Ξανά λαός

Μαζικές προσυγκεντρώσεις, στοχευμένες ομιλίες. Πολλά σωματεία, λίγες πινελιές, εξωκοινοβούλιο στις γωνίες. Αραιές γραμμές στην αρχή, μετά πολύς χύμα κόσμος, γέμισε τα κενά. Ψάχναμε ο ένας τον άλλο, που σήκωνε το αυτοσχέδιο πλακάτ, -βλέπεις ένα «δολοφόνοι»; Βλέπω πολλούς δολοφόνους παντού, αλλά τους έχουμε πολιορκήσει.

Στο τέλος ο κόσμος δεν έφευγε, ζητούσε κάτι παραπάνω, μια κορύφωση, αλλά η κάθαρση δεν είναι μονόπρακτο για της βουλής τα έδρανα. Κάποιοι θέλουν περισσότερα, κάποιοι κάνουν την γκρίνια άποψη, αλλά δεν είναι λίγα όσα έχουμε την άλλη βδομάδα. Η συναυλία, η εκδήλωση των φοιτητών, το κάλεσμα στο Εφετείο για το Μάτι -ναι αλλά για το κράτος που δε θέλει να δώσει λεφτά για αποζημιώσεις δε λέτε τίποτα...

Για στάσου, όμως. Ένα ακαταμάχητο ντεζαβί -το Μάτι σου αυτό μου είναι τόσο γνωστό. Σα να τα έχουμε ζήσει όλα αυτά, κάπου τα έχω γράψει -ακριβώς δυο μέρες πριν. Σαν τη μέρα της κινηματικής μαρμότας, αλλά δεν τιμωρεί εμάς, δεν είναι ο βράχος του Σίσυφου -βράχο-βράχο τον καημό μου. Θα τη ζούμε ξανά από την αρχή, ως τη δική τους τιμωρία, μέχρι τέλους. Ξανά λαός. Ξανά λαός...

Και τι εστί τέλος; Τέλος εστί σκοπός, που είναι η δικαίωση και έχει πολλές διαβαθμίσεις. Από τις ποινικές ευθύνες στους δολοφόνους της κυβέρνησης, ως τους δημόσιους σιδηρόδρομους, τις ασφαλείς συγκοινωνίες και τους πολιτικούς όρους που θα τους διασφαλίσουν, έξω από το σύστημα που γεννά Τέμπη και μας βλέπει σαν αριθμούς. Και αυτούς στρεβλά...

157 υπέρ, μείον 57 θύματα, περισσεύουν 100, να τα δώσουμε στους ένστολους. 100 ευρουλάκια θα πάρω από σένα, που έλεγε κι ο Μπαλούρδος -δεν έχει μόνο ο Μητσοτάκης το χάρισμα του προφήτη. Μείον ένας, που τον διέγραψαν για τα προσχήματα -κι ούτε αυτό τελικά, απλή παραπομπή με ερώτημα διαγραφής. Δύο εκατομμύρια στον δρόμο, από την άλλη, με τη δική τους πρόταση μομφής. Ξεκάθαρη πλειοψηφία η κυβέρνηση, απλά μαθηματικά.

Κάποτε ο Ντε Γκολ έλεγε πως πρεσβεύει τη μουγγή πλειοψηφία, που παλεύει για το δικαίωμά της στη νιρβάνα και το πατατάκι, και «μίλησε» στην κάλπη, ένα μήνα μετά τον Μάη του ’68 -κάπως σαν τα καθ’ ημάς με τα Τέμπη, που κάποιοι τα βλέπουν ως το νέο Πολυτεχνείο, που κάποιοι το είδαν ως τον απόηχο του Παρισινού Μάη, αλλά είχε πολύ βαθύτερο ιστορικό αποτύπωμα.

Αυτοί εδώ όμως ούτε πλειοψηφία είναι, ούτε σιωπηλοί. Ξαμολάνε μαντρόσκυλα να γαβγίζουν στις οθόνες, και όποτε ανοίγουν το στόμα τους βγάζουν οχετό ενάντια στα θύματα, τους συγγενείς -τώρα και για τις γυναίκες. Τράβα κάνε κανά παιδί, να μεγαλώσει, να το σκοτώσουν σε κάποια Τέμπη και αυτό, και να σε βρίζουν πάλι. Μια απέραντη κοιλάδα δακρύων και Τεμπών.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να τιμήσεις τη μέρα. Να στείλεις τη γυναίκα σπίτι, στην κουζίνα ή στο κρεβάτι για τεκνοποίηση. Να καμαρώνεις ότι είσαι η μόνη γυναίκα αρχηγός, ξύνοντας από το βιβλίο της ιστορία την Αλέκα -ακόμα και τη Φώφη. Να καμαρώνεις τη Ζωή γιατί... «έχει τα αρχίδια που δεν έχουν οι άλλοι στη βουλή». Ή να μοιράσεις λουλούδια στις γυναίκες, σαν τον ΓΓ -ή όπως έκαναν στη Σοβιετία. Γη και τριαντάφυλλα...

Μπορείς να σκεφτείς την ελευθερία σαν μια ωραία γυναίκα. Αλλά αντί να κάνεις έρωτα μαζί της, να αυνανιστείς -σαν τα μαλακισμένα που διαλύουν με μπάχαλα μια συγκέντρωση, ό,τι ώρα τους γκαβλώσει (πχ ελεύθερη ή ώρα για σπορ). Αλλά αν τα αυτιά τους δεν είναι μόνο για χάιδεμα, ίσως άκουσαν την αναφορά του γγ στον Κατσούρη και τη δολοφονία του που μπαίνει στο αρχείο -επιτέλους επιτελικό κράτος και δικαιοσύνη, όχι αστεία.
Κι είπε κι άλλα ωραία που χάνονται αν δε γίνουν βιντεάκια στο Λούμπεν -για τον Μητσοτάκη που παράκουσε στο «παραιτήσου», για την αξιολογημένη Hellenic Train, και τις θεωρίες για το φορτίο που μπορεί τελικά να ήταν νταμιτζάνες με τσίπουρα...

Θα μπορούσαμε ακόμα να διαδηλώνουμε ή να απεργούμε. Έστω όπως στην Ισπανία, που βιώνουν machismo και γυναικοκτονίες σε καθημερινή βάση. Μπορεί οι περισσότεροι να μην ξεπερνάν το ταβάνι του αστικού φεμινισμού -γιατί «αν ήταν Πούτινα, δε θα είχαμε πόλεμο», και πάρε τώρα έναν Τραμπ να ’χεις. 

Τουλάχιστον όμως αντιδρούν και έχουν ένα επίπεδο ευαισθητοποίησης, που αποτυπώνεται ακόμα και στον αθλητικό τύπο, σε αντίθεση με εδώ που... Α, ναι. Υπάρχει και το Sportime. Που υπερασπίζεται τα δικαιώματα των εμβρύων και τη ζωή. Όλα ταιριαστά.

Σε άλλα ακροδεξιά νέα, ο Καρατζαφύρερ διαγράφτηκε από το ΛΑΟΣ -με απόφαση Καμπούρη. Αν μη τι άλλο είναι επίτευγμα να σε διαγράφουν από το κόμμα που ίδρυσες και να τελειώνει άδοξα η καριέρα σου. Αλλά και αν φεύγουν οι ζευγάδες, η σπορά (των ηττημένων του '45) μένει μωρέ και τον κόσμο βασιλεύει -Άδωνης, Βορίδης, Πλεύρης και σκατοψυχιά παντού. Και για κάθε χαμένο κεφάλι, έρχονται δύο στη θέση του, χρυσές αυγές εφεδρείες του συστήματος. Ξανά ΛΑΟΣ, ξανά ΛΑΟΣ...

Πέρα από τον Βόλγα δεν υπάρχει γη. Αλλά πέρα από την ουσία υπάρχει το πατατάκι, που απειλεί να τα σκεπάσει όλα -σαν κίνημα της πατάτας. Κι αλίμονο αν ήταν απλές «πατάτες» όσα κάνει ο κυβερνητικός λόχος -που και εντολή να είχε να ανεβάσει τη Ζωή, δε θα μπορούσε να της κάνει τόσο καλή διαφήμιση. Και να πώς φτιάχνονται οι βολικές αντιπολιτεύσεις. Ψήφισε Ωνάσεια, δώσε το 16, να σου δώσω το 86 περί ευθύνης υπουργών, έκλεισε η κολεγιά και τα ιδιωτικά κολέγια.

Ρίξε και δυο δημοσκοπήσεις να φουσκώνουν Λύση και Πλεύση, καβάλα στο κύμα της οργής. Και η Ζωή να περνά (και χάνεται) στο πλήθος της συγκέντρωσης, χωρίς να έχει την παραμικρή σχέση με το κίνημα. Έχει όμως βίντεο και δύο κάμερες να καταγράφουν το πέρασμά της και να ζηλεύουν οι υπουργοί που δεν έχουν τέτοια άνεση. Μάθε μπαλίτσα και μάρκετινγκ...

Η αντίσταση κορυφώνεται με τα τρικάκια της νεολαίας ΝεΑΡ (της ποιας;), με σύνθημα «είστε ένοχοι», αλλά ξέχασαν τον Σπίρτζη. Κι ο Μητσοτάκης να λέει πως συμβαίνουν αυτά -σε ζωντανές εκπομπές και σόου της κακιάς ώρας. 

Αλλά όταν «μαλώνουν» -τόσοι γάιδαροι- στο κτίριο της βουλής, η αντιπολίτευση είναι στους δρόμους. Και είναι ωραίο να μην το λες μόνος, αλλά να το ακούς κι από τους γονείς που έρχονται να μιλήσουν στις συγκεντρώσεις.

Το πρωί γέμισε όλη η Σταδίου φοιτητές και μαθητές. Τους κοιτούσαν αμήχανα κάτι τουρίστες με μπλουζάκια «I love Greece», μες στο κλίμα, γιατί εδώ υπάρχει ΠΑΜΕ και ελληνική ιδιαιτερότητα, γραφικά ηλιοβασιλέματα και φοιτητικό μπλοκ Ρουβίκωνα -sic... Καλά τα ταξίδια, αλλά τι να το κάνεις το εξωτερικό και τις μητροπόλεις του άμα δεν έχει κίνημα.

Come with us για να την βρεις, να διαδηλώσουμε together.
Crisis pay the plutocracy.

Οι Υπεραστικοί είπαν θανασομάλαμα, «μες στην κοιλάδα των Τεμπών» -και μέσα ο γουγού να λέει για τσίπουρα, αλλά οι φασαίοι γουστάρουν Ζωή και θα μείνουν ως τις 4 η ώρα, να μιλάει όσο θέλει. Και στο καπάκι «ξανά λαός», «ξανά λαός». Σα θα βγούμε πάλι στους δρόμους, το σκοτάδι θα καίμε με φως!

Και οι μάνες των νεκρών να σε αφήνουν πάλι βουβό, με ανοιχτό στόμα. Για το παιδί που σκοτώθηκε στα Τέμπη και δεν πρόλαβε να μάθει το «άριστα» που πήρε σε μια εργασία του, στο Φυσικό του ΑΠΘ -αν είχαν και άλλοι το μυαλό του, δε θα ακούγαμε τόσες ανοησίες για τα έλαια σιλικόνης.
Και για το «ευχαριστώ» που μας είπαν, γιατί είμαστε εκεί για τα παιδιά τους. Ενώ εσύ νιώθεις τεράστια ευγνωμοσύνη, που βρίσκουν τη δύναμη να βγουν μπροστά και συσπειρώνουν τόσο κόσμο.

Και που σε κάνουν, επιτέλους, λίγο περήφανο για αυτόν τον λαό. Μπορεί να έχει καταπιεί τόσα, να είναι αναίτια απαθής κάποιες φορές, αλλά είναι κοιμώμενος γίγαντας. Μπορεί να τρέξει πρόθυμα να πατήσει την πρώτη μπανανόφλουδα στη γωνία, να κάνει πλάγια βήματα σαν καβουράκι η συνείδησή του και να έχει ένα σωρό αντιφάσεις -που είναι και η πηγή της εξέλιξης-, αλλά όταν αφυπνίζεται και βλέπει τη δύναμή του, είναι υπέροχος.

Ξανά λαός. Ξανά λαός!

Υγ: Πάμε όλοι μαζί

Κράτος δολοφόνος, σάπια πολιτεία
Δεν ήτανε ατύχημα, ήταν δολοφονία

(Πάλι καλά, δεν είπαμε πουτ@ν@ πολιτεία)

Και επίσης.

Οργή, θυμός
Το κράτος ο εχθρός

Τι έγινε, ρε παιδιά; Γίναμε αναρχία και δεν το ξέρουμε;

Δελτίο Κομινφόρμ V

Επιλεκτικές ματιές στην επικαιρότητα των ημερών

Ο θάνατος ενός (ακόμα) πρόσφυγα στη Μόρια της Λέσβου (χωρίς άλλες λεπτομέρειες, καθώς είναι "άβατο") ξεγυμνώνει τις ευθύνες, την υποκρισία και τις "ευαισθησίες" της κυβέρνησης, που δε χρειάζεται καν φύλλα συκής, για να καλύψει τα μόρια και τη στάση της στο προσφυγικό. Εξάλλου είχε τοποθετηθεί δια στόματος Κυρίτση, λέγοντας ότι προσπαθεί για το καλύτερο και πετυχαίνει τα οκτώ στα δέκα, από αυτά που θέλει. Το υπόλοιπο 20% των προσφύγων μπορούν να αποδημήσουν εις Κύριον, με το χαμόγελο στα χείλη και τη χαρά πως είχαν την τύχη να τους περιθάλψει μια αριστερή κυβέρνηση, με ευαισθησίες, που έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε, κι όχι τίποτα ανάλγητοι νεοφιλελεύθεροι.
Πάνω-κάτω δηλ την ίδια χαρά που καλούνταν να νιώσουν στην πατρίδα τους, όταν-επειδή τους ξεπάστρευαν οι βόμβες του κουλ Ομπάμα κι όχι του μακελάρη Μπους.

* * *

Αν όντως τα ΝΕΑ οδεύουν προς αναστολή της λειτουργίας τους, τότε η προχτεσινή συνέντευξη του ΓΓ μπορεί να έχει κι ιστορικό χαρακτήρα, ως η τελευταία. Κι ίσως γίνεται ακόμα πιο ενδιαφέρουσα, αν συσχετίσει κανείς το όνομα του δημοσιογράφου του συγκροτήματος, με μια δική του παρέμβαση, σε έναν παλιότερο προσυνεδριακό διάλογο.
Επειδή όμως το παρελθόν δεν ορίζει τα στερνά, οι μισές ερωτήσεις της συνέντευξης κινήθηκαν στη γνωστή πεπατημένη: για το συνέδριο ως κλειστή κομματική διαδικασία, τους περιοριστικούς όρους του διαλόγου, το Κυπριακό και τις σχέσεις με το ΑΚΕΛ.

* * *

Μιας κι αναφέραμε τον προσυνεδριακό, αυτός του 20ού συνεχίζεται χωρίς εντάσεις κι απρόοπτα στις στήλες του Ρίζου. Έχει ουσία, θέαμα, ενδιαφέρουσες τοποθετήσεις -αλλά και το αντίθετό τους- και δευτερεύοντα σημεία, με κωμικές πτυχές. Αλλά η κε του μπλοκ έχει μια δυσκολία να αναφερθεί σε αυτά ή να απομονώσει κάποια σημεία, χωρίς να παρεξηγηθούν, έτσι ή αλλιώς, οι προθέσεις της. Πχ ένας 70χρονος σφος που ευχαριστεί το κόμμα γιατί του οφείλει το ευ ζην (δεν το γράφει έτσι, αλλά αυτό εννοεί) είναι μάλλον συγκινητική περίπτωση, κι ας μας φέρνει το χαμόγελο στα χείλη, με την όποια αυθεντική υπερβολή του.

Μπορείτε πάντως να αναζητήσετε μεταξύ πολλών άλλων την παρέμβαση του Καρδιτσιώτη dj, που περιλαμβάνει αρκετές γόνιμες αιχμές, και δείχνει αν μη τι άλλο πως ο διάλογος είναι ανοιχτός και δε στέλνει τις "δυσάρεστες κριτικές" στις σελίδες της ΚΟΜΕΠ, όπου μπορεί να τις διάβαζαν πολύ λιγότεροι.

Καθώς και την παρέμβαση της Τιτίκας Σαριγκούλη, που λέει πως οι καλές θέσεις κι επεξεργασίες δε φτάνουν, εφόσον ο προοδευτικός χώρος έχει γεμίσει με τα σκουλήκια του οπορτουνισμού και δεν τα έχουμε πατήσει. Και δε βάζουμε δίπλα στα πορτρέτα του Βελουχιώτη και του Σαράφη αυτό του Στάλιν, του μέγα καθαιρέτη του φασισμού, και δεν αναφερόμαστε στο σταλινισμό, ως συμπλήρωμα του μαρξισμού-λενινισμού.
Βάζει όμως κι ένα πολύ σοβαρό ζήτημα, για τη μετεξέλιξη του χαρακτήρα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, που ξεκίνησε ως ιμπεριαλιστικός αλλά μετατράπηκε σε αντιφασιστικό-απελευθερωτικό, με την εμπλοκή της ΕΣΣΔ και των εργατικών κινημάτων, όπως πρώτος είπε ο Στάλιν το 46 (;) (υποθέτω πως εννοεί νωρίτερα).

Συνεπώς, θα περιοριστώ σε δύο σημεία.
Το πρώτο είναι η διαπίστωση πως διάφοροι σφοι συγκλίνουν στις παρεμβάσεις τους σε ένα σημείο και βάζουν ως κρίσιμο ζήτημα την έλλειψη συντροφικότητας, που δεν είναι απλή φιλία-κολλητιλίκι, αλλά ανώτερος τύπος σχέσης μεταξύ των σφων. Κι η έλλειψή του συνέβαλε αρνητικά στην απομάκρυνση κάποιων σφων ή επιρροών από την οργανωμένη δράση, ιδίως στα χρόνια της κρίσης, ενώ η ύπαρξή του θα μπορούσε σαφώς να λειτουργήσει αποτρεπτικά.

Μια δεύτερη παρατήρηση είναι ότι κάποια στελέχη επιχειρούν στις παρεμβάσεις τους να συνοψίσουν την εμπειρία από το χώρο ευθύνης τους, δίνουν αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία -αναφέρω ενδεικτικά ως παράδειγμα μια παρέμβαση για τις διεθνείς σχέσεις και την Κούβα, για την οποία υπάρχει μια επίμαχη διατύπωση στις θέσεις της ΚΕ.
Αρκετές φορές ωστόσο, ρέπουν σε μια παρουσίαση που θα ταίριαζε περισσότερο στα πλαίσια ενός άρθρου στο Ρίζο, παρά σε έναν προσυνεδριακό διάλογο, όπου το νόημα είναι να γίνουν κριτικές επισημάνσεις, να ανοίξει κουβέντα και να εμπλουτιστεί ο προβληματισμός.

* * *

Στα αθλητικά, ο Κατίδης πήγε στη Γιάρο. Εννοούμε το γνωστό Κατίδη, με το ναζιστικό χαιρετισμό μετά από ένα γκολ στο ΟΑΚΑ, στην πιο μαύρη χρονιά της ΑΕΚ -όχι μόνο λόγω υποβιβασμού και Μελισσανίδη, αλλά κι ελέω Κατίδη.
Δεν εννοούμε όμως τη γνωστή Γιάρο. Δεν πρόκειται για το νησί που πέρασε στην ιστορία ως τόπος βασανιστηρίων κι εξορίας, αλλά για μια φινλανδική ομάδα, που γεννά ιντριγκαδόρικους συνειρμούς με το όνομά της.

Κι έτσι δεν υπάρχει εξιλέωση και μείναμε με μία μόνο φασιστική μετάνοια: αυτή του Άδωνη, που ανακάλυψε όψιμα πως υπάρχει τελικά ναζιστικό ολοκαύτωμα εναντίον των Εβραίων, τώρα που από φασίστας έγινε... (νεο)φιλελεύθερος, και οι Ισραηλινοί (κυβερνώντες) είναι φίλοι μας

Στην ίδια κατηγορία, θα χωρούσε μια αναφορά στο χτεσινό τελικό του Αυστραλιανού Όπεν, στις αναμετρήσεις Ναδάλ-Φέντερερ, που είναι ίσως ό,τι καλύτερο έχουμε παρακολουθήσει ποτέ στην ιστορία του τένις, εκ προοιμίου επικές, κάτι σαν τους πυγμαχικούς αγώνες του Ρόκι, αλλά αληθινές, όπου δεν υπάρχει νικητής κι ηττημένος (λατρεμένο κλισέ) στην πραγματικότητα, αλλά μόνο η δική τους μάχη με το χρόνο, που μας νικάει όλους στο τέλος.
Ας μείνουμε όμως σε αυτά τα λίγα για αρχή, χωρίς περαιτέρω ανάλυση (που θα έπρεπε υποχρεωτικά να συμπεριλάβει την απομυθοποίηση, τα αναβολικά, τους περίεργους τραυματισμούς, κτλ).

* * *

Στον επίλογο, με αφορμή τους καινούριους στίχους των Υπεραστικών -που τους παραθέτω παρακάτω και φαντάζομαι πως θα τους μελοποιήσουν κιόλας- επανέρχομαι ετεροχρονισμένα στο θέμα "αντίφα Τατιάνα", και σε μια πτυχή, που πέρασε μάλλον στα ψιλά, χωρίς να της δοθεί η απαραίτητη προσοχή. Αναφέρομαι στο διάλογο του δικηγόρου της Στεφανίδου με τον αστυνομικό διευθυντή του τοπικού τμήματος, που λίγη ώρα αργότερα είχε διαρρεύσει και δημοσιευτεί, με το νι και με το σίγμα, σε ιστότοπο των χρυσαυγιτών.
Αλλά εντάξει, είναι αυτός λόγος ανησυχίας για μια αριστερή κυβέρνηση;

Αυτό που έγινε θέμα, αντιθέτως, ήταν η εμφάνιση της Κανέλλη στην εκπομπή της Τατιάνας -καθώς υποστηρίζει οποιονδήποτε μπαίνει στο στόχαστρο των φασιστών- απλώς για την παρουσία της κι όχι για αυτά που είπε:
1. η  πρώτη ήττα θα ήταν να φοβηθούμε-σκιαχτούμε και να κάνουμε πίσω.
2. είναι ελεεινό που χρειάστηκε να γίνει πρώτα ένας φόνος για να αρχίσει να ασχολείται η επίσημη πολιτεία με το φασιστικό απόστημα -κάτι που έγινε και με την υπόθεση Σώρρα και τη δολοφονία μιας επιστήμονα.
3. να ακούτε τους κομμουνιστές, γιατί στην τελική αυτοί τσάκισαν τους φασίστες.

-Έχεις δίκιο Λιάνα μου, απαντάει η Τατιάνα.
Κι ενώ είσαι έτοιμος για το εγκεφαλικό, έρχεται η καρδιά στη θέση της, καταλαβαίνοντας πως εννοούσε το δεύτερο -κι όχι το τρίτο- σημείο.

Ακολουθούν οι στίχοι των Υπεραστικών

"Λαγός τη φτέρη έσειε"

Ο λαγός φόρεσε βάτες και οργάνωνε παράτες

για τους άρχοντες του δάσους, με τενόρους και κομπάρσους.

Ήταν κρίσιμη η ώρα, μην τα ζώα πάρουν φόρα

που οι αρχόντοι οι τζιτζιφρίγκοι ’βγάζαν απ’ τη μύγα ξίγκι,

των φτωχών η απαντοχή που δεν βάσταγε στη γη.

Ήταν άδειο το τσουκάλι, ’βγαίναν τ’ άλογα στην πάλη,

ξεσηκώναν τα υποζύγια να τελειώσουν τα μαρτύρια.

Ο λαγός φόρεσε φράκο, τα χαρτιά του έκανε πάκο

και πιστός στους χορτασμένους, κήρυττε στους πεινασμένους,

τρέμοντας ξεσηκωμό, του λαού τον γδικιωμό:

«Άστε τ’ άλογα να λένε. Για την πείνα οι ξένοι φταίνε

απ' το διπλανό το δάσος που ’ρχονται εδώ με θράσος.

Τούτοι παίρνουν τις δουλειές μας, ξαποσταίνουν στις σκιές μας

και θα φτιάξουν και φωλιά στη δική μας φυλλωσιά.

Την μπουκιά το φαγητό θα μας κόψουνε στα δυο».

Μια μαϊμού χειροκροτούσε κι ένα φίδι πώς κουνούσε

την ουρά με μαεστρία, των αρχόντων εφεδρεία.

Το πε, το πε ο παπαγάλος, «ο λαγός είναι μεγάλος»

και δυο σαύρες συμφωνούσαν σαν τους απεργούς μετρούσαν,

το ραπόρτο για να δώσουν, παραδάκι να τσεπώσουν.

Μα ο κυρ-Μέντιος παλικάρι, μ’ ένα κόκκινο φουλάρι,

άνεργος εδώ και μέρες πρόβαλε μέσα απ' τις φτέρες.

«Φυλλωσιά δεν μου χει μείνει, μου την πήρανε δυο σκύλοι

που εκτελούσανε κι αυτοί των αρχόντων διαταγή.

Τρεις κοριοί τους το ’χαν πει, πως κοιμόμουνα εκεί.

Ποιά δουλειά έχω να χάσω, που μ’ αφήσανε στον άσσο,

κι οι αρχόντοι στις σκιές μας να χωνεύουν τις τροφές μας.

Απ’ το διπλανό το δάσος, απ’ ανάγκη κι όχι θράσος

τα αδέρφια μας ζυγώνουν, όσοι απ' τη φωτιά γλυτώνουν,

το ψωμί λένε ψωμάκι, δεν κρατάνε από τζάκι.

Τη φωτιά βάλανε πάλι οι αρχόντοι οι μεγάλοι

που εδώ όπως και κει τρώνε όλο το φαϊ.

Των δασών οι πεινασμένοι να σταθούμε ενωμένοι,

μην ακούτε τον λαγό, των χορτάτων τον βαλτό,

δώστε μια για να του δίνουν, οι βαλτοί “λαγοί να γίνουν”».

Όλοι οι μέρμηγκες βουρκώσαν. Χρόνια στη δουλειά ματώσαν,

πρόσφυγες ήταν και ’κείνοι που στο δάσος είχαν μείνει.

Νεροκότσυφες κι αηδόνια, πελαργοί και χελιδόνια,

χήνες και νανογεράκια, μετανάστες με μεράκια,

τον κυρ-Μέντιο σαν ακούσαν, βάσανα εξιστορούσαν.

Άρχισε ο λαγός τους πήδους για το καθαρό του είδους,

και στου δάσους τα σοκάκια έσκουζε μ’ άλλα τσιράκια,

οι λαγοί οι εθνικιστές ήταν, λέει, «ακτιβιστές».

Στους χειμώνες και στα θέρη των αρχόντων μακρύ χέρι,
του ντουνιά όλη η σαβούρα δεν αρκούνταν στη μουρμούρα. 

Φόρεσε άγρια γκριμάτσα κι αμολήθηκε στην πιάτσα.

Να τρομάξει ήθελε πάλι όποιον σήκωνε κεφάλι.

«Λύκους», έλεγε, με πάθος, τα ζωάκια απ' τ' άλλο δάσος

που απ' τη φωτιά διωγμένα τρέχαν τώρα τρομαγμένα.

“Λύκοι”, “όρνια”, “αρπακτικά”, του λαγού τ’ αφεντικά.

Μπούκαρε και στα σχολεία, να μην πάρουν τα «θηρία»:

τόσα δα αλεπουδάκια, σκίουρους και ελαφάκια,

προσφυγόπουλα ζαρκάδια που της μάνας τους τα χάδια

είχαν χάσει τα καημένα, μόνα και κυνηγημένα.

Και έσκουζε χωρίς αιδώ, «έξω οι ξένοι από δω».

Ο λαγός κουνάει τη φτέρη, ποιο θα τον αρπάξει χέρι,

καθώς πάει νερό να πιει στων αρχόντων την αυλή;

Φτώχεια, πόλεμος, φοβέρα στων αρχόντων τη σκακιέρα,

των δασών οι κολασμένοι να σταθούμε ενωμένοι.

Μπρος της γης οι προλετάριοι μην τους κάνουμε τη χάρη.

υπεραστικοί

Γενάρης 2017

Καλωσορίζουμε τα προσφυγόπουλα στα σχολεία.

Δεν θα περάσει ο φασισμός. 

Φυσάει ΚΟΝΤΡΑ

Για την ακρίβεια, κοντρα-ρεβολούτσιγια, όπως θα έλεγαν οι Ρώσοι σύντροφοι και δεν ξέρω πώς είναι στα αλβανικά, για να πιάσουμε και τους χοτζικούς αναγνώστες.

Βασιλική δεν έπρεπε το Γιώτη να αγαπήσεις
Μόν' έπρεπε Βασιλική να τον απαρατήσεις
(...)
Και στο Κατίν, κατήντησες εκεί να ξεψυχήσεις

Χτες η κε του μπλοκ βρέθηκε με μια παρέα σφων στη συναυλία των Υπεραστικών για τα 20χρονα της ΚΟΝΤΡΑ, όπου βάση συσχετισμών μέχρι και εισοδισμό μπορούσαμε να κάνουμε -αν η ΚΟΝΤΡΑ ήταν οργάνωση κι όχι εφημερίδα. Κατά μία έννοια, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήμασταν περαστικοί από εκεί. Κι αυτό ήταν το πρώτο όνομα των Υπεραστικών, που οφείλει τη μετεξέλιξή του στο "σπασμένο τηλέφωνο" και σε μια δύσκολη τηλεφωνική συνεννόηση -παρακαλώ πατήστε το μηδέν- κι ας μην ήταν υπεραστική. Αλλά τους άρεσε τελικά η λανθάνουσα γλώσσα, γιατί είχε και πολιτικό υπονοούμενο, κι έτσι κράτησαν την καινούρια εκδοχή.

Τα καλά νέα για την μπάντα είναι α) πως έχουν μεταφραστεί στα γερμανικά οι στίχοι από το γνωστό τραγούδι τους "του Αδόλφου τα εγγόνια" (η σαβούρα του ντουνιά -που δεν έχω ιδέα πώς μπορεί να αποδίδεται, εκτός κι αν μείνουμε απλά με το "die Welt") και β) πως έχει ενισχύσει τη σύνθεσή της με μπασίστα και μπουζούκι -αν και τα περισσότερα μέλη βρίσκονται μεταξύ... δουλειάς κι ανεργίας, και ο συγχρονισμός για τις πρόβες δεν είναι πάντα εύκολος.
Τα κακά νέα ήταν πως όλοι αυτοί μαζί σήμαιναν μείον ένα τραπέζι για τους θεατές στο μικρό χώρο της "Κόντρα". Κι ήταν μια γενναία απόφαση να αφήσεις τη θέση σου, για να φτάσεις στο μπαρ -αλλά εντάξει, όχι τόσο γενναία όσο πχ στο Φεστιβάλ.

Έτσι στριμώχτηκε λίγο κι η μπάντα -που είναι  όμως συνηθισμένη απ' αυτά. Ο καλλίφωνος Πάρης, που είναι ο άνθρωπος ορχήστρα. Ο αδερφός του Κωστής, η κόκκινη φωνή της μπάντας, που βγάζει στίχους στο λεπτό -αλλά όχι αβασάνιστα- και έχει εξαιρετικά ερευνητικά ενδιαφέροντα, που θα μας απασχολήσουν σε επόμενη ανάρτηση. Οι δύο κρουστοί. Οι δύο καινούριες προσθήκες. Και φυσικά ο Παύλος, που συγκροτεί μόνος του ένα παυλαϊκό μέτωπο και όσο έχει φωνή θα μας τραγουδάει, αλλά συνήθως βάζει τόση ψυχή, που η φωνή του στερεύει πρόωρα.
Τελεία και παύλα, Παύλο είσαι τάβλα.

Κι ο οποίος έφερνε σαν αρχάγγελος (εν όψει της μεθαυριανής τους γιορτής) ή άγγελος, εξάγγελος (που ήταν το εναρκτήριο τραγούδι του προγράμματος) το χαρμόσυνο νέο για τον κρίκο (ή μήπως κρίνο;) του μεταβατικού προγράμματος -που κυοφορεί τη νέα κοινωνία χωρίς κοιλοπονήματα και περιττά αίματα. Και για το 4ο Συνέδριο του Ναρ, που θα γίνει μερικούς μήνες μετά από αυτό της νΚα και πάντως μες στο 17', τρεισίμισι με τέσσερα χρόνια μετά από το 3ο Συνέδριο, σπάζοντας από την ανάποδη κάθε προηγούμενο ρεκόρ παραβίασης του καταστατικού, που προβλέπει τη διεξαγωγή συνεδρίου τουλάχιστον κάθε τρία χρόνια (τα προηγούμενα συνέδρια είχαν χρονική απόσταση επτά κι οκτώ χρόνων μεταξύ τους).

Αφού δεν είχε νέα ευχάριστα να πει, καλύτερα να μη μας πει κανένα.

Αυτή τη φορά δεν υπήρχαν ιδεολογικές μπηχτές από τους οικοδεσπότες (Παύλο), παρά μόνο κάποιες πολιτικές διαφωνίες για τους στίχους:
-Με καθοδήγηση λαμπρή του αρχηγού μας Βελουχιώτη...
-Ζαχαριάδη
Ή αργότερα, στο "δεν πα να μας χτυπάν..."
-Να βάλουμε μπροστά (τη μαύρη και) την κόκκινη σημαία.
Αλλά για τον Μπεζαντάκο δε μίλησαν (δεν ήταν Μπεζαντάκοι).
Ζήτω το κόμμα μας το εργατικό. (Ο Κόρμπιν; Μήπως το ΣΕΚ;).
Ε ναι, αλλά τι να πουν όμως; Ζήτω η εφημερίδα μας η εργατική (που παραπέμπει στο "Αλληλεγγύη);
Ή για τα έξι μαυροκόκκινα γράμματα;

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί, κρατούσαν Τσίπρα οι οχτροί
Κι εσείς φωνάζατε "ζήτω και γεια" την πρώτη μέρα (Παύλο)

Τι καινούριο υπήρχε και τι έλειπε από τη φετινή γιορτή της Κόντρας; Δεν ήταν ο Τσιγαρίδας, αλλά μια μικρή πιονέρισσα κοντά στα δέκα ως πόλος έλξης, που έφυγε σχετικά γρήγορα. Είχαν πατατάκια και σύστημα refill, όπου σου ξαναγέμιζαν συνεχώς το πιάτο, για να δοκιμάσουν τις αντοχές σου στη γουρουνιά. Απαγγελίες ποιημάτων (Χικμέτ, Λειβαδίτης, Μαγιακόφσκι) από Κοντρίτες, που όμως φέτος δεν τραγούδησαν στο μικρόφωνο. Και τον κλασικό λόγο του Γιώτη, που μίλησε για τις τρεις επετείους-γεγονότα των ημερών: τον πρώτο ανασχηματισμό αριστερής κυβέρνησης, που άφησε έξω τη σφισσα Τζάκρη. Τα γενέθλια της Κόντρας. Και την Οχτωβριανή Επανάσταση, που είναι το σημαντικότερο γεγονός της ιστορίας (ξέχασε τα γενέθλια του Τρότσκι και τις αναδομήσεις του Ανδρέα, στα χρόνια της Αλλαγής).
Έβγαλε όμως μια νότα απαισιοδοξίας, γιατί από το 74' που θυμάται τον εαυτό του στο κίνημα, πρώτη φορά (αριστερά) είναι τόσο ζοφερή κατάσταση. Φυσάει κόντρα...

Πώς έγινε με τούτον τον αιώνα και γύρισε καπάκι η ζωή

Κι ο Παύλος πριν τραγουδήσει τα αντάρτικα, για να ξεσηκωθεί (ή μήπως να εκτονωθεί;) το κοινό, έλεγε πως θα κριθούμε όλοι μας, αν είμαστε αντάξιοι της ιστορίας και στο ύψος των απαιτήσεων.

Όπως κι αν είναι η φωνή μου, όσα κι αν έχει στραβά...

Στο τέλος της συναυλίας έμεινε να εκκρεμεί μια αδιέξοδη συζήτηση με τον Quinto να υπερασπίζεται το Σύμφωνο Σοφούλη-Σκλάβαινα
Ο αντιφασισμός δεν έρχεται απ' το μέλλον καινούριο τάχα κάτι να μας φέρει

Φεύγοντας από την Αγαθουπόλεως, πετύχαμε μια αφίσα της ΔΕΑ για το διεθνές τριήμερο της ΔΕΑ (RProject), με όλο τον "καλό τον κόσμο" της ΛαΕ και των δυνητικών συμμάχων της, από Ανταρσυα και τους Anticapitalistas Podemos (!) μέχρι το Γρανάζι της Κύπρου και το Χαρίση της ΠΟΕ-ΟΤΑ. Δεν το παρακολούθησα για να έχω ολοκληρωμένη άποψη, αλλά ομολογώ πως μου έφερε συνειρμικά στο νου "το τραγούδι του Κουρδιστάν" όπως έλεγε ένας Υπερστικός, καθώς κούρδιζε το όργανό του, που είχε λασκάρει...

Ανασμηχατοσμις

Κιθαρίστας ή ντράμερ; Και γιατί να μην μπει ο ένας στη θέση του άλλου;

Ο ανασχηματισμός είναι μια καλή ευκαιρία να θυμηθούμε το κλασικό σκετς του Πανούση, με τον ανασχηματισμό της μπάντας του. Που δεν πιάνει μία όμως -από σατιρική άποψη- μπροστά στην πραγματική ζωή και τη  βαθιά διοικητική μεταρρύθμιση, με τα υπουργεία που διασπώνται σαν αμοιβάδες κι αλλάζουν ονόματα. Κι αν το ζητούμενο ήταν να ρίξουν το μέσο όρο και να φανεί πόσο φρέσκες ιδέες κουβαλά η γενιά των 40άρηδων, που "εκπροσωπούν", θα μπορούσαν να διοργανώσουν ένα πρωτοποριακό παιδικό πάρτι και κάποιο πρωτότυπο παιχνίδι (μουντζούρης, τον παππά, καραμπόλα, Monopoly ή Κομμουνόπολη) για να μοιραστούν οι νικητές μεταξύ τους τα υπουργεία.

Σε πιο ειδικά θέματα: Η εκκλησία δείχνει ποιος κυβερνά πραγματικά αυτόν τον τόπο (που της ανήκει από την εποχή και τα χρυσόβουλα του Βυζαντίου) και κοντεύει να καταστήσει συμπαθή -στα όρια του "ήρωα"- τον Φίλη. Ο οποίος ούτε καν τόλμησε να προχωρήσει σε κάποια μορφή σύγκρουσης και λούστηκε την ταπείνωση να ψάλει τον ύμνο του τρίτου μνημονίου μαζί με τον Άδωνη.

Ο Παππάς παίζει να έχει πια περισσότερους εχθρούς μες στο κυβερνών κόμμα παρά εκτός, αλλά αναβαθμίστηκε και πήρε το νεοσύστατο ψηφιακό υπουργείο με τα κανάλια.



Το εύκολο τρολάρισμα για τον Ζουράρι αφήνει στο απυρόβλητο το Γαβρόγλου και τις καινοτόμες προτάσεις του για την επάρκεια των παιδαγωγών, που πρέπει να αποκτάται μετά το πτυχίο -για να καταστεί κι επίσημα κουρελόχαρτο.

Στο αθλητισμού πήγε ο γγ της διαφθοράς, ως ο πιο κατάλληλος για να την επιβλέψει και να την οργανώσει.
Ενώ ο Κατρούγκαλος πήγε στο Εξωτερικών εν όψει της επίσκεψης Ομπάμα μες στο μήνα, για να ανταλλάξουν απόψεις -ως γνήσιοι κομμουνιστές- πάνω στα προβλήματα και τις δυνατότητες του προτσές της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στις δύο όχθες του Ατλαντικού και του ΝΑΤΟ.

Ο Κουβέλης κρίθηκε πολύ αριστερός, για να χωρέσει σε ένα τέτοιο σχήμα. Η Βουλή φωτίστηκε στα πράσινα για τη σημειολογία του πράγματος. Το βαρύ πασοκικό πυροβολικό (πχ Κοτσακάς) κρατάει τα ηνία στα οργανωτικά του κόμματος, εκτός κυβέρνησης. Κι ο Λεβέντης περιμένει ακόμα να υπουργοποιηθεί σε μια οικουμενική κυβέρνηση και να αναλάβει το υπουργείο Ζώων (που δεν τον πίστευαν, αλλά τώρα θα τον ψηφίσουν) και να πιάσει οικουμενικά κι ένα κομμάτι της αναρχίας, που δεν την παλεύει στάλα και παλεύει για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ζώου από άνθρωπο.
V for Vegan κι έλα να πρασινίσουμε...



Σε άλλα πράσινα νέα, ο Βγενόπουλος της Μαρφίν, που θέλησε να γίνει ο Έλληνας Μπερλουσκόνι, αλλά του έκοψαν τη φόρα και τα φτερά, αυτό το υπόδειγμα υγιούς επιχειρηματικότητας, εθνικής αστικής τάξης και ελπίδας για την ανάπτυξη του τόπου, έφυγε από ανακοπή καρδιάς τα ξημερώματα, στα 63 του χρόνια. Για δες καιρό που διάλεξε... (τώρα που ανθίζει το ευρώ).

Εδώ στο βάθος με μουστάκι ΠΑΣΟΚ στα χρόνια της Αλλαγής
-που ήταν τόσο ριζική, όσο κι ο ανασχηματισμός της κυβέρνησης

Ενώ ένα παραπολιτικό σχόλιο στα ΝΕΑ λέει ότι ο Διαμαντίδης βρίσκεται σε προχωρημένες συνομιλίες για να πολιτευτεί με τη ΝΔ του Μητσοτάκη (εξ ου και μια περυσινή παρουσία του στον εξώστη της Βουλής).
Μα τι ωραίος χαρακτήρας αυτό το σεμνό, ντροπαλό παιδί. Πάντα μου ήταν πολύ συμπαθής, μεταξύ άλλων γιατί δεν είχε ποτέ του αβάντα από τους δημοσιογράφους (όχι ποτέ, ποτέ).

Εν όψει του αυριανού ντέρμπι πάντως, ενδείκνυται να δείτε το τελευταίο επεισόδιο της σειράς Workind Dead του Πάνου Ζάχαρη.

Και να κλείσετε ευχάριστα την ανάγνωση με το τελευταίο διαμάντι του Πάνου Τριγάζη (Σύριζα) που εξηγεί γιατί δε θα διαδηλώσει εναντίον του Ομπάμα -που πέτυχε τόσο πολλά- κι ότι πρέπει να απαλλαγούμε από τις προκαταλήψεις εναντίον των ΗΠΑ (που έβγαλαν την Πρωτομαγιά και τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.

Σε ό,τι αφορά την εξωτερική πολιτική, ο Ομπάμα έκανε πράξη τις υποσχέσεις του για αποχώρηση από το Ιράκ και το Αφγανιστάν, ενώ έπαιξε καθοριστικό ρόλο για τη σημαντικότατη συμφωνία ειρήνης του Ιράν με τις μεγάλες δυνάμεις της Δύσης. Επιπλέον, προχώρησε στη δύσκολη εξομάλυνση των σχέσεων με την Κούβα, δρομολογώντας την άρση του αμερικανικού εμπάργκο, την οποία μάλλον θα προλάβει να δει και ο ηγέτης της κουβανικής επανάστασης, Φιντέλ Κάστρο. Τέλος, να απαλλαγούμε από παλαιές προκαταλήψεις έναντι των ΗΠΑ, διότι πολλά καλά για τον κόσμο έχουν προκύψει από τη μεγάλη αυτή χώρα, τον λαό της και το εργατικό της κίνημα. Η ιδέα της πολιτικής ανυπακοής (civil disobedience) εκεί γεννήθηκε και εφαρμόστηκε (Μάρτιν Λούθερ Κινγκ κ.ά.), η Πρωτομαγιά για τη θυσία των εργατών του Σικάγου καθιερώθηκε, ενώ πολλά μπορεί να διδαχθεί η Ευρώπη και από την ένταξη των μεταναστών και των προσφύγων στην αμερικανική κοινωνία.

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το κείμενο.

Κι εδώ το αναλυτικό ρεπορτάζ του 902 για τη σύσκεψη της ΕΕΔΥΕ και άλλων μαζικών φορέων που προετοιμάζουν και διοργανώνουν την αντι-ιμπεριαλιστική κινητοποίηση και διαδηλώνουν πως ο Ομπάμα και το ΝΑΤΟ είναι ανεπιθύμητοι στην Ελλάδα -και όχι μόνο...

Υστερόγραφα

1. Σήμερα επίσης μπορείτε να δείτε τους Υπεραστικούς να κάνουν ζωντανά ανασχηματισμό και αλλαγές στα όργανα, στα 20χρονα της Κόντρας (να δεις τον Παύλο υπουργό ή μάλλον Λαϊκό Επίτροπο, να συμφωνεί μελιστάλαχτα με όλους -μπροστά τους...).

Οι δυο δεκαετίες ήταν η αρχή, αλλά οι καιροί είναι δύσκολοι και μπορεί να πλησιάζει το τέλος, από οικονομική άποψη, τουλάχιστον για την έντυπη μορφή της εφημερίδας.

2. Χωρίς λόγια -προς το παρόν...

Χωρίς λόγια -προς το παρόν...

Φωτιά στα Σαββατόβραδα

Είκοσι χρόνια έχουνε περάσει
Μα οι συνθήκες δεν έχουν ωριμάσει
Το κόμμα νέου τύπου για να γίνει
Κι ούτε ρουθούνι αστού να μην τους μείνει

Για την ακρίβεια (που καλπάζει στις μέρες μας, και χωρίς ΑΤΑ), η Κόντρα έκλεισε τα 19 της χρόνια και τα γιόρτασε το Σάββατο στα γραφεία της, σε έναν ωραίο και ζεστό χώρο, με συναυλία των Υπεραστικών.

Έχουν κλείσει όμως είκοσι και βάλε χρόνια από τότε που η ΜαΛεΠ (μαρξιστική-λενινιστική επιθεώρηση) έριχνε στο εξώφυλλο του τελευταίου της τεύχους το σύνθημα για τη συγκρότηση του κόμματος της εργατικής τάξης. Κι αφού μπήκε και διακηρύχτηκε δημόσια ο στόχος, η ΣΑΚΕ -η μοναδική στα χρονικά οργάνωση που έχει στο όνομά της τον όρο "συνεπής", που αντιστοιχεί στο Σίγμα από το αρκτικόλεξό της, μετεξελίχθηκε στην εφημερίδα που γνωρίζουμε σήμερα (αν και κάποιοι αγνοούσαν την ύπαρξή της, μέχρι να εμφανιστεί στα σχόλια ο Κίντο.

Τι εστί λοιπόν Κόντρα;
Καταρχάς είναι μία από τις λίγες, τίμιες περιπτώσεις που μπορούν να δικαιολογήσουν ακόμα τον πολιτικό χαρακτηρισμό των "αριστεριστών", μετά από τη δεξιά μετάλλαξη σύσσωμου σχεδόν του εξωκοινοβουλίου. Δε συμμετέχουν στις εκλογές, θα έλεγα από θέση αρχής -αν και προσπαθούν να το στηρίξουν σε συγκεκριμένη ανάλυση- και τείνουν να φετιχοποιήσουν τη (λαϊκή αντι)βία, στηρίζοντας κριτικά κάθε ένοπλη ομάδα του χώρου της ατομικής τρομοκρατίας, από τις πιο σοβαρές περιπτώσεις των περασμένων δεκαετιών*, μέχρι και τους πυρήνες συνωμοσίας της φωτιάς.

Ο αστυφύλακας ταυτότητα ζητάει
Μα εγώ την ψάχνω απ' τα δεκαεννιά

Σε αυτή τη βάση, το ιδεολογικό τους υπόβαθρο είναι κάπως μπερδεμένο, ακόμα και για τους πιο μυημένους, που καταλήγουν να τους χαρακτηρίζουν αναρχοσταλινικούς (που μοιάζει αντίφαση εν τοις όροις), αν και θα ήταν πιο ακριβές το "αναρχομαοϊκοί" (γιατί είναι παρακλάδι του μ-λ ρεύματος) ή ακόμα καλύτερα το "αναρχότζες" (αν και δε νομίζω να δέχονταν τίποτα λιγότερο από το "κομμουνιστές"). Κι ας είναι κι αυτοί κάπως μπερδεμένοι, ανάμεσα στο μαύρο και το κόκκινο (που έχει εκλείψει τα τελευταία χρόνια από το φύλλο της εφημερίδας, γιατί οι τριχρωμίες έχουν φτάσει σε απαγορευτικά επίπεδα).

Gallo rojo es valiente, pero el negro es traicionero

Υψώνουν λοιπόν (τη μαύρη και) την κόκκινη σημαία, όπως ο Άσιμος, και κινδυνεύουν να την πατήσουν όπως ο μαύρος γάτος με το χαφιεδότσουρμο (που αποτελεί τον εθνικό κορμό): τους είδε μαύρους, νόμιζε με φίλους πως θα κάνει. Γιατί ο κόκκινος πετεινός είναι γενναίος, αλλά ο μαύρος είναι προδότης.
Κι αυτό το τραγούδι, που μιλάει για τον ισπανικό εμφύλιο, το πήρε ο Αργύρης Κουνάδης μες στη χούντα και του φόρεσε στίχους για τον Μπελογιάννη, για να το πει σε πρώτη εκτέλεση η τρΕλενίτσα η Βιτάλη και ζωντανά, σαράντα χρόνια αργότερα, μια Κοντρίτισσα, επί της υποδοχής. Ενώ μια μεγαλύτερη σε ηλικία (και όχι μόνο) ερμηνεύτρια μας τραγούδησε α καπέλα για το Ζαχαριάδη: το μπουντρούμι δεν το λυγά.
Το πρώτο τραγούδι για τον Μπελογιάννη (Άι γαρούφαλό μου) μπορεί να το ακούσει κανείς και στην παράσταση της θεατρικής ομάδας Ανοικείωση, που ανεβάζει Μπρεχτ στο χώρο της Κόντρα (τα ντουφέκια της κυρίας Καράρ), μαζί με ένα καυστικό σχόλιο του Γκράμσι (που ήταν κομμουνιστής και όχι Συριζαίος ρεβιζιονιστής) ενάντια στον αδιάφορο.

Μαύρος γάτος, κόκκινος γάτος, το ζήτημα είναι να αγωνίζεται και να μην έχει αυταπάτες για ειρηνική συνύπαρξη με τα σκυλιά. Κι η μαυροκόκκινη Κοντρα είναι από τις λιγοστές συνεπείς περιπτώσεις, που δεν παρασύρθηκαν από την Πρώτη Φορά Αριστερά (Παύλο) και από το πανηγυρικό κλίμα για το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα (Παύλο, λέμε) ή από διάφορα μεταβατικά προγράμματα (Βουρνούπαυλε).

Η Κόντρα είναι πιθανότατα το πιο ενδιαφέρον έντυπο που μπορεί να βρει κανείς στον ευρύτερο μαυρο-κόκκινο, εξωκοινοβουλευτικό χώρο, με ένα ιδιαίτερο στιλ, χωρίς αστικές ευγένειες (υπάρχει πχ η στήλη "η παπάρα της εβδομάδας", όπου κερδίζει συνήθως η δήλωση κάποιου κυβερνητικού στελέχους), με ρέοντα, εκλαϊκευτικό λόγο, που πολλοί θα ζήλευαν, αποκαλύψεις και διάφορα μέτωπα (πχ με το Μελισσανίδη και το γήπεδο στη Νέα Φιλαδέλφεια), ενδιαφέρουσες, οικονομικές αναλύσεις και ψαγμένες κινηματογραφικές κριτικές. Ένα στιλ που θυμίζει κάπως, κατά τη γνώμη μου, τον παλιό (καλό) Φίλαθλο από τον αθλητικό τύπο. Και αντί για τον Αποδυτηριάκια στην τελευταία σελίδα, που τον έγραφαν από κοινού ή εναλλάξ ο Καραγιαννίδης με τον Καίσαρη, έχει το δίδυμο Γιώτη-Λιόντου (που μπορεί να γράφουν και μόνοι τους όλη την εφημερίδα) και τη στήλη Βαθύ Κόκκινο, από την οποία δανείστηκε αργότερα το όνομά της κι η γνωστή ιστοσελίδα.

Βασιλική δεν έπρεπε το Γιώτη να αγαπήσεις
Μόν' έπρεπε Βασιλική να τον απαρατήσεις

Εν πάση περιπτώσει, όπως έλεγε κι ο Τρας, πριν θυμηθούν το κοινό τους παρελθόν κι αρχίσουν να του την πέφτουν προσωπικά κι εμπαθώς, όταν δε μιλάνε για το ΚΚΕ (που το αναφέρουν πάντα ως Περισσό) καλά τα λένε (συνήθως).
Υπάρχει και μια ιστορία (που θα ταίριαζε κανονικά στο τρίτο μέρος του αφιερώματος του Λαϊκού Στρώματος για τον Αριστερισμό, αλλά δεν πρόκειται ποτέ να στρωθεί για να το γράψει, οπότε...) για τα πρώτα χρόνια κυκλοφορίας της εφημερίδας, που την προπαγάνδιζαν με συνθήματα στους τοίχους "Κόντρα κάθε Σάββατο", για να πάει ένα λαγωνικό που έκανε ρεπορτάζ για κόντρες και μηχανόβιους και να σταθεί αγανακτισμένη μπροστά σε έναν τέτοιο τοίχο, γιατί οι αθεόφοβοι κλείνουν πλέον ραντεβού θανάτου και μέσω συνθημάτων στους τοίχους!
Κι οι τοίχοι έχουν φωνή άλλωστε, όπως λέγεται και μια στήλη της εφημερίδας, άλλο αν κάποια έλλογα πλάσματα είναι ντιπ ντουβάρια και μας αφήνουν άφωνους.

Αν δεν κινδύνευε να ξεχειλώσει σε έκταση το κείμενο, θα έπρεπε να συμπεριλάβει μια παράγραφο και για την αειθαλή μπάντα των Υπεραστικών και την αφιλοκερδή παρουσία τους σε μια σειρά κινηματικούς σταθμούς. Αλλά θα κρατήσουμε καβάτζα την αναφορά, για να ξεδιπλωθεί το σχετικό εγκώμιο με κάποια άλλη αφορμή, που θα μας δοθεί, οπωσδήποτε, και για να συνεχίσουμε την ανταπόκριση από τη βραδιά.

Η οποία είχε μεταξύ άλλων, καλεσμένο το (σοβαρά άρρωστο) Χρήστο Τσιγαρίδα, *για να πιάσουμε εδώ το νήμα από έναν αστερίσκο που εκκρεμούσε από πάνω για τις πιο σοβαρές περιπτώσεις συγκρότησης του λεγόμενου "αντάρτικου πόλης" που επιχείρησε τουλάχιστον να μαζικοποιηθεί, πριν σκοντάψει στα γνωστά αδιέξοδα του χώρου και των μεθόδων του. Κι ενώ καθόμασταν δίπλα στον Τσιγαρίδα, που είναι αρκετά σεμνή και συμπαθητική μορφή, ανεξαρτήτως άλλων διαφωνιών, ήταν αδύνατο να αποφύγω το συνειρμό και να μην παίζω από μέσα μου τη φωνή του Γιώργου Σαρρή σε μια παλιά επιτυχία του, από την εποχή των Ζιγκ-Ζαγκ.
Ήρεμα-ήρεμα, δεν είμαι τρομοκράτης...

Είχε επίσης φτηνά ποτά (χωρίς το βλάκα δημιουργό τους) και μοχίτο με 3 ευρώ, αλλά με το ρούμι των αντικαθεστωτικών (Μπακάρντι) -αν και αυτά είναι ψιλά γράμματα μάλλον για το χώρο που κάνει λόγ ήδη από το 60' για χώρες του παλινορθωμένου καπιταλισμού. Είχε φωτορυθμικά (Αμέρικαν μπαρ το κάναμε) κι εντυπωσιακό φινάλε κατά τις 2μιση, που είχε τελειώσει η συναυλία κι είχε σπάσει ο κόσμος, με Άντζελα Δημητρίου (γιατί τέτοιοι είναι κατά βάθος) και το άσμα που δίνει και τον τίτλο στη σημερινή ανάρτηση. Είχε μικρά διαγγέλματα του Γιωτη, να καλησπερίζει με το "συντρόφισσες και σύντροφοι" και να αναρωτιέται αν τήρησε έτσι το αντισεξιστικό πρωτόκολλο της ριζοσπαστικής αριστεράς. Και να μιλάει περισσότερο (όχι για τα δικά τους γενέθλια, αλλά) για μια άλλη επέτειο, 7 του Νοέμβρη, και τον μπολσεβικισμό της εποχής μας (και όχι, δεν εννοούσε τα γενέθλια του Τρότσκι). Είχε απαγγελίες και μπρεχτική αποστασιοποίηση, με την κατάργηση των ορίων μεταξύ (μουσικής) σκηνής και κοινού, με την εναλλαγή ρόλων.

Είχε μια ωραία στιγμή με τους Υπεραστικούς να τελειώνουν το "μπήκαν στην πόλη οι οχτροί" και να λέει ο Κωστής πως θα συνεχίσουν στο δεύτερο μέρος με (πιο) πολιτικά τραγούδια (!) κι ενώ μας είχε εξάψει τη φαντασία, το επόμενο τελικά ήταν Μάλαμας.
Κι είχε τον Παύλο, που κάθε δοξαριά της λύρας του είναι ένα μεταβατικό καρφί στην καρδιά του συστήματος και που κάνει δημόσια πια την αυτοκριτική του για το Σύριζα, να ξεχνάει, όλως παραδόξως το τέλος του Μπεζαντάκου και να μην το λέει ολόκληρο.
Ζήτω το κόμμα μας το εργατικό... το εργατικό...
Μα ποιο να λέει άραγε; Ποιο να λέει;

Τέσσερα χρόνια μετά ΙΙ

Δέκα μέρες μετά την 20ή Οκτώβρη και καμιά εικοσαριά χιλιόμετρα από την πλατεία Συντάγματος, όπου άφησε την τελευταία του πνοή ο Κοτζαρίδης, ξεκινούσε ένα από τα σημαντικότερα επεισόδια στην πρόσφατη ιστορία της ταξικής πάλης στη χώρα μας: η απεργία διαρκείας των ηρωικών χαλυβουργών. Που μπορεί να μην έφτασε τελικά στη νίκη, αλλά στους εννιά μήνες που κράτησε, άφησε πολύτιμη παρακαταθήκη, κυοφορώντας τα καλύτερα στοιχεία της εργατιάς που αγωνίζεται: το αλύγιστο, αγωνιστικό φρόνημα, την ταξική αλληλεγγύη, την πολυμορφία. Και πάνω από όλα την ελπίδα, που μένει πάντα στον πάτο του κουτιού της Πανδώρας (όχι του Βαξεβάνη, εκεί η ελπίδα ήρθε, είδε και -μας- νίκησε).

Τέσσερα χρόνια μετά, ο Δήμος Χαϊδαρίου κι η επιτροπή των χαλυβουργών διοργανώνουν στο δημαρχείο της πόλης μια βδομάδα εκδηλώσεων για τα τέσσερα χρόνια που κλείνουν σήμερα από το ξεκίνημα αυτού του ηρωικού αγώνα. Η κε του μπλοκ βρέθηκε χτες, στην πρώτη μέρα των εκδηλώσεων, και καταγράφει κάποια στιγμιότυπα που ξεχώρισαν.

-Το πολύ δυνατό, συγκινητικό άνοιγμα, με το προσκλητήριο νεκρών για τους οκτώ (αν μέτρησα καλά) χαλυβουργούς που έφυγαν από τη ζωή στο ενδιάμεσο, αλλά παραμένουν ζωντανοί κι αθάνατοι στη μνήμη των συντρόφων τους. Κι άντε να πεις και να πιστέψεις πως όλοι αυτοί οι θάνατοι, μες σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα, είναι τυχαίοι και άσχετοι από τις απολύσεις κι από την περιπέτεια στην οποία μπήκαν οι άνθρωποι κι οι οικογένειές τους.

-Η υποβλητική απαγγελία ενός ποιήματος, του "Πρέπει", από τον ίδιο το δημιουργό του, τον ποιητή της Χαλυβουργίας (που δυστυχώς δεν πρόλαβα να ηχογραφήσω).
Μην αμφιβάλεις για τα δικαιώματά σου
Πρέπει να δεις το φόβο στη ματιά τους
Ο χαιρετισμός του εκπροσώπου των αλληλέγγυων εργαζόμενων του ΙΓΜΕ, που στην πορεία, βρήκαν συμπαραστάτες τους χαλυβουργούς και στο δικό τους αγώνα.

-Κι ο χαιρετισμός του Σελέκου, "του δικού μας δημάρχου", όπως τον προλόγισε από μικροφώνου το μέλος της επιτροπής, που έκανε τη σύνδεση με το σήμερα και την απεργία στις 12 Νοέμβρη, εκφράζοντας την πεποίθηση πως η κινηματική κάμψη θα είναι προσωρινή.
Προς το τέλος της εκδήλωσης οι χαλυβουργοί του χάρισαν κι ένα ωραίο χαρακτικό, με τις 274 μέρες της απεργίας, για να το βάλει πάνω από το γραφείο του και να μην μπερδευτεί ξανά (στην εκδήλωση τους έφαγε δύο κι είπε εκ παραδρομής πως ο αγώνας κράτησε 272 μέρες).

-Η έκθεση φωτογραφίας, με χαρακτηριστικά στιγμιότυπα από τον αγώνα των χαλυβουργών, αλλά και το υλικό των δύο Ελβετών συναγωνιστών (που τιμήθηκαν και αυτοί με το ίδιο χαρακτικό), με πρόσωπα κι αφίσες του αγώνα. Όπως το σχέδιο που κοσμεί την κεντρική αφίσα της εβδομάδας εκδηλώσεων, με το Βλαδίμηρο να παραφράζει το σύνθημα του Ομπάμα. Σοτσιαλίζμους; Γες, γουί κεν.

-Η διεθνιστική νότα των δύο Ελβετών, του Φλόριαν και της Σίλκε, που έδωσαν το υλικό για να στηθεί ή έκθεση κι έχουν μια αρκετά ενδιαφέρουσα ιστορία. Βρέθηκαν στην Ελλάδα για διακοπές το 11-12, οπότε κι έμαθαν τυχαία για τον απεργιακό αγώνα των χαλυβουργών, και δραστηριοποιήθηκαν, επιστρέφοντας δύο φορές, επί τούτου, στη χώρα μας, κι ενεργοποιώντας τα σωματεία τους στη δική τους πατρίδα. Πολιτικά ανήκουν σε μια μαοϊκή γκρούπα, που λέγεται έτσι ακριβώς, μαρξιστική-λενινιστική γκρούπα! Ενώ στην ομιλία τους, που την εκφώνησαν εναλλάξ κι από μισή, θέλησαν να δείξουν πως στην Ελβετία, εκτός από τις σοκολάτες, τα ρολόγια και τις τράπεζες, υπάρχει κι εργατικό κίνημα που αντιδράει και αναπτύσσεται.

-Η συναυλία των Υπεραστικών, που επανεμφανίστηκαν μετά από αρκετό καιρό και (μας) έλειψαν από το φετινό Φεστιβάλ. Το συγκρότημα που χτες τα μέλη του ένιωθαν "στο πλευρό της τάξης μας" για την οποία γράφουν και τραγουδάνε. Κι όταν δεν τους βοηθάει η φωνή ή οι ιώσεις που κυκλοφορούν (για να απαντήσει το κοινό με την ευχή "περαστικά στους Υπεραστικούς"), το αναπληρώνουν με την ψυχή. Ενώ στου "Αδόλφου τα εγγόνια (τη σαπίλα του ντουνιά)", τα χειροκροτήματα του κόσμου σκέπαζαν ή πλαισίωναν τα κρουστά, και μέχρι κι οι Ελβετοί πρέπει να έπιασαν το γενικό νόημα από τα συμφραζόμενα.

-Και φυσικά η πανταχού παρούσα προλεκάλτ πλευρά.
Η στιχουργική διασκευή των Υπεραστικών στα Σγουρά Μαλλιά, για μια "ελεύθερη, αταξική ζωή".
Η φωτό του δίμετρου σχεδόν Φλόριαν με τον (τίμιο, λαϊκό γίγαντα) Σελέκο. Κρίμα που έλειπε από την πόζα ο Μεϊμαράκης, για να τρολάρει με το ύψος.
Τα μεταφραστικά κενά που άφηνε (πότε σκόπιμα, πότε όχι) ο διερμηνέας σε κάποια σημεία, πχ όταν οι ελβετοί μιλούσαν για "αυτό το κωλοσύστημα" ή για το "τι μαλακίες ψηφίζει ο κόσμος". Από κάτω όμως βρίσκονταν αρκετοί γνώστες της γερμανικής που συμπλήρωναν τα κενά.
Η παραδοσιακή, ελβετική, κόκκινη στολή που φορούσε η Σίλκε κι είχε μια νότα από... από... τολμώ να πω από Γιουροβίζιον.

Τα υλικά των Ελβετών, που είχαν μαζί τους σοκολάτες, ένα παραμύθι που έγραψαν οι ίδιοι κι εκλαϊκευτικά φυλλάδια ή αφίσες με παιδικά σχέδια και μορφές από πλαστελίνη (όπως στο Πίνγκου), για να προσελκύσουν πιο εύκολα ανώριμες, παιδικές συνειδήσεις.

Σε ένα από αυτά τα εκλαϊκευτικά φυλλάδια για την οικολογία πχ, εξυμνούσαν μεν τα κατορθώματα των πρώτων χρόνων της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στη Σοβιετική Ένωση, αλλά ασκούσαν παράλληλα κριτική στην τάση της παραγωγικής γιγάντωσης και καταστροφής ή υποβάθμισης του περιβάλλοντος.

Οι εκδόσεις Διεθνές Βήμα με την Προδομένη Επανάσταση του Λέοντα και την Τελευταία Μάχη του Λένιν, θεωρητικά ενάντια στη σταλινική γραφειοκρατία. Χρειαζόταν εξάλλου ένα τροτσκιστικό αντίβαρο στη μαοϊκή γκρούπα, για να φτιαχτεί το ενιαίο μέτωπο. Κι όλα αυτά φαντάζομαι δείχνουν πόσο περίκλειστοι σεχταριστές, δογματικοί και δε συμμαζεύεται, είναι οι ορθόδοξοι κομμουνιστές, όταν δίνουν έναν ταξικό αγώνα. Τι, όχι;

Στο κλείσιμο, υπενθυμίζω κάποια βασικά πρακτικά σημεία.
Σήμερα οι εκδηλώσεις συνεχίζονται με την προβολή του ντοκιμαντέρ για τους χαλυβουργούς.
Η έκθεση φωτογραφίας θα είναι ανοιχτή στο κοινό, στην αίθουσα εκδηλώσεων του δημαρχείου, κάθε απόγευμα, από τις 5 ως τις 9.
Ενώ την άλλη εβδομάδα, το πρωί της επόμενης Κυριακής, το συνδικάτο Εργατοϋπαλλήλων Μετάλλου Νομού Αττικής, διοργανώνει εκδήλωση στο σινεμά Στούντιο, στην Πλατεία Αμερικής, που θα περιλαμβάνει ομιλία και θεατρική παράσταση (αν δεν κάνω λάθος, με θέμα τη δίκη των χαλυβουργών).

Πρωτομαγιά

"Ο Γιώργης ο «Σίσυφος»"
Στίχοι - Μουσική: Υπεραστικοί
Ενορχήστρωση - Κιθάρα - Τζουράς: Αντώνης Σιδερίδης
Κοντραμπάσο - Λαούτο: Κώστας Σταυρόπουλος
Βιολί: Χρήστος Δαλιάνης
Ηχοληψία-Μίξη: Γιωργής Νταβαρίνος
Video Editing: Κώστας Revolted

Ο Γιώργης ο «Σίσυφος»

Πες μου, ρε Γιώργη, τι 'ναι αυτό στην πλάτη σου,

πες μου, αδερφέ μου, κι άσε το γινάτι σου.

Πάνω σου πέφτει, πλάκωσε το σώμα σου,

Γιώργη, αδερφέ μου, και κοιτώ το πτώμα σου.

Στα δύσκολα που περπατώ, ανήφορο ανεβαίνω,

χρονάκια αμέτρητα μετρώ στο βάσανο που φέρνω.

Απ' τ' άγριο το χάραμα μέχρι να πέσει ο ήλιος,

βαραίνει απά στην πλάτη μου, πώς να βαδίσω ίσιος;

Ώχου, ρε Γιώργη, βάσανο, αδερφάκι μου

και σου μιλάω, ίδιο το μεράκι μου.

Μας έχουν ρίξει μέσα στ' άγρια κύματα

και 'μεις μετράμε μόνο τα χτυπήματα.

Μέρα και νύχτα αγκομαχώ, το βάρος φορτωμένος

και 'κει που λέω πως τέλειωσε απ' την αρχή ο καημένος.

Απ' την κορφή τ' ανήφορου για τα ριζά μας σπρώχνουν,

ετούτο το μαρτύριο για τους εργάτες το 'χουν.

Γιώργη, αδερφέ μου, τι έχουμε να χάσουμε;

Μες στον νταλκά μας κοίτα μη γεράσουμε.

Γιώργη, στο λέω, στέγνωσε το δάκρυ μου,

γίνηκε σπίθα τώρα μες στη στάχτη μου.

Χωρίς εσένα και εμέ, γρανάζι δεν γυρίζει,

ο αφέντης που φορτώθηκες απ' το αίμα σου κερδίζει.

Χωρίς εμένα και εσέ, γρανάζι δεν γυρνάει,

τ' αφεντικό που κουβαλώ στο διάβολο να πάει.

Είναι το βάρος του σκουριά, κροτάλισμα αλυσίδας,

στην πλάτη τον σηκώνουμε, χωρίς το χάδι ελπίδας.

Όταν διψάμε, ξεδιψά, πεινάμε όταν χορταίνει,

ανάσα αν βρούμε, ασφυκτιά, σαν σηκωθούμε τρέμει.

υπεραστικοί

Εργατική Πρωτομαγιά 2015

Ελλιπής απολογισμός δράσης

Ένας χρόνος από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα

Αυτά τα επετειακά σημειώματα έχουν κατά βάθος συχνά μελαγχολικό χαρακτήρα, όχι μόνο γιατί αναφέρονται σε ένα θλιβερό γεγονός, όσο γιατί επιχειρούν έναν ελλιπή απολογισμό δράσης για το διάστημα που μεσολάβησε ή μάλλον, για την ακρίβεια, έναν απολογισμό ελλιπούς δράσης. Και είναι τέτοια, δηλ ελλιπής, η δράση μας, όσο δεν εξαλείφει στη ρίζα τους τα αίτια της δολοφονίας του φύσσα και τους δράστες της –όχι ατομικά ως πρόσωπα, ούτε βιολογικά προφανώς, αλλά με πολιτικούς όρους. Όσο δεν χτυπά δηλ το αυγό του ναζιστικού φιδιού και το σύστημα που το εκκολάπτει.

Εκτός κι αν πάρουμε την αρχική εκδοχή στην οποία είχε καταλήξει εγκαίρως ο σκάι, το επόμενο πρωί, ότι δηλ ήταν ένα άτυχο περιστατικό πάνω σε ποδοσφαιρικό καβγά, και το αποδώσουμε στην κακιά στιγμή. Οπότε ευτυχώς που φέτος ο ολυμπιακός (με το δόγμα «no politica» που πρεσβεύουν θεωρητικά οι οργανωμένοι οπαδοί του) ξεκίνησε καλά στο τσου λου φέτος και δε θρηνήσαμε πάλι θύματα.

Ο φύσσας ζει και θα παραμείνει ζωντανός μέσα από όσους τιμούν τη μνήμη του κι αγωνίζονται. Αλλά θα πεθαίνει ξανά και ξανά, κάθε μέρα που οι φασίστες αλωνίζουν ανενόχλητοι, κερδίζουν έδαφος, ρίχνουν το δηλητήριό τους σε λαϊκές και νεανικές συνειδήσεις. Η φετινή επέτειος προσφέρεται λοιπόν μεταξύ άλλων για να μετρήσουμε τα βήματα που έχει κάνει η δική μας πλευρά και να τα συγκρίνουμε με αυτά που μέτρησε αντίστοιχα ο αντίπαλος στο ίδιο διάστημα.

Για τη δική μας πλευρά είναι καταρχάς μείζον ζήτημα κατά πόσο η οργή και η αγανάκτηση των πρώτων ημερών –που υποχρέωσε τα ναζιστικά φίδια να λουφάξουν στα αυγά τους και να παραμείνουν υπό υψηλή προστασία- μεταφράστηκε έμπρακτα σε οργανωμένη υλική δύναμη, χωρίς να ξεθυμάνει, κατά πόσο απέκτησε δηλ μόνιμα χαρακτηριστικά και πέτυχε να απομονώσει τους χρυσαυγίτες στις γειτονιές ή στη ζώνη του περάματος ειδικά –όπου είχαν νιώσει αρκετά δυνατοί, για να αποτολμήσουν μια θρασύδειλη επίθεση κατά των δυνάμεων του παμε.

Είναι ζήτημα δηλ κατά πόσο έχει προχωρήσει στην πράξη αυτό που έβαζε πέρσι τέτοιο καιρό η ανακοίνωση του κόμματος για τη δολοφονία του 34χρονου στο κερατσίνι:

Ο λαός κι η νεολαία έχουν τη δύναμη να σταματήσουν τη δολοφονική δράση των ναζιστών. Τα σωματεία των εργαζομένων, οι μαζικοί φορείς σε πόλεις και ύπαιθρο, οι λαίκές επιτροπές μπορούν να απομονώσουν τους θρασύδειλους δολοφόνους της ΧΑ και να προστατεύσουν το λαό από το δηλητήριο και τη δράση τους. Να δυναμώσουν τη λαϊκή συμμαχία για να μπει τέρμα στη δράση των ναζί και του συστήματος που τους θρέφει.

Δεν είναι στις προθέσεις μου ούτε στις δυνατότητές μου να κάνω αυτόν τον απολογισμό. Θα σημείωνα μόνο ότι είναι ζητούμενο προς ανάκτηση ή και περαιτέρω ανάπτυξη ο παλιός τρόπος δουλειάς που είχαν ή έχουν ακόμα ως ένα βαθμό κατακτημένο οι κομμουνιστές: ανάλυση της κατάστασης, του συσχετισμού δύναμης, των στόχων που βάζουμε, των πρακτικών μέτρων που απαιτούνται για να επιτευχθούν. Με άλλα λόγια να καταρτίσουμε ένα σχέδιο, να το ακολουθήσουμε πιστά, να αποτιμήσουμε κριτικά τα θετικά και τα αρνητικά στοιχεία που προέκυψαν για την εφαρμογή του, να το αναπροσαρμόσουμε κατάλληλα στις συνθήκες που αλλάζουν συνεχώς, στα αποτελέσματα που (δεν) πετυχαίνουμε, κτλ.

Ο αντίπαλος από την άλλη πλευρά έχει να επιδείξει πρωτοβουλία κινήσεων και μια σειρά σχεδίων, που μπορεί επιφανειακά να μοιάζουν αντιφατικά κι αντικρουόμενα, αλλά στην ουσία λειτουργούν συμπληρωματικά το ένα προς το άλλο.

Φρόντισε καταρχάς να αποχρωματίσει όσο μπορούσε τη δολοφονία, με όχημα την (πολύ λογική μέχρι ενός σημείου) απογοήτευση των χαροκαμένων γονιών (που επεκτεινόταν συλλήβδην στην πολιτική) και το σταύρο θεοδωράκη ως βαποράκι της, σε μία από τις τελευταίες τηλεοπτικές εκδουλεύσεις του προς το σύστημα, προτού αλλάξει πόστο και αρχίσει να το υπηρετεί ως εκπρόσωπος της λάιφ-στάιλ πολιτικής σκηνής. Ας κρατήσουμε, στο ίδιο μήκος κύματος, και τη φετινή έκκληση της μητέρας του φύσσα να μην πάρουν πολιτικό χρώμα οι εκδηλώσεις στη μνήμη του γιου της, ενώ πρόκειται για μια εξ ορισμού πολιτικά χρωματισμένη δολοφονία από χρυσαυγίτες φασίστες.

Ο αντίπαλος έπαιξε το χαρτί του δημοκρατικού συνταγματικού τόξου και του επίσημου κρατικού αντιφασισμού, για να σκεπάσει την απλόχερη στήριξη-προστασία που πρόσφερε έμμεσα στους ναζί, και [να σκεπάσει] τον κρατικό φασισμό σε όλες του τις εκφάνσεις. Κούρεψε τα κεφάλια της χρυσαυγίτικης λερναίας ύδρας –για να φυτρώσουν περισσότερα στη θέση τους- και τα επεδείκνυε πανηγυρικά στο τηλεοπτικό κοινό, ως πιστοποιητικά του ακλόνητου αντίφα φρονήματος που τον διέπει. Κρατά παγωμένη την εκδίκαση της υπόθεσης μέχρι να ξεχαστεί, και σε εφεδρεία τον εκτελεστικό βραχίονα της χρυσής αυγής, που μπορεί να του φανεί χρήσιμος στο άμεσο μέλλον. Φλερτάρει κρυφά με την ιδέα του μπάμπη για μια αποκαθαρμένη χρυσή αυγή σε ρόλο δυνητικού κυβερνητικού εταίρου και με την πολιτική λογική του μπαλτάκου, αλλά προς το παρόν παραμένει πιστός στην επίσημη σύζυγο και το γάμο του με τη (νέα) δημοκρατία. Ενώ απορεί και εξίσταται για τα σχεδόν διψήφια ευρωεκλογικά ποσοστά της χρυσής αυγής, με περισσή υποκρισία –που είναι άλλωστε το κατεξοχήν χαρακτηριστικό γνώρισμα του αστικού κόσμου.

Μια υποκρισία που αποτυπωνόταν κάποτε σε μια φράση του ανδρέα {«είπαμε να κάνει ένα δωράκι στον εαυτό του, αλλά όχι και πεντακόσια εκατομμύρια»} ενώ σήμερα συμπυκνώνεται στην πρώτη αυθόρμητη αντίδραση μιας αστυνομικού, αν θυμάμαι καλά, που βρέθηκε στον τόπο του εγκλήματος και τα μμε την παρουσίασαν περίπου ως ηρωίδα, γιατί είπε κάτι σαν: «εντάξει είπαμε, αλλά όχι και να τον σκοτώσετε». Η μορφή αλλάζει, η κλίμακα είναι σαφώς διαφορετική, αλλά η βάση παραμένει η ίδια, με μικρές ποσοτικές-ποιοτικές διαβαθμίσεις.

Εν κατακλείδι, η βασική πηγή δύναμης της φασιστικής απειλής δεν απορρέει ειδικά από την χρυσή αυγή, αλλά από την αστική πολιτική σκηνή ως σύνολο –όπως δηλ και στο προηγούμενο ιστορικό αντίστοιχο, της δικτατορίας του μεταξά ή και της χούντας ακόμα. Κι ο αντίπαλος προς το παρόν διαθέτει σημαντικό πλεονέκτημα, πρωτοβουλία κινήσεων και εναλλακτικές επιλογές για την προώθηση του στρατηγικού του σχεδιασμού.

Πέρα από τις διαπιστώσεις, χρειάζεται βέβαια και μια διέξοδος από το πρόβλημα, που δεν μπορεί όμως να έρθει θεωρητικά, όπως η λύση μιας εξίσωσης, αλλά πάντα και μόνο στο πεδίο της πράξης. Για να μην έχουμε και του χρόνου, τέτοια μέρα, το θλιβερό καθήκον ενός απολογισμού μιας ελλιπούς δράσης και μιας μάχης που δίνεται για την τιμή των όπλων, χωρίς άμεση προοπτική να κερδηθεί.

Υγ: Για κλείσιμο η νέα δουλειά των υπεραστικών, που θα τους δούμε και σήμερα στη νεανική σκηνή του φεστιβάλ

Στον εχθρό του ήλιου

Σημειώσεις για την Παλαιστίνη

Ο άνισος, ηρωικός αγώνας του παλαιστινιακού λαού ενάντια στο σιωνιστικό καθεστώς και τη φονική επίθεση που εξαπολύει εναντίον του τις τελευταίες δεκαετίες –και όχι απλά τα τελευταία χρόνια ή τις τελευταίες μέρες- δεν χωρά σε απλές συμβατικές φράσεις, δύσκολα βρίσκονται λόγια να εκφράσουν κάθε του διάσταση, κάθε τραγική στιγμή. Θυμίζει συνειρμικά ίσως, με αντεστραμμένους ρόλους, την ιστορία της μάχης του μικρού δαβίδ με τις πέτρες και τη σφεντόνα ενάντια στον πάνοπλο, πανίσχυρο γολιάθ, με τα τανκς, τις βόμβες και τα υπερσύγχρονα φονικά όπλα.

"Ακόμα κι αν όλοι πεθάνουν και μόνο μια γυναίκα επιζήσει, τα παιδιά της θα ελευθερώσουν την Παλαιστίνη"

Ας γυρίσουμε λίγο σε όσα γράψαμε ως εδώ, για ντα δούμε αναλυτικά, σημείο προς σημείο.

Ο αγώνας των παλαιστίνιων δεν είναι ηρωικός επειδή είναι άνισος και ρομαντικός. Αφορά το καθ’ όλα πρακτικό και καθόλου ρομαντικό ζήτημα της επιβίωσης. Κι είναι ηρωικός γιατί προτάσσει την αξιοπρέπεια και την πάλη, χωρίς να τις υποτάσσει στο «ρεαλισμό» της υποταγής, τους αρνητικούς συσχετισμούς και το δίκιο του ισχυρού. Είναι ζήτημα πόσοι από εμάς και κατά πόσο κάνουμε το ίδιο στην καθημερινή μας ζωή, χωρίς να μας φοβίζει το (κατά πολύ μικρότερο) τίμημα που μπορεί να κληθούμε να πληρώσουμε.

Σε έναν τέτοιο άνισο αγώνα, κανείς δε δικαιολογείται να κρατά ίσες αποστάσεις με αφηρημένες θέσεις και αναλύσεις για απόλυτες αξίες, πχ της ανθρώπινης ζωής. Πόσο μάλλον όταν προσπαθεί να τους προσδώσει κινηματικό πρόσημο και περιτύλιγμα. Η γνωστή ανακοίνωση του μη εξαιρετέου ιντιμίντια έρχεται να προστεθεί σε άλλους κρίκους κι αντίστοιχα «εύστοχες εκτιμήσεις» με «οξυμένο πολιτικό κριτήριο» -πχ για το ‘σφαγέα μιλόσεβιτς’ τις μέρες που βομαρδιζόταν η γιουγκοσλαβία. Ανοίγει έτσι –ή μάλλον ανακυκλώνεται- η επίσης γνωστή συζήτηση για το ρόλο του ιντιμίντια (και του συγκεκριμένου χώρου γενικά), το σόρος, κτλ, που μπορεί να συνοψιστεί στο κλασικό δικανικό δίπολο: ένοχος ή βλαξ. Τι από τα δύο είναι άραγε μια πολιτική δύναμη που στον αγώνα της ιντιφάντα για ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος, προτάσσει το σύνθημα «κανένα κράτος ποτέ και πουθενά;»

Ο αγώνας αυτός δεν περιγράφεται εύκολα με λόγια, ούτε και με εικόνες, που μπορεί να ισοδυναμούν με χιλιάδες λέξεις η καθεμιά. Η δημοσίευση φωτογραφικών ντοκουμέντων και στιγμιότυπων από τη φρίκη του πολέμου και της ισραηλινής επέμβασης οφείλει να επιδιώκει την μπρεχτική αποστασιοποίηση, για να σπάσει το φράγμα της απόστασης, την ενεργοποίηση της συνείδησης, της σκέψης, κι όχι την επίκληση ενός «εύκολου» συναισθήματος· μια γροθιά στο στομάχι με διπλωμένα και γονατισμένα σώματα, που δε σηκώνουν το ανάστημά τους, παρά μόνο το δάχτυλό τους για να πατήσουν like και retweet. Αυτή η ανέξοδη, μακρινή αλληλεγγύη καταλήγει να γίνεται άλλοθι για τις τύψεις μας και η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος, που αναπαράγει και διαιωνίζει τη μηχανή που το κόβει.

Ζητούμενο παραμένει η έμπρακτη δράση, που θα μπορέσει να ξεφύγει από το συμβολικό επίπεδο της οργισμένης διαμαρτυρίας και δε θα μπλέξει στα δίχτυα των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων –πχ μεταξύ ισραήλ και τουρκίας. Ένα ισχυρό, λαϊκό μέτωπο ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους – επεμβάσεις και το ματοκύλισμα των λαών της υφηλίου.

Κάποιοι με επιλεκτική μνήμη και αγνή, αριστερίστικη αφέλεια, φορτώνουν όλα τα στραβά και τις αδυναμίες του κινήματος στην ελλιπή δράση ή μάλλον τη λανθασμένη πολιτική γραμμή του κόμματος. Και συνεχίζουν εν πλήρη μακαριότητα το ίδιο βιολί έχοντας εντοπίσει τον πραγματικό ένοχο και υποτάσσοντας κάθε πιθανό γόνιμο προβληματισμό για την κατάσταση και τη μειωμένη απήχηση του κινήματος σε δικούς τους μικροκομματικούς, εε.. δηλ μικρο-κινησιακούς, και για να είμαστε ακριβείς μικρομικροκομματικούς, συνεπώς μικροκομματιδιακούς, δηλ σε τελική ανάλυση αντικομματικούς σκοπούς.

Καμία ειρήνη δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς δικαιοσύνη, παρά μόνο η ιμπεριαλιστική ειρήνη ως φυσική συνέχεια και προετοιμασία του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Το να περιμένει κανείς μια δίκαια λύση από τη «διεθνή κοινότητα», τις διαπραγματεύσεις και την «ειρηνευτική διαδικασία» είναι ίσως πιο μάταιο κι από το να έτρεφε προσδοκίες για κάτι καλύτερο από τον καμίνη και την κατάπτυστη στάση του στο δημοτικό συμβούλιο.

Ο παλαιστίνιος δαβίδ δεν έχει κανένα ισχυρό σύμμαχο ούτε κάποιο μαγικό ζωμό για μυστικό όπλο, παρά μόνο τη δική μας αλληλεγγύη, την αλληλεγγύη των λαών.

Αντί επιλόγου, παραθέτω τους στίχους (που δεν έχουν μελοποιηθεί ακόμα) του συγκροτήματος των υπεραστικών, που βασίζονται στο ποίημα του σαμίχ κάσσεμ, "λόγος στην αγορά της ανεργίας". Από τον τίτλο του (υπό δημιουργία) τραγουδιού προέρχεται κι ο τίτλος της ανάρτησης.

Κι αν με ρίξεις μόνο μου μες στο σκοτάδι,

να χτυπώ γυμνός το ατσάλι,

όρθιος μες στο σκοτάδι θα σταθώ.

Κι αν με ρίξεις μόνο μου μες στο σκοτάδι,

αίμα να κερνώ το ατσάλι,

όρθιος μες στο σκοτάδι θα σταθώ.

Κι αν σκεπάσεις σαν εφιάλτης το χωριό μου

κι αν λεηλατείς το βιος μου,

πάνοπλος, εχθρέ του ήλιου, κι αν χτυπάς

κι αν οι νύχτες των παιδιών μου τα χαράζουν

κι αν οι μέρες τους ουρλιάζουν,

τύραννε, δεν παζαρεύω, πολεμώ.

Κι αν τη νιότη μου τη ρίξεις στα κελιά σου

κι αν με ζώσουν τα τειχιά σου

κι αν η καταχνιά τρυπάει μου το κορμί,

ως τον τελευταίο χτύπο της καρδιάς μου

θ’ αντιστέκομαι, φονιά μου.

Δε θα υποταχθώ, εχθρέ μου, του ήλιου εχθρέ.

Ίσως στερηθώ και το ψωμί μου,

πετροκόπος γίνω στην αυλή μου,

μα δεν παζαρεύω, εχθρέ του ήλιου,

λευτεριάς πνοή, η αναπνοή μου.

Μα δεν παζαρεύω, εχθρέ του ήλιου,

το όπλο μου θα κλείσει την πληγή μου.

Ως τον τελευταίο χτύπο της καρδιάς μου

θ’ αντιστέκομαι, φονιά μου.

Δε θα υποταχθώ, εχθρέ μου, του ήλιου εχθρέ.

Υπεραστικοί

Ιούλης 2014

Από το Πέραμα δεν έχει πέρασμα

Σήμερα ξεκινάει στο Πέραμα η έκθεση εικαστικών τεχνών και φωτογραφίας «άνθρωποι, χρώμα και σίδερο». Η οποία –για να παραφράσουμε μια άλλη γνωστή φράση- είναι φτιαγμένη από τους εργάτες για τους εργάτες. Και όποιος κάνει τον κόπο να πάει ως εκεί –γιατί είναι ένα μικρό ταξίδι- θα καταλάβει από πρώτο χέρι γιατί δεν υπάρχει πέρασμα από το πέραμα και πώς δένεται το σίδερο ή μάλλον το ατσάλι. Αλλά και πώς η ζωή παλεύει κάτω από σίδερα και τσιμέντα όχι να επιβιώσει αλλά να δημιουργήσει με όποια υλικά της είναι πρόσφορα, επιβεβαιώνοντας την ανθρώπινή της υπόσταση.

Η κε του μπλοκ είχε την ευκαιρία να παρευρεθεί στην περσινή έκθεση –κοντά έναν χρόνο μετά το ξεκίνημα της ηρωικής απεργίας των χαλυβουργών- και δεν την άφησε να πάει χαμένη. Αυτά που μου έχουν μείνει σήμερα στη μνήμη είναι: το α καπέλα του μεράντζα (που θα δώσει το «παρών» και φέτος). ο τεράστιος πίνακας στην είσοδο της έκθεσης, που απεικόνιζε ένα χέρι και παρέπεμπε στο σύνθημα του περσινού φεστιβάλ της οργάνωσης: δίνε το χέρι σου σε όποιον σηκώνεται. Και την κοινή έμπνευση που είχαν ο γιώργος σαρρής κι ένας άλλος καλλιτέχνης (δυστυχώς δεν έχω συγκρατήσει το όνομά του) να μελοποιήσουν το ίδιο ακριβώς σύνθημα. Χωρίς εσένα γρανάζι δε γυρνά…

Βγαίνει ο πρώτος και τραγουδά το στίχο ελαφρώς διασκευασμένο, χωρίς εσένα γρανάζι κανένα δε γυρνά. Βγαίνει στο καπάκι κι ο σαρρής και λέει: κατά τύχη έχω ονομάσει και το δικό μου τραγούδι έτσι. Κοίτα να δεις κάτι συμπτώσεις… Που μόνο τυχαία δεν ήταν δηλ η έμπνευση, ούτε κι ατυχής βέβαια, και δεν ξέρω αν «έτυχε» να μελοποιήσει κανείς άλλος το σύνθημα τις επόμενες μέρες της έκθεσης. Κι επειδή το κοινό ήθελε «κι άλλο, κι άλλο» ο σαρρής έγινε οργανωτής κερκίδας, τραγουδώντας την αρχή με την κιθάρα του κι αφήνοντας τη βάση να συμπληρώσει το άλλο μισό του συνθήματος: εργάτη μπορείς, χωρίς αφεντικά…

Η έβδομη έκθεση «άνθρωποι, χρώμα και σίδερο», που έχει σήμερα εγκαίνια στη ζώνη του περάματος, έχει μια ιδιαίτερη σημασία. Όχι επειδή οι φετινές συμμετοχές είναι αυξημένες συγκριτικά και με πολλά γνωστά ονόματα καλλιτεχνών. Αλλά για την χρονική συγκυρία του πράγματος, λίγες μέρες μετά την επίθεση των φασισταριών στους συνδικαλιστές του παμε στην περιοχή και την εν ψυχρώ δολοφονία του παύλου φύσσα στο γειτονικό κερατσίνι από τη ναζιστική συμμορία. Σε μια εργατούπολη όπου οι εφοπλιστές αμόλησαν τα μαντρόσκυλά τους για να σπάσουν το… απόστημα του παμε, όπως γάβγιζαν δημόσια τις προάλλες και να βάλουν τους μεταλλεργάτες της ζώνης να σφίξουν κι άλλο το ζωνάρι, για να αποδεχτούν τα εξευτελιστικά μεροκάματα πείνας των 18 ευρώ. Και μια περιοχή όπου τα θρασύδειλα μέλη της κλίκας ένιωθαν άνετα να κυκλοφορούν και να γράφουν φασιστικά συνθήματα, μετά τη δολοφονία του φύσσα, ενώ είχαν λουφάξει σε όλες τις υπόλοιπες γειτονιές.

Γι’ αυτό και δε θα μπορούσε ίσως να υπάρχει καλύτερο ξεκίνημα απ’ τη σημερινή συναυλία των υπεραστικών και τον επίκαιρο αντιφασιστικό τους «ύμνο»: του αδόλφου τα εγγόνια, η σαπίλα του ντουνιά…

Γι’ αυτό κι αξίζει τον κόπο να κάνετε (τουλάχιστον) ένα πέρασμα από το πέραμα..

Παρακάτω παραθέτω την αφίσα της έκθεσης, το δελτίοτύπου των φορέων που τη συνδιοργανώνουν και το πρόγραμμα των εκδηλώσεων.

Οι αγώνες είναι τέχνη του λαού

και η τέχνη όπλο του

Η Κίνηση Εικαστικών Καλλιτεχνών Πέρα(σ)μα, τα συνδικάτα της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης Περάματος καθώς και οι Λαϊκές Επιτροπές της ευρύτερης περιοχής του Πειραιάκαι πολλά συνδικάτα της βιομηχανίας, συντονίζονται σε μια μεγάλη διοργάνωση μέσα στην Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος.

248 Εικαστικοί καλλιτέχνες (ζωγράφοι, γλύπτες, χαράκτες κλπ) & φωτογράφοι, θεατρικά και µουσικά σχήματα, δίνουν το παρόν και υπογράφουν µε το έργο τους, την τέχνη τους και την συμμετοχή τους το µήνυµα της εποχής τους: Οι αγώνες είναι τέχνη του λαού και η τέχνη όπλο του.

Στόχος της έκθεσης που γίνεται για έβδομη χρονιά μέσα στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη είναι να γεννηθεί και να έρθει το έργο τέχνης στους τόπους δουλειάς, εκεί που βρίσκεται ο φυσικός του αποδέκτης και η κινητήρια έµπνευση της δημιουργίας του: η εργατική τάξη.

Έτσι σε πείσμα των καιρών της ανεργίας και της ανέχειας, της ερήμωσης και του μαρασμού, ενάντια σ’ αυτούς που απεργάζονται την καταστροφή και την εξαθλίωση του λαού, ενάντια και στην κρυφή και στην απροκάλυπτη τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς, να υψώσουμε τον πολιτισμό της αδιάλλακτης αξιοπρέπειας, τον πολιτισμό της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης.

Σε αυτούς τους καιρούς, είναι περισσότερο αναγκαίο η τέχνη να στέκεται στο πλάι της εργατικής τάξης, να μιλά τη γλώσσα της τόλμης και της αλήθειας. Να επιστρατεύει τα δικά της αισθητικά όπλα, τη γνώση, αλλά και όλο τον ανθρώπινο ψυχισμό, τη φαντασία, το συναίσθημα και τη βούληση να στρατευθεί με τις ανάγκες και τα καθήκοντα των δημιουργών όλου του κόσμου.

Καλούµε τους εργαζόμενους, τους µαθητές, τους άνεργους, τους νέους και τις νέες, να συναντηθούν στη Ν/Ζώνη της τέχνης και της δημιουργίας, στη Ζώνη της ταξικής πάλης και της αλληλεγγύης.

Δέκα ημέρες από 11 /10/2013 έως 20 / 10/2012 στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος, στήνουμε το δικό μας ταξικό μέτωπο

Nα είμαστε όλοι εδώ!__

ΕΓΚΑΙΝΙΑ: ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 11/10/2013, ΩΡΑ 7.30µ.µ.

ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ 12.00π.µ. - 9.00µ.µ.

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Λεωφορεία:

Από Οµόνοια Β18 - Γ18 (Μενάνδρου)

Από Πειραιά 843 (Σταθµός ΗΣΑΠ)

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ:

ΚΙΝΗΣΗ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ ΠΕΡΑ(σ)ΜΑ

ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΜΕΤΑΛΛΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΑΜΜΟΒΟΛΙΣΤΩΝ - ΚΑΘΑΡΙΣΤΩΝ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΝΑΥΠΗΓΟΞΥΛΟΥΡΓΩΝ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΗΛΕΚΤΡΟΛΟΓΩΝ ΠΛΟΙΩΝ

ΛΑΪΚΕΣ ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ:

ΚΕΡΑΤΣΙΝΙΟΥ ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ

ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ

ΝΙΚΑΙΑΣ - Ι. ΡΕΝΤΗ

ΠΕΡΑΜΑΤΟΣ

ΠΕΙΡΑΙΑ

ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ

ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ:

ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΜΕΤΑΛΛΟΥ ΑΘΗΝΑΣ

ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΜΕΤΑΛΛΟΥ ΘΡΙΑΣΙΟΥ

ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟΥ - ΚΑΛΛΥΝΤΙΚΩΝ ΑΤΙΚΗΣ

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΛΙΘΟΓΡΑΦΩΝ

ΚΛΑΔΙΚΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΧΑΡΤΕΡΓΑΤΩΝ

ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΓΑΛΑΚΤΟΣ - ΤΡΟΦΙΜΩΝ & ΠΟΤΩΝ

ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΚΛΩΣΤΟΫΦΑΝΤΟΥΡΓΩΝ - ΙΜΑΤΙΣΜΟΥ - ΔΕΡΜΑΤΟΣ

ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΧΗΜΙΚΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΕΛΑΙΟΣΑΠΩΝΟΠΟΙΩΝ

ΕΝΩΣΗ ΔΑΣΚΑΛΩΝ ΚΑΙ ΝΗΠΙΑΓΩΓΩΝ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΜΗΧΑΝΙΚΏΝ ΕΜΠΟΡΙΚΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ ( ΠΕΜΕΝ)

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΚΑΤΩΤΕΡΩΝ ΠΛΗΡΩΜΑΤΩΝ ΕΜΠΟΡΙΚΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ«ΣΤΕΦΕΝΣΟΝ»

ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ

ΣΩΜ. ΕΜΠΟΡΟΫΠΑΛΛΗΛΩΝ ΚΑΙ ΙΔ. ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΠΕΙΡΑΙΑ

Πρόγραμμα παράλληλων εκδηλώσεων

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Παρασκευή 11 Οκτώβρη ,

7.30 μ.μ. Εγκαίνια της έκθεσης «΄Ανθρωποι -Χρώμα + Σίδερο 7»

9.00 μ.μ. Συναυλία με το συγκρότημα «Υπεραστικοί».

Σάββατο 12 οκτώβρη

6.30 μ.μ.: Συζήτηση για την Ανεργία. Οι θέσεις του ταξικού συνδικαλιστκού κινήματος για την αντιμετώπισή της και την οργάνωση της πάλης.

8,30 μ.μ.: Το θεατρικό έργο του Μαξ Φρις «Ο Μπίντερμαν και οι εμπρηστές» από τη ομάδα «Εκτός Σχεδίου».

Κυριακή 13 Οκτώβρη

8.30 μ.μ. «Το φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον. Δε θα πεθάνει μόνος. Τσάκισέ τον»

Συναυλία με τους:

1. Μανόλη Ανδρουλιδάκη

2. Ρίτα Αντωνοπούλου

3. Χρήστο Θηβαίο

4. Kollektiva

5. Γιάννη Λάρδη – Γεωργία Λάμπρη

6. Βασίλη Λέκκα

7. Αφροδίτη Μάνου

8. Γιώργο Μεράντζα

9. Μίλτο Πασχαλίδη

10. Γιώργο Σαρρή

Τετάρτη 16 Οκτώβρη

7.00 μ.μ. Προβολή ταινίας

8.00 μ.μ. Ο Γρηγόρης Νικολόπουλος και οι «Μαγικοί Καθρέφτες» στα ''τραγούδια των ανθρώπων''

Παρασκευή 18 Οκτώβρη

8.00 μ.μ. Συναυλία: Ο Βασίλης Βασιλάτος και «Ιστορίες για Κρουστά».

Σάββατο 19 Οκτώβρη

8.00 μ.μ. Θεατρική σπονδυλωτή σάτιρα «Ο τροχός της Ιστορίας».

Κυριακή 20 Οκτώβρη

6.00 μ.μ. Συζήτηση «Τέχνη και Εργατική Τάξη. Η Πολιτιστική Μορφωτική Δραστηριότητα των συνδικάτων συστατικό στοιχείο της ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος».

8.00 μ.μ. Μουσικό αφιέρωμα στο Εργατικό Τραγούδι, με τον Στέφανο Ψαραδάκο

9.00 μ.μ. Μουσικό αφιέρωμα στον ποιητή των ναυτικών, Νίκο Καββαδία

ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ:

Σάββατο 12 και 19 Οκτώβρη

Κυριακή 13 και 20 Οκτώβρη

11.00 π.μ- 1.00 μ.μ. . Δημιουργικά Εργαστήρια για παιδιά: Ζωγραφική, Θεατρικό παιγνίδι

Κυριακή 13 Οκτώβρη , 11.00 π.μ. Θέατρο: «Ένας παράξενος Μουσικός» από την ομάδα «Τρομπετίνι»...

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ 248 ΕΙΚΑΣΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΙ

Αβαγιαννού Ρένα

Αγαλιώτης Παναγιώτης

Αγγελάκη Ελευθερία

Αδριανός

Αθανασίου Εύη

Αθηναίος Στρατής

Αλυγιζάκη Κύρα

Αναστασόπουλος Θεόδωρος

Ανδρονιάδης Ηλίας

Ανεζίρης Παναγιώτης

Ανούση Ρένα

Αντωνάκου Όλγα

Αντώνης Αντώνιος

Αξαόπουλος Κίμων

Απέργη Ανθή

Αργυρακοπούλου Μαρία

Αρέλης Ελευθέριος

Βαγενά Κωνσταντίνα

Βαρβαρήγου Δέσποινα

Βαρβαρούση Λήδα

Βάρβογλης Δημήτρης

Βαρελάς Παναγιώτης

Βαρλάμος Γιώργης

Βεζυρτζής Γιάννης

Βικεντίου Αριστοτέλης

Βίνης Τάκης

Βολονάκη Ουρανία

Γαγγάδη Χριστίνα

Γαμπιεράκη Ζωή

Γεωργαρίου Πέτρος

Γεωργιλάκης Μάρκος

Γεωργουλίδου Αναστασία

Γιαννίκος Ιωάννης

Γιαννίκου Νίκη

Γιωτάκης Δημήτρης

Γκιζάρης Γιώργος

Γκολέμας Μίλτος

Γόντικα Άντα

Γρανίτσα Νικολέτα (Μαγεμέλι)

Γραφάκου Πέγκυ

Γρετσίστα Ελένη

Δαλιέτου Σμαραγδή

Δαραδήμος Ηλίας

Δαραδήμος Χαράλαμπος

Δεληγιαννάκη Σάσα

Δημακάκου Χαρά

Δημητρέας Βαγγέλης

Δημητρίου Ευθυμία

Δήμου Δημήτρης

Διβάρη Εύα

Διλιντά Φωτεινή

Διονυσόπουλος Βασίλης

Δουραμάνης Περικλής

Ευαγγελάτος Κώστας

Ζαχάρωφ Μαρίβα

Ζουμπουλάκης Πέτρος

Ζωγράφου - Ουζουνοπούλου Μαρία

Ζωίδη Πόπη

Ισιδώρου Θεόδωρος

Ισιδώρου Παναγιώτης

Ιωαννίδης Ευάγγελος

Καγεώργης Πάτροκλος

Καγιαδάκης Στυλιανός

Κακλαμάνης Απόστολος

Καλαντίδη Λίζα

Καλκάνη Ελένη

Καλογεροπούλου Πέγκυ

Κανελλόπουλος Βασίλης

Κανελλοπούλου Σταυρούλα

Καππάτου Μαρία

Καρακόγλου Χρηστός

Καράλη Αγγέλα

Καρασσό Τζούλια

Καρπούζης Δημήτρης

Καρυστινός Σταμάτης

Κασαλια Ανέτα

Κατσαντώνη Ελένη

Κατσουλιέρη Ειρήνη

Κέντζογλου Γιώργος

Κερασσιώτη Μαριάννα

Κευγάς Μιχάλης

Κέφαλος Παναγιώτης

Κέφαλος Σταμάτης

Κεχαγιά Ελισάβετ

Κογιός Κώστας

Κολιπέτσα Βασιλική

Κομνηνάκη - Τσίπουρα Αργυρώ

Κοντονή - Τσοχαντάρη Κατερίνα

Κοντουδάκης Κωστής

Κορίτσογλου Μάρθα

Κοσμίδης Όμηρος

Κουβεντάρα Κωνσταντίνα

Κουκουλάκη Στέλλα

Κουλοβασιλοπούλου Μαρία

Κουμαριανού Μαριάνθη

Κουτσίκου Φρειδερίκη

Κυριαζής Χρύσανθος

Κυριακίδου Σμάρω

Κωνσταντινίδου Βαρβάρα

Λαλές Χάρης

Λαμπράκης Παναγιώτης

Λάμπρου Χρήστος

Λαουτάρη Δήμητρα

Λένης Γιώργος

Λιάκου Μαρία

Λιάτσης Δανιήλ

Λουγιάκη Αλεξία

Μακρόπουλος Κωνσταντίνος

Μανδηλαρά Ηρώ

Μάνης Κώστας

Μάνου Έφη

Μαντούδη Αναστασία

Μαράτος Ανδρέας

Μαραυγάκης Ευάγγελος

Μαργιόλης Ανάργυρος

Μάταλα Μαρία

Μαυρονικόλας Άρης

Μαυρόπουλος Αλέξανδρος

Μέγα Χαβρέ Άνθια

Μελά Εύα

Μενδρινός Γιώργος

Μενεμενόγλου Τάσος

Μήλας Παναγιώτης

Μηναριτζόγλου Μιχάλης

Μητσάκου Σταυρούλα

Μικρούλης Νίκος

Μιχαηλίδου Φανή

Μιχαλόπουλος Δημοσθένης

Μοlz Salman

Μορφόγλου Αντώνης

Μοσχολέα Μυρσίνη

Μουράτη Κατερίνα

Μπαδόλα Ειρήνη

Μπακαλούμης Γιώργος

Μπαλωνά Κωνσταντίνα

Μπέλλου Κάλλη

Μπόγρη Εύα

Μπουκουβάλας Γιώργος

Μπουρμάς Τάκης

Νασιοπούλου Ντιάνα

Νικολάκης Θοδωρής

Νικολόπουλος Γρηγόρης

Νοταρόπουλος Γιάννης

Νταϊδου Δέσποινα

Ντάλα Ελένη

Ξενάκη Μαριάννα

Παϊσιος Βασίλης

Πάκιας Μανώλης

Παλαιοκρασσά Μαριλένα

Παλιεράκη Άννα

Παναγιωτίδης Ηρακλής

Πανταζή Δέσποινα

Πάντος Άλκης

Παπαγιάννης Βαγγέλης

Παπαδογεωργοπούλου Καλλιόπη

Παπαδοκοτσώλης Γιώργος

Παπαθεοδώρου Κάλλια

Παπαϊωάννου Ευφροσύνη

Παπαϊωάννου Μαντώ

Παπαχρήστου Σπύρος

Παππά Μαρία

Παππά - Βεζυρτζή Ρόζα

Παυλή Αγγελική

Πέρδικα Νίκη

Πεσματζόγλου Μαρία

Πετρούλια Γεωργία

Πιλάβη Σταυρούλα

Πλακούλας Γιώργος

Πλατανιάς Αποστόλης

Πολυχρονάτου Ελένη

Πρίντεζη - Φράγκου Ειρήνη

Ράλλης Δημήτρης

Ράπτης Ερμής

Ρίζος Δημήτρης

Ροβιθάκη Ελισάβετ

Ροδοπούλου Ιωάννα

Ρόθος Κώστας

Ρούβαλη Αγγελική

Ρουμελιώτης Βαγγέλης

Ρουμελιώτης Λάμπρος

Σακελλαρίου Ζέτα

Σαλάχας Αντώνης

Σαλταφέρος Γιώργος

Σαραντάρης Στράτος

Σαραντίδη Αρσινόη

Σαραντόπουλος - Ψαράς Αλέξανδρος

Σαρέλα Κατερίνα

Σατόγλου Παύλος

Σεκλειζιώτη Ζωή

Σερεμετάκης Γρηγόρης

Σερέτης Μιχάλης

Σκαλκώτος Χρίστος

Σκαρβέλη Γιώτα

Σκουρτζίδης Νίκος

Σκύθος Γιώργος

Σολιδάκης Βασίλης

Σουλδάτου Μαρίνα

Σουλδάτου Σοφία

Σουσούνη Αναστασία

Σοφρά Ρούλα

Σπηλιωτάκη Μαργαρίτα

Σπυριδάκη Θάλεια

Σπυριδωνίδου Μαρίνα

Σπυρίδωνος Πηνελόπη

Σταματοπούλου Μαίρη

Σταυροπούλου Ματίνα

Σταύρου Σοφία

Σταφέτος Στέλιος

Στείρος Κώστας

Στεργιοπούλου Νανά

Στεφάνου Παναγιώτης

Στεφάνου Γιάννης

Στεφάνου Στέλιος

Στέφος Νίκος

Στρομπούλας Σπύρος

Στρούτζα Μαρία

Στυλιανού Στέλιος

Συλίκου Κωνσταντίνα

Συράκης Γιώργος

Σχοινάς Ανδρέας

Σωτήρχος Στάθης

Ταλαίπωρος Νίκος

Ζιάβρα Πετρούλα

Τρέβορ Τουάιν

Τριανταφύλλου Νίκος

Τριπολίτης Σταύρος

Τσαβαρή Καίτη

Τσαβίδης Μιχάλης

Τσακίρης Σπύρος

Τσαμανδούρας Ζαχαρίας

Τσουβαλά Αγγελική

Τσούπρος Γιάννης

Φαμπιέν Λαμπούζ

Φαρσακίδης Γιώργος

Φερεντίνου Σόνια

Φουρίκης Χρήστος

Φράγκου Στρατός

Χαβιαροπούλου Στέλλα

Χαροκόπου Τίνα

Χατζή Κατερίνα

Χατζηπουλίδου Ελένη

Χατζηστεφάνου Άννα

Χατζηφωτίου Δημήτρης

Χριστοφοράκης Νίκος

Χρυσανθάκη Χαρά

Χρυσομαλλάκου Ελένη

Χωριανοπούλου Μαρία

Ψωμά Χριστίνα