην Α1 -όπου έπαιζε ήδη αυτός.

Και φυσικά... δικαιώθηκε, όπως λέει σαρκαστικά κι ο ίδιος.
Ο Γιάννης πήγε στο ΝΒΑ κατευθείαν από την Α2...

Περί οξύμωρου

Ο Ρήγας Δάρδαλης μιλάει βασικά από τη μύτη κι αδυνατεί χαρακτηριστικά να κρύψει τις προτιμήσεις του ή τις αντιπάθειές του, στις μεταδόσεις του.
Ο Ρήγας Δάρδαλης φλερτάρει πολλές φορές με τα όρια της ηλιθιότητας (κι όσοι τον έχουν ακούσει να περιγράφει, έχουν αποδείξεις), πχ όταν λέει χαϊδευτικά το Λεμπρόν Τζέιμς - Λεμπρουδάκο και το Στεφ Κάρι - Στεφανάκο Καρή.
Ο Ρήγας Δάρδαλης όχι μόνο δεν είχε το κριτήριο να καταλάβει ότι είναι βλακεία αυτό που ρώτησε, αλλά στο δικό του μυαλό πίστευε πως το έδενε μοναδικά και ρωτούσε κάτι εξεζητημένο, που κανείς άλλος δεν το είχε σκεφτεί (για την ελληνική ρίζα του oxymoron).
-Οξύμωρο...; Δεν απαντάει, άρα λογικό.

Την ίδια στιγμή, κάπου στη Δυρραχίου...

Ο Ρήγας Δάρδαλης μπορεί να μην είναι φασίστας -ίσως απλά φιλελές- αλλά τα όρια μεταξύ ενοχής (φασισμού) και  βλακείας είναι τόσο δυσδιάκριτα που δεν ξέρω αν μπορούν να σταθούν δικαιολογίες κι ελαφρυντικά, για να απαλλαχθεί λόγω βλακείας.

* * *

Επίσης ο Ρήγας Δάρδαλης θα μπορούσε να ρωτήσει το εξής, μιας και βρίσκεται στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού -αλλά όχι για πολύ, αφού τα αφεντικά του τον ανακάλεσαν στην Αθήνα: δεν είναι κάπως οξύμωρο που βρέθηκε δολοφονημένος ο αρχηγός της Κου Κουξ Κλαν κι αντί για οποιονδήποτε άλλο με ισχυρότατο κίνητρο, τον σκότωσε τελικά η γυναίκα του;

* * *

Θα μπορούσε επίσης να διασκευάσει το βιντεάκι της η Ουρανία Μιχαλολιάκου: Είμαι Ελληνίδα, είμαι λευκή-στρέιτ και θεωρώ οξύμωρο να παίζουν στην εθνική ομάδα μαύροι παίκτες. Ενώ θεωρεί λογικό πχ να λογίζει εαυτήν ως δείγμα της Άριας φυλής.
Τι κακό κι αυτό που τους βρήκε, πάνω που είχε πάρει την κατιούσα η καριέρα του Σοφοκλή...

* * *

Οξύμωρο επίσης είναι πως κάποιοι χρειάζονται βίντεο κι αποδείξεις για να πειστούν-πιστέψουν πως οι χρυσαυγίτες είναι ναζί. Αυτό μου θυμίζει συνειρμικά μια παλιά ατάκα σε ένα σκετς του Ζαραλίκου για τους φασίστες που αμφισβητούν τους νεκρούς του Πολυτεχνείου κι αν διαφωνήσεις μαζί τους, σε "κολλάνε στον τοίχο" με το αφοπλιστικό επιχείρημα (και φωνή τέσσερα):
-Έχεις βίντεο;
Μόνο που εδώ οι όροι αντιστρέφονται αντιδιαλεκτικά.

Παράλληλα βέβαια πρέπει να αντιμετωπίσουμε ως γεγονός ότι για πολλά νέα παιδιά, η ρετσινιά του φασίστα δε σηκώνει απολύτως τίποτα. Γιατί η αντεπανάσταση είναι σαν το γήρας (στον αντίποδα της νιότης του κόσμου) κι ου γαρ έρχεται μόνη, αλλά μαζί με την ιστορική λήθη, ως καρπός της χρόνιας αποσιώπησης για το κεφάλαιο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και της Εθνικής Αντίστασης -που ήταν μονίμως στα εκτός (διδακτέας ή εξεταστέας) ύλης.

* * *

Το χιούμορ του Ρήγα Δάρδαλη θυμίζει αυτό κάποιων Γερμανών που όταν βρεθούν πχ για φαγητό στην ίδια παρέα με κάποιον Έλληνα, θα πουν ότι πρέπει να πληρώσει αυτός, γιατί (τους) χρωστάει (καινούριο στομάχι) ή μπορεί να (μας) κουνάνε επιδεικτικά τα χαρτονομίσματά τους (ευρώ), όπως οι οπαδοί της Σάλκε στην Τούμπα, γιατί εμείς δεν έχουμε χρήματα (μεταμόσχευση στομάχου, δεν τη γλιτώνουμε).

Ενώ αν είχαμε δραχμούλα, όπως λένε η ΛαΕ, το ΑΚΕΠ και το Μακελειό του Χίου...

* * *

-Πού είναι ο Παύλος σου τώρα;
Ο Παύλος είναι παντού, στα κινήματα, στους αγώνες, ζωντανός κι όχι απλή ανάμνηση για τους φίλους και τους συντρόφους του.
Ο Παύλος είναι πχ σε/με αυτούς που απομονώνουν τα φασισταριά, δεν τους δίνουν τόπο να σταθούν και να χύσουν το δηλητήριό τους, όπως έκανε η δημοτική αρχή Πατρέων κι ο Πελετίδης.

Το οξύμωρο -άκου Ρήγα να μαθαίνεις- είναι πως τον Παύλο συνεχίζουν να τον επικαλούνται αυτοί που αφήνουν έξω τους δολοφόνους του και τους αφήνουν να τραμπουκίζουν εκ του ασφαλούς και με υψηλή προστασία, στο δικαστήριο, ενώ διώκουν δικαστικά τον Πελετίδη.

Κι αν κάποιος πει κάτι περί ανεξάρτητης δικαιοσύνης, νομίζω πως μέχρι κι ο Ρήγας Δάρδαλης  ξέρει να του πει πόσο οξύμωρο είναι αυτό το σχήμα...

Υγ: μπορείτε να ακολουθήσετε το σύνδεσμο, για να διαβάσετε για το θάνατο του Γιάννη Γιαννίκου, που μεταξύ άλλων:
-ήταν στην ΟΠΛΑ
-εξέδωσε τη μεγάλη σοβιετική εγκυκλοπαίδεια
-αγόρασε κι επανέκδωσε την Πράβδα το 91'...

Πώς τα φέρνει η Ζωή

Με αποδείξεις κι ονόματα απ' την ειδησεογραφία των ημερών

Είδηση δεν είναι ότι η Ζωή εκμεταλλευόταν τους νεολαίους της Πλεύσης. Μεγαλοδικηγόρος του Κολωνακιού είναι βασικά, πολύ πιθανό να τους αντιμετώπισε ως πρακτικάριους της Νομικής για τη λάντζα (αφισοκολλήσεις, κτλ). Ας μη σοκαριζόμαστε με τα αυτονόητα για τις αρκούδες και τις ανάγκες τους στο δάσος.

Είδηση και μάλιστα σοκαριστική είναι ότι η Πλεύση Ελευθερίας είχε νεολαία, που μπορεί μάλιστα και να έβγαζε αφισοκολλήσεις -λέμε τώρα. Αλλά κι η (έμμεση πλην σαφής κι) εντυπωσιακή παραδοχή τους πως το μαγαζί δεν είχε στηθεί στη βάση της εθελοντικής, αφιλοκερδούς προσφοράς, αλλά ακριβώς ως μαγαζί, δούναι και λαβείν, όπου κάποιος θα νιώθει ριγμένος. Σαν εκείνο το Φοίνικαέμπορο στο Αστερίξ και τους συνεταίρους-σκλάβους του, που δεν είχαν διαβάσει πολύ προσεκτικά τα ψιλά γράμματα της σύμβασης, όταν υπέγραφαν.

Είδηση δεν είναι η διαρροή-μαγείρεμα για το "πολιτικό φλερτ" της Ζωής με το ΚΚΕ και προξενήτρα την Κανέλλη -πώς είπατε;  Ούτε οι διασκεδαστικές καταγγελίες της Ζωής πως τάχα η Κουτσούμπα της Ανταρσυα επιχείρησε να χρηματίσει τα στελέχη της Πλεύσης (ναι αλλά σε τι νόμισμα, δραχμή ή ευρώ;) και η επιλεκτική μνήμη χρυσόψαρου των παροικούντων στο αριστεροχώρι, που μέχρι πέρσι την αποθέωναν. Το ερώτημα είναι γιατί βγαίνουν ξαφνικά τόσες "ειδήσεις"-ψευδογεγονότα μαζεμένα για τη Ζωή και ποιο σκοπό εξυπηρετούν. Τι μας κρύβουν σύντροφοι;

Κι ίσως τελικά το καλύτερο είναι να αρχίσεις να τους πληρώνεις κι εσύ με το ίδιο νόμισμα (ευρώ ή δραχμή) και να τρολάρεις με δικές σου ειδήσεις, όπως το Κουλούρι, ή -στα καθ' ημάς- μια φιλοΚΚΕ σελίδα, που έλεγε πως ο Τσίπρας αρνήθηκε τη συμμετοχή του κόμματος στην κυβέρνηση.

Είδηση προφανώς δεν είναι ούτε το μίσος που έβγαλαν τα λυσσασμένα, φιλελέ σκυλιά στην περίπτωση της Κούνεβα, που είχε την ατυχία να είναι εργάτρια, μετανάστρια και δραστήρια. Όσο λοιπόν το δίπολο μπαίνει με αυτούς απέναντι, θα έχει πάντα το πάνω χέρι κι οι απαντήσεις θα είναι εύκολες. Δεν είναι όμως αυτές που οφείλει να δώσει (όχι σε εμάς συγκεκριμένα, αλλά στον κόσμο που τη στήριξε έμπρακτα).

Η Κούνεβα έκανε μια επιλογή ζωής κι αποκατάστασης μετά από τη δολοφονική επίθεση εναντίον της. Μόνο που η ζωή (σε αντίθεση με τη Ζωή) χρειάζεται συνέπεια κι αξιοπρέπεια, αλλιώς καταλήγει επιβίωση ή βόλεμα. Η ατομική διέξοδος δεν μπορεί να έρχεται έξω από τους ταξικούς, συλλογικούς αγώνες, που είχαν βάλει την Κούνεβα στο στόχαστρο της εργοδοσίας και των μπράβων της. Κι αυτά είναι που εγκατέλειψε, αυτές είναι οι αξίες που προδίδει, όσο δε διαχωρίζει τη θέση της και συστρατεύεται με τον κυβερνητικό λόχο.

Τα παραπάνω θέτουν επιτακτικά το προαιώνιο κι υπαρξιακό ερώτημα του Λαϊκού Στρώματος: εμείς με ποιον είμαστε;

Με τη Ζωή ή με την Κουτσούμπα (στα σημεία με τη δεύτερη, χωρίς αυταπάτες -σαν αυτές που είχαν κάποιοι για τη Ζωή). Ζωή εν τάφω ή θάνατος; Αυταπάτες ή δούλεμα; ΝΔ ή Σύριζα; Με το ΠαΣοΚ ή με το ΛΑΣΟΚ;

(Ο σφος που μου έστειλε το φωτογραφικό ντοκουμέντο, παίρνει όρκο πως δεν είναι πειραγμένο).

Κι επιπλέον:
Εβραϊκή μυθολογία ή αρχαίο-ελληνικό δωδεκάθεο; Με τις ψεκασμένες συνελεύσεις του Σώρρα που θέλει να φτιάξει κόμμα ή με τον παπά που αντέδρασε, δείχνοντας εαακίτικα στοιχεία; Καταγγέλλει αλλά κοντοστέκεται χωρίς να αποχωρεί, ψάχνει με την άκρη του ματιού τα πρακτικά για κάνει ντου και να τα καταπιεί, ένα είδος παπα-(μικροαστικά)-Ανυπόμονου, που όμως περιμένει καρτερικά, για να κερδίσει το ποίμνιο με την τοποθέτησή του.

Εκεί Λαϊκό Στρώμα με ποιον είμαστε στο δεύτερο γύρο;

Τα δικά τους υπαρξιακά έχουν κι οι ιδεολόγοι φασίστες, που δεν ανέχονται τη μαύρη επιδερμίδα του Αντετοκούμπο, αλλά τον βλέπουν να κάνει παπάδες (χωρίς Σώρρες) στο ΝΒΑ, να πηγαίνει καρφί για μια θέση στο φετινό All Star Game και να μην υπογράφει αυτόγραφο πάνω στην ελληνική σημαία, γιατί τη σέβεται ως σύμβολο. Ακόμα κι ο Άδωνις πιάστηκε από αυτό το τελευταίο, για να πλέξει το εγκώμιο του Γιάννη, υποκύπτοντας στον πειρασμό-μόδα της ανέξοδης λεζάντας -αν όχι αυτός, τότε ποιος κι αν όχι τώρα, τότε πότε; Κι οι απαντήσεις που παίρνει κάτω από το σχετικό τιτίβισμά του (πχ για τα πλαστικά σημαιάκια στις συγκεντρώσεις της ΝΔ που καταλήγουν μαζικά στα σκουπίδια) είναι πληρωμένες κι απολαυστικές.

Συμπληρώνω με την ευκαιρία στην πρόσφατη μπασκετική ανάρτηση και στα υπόλοιπα αντιφατικά σημεία, ένα σποτάκι-"πρωτοβουλία" του οργανισμού (ΝΒΑ) και των παικτών του, με ένστολους που παίζουν μπάσκετ σε γειτονιές, για να δείξουν πως πρέπει να εμπιστευόμαστε τις αστυνομικές αρχές και να συνεργαζόμαστε μαζί τους. Συμμετέχουν μάλιστα και μερικοί από τους πρωτεργάτες της συντονισμένης κίνησης-διαμαρτυρίες "Ι can't breathe" ενάντια στα αλλεπάλληλα κρούσματα δολοφονιών και αστυνομικής αυθαιρεσίας, όπως ο Καρμέλο κι ο Λεμπρόν -πιθανότατα γιατί τους υποχρέωσαν.

Κλείνουμε όμως με Ευρωλίγκα, όπου στο αυριανό ντέρμπι αιωνίων, θα ντεμπουτάρει μεταξύ άλλων κι ο Ντομινίκ Ουότερς, που έχει ξαναπαίξει στα μέρη μας κι έρχεται στον Ολυμπιακό απ' την ιταλική Καντού, για να καλύψει το κενό του τραυματία Χάκετ. Το σημαντικό όμως είναι άλλο: ο χορηγός που έχει στη φανέλα της η ιταλική ομάδα.

RED OCTOBER STEEL WORK

Αν κάποιος ξεχαστεί και προσπεράσει τον Κόκκινο Οκτώβρη, υπάρχει στη συνέχεια ολόκληρο ατσάλι (δηλ Στάλιν) για να το υπενθυμίσει. Ενώ οι ρέκτες του αθλήματος θα θυμούνται τη ρωσική ομάδα Κράσνι Οκτιάμπρ (κόκκινος Οκτώβρης) από τον περυσινό όμιλο της ΑΕΚ στο Eurocup.