Το πάρτυ

Η κουβέντα ξεκίνησε από το αφγανιστάν. Θέμα κλασικό κι αγαπημένο.
Έχουν περάσει τόσα χρόνια. Οι σοβιετικοί έφυγαν απ’ το αφγανιστάν (κι αυτό επί γκόρμπι έγινε), σοβιετία πλέον δεν υπάρχει, οι ταλιμπάν τα ‘σπασαν με τους αμερικάνους χρηματοδότες τους και πλέον ρίζωσαν για τα καλά στην περιοχή, αλλά η εισβολή τριάντα χρόνια μετά παραμένει πάντα επίκαιρη.
Για την ακρίβεια η μόνη επίκαιρη.

Με πήρε κι εμένα μπάλα έτσι. Το εξαντλημένο βιβλίο για το αφγανιστάν που έγραψε ο δελαστίκ παλιά στα 80’ς έχει γίνει φετίχ, το κυνηγάω σα δισκοπότηρο.

Ίδια άποψη με τότε έχει κι αυτός, αφού κκε είναι κατά βάθος. Δεν αλλάζει ο άνθρωπος, το πολύ να μεταλλαχτεί. Και για τον δελαστίκ ακόμα κι αυτό αμφίβολο είναι.

Τι γυρεύαμε όμως εμείς στο αφγανιστάν; Τι δουλειά είχαμε;
Ποιοι και γιατί σκοτώνουν τον χασάν, τι θέλουν τα παιδιά μας στη καμπούλ;
Μα αφού μας προσκάλεσε η τοπική λαϊκή κυβέρνηση. Πρόσκληση σε πάρτι που λένε.
Μπαλ μασκέ για την ακρίβεια. Κι εμείς ντυθήκαμε διεθνιστές.

Κάποιους μάλιστα πρέπει να τους ξεγελάσαμε.
Ο μη αστικός μύθος κάνει λόγο για μερίδα καλτ τροτσκιστών, αγνώστων λοιπών στοιχείων, που χαιρέτισαν κι επιδοκίμασαν τη σοβιετική διεθνιστική βοήθεια.

Η οποία από μια άποψη μέχρι και ανθρωπιστική μπορεί να χαρακτηριστεί όσο περίεργο κι αν ακούγεται. Για να είσαι γνήσιος ουμανιστής πρέπει να μισείς και να πολεμάς τους εχθρούς του ανθρώπου.
Κι οι αμερικάνοι που έθρεψαν τους ταλιμπάν και μετά τους λούστηκαν ανήκουν σε αυτήν ακριβώς την κατηγορία.
Πέρα από τους αμερικάνους όμως, που είναι εύκολο, το θέμα είναι ποιος είναι αυτός που θα ορίσει τους εχθρούς του λαού και με τι κριτήρια θα το κάνει.

Το βασικό θέμα με τις προσκλήσεις και τα πάρτι, είναι ότι οι σοβιετικοί ήταν εκλεκτικοί και δεν πήγαιναν σε όλα.
Σε άλλα ήταν αναποφάσιστοι και δεν ήξεραν τι μανδύα να φορέσουν για να μη φαίνεται η συμμετοχή τους κι εκτεθούν.
Και σε ένα κούβα πάρτι που πήγαν –κι αυτό αφού είχε ξεκινήσει- έφυγαν πριν τα μεσάνυχτα κι άφησαν σύξυλους τους διοργανωτές. Πίσω τους άφησαν ένα γοβάκι, αλλά τους πυραύλους τους πήραν μαζί τους.

Τελικά η κούβα ήταν η μόνη ορθόδοξη που δεν είχε άμεση εξάρτηση από τη μαμά πατρίδα κι άντεξε μέχρι σήμερα, έστω γονατισμένη.
Έμειναν κι οι μπριγάδες, όπου όλοι θέλουν να προλάβουν να πάνε πριν πεθάνει ο κάστρο, όπως οι ομιλίτες μπριγαδίστας έχουν όνειρο να προλάβουν εν ζωή τον βαζιούλιν στη μόσχα.
Έμεινε κι ο ελληνο-κουβανικός με τα κυριλέ πάρτι με αλμυρή είσοδο και τον πάγκο με τα ψεύτικα μπιχλιμπίδια σε κάθε φεστιβάλ που κάνουν θραύση στο θρησκόληπτο κοινό που έμεινε ορφανό από είδωλα κι έχει ανάγκη κάτι να πιστέψει.
Πήγαμε 500 χρόνια πριν με χάντρες και καθρεφτάκια και τώρα μας εκδικούνται και μας τα στέλνουν πίσω.

Μετά από αυτά οι αντισοβιετικοί επικριτές ανέπτυξαν ευέλικτη λενινιστική τακτική με βάση το συγκεκριμένο κάθε φορά. Μας βρίζουν για εκεί που πήγαμε, μας βρίζουν και για εκεί που δεν πήγαμε.
Όπου πήγαμε ήταν επέμβαση και επιβολή του σοσιαλισμού από τα πάνω (και κεντρι-στι-κά). Όπου δεν πήγαμε ξεπουλήσαμε τον αγώνα και ηρωικά λαϊκά κινήματα που μπορούσαν να νικήσουν.

Η περίπτωση του αφγανιστάν έχει αντιφάσεις, όπως και καθετί στον κόσμο. Βοηθητική επέμβαση ή επεμβατική βοήθεια;
Άσχετη με τα πετρέλαια και την άμυνα της σοβιετίας μια φορά δεν ήτανε. Από την άλλη, είναι εκμεταλλευτικό ένα καθεστώς που φτιάχνει σχολεία και βγάζει για πρώτη φορά από τις γυναίκες τη μπούρκα; Αν θες να εκμεταλλευτείς έναν λαό τον αφήνεις στο σκοτάδι και την άγνοια για να τον χειραγωγείς πιο εύκολα.
Θα μου πεις όμως κι οι αμερικάνοι για το ιράκ τα ίδια μπορεί να λένε. Όπως ο αλέξανδρος που πήγε να εκπολιτίσει τους προγόνους των ταλιμπάν.

Είναι ζήτημα βέβαια τι ακριβώς γινόταν και με τις οπιο-καλλιέργειες και τα στρέμματα με τις παπαρούνες.
Γιατί μπορεί κάλλιστα κάποιος να χτυπάει στη θεωρία το όπιο του λαού και τη ίδια στιγμή να εμπορεύεται το κανονικό. Τότε φαίνεται και πόσο τίμιες είναι οι προθέσεις του.

Ευτυχώς η πραγματικότητα είναι πλούσια σε αντιφάσεις ώστε να δίνει παραδείγματα κι επιχειρήματα σε όλους μας για την άποψη που έχουμε επιλέξει εκ των προτέρων να υποστηρίξουν.
Και για τους φιλοσοβιετικούς θιασώτες του υπαρκτού και για τους άλλους που μιλάν για ιμπεριαλιστική επέμβαση μιας υπερδύναμης. Ο καθένας έχει κάθε δικαίωμα να τα συνδέσει διαλεκτικά και να μας πει σοσιαλιμπεριαλιστές. Κι εμείς με τη σειρά μας να απαντήσουμε γόνιμα και να τον πούμε χυδαίο αντικομμουνιστή και τσιράκι των αμερικανών που απολαμβάνει τα αργύρια της προδοσίας του στην άλλη όχθη του ατλαντικού.

Κι επειδή ο πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα θα καταλήξουμε πάλι στο αγαπημένο θέμα συζήτησης. Αν ήταν ή δεν ήταν υπαρκτός.
Αφού αλληλοσπαραχθούμε για τη σοβιετία να κάνουμε κι έναν δεύτερο γύρο για τις λαϊκές δημοκρατίες στον τρίτο κόσμο. Εκεί δηλ είχαμε σοσιαλισμό;

Το πράγμα είναι πολύ μπερδεμένο.
Ο σύντροφος με το μουστάκι λέει σε κάποιο σημείο στα ζητήματα λενινισμού ότι είναι λάθος να μπερδεύουμε τη λαϊκή δημοκρατία με τη δικτατορία του προλεταριάτου και το σοσιαλισμό (φράση που αν το εμβαθύνετε παραμένει επίκαιρη μέχρι σήμερα).
Ο ίδιος όμως επινόησε τις ΛΔ και τις εφάρμοσε ως σχήμα στις χώρες που απελευθέρωσε ο κόκκινος στρατός. Πλην της τσεχοσλαβακίας που έγινε με την πρώτη ΣΔ χωρίς εξετάσεις.
Τρέχα γύρευε δηλ.

Οπότε παίρνουμε τη θεωρία περί πρώιμων σοσιαλισμών από το βιβλίο του βαζιούλιν και προς το παρόν το κλείνουμε το θέμα. Για να το ξαναπιάσουμε στο επόμενο σημείωμα.

Υγ: θα κάνω κι εγώ ένα πάρτι σαν του κηλαηδόνη. Με τους δικούς μου καλεσμένους.
Θα φέρω το σουσλόφ να μας μιλάει για τον υπαρκτό, τον μολότοφ, τον χαμογελαστό μπέρια, τον αγκαμπεκιάν, τον γίγαντα λιγκατσόφ, τον δημοκράτη αριστερό ζντάνοφ, τον παναμαριόφ να μας κάνει μια διάλεξη περί αλλαγής, τον μεταρρυθμιστή κοσύγκιν, την μπρεζνιεφάρα και το γαμπρό του, τον γκρίσιν, τον χόνεκερ, τον γιαρουζέλσκι, τον γκομούλκα, τον ζίβκοφ, τον τσερνιένκο που όλοι σπαν το κεφάλι τους να θυμηθούν ποιος είναι, τον σεβαρντνάτζε να μας μιλήσει περί ειρηνικής συνύπαρξης, τον γκρομίκο, όλη την παλιοπαρέα.
Άπαντες προσκεκλημένοι –χωρίς άρματα μάχης, θα τα αφήσουν στην είσοδο- σε μπαλ μασκέ με θέμα τους κομμουνιστές. Δεν χρειάζεται να ψάχνουν και για στολές, οι πιο πολλοί θα έρθουν μεταμφιεσμένοι όπως ήταν.

Ω-ω-ω, σε ένα βαθύ μπουντρούμι
Ω-ω-ω, με ένα μπουκάλι ρούμι
Κι αφού τους ποτίσουμε και τους κλείσουμε στο μπουντρούμι, θα πάμε παραδίπλα στο αντι-πάρτι που κάνουν η ρόζα, ο ερνέστο, ο βλαδίμηρος, ο φρειδερίκος, ο κάρολος, ο άλλος βλαδίμηρος (μαγιακόφσκι), ο άρης και λοιπές κομμουνιστικές δυνάμεις.

Ο ιωσήφ που πήρε πρόσκληση και για τα δύο σε ποιο να πάει;